Tytuł oryginału: BOKEN OM MADEMOISELLE OISEAU

Opieka redakcyjna: DOROTA WIERZBICKA

Redakcja: ANNA RUDNICKA

Korekta: EWA KOCHANOWICZ, BARBARA TURNAU, PAULINA ORŁOWSKA-BAŃDO

Opracowanie graficzne na podstawie oryginału: PIOTR KOŁODZIEJ

Text © Andrea de la Barre de Nanteuil
Illustrations © Lovisa Burfitt
First published by Rabén & Sjögren, Sweden, in 2014.
Published by agreement with Rabén & Sjögren Agency
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2017

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-08-05973-9

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

SAMYM SERCU PARYŻA, niedaleko brzegu Sekwany, biegnie długa, szeroka Aleja Minionych Czasów. Wzdłuż ulicy rosną drzewa w różnych odcieniach zieleni, a każde stoi na środku piaszczystego kółka, gdzie francuskie psy od czasu do czasu zostawiają swoje odchody. Dokładnie w połowie Alei Minionych Czasów znajduje się piękna stara kamienica, a na jej najwyższym piętrze mieszka Mademoiselle Oiseau[*].

Jeśli podniesiesz głowę i spojrzysz w górę, będzie ci się wydawać, że kamienica się chwieje. Nie tylko dlatego, że jest wysoka – to ptaki, koty i meble balkonowe Mademoiselle Oiseau sprawiają, że budynek lekko się kołysze. Właściwie kamienica wygląda, jakby miała kapelusz – zabawny, letni, słomkowy kapelusz, który najchętniej odleciałby w dal razem z ptakami, kotami i czarnymi poręczami okalającymi balkon niczym delikatna koronkowa wstążka.

[*] Nie wiesz, jak wymówić to trudne nazwisko? Przeczytaj je: Madmuazel Łazo. Udało się?

IKT TAK NAPRAWDĘ nie zna Mademoiselle Oiseau. Ludzie wiedzą tylko, że mieszka na samej górze. Niektórzy powiadają, że zajmuje ten apartament od stu lat. To byłoby jednak dziwne, bo kiedy widuje się ją na balkonie, trudno powiedzieć, że jest staruszką. Mademoiselle Oiseau wygląda jednocześnie jak młoda dziewczyna i starsza pani. Jest bardzo szczupła, tajemnicza, a na głowie ma burzę gęstych kręconych włosów. Jej fryzurę zdobi zbiór dziwacznych piór, cekinów, woalek i ptasich gniazd. Jedna sąsiadka twierdzi nawet, że widziała za uchem Mademoiselle Oiseau wypchanego gronostaja. Ale równie dobrze mógł to być któryś z jej kotów. Może chciał się tylko popisać.

Spod gęstwiny nieokiełznanych loków spoglądają wielkie czarne oczy, a niżej zauważymy wiśniowe usta. Mademoiselle Oiseau maluje się jak aktorka z filmu niemego. Sama jednak wcale nie jest cicha. Co jakiś czas na ulicy słychać potok francuskich przekleństw, rzucanych nad głowami Bogu ducha winnych przechodniów.

Mademoiselle uwielbia czerń, ale mimo to ma się wrażenie, że przez cały czas błyszczy. Wokół szyi i na nadgarstkach owija sobie długie sznury pereł, które lśnią i wydają ciche, przepełnione nadzieją dźwięki. Bujne włosy i perły sprawiają wrażenie ciężkich, ale Mademoiselle Oiseau porusza się zwinnie jak kot, choć chodzi na niesamowicie wysokich, stukających obcasach.

Nie, nie ma mowy, by Mademoiselle Oiseau mogła mieć sto lat.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki