Zwę się Thrall.

Słowo to oznacza „niewolnika” w języku ludzi, a historia, która kryje się za tym imieniem, jest bardzo długa i lepiej zostawić ją na inną okazję. Z łaski duchów i dzięki krwi bohaterów, która płynie w moich żyłach, zostałem wodzem wojennym mego ludu, orków, i przywódcą sprzymierzonych ras znanych jako Horda. Jak do tego doszło – to także zupełnie inna historia. Ta, którą chcę powierzyć pergaminowi teraz, zanim ci, co jej doświadczyli, odejdą, by żyć ze szlachetnymi przodkami, to historia mego ojca i tych, którzy w niego wierzyli, i tych, którzy go zdradzili, a zarazem, wierzcie mi, zdradzili cały nasz lud.

Kim byśmy się stali, gdyby nie doszło do tych wydarzeń, tego nawet mądry szaman Drek’Thar nie potrafi powiedzieć. Ścieżki Losu są rozmaite i jest ich wiele, i żadna istota nie powinna próbować podążać tą zwodniczo przyjemną „gdyby tylko”. Co się stało, się stało. Mój lud musi teraz dźwigać zarówno wstyd, jak i chwałę płynące z naszych wyborów.

Ta historia nie opowiada o Hordzie, jaką znacie dzisiaj, związku sprzymierzonych luźno orków, taurenów, opuszczonych, trolli i krwawych elfów, ale o samych jej początkach, o pierwszej Hordzie. Jej narodzinom, jak przyjściu na świat każdego niemowlęcia, towarzyszyły ból i krew, a jej pierwszy krzyk oznaczał śmierć dla wrogów…

Tytuł oryginału

World of Warcraft. Rise of the Horde

Copyright © 2017 Blizzard Entertainment, Inc.

Warcraft, World of Warcraft i Blizzard Entertainment są znakami handlowymi i/lub zarejestrowanymi znakami handlowymi Blizzard Entertainment, Inc. w Stanach Zjednoczonych i/lub w innych krajach. Wszelkie pozostałe znaki handlowe w niniejszym dziele należą do ich poszczególnych właścicieli.

Niniejsza powieść jest fikcją literacką. Imiona, nazwiska, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autora i jakakolwiek zbieżność z rzeczywistymi wydarzeniami, miejscami, instytucjami, przedsiębiorstwami lub osobami, żyjącymi bądź zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa.

Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody posiadacza praw. Niniejsza publikacja nie może być rozpowszechniana w jakiejkolwiek oprawie lub okładce innej niż ta, w której została opublikowana, oraz bez podobnego zastrzeżenia nałożonego na kolejnego nabywcę.

Przekład

Dominika Repeczko | ragana.com.pl

Redakcja i korekta

Dominika Pycińska oraz Pracownia 12 a

Konwersja

Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2017. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-65743-01-5

Insignis Media

ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków

telefon / fax +48 (12) 636 01 90

biuro@insignis.pl, www.insignis.pl

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

twitter.com/insignis_media (@insignis_media)

instagram.com/insignis_media (@insignis_media)

Snapchat: insignis_media

Tę książkę z wdzięcznością dedykuję Chrisowi Metzenowi za jego niesłabnące poparcie i niegasnący entuzjazm dla tego projektu.

Jak również cudownym graczom RP w WoW’ie, z którymi miałam zaszczyt grać, w tym (ale nie tylko) Aronowi i Erice Jolly Meersom, Lecaey Voleman, szczególnie zaś Seanowi Richowi, który wciągnął mnie w Roleplaying.

Rada Cienia rządzi!

Prolog

Moc, jaką emanował obcy, wibrowała, zachwycając barwami. Unosiła się wokół niego niczym płaszcz, ujmowała mu skronie świetlistą koroną. Jego głos rozbrzmiewał w uszach i zarazem w umyśle, rozchodził się po ciele wraz z krwią niczym słodka pieśń, dawno zapomniana i teraz nagle obudzona w pamięci.

Co zaś oferował, było niezwykle kuszące, ekscytujące, sprawiało, że serce aż bolało od pragnienia. A jednak, jednak… było coś…

Kiedy odszedł, przywódcy eredarów zwrócili się ku sobie i rozprawiali ściszonymi głosami, bowiem słowa przeznaczone były tylko dla ich umysłów.

– Nieznaczna cena za to, co nam oferował – powiedział pierwszy, wielki zarówno w świecie fizyczności, jak i metafizycznym, w jednym i drugim emanował siłą.

– Taka potęga… – mruknął drugi w zadumie. Ten był elegancki, piękny, o świetlistej i wspaniałej esencji. – I mówił prawdę. To, co nam pokazał, nadejdzie. Nikt nie mógłby kłamać w tej materii.

Trzeci milczał. Słowa drugiego były prawdziwe. Sposób, w jaki owa przepotężna istota zademonstrowała prawdę tego, co oferowała, nie pozwalał na żadne zafałszowania. A jednak ten byt, ten… Sargeras… cóż, było w nim coś, czego Velen nie potrafił zaakceptować.

Pozostali dwaj przywódcy byli zarazem przyjaciółmi Velena. Szczególnie Kil’jaeden, najpotężniejszy i najbardziej stanowczy z tej trójki. Byli przyjaciółmi od lat, które mijały niezauważone przez istoty będące poza zasięgiem upływającego czasu. Fakt, że Kil’jaeden był skłonny zaakceptować ofertę, miał dla Velena daleko większe znaczenie niż opinia Archimonde’a, która, choć zwykle solidna, mogła czasem ulec niejakiej zmianie, gdy odwoływano się do jego próżności.

Velen powrócił myślami do obrazu, który pokazał im Sargeras. Do światów, jakie mieliby podbić, a co istotniejsze – odkryć i zbadać, eredarowie nad wszystko bowiem byli ciekawi. Dla istot tak potężnych wiedza była tym, czym pożywienie i napój dla istot pomniejszych, i Sargeras, kusząc, dał im na mgnienie dojrzeć to, co mogli otrzymać, jeśli tylko…

Jeśli tylko przysięgną mu lojalność.

Jeśli tylko przysięgną lojalność w imieniu swego ludu.

– Jak zawsze nasz Velen jest tym ostrożnym – powiedział Archimonde.

Słowa te mogłyby być przyjęte jako komplement, ale Velen odczytał w nich protekcjonalność. Wiedział, czego pragnął Archimonde, i wiedział też, że dwaj przyjaciele dostrzegli w jego wahaniu jedynie przeszkodę na drodze pragnień Archimonde’a, nic poza tym. Uśmiechnął się.

– Tak, ja jestem ten ostrożny i zdarzało się, że moja ostrożność ocaliła nas tak jak stanowczość Kil’jaedena i twoja instynktowna porywczość, Archimondzie.

Obaj roześmieli się i przez chwilę Velena ogrzewało ciepło ich uczuć. A potem zamilkli i wyczuł wtedy, że oni podjęli już decyzję. Poczuł, jak serce mu się kurczy, gdy odchodzili, miał tylko nadzieję, że to on podjął te właściwą.

Ich trzech zawsze pracowało razem, a różne osobliwości równoważyły się wzajemnie. Rezultatem były pokój i harmonia, w jakich żył ich lud. Velen wiedział jednak, że i Kil’jaeden, i Archimonde pragnęli najlepszego nie tylko dla siebie, ale i dla tych, którym przewodzili. Velen podzielał owe chęci i dotychczas zawsze udawało im się osiągnąć porozumienie.

Zmarszczył brwi w zadumie. Dlaczego ten pewny siebie, charyzmatyczny Sargeras tak go zaniepokoił? Tamci wyraźnie skłonni byli przyjąć ofertę. Sargeras powiedział im, że eredarowie okazali się dokładnie tym, czego szukał. Ludem silnym, pełnym łaski i dumy, który będzie mu służyć i wesprze cel, jakim było zjednoczenie wszystkich światów wszędzie. Wzmocni ich, powiedział, zmieni, uczyni lepszymi, obdaruje darami, jakich wszechświat dotąd nie widział, albowiem, zaiste, wcześniej wszechświat nie zetknął się z mocą, jaką władał Sargeras, i z wyjątkowością eredarów.

A to, co im powiedział, miało w istocie nadejść.

A jednak, jednak…

Velen udał się do świątyni, gdzie zachodził często, gdy nękały go kłopoty. Byli tam i inni, siedzieli wokół filaru dźwigającego cenny kryształ ata’mal. Był to starożytny artefakt, tak stary, że eredarowie nie pamiętali, skąd pochodził, tak samo jak nie pamiętali własnych początków. Legenda głosiła, że był to dar dawno temu im powierzony. Kryształ pozwalał eredarom rozwijać możliwości umysłowe i poszerzać wiedzę o tajemnicach wszechświata. Dawniej używano go też do uzdrawiania, zaklinania i przywoływania wizji, i właśnie do tego ostatniego celu Velen miał zamiar wykorzystać kryształ tego wieczora. Z szacunkiem podszedł do artefaktu i położył na nim dłoń. Ciepło trójkątnego kryształu przywodziło na myśl niewielkie zwierzątko skulone w dłoni Velena i przyniosło mu spokój. Odetchnął głęboko, pozwalając, by znajoma moc przeniknęła go na wylot, po czym opuścił rękę i wrócił do kręgu.

Zamknął oczy i otworzył wszelkie inne zmysły; całą swą istotę, która mogła odebrać wizję, ciało, umysł, magiczną intuicję. To, co zobaczył, początkowo jedynie potwierdzało obietnice złożone przez Sargerasa. Zobaczył siebie stającego z Archimonde’em i Kil’jaedenem, władcami nie tylko własnego szlachetnego i dumnego ludu, ale niezliczonych światów. Moc iskrzyła wokół nich, moc, która, jak Velen doskonale wiedział, mogła być nieskończenie upajająca. Lśniące miasta należały do nich wraz ze swymi mieszkańcami, padającymi na twarz przed wielką trójcą z okrzykami wyrażającymi uwielbienie i lojalność. Technologia, o jakiej nigdy nie marzył, teraz czekała tylko, by zgłębił jej sekrety. Ogromne księgi w obcych językach były dlań tłumaczone, odsłaniając magię dotąd niepomyślaną, nieopowiedzianą.

Wizja była wspaniała i serce Velena rosło.

Spojrzał w bok na Kil’jaedena, a jego stary przyjaciel się uśmiechnął. Archimonde położył Velenowi dłoń na ramieniu przyjacielskim gestem.

I wtedy Velen spojrzał w dół, na siebie.

I krzyknął przerażony.

Jego ciało stało się gargantuiczne, ale wynaturzone, wypaczone. Gładka błękitna skóra była czarnobrązowa i poznaczona gruzłami niczym drzewo kiedyś szlachetne, ale teraz okaleczone chorobą. Owszem, biło zeń światło, ale nie czyste światło potężnej, pozytywnej energii, lecz chorobliwie zielone. Gorączkowo odwrócił się, by obejrzeć swych przyjaciół, swych towarzyszy, którzy wraz z nim przewodzili eredarom.

Oni również się zmienili. Oni również nie zachowali ani krzty z tego, czym byli kiedyś, stali się natomiast…

Man’ari.

To słowo w języku eredarów oznaczało coś straszliwe niewłaściwego, zmienionego i nienaturalnego, splugawionego i teraz przeszyło ono umysł Velena z siłą lśniącego miecza. Krzyknął raz jeszcze, nogi się pod nim ugięły. Odwrócił spojrzenie od udręczonego ciała, szukając pokoju, dobrobytu i wiedzy, które Sargeras mu obiecał. Jednakże widział tylko potworności. Tam gdzie wcześniej był adorujący go tłum, teraz Velen zobaczył jedynie okaleczone zwłoki albo ciała takie jak jego, jak Kil’jaedena, jak Archimonde’a, wynaturzone, straszliwie potwory. Między trupami i zniekształconymi pełzały istoty, jakich Velen nigdy nie widział. Dziwaczne psy z mackami strzelającymi z ich grzbietów. Maleńkie, pokrzywione postacie, które tańczyły, pełzały i śmiały się wśród jatki. Istoty zwodniczo piękne rozpościerały swe skrzydła i przyglądały się temu, co się dokonało, z zadowoleniem i dumą. Gdzie stąpnęły swymi kopytami, tam umierała ziemia. Nie tylko trawa, ale sama gleba, wszystko to, co dawało życie, nagle zostawało wyssane do cna.

To zatem planował Sargeras uczynić z eredarami. To było owo wzmocnienie, o którym mówił z taką pasją. Jeśli lud Velena sprzymierzy się z Sargerasem, staną się tymi potwornościami… tymi man’ari. I Velen jakimś sposobem pojął, że to, co widział, nie było jedynie incydentem. To nie był jeden tylko świat, który zginie. Nie. I tuzin to było mało – sto i tysiąc.

Jeśli poprze Sargerasa, wszystko ulegnie zniszczeniu. Ten legion man’ari będzie parł naprzód, wspierany przez Kil’jaedena i Archimonde’a i – niechaj wszystko, co dobre i czyste, ma go w opiece – Velena. Nie ustaną, póki wszelkie istnienie nie zostanie wypalone, poczerniałe jak ten spłachetek ziemi, który Velen widział w swej wizji. Czy Sargeras był szalony? Albo, gorzej jeszcze, czy rozumiał wszystko i nadal tego pragnął?

Krew i płynny ogień zalewały otoczenie Velena i jego samego, padały szkarłatnym deszczem, paląc go, ochlapując, póki nie padł na ziemię w szlochu.

Wizja miłosiernie zgasła i Velen zamrugał. Drżał. Był sam w świątyni, a kryształ lśnił pokrzepiająco, za co Velen był wdzięczny.

To się jeszcze nie stało. Jeszcze nie.

To, co powiedział im Sargeras, było w rzeczy samej prawdą. Eredarowie zostaną przekształceni, a ich trzej przywódcy otrzymają moc, wiedzę, władzę… niemalże boską.

I stracą wszystko, co było im drogie – zdradzą tych, których przysięgali chronić – by to osiągnąć.

Velen przetarł twarz, z ulgą upewniając się, że wilgoć na jego policzkach to tylko pot i łzy, a nie ogień i krew z jego wizji. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Czy była jeszcze szansa, by to zatrzymać, by ograniczyć zniszczenie, które przyniesie ów legion?

Odpowiedź przypłynęła doń, tak orzeźwiająca, tak słodka jak łyk czystej wody na pustyni. Tak.

*

Pojawili się natychmiast, odpowiadając na emocje zawarte w wezwaniu, które posłał im myślą. Wystarczył ułamek chwili, by dotknąć ich umysłów, pozwolić, by zobaczyli to, co on zobaczył; poczuli to, co on poczuł. Przez krótką chwilę wiedział, że podzielają jego odczucia, i w jego piersi wezbrała nadzieja. Wciąż jeszcze była szansa…

Archimonde zmarszczył czoło.

– To nie była wizja przyszłości, którą moglibyśmy w jakiś sposób zweryfikować. To tylko twoje przeczucie.

Velen patrzył na swego starego przyjaciela, a potem odwrócił się do Kil’jeadena. Ten nie był tak próżny jak Archimonde. Był stanowczy i mądry…

– Archimonde ma rację – rzekł Kil’jaeden gładko. – Nie ma mowy o żadnej prawdzie, mówimy o obrazie, który wziął się jedynie z twego umysłu.

Velen patrzył nań, czując przeszywający ból. Łagodnie i ze smutkiem przerwał więź myśli. Teraz to, co było w jego umyśle i sercu, miało tam zostać. Nigdy już nie podzieli się tym z dwójką przyjaciół, którzy dotąd byli niczym przedłużenie jego własnej duszy.

Kil’jaeden potraktował wycofanie się Velena jak kapitulację, zgodnie zresztą z intencją tego drugiego, po czym uśmiechnął się i położył dłoń na ramieniu przyjaciela.

– Nie chcę rezygnować z czegoś, co wiem, że jest dobre i pozytywne, na rzecz czegoś, co, obawiam się, może być nieprzyjemne – powiedział. – Ty, jak sądzę, także nie.

Velen nie mógł ryzykować kłamstwa. Tylko spuścił wzrok i westchnął. Dotychczas Kil’jaeden i Archimonde umieliby bez wysiłku przejrzeć tak marną grę, ale teraz niewiele uwagi poświęcali Velenowi. Obaj myśleli o nieograniczonej potędze, którą im zaoferowano. Za późno było ich przekonać. Te dwie wielkie niegdyś istoty stały się zabawkami w rękach Sargerasa. Już wstąpili na ścieżkę, by stać się man’ari. I Velen nagle zastygł z przerażającą pewnością, że gdyby zorientowali się, że on nie kroczy z nimi, zwróciliby się przeciw niemu, a miałoby to śmiertelne skutki. Musiał przeżyć, choćby tylko po to, by dokonać wszystkiego, co tylko pozostawało w jego mocy, i ocalić swój lud przed potępieniem i zniszczeniem.

Skinął zatem głową, milcząc, i zostało postanowione, że trzej eredarowie sprzymierzą się z wielkim Sargerasem. Archimonde i Kil’jaeden oddalili się szybko, by poczynić niezbędne przygotowania przed powitaniem ich nowego pana.

Velen głęboko ubolewał nad swą bezsilnością. Chciał ocalić cały swój lud, jak przysięgał, ale zdawałą sobie sprawę, że to niemożliwe. Większość ufała Archimonde’owi i Kil’jaedenowi i wiedział, że pójdą za nimi ku swej zagładzie. Ale byli i tacy, którzy gotowi byli porzucić wszystko na jedno słowo Velena. I musieliby to uczynić. Ich dom, świat Argus, wkrótce miał zostać zniszczony, pochłonięty przez szaleństwo demonicznego legionu. Ci, którzy chcieli to przetrwać, będą musieli uciekać.

Ale… uciekać dokąd?

Velen wpatrywał się w kryształ ata’mal, coraz bardziej pogrążając się w rozpaczy. Sargeras przybywał. Nie było takiego miejsca w tym świecie, gdzie można by się ukryć przed tą istotą. Jak zatem miałby mu uciec?

Podniósł wzrok na kryształ. Obraz był rozmyty. Niewątpliwie to łzy sprawiły, że wydawał się migotać i pulsować. Velen zamrugał. Nie… widziane przez łzy światło nie płatało mu figli. Kryształ płonął i uniósł się powoli ze swego piedestału, by popłynąć w powietrzu, póki nie znalazł się przez oszołomionym Velenem.

– Dotknij – odezwał się w jego głowie cichy głos. Drżąc cały, zdumiony Velen wyciągnął mocną niebieską rękę. Oczekiwał, że poczuje znajome ciepło uśpionego dotąd pryzmatu.

Energia popłynęła przezeń z taką mocą, że aż ze świstem wciągnął powietrze – energia niemal tak samo potężna jak inna, mroczna siła, która przepełniała jego ciało w niedawnej wizji. Lecz ta energia była tak czysta, jak tamta zepsuta; ta pochodziła od światła, podczas gdy tamta zrodzona była z mroku, i Velen nagle poczuł, jak wypełniają go nadzieja i siła.

Dziwna poświata wokół kryształu ata’mal urosła, rozciągnęła się i poczęła przybierać jakiś kształt. Velen mrugał, oślepiony blaskiem, ale za nic nie chciał odwrócić spojrzenia.

– Nie jesteś sam, Velenie z eredarów – szepnął doń głos. Był kojący i słodki niczym dźwięk płynącej wody, szum letniego wiatru.

Blask przygasł trochę i oto przed Velenem unosiła się istota, jakiej nigdy jeszcze nie widział. Zdawał się stworzona z żywego światła. Jej wnętrze miało ciepłą złocistą barwę, ale na krańcach blask przybrał kolor kojącego fioletu. Dziwne, jakby metaliczne glify wirowały wokół jej centrum, zarazem uspokajająco i hipnotyzująco w tym spiralnym tańcu kolorów i światła. Istota przemawiała do Velena wewnątrz jego umysłu, a jemu wydawało się, że głos jej jest czystym światłem.

– My również wyczuliśmy nadejście potworności, które staną się udziałem tego i innych światów. Dążymy do utrzymania równowagi, zaś to, co planuje Sargeras, wszystko rozerwie na strzępy. Nastąpią chaos i zniszczenie, a co dobre, prawdziwie i święte, zostanie stracone na zawsze.

– Kto… co…? – Velen nie mógł nawet sformułować pytania, tak oszołomiła go chwała tego bytu.

– My jesteśmy naaru – powiedziała świetlista istota. – Możesz nazywać mnie K’ure.

Wargi Velena uformowały słowa. Wyszeptał je, smakując słodycz, jakby wymówienie ich dało mu odrobinę samej ich esencji.

– Naaru… K’ure…

– Tu wszystko się zaczyna – mówił dalej K’ure. – Nie możemy tego powstrzymać, bowiem przyjaciele twoi mają wolną wolę. Ale ty szukałeś zbolałym sercem sposobu, by ocalić, co tylko możesz. I dlatego też my uczynimy, co tylko możemy. Ocalimy tych z was, których serca odrzucą potworności oferowane przez Sargerasa.

– Co mam robić?

Łzy znów wypełniły oczy Velena, ale tym razem były to łzy ulgi i radości

– Zbierz tych, którzy wysłuchają twojej mądrości. W najdłuższy dzień roku idźcie na najwyższą górę w tej krainie i zabierzcie ze sobą kryształ ata’mal. Dawno, dawno temu go wam daliśmy i za jego pomocą znów was odnajdziemy. Przybędziemy i zabierzemy was.

Przez chwilę mgnienie wątpliwości niczym cień płomienia rozgorzało w sercu Velena. Nigdy nie słyszał o tych istotach światła, o tych Naaru, i teraz ten byt, ten K’ure, prosił Velena, by ten ukradł najświętszy artefakt swego ludu. Twierdził nawet, jakoby to oni właśnie dali ów artefakt eredarom! Może Kil’jaeden i Archimonde mieli rację. Może wizja Velena była niczym więcej jak manifestacją jego strachu.

Ale nawet gdy te niedobre myśli pędziły mu przez głowę, wiedział, że to jedynie ostatki tęsknoty złamanego serca za tym, co było, zanim wszystko pozmieniało się tak straszliwie… Zanim zjawił się Sargeras.

Wiedział, co musi zrobić, i schylił głowę przed wspaniałym, tańczącym bytem zrodzonym ze światła.

*

Pierwszym i najbardziej zaufanym sojusznikiem, którego wezwał Velen, był Talgath, stary przyjaciel. Niejednokrotnie już pomagał Velenowi w przeszłości. Cały plan opierał się właśnie na nim, bowiem to on mógł, nieobserwowany, dotrzeć tam, gdzie Velen nie był w stanie. Początkowo Talgath był sceptyczny, ale gdy Velen połączył ich umysły i pokazał mu mroczną wizję, jaką mu zesłano, Talgath zgodził się szybko. Velen nie wspomniał o Naaru i pomocy oferowanej przez K’ure, jako że sam nie wiedział, jaką formę owa pomoc przyjmie. Zapewnił jedynie Talgatha, że istniał sposób, by uciec przed tym przeznaczeniem, o ile tylko ten mu zaufa.

Najdłuższy dzień w roku się zbliżał. I podczas gdy Archimonde i Kil’jaeden obsesyjnie wręcz szykowali się na spotkanie z Sargerasem, Velen z całą dyskrecją, na jaką tylko mógł sobie pozwolić, wysyłał pasma myśli do tych, którym ufał. Inni, zgromadzeni przez Talgatha, przybywali do Velena, aby bronić siebie i swego ludu. Wtedy Velen skupił się na splataniu najsubtelniejszej z sieci magii wokół dwóch zdrajców, których do niedawana jeszcze uważał za drogich przyjaciół, by ich uwagi nie przyciągnęły gorączkowe działania przeprowadzane za ich plecami.

Z zaskakującą szybkością, a jednak wciąż męcząco powoli, tworzono magiczną sieć. Gdy nadszedł wreszcie wiadomy dzień i eredarowie, którzy zdecydowali się podążać za Velenem, zebrali się na szczycie najwyższej góry ich starożytnego świata, Velen zrozumiał, jak niewielu ich było. Setki zaledwie, tylko ci, którym Velen mógł zaufać, nie mógł bowiem ryzykować kontaktu z nikim, kto mógłby zwrócić się przeciwko niemu.

Velen zabrał kryształ ata’mal zaledwie chwilę wcześniej. Ostatnie dni spędził na przygotowywaniu fałszywego artefaktu, żeby nikt nie podniósł alarmu, odkrywszy pusty postument. Wyrzeźbił zastępstwo z prostego kryształu górskiego z największą starannością, prostym zaklęciem dodał mu blasku. Nie mógł go jednak ożywić. Ktokolwiek dotknąłby kryształu palcami, odkryłby oszustwo w mgnieniu oka.

Prawdziwy kryształ ata’mal Velen trzymał przy piersi, patrząc, jak jego lud wspina się na górę.

Ich mocne nogi i kopyta bez trudu pokonywały zbocze. Wielu dotarło już na szczyt i teraz spoglądało na Velena z oczekiwaniem. W ich wzroku widział nieme pytania. Jak – zastanawiali się – stąd uciekną?

W rzeczy samej, jak? – myślał Velen. Na moment ogarnęła go panika, ale potem przypomniał sobie świetlistą istotę, która złączyła z nim myśli. Przybędą. Wiedział to.

Tymczasem jednak z każdą mijającą chwilą bardziej ryzykowali, że zostaną dostrzeżeni. A tak wielu nie dotarło jeszcze na miejsce spotkania, między nimi i Talgath.

Restalaan, inny stary i zaufany przyjaciel, uśmiechnął się do Velena.

– Niedługo się zjawią – powiedział pokrzepiająco.

Velen skinął głową. Restalaan z pewnością się nie mylił. Nic nie wskazywało na to, że jego dawni przyjaciele, a obecni wrogowie, zorientowali się, że istnieje tak bezczelnie śmiały zamysł. Za bardzo byli pochłonięci planami na przyszłość.

A jednak, jednak…

Ten sam instynkt, który ostrzegł go, by nie ufać Sargerasowi, teraz nie dawał mu spokoju. Coś było nie w porządku. Uświadomił sobie, że krąży w kółko.

I wtedy się zjawili.

Talgath i kilku innych wspinało się w górę zbocza, uśmiechali się i machali do pozostałych. Velen odetchnął z ulgą. Ruszył im na spotkanie, a wtedy kryształ przesłał potężną falę energii przez ciało eredara. Błękitne palce Velena zacisnęły się na artefakcie, podczas gdy jego umysł otworzył się na ostrzeżenie. Siła mentalna zaatakowała Velena tak mocno, że aż ugięły się pod nim kolana.

Sargeras już zaczął. Począł tworzyć swój odrażający legion. Eredarowie, którzy byli na tyle niemądrzy bądź ufni, by posłuchać Kli’jaedena i Archimonde’a, zostali pochwyceni i stawali się man’ari, których Velen widział w swojej wizji. Tysiące man’ari każdego kształtu, najrozmaitszych możliwości, czaiło się na granicy zmysłów Velena. Byli ukryci jakimś sposobem. Gdyby nie trzymał kryształu ata’mal, nigdy by ich nie wyczuł, póki nie byłoby o wiele za późno.

Już mogło być za późno.

Zwrócił zszokowane spojrzenie ku Talgathowi nagle świadomy skażenia, jakie emanowało ze starego przyjaciela, tak jak i z niezliczonych potworów – Legionu – które ukrywały się tuż za granicą pola widzenia. Modlitwa, wyrwana z głębi jego zrozpaczonej duszy, wypchnęła z jego umysłu inne myśli. K’ure! Ratuj nas!

Man’ari sunęli pod górę, wyczuli, że zostali wykryci, i pędzili ku eredarom niczym głodne drapieżniki do swych ofiar. Jednak Velen wiedział, że śmierć będzie lepsza od losu, jaki te wynaturzone istoty zgotowałyby jemu i tym, którzy za nim podążyli. Sam nie wiedząc dlaczego, Velen chwycił kryształ ata’mal i wyrzucając ramię, podniósł go ku niebu.

I jakby nieba się nad nim otworzyły. Pojawiła się kolumna czystego światła. Światłość popłynęła bezpośrednio do kryształowego pryzmatu i przed oczyma zdumionego Velena rozszczepiła się na kilka promieni o różnych odcieniach. Eredara przeszył ból, gdy kryształ w jego dłoni się rozpadł. Ostre fragmenty pocięły mu palce. Gwałtownie wciągnął powietrze i instynktownie wypuścił odłamki z ręki, po czym patrzył oczarowany, jak uniosły się w powietrze, jak każdy z nich zmienił się w idealną kulę i przybrał jeden z siedmiu kolorów. Siedem kryształów, czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo i fioletowy – wystrzeliły do góry i pomknęły, by utworzyć enklawę światła wokół przerażonych eredarów na szczycie góry.

I w tej chwili Talgath pomknął ku Velenowi, a w spojrzeniu miał czystą nienawiść. Uderzył w krąg różnokolorowych świateł i odbił się od niego jak od ściany. Velen odwrócił się błyskawicznie i zobaczył warczących, śliniących się man’ari, którzy atakowali szponami mur uczyniony tylko ze światła, chroniący Velena i jego towarzyszy.

Niski, dudniący pomruk pomknął po nerwach Velena. Był bardziej wrażeniem niż dźwiękiem. Podniósł wzrok i tego dnia cudów zobaczy coś, co przyćmiło nawet siedem kamieni światła. Najpierw wyglądało to niczym opadająca gwiazda, tak jasna, że ledwie mógł na nią patrzeć. Gdy się zbliżyła, zrozumiał, że bynajmniej nie ma do czynienia z czymś tak ulotnym jak gwiazda na nocnym niebie, ale z solidną i mocną konstrukcją, po środku tak delikatny i okrągły jak kule, ozdobione sterczącymi trójkątami kryształy. Velen szlochał otwarcie, a wtedy jego umysłu dotknęła myśl.

Jestem, jak obiecałem. Przygotuj się, by porzucić ten świat, proroku Velenie.

Velen uniósł ramiona niczym dziecię, które błaga kochającego rodzica, by ten wziął je w objęcia. Kula nad nim zapulsowała i Velen poczuł, że coś delikatnie unosi go w powietrze. Jego towarzyszy też niosło ku… okrętowi? Bo tym chyba była owa konstrukcja, aczkolwiek wibrowała też życiem, jakiego Velen jeszcze nie pojmował. Pogrążony w cichej radości usłyszał wrzaski, przekleństwa i ryki man’ari, którym wymknęły się ofiary. Podstawa statku otworzyła się i kilka sekund później Velen stanął na czymś twardym. Uklęknął na podłodze, o ile można było tak to nazwać, i patrzył, jak reszta jego towarzyszy leci do bezpiecznego schronienia. Kiedy ostatni już znalazł się na pokładzie, Velen spodziewał się, że drzwi zostaną zamknięte, i odleci ten statek z metalu niebędącego metalem czy ciała niebędącego ciałem i z esencji samego K’ure, jak podejrzewał eredar.

Ale zamiast tego w jego umyśle szepnęła obca myśl.

Kryształy, gdzie był jeden, jest siedem. Odzyskaj je, bowiem będą ci potrzebne.

Velen pochylił się nad otworem i wyciągnął ręce. Siedem kamieni z szokującą prędkością pomknęło do jego rąk, uderzając w dłonie tak mocno, że aż zachłysnął się powietrzem. Zgarnął je do siebie, ignorując niesamowity żar, jakim emanowały, i rzucił się w tył. W tej samej chwili drzwi zniknęły, jakby nigdy ich tam nie było. Velen ściskał wszystkie siedem kryształów i jego umysł rozciągnął się tak bardzo, że ocierał o granice szaleństwa, a eredar zamarł w nieskończonej chwili między nadzieją a rozpaczą.

Udało im się? Uciekli?

*

Ze swej pozycji na czele armii Kil’jaeden miał niezmącony widok na zbocze góry i mrowiących się tam niewolników. Przez jeden wspaniały moment zasmakował zwycięstwa niemal tak słodkiego jak głód umieszczony w jego umyśle przez Sargerasa. Talgath dobrze wykonał powierzone mu zadanie. Przez przypadek jedynie Velen trzymał kryształ w chwili ataku, gdyby było inaczej, jego ciało już leżałoby na ziemi rozszarpane na strzępy.

Ale Velen trzymał kryształ ata’mal i został ostrzeżony. Coś się wydarzyło, dziwne światła pomknęły, chroniąc zdrajcę i coś, co po niego przybyło. A teraz Kil’jaeden patrzył, jak ten zdumiewający okręt zalśnił i… zniknął!

Uciekli! Przeklęty, potępiony Velen uciekł!

Man’ari, których rozkosz Kil’jaeden czuł sekundę wcześniej, teraz byli zmieszani i pełni rozczarowania. Dotknął ich umysłów. Nic nie wiedzieli. Czym była ta rzecz, która wyrwała Velena z rąk Kil’jaedena? Teraz Kil’jaedena przeszył dreszcz strachu. Jego pan nie będzie zadowolony z takiego rozwoju sytuacji.

– Co teraz? – spytał Archimonde.

Kil’jaeden obrócił się, by spojrzeć na swego sojusznika.

– Znajdziemy ich – warknął. – Znajdziemy i zniszczymy. Nawet jeśli miałoby to nam zająć tysiąc lat.

Rozdział pierwszy

Zwę się Thrall.

Słowo to oznacza „niewolnika” w języku ludzi, a historia, która kryje się za tym imieniem, jest bardzo długa i lepiej zostawić ją na inną okazję. Z łaski duchów i dzięki krwi bohaterów, która płynie w moich żyłach, zostałem wodzem wojennym mego ludu, orków, i przywódcą sprzymierzonych ras znanych jako Horda. Jak do tego doszło – to także zupełnie inna historia. Ta, którą chcę powierzyć pergaminowi teraz, zanim ci, co jej doświadczyli, odejdą, by żyć ze szlachetnymi przodkami, to historia mego ojca i tych, którzy w niego wierzyli, i tych, którzy go zdradzili, a zarazem, wierzcie mi, zdradzili cały nasz lud.

Kim byśmy się stali, gdyby nie doszło do tych wydarzeń, nawet mądry szaman Drek’Thar nie potrafi powiedzieć. Ścieżki Losu są rozmaite i jest ich wiele, i żadna istota nie powinna próbować podążać tą zwodniczo przyjemną „gdyby tylko”. Co się stało, się stało. Mój lud musi teraz dźwigać zarówno wstyd, jak i chwałę płynącą z naszych wyborów.

Ta historia nie opowiada o Hordzie, jaką znacie dzisiaj, związku sprzymierzonych luźno orków, taurenów, opuszczonych, trolli i krwawych elfów, ale o samych jej początkach, o pierwszej Hordzie. Jej narodzinom, tak jak przyjściu na świat każdego niemowlęcia, towarzyszyły ból i krew, a jej pierwszy krzyk oznaczał śmierć dla wrogów.

Początek tej historii, okrutnej i ponurej, był spokojny i miał miejsce wśród wzgórz i dolin żyznego świata nazywanego Draeanorem…

Dźwięk bębnów bijących w rytmie uderzeń serca kołysał młodych orków do snu, ale Durotan z Klanu Mroźnego Wilka nie spał. Leżał wraz z innymi na klepisku w namiocie przeznaczonym na sypialnie dzieci. Sowita wyściółka z trawy i gruba skóra racicznika chroniły go przed chłodem ziemi zmarzniętej na kość. A i tak rytm bębnów wibrował w gruncie i w ciele Durotana, a uszy orka pieścił ten odwieczny dźwięk. Jakże Durotan pragnął wyjść i do nich dołączyć.

Miał przed sobą jeszcze jedno lato, zanim będzie mu wolno wziąć udział w Om’riggor, rytuale inicjacji. Do tego wyczekiwanego ze wszech miar momentu musiał pogodzić się z tym, że odsuwano go, wysyłano do wspólnego namiotu, gdzie spał z innymi dziećmi, podczas gdy dorośli siedzieli wokół ognia i rozmawiali o sprawach tajemniczych i niewątpliwie wielce istotnych.

Westchnął i przewrócił się na posłaniu z futra. To nie było w porządku.

Orkowie nie walczyli między sobą, ale nie byli jakoś szczególnie towarzyscy. Każdy klan trzymał się osobno, kultywował własne tradycje, przestrzegał swoich zasad dotyczących strojów, opowieści i szamanów. Mówili tyloma dialektami, że niektórzy orkowie nie mogli się porozumieć. Czasem wydawali się sobie nawzajem tak obcy jak inna rozumna rasa, która dzieliła z nimi plon pól, lasów i rzek – tajemniczy draenei. Jedynie dwa razy do roku, wiosną i jesienią, wszystkie klany zbierały się tak jak teraz – by uczcić równonoc.

Święto rozpoczęło się oficjalnie poprzedniego wieczora o wschodzie księżyca, ale orkowie zbierali się już od kilku dni. Obchody Kosh’harg odbywały się na uświęconym gruncie nazywanym Nagrandem, Ziemią Wiatrów, który leżał w łagodnym cieniu Góry Duchów, Oshu’gun, od samego początku czasów. Wprawdzie podczas święta zdarzały się wyzwania i walki, ale tak naprawdę był to czas bez waśni i przemocy. Kiedy głowy stawały się zbyt gorące, co zdarzało się przy tak licznych zgromadzeniach, szamani namawiali do pokojowego rozwiązania nieporozumień albo zwaśnione strony musiały opuścić święte miejsce.

Ziemia była tu bogata, żyzna i pogrążona w spokoju. Durotan czasem zastanawiał się, czy ów spokój brał się od samych orków, czy raczej orkowie łagodnieli pod wpływem tego miejsca. Często zajmowały go takie kwestie, ale nigdy się nimi nie dzielił, bowiem nie słyszał, by ktokolwiek poruszał takie dziwne tematy.

Durotan westchnął cicho. Głowę miał pełną kłębiących się myśli, serce waliło mu w piersi, odpowiadając na rytm bębnów. Miniona noc była wspaniała i poruszyła duszę Durotana. Zza linii drzew wyłoniła się Bladolica Pani, była w swej malejącej fazie, ale wciąż na tyle jasna, by zalać potokiem światła białe kobierce śniegu. Na ten widok z tysięcy gardeł zebranych orków, starszyzny, wojowników w sile wieku, nawet dzieci w silnych ramionach matek, dobył się okrzyk radości. Wilki będące zarówno towarzyszami, jak i wierzchowcami orków dołączyły się do wrzawy, wyjąc przejmująco. Ten dźwięk wibrował we krwi Durotana, a rytm bębnów zmienił się w głębokie, pierwotne pozdrowienie dla białej sfery, która rządziła nocnym niebem. Durotan rozglądał się, chłonąc spojrzeniem owo morze potężnych istot, wznoszących swe brązowe ręce ku srebrzystemu światłu Bladolicej Pani, skupionych na jednym. Gdyby jakiś ogr byłby na tyle nierozsądny, by ich zaatakować, poległby w ułamku chwili rozniesiony broniami tego morza zdeterminowanych wojowników.

A potem przyszedł czas na ucztę. Mięso dziesiątek zwierząt ubitych wcześniej, zanim jeszcze nadeszły chłody, zostało ususzone i uwędzone w ramach przygotowań do tego święta. Rozpalono ogniska, a ich ciepłe światło zlało się z magicznym białym blaskiem Pani, a bębny nie milkły ani na chwilę.

Durotan jak innym dzieciom – prychnął pogardliwie na myśl o tym, że zalicza się go do tej grupy – pozwolono pozostać, póki nie zjadł swojej porcji i póki szamani nie odeszli. Po zakończeniu uczty rozpoczynającej święto szamani ze wszystkich klanów wspinali się na Oshu’gun, która czuwała nad ich świętowaniem, i wchodzili do jaskiń, by tam radzić się duchów i przodków.

Oshu’gun była imponująca nawet z daleka. W przeciwieństwie do innych gór, których linie były poszarpane i nierównie, Oshu’gun wyrastała z gruntu z precyzją gigantycznego grotu. Przypominała wielki kryształ wbity w ziemię. Jej linie były doskonałe i pięknie lśniła w promieniach słońca i księżyca. Wedle niektórych legend spadła z nieba przed setkami lat, a tak się różniła od swych sióstr, że Durotan doszedł do wniosku, że opowieści te mogły być prawdziwe.

Ale choć Oshu’gun była niezwykle interesująca, Durotan uważał za nieco niesprawiedliwe, że szamani muszą zostawać tam na czas całego święta Kosh’harg. Biedni szamani – myślał – omija ich cała zabawa. Ale, jak był przekonany, tak samo omijała dzieci.

W ciągu dnia odbywały się polowania i gry, opowiadano historie bohaterów i przodków. Każdy klan miał własne opowieści, więc poza tymi znanymi Durotanowi jeszcze z wczesnego dzieciństwa zawsze miał okazję posłuchać o nowych, ekscytujących przygodach.

Durotan naprawdę lubił ich słuchać, uważał je za niezwykle intersujące, ale i tak aż płonął z ciekawości, by dowiedzieć się, o czym rozmawiają dorośli po tym, jak dzieci zostały odesłane do namiotu, gdy brzuchy wypełniło dobre jedzenie, gdy już wypalono fajki i uraczono się rozmaitymi napitkami.

Nie mógł tego znieść. Usiadł jak najciszej, nasłuchując, czy przypadkiem ktoś jeszcze się nie obudził. Niczego nie usłyszał, a po długiej chwili wstał i powolutku ruszył do wyjścia.

Długo skradał się w ciemnościach namiotu. Dzieci w najróżniejszym wieku spały z rozrzuconymi na boki kończynami i jeden niewłaściwy ruch mógłby któreś obudzić. Jego serce łomotało podnieceniem i własną śmiałością, gdy ostrożnie stąpał między niewyraźnymi zarysami kształtów, stawiając duże stopy z ostrożnością długonogich ptaków bagiennych.

Wydawało mu się, że minęła wieczność, zanim wreszcie dotarł do klapy namiotu. Stał, próbując uspokoić oddech. Wyciągnął rękę…

I dotknął dużego ciała o gładkiej skórze, które znajdowało się tuż obok. Gwałtownie cofnął dłoń, tłumiąc syknięcie.

– Co robisz? – szepnął.

– Co ty robisz? – odpowiedział ten drugi.

Durotan nagle uśmiechnął się szeroko, uświadamiając sobie, jak niemądrze obaj brzmią.

– To samo co ty – powiedział, nie podnosząc głosu, ponieważ wokół nich wszyscy inni spali. – Możemy albo o tym rozmawiać, albo to zrobić.

Widział zarys sylwetki w ciemności i na tej podstawie mógł powiedzieć, że ten drugi ork był sporym młodzikiem w wieku zbliżonym do Durotana. Nie rozpoznawał jego zapachu ani głosu, więc tamten nie należał do Klanu Mroźnych Wilków. To dopiero było wyzwanie – zrobić coś tak zakazanego, jak opuszczenie namiotu bez pozwolenia, a do tego jeszcze w towarzystwie orka z innego klanu.

Tamten się zawahał, najpewniej identyczna myśl przeszła mu przez głowę.

– Dobrze – powiedział w końcu. – Zróbmy to.

Durotan wyciągnął rękę, namacał w ciemności klapę namiotu i podwinął ostrożnie. Dwóch młodzików wyszło prosto w mroźną noc.

Durotan teraz popatrzył na towarzysza. Tamten był bardziej umięśniony i wyższy. Durotan był najwyższy spośród rówieśników w klanie, nie miał więc okazji przyzwyczaić się do tego, by towarzysze zabaw patrzyli nań z góry. Poczuł się troszkę zaniepokojony. Jego kompan w nieposłuszeństwie też odwrócił się, by popatrzeć na Durotana, i teraz młody Mroźny Wilk poczuł się taksowany spojrzeniem. Obcy skinął głową, najwyraźniej zadowolony z tego, co zobaczył.

Nie ryzykowali porozumiewania się na głos. Durotan pokazał gestem wysokie drzewo blisko namiotu i obaj ruszyli ku niemu po cichu. Przez chwilę, zapewne znacznie krócej niż im się wydawało, znajdowali się na otwartej przestrzeni, narażeni na to, że zobaczy ich każdy z dorosłych, kto akurat w tej chwili zdecyduje się odwrócić głowę. Ale nikt ich nie zauważył. Blask księżyca odbity od krystalicznie białego śniegu był tak potężny, że Durotan czuł się odsłonięty, jakby stał w promieniach słońca. A skrzypienie tego śniegu pod ich stopami musiało być głośne jak, nie przymierzając, ryk rozzłoszczonego ogra. Wreszcie dotarli do drzewa i schowali się za pniem. Gdy Durotan wreszcie odważył się odetchnąć, z ust wypłynął mu obłoczek mgły. Jego towarzysz odwrócił się doń i uśmiechnął szeroko.

– Jestem Orgrim z rodu Telkara Doomhammera z Klanu Czarnej Skały – szepnął z dumą.

Durotan był pod wrażeniem. Wprawdzie ród Doomhammera nie władał żadnym klanem, ale był powszechnie znany i szanowany.

– Jestem Durotan z rodu Garada z Klanu Mroźnego Wilka.

I teraz Orgrim musiał przyswoić sobie fakt, że siedzi z przyszłym wodzem innego klanu. Skinął głową z aprobatą.

Przez chwilę siedzieli tylko, pławiąc się w chwale własnej śmiałości. Ale Durotan poczuł chłód i wilgoć przesączające się przez jego płaszcz z grubego futra i wstał. Ponownie wskazał na zgromadzenie orków i Orgrim w milczeniu skinął głową. Wyjrzeli zza drzewa i nadstawili uszu. Teraz z pewnością usłyszą owe tajemnice, których tak byli spragnieni. Głosy popłynęły ku nim ponad trzaskaniem drewna płonącego w ognisku, ponad niecichnącym rytmem bębnów.

– Szamani byli bardzo zajęci tej zimy z powodu gorączki – powiedział ojciec Durotana, Garad. Pogładził wielkiego białego basiora, który drzemał w cieple ogniska. Bestia o białym futrze, charakterystycznym dla mroźnego wilka, zamruczała zadowolona. – Ledwie jedno z młodych wyzdrowiało, natychmiast następne było chore.

– Ja też wypatruję już wiosny – odezwał się inny, po czym wstał i dorzucił do ogniska kolejne polano. – Zima była ciężka dla zwierzyny. Kiedy szykowaliśmy się na święto, ciężko nam było znaleźć raciczniki.

– Klaga robi z ich kości wspaniałą zupę, ale nie chce nam powiedzieć, jakich ziół do niej dodaje – wtrącił trzeci, łypiąc gniewnie na kobietę, która karmiła niemowlę.

Tamta, zapewne wspomniana Klaga, tylko się zaśmiała.

– Przepis dostanie tylko to maleństwo, jak już odpowiednio podrośnie – odpowiedziała z szerokim uśmiechem.

Durotan słuchał tego z otwartymi ustami. Spojrzał na Orgrima i przekonał się, że tamten ma taki sam wyraz twarzy – zdumienie zmieszane z niesmakiem. To było takie ważne, tak okryte tajemnicą, że dzieciom nie wolno było wychodzić z namiotu, by tego nie usłyszały? Dyskusja o gorączce i zupie?

W blasku księżyca Durotan doskonale widział twarz Orgrima, jego brwi zmarszczone z namysłem.

– Ty i ja zdołamy wymyślić coś bardziej interesującego, Durotanie – burknął niskim głosem.

Durotan uśmiechnął się szeroko i skinął głową. Nie miał co do tego wątpliwości.

*

Świętowanie trwało jeszcze dwa dni. Dwóch młodych orków wymykało się razem zarówno w dzień, jak i nocą, nieustannie rzucając sobie nawzajem wyzwania. Ścigali się, wspinali, siłowali, sprawdzali, który z nich ma pewniejszy krok. I jeden zwyciężał drugiego, zupełnie jakby się umówili wygrywać na zmianę.

Kiedy ostatniego dnia Orgrim domagał się głośno kolejnej próby, która miała ostatecznie wyłonić zwycięzcę, coś w duszy Durotana kazało mu odpowiedzieć inaczej.

– Zaprzestańmy tych pospolitych prób – nawet gdy wypowiedział te słowa, nie mógł zrozumieć, skąd się wzięły. – Zróbmy coś całkiem nowego w całej historii naszego ludu.

Orgrim pochylił się, a jego jasnoszare oczy zabłysły.

– Co proponujesz?

– Zostańmy przyjaciółmi, ty i ja.

Potężna szczęka Orgrima opadła.

– Ale… nie należymy do tego samego klanu! – wykrzyknął takim tonem, jakby Durotan zaproponował przyjaźń między wielkim czarnym wilkiem a łagodnym talbukiem.

– Nie jesteśmy wrogami – Durotan machnął dłonią lekceważąco. – Rozejrzyj się. Klany zbierają się razem dwa razy do roku i nikomu to nie szkodzi.

– Ale… mój ojciec powtarza, że udaje się utrzymać pokój właśnie dlatego, że schodzimy się tak rzadko! – nie ustępował Orgrim, marszcząc mocno brwi z przejęcia.

– No dobrze – rozczarowanie nadało słowom Durotana goryczy. – Myślałem, że wykażesz się większą niż inni odwagą, Orgrimie z rodu Doomhammera, ale nie jesteś lepszy niż oni, a bojaźliwy, nieśmiały i niezdolny, by sięgnąć wzrokiem poza to, co było zawsze, ku temu, co jest możliwe.

Słowa te popłynęły prosto z serca Durotana, ale nawet gdyby je obmyślał i przygotowywał tygodniami, nie mógłby dobrać ich lepiej. Brązowa twarz Orgrima pociemniała, młodzik szeroko otworzył oczy.

– Nie jestem tchórzem – warknął. – Nie cofam się przed żadnym wyzwaniem, nadęty Mroźny Wilku!

Skoczył na Durotana i zwalił mniejszego orka z nóg. Obaj zaczęli okładać się pięściami, aż trzeba było sprowadzić szamanów, by opatrzyli im rany i pouczyli o niestosowności walk na świętej ziemi.

– Furiat jeden – rugał Durotana najważniejszy z szamanów jego klanu, wiekowa kobieta, którą wszyscy nazywali Matką Kashur. – Nie jesteś jeszcze zbyt duży, żeby ci nie spuścić batów jak niegrzecznemu dziecku, młody Durotanie!

Szaman zajmujący się ranami Orgrima mamrotał podobnie nieprzyjemne słowa. Ale Durotan, nawet z rozkrwawionym nosem, gdy patrzył, jak szaman leczy paskudną ranę na brązowym torsie Orgrima, nie przestawał uśmiechać się od ucha do ucha. Orgrim podchwycił jego spojrzenie i też się uśmiechnął.

Próba się rozpoczęła, ostateczne wyzwanie, o wiele ważniejsze niż wszystkie wyścigi czy dźwiganie kamieni, i żaden z nich nie chciał przyznać się do porażki… nie chciał powiedzieć, że przyjaźń między młodymi orkami z różnych klanów była czymś złym. Durotan miał przeczucie, że ta próba ulegnie zakończeniu dopiero wtedy, gdy jeden z nich umrze. A może nawet i wtedy nie…

Ciąg dalszy w wersji pełnej.

Spis treści

Okładka

Intro

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział pierwszy