Tytuł oryginalny: Nuts

Autor: Alice Clayton

Tłumaczenie: dr Agnieszka Kocel, Kancelaria LingLex

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Aleksandra Tykarska

Projekt graficzny okładki: Marcin Pytlowany

Skład: Marek Strypling

Zdjęcie na okładce: BigLike Images/Shutterstock

Redaktor prowadząca: Angelika Ogrocka

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Copyright © 2015 by Alice Clayton

First Gallery Books trade paperback edition October 2015

GALLERY BOOKS and colophon are registered trademarks of Simon & Schuster, Inc.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2017

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-002-1

Peterowi – za to, że został moim mężem

cztery dni przed ukazaniem się tej książki.

Podziękowania

Pomysł całej serii narodził się pewnego popołudnia na Schlafly Farmers Market w St. Louis w Missouri. Jak co środa, targając ekologiczne torby, wybraliśmy się tam z Panem Alice, chętni wesprzeć lokalnych rolników i nastawieni na to, że wypełnimy bagażnik fantastycznymi produktami. Jak to zwykle w moim przypadku bywa, wyprawa zakończyła się istną rozpustą granicząca z rozwiązłością. Rozwiązłością, gdyż przy nowym straganie za kontuarem stał najsłodszy cholerny rolnik, jakiego w życiu spotkałam. Był wysoki, przystojny i uroczo niechlujny, a do tego trzymał w dłoni największego ogórka, jakiego kiedykolwiek widziałam.

Nie żartuję.

Zanim dotarłam na początek kolejki – warto podkreślić, że Pan Alice nie bardzo wiedział, dlaczego chichoczę – miałam już zarys całkiem nowej serii książek, których fabuła miała się skupiać wokół lokalnych produktów serwowanych na restauracyjnych stołach… I na leżących na tych stołach rolnikach. W głowie zaczęłam przeglądać katalog możliwych tytułów.

Popieprzyć?

Zaburakujmy.

Hej, potrzymaj mojego ogórka.

Dzięki Bogu, zdecydowałam się jednak na mniej żenujący, aczkolwiek nie mniej zabawny tytuł NUTS. Zanim dotarliśmy do samochodu, z torbami pełnymi pięknych warzyw, owoców, chleba, drobiu, kiełbasek i tych cudnych, idealnie mieszczących się w dłoni miniszarlotek (wiecie, że kocham szarlotkę), zaczęłam już rozmyślać nad miejscami, w których mogłaby się rozgrywać akcja nowej serii. Hudson Valley i Nowy Jork wydawały się idealną lokalizacją. Im bardziej zapoznawałam się z tą okolicą, tym bardziej czułam, że to jest to, a z czasem zaczęły przychodzić mi do głowy kolejne historie. Razem z moją przyjaciółką, Niną Bocci, spędziłyśmy tam tydzień, bawiąc się i zaglądając do przepięknych małych miasteczek, jak New Paltz, Hyde Park, Tarrytown i Sleepy Hollow. Dotarłyśmy nawet do Mohonk Mountain House, teraz jednego z moich ulubionych miejsc, ale o tym później…

Miałyśmy też okazję zwiedzić niewiarygodne gospodarstwo w wiosce Pocantico Hills, zaraz za Tarrytown. Restauracja, a zarazem centrum rolnicze, Blue Hill at Stone Barns, to miejsce, które każdy powinien odwiedzić. W stu procentach stało się ono inspiracją dla farmy Maxwellów, bo to prawdziwie magiczny zakątek. Pracujący tam ludzie są pełni pomysłów, determinacji, a nade wszystko szacunku dla ziemi i zwierząt.

Odwiedzając Hudson Valley przy kolejnej okazji, złapałam pociąg Metro-North[1] z Grand Central, który zaskoczył mnie nie tyle pięknym wyglądem, co czasem przejazdu. Bardzo szybko można zostawić za sobą najbardziej ekscytujące z miast na Ziemi i znaleźć się w idealnie cichym nadrzecznym miasteczku. Uzależniłam się od wszystkiego co hudsońskie!

1 Nazwa przewoźnika kolejowego.

Po powrocie do domu zaczęłam szukać informacji o rolnikach, których widywałam każdego tygodnia na targu. Znam faceta hodującego kurczaki. Wiem, gdzie znaleźć zdecydowanie najlepszy dżem jagodowy i znam kobietę, która go robi. Znam też gościa, który potrafi zrobić tak świetną kiełbasę, że po zjedzeniu jednej chce się… cóż… kolejnej. Tendencja do wykorzystywania w restauracjach lokalnych produktów nie jest dziś tylko trendem – to powrót do tego, co było kiedyś, do świadomości, skąd pochodzi żywność, i możliwości wsparcia lokalnej inicjatywy. Takie rozwiązanie jest lepsze dla nas, lepsze dla rolników, lepsze dla ziemi i niech mnie piorun strzeli, jeśli warzywa nie smakują inaczej, gdy są uprawiane z miłością, rozwagą i szacunkiem.

Przez nieźle prezentujących się rolników…

Dziękuję wszystkim, którzy pomogli mi wydać tę książkę na świat. Jak zawsze podziękowania należą się typowym podejrzanym, takim jak Nina i Jessica oraz Micki i Christina, motywujących mnie do działania świadków moich ataków paniki. Dziękuję wszystkim znawcom tematu, którzy cierpliwie odpowiadali na moje pytania (czy to w ogóle wyrośnie?). Dziękuję również wszystkim zajmującym się rolnictwem za to, że dzięki nim to, co jemy, jest takie smaczne.

W różnych miastach i miasteczkach w Stanach można uczestniczyć w programach CSA[2] i zamawiać regularne dostawy lokalnie uprawianych produktów, wystarczy poszukać. Warto spróbować czegoś nowego, ugotować coś w nowy sposób i zacząć pytać. A jeśli ktokolwiek zobaczy przystojnego rolnika z ogórkiem w dłoni, to na miłość boską, niech przyśle mi zdjęcie.

2 Community Supported Agriculture – amerykański program wspierający lokalne rolnictwo.

Alice

XOXO

Rozdział 1

Okej, spójrzmy… Rosół na bazie dashi[3] – gotowy. Bok choy w piekarniku, krewetki się duszą. Jak okiem sięgnąć, bezglutenowo – mówiłam sama do siebie, opierając się o ladę ze stali nierdzewnej w najpiękniejszej kuchni, jaką kiedykolwiek zaprojektowano. Najpiękniejszej, jeśli ktoś lubi kalifornijski styl mid-century modern. Ale z drugiej strony, kto nie lubi? Metry nierdzewnej stali i polerowanego betonu.

3 Bulion stosowany w japońskiej kuchni.

Niezliczone utensylia potrzebne szefowi kuchni stały oparte o ułożone w jodełkę płytki typu metro. Lśniące, całkiem nowe, dotykane jedynie przeze mnie – osobistą kucharkę i pogromczynię złego glutenu w świecie, w którym każdy jest blond i trendy. Szczególnie w Hollywood. Szczególnie w dzielnicy Bel Air. Szczególnie w rodzinnym mieście Mitzi St. Renee, żony słynnego producenta filmowego i poszukiwacza najmniej uchwytnego ze skarbów – niekończącej się młodości.

Mając trzydzieści dwa lata (kto by pomyślał, że ktoś starszy ode mnie o pięć lat może mówić do mnie z tak naturalną wyższością) w mieście, gdzie trzydziestka to granica, do której starsi mężczyźni żenią się z miłości do cycków, Mitzi oczywiście martwiła się swoim wiekiem. Zatrzymałam się na chwilę z miodem spadziowym w dłoni, rozważając kwestię rzeczonych cycków. Prawdę mówiąc, rzeczone cycki zawsze towarzyszyły dupkom.

Potrząsnęłam głową, starając się oczyścić myśli, i zabrałam się za krojenie melona. Dwuipółcentymetrowe sześciany o kruchych brzegach, żadnych zaokrągleń. Później przyszła kolej na okrągłe i pulchne kule z kantalupy. Żadnych poprzerywanych wydrążeń, musiały być idealne. Pomyślałam o tym i parsknąwszy śmiechem, zajęłam się trójkątami z arbuza. Kąt ostry, kąt rozwarty. Czy Mitzi doceniała wyjątkowe zdolności, dzięki którym powstawały te jej miseczki pełne owoców? Wątpliwe. Czy zauważała subtelną geometrię? Pewnie nie. Nikt nie dostrzegał perfekcji moich melonów, ale każdy zauważał perfekcyjne kształty tych należących do niej.

Prowadząc wewnętrzny dialog, zajęłam się aranżacją – Mitzi lubiła, gdy podawano kolację dokładnie o osiemnastej trzydzieści. Niektórzy zatrudniali osobistych kucharzy tylko do gotowania. Byli i tacy, którzy przypisywali sobie wszystkie zasługi, podczas gdy oni chowali się w cieniu kuchni. Inni z kolei zakładali, że skoro płacą mi za gotowanie, mogę też pełnić funkcję kamerdynera. Biorąc jednak pod uwagę pieniądze, które płaciła mi Mitzi, nie miałam nic przeciwko wnoszeniu na tacy niskokalorycznej kolacji o wysokich walorach smakowych w modnym azjatyckim stylu kuchni fusion.

Właśnie wyjmowałam z piekarnika bok choy, gdy nagle zadzwonił mój telefon, aż uderzyłam głową o szafkę. Sycząc z bólu, odstawiłam patelnię na płytę, szybko odrzuciłam połączenie i przyjrzałam się kapuście. Wybrałam najbardziej idealne liście, po czym ułożyłam je ostrożnie pośrodku białej porcelanowej misy, kończąc małą zieloną wieżę dokładnie w momencie, gdy rozległ się dźwięk minutnika przypominającego o krewetkach.

Ugotowane w wywarze court-bouillon, z leciutkim posmakiem tajskiego chili i cynamonu, nabrały różowego koloru i były wprost idealne. Ułożyłam trzy na szczycie kapuścianego trio (symetria, przede wszystkim symetria) i całość posypałam poszatkowaną dymką, marynowanym czosnkiem i szalotką, którą wcześniej mocno podrumieniłam na oleju z orzeszków ziemnych (sekret, którego nigdy nie wyjawię Pannie Liczącej Gramy Tłuszczu).

Ustawiłam misę na szylkretowej tacy, po czym nalałam do sosjerki rosół dashi, a do miseczki z kompletu wsypałam dokładnie trzy czwarte filiżanki aromatyzowanego limonką kaffir ryżu. Kontrola wielkości porcji jest kluczowa, aby zachować rozmiar zero w mieście zerowych rozmiarów. Już miałam zanieść tacę do jadalni, gdy znów rozległ się dźwięk mojego telefonu. Ponownie odrzuciłam połączenie i sprawdziwszy czas, zaklęłam w duchu, bo była już osiemnasta trzydzieści dwie.

Moja pracodawczyni siedziała w salonie u szczytu stołu. Jadła samotnie, jak zwykle. Jej mąż przez cały czas pracował i chociaż poczułam do niej z tego powodu sympatię, uczucie to szybko wyparowało, gdy ostentacyjnie spojrzała na zegarek.

– Bardzo przepraszam za małe opóźnienie. Kapusta potrzebowała dziś nieco więcej czasu – zaszczebiotałam, odstawiając tacę i podchodząc do Mitzi z lewej strony.

– Za co, Roxie? Czymże są cztery minuty? Cztery minuty tu, siedem tam. Może po prostu poluzujmy zasady? – odszczebiotała, podczas gdy ja nalewałam rosół, prowadząc lejącą się strużkę po okręgu dokładnie w stronę środka.

Dobrze ci płaci. Bardzo dobrze.

Zaciskając zęby, rzuciłam uśmiech w stronę jej botoksowego czoła i szybko zabrałam pustą sosjerkę. „Za co, Roxie?”. W rzeczy samej.

Pomaszerowałam z powrotem do kuchni, aby dokończyć „deser” i kawę, zapakować śniadanie i lunch na następny dzień oraz posprzątać. W mojej głowie deser był pisany zawsze w cudzysłowie, jako że trudno mi było sobie wyobrazić, jak takim cudnym słowem można nazwać bezcukrowe ciasteczka waflowe z mączki karobowej na kruszonym cytrynowym lodzie. Nie miałam nic przeciwko cytrynowemu lodowi czy ciasteczkom, które – powiedzmy sobie wprost – też potrzebowały cudzysłowu, nie był to jednak prawdziwy deser.

Jedyną rzeczą, co do której byłyśmy zgodne, był sposób, w jaki Mitzi piła kawę. Kona blend, ciemno palona, z jedną – i tylko jedną – łyżeczką pełnotłustej, zwykłej, smacznej, domowej bitej śmietany. Na tę jedną jedyną przyjemność pozwalała sobie codziennie. Hej, przecież nie mogę nikomu mówić, jak ma wykorzystać „zaoszczędzone kalorie”. Rany, sporo cudzysłowów jak na dziś.

Włączyłam wielofunkcyjny kitchenAid, mikser ze stali nierdzewnej. Gdy wyciągnęłam miskę z zamrażalnika, wlałam do niej nieco ponad połowę filiżanki pełnotłustej śmietany. Teraz butelka była prawie pusta – muszę ją dodać do listy zakupów. Co tydzień sporządzałam dla Mitzi taką listę i przygotowywałam jej gotowe posiłki na poszczególne dni. Dwa razy w tygodniu gotowałam na miejscu.

Dodałam do śmietany łyżeczkę wanilii z Madagaskaru i dokładnie dwie łyżeczki cukru. Ubijałam wszystko przez chwilę w mikserze, jednocześnie sprzątając kuchnię i ignorując sygnał telefonu przypominający o dwóch połączeniach, których nie odebrałam wcześniej.

Zerkając na bitą śmietanę i nasłuchując odgłosów z jadalni, zaczęłam ubijać ziarna kawy na dokładnie jedno espresso. Nagle znów rozległ się dzwonek mojego telefonu, leżącego na blacie ze stali nierdzewnej, a gdy zobaczyłam, kto znów dzwoni, z hukiem zamknęłam klapkę drogiego ekspresu Breville.

– Na miłość boską, czy mogę oddzwonić później?

– Cóż za miłe powitanie jedynej matki. – Usłyszałam jej śpiewny głos i sfrustrowana przymknęłam oczy.

– Witam cię, mamo. Jestem w pracy. Czy mogę do ciebie oddzwonić?

– To zależy. Oddzwonisz do mnie wieczorem?

– Postaram się – odpowiedziałam, mocując się z dyszą do spieniania mleka.

– Postarasz się?

– Dobrze, oddzwonię.

– Obiecujesz?

– Tak, obiecuję, że… Kurczę…

– Co się stało? Wszystko w porządku, Roxie?

– Tak. Mały wypadek w kuchni. Zadzwonię później. – Rozłączyłam się, patrząc w miskę.

Teraz musiałam wymyślić, jak wytłumaczyć Mitzi St. Renee, kobiecie, której styl życia zależał od pięknego wyglądu i idealnej sylwetki i której jedyną przyjemnością była wieczorna kawa, że zamiast puszystej bitej śmietany z resztki mleka zrobiłam… masło.

***

Zwolniona.

Zwolniona?

Zwolniona.

Przez MASŁO.

Siedziałam w samochodzie przed domem Mitzi, ukrytym wysoko między wzgórzami. Już wcześniej spakowałam noże, odebrałam ostatni czek, który podała mi idealnie wystylizowanymi żelowymi tipsami, i powoli ruszyłam w stronę dżipa wagoneera z 1982 roku.

Zwolniona. Przez masło. Nie powinnam była spuszczać z oczu śmietany. Tylko ona w ciągu paru sekund potrafi zmienić się ze sprężystych górek w maślane wzgórki.

Nagle znów się rozległ dźwięk mojego telefonu, a na ekranie pojawiła się twarz mojej matki: brązowe kręcone włosy zaplecione w warkocze, stokrotka za uchem. Drugie pokolenie hipisów. Woodstock, część druga. Odziedziczyłam po niej włosy; oczy miałam po tacie, którego nigdy nie poznałam. Matka zawsze powtarzała, że to, w jakim jestem humorze, potrafi wyczytać z ich koloru: piwne, gdy jestem spokojna, lekko niebieskie, kiedy jestem smutna, odrobinę zielone, gdy padam z nóg. W tym momencie musiały mieć kolor selera.

Usłyszałam trzask frontowych drzwi i zobaczyłam idącą po podjeździe Mitzi. Pewnie chciała mi powiedzieć, że powinnam już jechać. Przekręciłam kluczyk i pospiesznie odjechałam, pokazując jej na pożegnanie środkowy palec. Niezbyt profesjonalnie, ale nie musiałam się już martwić o to, co sobie pomyśli.

Przez całą drogę do domu, zjeżdżając ze wzgórz na drugą stronę Highland, gdzie domy były znacznie mniejsze, aż w końcu ustępowały miejsca blokowiskom wypełnionym do granic pełnymi nadziei młodymi pięknościami, mówiłam sama do siebie. Gdy podjeżdżałam pod swój blok, znów usłyszałam dzwonek telefonu. Znów.

– Naprawdę nie mogłaś poczekać, aż do ciebie oddzwonię? – rzuciłam, gdy tylko usłyszałam jej głos. Kalifornijskie prawo nakazujące korzystanie z zestawów głośnomówiących oznaczało dla mnie tyle, że musiałam teraz słuchać głosu mojej matki odbijającego się rykoszetem od każdego zakamarka w samochodzie. I to w wersji stereo.

– A kto wie, kiedy byś zadzwoniła? A ja nie mogę się doczekać, aż podzielę się z tobą nowiną! – krzyknęła, chichocząc z podniecenia.

Zaśmiałam się wbrew sobie. O mojej mamie wiele można powiedzieć, ale jej entuzjazmowi trudno się oprzeć.

– To musi być coś wielkiego, bo u was jest dość późno. Dlaczego nie śpisz? – Na wschodzie była już prawie dwudziesta trzecia, czyli mocno po czasie, kiedy matka zwykle kładła się spać.

– Oj, wyśpię się, kiedy umrę. Słuchaj, Roxie, muszę ci powiedzieć o czymś fantastycznym!

– Phish[4] znów jedzie w trasę?

4 Amerykański zespół muzyczny.

– Roxie… – W jej głosie było słychać ostrzeżenie.

Aż przygryzłam wargę, by nie powiedzieć czegoś jeszcze bardziej złośliwego.

– Znalazłaś nowy gatunek kiełków pszenicy i nie możesz usiedzieć z radości? – No cóż, przygryzanie wargi nie zawsze działa.

– Cieszę się, że się dobrze bawisz, śmiejąc się ze swojej matki i obrzucając ją pospolitymi żartami o hipisach. Jesteś dziś wyjątkowo skora do żartów – powiedziała, a w jej głosie dało się słyszeć nutkę zniecierpliwienia.

Musiałam odpuścić, tym bardziej, że to, iż mnie zwolniono, to nie była tylko jej wina.

– Co to za nowiny? – zapytałam słodko, zanim zdążyła zmienić temat i stwierdzić, że mój dzisiejszy humor może wynikać na przykład z niedoboru żelaza. Albo seksu. Typowa pogawędka matki z córką.

– Właśnie! Moje nowiny! Siedzisz?

– Tak, siedzę.

– Będę w telewizji!

– O, to świetnie. Czyżby wznowili Craft Corner[5]?

5 Amerykański program telewizyjny dotyczący rzemiosła, robótek itd.

Nasze małe miasteczko w północnej części stanu Nowy Jork miało własny kanał telewizyjny i mama od lat zgłaszała tam swoje pomysły. Co jakiś czas, gdy akurat nie obcięli im budżetu o połowę, czyli do siedemdziesięciu pięciu dolarów, prosili ją, aby wystąpiła na żywo i pokazała, jak zrobić sweter, ceramiczne poidełko dla ptaków czy coś podobnego. Jej odcinek na temat papierowych latarni z opakowań po Jiffy Pop wywołał lawinę telefonów. Czyli aż trzy.

– Nie, nie Craft Corners. Słyszałaś o reality show The Amazing Race?

– Jasne. Czyżby Kanał 47 kręcił lokalną wersję? – zapytałam, skręcając na parking.

– To nie Kanał 47, słońce, ale prawdziwy reality show! Będę w programie The Amazing Race, tym prawdziwym!

– Czekaj, co? – Wjechałam szerokim łukiem na swoje miejsce, niemal nokautując kubeł na śmieci.

– Słyszałaś! Zeszłej jesieni, gdy przyjechali do Poughkeepsie, miałam przesłuchanie do programu z ciocią Cheryl. I wybrali nas! Jedziemy w podróż dookoła świata!

– Okej, przestań krzyczeć. Mamo, poważnie, posłuchaj mnie... Halo? – Próbowałam coś wtrącić, ale się nie dało. Mama rzucała nazwami miast i państw, a z każdą sekundą jej głos stawał się coraz bardziej podekscytowany. Kair. Mozambik. Krakatau.

– Krakatau? Jedziesz na wulkan?

– Kto wie? Właśnie o to chodzi! Mogą wysłać nas wszędzie! Jadę na wyprawę!

– Z ciocią Cheryl? Przecież jej się udało zgubić nawet w nowym supermarkecie A&P. Co z niej będzie za pożytek na wyprawie?

– Oj, Roxie, nie bądź taką nudziarą – rzuciła matka, a ja poczułam, jak napinają mi się mięśnie ramion. Jak zawsze, gdy mówiła do mnie takim tonem.

Moja matka była wolnym ptakiem i za nic w świecie nie potrafiła zrozumieć, dlaczego jej córka jest taką tradycjonalistką. Tradycjonalistką, która od momentu, gdy skończyła czternaście lat, pilnowała, aby nie odłączono im prądu i gazu, a w spiżarni zawsze było coś do jedzenia. Mimo wszystko jednak cieszyłam się jej szczęściem.

– Przepraszam, to brzmi niesamowicie. Naprawdę, cieszę się razem z tobą – powiedziałam, wyobrażając sobie matkę i jej siostrę, jak próbują odnaleźć się na bazarze w Afryce Północnej. – Kiedy wyjazd?

– Właśnie, w tym rzecz, kochanie. Za dwa tygodnie.

– Za dwa tygodnie? A kto poprowadzi U Callahana?

– A jak myślisz?

Nie zrobiła tego… Nie, nie mogła pomyśleć, że opuszczę moją… Nie, nigdy by tego nie zrobiła… A jednak. Właśnie to zrobiła.

– Oszalałaś? Chcesz mnie wrobić w to miejsce? Tam nie ma nawet widelców!

– Wysłuchaj mnie, Roxie…

– Wysłuchać cię? Chcesz, żebym porzuciła karierę, która wreszcie zaczyna dokądś prowadzić, i przyjechała gotować w twojej zrujnowanej jadłodajni w Bailey Falls, podczas gdy ty pojedziesz sobie w jakieś pieprzone osiemdziesiąt dni dookoła świata wraz z całym oddziałem geriatrycznym?

– Nie wierzę, że właśnie nazwałaś mnie starą…

– Nie wierzę, że tylko to do ciebie dotarło! – wybuchłam. Siedziałam w samochodzie, słuchając z niedowierzaniem bezczelnych wynurzeń własnej matki, gdy nagle przyszła wiadomość.

– Wytłumacz mi, jak to według ciebie ma zadziałać? Jak mam to zrobić?

– Zwyczajnie. Bierzesz urlop w pracy, przyjeżdżasz tu i prowadzisz jadłodajnię, kiedy mnie nie będzie.

Wzięłam głęboki oddech, po czym wolno wypuściłam powietrze.

– Urlop… – Wdech. Wydech. – Mam własną firmę, więc urlop oznacza koniec mojej działalności. Bezrobocie. Co mam powiedzieć klientom? Hej, znajdźcie sobie kogoś innego, kto będzie dla was gotować, bo ja będę miała pełne ręce roboty z potrawką z tuńczyka na zadupiu?

– Już nie serwujemy potrawki…

– Musimy kiedyś porozmawiać o twoim wybiórczym słuchu – powiedziałam, słysząc, że znów przyszła jakaś wiadomość. – Mamo, muszę lecieć. Możemy…

– Nie możemy porozmawiać o tym później. Chcę wiedzieć, czy możesz to zrobić, czy nie.

– Nie możesz do mnie tak po prostu znienacka dzwonić i prosić, bym…

– Nie byłoby znienacka, gdybyś częściej do mnie dzwoniła – wtrąciła.

Wdech. Wydech. Nagle zrozumiałam, co to znaczy, że „w kimś się zagotowało”: poczułam, jak w żyłach tworzą mi się małe stresogenne pęcherzyki, trącając się nawzajem i rozgrzewając mnie od środka. To już nie było gotowanie na wolnym ogniu, to było stopniowe podgrzewanie. Przed duszeniem spróbowałam jeszcze jednej rzeczy.

– Mamo, chodzi o to, że chciałabym, abyś myślała rozsądnie. Nie mogę cię ratować za każdym razem, gdy wpakujesz się w tarapaty albo…

– Nie jestem w tarapatach, Roxie. Jestem…

– Może nie tym razem, ale chodzi o to samo, tyle że w ładnym opakowaniu i z podziękowaniami od załogi CBS[6]. To już na mnie nie działa.

6 Amerykański kanał telewizyjny.

– Zapłaciłam za twoje studia, Roxie. Dwa lata w Amerykańskim Instytucie Kulinarnym. Przynajmniej tyle mogłabyś teraz dla mnie zrobić.

Okej. Dość.

– Wiesz co? Nie. Nie zrobię tego – rzuciłam ze złością dokładnie w momencie, gdy przyszła kolejna cholerna wiadomość. – A za studia zapłaciłaś dzięki temu, że wygrałaś na loterii. Resztę pieniędzy roztrwoniłaś, co jest dość żałosne…

Mama z uporem milczała. To był ten moment, kiedy zwykle dawałam za wygraną, ale nie tym razem.

– Podczas gdy ty będziesz szukać sensu życia i skakać do basenu z rekinami u wybrzeży Ameryki Południowej z ciocią Cheryl, która – nawisem mówiąc – nie umie pływać, ja będę tutaj, w Los Angeles, zapracowując się na śmierć, starając się rozwinąć karierę i opłacić prąd, żebym nie musiała mieszkać w samochodzie – warknęłam, słysząc dźwięk kolejnej wiadomości.

– Naprawę myślisz, że każą nam wskoczyć do basenu z rekinami?

– Lepiej zapal trawkę, mamo! – rzuciłam i rozłączyłam się, czując, że się we mnie gotuje i zastanawiając się, jakim cudem ta kobieta mogła w ogóle pomyśleć, że rzucę wszystko i przyjadę do domu, by poprowadzić jej jadłodajnię. Nie do wiary! Miałam swoje życie, miałam klientów, miałam… Dobry Boże, kolejną wiadomość?

Spojrzałam na telefon. Sześć SMS-ów. Nie, siedem – właśnie przyszedł kolejny. Co się dzieje? Pierwszy był od Shawny, mojej klientki.

Roxie, w przyszłym tygodniu nie musisz jednak dla mnie gotować.

Hm, dziwne. Otworzyłam kolejną.

Przepraszam, że piszę w ostatniej chwili, ale muszę odwołać posiłki, które zaplanowałaś na następny tydzień i na kolejny. Skontaktuję się w przyszłości. Może.

Zaraz, że co? Miranda była moją drugą klientką i gotowałam dla niej od kilku miesięcy. Z polecenia… Mitzi. Cholera.

Otworzyłam kolejny SMS, potem kolejny. Okazało się, że wszystkie klientki, z którymi skontaktowała mnie Mitzi, właśnie zrezygnowały z moich usług. Wszystkie mnie zwolniły.

Przez MASŁO???

A może jednak przez palec?

Nienawidzę tego cholernego miasta!

W tym cholernym mieście liczą się tylko referencje, a ja przez cholerną Mitzi St. Renee stałam się właśnie kulinarnym pariasem. Tępe, plastikowe lale przy kasie zrobiły sobie z mojej kariery zabawę. Mentalność stada. Tych paru klientów, którzy zostali, korzystało z moich usług sporadycznie, z okazji jakichś uroczystości lub gdy pozwalał im na to ich napięty grafik.

Mimo że kochałam Kalifornię, naprawdę zaczynałam nienawidzić L.A. Można tu było zarobić świetne pieniądze, ale życie i ci wszyscy ludzie – czasami nie dawałam rady. A pieniądze można było zarobić duże do momentu, gdy można było je zarobić. Właśnie wydałam większość oszczędności na nowy silnik do dżipa i jeśli chodzi o płynność finansową, to byłam tymczasowo unieruchomiona.

Wszystkie te klientki, wszystkie te pieniądze, na które liczyłam, nagle zniknęły. Na myśl o tym, że będę musiała zaczynać od nowa, poczułam skurcz żołądka. W myślach przejrzałam listę, zastanawiając się, kto mógłby korzystać z moich usług bardziej regularnie, i naszły mnie czarne myśli.

Nagle usłyszałam dźwięk kolejnej wiadomości. Rany, czyżby jeszcze ktoś dołączył do maślanego gangu?

Będę w mieście w połowie przyszłego tygodnia. Daj znać, gdybyś potrzebowała towarzystwa.

Dzięki Bogu nie chodziło o nic kulinarnego, chociaż raz nam się zdarzył incydent ze słoikiem masła orzechowego… Nieistotne. Westchnąłam i weszłam do mieszkania. Mitchell był moim… hm. Nie był moim chłopakiem, to na pewno. Był moją… zabaweczką. Ostatni z okazów w kolekcji mężczyzn dobrych do kochania, ale nie do brania. Zaangażowanie emocjonalne? Brak. Długie spacery na plaży i życiowy partner? Nie. Spocone, skręcone wokół siebie ciała, na telefon, bez żadnego zamieszania i bałaganu? Mówię, jak jest.

Żadnych pytań w stylu: „jak ci minął dzień, kochanie?” albo „hej, Roxie, przejdziemy przez to razem”. Jedyną rzeczą, przez jaką chciałabym, żebyśmy razem przeszli, to ja przewieszona przez fotel, jego dłoń w moich włosach… Szkoda, że dziś go tu nie ma – to z pewnością by mnie zrelaksowało. W mojej głowie kłębiły się myśli, moja kariera wisiała na włosku, a prosto z Bailey Falls płynęło w moją stronę wielkie poczucie winy.

Potrzebowałam spokoju. Potrzebowałam ciszy. Rozejrzałam się po mieszkaniu, na które wiedziałam, że nie będzie mnie stać, jeśli nie odzyskam każdej z moich klientek, i mój wzrok spoczął na butelce tequili Patrón. Poza spokojem i ciszą potrzebowałam jeszcze limonki…

Rozdział 2

Obudziłam się następnego – hm, by nie skłamać, powiedzmy, że popołudnia – z limonką na twarzy, leżąc w fotelu ze sztucznej skóry. Zerknęłam na zegar. Świetnie – dzięki tequili przespałam prawie cztery godziny, co oznaczało przespaną noc, zważywszy na to, że zazwyczaj sypiałam średnio po trzy. Mając okresy bezsenności od czasów szkoły podstawowej, już się przyzwyczaiłam.

Zataczając się lekko, weszłam do kuchni i na wpół przytomna sięgnęłam po kawę, starając się nie myśleć o tym, że zostałam wylana. Przez MAS… – oj, dajcie spokój. Ziewnęłam, czekając, aż kawa się zaparzy, i zabrałam się za jajecznicę z pomidorami, czosnkiem, szpinakiem i odrobiną śmietany. Starłam trochę sera pecorino, posypując nim swoje dzieło, po czym wyjąwszy z tostera kawałek idealnie podpieczonej chałki, zabrałam kawę i podreptałam z powrotem na fotel.

Kiedy przeżuwałam śniadanie, moją uwagę przyciągnął leżący na stoliku magazyn, mała przyjemnostka okupiona poczuciem winy. Czasami, kiedy gotowałam, opierałam taki brukowiec na stojaku na przepisy i filetując kurczaka, nadrabiałam zaległości w kwestii tego, kto filetuje kogo w Tinseltown[7]. Osoba z okładki była moją klientką. A być może i dobrą znajomą?

7 Miejsce utożsamiane z Hollywood, przemysłem filmowym i światem celebrytów.

O Grace Sheridan usłyszałam po raz pierwszy wtedy, gdy cały świat koncentrował się na jej drugiej połowie, Jacku Hamiltonie. Ten niewiarygodnie przystojny brytyjski aktor był już od paru lat ukochanym dzieckiem mediów i gdy jego gwiazda zaczynała coraz mocniej świecić, prasa coraz częściej zaczynała spekulować na temat jego potencjalnych partnerek. Gdy świat się dowiedział, że jego dziewczyną, tajemniczą rudowłosą, jest aktorka Grace Sheridan, poruszenie w mediach zamieniło się w istną burzę, szczególnie kiedy oficjalnie ogłosiła światu, że są parą, biorąc go za rękę na czerwonym dywanie. Wiedziałam o tym wszystkim, czytając artykuły w Internecie, ale dopiero gdy zadzwoniła do mnie pewnego dnia z pytaniem, czy nie zechciałabym dla niej gotować w trakcie przygotowań do nowego sezonu jej telewizyjnego serialu, poznałam kobietę z krwi i kości kryjącą się za okładkami magazynów.

Była zabawna, słodka i uwielbiała jeść. Dziś po południu miałam dla niej gotować. Cholera! Zupełnie zapomniałam o swojej ostatniej klientce, która przecież oczekiwała, że przygotuję kolację. W ciągu pięciu minut wyszorowałam twarz, pachy i inne zakamarki ciała. Wrzuciłam na siebie coś czystego. Chwyciłam noże i ruszyłam w pośpiechu na targ.

Od roku co jakiś czas gotowałam dla Grace, która była wielką miłośniczką jedzenia i kochała gotować, więc korzystała z moich usług tylko wtedy, gdy jej grafik stawał się napięty. Dwóch aktorów w domu, z których każdy pracuje do późna, i to nie tylko na planie… Dla jednych osobisty kucharz to wygoda, dla innych konieczność ratująca życie.

Grace szczerze wyznała w prasie, że ma problem z wahaniami wagi i że bardzo poważnie podchodzi do kwestii swojej figury. Jeśli zaś chodzi o Jacka, to od razu dodała, że jeszcze poważniej podchodzi do niego…

Gdy poznałam Hamiltona, zachowywał się jak złodziej, starając się ukraść swojej narzeczonej tyle pocałunków, ile ukradł marchewek z sałatki, nad którą właśnie pracowałam. Byłam nieco rozkojarzona bliskością gwiazdy takiego formatu, a że rozkojarzenie i nóż do obierania warzyw nie bardzo idą w parze, musiałam w końcu wziąć się w garść i ugotowałam tak niesamowitą kolację, że od tamtej pory bywałam ich osobistym szefem kuchni.

Z prędkością światła zrobiłam zakupy na targu, biorąc wszystko, co lubi Grace. Rukola. Endywia. Dymka. Cytryny. Stek hanger[8]. Topinambur. Szynka parmeńska. Gruszki bera boska. Cudny kawałek angielskiego sera cheddar. A że (dzięki Bogu!) Jack i Grace uwielbiali desery, co było nietypowe w mieście, gdzie desery nie były mile widziane, do koszyka wpadły jeszcze mąka, cukier, jajka i cudowne, wspaniałe masło.

8 Stek cięty z części przepony.

Godzinę później stałam w słonecznej kuchni należącej do dwóch wielkich gwiazd, nakładając łyżką ciasto do dwóch podłużnych foremek i wyganiając Grace z mojej części kuchni.

– Nie ma sensu, żebyś płaciła mi za gotowanie, jeśli sama wykonujesz połowę roboty.

– Jestem twoim sous chefem[9] – powiedziała, gdy wyciągnęłam kuchenny stołek i kazałam jej na nim usiąść.

9 Drugi zastępca szefa kuchni.

– Usiądź, odpręż się i zostań po swojej stronie kuchni, a ja pozwolę ci to oblizać. – To mówiąc, uniosłam trzepaczkę.

– Dobrze, że Jack jeszcze nie wrócił. Zaraz zareagowałby na taki tekst – rzuciła ze śmiechem. – Chcę sobie pooblizywać, więc nie będę się ruszać.

Uśmiechnęłam się na myśl o tym, jak wielką mam kontrolę nad jedną z wielkich gwiazd dzięki trzepaczce. Dlaczego wszystkie moje klientki nie mogły być takie?

Na kilka minut zapanowała cisza. Grace przeglądała scenariusz, a ja zajęłam się w tym czasie ciastem cytrynowym. Cisza nie trwała jednak zbyt długo, bo w końcu Grace nie wytrzymała…

– Więc wszystkie zrezygnowały z twoich usług? Tak po prostu? – zapytała nagle, zerkając znad scenariusza.

Tym razem nie spuszczałam już oka z foremek.

– Nie powinnam była ci mówić… To bardzo nieprofesjonalne.

– Tak samo nieprofesjonalne, jak to, że Jack zaproponował ci trójkącik w puddingu z rodzynkami…Tacy właśnie jesteśmy, nieprofesjonalni.

Parsknęłam śmiechem. Pewnego razu zrobiłam tradycyjny angielski pudding, a Jack, jak na prawdziwego Angola przystało, wprost nie mógł wyjść z podziwu. Był pod takim wrażeniem, że naprawdę zaoferował swoje ciało w zamian za prawdziwe angielskie przysmaki, które miałabym przygotować w przyszłości.

Grace była miła i serdeczna, ale mimo to nie powinnam się jej zwierzać. Gdzieś pomiędzy wypakowywaniem zakupów i obieraniem karczochów zgadła, że coś mnie martwi, i zanim się spostrzegłam, opowiedziałam jej całą historię.

– A więc twoja matka startuje w programie The Amazing Race, tak?

– Taaa. Beznadziejny pomysł.

– Nie powiedziałabym. Widziałam ten program parę razy i był zabawny.

– Nie chodzi o to, że nie jest zabawny. Jest po prostu… hmm… – Zawahałam się, uderzając formami o blat, aby pozbyć się pęcherzyków powietrza. – Matka jest hipiską z lat osiemdziesiątych. Całkowicie porwała ją druga fala.

Grace pokiwała głową.

– Pamiętam. Muszę kupić kolczyki z pacyfą w Contempo Casuals[10]…

10 Amerykański dom towarowy założonych w latach sześćdziesiątych XX wieku.

– Właśnie. – Podałam jej obiecaną trzepaczkę, a ona zabrała się za oblizywanie. – Tyle że ona nadal tkwi w tamtych czasach. Powiedziałaby ci, że jest wolnym ptakiem, ale ja mam na to inne określenie.

– Ekscentryczka?

– Tak. Nieodpowiedzialna. Chce dobrze, ale jeśli ktoś myś-li tylko o tym, że Księżyc jest w siódmym domu, trudno żeby pamiętał, aby zapłacić firmie energetycznej za prąd w prawdziwym domu. Na szczęście miała mnie. Nie wspominając o niezliczonej liczbie „wujków”, którzy kręcili się gdzieś obok.

– Ach – westchnęła Grace.

– To byli mili faceci, a ona po prostu nie potrafiła być sama. Zadbała więc o towarzystwo. Zakochiwała się w każdym mężczyźnie, który się nią zainteresował. Była przekonana, że każdy niezamężny facet, którego spotkała, był Tym Jedynym. A przynajmniej Kolejnym Tym Jedynym. A ja wiele razy byłam świadkiem sytuacji, gdy ci faceci w końcu odchodzili, zostawiając za sobą jatkę. Płacz, krzyk, objadanie się słodyczami i Van Morrison odtwarzany w kółko na gramofonie. A potem rozpływanie się nad kolejnym facetem, który złapał się w jej hipisowskie sidła.

– A więc taka z niej romantyczka?

– Ty nazywasz to romantyzmem, ja współuzależnieniem – rzuciłam, myjąc gruszki. – Ty nazywasz ją romantyczką, ja kimś, kto boi się samotności. Ty mówisz, że to romantyczne, ja pytam, dlaczego skazywać się na kłótnie i cierpienie?

Właśnie dlatego podobały mi się jasne relacje oparte na seksie, bez miłości. Mój problem z zasypianiem stał się świetnym wytłumaczeniem tego, dlaczego mężczyźni nigdy nie zostawali u mnie na noc. Wystarczająco trudno mi było zasnąć samej. Poza tym nie widziałam powodu, dla którego miałabym się niezręcznie gapić na faceta przez całą noc po tym, jak już wyrobiliśmy normę ćwiczeń fizycznych, więc zwykle odsyłałam ich do domu. Im to nie przeszkadzało, a ja unikałam komplikacji.

Grace przyjrzała mi się w zamyśleniu i było widać, że w jej głowie kłębi się milion myśli.

– Okej, czyli macie inne podejście…

Potrząsnęłam głową.

– Poza tymi jej poszukiwaniami wiecznej miłości jedyną stałą rzeczą w naszym życiu była jadłodajnia.

– To wasza rodzinna jadłodajnia?

– Tak, mój dziadek otworzył U Callahana z tysiąc lat temu. Zaczęłam pracować tam na zmywaku, kiedy miałam jakieś dziesięć lat. Pokochałam tę robotę. Gdy dziadek umarł, jadłodajnię przejęła mama. To nic szczególnego. Zwykłe miejsce spotkań w małym miasteczku.

– Brzmi świetnie.

– Bo to świetne miejsce. To właśnie tam zdałam sobie sprawę, że muszę, po prostu muszę zająć się gotowaniem zawodowo. Nigdy jednak nie chciałam prowadzić tej jadłodajni nawet przez chwilę. Masz pojęcie, ile kosztuje utrzymanie ledwo przynoszącej zyski rodzinnej restauracji? Zapomnij o wakacjach. Zapomnij o wolności. Zapomnij o spokojnym wieczorze. Nawet jeśli jesteś w domu, musisz odbierać telefony z problemami typu zepsuty mikser, przeciekająca lodówka albo złamany paznokieć kelnerki w sałatce. – Westchnęłam, wypuszczając całe napięcie, które pojawiało się za każdym razem, gdy nachodziły mnie myśli o rodzinnych stronach. – No i oczywiście zapomnij o jakiejkolwiek prywatności. W takim mieście jak Bailey Falls każdy wie o każdym wszystko. Jesteś tym, kim jesteś i nie dadzą ci o tym zapomnieć. Całe dzieciństwo spędziłam w cieniu ekscentryzmu mojej matki, czekając tylko, aż skończę osiemnaście lat i będę mogła się wyprowadzić z domu, aby wreszcie móc pobyć dzieckiem. A teraz moja matka wymyśliła, że tak po prostu wszystko rzucę i wrócę do domu… Jak mnie to wkurza!

– Widzę. Obrałaś gruszkę do ogryzka – napomknęła delikatnie Grace.

Istotnie, cała skórka leżała w zlewie, a obok znajdowała się reszta owocu.

– Bardzo przepraszam, to straszne… Porozmawiajmy o tobie. Co u ciebie słychać? – zapytałam, po czym zajęłam się nową gruszką.

Grace rzuciła mi spojrzenie, które sugerowało, że jeszcze nie skończyłyśmy, ale nie zaprotestowała. Opowiedziała mi wszystko o nowym sezonie swojego serialu, a potem zdradziła kilka sekretów z planu nowego filmu Czas, który Jack właśnie skończył kręcić. Podróżujący w czasie naukowiec bzykający kobiety w różnych epokach… Całkiem niezły pomysł na wieczór w kinie. Zanim skończyłam przygotowywać obiad, niemal zupełnie zapomniałam, że poza tą jedną cudowną klientką byłam teraz prywatnym kucharzem bez prywatnej kuchni.

Właśnie zdejmowałam stek z patelni, aby pozwolić mu nieco odpocząć, gdy w oknie z tyłu domu odbiły się światła samochodu, który właśnie skręcał na podjazd. Odwróciłam się i zobaczyłam, że twarz Grace nagle pojaśniała, a na jej policzki wystąpił lekki rumieniec. To był Jack. Wydawała się taka szczęśliwa, że też musiałam się uśmiechnąć, nawet jeśli przez moment przypominała mi moją wiecznie chorą z miłości matkę.

Rozejrzałam się po urządzonej w drewnie kuchni, z gigantyczną marmurową wyspą. Na ścianach nie było żadnych arcydzieł, a jedynie zdjęcia pary i ich przyjaciół. Nie było też żadnych aranżacji florystycznych, poza słoikami i bakelitowymi dzbankami, z których wylewały się kwiaty, co odróżniało ten dom od pozostałych, w których gotowałam. Jack i Grace byli prawdziwymi ludźmi. Tak bardzo brakowało mi prawdziwych ludzi.

Nie chciałam być jednak piątym kołem u wozu, zostając na resztę wieczoru z nimi, więc gdy tylko Jack wpadł przez tylne drzwi, zaczęłam się powoli pakować.

Już od progu krzyknął do swej narzeczonej:

– Chodź tu, Szalona! Czekałem, aby cię złapać… Och! Hej, Roxie. – Uśmiechnął się leniwie znad rudych loków Grace, przytulając ją do siebie. – Zapomniałem, że dziś tu jesteś. Cudnie pachnie. Co to jest?

– Plastry steku hanger marynowane w odrobinie sosu z kolendry i soi, podane na liściach rukoli i endywii z pieczonym topinamburem skropionym sokiem z cytryny i posypanym serem pecorino – odpowiedziałam, niosąc talerze. – Dla ciebie, Jack, są jeszcze gruszki bera boska otulone szynką parmeńską, w towarzystwie dużego kawałka angielskiego sera cheddar, a dla ciebie, Grace, same gruszki.

– Dlaczego dla niej nie ma gruszek w wersji deluxe? – zapytał Jack, próbując posadzić sobie Grace na kolanach.

– Nie ma, bo za dwa tygodnie czeka mnie scena łóżkowa – odpowiedziała bez skrępowania, całując go w policzek i ledwo uciekając jego zachłannym dłoniom. – A ponieważ odmawiam sobie gruszek w wersji deluxe, dostanę później kawałek ciasta – dodała, zabierając się za sałatkę. – Poza tym mogło się też zdarzyć, że w międzyczasie oblizałam z ciasta kilka trzepaczek.

– Szkoda, że mnie przy tym nie było – wymamrotał Jack.

Pokręciłam głową i po cichu skończyłam sprzątać kuchnię, podczas gdy oni zajęli się obiadem. Obiadem, który bardzo im zresztą smakował.

Polałam ciepłą babkę piaskową cytrynowo-miodową polewą i zaczęłam się szykować do wyjścia, ale Jack i Grace poprosili, żebym została.

– Musisz zjeść trochę ciasta – powiedział Jack, sprawnie poruszając się po kuchni.

Hamilton z rękami pełnymi pudełek Tupperware: gdybym sprzedała takie zdjęcie kolorowym magazynom, już nigdy więcej nie musiałabym pracować.

– Nie mogę, ale dziękuję za zaproszenie. Muszę wracać do domu i przemyśleć parę spraw – powiedziałam, wkładając do etui ostatni z noży dokładnie w momencie, gdy zadzwonił mój telefon. Nieludzka godzina, czyli moja matka.

– Wszystko w porządku? – zapytał Jack, a w jego ciepłych oczach pojawiła się troska.

Zaskoczona poczułam, że do oczu napływają mi łzy. Przełknęłam ślinę.

– Wszystko w porządku. Odprowadzę ją – powiedziała Grace, biorąc mnie pod ramię i prowadząc do drzwi.

– Świetny obiad, Roxie, naprawdę fantastyczny. Jeszcze raz dzięki! – rzucił Jack i pogwizdując, zajął się przestawianiem rzeczy w lodówce.

Wyszłam na zewnątrz i wciągnęłam powietrze, walcząc ze łzami.

– Bardzo cię przepraszam. Nie wiem, co mnie naszło. – Pociągnęłam nosem i wytarłam delikatnie oczy, kierując się w stronę samochodu.

– Miałaś dzień do bani, to się zdarza. Pogadaj z mamą.

– Namówi mnie, żebym to dla niej zrobiła – powiedziałam, wkładając rzeczy do bagażnika.

– Nie chcę tego mówić, bo to może oznaczać, że opuści nas twoja babka, ale może potrzebujesz przerwy. Może to dobry pomysł… Wyjedziesz na jakiś czas z miasta, oczyścisz myśli.

– Jeśli wyjadę, zostawię wszystko.

– Już prawie straciłaś wszystkich klientów, Roxie. Oczywiście poza nami, twoimi ulubieńcami.

– No tak…Wiesz dlaczego uwielbiam dla was gotować?

– Bo możesz sobie popatrzeć na Jacka?

– Wiadomo, ale poza tym brakuje mi gotowania prawdziwego jedzenia. Domowych posiłków. Niech kalorie będą przeklęte na wieki.

– Prawdziwe jedzenie w prawdziwym świecie, rozumiem. – Grace się roześmiała. – Zadzwoń do mamy, porozmawiajcie i podejmij decyzję. Nawet jeśli wyjedziesz, zawsze możesz wrócić.

– Oj, na pewno wrócę. Osiemnaście lat czekałam, żeby się wydostać z małego miasteczka. Nie ma mowy, żebym została tam na dobre – odpowiedziałam, potrząsając głową. – To dziura. Dwa tysiące trzydziestu mieszkańców.

– Wspaniale! Jeśli wrócisz – przepraszam, kiedy wrócisz – szepnę o tobie słówko tu i ówdzie. Znamy dziesiątki ludzi, którym przydałby się świetny kucharz. Wszystko się ułoży.

– Wracaj i zjedz trochę ciasta. Ukroiłam też dla ciebie. Dokładnie osiemdziesiąt pięć gram, nie więcej – powiedziałam, wsiadając do wagoneera.

– Zobaczymy – rzuciła, puszczając do mnie oczko.

Parę minut później byłam już w połowie drogi do domu, jadąc wzdłuż kanionu, i gdy tylko znalazłam zasięg, zadzwoniłam do matki.

Wysłuchałam jej, a następnie wróciłam do domu i patrząc na stos rachunków, zaczęłam się zastanawiać nad swoimi nieistniejącymi dochodami.

W końcu postanowiłam do niej zadzwonić.

– Roxie, jest już po północy…

– Przyjadę, mamo. Poprowadzę jadłodajnię. Oddasz mi swoją pensję. Zostanę tak długo, jak długo będziesz na tej swojej wyprawie dookoła świata z ciocią Cheryl. Ale potem jesteśmy kwita. Żadnych przysług. Nigdy. Jasne?

– Oczywiście! Dziękuję, moja fantastyczna córko! Kiedy przyjedziesz? Możesz przyjechać przed…

– Zadzwonię rano i wszystko ustalimy, dobrze? Wygrałaś, ciesz się. – Westchnęłam i rozłączywszy się, położyłam się na wznak na łóżku.

Cholera. Wracałam do domu.

Tydzień później podnajęłam mieszkanie, zapakowałam wagoneera i zakomunikowawszy mojemu chłoptasiowi, że nie będzie mnie przez lato i że niestety będę musiała się obejść bez jego towarzystwa, pojechałam w prawo.

To znaczy: pojechałam na wschód.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Epilog