Zoe Sugg, czyli Zoella, jest vloggerką z Brighton w Wielkiej Brytanii. Dzięki filmikom o modzie, urodzie i stylu życia zdobyła miliony subskrybentów na portalu YouTube. Jeszcze więcej osób ogląda jej kanał każdego miesiąca. W roku 2011 zdobyła nagrodę „Cosmopolitan” za najlepszy blog urodowy, a rok później – wyróżnienie za najlepszy vlog urodowy. Zoe dwukrotnie otrzymała tytuł najlepszej brytyjskiej vlogerki podczas Radio 1 Teen Awards 2013 i 2014. W 2014 i 2015 roku zdobyła nagrodę Nickelodeon Kids’ Choice dla ulubionej brytyjskiej vlogerki, a podczas Teen Choice Awards 2014 wyróżniono ją tytułem Web Star w kategorii moda i uroda. Latem 2016 roku Zoe zaczęła nowy ekscytujący projekt – prowadzi klub książki we współpracy z księgarnią WHSmith.

Książki Zoe Sugg

GIRL ONLINE

GIRL ONLINE W TRASIE

GIRL ONLINE SOLO

Kochani widzowie, czytelnicy i fani, dziękuję za Wasze nieustające wsparcie i za to, że pokochaliście Penny i jej przygody tak samo jak ja. Mam nadzieję, że będziecie dążyć do spełnienia Waszych marzeń, dopóki nie staną się rzeczywistością. Skoro mi się udało, to i Wam się uda!

15 września

Gdzie jest Noah Flynn?

Krótka przerwa w regularnym blogowaniu!

Jeśli często zaglądacie na Girl Online, to wiecie, że uwielbiam odpowiadać na pytania czytelników w komentarzach albo mailowo. Wprawdzie większość z Was jest superwyluzowana i pyta o zwykłe rzeczy, na przykład o mój nowy rok szkolny albo jak się przygotowuję do nadchodzących prac zaliczeniowych i egzaminów… ale moją skrzynkę elektroniczną zalewają też pytania o Noah Flynna. A dokładniej: „Gdzie on jest?”, „Co teraz robi?”, „Dlaczego przerwał trasę z zespołem The Sketch?”.

A nie zdarza się to tylko tu, na moim blogu, ale na wszystkich moich profilach w mediach społecznościowych, a nawet w realu! Więc uznałam, że pora wyłożyć kawę na ławę i napisać, co o tym wiem.

Jeśli jesteś nowym czytelnikiem mojego bloga, możesz nawet nie mieć pojęcia, że Noah i ja kiedyś ze sobą chodziliśmy (z naciskiem na „kiedyś” i czas przeszły). Stali bywalcy Girl Online pewnie znają go też pod pseudonimem Chłopak z Brooklynu i chociaż od dawna nie pisałam nic o nim – ani o nas, jeśli już o tym mowa – to jego niedawne zniknięcie zastanawia wiele osób.

Dlatego – głęboki oddech… – powiem Wam prawdę: ja też nic nie wiem. Jestem w takiej samej sytuacji jak Wy i mogę tylko mieć nadzieję, że cokolwiek teraz robi, czuje się szczęśliwy i wszystko u niego w porządku. Jego agencja wydała następujące oświadczenie:

„Z przyczyn osobistych oraz ze względu na duże obciążenia zawodowe Noah podjął decyzję o opuszczeniu światowej trasy koncertowej The Sketch miesiąc wcześniej, niż było to zaplanowane. Noah chciałby przeprosić wszystkich fanów, którzy mogli się poczuć rozczarowani, i podziękować im za ich nieustające wsparcie”.

To wszystko, co wiem na ten temat. Niestety, przyjaźń z Noah nie oznacza, że mogę go śledzić przez GPS – nie mam w telefonie żadnej aplikacji, do której mogłabym się zalogować, żeby sprawdzić, gdzie teraz przebywa (chociaż mam nieodparte wrażenie, że moja mama robi tak ze mną i z moim bratem). Mogę Wam powiedzieć tylko tyle: znam Noah i wiem, że taka decyzja nie mogła mu przyjść z łatwością. Ale to bardzo silny facet i jestem pewna, że wróci, zanim się obejrzymy.

Mam nadzieję, że udało mi się odpowiedzieć na Wasze pytania i teraz możemy wrócić do normalności na blogu.

A tych, którzy zupełnie się nie orientują, o czym mówię, bardzo przepraszam, ha, ha! I jeszcze jedno: Noah, jeśli to czytasz, odpisz mi na SMS-a, bo inaczej będę musiała wynająć prywatnego detektywa, żeby Cię namierzył.

Girl Online jest teraz offline xxx

Kończę pisać notkę i natychmiast wręczam laptopa Elliotowi.

– Myślisz, że to wystarczy?

Jego wzrok prześlizguje się po ekranie, a ja szarpię skórkę przy paznokciu małego palca.

– Według mnie jest w porządku – odpowiada po kilku sekundach pełnych napięcia.

Uzyskałam jego aprobatę, więc szybko przejmuję laptopa i klikam „publikuj”, zanim zdążę zmienić zdanie. Od razu robi mi się lżej na duszy. Co się stało, to się nie odstanie. Nie mogę cofnąć tych słów. Wydałam oficjalne „oświadczenie”, chociaż to idiotyczne, że w ogóle muszę to robić. Zaczyna mnie palić twarz i uświadamiam sobie, jaka jestem wściekła z powodu tej całej sytuacji…

W tok moich myśli wdziera się głośne chrząknięcie Elliota. Ma zaciśnięte i ściągnięte w bok usta, a mi serce zamiera w piersi, bo wiem, że czymś się martwi.

