Rafał Sulikowski

dziwne nie jest

poezje stamtąd

© Rafał Sulikowski, 2017

Poetycki debiut Autora. Wcześniej pisał do „szuflady”, a następnie publikował w Internecie. gdzie jego poezja zbierała dobre oceny i komentarze. Projekt poetycki Autora powstawał przez wiele lat.

ISBN 978-83-8104-515-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

dziwne nie jest

„peron starego dworca późną nocą…”

„zamknąć myśli w jednym słowie…”

„w ostatnim dniu i wśród ostatków nocy…”

„park tonący w kałużach z łez…”

„takie życie mamy tylko jedno…”

„stoję przed lustrem i patrzę sobie…”

„jedno istnienie to za mało…”

„nie ozdrowiała mama — nie zdarzył się cud…”

„gwiazda zagasła tamtego poranka…”

„echami przybiegają znajome kroki…”

„patrzę na rozłożoną mapę świata…”

„rosną kwiaty wiejskie bez wahania w górę…”

„zdążyłem na czas zanim bramy zamknięto…”

„zgasną światła miejskiego wieczoru…”

„na frontowej ścianie gmachu życia…”

„oglądam stare zdjęcie…”

„oddal zgiełk…”

„kroki na schodach — w tle trzasły łzy…”

„gdyby Bóg nie istniał — gdyby Boga nie było…”

„stąd wyjdzie iskra — zapisała mniszka …”

„gdy się rodziłem mama odeszła…”

„o miłosierdzie Miriam wołamy z doliny…”

„klucz do wszystkich…”

„nie chcę niczego od świata poza wszystkim…”

„bóg jest jeden lecz nie samotny…”

„mówili, że On nie istnieje — nie wierzę…”

„czy mamy jeszcze szanse pośród brzydoty ślepego…”

„nie umiem pisać potem krwią i łzami…”

„dawno dawno temu za niejedną górą i niejedną rzeką…”

„jutro jak zwykle kogut przepędzi bóstwa i demony…”

„w połowie drogi do celu znalazłem się w studni…”

„pewnego wczesnego wieczornego dnia w późnej…”

„najgorszy wiersz świata…”

„polecieliśmy w kosmos nie raz i nie dwa…”

„za murami z cegły pośrodku ogrodu…”

„mamę zabrali w nocy…”

„jest taka chwila w życiu człowieka…”

„połamane sumienia roztrzaskane serce…”

„powiedz tylko słowo…”

„pstryk — jesteśmy…”

„strużka potu na twarzy…”

„ktoś znajdzie to po latach…”

„lat czterdzieści to za mało żeby zrozumieć…”

„ten pociąg na stacjach świata nigdy się…”

„ten laptop nie istnieje ani moje palce…”

„wszystkie pistolety położyłem na stół…”

„rocznica okrągła…”

„stary pusty dwór zaprasza śmiałków…”

„ciągnąć możesz to latami…”

„mokre plamy na prześcieradłach…”

„bardzo…”

„myślisz że to co widzisz…”

„miłość co w nas jest aż po śmierci kres…”

„blady słup mgły nadszedł niespodziewanie…”

„ciemne kleksy z białych kart…”

„marzenia spełnione — wszystko już jest…”

„dlaczego z nim nie rozmawiam…”

„który patrzysz z daleka…”

„otwarto drzwi — był wczesny świt…”

„lodowata ulewa z emocji…”

„w strumieniach spokoju…”

„przywarci do ziemi czekamy aż…”

„w tym dniu zwyczajnie ulicami z cicha przemykały…”

„spomiędzy obłoków niewiedzy…”

„poranne zorze płonące ogniem…”

„Znajduje radości w następnej…”

„echa ciszy dźwięczące ponuro…”

„w twych jasnych oczach…”

„nie jest sztuką dojrzeć…”

„gdy jest ci źle chcę czuć…”

„bezustannie zacieramy…”

„gdy ujrzysz nagość…”

„Codziennie moje wytrwałe serce…”

„sam podpaliłem wczoraj mój wielki gmach wiary…”

„znikniemy wszyscy jak jeden mąż…”

„ludzie nie chcą usiedzieć w swoim pokoju…”

„stary ceglany dom przezyl wiele…”

„znów tonę w lodowatej otchłani…”

„siedmiu braci raz żyło na świecie…”

„orkiestra się stroi w potwornym zgiełku…”

„jest takie miejsce które na mnie…”

„przemija ten czas powoli…”

„pusty portfel — puste konto…”

„pusty portfel — puste konto…”

„każdy w coś wierzy — każdy coś głosi…”

„nadaremnie modlę się do Boga…”

„wata szklanej mgły jak opończa z cukru…”

„sam już nie wiem co będzie…”

„żeby poczuć szczęście musisz o wszystkich…”

„ci ludzie których widzisz teraz…”

„blade twarze nadziei…”

„blade twarze nadziei…”

„melancholijna jesień odkrywa swe karty…”

„jesienny park nocą…”

„usiadłaś koło mnie tylko na chwilę…”

„czarne i białe…”

***

nieznana uliczka prowadząca do starej kapliczki pod którą ktoś zostawił różę — już więdnie dawno nie uczęszczana i tory zardzewiałe tramwaj pojechał na święto lasu… nieznane budynki — wchodzę a właściwie wnikam przez mury czuję oddech kamieni w salonie pełno ludzi — tańczą i się śmieją ktoś bierze za rękę lekko prowadzi na środek tańczą panowie i panie — i cienie na lekko pobladłej ścianie jest hygge i jest czas — nikt nie musi wyjść chyba tak wygląda szczęśliwa wieczność.

***

tata zegar kupił na ścianę z ciężarkami w kształcie szyszek zachwycony byłem zegarem lat mając zaledwie cztery … łódeczkę z kory wyrzeźbił którą nad morzem puszczałem sopockie molo mnie znało z tego że często płakałem raz jeden stateczek puściłem daleko od brzegu — odpływał w dal smutnie długo patrzyłem za horyzontem jak punkcik znikał tata już nie pamięta — bada wszak zeolity w snach się jednak widzimy tam czas się w miejscu zatrzymał tam wszyscy mniejsi byliśmy…

/Tacie/

***

/11 sierpnia 2016, godz.7.00, Poznań/

Zasnąłem i zobaczyłem jakąś nieznaną ulicę, była bardzo piękna, dużo budynków ze szła, czysto, schludnie, mało ludzi, ...kilka osób, a wyglądała jak arteria wielkiego miasta. Nie wiedziałem co jest dokoła, ulica całkiem żyła swoim życiem. Nagle zaczęło mnie gonić kilku ludzi, uciekałem i w pewnym momencie ukląkłem pod murem, przed jakimś obrazem, zawieszonym na ścianie frontowej kamienicy. Zobaczyłem przed sobą jakąś tiarę, jaką noszą biskupi czy arcybiskupi, z napisem IHS, ale tiara ta była obrócona, tak, że widziałem napis „SHI”, co mi się bardzo nie spodobało, więc zacząłem modlić się i wtedy poczułem, jak ktoś staje za mną klęczącym, kładzie obie ręce na mojej głowie, i zaczyna odmawiać modlitwy. Początkowo się boję, wiercę, nie widzę, kto stoi nade mną i się modli, ale poczułem, że to ktoś dobry, chyba nieznany ksiądz. Kiedy już niepokój minął poczułem jak coś schodzi mi z ciężaru serca i uwalnia się głowa. Zaraz kiedy jeszcze trwała scena, wziąłem odwróconą tiarę i chciałem ją postawić normalnie, bo stała do góry nogami, ale minęło kilka chwil, zanim się udało. Z tyłu usłyszałem głos wielu osób, których nie widziałem: „Co on robi?” — pytali zgodnie, a ja wtedy pełen niepokoju, czy dobrze ustawiłem tiarę, mimo to odwróciłem, jednak nadal napis był zakryty fałdem tiary. Kiedy chciałem sprawdzić, czy napis IHS jest już na swoim miejscu, poczułem oczekiwanie ludzi z tyłu, napięcie i strach, czy dobrze robię. Wtedy podniosłem ręką fałd materiału, o kolorze złotym, i pełen niepokoju spojrzałem na napis: był na swoim miejscu, ujrzałem z bliska wyraźnie trzy litery „IHS” i wtedy wszyscy za mną i ja sam poczułem ulgę i radość, a wszystko inne gdzieś prysło. Zaraz po chwili sen się skończył, a po przebudzeniu poczułem się o wiele lżej.

***

czterdzieści lat marszu mozolnego przez pustynię po drodze drogę traciłem co chwila żadnej nawet z najlichszego lnu tkanej pociesznej fatamorgany… i żywego ducha nie było wcale teraz wspiąłem się na szczyt wysoko i jak Mojżesz widzę ziemię przeznaczoną czy dojdę — kto wie on jednak nie dotarł nie miał komórki, auta, laptopa ani dobrych butów na stopach.

***

na morzu samotnym nadziei fale wzbierają radości mewa z krzykiem się zrywa choć pusto na plaży i ludzi tu nie ma jakaś zbłąkana dusza nieżywa … siedzi smutnie zwieszając co głową wtedy było na stromym nabrzeżu i wzrok w w oczy przechodnia wbija może to dawna kochanka czyjaś a może mgła tylko w wodach odbita tak dziwna…

***

nieczyste nad nami powietrze mroczne meandry myśli nieczyste są chmury nad miastem … nieba nad nami pobladły a prawo moralne dziś zmarło gdzie iść od gwieździstych rozdroży czy pozostało coś jeszcze…

***

w którymś śnie usłyszałem jej smak coś jakby kryształ i jakby skarb nie do zagrania na jawie na żadnym znanym instrumencie… nie do usłyszenia ani zobaczenia muzyka, starsza siostra poezji wierna przyjaciółka tych którzy chcą więcej czegoś..

***

katedra strachu stoi solidnie na fundamentach wyobraźni pradawnej pnie się wysoko jak drzewa w strasznym lesie kto tutaj wchodzi niech żegna się z nadzieją … budowałem ją latami najpierw wybrałem miejsce — odludzie otoczone fosą nie do przebycia potem wykopałem rowy alienacji na beton i rozpocząłem budowę cegła po cegle i witraż za witrażem na których same żmije węże i okropne twarze gdy skończyłem uroczyście poświęcili ją ludzie dla których byłem w oku solą stoi solidnie katedra strachu gdyby ją chcieć rozebrać musiałbym od góry: zdjąć z iglicy krzyż niewiary w siebie kopuły kompleksów nawy braku miłości z ołtarzami bóstw złośliwych i główny na którym zamiast miłości co absolutnym cierpieniem zbawia tylko gromada złych duchów harcuje i ujada twarze z obrazów ponure pozdejmować i organy stale tę samą melodię grające schować katedra strachu jest mocna muszę muszę jej w końcu sprostać.

Darmowy fragment