Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginalny: All in Pieces

Przekład: Jarosław Irzykowski
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Bronisław Grzywacz
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Tekst copyright © 2016 by Suzanne Young
Jacket photographs copyright © 2016 by Jill Wachter
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-667-2

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dziewczynie biegnącej przez
pole fasoli nocą
bez latarki

I pamięci mojej drogiej babci
Josephine Parzych

ROZDZIAŁ 1

Moje życie to nie ich sprawa.

Nie chcę ani tu sterczeć, ani przedstawiać swoich racji, ale nie mogę sobie pozwolić na zawalenie kolejnego zadania.

Rozprostowuję na blacie mównicy swoją pomiętą kartkę. Ciszę panującą w klasie przerywa dobiegający z tyłu kaszel i nawet mój nauczyciel wygląda na znudzonego, gdy tak siedzi na pokrytym skajem krześle, które przywiózł ze swojej poprzedniej szkoły – jak widać takiej, którą stać było na krzesła kryte skajem. Pan Jimenez zdecydowanie zniża się do naszego poziomu.

– Mój brat jest niepełnosprawny intelektualnie – czytam, robiąc tuż po tych słowach pauzę. Czuję się jak przed sądem, obnażona, podnoszę więc wzrok na klasę w oczekiwaniu na reakcję. – On nie jest głupi – dodaję w jego obronie. – Po prostu inaczej się uczy.

Jeden koleś się szczerzy, jakby nie miał pojęcia, czemu o tym mówię. Dziewczyna z tyłu sali strzela balonem z gumy do żucia. Nie łapią powagi mojego wyznania i to mnie wpienia. Ze złości mrowią mnie dłonie; nie jestem tylko pewna, na kogo się złoszczę. Chyba na nich wszystkich.

Dobija mnie to i gubię na kartce miejsce, do którego doczytałam, a niewyraźny wydruk rozmywa mi się w oczach. Patrzę na nich oskarżycielsko.

– A jeśli komukolwiek z was chodzi po głowie, żeby sobie z niego żartować, przysięgam, że…

– Że co zrobisz, Savvy? – woła Gris z pierwszego rzędu. Rozparł się na krześle, wyciągając pod stolikiem swoje długie nogi, a jego nieskazitelne timberlandy aż się proszą o podeptanie. – Dziabniesz mnie tak, jak swojego chłopaka?

Opieram łokcie o mównicę i pochylam się w przód, mrużąc oczy.

– Daj mi ołówek, to się przekonasz – odpowiadam.

Gris wykrzywia usta w uśmieszku, a blizna na jego policzku lśni w świetle jarzeniówek. Uśmiecham się szyderczo i opadam na pięty. Aaron Griswold to alkoholik bez przyszłości i powiem mu to, jak tylko skończę. Samo to, że oboje trafiliśmy do Brooks Academy, nie czyni nas jeszcze kumplami. On mnie gówno obchodzi. Ale i tak chce mi się śmiać, kiedy chwilę później przesyła mi buziaka.

– Wystarczy – woła pan Jimenez zza swojego biurka. – Skończcie z tym albo oboje zostaniecie u mnie po lekcji. Savannah – zwraca się do mnie, poprawiając na nosie swoje okulary w drucianych oprawkach – możesz kontynuować?

Nie jestem pewna, czy chcę. To niewyobrażalna strata czasu, ale bez tych zajęć nie dostanę zaliczenia. Dlatego zakładam za ucho rudy kosmyk i podejmuję temat.

– Ze względu na stan mojego brata – zniżam głos – jako ścieżkę kariery wybrałam pedagogikę specjalną. Płacą beznadziejnie, ale godziny pracy nie są takie złe. Myślę, że będę w tym dobra. I nie będę z tych, co to patrzą z góry. Ja będę fajna. I pomogę dzieciakom czuć się fajnie. – Podnoszę wzrok na salę pełną nic niewyrażających twarzy i wzdycham. – To tyle. Koniec.

Następują niemrawe owacje, a zaraz potem staje obok mnie pan Jimenez, wyższy ode mnie ledwie o kilka centymetrów. Pachnie tonerem do kserokopiarek, syropem na kaszel i generalnie toleruje nasz brak zainteresowania nauką.

– Dziękuję, Savannah – mamrocze, podnosząc listę obecności.

Wzruszam ramionami i wracam na swoje miejsce, przed klapnięciem na krzesło pokazując Grisowi faka. Kiedy żar zaczyna mi odpływać z policzków, zeskubuję lakier z paznokci.

– Niezła mowa, Sutton – mówi Cameron. Siedzi przy sąsiednim stoliku, patrzy przed siebie, a nie na mnie. Na mnie nigdy nie patrzy.

– Dzięki.

– Nie ma sprawy.

Wolałabym, żeby mnie nie zagadywał. Tu, w Brooks Academy, wszystko jest generalnie proste. Przychodzimy, wysłuchujemy, co mają do powiedzenia (lub do wykonania w ramach przydzielonych im bezsensownych projektów) ćpuny, przestępcy lub pacjenci objęci terapią kontroli gniewu – to mój przypadek – i się rozchodzimy.

To właśnie tu lokalne władze zsyłają uczniów wyrzuconych z innych szkół, łożąc na kontynuowanie przez nas edukacji. I o to chodzi. Szacowne zajęcia wyrównawcze, umożliwiające ukończenie szkoły średniej, służą ujednoliceniu poziomu wykształcenia. Na początku mi to pasowało. Przychodziłam na zajęcia i pilnowałam swoich spraw.

Potem pojawił się Cameron Ramsey, seksowny i milczący. Nikt z nas nie ma pojęcia, czemu tu trafił. Bo że do nas nie pasuje, to pewne. Rozumiecie, ten koleś jeździ beemką. Jest inny. I z jakiegoś powodu swoje krzywe teksty adresuje tylko do mnie. Niezła mowa? A co to niby miało znaczyć?

– Cameron? – woła pan Jimenez z przodu sali. – Chciałbyś zabrać głos?

Chłopak zamyka zeszyt i kręci głową przecząco. Ciekawa jestem, czy nie odrobił zadania, czy po prostu nie znosi innych ludzi. Jedno i drugie bym zrozumiała. Kiedy nauczyciel zmienia temat, Cameron wyciąga telefon i zaczyna grać w coś pod stolikiem.

Pan Jimenez opiera się o pulpit, wyraźnie wyczerpany.

– W takim razie, jeśli nikt z was nie ma nic do dodania, przyjmę, że na dzisiaj skończyliśmy… – Oferta pozostaje otwarta, ale myśl, że ktokolwiek z naszej dwunastki miałby przedłużyć lekcję, zdecydowanie przyprawia go o zgagę.

– Do widzenia – ogłasza pan Jimenez i odwraca się. Trochę mi szkoda tego faceta. Jest dość młody, na tyle, żeby wciąż jeszcze myśleć, że może coś zmienić w naszym życiu. Ale jest trzecim naszym zbawcą w ciągu tego roku. Ciekawe, ile razy dziennie żałuje, że jednak nie poszedł na zarządzanie.

Podnoszę się i zgarniam swój zeszyt do torby z ulgą, że to już koniec na dzisiaj. Kiedy się odwracam, Cameron chowa akurat telefon do kieszeni. Nie patrząc na mnie, uśmiecha się.

– Do zobaczenia, Sutton – mówi.

– No… tak – odpowiadam. – Jutro. Tutaj.

Śmieje się i rusza do wyjścia.

– Fakt – mówi. – To właśnie miałem na myśli.

Odprowadzam go wzrokiem, zakłopotana, może nawet lekko zarumieniona. Co za gość. Nie wiem, co o nim myśleć. No dobra, niezupełnie. Przyznaję, że trochę chodzi o jego wygląd: jasne włosy do brody, ciemnobrązowe oczy, T-shirty na tyle obcisłe, żeby podkreślić muskulaturę, ale nie tak ciasne, żeby wyglądał w nich jak palant. Ale chodzi głównie o to, że się do mnie odzywa. Praktycznie tylko do mnie.

– Cholera – mówi Retha, zrównując się ze mną. – Czyżby Cameron coraz bardziej się napalał? – pyta poważnym tonem. – Zdaje się, że tak.

– Zdecydowanie. – Obie wpatrujemy się w drzwi, choć chłopak już sobie poszedł. Zerkam z ukosa na Rethę. – Znów się do mnie odezwał – informuję ją z uśmiechem.

– Trudno się dziwić. Co powiedział?

– Powiedział „niezła mowa”.

Retha jest pod wrażeniem. Widzę to w jej oczach nawet przez tony czarnego eyelinera.

– To dlatego, że ma na ciebie ochotę – stwierdza. – Może więc będziesz w końcu łaskawa się z nim przespać i odkryć, co tu robi? Muszę to wiedzieć.

– Pewnie. Już lecę to dla ciebie zrobić. – Zarzucam torbę na ramię i rozglądam się po sali. Travis jeszcze śpi w kącie z głową na skrzyżowanych rękach. – Zabieraj swojego chłopaka – zwracam się do Rethy, wskazując go gestem. – Muszę lecieć do domu. Za kwadrans będzie Evan.

– Hej! – wrzeszczy Retha do Travisa, wyrywając go ze snu. – Spadamy. Savvy musi dzisiaj odebrać brata.

Travis gapi się na nas przez chwilę, mrugając ciężkimi powiekami, jakby próbował skojarzyć, gdzie jest. Prostuje się i odgarnia z twarzy swoje długie czarne włosy.

– Okej – mówi dość niewyraźnie. – Ale ty prowadzisz, Retho. Chyba jeszcze mam kaca.

– No – mówię, gdy Travis wytacza się z nami przez drzwi, a pod jego cienką koszulką z długimi rękawami ostro rysują się chude ramiona. – Tak to bywa, kiedy się chleje na parkingu pod 7-Eleven do czwartej nad ranem.

– Hej. – Uśmiecha się. – Też tam byłaś.

– Taa. – Celuję w niego palcem. – Ale ja nie piję. Dlatego jestem tylko zmęczona. A nie śmierdząca i skacowana.

Mina mu rzednie i podnosi rękę, żeby się powąchać.

– Travis, weź – protestuję, odpychając go na tyle mocno, że się potyka. – Serio, jedzie od ciebie.

Retha przyznaje mi rację i zaczyna opieprzać go po hiszpańsku, doprowadzając mnie tym do śmiechu. Nie jestem dwujęzyczna, ale dzięki niej znam wszystkie hiszpańskie przekleństwa. Mało tego, jak się rozkręci, zawsze dołoży trochę nowych bluzgów.

– Wyluzuj, kobieto – woła Travis do Rethy, gotów bawić się w kłótnię. Nagle jednak poważnieje, widząc coś na korytarzu za naszymi plecami. – Widzimy się przy samochodzie. Muszę załatwić jedną sprawę – tłumaczy. Mijając Rethę, dotyka jej ramienia.

Odwracam się i widzę, jak z klasy wychodzi Gris, podciągając wiszące nisko dżinsy. Zakręcony, jak zawsze.

– Travis… – mówię, gdy chłopak idzie korytarzem w ślad za Grisem. Wygląda na to, że jednak nie przespał całej lekcji.

– Odpuść sobie – zwraca się do mnie Retha, wyraźnie znudzona. – Gris nie powinien się ciebie czepiać. Ktoś powinien mu skopać dupę.

Pewnie ma rację. Łomot czasem pomaga – przynajmniej nam, a Travis nie narobi sobie kłopotów. Gris wie, że takich rzeczy się nie zgłasza.

– Dobra – zgadzam się i ruszam za Rethą na parking. – Ale jeśli przez Grisa spóźnię się do domu, wrócę tu i go dziabnę.

* * *

Na kacu czy nie, Travis w życiu nie dałby nikomu prowadzić swojego samochodu. Jego impala to staroć i to nie w stylu „zrobię z niej cacko”. Jest pordzewiała, a od dywaników lekko wali pleśnią, on jednak dba o to, żeby była czysta, jakby był z niej dumny. Zawsze odkurza deskę rozdzielczą i czatuje pod samoobsługową myjnią na miejsce zwolnione przed czasem. My więc też jesteśmy z jego impali dumne.

Pod mój dom podjeżdżamy równocześnie ze szkolnym busem mojego braciszka i wiem, że się spóźniłam. Zgarniam z siedzenia torbę, łapiąc za klamkę.

– Potem zadzwonię – mówię do Rethy, która podnosi rękę, żeby mi pomachać, i pochyla się, by podgłośnić radio. Wysiadając, walę Travisa w tył głowy. Ten krzyczy, ale ja już gnam do busa. Serce mi wali. Evan będzie nieszczęśliwy.

Ciskam torbę na nasze podwórko i zatrzymuję się pod drzwiami busa, zdyszana czekam na ich otwarcie. Przez otwarte okno słyszę płacz Evana. Lubi widzieć, że czekam, zanim autobus podjedzie – inaczej nie chce wysiąść. Bo jeśli mnie nie ma, myśli, że go opuściłam. Ale ja nie jestem mamą. I nie zamierzam zniknąć tak, jak ona.

Drzwi otwierają się, skrzypiąc, a ja wspinam się po stromych stopniach, kiwając głową kobiecie za kierownicą. Odpowiada niechętnie, wygląda na zmizerowaną. Wyczerpaną.

Idę w głąb przejścia i inny mały chłopiec wskazuje mi miejsce równoległe ze swoim. Na widok skulonego, zakrywającego dłońmi twarz Evana zatrzymuję się. Serce mi się kraje.

– Cześć, młody – mówię. Mój siedmioletni braciszek łapie oddech, wciąż jeszcze płacząc, ale ciszej, bo już jestem.

– Spóźniłaś się – chrypi cienkim głosikiem zza dłoni.

Przełykam tkwiącą w gardle gulę.

– Wiem. Przepraszam.

Evan pociąga nosem, nadal nie odsłaniając twarzy. Nienawidzę siebie.

– Chodźmy – mówię, podnosząc z podłogi jego plecak. – Inne dzieci też muszą jechać do domu.

Milczy, a potem mamrocze:

– Nie.

– Evan – upominam go, nie chcąc robić afery. Żałuję, że nie mogę po prostu złapać go za rękę i wyciągnąć; tak byłoby łatwiej. Ale nigdy nie startuję do niego z łapami.

– Posłuchaj – odzywam się łagodniej. – Przykro mi, wiesz? Spieprzyłam sprawę. Ale jeśli teraz za mną pójdziesz, zrobię nam parówki z serem. Obiecuję.

– Naprawdę? – pyta cicho.

Moje wargi rozchylają się w uśmiechu.

– Tak. Ale będziesz musiał mi pomóc. Wiesz, jak nie cierpię zmywania.

Evan opuszcza wreszcie ręce i patrzy na mnie. Końcówki jego jasnych włosów, sięgające oczu, są mokre, a w kącikach ust zaschło mu masło orzechowe, pozostałość po szkolnym obiedzie.

On zasługuje na kogoś lepszego ode mnie.

– Okej – odpowiada. – Pomogę ci.

– Może być też rysowanie – proponuję, biorąc go za rękę. Mówię to radosnym tonem, starając się, żeby zabrzmiało tak, jakby w naszym gównianym domu czekało go coś fajnego. Bo nie czeka. Myślę jednak, że on o tym zapomina. Jakby każdego dnia zaczynał od nowa.

Też bym tak chciała.

* * *

Chociaż jest za wcześnie na kolację, i tak robię Evanowi parówki z makaronem i serem. Nie proszę go o pomoc przy zmywaniu, ale wyciera talerze. Gdy już mamy to z głowy, idziemy do dużego pokoju i podsuwam mu kredki oraz odwróconą na czystą stronę kartkę z zadaniem, które dostałam w szkole.

Evan kładzie się na brzuchu na wytartym dywanie i rozkłada przed sobą kredki. Rysuje obrazek, od czasu do czasu oglądając się, czy nadal z nim jestem. Przez chwilę jest spokojnie. Normalnie.

Otwierają się frontowe drzwi i serce zaczyna mi walić.

Ciężkie buty ojca człapią po korytarzu, aż wreszcie czuję jego obecność w drzwiach za mną.

– Jest kolacja? – pyta, krusząc chrapliwym głosem panujący w pokoju spokój.

– Taa – odpowiadam. – Jest na kuchence. – Nie odwracam się, licząc na to, że sam się obsłuży. Evan rysuje fioletowe niebo.

– No co ty, Savannah? – odzywa się mój ojciec. – Nie mogłabyś mi nałożyć? Dopiero co wróciłem z roboty.

A ja byłam w szkole, ugotowałam kolację i jeszcze pozmywałam naczynia, ale mu tego nie wypominam. Przysuwam się do Evana i stukam w kartkę.

– Hej, młody – szepczę. – Pokoloruj ten dom na różowo.

Robi wielkie oczy, jakby różowy dom był czymś najbardziej absurdalnym w świecie. Śmieje się.

– Nie – mówi. – Dom jest biały.

– Tak, ale ja chciałabym różowy. – Czochram mu włosy i podnoszę się. Evan sięga po różową kredkę.

Ojciec tupie do kuchni i odsuwa sobie krzesło, szorując nim po wybrzuszonym linoleum. Wzdycha ciężko ze zmęczenia. Rozumiem to uczucie.

Podchodzę do kuchenki i przy pomocy drewnianej łyżki z obłamanym trzonkiem mieszam zgęstniały już makaron, a potem nakładam łychę na świeżo umyty talerz. Stawiam go na stole przed ojcem.

Dłuższą chwilę przypatruje się makaronowi z serem i kawałkami hot-dogów, zanim zacznie z niesmakiem grzebać w nim widelcem.

– Znowu? – pyta mnie.

Opieram się biodrem o zlew i patrzę mu w oczy.

– To jego ulubione.

– Moje nie.

Powiedziałabym mu, że jest dorosły i w pełni zdolny zrobić sobie kolację, ale nie chcę się dziś z nim sprzeczać. Nie teraz, kiedy jest Evan. Odwracam wzrok, zagryzając wargi.

Nie zawsze tak u nas było. Kiedy jeszcze była tu mama, tata czasem pomagał jej w kuchni – do diabła, czasem nawet sam coś pitrasił. Nigdy się nie kwalifikował na ojca roku, ale przynajmniej nie był bezużyteczny. Teraz nie potrafi związać końca z końcem, nie mówiąc już o utrzymaniu się w jakiejkolwiek robocie.

Słychać głośny szczęk, gdy opuszcza widelec na talerz. Odwracam się i widzę, że mocno rozciera sobie twarz.

– Podrzucisz mi browara? – pyta.

– Nie. Dopiero piąta.

Zerka na mnie, przez chwilkę nawet żałośnie, zaraz jednak wstaje i przechodzi przez kuchnię, żeby wyciągnąć piwo z prawie pustej lodówki. Gdy tylko siada przy stole, zrywa zawleczkę z puszki tego swojego budweissera.

– Tato – krzyczy Evan, wbiegając do kuchni. – Patrz, co zrobiłem!

Ojciec przygląda mu się, głośno przełykając piwo, dopiero potem odpowiada.

– Zobaczmy, co tam masz – mówi cicho, wyciągając rękę.

Evan skacze z radości, jego energia aż nie pasuje do tej ciasnej, żałosnej kuchni.

– Różowy dom – mówi nasz ojciec. Doceniam tę próbę okazania zainteresowania.

– Aha. – Evan odwraca się, żeby mi też pokazać rysunek. – Savvy chciała różowy.

Zaciskam mocno wargi i wyciągam rękę, żeby szturchnąć go w ramię.

– I widzisz, że dobrze wygląda?

– Tak – śmieje się Evan.

Patrzę na ojca i widzę, że obserwuje mojego brata z tym samym wyrazem twarzy, jaki ostatnio ma zawsze w jego obecności. Wyrażającym poczucie winy, żal, może odrazę – nie jestem pewna. Ale przynajmniej rozumie, że nie powinien tego okazywać. Pociąga łyk piwa, tak długi, jakby chciał się w nim całkiem utopić.

– Jakiego koloru dom ty chcesz, tato? – pyta Evan, podchodząc do niego.

– Obojętnie – odpowiada ojciec. Boli mnie, kiedy widzę, jak Evan wysuwa dolną wargę.

– Pokoloruj dom na niebiesko – podpowiadam szybko. – Ulubiony kolor taty to niebieski. – Nie mam pojęcia, jaki jest ulubiony kolor mojego ojca i szczerze mówiąc, gówno mnie to obchodzi. Wiem za to, że Evan lubi niebieski.

– Mój też! – krzyczy braciszek, wymachując rękami. Niechcący trafia w puszkę z piwem i ją przewraca.

– A niech cię – warczy ojciec, odsuwając się na krześle, bo piwo ścieka mu ze stołu na dżinsy. – Co jest do cholery, Savannah? – wrzeszczy na mnie tak, że Evan aż podskakuje. – Masz go pilnować!

Zaciskam pięści.

– Chodź tutaj, Evan – mówię szybko, przyciągając do siebie braciszka. Jednak za późno. Już zaczyna płakać. Strasznie. Nie znosi głośnych dźwięków, a szczególnie tych, które wydaje nasz tata.

– No świetnie – mówi ojciec, podnosząc ręce i pogardliwie wykrzywiając usta. – Kolejny fantastyczny wieczór.

– Zamknij się – odpowiadam, przygarniając do siebie Evana. Ale mój braciszek już zaczyna się szamotać, zgniata swój rysunek w kulkę i rzuca na podłogę. – Przestań – szepczę. Evan jednak wbija mi paznokcie w skórę, a kiedy wzdrygam się z bólu, wyrywa się i biegnie w stronę dużego pokoju.

Bluzgam i podnoszę skraj koszulki, żeby się przyjrzeć głębokim zadrapaniom wzdłuż całego boku. Sprawiają ból, ale chyba będą stanowić niezły komplet z sińcem na plecach po zeszłotygodniowym szale.

W kuchni robi się cicho, jeśli nie liczyć równomiernego kapania piwa spływającego ze stołu. Patrzę na ojca i widzę, że ze złości jest cały czerwony.

– Nie możemy tego dalej ciągnąć – oznajmia.

– Nie ty to ciągniesz – odpowiadam – tylko ja.

– Gdyby była tu twoja matka…

– Ale jej nie ma. Zostawiła nas, zapomniałeś?

Mruży oczy.

– Pamiętam, Savannah. Cholernie dobrze pamiętam.