– Noah naprawdę nie kontaktował się z tobą od sierpnia?

Wzruszam ramionami.

– No nie.

– Nie spodziewałem się po nim czegoś takiego. Chłopak z Brooklynu nas zawiódł.

Znów wzruszam ramionami. To jedyna reakcja, jaką jestem w stanie z siebie wykrzesać. Jeśli zacznę się nad tym zastanawiać, wszystkie emocje, które staram się w sobie stłumić, trysną ze mnie jak fontanna.

– Mam tylko tego jednego SMS-a. – Wyciągam telefon i wyszukuję odpowiednią wiadomość. – Widzisz?

Nie wiem, jak Noah rozumie słowo „niedługo”, ale minął ponad miesiąc, a on nie dał znaku życia. Wysłałam mu mnóstwo SMS-ów, prywatnych wiadomości na Twitterze i maili – ani razu nie odpowiedział. A nie chciałam wyjść na jakąś zdesperowaną byłą dziewczynę, która usiłuje za wszelką cenę go odnaleźć, więc z czasem dałam sobie spokój, ale nadal skręca mnie w żołądku ze wściekłości na myśl o tym, że mi nie odpisuje.

– No cóż, dobrze zrobiłaś, że przedstawiłaś swoją wersję wydarzeń, żeby ludzie się od ciebie odczepili – podejmuje temat Elliot. – Komu potrzebne takie jazdy, prawda?

– Dokładnie. – Przesuwam się na koniec łóżka i biorę z biurka szczotkę do włosów.

Rozczesując plątaninę kasztanowych, lekko spłowiałych od słońca włosów, błądzę wzrokiem po zdjęciach przyczepionych do lustra – są tam moje zdjęcia z Leah Brown, fotki Elliota i Alexa, a nawet jedno selfie z Megan. Większość przesłaniają jednak wycinki z magazynów z moimi ulubionymi fotografiami, inspiracje do pracy nad portfolio oraz harmonogram powtórek przed egzaminami A-level, który pozaznaczałam kolorowymi zakreślaczami moim autorskim systemem. Mama zażartowała, że wypełnianie tego harmonogramu zajmuje mi więcej czasu niż sama nauka, ale dzięki niemu czuję, że mam nad czymś kontrolę. Cała reszta wymyka mi się z rąk – Noah, kariera fotograficzna, nawet przyjaciele… Każdy przygotowuje się do życia po liceum. A chociaż staż u François-Pierre’a Nouveau, jednego z najbardziej rozchwytywanych fotografów na świecie, daje mi wielką przewagę, to i tak wydaje mi się, że wszyscy wokół mnie gdzieś pędzą, a ja tkwię w miejscu. Jaki powinien być mój następny krok?

– Myślisz, że znalazł sobie nową dziewczynę? – Elliot zerka na mnie znad ramki okularów, a na jego twarzy maluje się wyraz, który znam aż za dobrze. To mina pod tytułem „Penny na pewno się to nie spodoba”, którą lubi mnie od czasu do czasu zaskoczyć.

– Elliot! – Rzucam w niego szczotką, która odbija się od ściany za nim i ląduje w stosie prania.

– No co? On jest singlem, ty jesteś singielką. Już czas, żebyś wyszła do ludzi, Pen. Świat nie kończy się na Brooklynie. – Posyła mi jedno z typowych dla siebie przerysowanych mrugnięć, a ja przewracam oczami.

Bardziej od milczenia Noah wyprowadza mnie z równowagi tylko myśl, że jest z kimś innym.

Wolę zmienić temat, więc pytam Elliota:

– A w ogóle, jak się sprawuje Alex?

Elliot unosi ręce ku niebu.

– Idealnie jak zawsze.

Uśmiecham się szeroko.

– Takie z was słodziaki, że aż mnie trochę mdli.

– Mówiłem ci, że odszedł z second handu? Teraz pracuje w restauracji. – Twarz Elliota promienieje dumą. – Nie mogę się doczekać, aż skończę liceum i będziemy mogli razem zamieszkać. W końcu i tak spędzam u niego większość czasu. Oczywiście kiedy nie jestem tutaj.

Rozciąga usta w uśmiechu, ale oczy ma smutne. Wychylam się w jego stronę i łapię go za rękę.

– Twoim rodzicom przejdzie…

W domu Wentworthów od tygodni trwają nieustanne awantury. Czasem przez cienkie ściany mojej sypialni na strychu słychać krzyki; czuję się wtedy trochę dziwnie.

Teraz przychodzi kolej na Elliota, żeby wzruszyć ramionami.

– Moim zdaniem powinni po prostu skrócić swoje cierpienia. Gdyby rozstali się na dobre, wszyscy bylibyśmy szczęśliwsi.

– Penny! – z dołu dobiega głos mojej mamy.

Odwracam telefon i sprawdzam godzinę.

– A niech to. Chodź, Elliot, bo się spóźnimy! Nie mogę przegapić pierwszej lekcji.

Zrywam się z łóżka i zaczynam wrzucać książki do torby. Zerkam w przelocie w lustro i dopiero wtedy uświadamiam sobie, że zanim rzuciłam szczotką w Elliota, rozczesałam tylko jedną stronę głowy. Łapię z biurka gumkę i zgarniam splątane kołtuny w luźny kok. To będzie musiało wystarczyć.

Zawsze mnie zdumiewa, jak szybko Elliot potrafi się przeobrazić z burzowej chmury w promyk słońca – kiedy się odwracam, znów jest radosny i pełen energii. Chwyta mnie pod ramię i uśmiecha się wesoło.

– Ścigamy się po czekoladowego croissanta?

– Kto pierwszy, ten lepszy.

Zbiegamy ze schodów po dwa stopnie naraz, śmiejąc się i przepychając po drodze.

– Wariaci, co wyście znowu wymyślili? – cmoka mama, kiedy lądujemy na dole i wyrywamy z jej wyciągniętych rąk ciepłe czekoladowe croissanty. – Pamiętaj, Penny, wróć najpóźniej o siódmej na urodziny Toma.

– Nie ma sprawy! – wołam już niemal zza drzwi z pełną świadomością, że mam czekoladę w miejscach, w których poukładana szesnastolatka na pewno nie powinna jej mieć. Nie zapomniałabym o urodzinach mojego starszego brata, ale rozumiem, dlaczego mama to powiedziała. Ostatnio po lekcjach szwendamy się z Elliotem po Brighton, a ja pstrykam mu fotki do mojego portfolio. Taki model to spełnienie marzeń fotografa: jest tak pewny siebie, że nie boi się pozować na środku ulicy, nawet jeśli mijają go inni przechodnie. „Może powinienem założyć bloga – stwierdził któregoś dnia. – Wtedy mógłbym się chwalić tymi wszystkimi zdjęciami! Nawet te, które tobie się nie podobają, są niesamowite”.

– Powinieneś – potwierdziłam. – Przydałby ci się, skoro planujesz karierę w branży modowej.

– Zastanowię się nad tym – rzucił w odpowiedzi, ale jeszcze się do tego nie zabrał.

Podejrzewam, że wizja posiadania bloga ekscytuje Elliota bardziej niż ciężka praca, która się z tym wiąże. Zawsze przewraca oczami, kiedy zastaje mnie ślęczącą przy laptopie, ale rozumie, że tak wygląda prowadzenie Girl Online. W zeszłym roku zrobiłam sobie długą przerwę od bloga, a teraz jeszcze bardziej zależy mi na tym, żeby odniósł sukces.

Na dworze w powietrzu czuć chłód, który przypomina mi o nadchodzącej jesieni, chociaż jest dopiero wrzesień. To moja absolutnie ukochana pora roku; liście zaczynają się złocić, a potem spadają z drzew po wytężonej pracy latem, a słońce bije znacznie wyraźniejszym blaskiem, kiedy rozwiewają się opary wakacyjnych upałów. Wszystko wydaje się odrobinę jaśniejsze i świeższe – można zacząć nowy rok szkolny z czystym kontem. Czyste konto. Właśnie tego mi trzeba.

Przytulam się do Elliota i wsuwam mu rękę pod ramię.

– Musimy skrócić naszą dzisiejszą sesję – uprzedzam. – Odejście Alexa z second handu ma jedną złą stronę: nie możemy już wypożyczać stamtąd różnych fajnych kostiumów!

Przypominam sobie moje ulubione zdjęcie Elliota: jest na nim ubrany we własne ciuchy (wąskie dżinsy i burgundowy T-shirt z narzuconym na wierzch swetrem o grubym splocie), a na głowie ma piracki kapelusz z ogromnym sterczącym piórem, w dodatku balansuje na jednej nodze na odwróconym do góry nogami wiadrze, które znaleźliśmy na skalistej plaży. Wygląda jak król piratów z Brighton. Tyle że z wyjątkowym wyczuciem mody.

– A to oznacza powrót do szafy twojej mamy! – woła Elliot z dramatycznym westchnieniem.

Parskam śmiechem. Fakt – mama zachowała mnóstwo dziwnych i zarazem fantastycznych akcesoriów z czasów swojej kariery aktorskiej.

Rozstaję się z nim na przystanku autobusowym, a on składa mi na policzkach dwa ekstrawaganckie całusy – to zwyczaj, który podpatrzył w Paryżu, a potem szlifował na stażu w magazynie „CHIC”.

– Do zobaczenia, moja dhoga – mówi. A potem dodaje ściszonym głosem: – I już nie zamartwiaj się Noah. Obiecujesz?

Rumienię się.

– Obiecuję.

Z przystanku jest niedaleko do szkoły, ale zaraz po rozstaniu z Elliotem zaczynam za nim tęsknić. Jego nieobecność sprawia mi ból, czuję się bez niego jak bez ręki albo nogi. Jest częścią mnie – cierpię, kiedy go nie ma. Nie wiem, co zrobię, jeśli w przyszłym roku wyprowadzi się z Alexem do Londynu. Ta myśl sprawia, że czekoladowy croissant podchodzi mi do gardła, więc przełykam ślinę, żeby nie zwymiotować.

Mój telefon brzęczy, a ja natychmiast zapominam o złożonej obietnicy, bo ogarnia mnie nadzieja, że to Noah. Ale to nie on, tylko Kira. „Gdzie jesteś?”, pyta w SMS-ie. I wtedy patrzę na zegarek. Zostało tylko pięć minut do mojej pierwszej lekcji – historii, na której mamy z Kirą prezentację. Ups.

Zaczynam biec, pędzę po schodach i wpadam do szkoły przez dwuskrzydłowe drzwi. Tuż za nimi dwie świeżo upieczone gimnazjalistki pochylają się nad swoimi telefonami i chichoczą, oglądając coś w plotkarskiej aplikacji Celeb Watch. Od razu czuję przypływ paniki, że obgadują właśnie mnie – ale tym razem tak nie jest. Okazuje się, że Hayden z The Sketch zerwał ze swoją ukochaną, Kendrą. Jedna z dziewczyn podnosi na mnie wzrok i marszczy brwi, ale w jej oczach nie ma błysku rozpoznania – po prostu gapię się na nie i dziwnie wyglądam. Mijam je pospiesznie, a serce wali mi jak oszalałe. Już nikt nawet się za mną nie ogląda.

Oddycham z ulgą, pozwalając sobie odzyskać spokój. To już oficjalne – Noah i ja obchodzimy ludzi tyle co zeszłoroczny śnieg. Jestem tylko zwyczajną dziewczyną, która wiedzie zwyczajne życie w zwyczajnej szkole. Marzyłam o tym, odkąd wróciłam do domu z trasy koncertowej.

Prawda?

– Penny! Rany, tu jesteś. – Kira podbiega do mnie i przerywa mi ostatnią myśl, zanim zdążę ją rozwinąć. Zaczyna omawiać plan naszej prezentacji, a ja daję się jej zaprowadzić szkolnym korytarzem z powrotem ku normalności.

– Poczekaj, jeszcze tylko jedno.

– Penny, już za pięć siódma…

– Wiem, ale teraz jest idealne światło…

Pstrykam ostatnią fotkę Elliotowi na tle ciemniejącego nieba. Tym razem nie jesteśmy na plaży, tylko w Blakers Park, który rozciąga się przed naszymi domami niedaleko rzędu uroczych chatek w pastelowych kolorach. Mieszkamy na wzgórzu, więc z naszych sąsiadujących ze sobą sypialni mamy wspaniały widok na park, za którym majaczy morze. W parku stoi wieża zegarowa, pod którą spędziliśmy z Elliotem wiele wieczorów, czytając i pracując nad zdjęciami. Mój najlepszy przyjaciel przybiera fantazyjne pozy, podskakuje aż do gwiazd, a potem odchyla się, robiąc mostek ze stania. Ja leżę na trawie na brzuchu i robię mu zdjęcia od dołu. Gdybyście nie wiedzieli, że to Elliot, moglibyście go nie rozpoznać na tych fotografiach. Udaje mi się uchwycić zachodzące słońce pod łukiem jego wygiętych pleców. Skąpany w promieniach obraz jest nieostry, ale Elliot wygląda eterycznie, jakby światło tryskało wprost z jego wnętrza.

– Okej, skończyłam – oznajmiam, odkładając aparat.

Siadam i sprawdzam telefon – nie dostałam żadnych pełnych niepokoju SMS-ów od mamy, więc zakładam, że Tom się spóźnia.

– Poka – prosi Elliot, wychodząc z mostka i opadając plecami na trawę. Przechylam się w jego stronę, żeby pokazać mu efekt. – Och, Penny, są niesamowite! Najlepsze jak dotąd. Lepiej, żeby trafiły do galerii.

– Och, to na sto procent zawiśnie w najbardziej wyeksponowanym miejscu! Nazwę je „Słoneczne wygibasy Elliota”.

– Może powinnaś trochę popracować nad tytułami, P.

– Rozumiem aluzję.

Elliot wymyślił, że kiedyś otworzę własną galerię i urządzę w niej wystawę indywidualną. To będzie coś zupełnie innego niż pokaz w szkole, gdy moje zdjęcia wisiały wśród prac zaliczeniowych innych uczniów z zajęć fotograficznych. W jego marzeniach moja galeria zawsze znajduje się w jakimś bajecznym miejscu: Londynie, Nowym Jorku albo jeszcze dalej, w Szanghaju albo Sydney. Kiedy roztacza przede mną swoje wizje, zawsze kwituję to śmiechem, ale ogarnia mnie też niepokój. Na zakończenie mojego cudownego stażu François-Pierre Nouveau powiedział, że będę mogła powiesić w jego galerii kilka swoich zdjęć – o ile spełnią jego wysokie oczekiwania. Przesłałam niektóre fotki Elliota Melissie, kierowniczce biura François-Pierre’a, z którą bardzo się zbliżyłam w czasie stażu. Jej zdaniem moje prace są dobre, ale czegoś w nich brakuje. „Po prostu nie widzę w nich ciebie – podsumowała Melissa. – Jesteś na dobrym tropie. Postaraj się znaleźć temat, który cię naprawdę porusza – coś, co kochasz. Wtedy trafisz w dziesiątkę. Twoje fotografie muszą mówić własnym głosem. Tak, żeby była w nich… prawdziwa Penny”.

Nie chcę jej zawieść, więc postawiłam sobie za cel ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć, dopóki nie odkryję, jak zawrzeć w moich zdjęciach „prawdziwą Penny”. Bo sama marzę z takim samym rozmachem jak Elliot. Chcę zajmować się fotografią przez całe życie. I jeszcze nigdy nie czułam takiej determinacji, żeby spełnić to marzenie.

Kątem oka dostrzegam coś, co zwraca moją uwagę, i zadzieram gwałtownie głowę.

– Noah…? – wyrywa mi się szeptem.

– Co? Gdzie? – Elliot podąża za moim wzrokiem, ale nic tam nie widać.

Ktokolwiek to był, zdążył już zniknąć na zboczu wzgórza.

– Mogłabym przysiąc, że… – Ale co ja właściwie widziałam? Czapeczkę beanie wciśniętą na długie ciemne włosy. Chód rozkołysany w znajomy sposób. To mógł być każdy. – Nieważne – odpowiadam szybko.

Elliot nie daje się zwieść.

– Penny, to normalne. Ja też żałuję, że go tu nie ma. Ale skupmy się na tym, kto tu jest: na Tomie. Wracajmy, co?

– Jasne.

Wiem, że głupio się zachowuję. Noah pewnie jest w Nowym Jorku albo w Los Angeles – każde miejsce byłoby bardziej prawdopodobne niż Brighton. Po prostu chciałabym się dowiedzieć, gdzie się podziewa i co robi. Wtedy przynajmniej bym się nie zamartwiała.

– Szybciej, guzdrało! – woła do mnie Elliot.

Wchodzimy wzgórzem w stronę naszych domów, a ja zostałam w tyle. Na tym polega problem z Brighton – składa się niemal wyłącznie z wysokich wzgórz, a my mieszkamy w połowie jednego z najwyższych.

– Podobno tata przyrządza właśnie jedną ze swoich słynnych lasagne – mówię, doganiając przyjaciela.

Elliot jęczy.

– O Boże, z czym będzie tym razem?

– Nie mam pojęcia. Pamiętasz, jak zrobił jedną warstwę z ananasem, żeby stworzyć lasagne po hawajsku?

– Ta mi nawet smakowała! Myślałem raczej o tym, jak usłyszał, że w Meksyku dodają do sosów czekolady, więc stopił czekoladowy batonik i wmieszał go do bolognese!

– To było dość obrzydliwe – przyznaję. – Może powinnam mu powiedzieć, żeby poprzestał na śniadaniach.

– Coś ty, wiesz, że uwielbiam eksperymenty kulinarne twojego taty, nawet jeśli nie zawsze mu wychodzą. W końcu kto by pomyślał, że lasagne posypane solonymi chipsami będą takie pyszne i chrupiące? Powinien opatentować ten przepis. Jamie Oliver może się schować!

Gdy rozmawiamy o jedzeniu, czas płynie niezauważenie i wkrótce stoimy już przed moim domem. Elliot nawet nie zerka w stronę swoich drzwi, tylko od razu wchodzi za mną. Wita nas intensywny zapach przypraw i smażonego mięsa.

– Coś tu cudownie pachnie! – woła Elliot zza moich pleców.

W przedpokoju pojawia się tata w przekrzywionej czapce kucharskiej na głowie.

– Dziś serwuję lasagne w stylu greckim. Feta! Oregano! Jagnięcina! Bakłażan!

– Czyli to musaka?

– O nie. – Tata grozi mi łopatką. – To wciąż będzie lasagne. Poczekajcie tylko, aż zobaczycie, co ma na wierzchu…

– Błagam, błagam, błagam, tylko nie oliwki! – marszczę nos.

– Coś jeszcze lepszego… anchois!

Elliot i ja uśmiechamy się szeroko.

– Cześć wszystkim!

– Tom! – odwracam się i wydaję z siebie radosny pisk, bo w drzwiach pojawia się mój brat, a za nim Melanie, jego długoletnia dziewczyna. – Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!

– Dzięki, Pen-Pen! – Brat obejmuje mnie i mierzwi mi włosy.

– Hej, przestań! – Strząsam z siebie jego rękę, mijam go i podbiegam do Melanie. Obejmuję ją mocno. – Cześć, Mel, co słychać?

– Wszystko dobrze, Penny, dzięki. Umieram z ciekawości, co upichcił wasz tata.

Parskam śmiechem.

– Powinno być ciekawie. Jak zwykle!

Następnych kilka godzin mija nie wiadomo kiedy wśród śmiechu i jedzenia. Z bliskimi czuję się tak, jakby otulał mnie ciepły koc – działają na mnie równie kojąco jak stary wełniany sweter mamy, który towarzyszy mi w każdej podróży samolotem. Grecka lasagne wyszła idealnie (chociaż zdjęłam ze swojej porcji te malutkie rybki i oddałam je Tomowi), a teraz wszyscy siedzą odprężeni przy stole: mama opowiada Melanie o następnym ślubie, jaki organizuje (impreza w stylu filmu Kabaret w Soho), a Tom i Elliot zaśmiewają się z jakiegoś żartu taty.

Nagle coś mi przychodzi do głowy. Zsuwam się ze swojego krzesła i po cichu wymykam do przedpokoju po aparat, który zostawiłam obok plecaka.

Wracam do kuchni i kieruję obiektyw w stronę mojej rodziny, żeby uchwycić jej śmiech i radość. W tym jest „prawdziwa Penny”. Wszyscy, których kocham, zebrali się w jednym pokoju.

Spoglądam na podgląd zdjęcia. No… prawie wszyscy.

17 września

Spotkania z duchami

Dziękuję wszystkim za słowa otuchy po mojej ostatniej notce. Przepraszam, że musiałam wyłączyć komentarze – sprawy zaczynały wymykać się spod kontroli. Ale może razem uda się nam jakoś przez to przejść? Zawsze najlepiej mi radzicie.

Aktualnie najtrudniej mi uporać się z duchami. Nie chodzi o prawdziwe duchy (taką mam przynajmniej nadzieję), tylko o cienie, ślady tego, kogo mi brakuje, na które natykam się wszędzie w codziennym życiu. Tylko czekają, żeby wyskoczyć na mnie znienacka i na nowo złamać mi serce.

Za każdym rogiem czai się coś, co mi o nim przypomina. Chociaż wiem, że pewnie jest gdzieś daleko ode mnie, ciągle mi się wydaje, że widzę go w tłumie ludzi tuż przed sobą. Raz nawet śledziłam jakiegoś biednego chłopaka na ulicy, a kiedy się odwrócił, oczywiście okazało się, że to nie ten, o kogo mi chodziło, tylko ktoś inny z ciemnymi włosami.

Myślicie, że zwariowałam? Mówi się, że coś robi na nas piorunujące wrażenie. Ja właśnie tak się czuję w takich momentach, roztrzęsiona i niespokojna, niczym jak rażona piorunem – i trochę żałosna. Co mogę zrobić, żeby przegnać duchy przeszłości i wrócić do normalnego życia?

Girl Online jest teraz offline xxx

Opublikowałam tę notkę dwa dni temu, a trzy główne rady, jakie pojawiały się w komentarzach, to:

1. Otaczaj się przyjaciółmi i rodziną. (Załatwione).

2. Zajmij czymś uwagę: częściej wychodź z domu i znajduj sobie różne ciekawe zajęcia, dopóki wspomnienia nie zaczną blednąć. (Do tego pewnie mogłabym się bardziej przyłożyć).

3. Otwórz się na coś nowego. (Tak, tę samą radę usłyszałam od Elliota. A jednak mam wątpliwości, czy mi się uda ją zrealizować).

Więc postanowiłam wypróbować metodę numer dwa. A w ramach zajmowania czymś uwagi przyjęłam zaproszenie, które już parę tygodni czekało na odpowiedź w skrzynce odbiorczej mojego telefonu. Megan proponowała, żebym odwiedziła ją w Londynie w Akademii Artystycznej Madame Laplage, w której się teraz uczy. To bardzo prestiżowa szkoła i jestem z niej bardzo dumna, że się tam dostała. W naszej lokalnej gazecie ukazał się nawet artykuł o jej osiągnięciu – nagłówek brzmiał „Uczennica zdobywa miejsce w akademii dla gwiazd”. Ukończyło ją mnóstwo słynnych aktorów i aktorek („O czym Megan nie pozwala nikomu zapomnieć”, drwi Elliot), ale nie tylko z tego jest znana. Uczęszczają tam również muzycy, tancerze, artyści – pewnie znalazłoby się nawet kilku fotografów. Megan mieszka w kampusie, więc żyje trochę tak, jakby już wyjechała na studia. Bywa dziwaczna i arogancka, ale mimo to naprawdę za nią tęsknię.

„PRZYJEDŹ MNIE ODWIEDZIĆ – krzyczała do mnie w jednym z ostatnich SMS-ów. – Będziesz zachwycona”.

Elliot przewrócił oczami, kiedy go zobaczył.

– Pewnie chce się po prostu komuś pochwalić, że jest „gwiazdą” obsady Nędzników czy co tam teraz wystawiają.

– West Side Story – poprawiłam go.

Wcześniej tego samego dnia Megan opublikowała na Facebooku, że w Halloween wystąpi jako Maria w pierwszym dużym przedstawieniu swojego rocznika.

„Próby są intensywne – napisała mi – ale jeśli przyjedziesz w sobotę po jedenastej, będziemy już odpoczywać na świetlicy i wszystkim cię przedstawię”.

Elliot cmoknął z dezaprobatą, ale widziałam, że podoba mu się mój pomysł, żeby wyjść z domu i zrobić coś innego niż zwykle; wykroczyć odrobinę poza swoją strefę komfortu.

Teraz jest sobota – jeden z tych pięknych, słonecznych dni we wrześniu, gdy cały London lśni, jakby ktoś porządnie wyszorował wszystkie budynki. Wysiadając z pociągu, mimowolnie zaczynam myśleć o tym, jak daleko zaszłam w ciągu minionych kilku miesięcy. Gdyby nie ostatnie lato, nie byłoby mowy, żebym sama pojechała pociągiem do Londynu, nie mówiąc już o podróży metrem w stolicy, ale teraz mam w zanadrzu różne sposoby i sposobiki, które pomagają mi opanować strach. Nie znika on do końca – wiem, że nigdy się go całkiem nie pozbędę i że w każdej chwili może dać o sobie znać bez uprzedzenia. Ale wiem też, że poradzę sobie, jeśli nie oddam mu nad sobą władzy. To ja decyduję, czy będę walczyć z moim lękiem, czy go zaakceptuję.

Akademia Madame Laplage znajduje się nad Tamizą, a Megan czeka na mnie przy stacji metra Embankment, żebyśmy mogły pójść tam razem.

– Penny! – Macha do mnie sprzed Starbucksa, ściskając w drugiej dłoni kawę. Nigdy nie widziałam, żeby piła cokolwiek poza koktajlami mlecznymi i colą, ale to przecież „dorosła” wersja Megan. – Już sobie coś kupiłam, mam nadzieję, że się nie gniewasz – mówi. – Nie lubisz kawy, prawda?

Kręcę głową.

– Ja nic nie potrzebuję.

– Super. – Bierze mnie pod ramię i prowadzi przez most obok stacji.

Zza zakola rzeki zauważam katedrę Świętego Piotra, więc przystaję, żeby zrobić zdjęcie. Megan wchodzi w kadr i wyciąga się na barierce.

– Czekaj, zrób mi zdjęcie na tle National Theatre! – woła, pokazując duży betonowy budynek niedaleko jej szkoły. – Może kiedyś zagram tam główną rolę w jakiejś niesamowitej sztuce i sprzedasz je za grube miliony. – Jej chichot wprawia mnie w lekkie zażenowanie, ale i tak pstrykam tę fotkę. – I co, jak wyszło?

Odwracam aparat, żeby mogła zobaczyć zdjęcie na ekraniku z tyłu. Megan piszczy z zachwytu.

– Bosz, ale super, Penny! Może powinnaś zrobić mi portrety do portfolio.

Odwzajemniam jej szeroki uśmiech, ale coś mi tu nie pasuje. Nawet Megan nie jest zazwyczaj aż tak radosna i podekscytowana. Mogłabym uznać, że po prostu opiła się kawą, ale chyba kryje się za tym coś więcej.

– Jak ci idzie w szkole? – pytam, kiedy jesteśmy już po drugiej stronie rzeki.

– Och, to naprawdę niesamowite miejsce. Wiesz, że pewna znana hollywoodzka para chce tam posłać swoje dzieci? Według Celeb Watch trzymają to wciąż w tajemnicy, ale Akademia Madame Laplage to jedyne miejsce, które kształci prawdziwych aktorów szekspirowskich. A wykładowcy są wprost niewiarygodni. Mają tu nawet specjalistę od monologów, wyobrażasz sobie? A tancerze… to trzeba zobaczyć. Nigdy nie widziałam tylu atrakcyjnych chłopaków w jednym miejscu. – Mruga do mnie.

Idziemy dalej, a Megan nie zamykają się usta, ale zauważam, że nadal nie odpowiedziała na moje pytanie. Wiem już wszystko o jej szkole. Nie mam za to pojęcia, jak ona sobie w niej radzi.

Akademia Madame Laplage mieści się w ogromnym starym budynku szeregowym w stylu edwardiańskim, który kiedyś prawdopodobnie składał się z kilku wysokich, wąskich domów, ale później ściany między nimi zostały przebite. Teraz szkołę zdobią z zewnątrz krzykliwe, kolorowe murale uczniów akademii sztuk pięknych. Zaglądam do środka przez szybę jednych z drzwi i widzę salę taneczną z wypolerowanym drewnianym parkietem i ścianami luster.

Wchodzimy po schodach, a Megan wciąż wyrzuca z siebie milion słów na minutę. W końcu zatrzymujemy się na trzecim piętrze przed drzwiami z napisem „Świetlica wydziału teatralnego”.

– Teraz tak, Penny, nie panikuj, ale część tych dziewczyn wie o tobie i o Noah, więc wszystkie ci totalnie zazdroszczą, rozumiesz? Nie martw się, dopilnuję, żeby były wobec ciebie w porządku, tylko, jakby, nie rób z tej historii wielkiego halo.

– Yh… pewnie – mówię, marszcząc brwi. – Uwierz mi, nie mam najmniejszej ochoty rozmawiać o Noah.

– To dobrze. Okej… – Megan bierze głęboki oddech, jakby chciała się na coś przygotować. A potem otwiera drzwi.

Na pierwszy rzut oka świetlica kojarzy mi się z pomieszczeniami dla artystów za kulisami sal koncertowych, które widziałam w czasie trasy. Na pewno jest dużo fajniejsza niż nasza świetlica szkolna. Panuje tu równie wyluzowana atmosfera jak przed koncertami: chłopcy wylegują się na starych kanapach, a dziewczyny siedzą w niedbałych pozach z nogami przewieszonymi przez poręcze krzeseł. Jeden chłopak w rogu stroi nawet gitarę. I wszyscy są bardzo atrakcyjni. Zastanawiam się, czy nie trafiłam przypadkiem na plan serialu Glee.

Właściwie wszystko wygląda prawie dokładnie tak, jak opisywała Megan – po powrocie będę musiała powiedzieć Elliotowi, że wcale się nie przechwalała. To równie artystyczne, szalone i wyluzowane miejsce jak w jej opowieściach.

Megan daje mi chwilę, żebym się rozejrzała, a potem łapie mnie za rękę. Podchodzimy do grupy dziewczyn, które uczą się razem kwestii przy stole. Chwilę trwa, zanim rejestrują, że stoimy obok. Patrzę pytająco na Megan, zastanawiając się, czemu po prostu się nie przywita, ale ona wpatruje się w jedną z koleżanek.

– O, cześć, Megan – mówi wysoka ruda dziewczyna z włosami zebranymi w wysoki kucyk. Prawie nie patrzy na Megan, a usta ma zaciśnięte w cienką kreskę.

– Cześć, Salena – odpowiada Megan tak cienkim głosem, że brzmi niemal jak pisk. Nigdy wcześniej nie widziałam jej w takim stanie. – To ta przyjaciółka, o której ci wspominałam. No wiesz… Penny Porter.

Salena przenosi wzrok na mnie i posyła mi uśmiech, który całkowicie zmienia jej twarz. Teraz wydaje się wesoła i życzliwa.

– Penny! – woła. Sięga w tył, chwyta oparcie wolnego krzesła i obraca je tak, żeby stało obok niej. – Chcesz usiąść?

– Yy, ja… – zerkam na Megan, ale ona wpycha mnie na siedzenie. – Okej, to chyba znaczy, że tak! – rzucam, śmiejąc się z zakłopotaniem.

Megan biegnie na drugą stronę świetlicy po jedyne niezajęte krzesło, jakie jeszcze w niej zostało, i przysuwa je do naszego stołu.

Salena nadal nie spuszcza ze mnie wzroku.

– To Lisa i Kayla. Są, tak jak ja, na pierwszym roku szkoły teatralnej.

– Razem z Megan! – dopowiadam promiennym tonem.

Kiwa głową.

– Okej, muszę zacząć od tego, że uwielbiam twojego bloga.

Rumienię się i czuję, że płoną mi policzki. Wciąż jeszcze nie przyzwyczaiłam się do myśli, że ktoś naprawdę czyta Girl Online, chociaż statystyki na mojej stronie nie mogą kłamać.

– Dzięki… Piszę go już od jakiegoś czasu.

– Wiem! No, jesteś w tym po prostu taka autentyczna.

Megan, która siedzi obok mnie, entuzjastycznie przytakuje słowom Saleny.

– I oczywiście jesteśmy załamane, że… no wiesz – odzywa się Kayla z drugiej strony stołu. Ma ogromne okrągłe oczy i krótko przystrzyżone włosy.

– Dzięki – powtarzam, nie wiedząc, co mogłabym dodać. – Cieszycie się na West Side Story? – pytam w nadziei, że uda mi się zmienić temat. – Megan tak niesamowicie śpiewa. Mówiła wam o naszej szkolnej inscenizacji Romea i Julii?

Salena otwiera usta, ale Megan podrywa się gwałtownie z krzesła.

– Wiecie co, lepiej pokażę Penny resztę szkoły. Do zobaczenia, dziewczyny.

Macham im na pożegnanie.

– Miło było was poznać. Pa.

– Ciebie też, Penny. Możesz tu wpadać, kiedy chcesz. Chętnie poradziłabym się ciebie w sprawie mojego bloga.

– No jasne – odpowiadam. – Au! – Megan mocnym szarpnięciem stawia mnie na nogi, tak że zahaczam kolanem o stół, a potem zaciąga na środek świetlicy. – Hej, o co chodzi? – pytam.

– Miałam już dość gadania z tymi dziewczynami, były trochę nudne. Mówiłam ci, że tak będzie, ciągle tylko ględzą o Noah i twoim blogu.

– Nie były takie złe…

– Nieważne, chcę ci przedstawić jeszcze mnóstwo osób i pokazać różne rzeczy w szkole. Musisz zobaczyć scenę główną, garderoby i mój pokój.

Już mamy wyjść, kiedy czyjaś dłoń ląduje na moim ramieniu, a ja podskakuję ze strachu. Odwracam się i widzę wpatrzonego we mnie przystojniaka. W pierwszym momencie myślę, że chodzi mu o Megan, ale kiedy się odsuwam, wyciąga rękę i powstrzymuje mnie przed odejściem dotykiem dłoni.

– Przepraszam, ale… czy nazywasz się Penny Porter?

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Zostańcie fanami Zoe na Twitterze i Instagramie:

@zoella

www.zoella.co.uk

www.girlonlinebooks.com

Wydawnictwo Insignis

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

@insignis_media

twitter.com/insignis_media

@insignis_media

instagram.com/insignis_media

insignis_media

zeskanuj kod w apce Snapchat

Tytuł oryginału

Girl Online: Going Solo

First published 2016

Published by the Penguin Books Ltd, 80 Strand, London wc2r 0rl, England

www.penguin.co.uk

Penguin Books is part of the Penguin Random House group of companies whose addresses can be found at global.penguinrandomhouse.com.

Text copyright © Zoe Sugg, 2016

All rights reserved. The moral law of Zoe Sugg has been asserted

Map copyright © mapsofjoy.com, 2016

Przekład

Olga Siara

Redakcja

Maria Brzozowska, Dominika Pycińska

Korekta

Pracownia 12a

Krój pisma Thirsty Rough w napisie Girl Online i w nagłówkach rozdziałów

Copyright © Yellow Design Studio | www.yellowdesignstudio.com

Zdjęcia z okładki

osty © Aleksandra H. Kossowska/Shutterstock; dziewczyna z aparatem © A. and I. Kruk/Shutterstock; maska wenecka © tomertu/Shutterstock; zimny ogień w kształcie serca © Andrew Patterson/Getty Images

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

ISBN 978-83-65743-02-2

Insignis Media, ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków

telefon +48 (12) 636 01 90 | biuro@insignis.pl

www.insignis.pl | Facebook: @Wydawnictwo.Insignis

Twitter, Instagram, Snapchat: @insignis_media

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Miesiąc później

Rozdział 47

Podziękowania

Karta redakcyjna