© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2017

© Copyright by Lidia Ćwiekiewicz-Pelc, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Aleksandra Mikołajko

Skład: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Korekta: Monika Doskocz-Kupis

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-928-2

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Kogo matka bardziej kocha, jeśli nie swoje dzieci?

To one są dla mnie największym skarbem i miłością,

dlatego wiersze w tej książce dedykuję

właśnie moim dzieciom…

mama i babcia

Adrianowi, Klaudii, Marcelince,

Amelce, Sylwii, Dominikowi

Spis treści

POEZJA, GWIAZDY I HUMANISTKA

INTERLUDIUM

NA FOTOGRAFII

MIŁOŚĆ KOLORAMI TĘCZY MALOWANA

CAŁUJ MNIE, CAŁUJ

PANNA JAK Z OBRAZKA

OCZAROWANIE

CZARODZIEJSKĄ NOCĄ

NIEGDYŚ

CZAR NOCY WIGILIJNEJ

NAMIĘTNOŚĆ

ZMARTWYCHWSTANIE

MOJE, TWOJE, NASZE

ZAGUBIONA

POŻEGNANIE

WSPOMNIENIA Z WAKACJI

MORZE I JESIEŃ

BURZA NA BAŁTYKU

ZACHÓD SŁOŃCA

ŚMIERĆ I ŻYCIE

LISTOPADOWO

MÓJ OJCZYSTY KRAJ

NAUCZ MNIE KOCHAĆ

SIEDLISKO-PECOWISKO

BURZA NAD MIASTEM

POKORA

NIECH SZLAG TRAFI

JESIENNA DEPRESJA

„IRYSY” VAN GOGHA

NIEPROSZONY GOŚĆ

ZWARIOWANA LI...

POWIEDZIAŁEŚ

A MNIE JEST SZKODA...

O TYM JAK WIOSNA ZIMĘ POKOCHAŁA (BALLADA)

ZASNUTA WE MGLE

MAGNOLIE

JESIENNA MALARKA

WYSZEPCZ MI MIŁOŚĆ

ANNA I ELF (BALLADA)

ANIOŁ UZDROWIENIA

WIADOMOŚCI

W KAWIARENCE

MÓJ KRAJ

W IMIĘ WIARY

SZACUNEK WŚRÓD LUDZI

O NIEPODLEGŁOŚĆ

NIEBEZPIECZNE KILOGRAMY

TRZY PRZYJACIÓŁKI

SALVADOR DALI W TRÓJNASÓB

ŻAŁOBNA GRA W OBRAZIE SALVADORA...

KOMU ZNICZ

IDĄ ŚWIĘTA

MAJOWA KOŁYSANKA

ZACZAROWANKA

MIŁOŚĆ I MGŁA

ON

CO W TRAWIE PISZCZY

CZARODZIEJSKI KWIAT

TO, CO W NAS

TO, CO BYŁO

A CZAS JAK RZEKA...

A W GÓRACH JUŻ JESIEŃ

MÓJ DOM I DOBRE DUSZKI

TAK DOBRZE CIĘ ROZUMIEM, FRYDERYKU

A TY DLA MNIE

NA SĄDZIE OSTATECZNYM

JAK ŚMIERĆ SPRAWIEDLIWA

A JA WAM ŻYCZĘ WSZYSTKIEGO...

PRZEŁAMIEMY SIĘ OPŁATKIEM

OJ, ŻYCIE...

NAMALUJĘ CI MOJĄ PIEŚŃ

SERCEM I DUSZĄ MALOWANE

ŻYCZĘ TOBIE

SĄ WŚRÓD NAS

MOJE CZTERY PORY ROKU

HYMN NA CZEŚĆ PANA

MELANCHOLIJNIE

GDZIE JESTEŚ?

MAJOWE REFLEKSJE

SPEŁNIONE MARZENIE

JESIENNIE

MIŁOŚĆ NA NIBY

PEJZAŻ TRÓJWYMIAROWY

POETKA I DOBRA WRÓŻKA

POCHLIPYWANIE DESZCZU

PIEŚŃ JESIENIĄ NASYCONA

MEFISTO I EURYDYKA

UROKI ZIMY

LIPCOWE ZAPASY

ROMANTYCZNIE Z RUBINSTEINEM

JAK KRYSZTAŁOWY SOPELEK LODU

NIE LOKOMOTYWA

JAM TWOJĄ PANIĄ I KATEM

LUBIĘ

WIERSZE DLA DZIECI

KOTY – KOTKI – KOTECZKI

KULIG Z KOPYTA MKNIE

DESZCZOWE POPOŁUDNIE Z AMELKĄ

WRÓBELEK. Część I

WRÓBELEK. Część II

WRÓBELEK. Część III

WRÓBELEK. Część IV

KOLOROWO JESIENIĄ

W CIOCIOGRODZIE

MARCYSIA I KROPELKI DESZCZU

POEZJA, GWIAZDY I HUMANISTKA

A ja lubię w gwiazdy patrzeć późną nocą

i księżyca pełnię uwielbiam oglądać,

wśród aniołów szukam przyjaciela swego,

z rosy i pajęczyn korale zawiążę.

Bo ja jestem humanistką, proszę pana,

mnie przedmioty ścisłe raczej nie dotyczą,

choć numerologia jest mi dobrze znana,

to z matematyką nie mam nic wspólnego.

Muzykoterapia mnie interesuje

i z litoterapią czuję się wspaniale,

pod wpływem muzyki Bacha, Beethovena

kamienie szlachetne układam na ciele.

Miłość przepowiadam jak wróżka Kasandra,

o radości piszę i o wielkim szczęściu,

o kwiatach, o ptakach, o pięknej zieleni,

o dzwonkach dźwięczących, księżniczkach, książętach.

Bo ja jestem humanistką, proszę pana,

mnie przedmioty ścisłe, ha, ha, nie dotyczą,

choć fizyka, chemia jest mi dobrze znana,

to poezję kocham i żyję poezją.

INTERLUDIUM

Gram szczęśliwie na nutach poezji,

wiatr radośnie muzyką szeleści,

spacerując po parkach jesiennych,

razem z liśćmi układam je w pieśni.

Te zielone, nadzieją pachnące

przez pomyłkę mi spadły pod nogi,

a bordowe, wesoło na drodze,

rozgrzewają do tańca mój drogi.

Żółte błyszczą słonecznym odblaskiem,

zaplątały się między wrzosami,

inne płynąc, leciutko szeleszczą,

jesiennymi grając utworami.

Bo to jesień przyniosła we włosach

delikatnie na nitkach pajęczyn,

złotobarwne refleksów kolory,

interludium, andante i scherzo.

NA FOTOGRAFII

Do serca tulę twoje fotografie,

na których radość i miłość króluje,

gdzie wśród zieleni ojciec z córką swoją

i dwoma psami wdzięcznie baraszkują.

Gdzie twarz dziewczęcia oblana rumieńcem,

we włosach słońca promienie jak złoto,

gdzie twoje ręce obejmują ciepło

jej kibić wiotką, a miłość jest cnotą.

Tu malachitu barwą żywą w drzewach,

trawnikach, krzewach nadzieją rozlaną,

różowym kwarcem energię miłości,

wiernej przyjaźni córki ukochanej.

Więc aniołowie swoje białe skrzydła

dla bezpieczeństwa rozpostarli wkoło,

czuwają wiernie nad szczęściem domowym,

a cisza wdzięcznie chyli białe czoło.

MIŁOŚĆ KOLORAMI TĘCZY MALOWANA

Namaluję moją miłość kolorami tęczy,

do przydrożnej Matki Bożej złożę grzecznie ręce,

podziękuję jej za ciebie, pokornie głowę schylę,

za dołeczki na twej twarzy, w sercu za motyle.

Uklęknę przed ołtarzem i skromnie spuszczę oczy,

niech łza miłości, szczęścia, po policzku się toczy,

i niech obmyje niegdyś zasmucone serce,

niech zmyje szarość myśli, ochrą ją zanęcę.

Nazrywam kwiatów polnych i złożę bukiet wielki

w podzięce za mą miłość, za twoje dobre serce,

za dni szczęśliwe, noce upojne, nieprzespane,

wszystkimi barwami tęczy spędzony z tobą poranek.

CAŁUJ MNIE, CAŁUJ

Z sił opadam, kiedy mnie całujesz,

w głowie zamęt, motyle w żołądku,

świat calutki wiruje wokoło,

tańczy wszystko, sufit i podłoga.

Pocałunki twoje jak ambrozja,

co z kielicha spływa w duszę moją,

sama słodycz, euforia i radość,

niczym wino, najprzedniejszy trunek.

Bo to one w duszy zapadają,

zniewalają rozum, tańcząc w sercu,

i to one spokoju nie dają,

pocałunki twoje, moje szczęście.

A więc całuj, całuj mnie, kochanie,

w dzień, wieczorem, rano i w południe,

całuj usta moje rozpalone,

mocno całuj, bo całujesz cudnie.

PANNA JAK Z OBRAZKA

Oj, po com ja ciebie, mój miły, spotkała,

po com serce swoje dla ciebie oddała?

Biegałam na drogę witać pana mego,

a on dla mnie nie miał ani dnia wolnego.

Oczy wypatrywał za Kaśką z podwórka,

ta dziewczyna przecież jak ta mała kurka,

ani to powabne, trochę świdrowata,

wozem z ojcem jeździ i pilnuje bata.

Sukienki porządnej nawet nie przywdzieje,

ni korali nie ma, każdy się z niej śmieje,

bryczesy ubrała, buty pod kolana,

i po lasach biega, konia ma za pana.

Ej, mój chłopcze drogi, po co ci ta Kaśka?

Przecież to ja jestem panna jak z obrazka,

gładkie moje lica, rumiane jabłuszka,

sylwetka sprężysta, chodź, dam ci całuska.

OCZAROWANIE

Gdy drzew wierzchołki sięgają nieba,

a zachód słońca bywa czerwony,

widokiem oczy cieszę bez końca,

tak jestem nim oczarowana.

Błękit niebiański zmieniony w szarość,

złoto, purpura, zieleń i oranż,

przyroda, której nie zmęczy starość,

przeróżnych pełna jest wcieleń.

To już nie tylko marzenia puste,

westchnienia ciche i szare cienie,

miłość szczęśliwa się narodziła,

co noc mnie wzywa do ciebie.

Bardzo gorąca, jak tchnienie wiatru

ciepłego, niczym prądy z południa,

mąci mi w głowie, szumi jak morze

i gna mnie, dokąd? Po świecie.

CZARODZIEJSKĄ NOCĄ

W jasną noc grudniową błyszczy świat

czarodziejską mocą otulony,

nawet obcy człowiek dziś jak brat,

gdy zapuka do drzwi, zostaje wpuszczony.

Na choince błyszczy świateł moc,

a cukierki kuszą i frukty prażone,

niech święty Mikołaj dary w noc

przywiezie na saniach w reny zaprzężone.

Siądźmy przy kominku – ja i ty

i wspomnijmy razem historyczne dzieje,

ogień ciepło niesie i śpią psy,

nie zapomnij, Bóg się rodzi, moc truchleje.

Becker – stary zegar – kurant gra,

dziś zaśpiewa dźwięcznie kolędę wesołą,

magicznego pyłu sypnę garść,

niech rozbłyśnie, zaczaruje wszystko wkoło.

NIEGDYŚ

Dawnymi czasy, tak też bywało.

domek niewielki, śniegu nawiało,

dzieci na święta czekały grzecznie,

aby słodycze dostać w prezencie,

od Mikołaja...

Bialutkie szyby mróz wymalował,

w paprocie, kwiaty, przeróżne wzory,

w kuchni cieplutko, ogień skry rzucał,

a brzdące miały świetne humory,

bo przyjdą święta...

W kącie choinka pachnąca lasem,

strojna w łańcuchy, bombki, orzechy,

lub pod powałą jemioły gałąź,

by szczęście w chacie przez rok witało,

by się kochali...

Z górki zaś jazda na workach z sianem,

nie każdy przecież sanki posiadał,

a z nieba księżyc teren oświetlał,

zmarznięte rączki dzieciom rozgrzewał,

od mrozu sine...

I chociaż skromne dzieciństwo było,

to je wspominasz, jak piękną bajkę,

jak czarodziejski sen przeminęło,

lecz było szczęściem i ukochaniem,

w twojej rodzinie.

CZAR NOCY WIGILIJNEJ

Pobiegnijmy do stajenki,

weźmy z sobą gwiazdek pęki,

bo tam Jezus malusieńki

dziś się narodził z Panienki,

na ziemi.

Stwórzmy razem wielkie koło

w czarodziejską noc grudniową,

zatańczymy rozbawieni,

przywitamy Pana ziemi,

wesoło.

Choć śnieg skrzypi pod butami,

stół zaścielmy, sianko na nim,

niech tradycji czar się dzieje,

Bóg się rodzi, moc truchleje

w Wigilię.

Opłatkiem się przełamiemy,

pod jemiołą scałujemy,

wszystkie żale i niechęci,

łezka w oku nam się kręci

z radości.

Święta, święta, gra choina,

radość wielka, niech mróz trzyma,

o północy na pasterkę

pojedzie cała rodzina

na saniach.

NAMIĘTNOŚĆ

Błękitu nieba twoich oczu

jakże rozpoznać bym nie mogła,

gdy mi się marzysz w dzień i w nocy

jak anioł piękny, jak trylogia.

Bo niczym Amor strzałą godzisz

w uczucia głębię, w toń nieznaną,

i niczym demon żar rozpalasz,

brutalnie wdzierasz się w mą pamięć.

Przytulę twoją dłoń do łona,

ustami miłość z warg scałuję,

w gorącym seksie, niczym wulkan,

dziś cały świat nam zawtóruje.

ZMARTWYCHWSTANIE

Przed Wielką Nocą cisza,

wewnętrzne zadumanie,

to Syn do Ojca śpieszy,

Wielkanocne spotkanie.

Na ziemi pozostawił

tłumione uwielbienie,

owieczki zebrał w grono

miłością i cierpieniem.