Na pewno? Pamięta, jak to było tego ranka, gdy odeszła? Bo ja tak. To ja wydzwaniałam wszędzie, szukając jej. To ja musiałam odpuścić sobie szkołę, żeby zajmować się Evanem. I to ja musiałam mu powiedzieć, że ona nie wróci. Mój braciszek był zdruzgotany. Cholernie dobrze to pamiętam.

– To nie działa – mówi ojciec, machając ręką w ślad za Evanem. – I nic nie wskazuje na to, żeby miało zadziałać. – Głos mu się jednak łamie, może tak dają o sobie znać resztki jego sumienia.

– Jest poprawa – podkreślam, wiedząc, że to nieprawda, ale desperacko pragnąc w to wierzyć.

Ojciec mruga, jakby chciał się pozbyć spod powiek łez, i powoli rusza po ścierkę wiszącą koło kuchenki.

– Trzymaj dziś Evana z dala ode mnie, Savannah – szepcze.

Tak właśnie zrobię. Wchodzę do dużego pokoju i widzę mojego braciszka zwiniętego w kłębek na kanapie. Większość jego kredek leży połamana na dywanie. Dopiero co mu je odkupiłam.

Na sekundę zamykam oczy. Nienawidzę takich chwil. Nienawidzę swojego życia. Zaraz jednak się prostuję, odgarniam włosy z twarzy i padam na kolana, żeby pozbierać kredki do pudełka. Załamana.

ROZDZIAŁ 2

Godzinę później, gdy nasza ciotka przyjeżdża, żeby zabrać mojego braciszka, w zasadzie jest już na to przygotowany. Raz w tygodniu i w każdy weekend nasza ciocia Kathy zabiera Evana do siebie, by tam karmić go warzywami, prać mu ciuchy i czytać bajki na dobranoc. Nie byłaby zachwycona, gdyby się dowiedziała, że już nafaszerowałam go wyrobami mięsnymi i serem, ale tylko tak mogłam go zwabić do domu.

Jutro rano Kathy osobiście odwiezie Evana do szkoły. Ale po lekcjach braciszek wróci tutaj, do tego wszystkiego. I do mnie. Mnie też Kathy zapraszała do siebie, dopóki nie okazałam się groźna dla otoczenia. Wyleciałam więc nie tylko ze szkoły. Siostra mojej matki spisała mnie na straty. Nie jestem mile widziana nawet w gronie własnej rodziny.

Kiedy wychodzę na ganek, samochód Travisa stoi przy krawężniku. Evan i Kathy już pojechali, a ojciec wykorzystuje takie wieczory, żeby się upić. Kiedy to robi, wolę być poza domem.

Zatrzaskuję drzwi z siatką i zbiegam po schodach w kierunku samochodu. Retha wystawia łokieć za okno od strony pasażera.

– Evan bez problemu zabrał się z Kathy? – pyta.

– Tak – odpowiadam. – Na ten weekend też go weźmie. Powinnam się nie zgodzić.

– Suka z niej. – Retha należy do osób pamiętliwych. Ledwie moja ciotka zakazała mi wstępu do swojego domu, od razu trafiła na jej czarną listę. Gdyby te dwie znalazły się kiedyś w jednym pokoju, Retha zaraz by ją zbluzgała. I to właśnie mi się w niej podoba – zawsze trzyma moją stronę.

Wsiadam do tyłu, przesuwam się na środek i wychylam między przednimi siedzeniami. Kiedy to robię, widzę zadrapania na kostkach prawej ręki Travisa, opartej teraz na kierownicy.

– To przez Grisa? – pytam, wskazując jego dłoń. Wcześniej, kiedy mnie odwoził, nie wyglądał na tak poobijanego.

– Nieee – odpowiada Travis, rozprostowując palce, żeby się im przyjrzeć. – Dłubałem w silniku. Pewnie o coś walnąłem.

Retha zerka na niego, marszcząc brwi. Kac Travisowi pewnie już przeszedł, ale z nim nigdy nie wiadomo. Równie dobrze może akurat teraz mieć całkiem innego rodzaju doła.

Kiwam głową i rozpieram się na siedzeniu. Nie moja broszka, gdzie się tak poobijał. Retha odwraca się, a Travis wrzuca bieg i wyjeżdża na ulicę.

Kiedy jedziemy, wyglądam przez okno. Podczas wieczorów bez Evana nigdy nie wiem, gdzie wyląduję ani kiedy wrócę do domu. Ale to jest fajne. Fajnie jest się na trochę wyrwać. Nawet jeśli nie zdarza się to często.

Nasz wieczór zaczyna się, jak zawsze, od 7-Eleven. Travis posługuje się dokumentami swojego brata, co stanowi bezdyskusyjne pogwałcenie zasad zwolnienia warunkowego, ale my go przecież nie zakapujemy.

Parkujemy na naszym stałym miejscu z boku budynku i obie z Rethą czekamy w samochodzie, a Travis robi zakupy. Ja stawiam na napoje bezalkoholowe. W domu w kółko oglądam nachlanego ojca – nie marzy mi się dziedziczenie jego problemu.

– Zastanawiam się, czy nie przekłuć sobie nosa – mówi Retha, przyglądając się sobie we wstecznym lusterku.

– Powinnaś – potwierdzam. – Dopilnuj tylko, żeby ci się nie babrał jak brew.

Gwałtownie odwraca się do mnie, a czarne loki uderzają ją w policzek.

– Wcale się nie babrała! – protestuje.

– Wyglądała nieciekawie.

– Weź się przymknij. – Odwraca się z powrotem. – Czy ja się przypieprzałam, jak sobie przekłułaś pępek?

– Pewnie że tak. Nazwałaś mnie lansiarą.

Uśmiecha się.

– Bo jesteś lansiara.

Śmieję się i proponuję, żeby się odpieprzyła.

Otwierają się drzwi od strony kierowcy i wsiada Travis, kurczowo trzymając papierową torbę. Sięga do niej i wyciąga napój gazowany.

– Doktor pepper – ogłasza, podając mi go.

– Dziękuję.

– A to dla ciebie, miłości moja – zwraca się do Rethy, wyjmując kolejną butelkę. – Mike’s Hard Lemonade.

Retha przechyla się na jego stronę z uśmiechem na ustach.

– Dziękuję ci, kochany – szepcze i całuje go.

Otwieram swoje picie tak, żeby zasyczało, ale się nie spieniło. Kiedy już mam pociągnąć łyk, Retha wybucha śmiechem.

– No nie mogę, Savvy – mówi, odklejając się od Travisa. – Czy to nie twój chłopak?

Żołądek mi się ściska i opuszczam butelkę. W moim życiu nie ma chłopaka, ale jest były, wyjątkowy psychol. Chociaż gdyby chodziło o Patricka, Retha nie pękałaby ze śmiechu. Łapałaby za bejsbola.

– O kogo ci chodzi? – Przysuwam się do okna i skanuję wzrokiem parking, ale nikogo nie poznaję.

– Właśnie wszedł do środka – odpowiada. – Cholera, dziewczyno. Czyja to beemka?

– Co? – pytam. – Nie znam nikogo z… – Milknę, bo pojmuję, że mówi o Cameronie Ramseyu. Rozglądam się za jego samochodem. – Jego – potwierdzam, choć jestem pewna, że Retha to wie.

– Ten nowy ze szkoły? – upewnia się Travis.

Retha kieruje ostry paznokieć w stronę sklepu.

– Tam jest – mówi. Odwraca się do mnie z uśmiechem. – Idź, Savvy, powiedz mu cześć.

– Nie. – Zwariowała, jeśli myśli, że to zrobię.

– Leć.

– Nie, Retho – odmawiam. – Nie zamierzam włazić za Cameronem do 7-Eleven.

– Wyluzuj – mówi, jakbym się bez powodu uparła. – Spodobałaś się temu chłopakowi. Odzywa się do ciebie.

– I co z tego?

– Z nikim innym nie gada – podkreśla.

Ma rację. I może rzeczywiście wpadłam mu w oko. Możliwe. Ale to i tak nie ma znaczenia. To jeszcze nie powód, żebym się pakowała do sklepu z alkoholem za kolesiem z zajęć dla nieprzystosowanych. Tak nisko nie upadłam.

– Jedźmy już – mówię, udając, że Cameron nic mnie nie obchodzi. Nie mogę się jednak powstrzymać i zerkam na niego przez szybę. Spuszczam wzrok na butelkę, by dla niepoznaki zająć się zdzieraniem etykiety.

Jeszcze kilka lat temu, może nawet w zeszłym roku, zakręciłabym się koło takiego Camerona. Może wpasowałby się w moje towarzystwo – między tych wszystkich mięśniaków i czirliderki. Teraz już nie należę do takich dziewczyn. I nie mam takich przyjaciół.

Zresztą nie mam czasu zawracać sobie głowy chłopakami. Muszę się opiekować bratem. Zawsze będę musiała.

Retha nachyla się do Travisa, szepcząc mu coś do ucha, a ja odchylam głowę na oparcie. Travis zapala silnik i wrzuca bieg, ale zamiast wyjechać na ulicę, przecina parking i staje obok lśniącej czarnej beemki.

Siadam prosto.

– Czekaj. Co ty odstawiasz? – pytam go.

Nasze oczy spotykają się we wstecznym lusterku i Travis wzrusza ramionami.

– Zdrajca – mruczę pod nosem.

– Czas na siku – woła Retha, wysiadając. Otwiera tylne drzwi i zagląda do mnie. – Ty też idziesz.

– Nie idę. – Mowy nie ma.

– Savannah, wysiadaj z wozu – żąda – bo powiem Cameronowi, że czekasz tu, żeby zrobić mu loda.

Wybucham śmiechem.

– Nie zrobiłabyś tego.

– Pewnie, że by zrobiła – odzywa się Travis. – Ja bym jej posłuchał.

– Nie. – Kręcę głową i odwracam się do niej. – Retho, tylko tak gadasz. W życiu nie wkręciłabyś mnie w coś takiego.

Na moment zagryza wargi i przypatruje mi się.

– Jak chcesz. – Zatrzaskuje drzwi i maszeruje w stronę sklepu.

Zatyka mnie.

– Cholera jasna. Nie mówiła poważnie? – pytam Travisa.

– Jak dla mnie całkiem poważnie.

– Zatrzymaj ją. – Walę go w ramię.

– Wiesz, że mnie Retha nie posłucha – śmieje się. – Już prędzej ciebie.

Pewnie ma rację, ale nie zamierzam tam wchodzić. Wstawiam butelkę między fotele i wychylam się do przodu, wpatrzona w przeszklony front sklepu.

Serce przyspiesza mi odrobinę, bo widzę Camerona. Z paczką chipsów i butelką mountain dew zatrzymuje się przy stojaku z ciasteczkami koło kasy. Retha wali prosto do niego.

Widzę, jak rozmawia z Cameronem, a on się jej przygląda, wyraźnie rozbawiony. Wybucha śmiechem, kiedy Retha wskazuje na samochód. Chłopak zerka w tę stronę, a ja chowam się za Travisem.

– Ale wtopa – mówię. Travis parska śmiechem. Odczekuję chwilę, a potem znów zerkam na sklep. Cameron gapi się na Rethę, przekrzywiając głowę, jakby speszony. Ona nawija dalej, a Cameron, unosząc wysoko brwi, znów patrzy na nasz samochód.

Przyuważa mnie i usta krzywią mu się w uśmiechu. Niemożliwe. Naprawdę jej uwierzył? Retha odwraca się i macha do mnie, potem bierze Camerona pod rękę i prowadzi do kas.

Chyba umrę. Jak mogła mi to zrobić? Ta laska nie odpuszcza.

– Spadajmy stąd – namawiam Travisa, wiedząc, że się nie zgodzi.

– Sama się prosiłaś. – Gasi silnik, jakbyśmy mieli tu pobyć dłużej. Jakby się palił do tego, żeby wziąć udział w moim upokorzeniu.

Drzwi 7-Eleven otwierają się i Retha z Cameronem wychodzą. Cameron ma w ręku papierową torbę, a na twarzy uśmieszek. Wierzyć mi się nie chce. Co z niego za zbok, jeśli uważa, że dziewczyny tylko czekają, by zrobić loda na tylnym siedzeniu samochodu? Na to się tak napalił? Mam nadzieję, że Travis skopie mu dupę.

Cameron otwiera drzwi od mojej strony, a ja splatam ręce na piersi i gapię się na niego ze złością.

– Hej, Sutton – mówi, patrząc nie tyle na moją twarz, co na butelkę koło mnie.

– Ty tak serio? – pytam. – Nie wierzę, że tu przyszedłeś. Aż tak cię przypiliło? – W głowie mi się nie mieści, że uważałam go za porządnego gościa.

Cameron marszczy brwi i ogląda się na Rethę. Moja przyjaciółka śmieje się i wskakuje na przednie siedzenie.

– Hm… przepraszam – mówi Cameron, odwracając się znów do mnie. Miętosi torbę, zaglądając do auta. – Twoja przyjaciółka prosiła, żebym ci to kupił. Powiedziała, że o takim marzysz.

– Ale szok.

I wtedy wyciąga z torby lizaka. Takiego na patyku. Dokładnie rzecz biorąc, takiego z gumą do żucia. Cameron wyciąga go w moją stronę, nie odrywając oczu od moich butów. Policzki palą mnie ze wstydu. Najchętniej nie wzięłabym tego lizaka, ale takie zmuszanie go do stania w drzwiach byłoby upokarzające.

– Dzięki – mówię cicho, odbierając od niego prezent. Źle mi z tym, bo mu zarzuciłam, że go przypiliło.

Cameron prostuje się.

– Było nawet śmiesznie – mamrocze. – Dobrej nocy. – Zamyka drzwi i odchodzi.

Nie odzywając się słowem, patrzymy, jak wsiada do swojej beemki i odjeżdża. Kiedy już go nie ma, Retha odwraca się, wrednie uśmiechnięta.

– Cholerka, ale z niego ciacho.

– Lizaka? – pytam.

– Chyba lepiej niż loda, nie? Przynajmniej nie przepuściłyśmy okazji, Savvy.

– Pieprzona zołza z ciebie.

– Daj spokój – śmieje się. – Masz nosa do facetów. Ilu kupiłoby dziewczynie lizaka tak bez powodu? Mało który. Słodziak z niego.

– Ja bym ci kupił – odzywa się Travis, chyba urażony.

Retha wyciąga rękę, żeby pobawić się jego włosami.

– Wiem o tym, kochany – odpowiada. – Ale my ten etap związku mamy już za sobą. Teraz marzą mi się błyskotki.

Zaczynają się całować, a ja prostuję się na siedzeniu, obracając w palcach lizaka. Zbytnio nie przepadam za truskawkowymi, ale i tak się uśmiecham. Nigdy przedtem nikt nie dał mi takiego prezentu.

Później, o trzeciej nad ranem, kiedy Travis wreszcie podwozi mnie pod dom, nadal trzymam w ręku ten lizak, choć patyczek zaczyna się już strzępić. Retha padła na przednim siedzeniu, a i Travisowi kleją się oczy. Kiedy wysiadam, podnosi rękę, machając mi na do widzenia.

Czekam przy krawężniku, aż światła jego wozu znikną za rogiem. Lęk dopada mnie, gdy się odwracam, żeby spojrzeć na nasz dom. Jest malutki, z płaskim dachem, obłazi z niego biała farba. Szerokie schody frontowe dawno temu straciły swój sznyt i kruszą się po bokach. Nieprędko ktoś się nimi zajmie. Ten dom jest żałosny. Zupełnie jak moje życie.

Siedzę na najwyższym schodku twarzą do ulicy. W odległym rogu ogródka (o ile kawałek udeptanego piasku można nazwać ogródkiem) jest wzgórek, na którym kiedyś były rabatki. Ten widok boli, boli też wspomnienie o tym, co tam kiedyś było.

Przed Evanem moja rodzina była prawie normalna. Mama nawet w ciąży z moim bratem usiłowała uprawiać ogródek. Ale gdy Evan się urodził i gdy już wiedziała, że nie będzie „normalny”, skazała kwiaty na śmierć. Razem z nimi umarła nasza rodzina.

Przecieram mocno twarz dłonią, odpędzając te myśli. Tę złość. W drugiej ręce ściskam lizaka. Wyciągam go przed siebie, przyglądam się biało-różowemu papierkowi. To niby nic takiego.

Myślę o Cameronie, o jego minie, gdy mu zarzuciłam, że go przypiliło. Powinnam go przeprosić, ale pewnie tego nie zrobię. Nie wiedziałabym jak.

Ale jestem mu wdzięczna. I na dowód tego odpakowuję lizaka i wkładam go do ust.

ROZDZIAŁ 3

Już teraz jestem zmęczona, ale po szkole będę zajmować się Evanem. Takie właśnie są moje poranki – przepełnione zmęczeniem, niepokojem, może poczuciem winy. Nie zawsze tak było. Kiedyś byłam w stanie zdążyć na autobus z przyjaciółkami. Kiedyś miałam życie. Miałam matkę.

Budzik na stoliku koło mnie brzęczy, więc uciszam go walnięciem. Przewracam się na plecy i patrzę w sufit.

Masakra. Szkoła.

Travis i Retha witają mnie przed domem kubkiem kawy i czekoladową roladką. W życiu nie miałam lepszych przyjaciół. Chociaż są tak skacowani, że aż jęczą. Dobrze, że ja nie lubię alkoholu. Marnowanie połowy dnia na mdłości to jakiś koszmar.

– Wyglądasz okropnie – mówię do Travisa, patrząc w lusterku w jego przekrwione oczy. – Naprawdę powinieneś skończyć z piciem. – Wgryzam się w roladkę.

– Dzięki, mamo – odpowiada i podkręca radio. Wkurza go, gdy czepiam się jego picia.

Z Travisem i Rethą kumpluję się już prawie rok. Retha ma to co ja – nieumiejętnie kontrolowałyśmy złość. Tyle że w moim przypadku bronią był ołówek HB, a u niej pięść. Problemy Travisa były całkiem inne. Takie, przez które to trafiał na odwyk, to z niego wychodził.

– A wiecie co? – odzywa się Retha, odwracając się, by mnie widzieć. – Słyszałam, że dziś trafi do nas Lucinda Wilson. Trzymajcie tę sukę z dala ode mnie, dobra?

– Nikogo takiego nie kojarzę.

– Jedna z moich byłych – wyjaśnia cicho Travis. Retha znów się odwraca, by spojrzeć na niego z wściekłością.

– Właśnie – dodaje, potrząsając głową. – Lepiej więc niech trzyma swoje wstrętne łapy przy sobie, bo jej je połamię.

Travis wzdycha, jakby zmęczyła go już ta rozmowa, zresztą, znając Rethę, przeprowadzają ją nie po raz pierwszy. Chociaż Retha od gadania woli spuszczenie łomotu. Rwie się od razu z pięściami.

– Ja uważam, żeby nie spotkać mojego wyrywnego byłego – odpowiadam, pakując sobie do ust ostatni kawałek roladki. – Nie wkręcajcie mnie więc w żadną zadymę. Nigdy więcej.

Zanim trafiłam do Brooks Academy, tylko raz brałam udział w bójce – w tej, przez którą się tu znalazłam. Zresztą, praktycznie rzecz biorąc, była to „napaść”, a nie prawdziwa bójka. A brzmi to tak, jakbym co tydzień miała ochotę skopać komuś tyłek lub przed czymś takim uciekała.

Retha uśmiecha się do mnie.

– Postaram się.

Gdy wchodzimy do klasy, pan Jimenez, wyglądający na wyjątkowo wyczerpanego, kurczowo trzyma się pulpitu, przetrząsając papiery. Sala jest prawie pusta. Zauważam jednak w pierwszym rzędzie olśniewającą blondynę. Witaj, Lucindo.

Travis, odprowadzając Rethę na miejsce, obściskuje się z nią wręcz teatralnie.

Retha i Lucinda przywitały się z przepisowym natężeniem wrogości, świat idzie więc właściwym torem.

Mimo to, kiedy siadam, czuję lekkie ukłucie rozczarowania. Nie ma Camerona. Po akcji z lizakiem denerwowałam się, że będę musiała z nim rozmawiać, ale i tak liczyłam na to, że go zobaczę. Gdy spoglądam na Rethę, akurat z głośnym westchnieniem wyciąga się na blacie. Travis chowa się w kącie, żeby się zdrzemnąć, a Gris przy swoim stoliku opuszcza daszek bejsbolówki, chcąc ukryć podbite oko.

Pan Jimenez prostuje się na mównicy.

– Oho… – mówi, rozglądając się po klasie. – Pięćdziesięcioprocentowa frekwencja. W tej klasie to odlot.

– Odlot – powtarza Gris, rechocząc. Nikt inny się nie śmieje. Wszyscy jesteśmy za bardzo zmęczeni.

Pan Jimenez kręci głową, rozczarowany.

– Okej. Wyjmijmy ćwiczenia do matematyki i otwórzmy je na stronie dziewięćdziesiątej siódmej. Darujmy sobie wykład.

Szkoda gościa. Prawie że chciałabym się czegoś nauczyć, żeby jego życie nabrało sensu. Brooks Academy jest dla nauczycieli czymś w rodzaju czyśćca – krainą między studiami a prawdziwą robotą. To dlatego większość kadry stanowią dwudziestoparolatkowie z kompleksem ratowania świata. Wszyscy oni się stopniowo wypalają i wydaje się, że pan Jimenez też zawędrował już daleko w tym kierunku.

Drzwi klasy otwierają się i wchodzi Cameron. Łapię się na tym, że się uśmiecham, więc poważnieję, zanim ktoś mógłby to zauważyć. Jasne włosy Camerona są ciasno ściągnięte do tyłu, a bicepsy opina świeżo wyprasowany biały T-shirt. Idąc do stolika, gapi się w podłogę.

– No to odlatujemy ku gwiazdom – odzywa się pan Jimenez. – Nawet Cameron przyszedł dziś na zajęcia.

Cameron siada przy stoliku obok mojego, nie zwracając uwagi na nauczyciela, i wyjmuje zeszyt. Obserwuję go, gdy nagle widzę, że Lucinda ogląda się i gapi na niego. Wpatruję się w nią, mrużąc oczy, aż w końcu się odwraca.

– Strona dziewięćdziesiąta siódma? – upewnia się za nas pan Jimenez.

No tak. Matma.

Wyciągam ćwiczenia i przewracam wypełnione już strony, ale widzę, że Cameron wgapia się w blat.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki