Strach upośledza rozum.

Mary Douglas

Prolog

– Zabiłeś ją?

Mężczyzna się nie poruszył. Głośno oddychał. Kiwnął głową, nie odrywając spojrzenia od źródła światła.

Napastnik powoli puścił swoją ofiarę. Kucnął nad nim i przysunął mu zimną lufę do twarzy. Znów zadał to samo pytanie, ale nie otrzymał odpowiedzi.

– Czekam pięć sekund, jeśli nie odpowiesz, odstrzelę ci palec. Jeśli dalej nie usłyszę odpowiedzi, odstrzelę kolejny. Zrozumiałeś, sukinsynu?

– Nie…

– Głośniej, nie dosłyszałem.

– Nie…

– Co „nie”? Nie powiesz mi czy po prostu jej nie zabiłeś?

– Nie zabiłem jej.

– Gdzie ona jest?

– Nie wiem.

– Szukałeś jej? Ścigałeś ją? Jechałeś za nią samochodem? Dzwoniłeś? Prześladowałeś? Co?

Milczenie. Czekał na odpowiedź kilka sekund.

– To przed tobą uciekła? Nie ma jej od wielu dni. Nikt jej nie może znaleźć. Zabiłeś ją i wrzuciłeś do rzeki jak pozostałe?

Leżący wzruszył ramionami i przymknął oczy.

– Kłamstwo. A mnie nie wolno okłamywać.

Odłożył broń za siebie, wystarczająco daleko, by mężczyzna nie mógł w żaden sposób po nią sięgnąć. Wziął zamach i z całej siły uderzył go w twarz. Z nosa popłynęła struga krwi. Zamachnął się ponownie i walnął go z całej siły. Czuł, jak mu się napinały mięśnie. Potem uderzył otwartą dłonią w policzek. Zdjął z siebie bluzę, bo aż paliło go od środka. Emocje, wysokie ciśnienie i zmęczenie, a jednocześnie rozsadzała go adrenalina. Rzucił bluzę za siebie.

– Ty skurwysynu, zabiłeś dwoje niewinnych dzieciaków – wysyczał przez zaciśnięte zęby. – Gdzie jest Patrycja?

– Nie wiem…

– Mów!

– Nie wiem…

Wziął zamach i ponownie walnął go z całej siły.

– Czy ona żyje?

– Nie wiem…

Znów wziął zamach…

– Liczę do pięciu.

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. I wtedy wymierzył kolejny cios w sam środek rozkrwawionego nosa. Mężczyzna jęknął z bólu i zaczął wierzgać bez opamiętania. Napastnik przycisnął go mocniej do ziemi. Zmagał się z nim, wkładając w to całą siłę. Katowany człowiek po chwili się uspokoił, tylko ciężko sapał. Pięść oprawcy była cała we krwi. Zmienił pozycję. Usiadł okrakiem na brzuchu swojej ofiary. Zdawał sobie sprawę, że tamtemu będzie ciężej oddychać, ale o to chodziło.

– Daj jakiś znak. Powiedz coś, nim cię zabiję – wysyczał. Czekał, ale odpowiedzi nie usłyszał. Toteż uderzył po raz kolejny w twarz. Nos ofiary stał się masą zmiażdżonych chrząstek i chlustała z niego krew. Zalewała twarz leżącego i lśniła w jasnym świetle. Napastnik zamknął oczy i po chwili je otworzył, jakby próbował otrząsnąć się z tego koszmaru.

Mężczyzna poruszał głową, cały czas patrząc to w światło latarki, to w miejsce, w którym powinna znajdować się twarz napastnika, ale jej nie widział, na próżno wodził wystraszonym wzrokiem. Wydawało mu się, że siedzący na nim człowiek znów mu zadał jakieś pytanie, ale czuł się tak ogłuszony i otępiony, że nawet go nie usłyszał. Krew pulsowała mu w uszach, do tego dochodził szum w całej głowie. Wzruszył ramionami. Nie wiedział, co odpowiedzieć. Słowa brzmiały, jakby dochodziły z innej przestrzeni.

I wtedy padł kolejny cios. Mocny, który z nosa zrobił mu niemal całkowitą miazgę. Poczuł, że wszystkie chrząstki wchodzą mu w głąb czaszki. Widział brunatną krew wypływającą spod zmiażdżonych tkanek. Nie wiedział, co było bardziej przerażające. Ból czy ten okropny widok krwi.

– I dlatego zacząłeś… Po kolei – dosłyszał jakieś pojedyncze wyrazy, które nie składały się w całe zdania. – Zacząłeś od niego, bo to on był głównym ogniwem tego wszystkiego, od niego wszystko się zaczęło. Potem… – Usłyszał kolejne zdania, ale pod wpływem silnego uderzenia zlały mu się w ciąg słów, których już nie rozumiał. Tracił przytomność, był na skraju wytrzymałości.

Zamknął oczy, a po chwili poczuł piekące uderzenie z otwartej dłoni w skroń.

– …nie powinieneś żyć.

Kolejne silne uderzenie.

Napastnik spojrzał z wściekłością na twarz swojej ofiary. Wyglądała jak czerwona maska, jakby częściowo obdarto ją ze skóry. Tylko białka oczu przypominały, że ta krwawa miazga to ludzka twarz. Nagle białka zniknęły pod powiekami. I wtedy doszedł do wniosku, że najwyższy czas to zakończyć. Znowu zaczął walić go w twarz, a po chwili też w klatkę piersiową. W pewnym momencie katowany mężczyzna wypluł strugę nagromadzonej w ustach krwi.

Co czuje człowiek na widok własnej krwi, która tryska z niego w każdej sekundzie, nieustannie, jakby za wszelką cenę chciała uciec z ciała? Czy w ogóle coś czuje poza falą rozdzierającego bólu? Czy jest czas na jakiekolwiek refleksje, myśli, wspomnienia bądź próbę zrekonstruowania tego, co się tak naprawdę stało? Raczej nie, choć już dwukrotnie omal nie stracił świadomości, ale z każdym kolejnym uderzeniem wracał na jawę. Jak za karę. Fizyczny ból był tak potężny, że nie pozwalał mu zemdleć.

Otworzył oko i dostrzegł, że oprawca otarł z twarzy krew, odsunął się i wstał. Przesunął jeszcze dalej broń. Skatowany człowiek chciał po nią sięgnąć i go zabić, ale była za daleko. Jego ciało przypominało kłodę drewna. Dostrzegł, że napastnik podszedł do rzeki, umył twarz, opłukał ręce, wytarł się w koszulkę i wrócił na miejsce. Potem zrobił kilka kroków w przeciwnym kierunku. Może da mi spokój? Boże, proszę, niech ten przeklęty kat mnie już zostawi, niech sobie idzie… Błagam – mówił do siebie w duchu.

Poruszył delikatnie głową, spojrzał na swoje leżące na ziemi ciało. Wszędzie dokoła wsiąkała jego krew. Po pięciu, może dziesięciu sekundach usłyszał, że oprawca wraca. Stanął nad nim, opierając ręce na biodrach. Pokiwał głową i prychnął z niedowierzaniem. Podszedł bliżej i uklęknął.

Zaczął coś do niego mówić, ale pobity nie słyszał co dokładnie. Był już na skraju wytrzymałości. W pewnej chwili kat złapał go za ręce i przeciągnął go nad sam brzeg rzeki. Jeszcze kilkanaście centymetrów i wyląduje w wodzie. Mężczyzna postawił na nim nogę. Ból był koszmarny, ale nawet nie miał siły wrzasnąć. Wiedział, że jedno kopnięcie i stoczy się do wody.

– Nie wiesz, co oznaczy umierać pod wodą. Wszędzie tylko ciemność i ta przeklęta cisza, nie wiesz, co oznacza, gdy nie możesz się ruszyć… nie rozumiesz – słyszał urywane słowa, choć robił wszystko, by usłyszeć każde z nich, bo być może od nich zależało jego życie. – Twoje ciało idzie pod wodę, a ty nie możesz nic zrobić. Nie możesz się temu przeciwstawić, bo ono zaczyna sztywnieć… ciało pod wodą nieruchomieje. Staje się drętwe, mniej elastyczne… powstrzymujesz się przed wzięciem oddechu. Walczysz z odruchem. Ale po chwili odruchy biorą górę i po parunastu sekundach wypuszczasz z płuc resztki powietrza… zaczynasz wciągać wodę. To normalne, bo to taki odruch, którego się nie pozbędziesz… Jest jak mrugnięcie oczu przez zbliżającym się ciosem. Z odruchami przychodzimy na ten świat, choć nie jesteśmy ich świadomi, i towarzyszą nam przez całe życie. Człowiek jest łapczywy… więc próbuje zrobić wdech, ale zamiast powietrza powoli wlewa ci się woda do płuc, a ty zaczynasz się krztusić… Organizm broni się przed wpuszczeniem wody do płuc, więc zaczynasz ją połykać. Woda zaczyna rozlewać się po całym wnętrzu, wpływa do dróg oddechowych, do płuc… wpadasz w panikę. A wtedy lądujesz w sidłach śmierci. Nim minie parę chwil, zatrzymują się wszelkie czynności oddechowe. I to już jest praktycznie początek końca. Po chwili jesteś nie uratowania. Kończy się twoje życie. Giniesz w ciszy, niesłyszany przez nikogo… ale ja cię będę słyszał. Albo wyobrażę sobie twój krzyk…

Stojący nad nim oprawca poruszył silniej nogą. Zapewne miał ochotę pchnąć go z całej siły.

Boże, jeden ruch.

– Nie… – wybulgotał, a z jego ust wylała się kolejna porcja krwi. Skatowany mężczyzna chciał coś powiedzieć, ale nie był już w stanie. Poczuł, że to już koniec.

Iwanowicz zdjął nogę z jego ciała. Jeden ruch. Jeden pieprzony ruch i zniknąłby z tego świata.

1

Tydzień wcześniej

Wyciągnął z szuflady fotografię i spojrzał na nią pod słońce. Przyjrzał się widniejącym na niej kształtom, kolorom, cieniom, tym niewielkim, choć widocznym i wyczuwalnym pod palcami wygnieceniom i lekkim załamaniom papieru fotograficznego, po czym ją powąchał. Czuł tylko swój zapach, nic więcej. Robił to odruchowo i za każdym razem czuł to samo. Często dotykał tej fotografii, spoglądał na nią, bawił się nią, dlatego czas zrobił swoje i zostawił jego charakterystyczny zapach potu. Znał każdy detal zdjęcia. Miało piętnaście na dwadzieścia jeden centymetrów i białą obwódkę dookoła. Z tyłu znajdował się podpis zrobiony niebieskim długopisem.

Patrzył na nie ponad dziesięć minut, siedząc niemal nieruchomo w swoim pokoju. Po prawej stronie znajdowało się nieduże okno przysłonięte białą firanką. Dalej jednoosobowe łóżko przykryte starym kocem w kratkę. Tylko to mu zostało po ukochanej babci. Po lewej stronie stała dwuczęściowa szafa, a w niej znajdowały się schludnie ułożone ubrania.

Siedział w identycznej odległości od każdej ze ścian. Z tyłu wyglądał jak student w ciszy przygotowujący się w akademiku do egzaminu.

Wstał, podszedł do okna i odsunął firankę, spojrzał w dal. Zmrużył oczy, bo z zewnątrz wdarł się oślepiający blask. Ale nie przejmował się nim. Był bez znaczenia, bo pogodę i otoczenie należało znosić, koncentrując myśli na czym innym. Nigdy nie robiła na nim wrażenia, podobnie jak głód, pragnienie i poczucie wstydu, na które był od lat uodporniony i które znosił bez mrugnięcia okiem. Widział kilka stojących w pobliżu budynków, a ze dwieście metrów dalej porośnięte krzakami i małymi drzewami brzegi rzeki.

Rzeka. Miejsce, które zawsze przywoływało najgorsze wspomnienia. Były niczym ślady wyryte nożem na blacie stołu – nieusuwalne.

I wtedy przypomniał sobie głos matki, oddalony, jakby dobiegał zza ściany.

– Zostawcie go, zostawcie wreszcie! – krzyczała. Na początku głośno, potem coraz ciszej, jakby traciła siły. – Dajcie mu już spokój, mam dość waszych wrzasków, zabaw i szaleństw. Do jasnej cholery, niewyraźnie mówię?

– Ależ mamo, my się tylko z nim droczymy… – odzywał się wtedy ten głos, którego nienawidził. – Przecież nic mu nie zrobimy, to tylko zabawa. – I czuł silny chwyt i szarpnięcie za włosy. Głowa szła pod wodę. Na pięć, sześć sekund. Czasami na dłużej.

– Nie róbcie mu krzywdy! – krzyczała, leżąc na kocu. – Bo i wy zaraz w dupę dostaniecie, wszyscy po kolei.

Nie było przy nich nigdy ojca. Miał swoje rozrywki. Zwykle w barze albo w przydrożnej knajpie. Matka troszczyła się tylko o brata oraz kuzyna. Setki razy zadawał sobie pytanie dlaczego. Dlaczego tylko o nich dbała? Czemu on, ten młodszy, mniejszy, nie mógł liczyć na wsparcie, na słowo otuchy? Dlaczego nie sprawiła mu nigdy żadnej radości. Dlaczego zawsze był odpychany i nigdy nierozumiany?

– Mamo, to tylko zabawa! – odzywał się starszy brat, który stał po kolana w rzece i trzymał go za włosy. Zaciskał z sadystycznym zacięciem zęby i wkładał jego głowę do wody. Ile to było sekund? Pięć, sześć, siedem, osiem…? Może więcej, trudno było dokładnie liczyć, gdy walczyło się o życie.

– Ej, gdzie wasz brat? Nie słyszę go?!

– Jest, jest – odzywał się kuzyn i wyciągał jego głowę.

Patrzyła pozbawionym wyrazu wzrokiem na nich, na te zabawy, na lipcową beztroskę dzieciaków spragnionych wodnych szaleństw i zabaw. Machała co chwila ręką, okazując swoją bezradność wobec dwóch nieujarzmionych urwisów i jednego słabszego syna. Na tę szaloną trójkę, którą miała pod opieką i z którą co dzień przychodziła nad rzekę.

– Zostawcie już go, wystarczy, że już dziś dostał od ojca w tyłek. Wystarczająco się nacierpiał.

– Ciociu, nic mu nie robimy, to tylko zabawa – rzekł kuzyn, ponownie zanurzając mu głowę pod wodę.

Co on wtedy widział? Co czuł, patrząc kuzynowi w oczy?

Setki razy zastanawiał się, dlaczego tak go nienawidzili, zadawał sobie również pytanie nieco inne: jak się wspomina własne dzieciństwo? Czy jest ono mocno przekłamane, zmitologizowane? Nie wiedział, ale ilekroć wracał pamięcią do przeszłości, miała ona kolor sepii, czasami bywała też czarno-biała. Możliwe, że zależało od intensywności wspomnień, tego, jak były silne i ważne.

Kiedy siedział przy swoim biurku, często myślał o przeszłości. O kolorze sepii corocznych letnich wydarzeń nad rzeką, gdy był torturowany przez swojego kuzyna oraz starszego brata. Notorycznie podduszany, podtapiany, kilkanaście razy obrzucany kamieniami, kopany, bity po twarzy – tak by nikt nie zauważył. Miał tego dość i najchętniej by ich wtedy rozszarpał, ale brakowało mu siły.

Zasłonił firankę, odcinając się od przeszłości. Nie miał siły, owszem, ale potem stało się coś innego, co spowodowało, że już się go nie czepiali.

Wciąż gładził twarz znajdującą się na fotografii. Położył zdjęcie przed sobą i rozprostował, by idealnie przylegało do blatu biurka, wyciągnął olbrzymi nóż z szuflady i z całej siły wbił go w uśmiechającą się postać.

Poczuł ulgę.

2

Dzień był słoneczny. Wyszedł na balkon i spojrzał na ulicę Mickiewicza, przy której mieszkał. Za oknem miał widok na kilka starych pojedynczych willi, które skrywały się między drzewami. Rzucił okiem na budy małych sklepów oraz biegnącą prostopadle ulicę. Dwóch mężczyzn piło piwo, zgarbiona kobieta dźwigała torby zakupów, w oddali biegał pies, który szukał swojego pana, być może równie zagubionego i zbłąkanego, goniącego dokądś bez celu przed siebie, by tylko nie stać w miejscu. Ta rzeczywistość nie zmieniła się od lat. Każdego dnia widział to samo, ale miał też wrażenie, że co dzień oglądał te same osoby wykonujące te same czynności, jakby każdy był zaprogramowany i nie mógł się od nich uwolnić ani ich zmienić, jednak to nie mogła być prawda.

Owszem, stopniowo, powoli zmieniało się oblicze miasta. Ale nie w tym miejscu. Trwało ono tutaj jak zaczarowane. Gdzieniegdzie odnawiano kamienice, kładziono nową elewację, przycinano trawniki, koszono trawę, wywożono śmieci, ale to i tak było za mało, bo charakter tego miejsca wciąż pozostawał ten sam. Wciąż było widać te poniemieckie cechy budownictwa i zagospodarowania okolicy. Więc owszem, miasto się zmieniało, ale nie tutaj. Miejsce, w którym mieszkał, wymykało się logicznemu pojęciu przeobrażania się miasta i przestrzeni. Przynajmniej takie odnosił wrażenie.

Wrócił do środka. Przeniósł laptopa z pokoju do kuchni, zaparzył sobie kawę i zaczął przeglądać pocztę. Chciał się oderwać myślami od miasta, nim zacznie papierkową robotę. Na biurku leżały akta czterech śledztw i dwóch dochodzeń.

Dzień zaczynał od przeglądania wiadomości oraz czytania serwisów internetowych. Zbierał wszystko w głowie, a potem, niczym dobrze filtrująca maszyna, selekcjonował wiadomości, segregował wszystko w myślach, a na koniec zamykał jednym kliknięciem otwarte okna przeglądarki, jakby to jedno kliknięcie miało odciąć go od świata zewnętrznego. Później przez cały dzień, często zupełnie nieświadomie, trawił to i wyciągał wnioski. Bo tak było mu łatwiej znosić rzeczywistość, gdy planował sobie zajęcia. W pamięci wszystko wrzucał do niewidocznych szuflad. To nadawało jego życiu swoisty rytm, ale też, co również brał pod uwagę, lubił tak funkcjonować.

Po południu poszedł do sklepu i kupił świeże pieczywo, wędliny i siedem rodzajów sera. Ułożył jedzenie na odpowiednich miejscach w lodówce. Znów uwidaczniały się w jego zachowaniu, nawet tym zwykłym, codziennym, owe niewidzialne granice i elementy, którymi porządkował sobie życie, tak aby wszystko miało swoje miejsce i przestrzeń.

A pojawiło się w nim to nagle. Któregoś dnia poczuł się zmęczony swoim nieuporządkowaniem i zbyt dużą chaotycznością wokół siebie. I wtedy nastąpiło niewidoczne uderzenie – z dnia na dzień zaczął pracować nad tym, aby wszystko miało swoje miejsce. Myśli, przedmioty i sprawy. Przyszło nieoczekiwanie, toteż bał się, że ucieknie równie niespodziewanie, ale tak się nie stało.

Po powrocie do mieszkania zobaczył na telefonie dwa nieodebrane połączenia. Jedno od Jacka Gawłowskiego, drugie od prokuratora. Wybrał numer do podkomisarza. Czekając na połączenie, otworzył teczkę z aktami i zaczął je kartkować. W ciągu tych paru sekund zdążył się wczytać w protokół oględzin miejsca, do którego się włamano, i w pierwszej chwili nawet nie zwrócił uwagi, że kolega zaczął mówić.

– Dzwoniłem parę minut temu – odezwał się Gawłowski. – Wiesz? Halo?

– Jak widzisz, wpadłem na to, bo inaczej bym nie oddzwaniał.

– Wiem, że wpadłeś. Tak tylko mówię… – Głos nie zdradzał żadnych emocji. I właśnie to go najbardziej w nim denerwowało, bo utrudniało mu odczytywanie nastroju kolegi.

– Zamieniam się w słuch, bo mam mało czasu. Mamy rozgrzebaną sprawę włamań do domków działkowych. Trzeba to ruszyć.

– Pół godziny temu otrzymaliśmy zgłoszenie zaginięcia. Na komendzie pojawiła się roztrzęsiona kobieta. Zaginęła jej czternastoletnia córka.

– No i?

– Od rana nie ma jej w domu.

– I?

– Jak to „i”? Kobieta niemal oszalała, rwała sobie włosy z głowy.

Komisarz westchnął. Przysiadł na krześle i zaczął rozwiązywać sudoku.

– Szał i wyrwane włosy to mało wystarczający powód, by wszczynać poszukiwania.

– Nie, Marek, posłuchaj. Dziewczyna ma czternaście lat. Wiesz, co to oznacza? To jest wiek, kiedy zaczyna się żyć pełnią życia.

– No i?

– Z prawnego punktu widzenia to wciąż dziecko.

– Setki osób w tym wieku zaczynają próbować alkoholu i imprezować. Naprawdę muszę ci mówić takie rzeczy? Pomyśl tylko przez moment, a inaczej spojrzysz na całą sprawę.

– Nie możemy tego ignorować, chociaż sam w głowie mam dziesiątki pomysłów, co mogło się stać. Albo gdzie jest.

– Jacek, spójrz, która jest godzina. Za chwilę mam zamiar wrócić do roboty, bo mamy sporo rozgrzebanych spraw. Przypomnij sobie, jak wygląda nasze biuro, twoje, moje. Mało mamy roboty? Zadzwoń do komendanta i powiedz, by kto inny się tym zajął.

– No nie wiem, raczej nie będzie zadowolony. Kazał nam jechać i rozejrzeć się. Potem przekażemy to komu innemu.

– Ale ja wiem. Przypominam, że wciąż mamy sprawę domków działkowych. Praktycznie nie tknęliśmy jej palcem i może dziś jest dobry dzień, by się tym zająć. Mam przed sobą akta i zamierzam się do tego zabrać. Ponadto mamy pięć innych włamań. Sprawy prawie nietknięte. Mogę jeszcze wymienić inne, które ciągną się od wielu miesięcy. I teraz mamy jeszcze zajmować się nastolatką? Niby jak mamy to wykonać?

Komisarz spojrzał na swoje zakupy, a potem przycisnął telefon do ramienia i zaczął przekładać jedzenie z miejsca na miejsce. Miał nową lodówkę, która mogła pomieścić spore zapasy. Bez wychodzenia z domu był w stanie wyżywić się przez wiele dni, nie wspominając już o zapasach z długim terminem ważności, które zgromadził w piwnicy. Gwarantowały przeżycie wielu tygodni. Każdy produkt odpowiednio sprawdzał i selekcjonował. Nie chciał kupować czegoś, czego nie znał. Nie jadał rzeczy zbyt tanich i niewiadomego pochodzenia, bo starał się dbać o siebie. Zaczął w pierwszej kolejności od jedzenia. Potem, gdy tylko czas na to pozwoli, obiecywał sobie, że poświęci się sportowi, a rozpocznie od treningu kardio.

– Sęk w tym, Marek – powiedział Gawłowski – że nie mamy pewności, czy to typowe zaginięcie, czy coś poważniejszego. – Trzeba to zbadać i zostaliśmy do tego przydzieleni. Szef boi się, że to może być…

– Porwanie.

– Na przykład.

– Minęło kilkanaście godzin. Rozumiem, że rodzice nie otrzymali żadnego telefonu od porywaczy?

– Nie. Lub jeszcze nie.

– A zatem poczekajmy, powtarzam, ochłońcie. Ty i cała reszta. Miałem na drugiej linii prokuratora, jeszcze nie zdążyłem oddzwonić. Nie wiem, czy dzwonił w tej sprawie, ale domyślam się, że tak.

– Pewnie się zastanawiasz, skąd pomysł, że coś się stało. Otóż stąd, że są wakacje. Proste. Cały czas była w domu, poszła wyrzucić śmieci i rozpłynęła się w powietrzu. Kurwa, to nie jest normalne.

Komisarz przygryzł wargę, co było typowe, gdy nad czymś się zastanawiał i analizował różne scenariusze.

– Może miała wypadek, sprawdziliście?

– Sprawdziliśmy. Obdzwoniliśmy wszystkie szpitale. Żaden w promieniu kilkudziesięciu kilometrów nie odnotował przyjęcia dziewczyny w tym wieku. Podaliśmy dla pewności rysopis. Ale też bez rezultatu. Marek, znam procedurę. Przekazaliśmy wiadomości o zaginięciu dziewczyny do wszystkich możliwych miejsc. Szpitale, dworce autobusowe i kolejowe, taksówki. Zawiadomiono również szkołę.

Iwanowicz głośno westchnął, odczekał chwilę, ale kolega już skończył i czekał na jego odpowiedź. Komisarz się wahał, ale wiedział, że się od tego nie wywinie. Nie był jednak do niczego potrzebny. Wydział dochodzeniowy i kryminalny miały do dyspozycji innych funkcjonariuszy, więc nie musieli im przydzielać tej sprawy. Wyczuł, że Gawłowski nie chciał jej ruszać samemu. I to najbardziej nie dawało mu spokoju. Spojrzał na zegarek. Wskazówka sekundnika przesuwała się płynnie za sprawą automatycznego mechanizmu. Miał jeszcze dużo czasu.

– Sprawdziliście, obdzwoniliście… Ale to jeszcze niczego nie dowodzi. Podaj jakieś konkrety, bo na razie to wciąż nie jest dowód, że coś się stało – rzekł, by ostudzić kolegę. – Wiesz, ile komend i komisariatów w tym kraju otrzymuje podobne zgłoszenia? Wiele osób po prostu wychodzi z domu, a potem wraca w nocy albo na drugi dzień, jakby nic się nie stało. Przeprasza rodziców i mówi, że więcej tego nie zrobi. Tak właśnie dorastają dzieciaki. Błędy, pomyłki, krótkowzroczność. – Jego głos zabrzmiał nienaturalnie, ponieważ telefon wbijał mu się w policzek.

– Marek, polecenie to polecenie, lepiej to sprawdzić. Zajmie nam to pół godziny. Z relacji matki wynika, że jej córka wyszła z domu, by wyrzucić śmieci. A potem nagle zapadła się pod ziemię…

– Mówiłeś to już przed chwilą, powtarzasz się. Nie usłyszałem niczego nowego.

– Co mam ci jeszcze powiedzieć? Robisz to specjalnie, by mnie wkurwić? Jeśli tak, to poskutkowało. Od tamtej pory nikt jej nie widział. Nie wiadomo, co się stało, nie dawała znaku życia.

– Co na to komendant? – zapytał po chwili zastanowienia.

– Rozmawiał z tą kobietą osobiście, bo domagała się spotkania. Wymusiła je, choć przecież mógł odmówić. Tak się złożyło, że akurat był w pobliżu, usłyszał, jak się awanturuje, więc obiecał zająć się tym. Z tego, co wiem, ktoś już tam pojechał. Mają sprawdzić miejsce, popytać, zweryfikować, czy ktoś widział porwanie lub jakąś szarpaninę.

– Widziano? Mówiłeś, że wyszła wyrzucić śmieci. Kto miał ją widzieć?

– Nie wiem.

– To ktoś ją widział czy nie?

– Marek, kurwa, nie wiem. Mam zdawkowe informacje. Dlatego szef kazał się tam pojawić i zająć tym wszystkim od początku do końca. Wiem tyle co ty. Jedyna różnica jest taka, że to ja się dowiedziałem o tym pierwszy. I to mnie kazano zebrać ludzi.

Komisarz krzątał się po kuchni bez celu. Wyjął wodę mineralną i upił kilka łyków.

– Wyślij mi adres.

Rozłączył się i zadzwonił do komendanta, który odebrał po jednym sygnale, jakby czekał na jego telefon.

– Zrobiliśmy, o co prosiłeś. Ale nie rozumiem jednego.

– Pytaj.

– Dlaczego tak wcześnie mamy się tym zajmować? Od chwili zaginięcia minęło kilkanaście godzin. Ma czternaście lat, mogła pójść do jakiegoś marketu… Jesteśmy wydziałem kryminalnym, a nie…

– Sprawdziliśmy wszystkie – przerwał mu. – Dla mnie to wystarczający powód.

– Mogła pójść na spacer, nie wiem, do lasu, wykąpać się… Jest lato, to chyba normalne, nie?

– Marek, to ja odpowiadam za działania policji, tak? Pozwól, że będę decydować, kto i kogo szuka oraz kogo przydzielam do tych spraw – odpowiedział komendant. Iwanowicz zamknął oczy. Widział szefa siedzącego za biurkiem. Zapewne miał na sobie idealnie wyprasowaną białą koszulkę z pagonami na ramionach. Zawsze w tej samej nienagannej pozie. Systematyczny, zdyscyplinowany i niemal zawsze spokojny, potrafiący zwymyślać człowieka od najgorszych, siedząc niemal nieruchomo, z lekkim uśmiechem jak u kasjera sklepowego.

– I już? I to są argumenty? Może jeszcze techników wyślij, by sprawdzili dom – zakpił.

– Marek, wiesz, co by się stało, jeśli ktokolwiek, powtarzam, ktokolwiek, prasa, prokurator, szkoła czy cholera wie, kto tam jeszcze, dowiedziałby się, że odmówiłem przesłuchania kobiety, która zgłosiła zaginięcie dziecka? Gdyby się okazało, że naprawdę coś się stało? Wiesz, że wtedy nikt, absolutnie, kurwa, nikt by się ze mną nie cackał, tylko wyciągnąłby konsekwencje. Zostałbym zjebany jak bura suka. Ale to nie koniec. Zrobiłaby się taka nagonka, taki sajgon, taki nalot, taka, kurwa, pogoń za zającami jak na polowaniu, że wszystkich by nas zlinczowali, powiesili i wypatroszyli. A potem jeszcze wystawili na widok publiczny. Chcesz mieć tu jesień średniowiecza? Medialną, prokuratorską czy jakkolwiek inną? Chyba nie! Tobie, mnie i innym policjantom na długie lata odechciałoby się lekceważenia kogokolwiek. Musiałem wszcząć poszukiwania, bo to dziecko. Dziecko, Marek!

– Dziecko, wiem. Ale mamy kilkadziesiąt spraw, którymi nie ma się kiedy zająć, tyle tego jest. I ciągle za mało ludzi.

– Pojedziecie, sprawdzicie, dowiecie się tego i owego. I teraz niech machina rusza…

Komendant coś jeszcze mówił, ale Iwanowicz nie chciał więcej tego słuchać. Rozłączył się.

Machina. Może o to w tym chodziło, by tylko ruszyć machinę. By odhaczyć zadanie. Tak, tylko to się liczyło.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Hubert Hender, 2017

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Fotografia na okładce: © Khaneeros/Shutterstock

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Dorota Wojciechowska

Skład i łamanie: Jacek Antoniuk 

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-271-9

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk