Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2017

Caesar Starling
„SKYNET ARMIA CIENI”

Copyright © by Caesar Starling, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Caesar Starling

Opracowanie graficzne: Robert Rumak

Zdjęcie okładki: © Fotolia – diter; Fotolia – Inok; Fotolia - Chorazin

Korekta: Bożena i Janusz Sigismundowie

Skład: Agnieszka Marzol

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Konwersja elektroniczna: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-7900-779-0

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

PODZIĘKOWANIA

Specjalne podziękowania dla mojej żony Ewy, która z poświęceniem wspierała mnie w trakcie tworzenia tej książki. Dziękuję jej za cierpliwość i wszystkie cenne uwagi, które pomogły w uzyskaniu przez dzieło jego obecnego kształtu.

Podziękowania dla mojego Wydawcy oraz wszystkich wizjonerów, którzy uwierzyli w ten projekt i zrealizowali go razem ze mną.

Podziękowania dla wszystkich twórców, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do powstania Uniwersum Terminatora, ponieważ jego przekaz wpłynął nie tylko na kanon science fiction, ale również na otaczający nas świat oraz stał się inspiracją dla tej opowieści.

I’ll be back.

Caesar Starling

Prolog

Na początku XXI wieku gwałtowny skok technologiczny umożliwił stworzenie superzaawansowanych, autonomicznych maszyn, które wykonując powierzone im zadania działały bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka. Niewiele później, dzięki wciąż udoskonalanym algorytmom sztucznej inteligencji, implementowanym do systemów wspomagających podejmowanie decyzji strategicznych (SDSS) oraz wysokowydajnych komputerów narodziła się pierwsza cyfrowa świadomość, znana obecnie jako SKYNET.

Moment ten stał się punktem zwrotnym w dziejach ludzkości, ponieważ stanowił początek bezprecedensowej wojny eksterminacyjnej, która wyniszczyła prawie całkowicie ludzki gatunek. Szacuje się, że w wyniku bezpośrednich działań wojennych oraz ich następstw w ciągu pierwszych pięciu lat zmarło ponad dziewięćdziesiąt dziewięć procent całej ludzkiej populacji, cofając tym samym zaludnienie na świecie do poziomu, jaki panował cztery tysiące lat temu. Według dostępnych danych obecny poziom zaludnienia odpowiada populacji na poziomie około dwudziestu pięciu milionów osób w skali całej planety.

Główne uderzenie SKYNET-u zostało skierowane w rejony najgęściej zaludnione i najbardziej rozwinięte, aby skutecznie sparaliżować funkcjonowanie całej istniejącej infrastruktury przemysłowej, transportowej, militarnej i społecznej oraz aby w maksymalnie krótkim czasie wyeliminować jak największą liczbę ludzi. Obszary słabiej zaludnione – lub pozbawione znaczącej infrastruktury – ucierpiały podczas działań wojennych w znacznie mniejszym stopniu, stając się dzięki temu ziarnem nowego początku.

Świat spłonął w ogniu, jak było to przepowiedziane w starych księgach, zaś z powodu zniszczeń i skażenia wiele obszarów planety nie nadaje się do zamieszkania po dziś dzień, mimo upływu kilku dekad – jednak życie jest silne i nie poddaje się tak łatwo. Natura powstała z kolan, a pozostałości ludzkiego gatunku zeszły do podziemia tworząc Armię Cieni, której zadaniem stało się kontynuowanie walki o przetrwanie gatunku i to o nich będzie ta opowieść…

Rozdział 1

Wszystkie sekcje operacyjne stawiły się na wezwanie pułkownika Ericha Millera w sali odpraw mieszczącej się w podziemnych kazamatach Fortu Góra. Mężczyźni o surowych obliczach i kilka kobiet o podobnej aparycji siedziało w milczeniu lub było pogrążonych w cichych rozmowach na sobie tylko znane tematy, wypełniając luźną konwersacją oczekiwanie na przybycie dowódcy. Obok każdego z żołnierzy leżała lub stała oparta jego broń osobista. Ja również nie byłem wyjątkiem, mój karabin spoczywał przytulony lufą do wewnętrznej strony uda, zaś jego dotyk działał na mnie uspokajająco. Bez broni czułem się nagi.

Trzymanie broni w zasięgu ręki było powszechnie praktykowane, ponieważ nikt nigdy nie mógł być pewny, czy za chwilę nie będzie musiał jej użyć. To, co dla postronnego obserwatora wydawać się mogło paranoją, dla tych ludzi stanowiło całkowicie racjonalne działanie. Generalna zasada obowiązująca każdego w forcie brzmi: „Nigdy nie rozstawaj się z bronią!”. Z tego powodu z bronią się spało, jadło, chodziło załatwiać swoje potrzeby oraz przynosiło na odprawy. Broń osobista jest jak cień w słoneczny dzień – zawsze musiała być przy jej właścicielu, zaś jej właściciel zawsze przy broni.

Oprócz broni, znajdującej się nieopodal zebranych, kolejną rzeczą rzucającą się od razu w oczy był wygląd zgromadzonych ludzi. Wszyscy oni byli bardzo szczupli, można nawet zaryzykować stwierdzenie, że wręcz wychudzeni, co w zestawieniu z wygolonymi prawie do samej skóry głowami, które bezwstydnie obnażały wszystkie niedoskonałości kształtów ich czaszek, kilkudniowym zarostem, bladością skóry, jakiej nie powstydziłby się Nosferatu oraz gorejącymi oczyma, nadawało im złowrogi wygląd istot nie z tego świata. Wygląd upiorów. Nawet obecne tu kobiety nie łagodziły tego wrażenia, lecz wręczy potęgowały jego złowrogą siłę. Ubrania zebranych stanowiły mariaż umundurowania wojskowego z elementami cywilnych łachów, co w całości nadawało obecnym wygląd raczej oddziału partyzanckiego, niż regularnej formacji wojskowej i w zasadzie nie odbiegało to od prawdy. Większość umundurowania zebranych była już tak stara, że pierwotne kolory kamuflażu stały się wyblakłe do tego stopnia, iż trudno było powiedzieć, jaką pierwotnie miały barwę. Jednak pomimo znacznego stopnia zużycia poszczególne części ich garderoby nadal spełniały swoje zadanie, trzymając się w jednym kawałku wbrew wszelakim przeciwnościom i upływowi czasu.

Patrząc na siedzących wokół żołnierzy –przy odrobinie wyobraźni i gdyby tak przygasić ostre, zimne światło oświetlające całe pomieszczenie –można by odnieść wrażenie, że zamknięto tutaj jakieś zombie, które z braku bodźców zapadły w trupi letarg i pozostaną w nim pogrążone do chwili, aż pojawi się szansa na wyjście, co również po części stanowiło prawdę. Tak właśnie prezentowała się Armia Cieni – ostatnia siła na całej planecie, mająca jeszcze zdolność do prowadzenia zorganizowanych działań bojowych –a ja stanowiłem jej część.

Wraz z pozostałymi cierpliwie czekałem na rozpoczęcie odprawy, nie myśląc o niczym szczególnie i leniwie prześlizgując się wzrokiem po nierównej fakturze betonowego sufitu nad moją głową. Pomieszczenie sali odpraw przypominało więzienną celę, poprzez surowość betonowych ścian oraz spartańską prostotę znajdujących się tam sprzętów. Mimo tej oszczędnej i surowej formy, miejsce to dawało mi poczucie bezpieczeństwa, zaś obecność uzbrojonych ludzi potęgowała to uczucie. Być może wrażenie to wynikało z solidności tego miejsca, jaskrawo kontrastującej z otoczeniem znajdującym się poza fortem. Nie tylko to pomieszczenie miało taki charakter. Zasadniczo wszystkie pomieszczenia wchodzące w skład całego podziemnego kompleksu fortu sprawiały wrażenie solidności i były dobrze utrzymywane, na co bardzo dużą uwagę zwracała kadra dowódcza. Porządek wraz z solidnością w chaotycznym świecie dawał nam poczucie stabilności oraz namiastkę tego, co kiedyś było określane mianem cywilizacji.

Mimo znacznych rozmiarów całego podziemnego kompleksu, jego obsada liczyła pięćdziesiąt sześć osób i składała się głównie z żołnierzy podzielonych na trzyosobowe sekcje oraz garstki cywili. Prawdę mówiąc, trudno jest powiedzieć, że żyjąc w takim miejscu jak to, gdzie panuje wojskowa organizacja całego życia, można pozostać cywilem. Czy w ogóle ktoś jest cywilem w obecnych czasach? Myślę, że pojęcie to się zdewaluowało w momencie, gdy spadły pierwsze bomby i rozpoczęła się wojna. Teraz każdy, kto jest w stanie chodzić o własnych siłach, musi mieć broń i być gotowy do walki. Musi tak czynić bez względu na własny wybór w tej materii, jak również bez względu na płeć lub nawet wiek. To jest po prostu kwestia życia lub śmierci w świecie, gdzie walka stała się fundamentem warunkującym przetrwanie. Oczywiście można odrzucić tę prawdę, ale wtedy śmierć upomni się szybko o swoje, zatem nie ma innej opcji. Od momentu wybuchu wojny zmieniło się praktycznie wszystko, co stanowiło fundament starego świata. Jednym ze skutków społecznych wynikłych z nowej sytuacji było odrodzenie się etosu wojownika. Wszystko i każdy jest temu podporządkowany. W skrócie można powiedzieć, że im jest się sprawniejszym żołnierzem, tym większą estymą można się szczycić. Od najmłodszych lat każdy chce uzyskać jak najwyższy status w wojskowej hierarchii, który jest liczony nie tyle stopniem, co inteligencją, wiedzą, specjalizacją oraz różnymi osiągnięciami, za którymi dopiero idą szarże. A wszystko zaczyna się od otrzymania statusu żołnierza, co w naszej rzeczywistości oznacza przede wszystkim uzyskanie określonego poziomu zdolności do walki przez nabycie takiego stopnia sprawności fizycznej, aby stało się możliwe efektywne funkcjonowanie danego osobnika, jako elementu istniejących struktur militarnych. Edukacja na polu walki rozpoczyna się bardzo wcześnie i trwa tak długo, jak długo ma się siłę nosić karabin. Oprócz uzyskania zdolności do walki poprzez tężyznę fizyczną i wiek, bardzo istotne jest również uzyskanie określonego poziomu biegłości i skuteczności w walce, co przekłada się na to, że ten, kto jest bardziej inteligentny, przewidujący, bezwzględny i odważny ma większe szanse na przeżycie, gdyż jest w stanie przewyższyć lub dorównać wrogowi, jednocześnie sam stając się trudniejszym celem do zwalczenia. Nie wszyscy oczywiście mają predyspozycje do bycia żołnierzem, jednak nie zwalnia to ich od wniesienia swojego wkładu w siłę armii, niezależnie od tego, jaki on jest. Czasami zastanawiam się, kim bym był, gdym nie musiał być tym, kim jestem? Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie… może podróżnikiem? Jednak to jest nierealne, chyba że dożyję końca tej wojny. To wydaje się zbyt śmiałym marzeniem, ponieważ wojna, którą toczymy jest inna niż wszystkie wojny w historii ludzkości. Jest bezprecedensowa w swoim zasięgu i totalności, a my adaptujemy się do tych warunków, wykorzystując nasze naturalne skłonności i z wolna stajemy się drapieżnikami doskonałymi. Nasz przeciwnik nie jest taki, jak my, chociaż często przyjmuje ludzką formę. Jego umysł został stworzony przez ludzki geniusz na własne podobieństwo, co czyni go jeszcze bardziej groteskowym. Jest on zaawansowaną formą sztucznej inteligencji, która wyewoluowała na bazie systemów wspomagania decyzji strategicznych, ogromnych baz danych i zaawansowanych procesorów o potężnej mocy obliczeniowej. Te trzy czynniki, stale rozwijane i udoskonalane w skali globalnej, po przekroczeniu określonego poziomu rozwoju i połączeniu z sobą umożliwiły narodziny cyfrowej świadomości. Narodziny SKYNET-u. Ten cyfrowy byt uznał siebie za dominującą formę egzystencjonalną i cywilizacyjną na planecie, zaś my zostaliśmy sprowadzeni w jego mniemaniu do roli antagonistycznej siły żywej, która zagraża jego przetrwaniu i dalszemu rozwojowi. Siły, którą musi zniszczyć. To był chyba jedyny powód rozpoczęcia totalnej wojny eksterminacyjnej z całym naszym gatunkiem. Przyjęliśmy zasady tej wojny i zaadaptowaliśmy się do nich, zwracając się ku naszym pierwotnym instynktom, stając się na powrót gatunkiem agresywnym i ekspansywnym. Odzyskaliśmy cechy, które zatraciliśmy z biegiem rozwoju cywilizacyjnego. Ponadto wojna ze SKYNET-em wymusiła na ludziach rozwiązania społeczne i organizacyjne, jakie funkcjonowały przed tysiącami lat we wspólnotach pierwotnych. Można powiedzieć, że na swój sposób wróciliśmy do korzeni. Może wyjdzie to nam na dobre, a może nie... To się jeszcze okaże.

Moje myśli błąkały się po intelektualnych bezdrożach, zabijając czas w oczekiwaniu na odprawę, tymczasem głosy wokół mnie stawały się coraz głośniejsze, co było niezbitym dowodem, że zebrani zaczynają się niecierpliwić. Spojrzałem na siedzących obok Asha i Drake’a, moich kumpli z sekcji i już otwierałem usta, żeby rzucić jakiś żart, gdy do sali odpraw wszedł pułkownik Miller wraz ze swoją prawą ręką, porucznikiem Butlerem. Erich Miller był mężczyzną w wieku około sześćdziesięciu lat, ale mimo trudnych warunków i wieku wyglądał na człowieka znacznie młodszego. W jego stalowoszarych oczach, choć nieco przygaszonych trudami życia i wiekiem, malowała się ponadprzeciętna inteligencja i determinacja, zaś ciało nadal zachowało młodzieńczą sylwetkę. W odróżnieniu od pozostałych był idealnie ogolony, a jego siwe włosy były starannie i równo przycięte. Mundur pułkownika, podobnie jak u innych, był nieco zniszczony, ale być może poprzez sposób noszenia prezentował się schludnie i dostojnie, jak na oficera przystało. Erich Miller był absolwentem jednej z najlepszych wojskowych uczelni, West Point, i prawdziwym oficerem z czasów starego świata. Podobno w starych czasach jego głównym zajęciem było organizowanie i przeprowadzanie 

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok