Spis treści

Redakcja

OBOWIĄZEK USTALENIA REGULAMINU PRACY I WYNAGRADZANIA

MODYFIKACJA ZASAD WYDAWANIA ŚWIADECTW PRACY

Tematy publikacji w pełnej wersji

Redakcja

Copyright by Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

Warszawa 2017

Kierownik grupy wydawniczej: Agnieszka Konopacka-Kuramochi

Wydawca: Agnieszka Konopacka-Kuramochi

Redaktor: Leszek Skupski

Koordynator produkcji: Magdalena Huta

Korekta: Zespół

Projekt okładki: Madgalena Huta

Skład: „Triograf” Dariusz Kołacz

Druk: Drukarnia Miller

ISBN 978-83-269-5934-9

Wydawnictwo Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa

tel. 22 518 29 29, faks 22 617 60 10, e-mail: cok@wip.pl

NIP: 526-19-92-256, KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego

Wysokość kapitału zakładowego 200.000 zł

Wszelkie prawa do niniejszej publikacji, w tym do jej tytułu oraz do treści zawartych w zamieszczonych w niej artykułach, podlegają ochronie prawnej przewidzianej w szczególności prawem autorskim. Ich przedruk oraz rozpowszechnianie bez wiedzy i zgody Redakcji są zabronione. Zakaz ten nie dotyczy cytowania ww. materiałów w granicach dozwolonego użytku, z powołaniem się na źródło.

Wszelkie materiały zawarte w niniejszej publikacji mają charakter wyłącznie popularyzacyjno-informacyjny i nie mogą być traktowane w sposób prawnie wiążący pomiędzy Czytelnikiem a Wydawcą lub Redakcją. Redakcja dokłada wszelkich starań, aby informacje i dane zamieszczone w tych materiałach były poprawne merytorycznie i aktualne, jednakże informacje te nie mają charakteru porady czy opinii prawnej, jako że Wydawca ani Redakcja nie świadczą żadnych usług prawnych. Nie mogą być one również traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. Zastosowanie tych informacji w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji lub opinii prawnej.

Wobec powyższego Wydawca, Redakcja, redaktorzy ani autorzy ww. materiałów nie ponoszą odpowiedzialności prawnej w szczególności za skutki zastosowania się lub wykorzystania w jakikolwiek sposób informacji zawartych w tych materiałach.

OBOWIĄZEK USTALENIA REGULAMINU PRACY I WYNAGRADZANIA

Nowelizacja

Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255)

Data zmiany

1 stycznia 2017 r.

Od 2017 roku firmy zatrudniające od 20 do 49 pracowników nie muszą już tworzyć regulaminów pracy i wynagradzania. Nowelizacja nie zawiera jednak przepisów przejściowych, które przesądzałyby, co się dzieje z dotychczasowymi regulaminami funkcjonującymi u takich pracodawców.

Regulamin wynagradzania i regulamin pracy – obowiązkowy od 50 pracowników

Od 1 stycznia 2017 r. regulamin wynagradzania jest obowiązkowy dla pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników (a nie jak dotąd – 20), nieobjętych układem zbiorowym pracy określającym warunki płacowe. Pracodawca zatrudniający mniej niż 50 pracowników, który nie ma układu zbiorowego, może (lecz już nie musi) ustalić warunki wynagradzania w takim regulaminie. Regulamin jest jednak obowiązkowy dla pracodawców zatrudniających od 20 do 49 pracowników, nieobjętych układami zbiorowymi, jeżeli o ustalenie regulaminu wystąpi organizacja związkowa.

Identyczna zasada dotyczy regulaminu pracy, który od 1 stycznia 2017 r. jest obowiązkowy dla pracodawców zatrudniających co najmniej 50 pracowników. Pracodawca zatrudniający mniej niż 50 pracowników może (lecz nie musi) wprowadzić regulamin pracy, chyba że w powyższym zakresie obowiązuje u niego układ zbiorowy pracy. Taki pracodawca musi mieć regulamin pracy tylko na żądanie związków.

Brak przepisów przejściowych

Nie ma jednak przepisów przejściowych określających sytuację pracodawców, którzy dotychczas musieli ustalać regulaminy pracy i wynagradzania, a po zmianach już nie muszą (np. zatrudniają 30 pracowników). Powstaje więc wątpliwość, czy dotychczas obowiązujące regulaminy u pracodawców zatrudniających do 50 osób nadal zachowają swoją moc, czy też wygasną.

Główny Inspektorat Pracy zajął stanowisko, zgodnie z którym raz wprowadzony regulamin obowiązuje także wtedy, gdy pracodawca nie musi go już wprowadzać (patrz: ramka). Wprawdzie stanowisko to wydano na podstawie dawnych przepisów, jednak należy uznać, że jest aktualne również po 31 grudnia 2016 r. Tym bardziej że Kodeks pracy nie zawiera postanowień przewidujących utratę mocy obowiązującej regulaminu pracy czy regulaminu wynagrodzenia.

Podwyższenie progu – także przy tworzeniu ZFŚS

Należy wspomnieć, że przepisy ustawy z 2 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r.poz. 2255) znowelizowały również przepisy ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 800 ze zm.), podwyższając dotychczasowe progi w zakresie tworzenia ZFŚS.

Od 1 stycznia 2017 r. obowiązek tworzenia funduszu socjalnego dotyczy pracodawców zatrudniających, według stanu na 1 stycznia danego roku, co najmniej 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Mniejsi pracodawcy wybierają, czy tworzą fundusz, czy wypłacają świadczenie urlopowe. Jednak jednostki budżetowe i samorządowe zakłady budżetowe nadal muszą tworzyć fundusz bez względu na liczbę zatrudnianych pracowników. Pracodawcy zatrudniający, według stanu na 1 stycznia danego roku, od 20 do 49 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, tworzą ZFŚS na wniosek związków.

Mimo tych zmian dotychczasowe zasady rezygnacji z tworzenia funduszu świadczeń socjalnych pozostały niezmienione.

Podstawa prawna:

•art. 77^2, art. 104 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1666 ze zm.),

•art. 3, art. 4 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 800 ze zm.),

•art. 2 pkt 1 i 3, art. 4, art. 35 ustawy z 2 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r.poz. 2255).

MODYFIKACJA ZASAD WYDAWANIA ŚWIADECTW PRACY

Nowelizacja

Ustawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r.poz. 2255)

Data zmiany

1 stycznia 2017 r.

Do 31 grudnia 2016 r. Kodeks pracy przewidywał obowiązkowe wystawianie „zbiorczych” świadectw pracy pracownikom zatrudnionym na podstawie umów terminowych. Niezależnie od woli stron stosunku pracy pracodawca musiał wystawić takie świadectwo, w przypadku gdy mijały 24 miesiące takiego zatrudnienia. Dotyczyło to nawet przypadku, gdy po umowie na okres próbny strony od razu zawierały umowę na czas nieokreślony. Także wtedy za umowę na okres próbny trzeba było wydać osobne świadectwo najpóźniej po 24 miesiącach od jej zawarcia. Jedynie w przypadku gdy w chwili upływu 24 miesięcy któraś z umów terminowych (pierwsza lub kolejna) jeszcze trwała, zbiorcze świadectwo za wszystkie umowy wydawało się po zakończeniu takiej umowy. Oprócz tego pracownik mógł w każdym momencie zażądać wydania zbiorczego świadectwa pracy – za wszystkie zakończone umowy, za które dotąd nie otrzymał świadectwa.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

OBOWIĄZEK USTALENIA REGULAMINU PRACY I WYNAGRADZANIA

MODYFIKACJA ZASAD WYDAWANIA ŚWIADECTW PRACY

DŁUŻSZE TERMINY NA ODWOŁANIE DO SĄDU PRACY

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy

Przygotowanie do wersji elektronicznej: RASTER studio, 603 59 59 71