*

Z mgieł zawieszonych nisko nad powierzchnią wody stopniowo zaczynają wyłaniać się ciemne zarysy ogromnej budowli. Dwie kobiety w łodzi powoli kierują się w stronę strzelistej Twierdzy. Z ich perspektywy potężne baszty warowni zdają się sięgać kłębiastych, deszczowych chmur. Starsza z niewiast, odziana w fioletowy płaszcz podróżny, siedzi tyłem do zbliżającego się celu i miarowo wiosłuje. Jej wzrok utkwiony jest w młodej towarzyszce, której całe dotychczasowe życie już za chwilę odmieni się na zawsze. Nie jest pewna, czy będzie to dobra zmiana, ale miejsce, do którego zmierzają, wydawało się jej jedynym ratunkiem dla dziewczyny.

– Boję się. – Przyglądając się oświetlonym blaskiem pochodni murom starego zamku, czuję, jak narasta we mnie przerażenie.

– Niepotrzebnie. Długo i bardzo starannie przygotowywałam cię do tego, abyś dziś mogła się zmierzyć ze swym Przeznaczeniem. – W głosie czarodziejki brzmi pewność siebie.

– Wiem… – odpowiadam bez przekonania.

Tyle przecież słyszałam o Ravillonie – kolebce przestępców, gwałcicieli i morderców. Podobno mam tu wyznaczoną opiekunkę, która będzie czuwać nad moim bezpieczeństwem, jednak nie mogę odpędzić od siebie wrażenia, że jedna osoba do chronienia mnie przed całym złem tego miejsca to stanowczo za mało. Poza tym – mimo że przebywając w Salmansarze, zdobyłam wiele umiejętności, które pozwolą mi zadbać o siebie – i tak mam obawy, że posiadana przeze mnie wiedza magiczna może okazać się niewystarczająca do obrony w chwili prawdziwego zagrożenia.

Tamira wzdycha ciężko, gdy zdaje sobie sprawę, że widoczny niepokój towarzyszki udziela się i jej. Czy może jednak się jej dziwić? Dziewczyna jest młodziutka. Ma szesnaście lat i zupełnie nie zna życia, gdyż do tej pory miała wszystko – otaczały ją wyłącznie miłość i dostatek. Teraz zaś, z dala od rodziny i luksusu, będzie musiała nauczyć się sama o siebie troszczyć.

– Pamiętaj, że jeżeli tylko coś złego by się działo, natychmiast się o tym dowiem i przybędę po ciebie.

Kiwam potakująco głową. Czarodziejka zaś kilkakrotnie powtarza mi słowa zaklęcia, które, gdy tylko wypowiem, pozwolą mi się z nią skontaktować. Utwierdza mnie także w przekonaniu, że jeżeli nie będę w stanie temu sprostać, wówczas moja przewodniczka powiadomi ją o zaistniałej sytuacji. Świadomość tego nie przynosi mi zbytniej otuchy.

– Może jednak zawrócimy? – wyszeptuję z przerażeniem, gdy przepływając pod uniesioną kratą bramy, dostrzegam niezliczone ludzkie szkielety, zawieszone bezpośrednio na murach i obrywane z resztek mięsa przez drapieżne ptactwo.

– Nie możesz pozwolić, aby ktokolwiek dostrzegł twój strach. Od razu zostanie to odebrane jako twa słabość i wykorzystane przeciwko tobie. – Magiczka z ciężkim sercem zdobywa się na szorstki ton. Jednak po krótkiej chwili, widząc bladość na obliczu dziewczyny, dodaje: – Pomyśl, że taki Los – wskazuje ruchem głowy na gnijące zwłoki wisielców – spotyka tylko tych, którzy popełnili zbyt wiele przestępstw. Taka kara dotyka złoczyńców, a nie dobrych ludzi. To sprawiedliwość. Poza tym zmarłych nie musisz się bać… Oni już nic ci nie zrobią.

Z niedowierzaniem patrzę na czarodziejkę, ale nic więcej nie mówię, tylko odwracam wzrok i przyglądam się otoczeniu. Powoli dopływając do wewnętrznego muru, mijamy wystające z wody ostre końce bali i żelaznych pik, osadzone tam, aby zapobiec ewentualnym ucieczkom więźniów Ravillonu. Lawirując między nimi znanym tylko Tamirze szlakiem mrocznych kanałów biegnących w środku Twierdzy, docieramy do kamiennej przystani, gdzie czarodziejka cumuje naszą łódź, lecz jej nie opuszcza.

– Kogo o tej porze licho niesie? – Do kobiet dobiega gburowaty, męski głos zza żelaznej kraty znajdującej się tuż nad porośniętymi mchem stopniami wiodącymi na brzeg. Gdy zaś olbrzymi, ospowaty strażnik pilnujący wejścia w końcu dostrzega przybyszki, marszczy brwi i woła: – Na dzisiaj Związkowcy nie zamawiali dziewek!

– Chwała Związkowi i tobie, Bracie. Jestem Lady Tamira z Akademii Czarodziejów w Salmansarze. Przekaż, panie, Milady Caris, że przybyłyśmy – odpowiada starsza magiczka.

Po pewnym czasie otwierają się niewielkie drzwi umieszczone między prętami krat i pojawia się w nich postawna czterdziestolatka. Nawet w ciemności wieczoru można dostrzec intensywnie rudy kolor jej włosów – typową cechę mieszkańców Eldaru. Na jej lekko zaokrąglonej, piegowatej twarzy pojawia się ulga.

– Wreszcie jesteście. Omal się nie spóźniłyście. Chodź, dziewczyno! Następne takie posiedzenie Zgromadzenia odbędzie się dopiero za miesiąc, a słyszałam, że nie masz aż tyle czasu. – Kobieta wyciąga rękę w stronę towarzyszki Tamiry, po czym przywołuje odzianego w czerń sługę, by zajął się kuframi nowo przybyłej.

– To już?! – Z żalem i niepokojem opuszczam łódź, oglądając się na czarodziejkę.

– Idź! – Nie wychodząc na brzeg, Tamira opuszcza wiosła. – Ze względu na dawne czasy opiekuj się nią dobrze, Caris.

– Nigdy nie zapomniałam, co dla mnie zrobiłaś. Płyń już. Na bieżąco będę cię o wszystkim informować. – Powiedziawszy te słowa, nowa opiekunka dziewczyny skinieniem głowy przekazuje strażnikom, żeby zamknęli za nimi bramę. – Otto, zanieś bagaże do dormitorium – władczym tonem zwraca się do wielkiego mężczyzny, który dźwiga rzeczy gościa. – Ty zaś – kieruje ku swej podopiecznej spojrzenie – pójdź ze mną. Musimy się spieszyć, żeby nie skończyli wcześniej. Inaczej jeszcze dziś zostaniesz odprawiona!

Bez sprzeciwu podążam za ubraną w długą czarną suknię przewodniczką. Zważywszy na jej krągłe kształty i zimne, jesienne powietrze, jej strój wydaje mi się bardzo skąpy i odważny. Opięta kreacja ma nie tylko dekolt kończący się tuż nad pępkiem, ale także dwa inne wycięcia w spódnicy, która rozchyla się przy każdym kroku i eksponuje białe uda noszącej ją kobiety. W duchu modlę się do bogów, by pozwolono mi zachować własne szaty i bym nie została zmuszona do zakładania tak wyzywającego ubioru.

Zamek sprawia wrażenie zimnego przez surowość swych pomieszczeń i panujący w nim chłód. Pękające mury i kruszące się kamienie ich fundamentów niezbicie świadczą, że czasy świetności ma dawno za sobą. Niekończące się mroczne korytarze rozjaśnia blask umieszczonych w sporych odstępach pochodni. Wszystkie pomieszczenia są puste i ubogie. Proste meble: regały, stoły i krzesła pozbawione są jakichkolwiek zdobień, na gołych ścianach nie wiszą obrazy, a wielkie okna zabezpieczono grubymi prętami krat. Wszędzie unosi się zapach wilgoci, który przyprawia o dreszcze.

W końcu obie kobiety docierają do celu i stają przed niewielkimi, żelaznymi drzwiami, które otwierają się w momencie, gdy tylko do nich podchodzą. Dwóch odzianych w czerń żołnierzy z wyhaftowanym symbolem jakiegoś zwierzęcia na plecach wychodzi ze znajdującego się za nimi pomieszczenia, ciągnąc za sobą nieprzytomnego, zakrwawionego mężczyznę – po jasnym odcieniu włosów sądząc, wywodzącego się z Fenerii. Mijają nowo przybyłe bez słowa i znikają w ciemnościach korytarza.

– Co mu się stało? – Przerażona patrzę na Caris.

Ta bez najmniejszego wzruszenia spogląda na towarzyszkę z ironicznym uśmieszkiem na wydatnych wargach.

– Nic. Najwyraźniej nie spodobał się egzaminującym. Ale ty się nie musisz o to martwić. Lady Tamira donosiła mi o twoich talentach i o tym, jaką pojętną uczennicą jesteś, więc taki Los na pewno cię nie spotka. No, idź już, zanim będzie za późno.

Delikatnie, lecz stanowczo, kobieta wpycha swą protegowaną do środka i zamyka za nią drzwi. Miejsce, do którego trafia dziewczyna, w przeciwieństwie do ponurych holów i wszystkich pomieszczeń, które dopiero co przemierzyła, porządnie oświetlono. Swym kształtem przywodzi na myśl ogromny, marmurowy amfiteatr. Kamienne ławy usytuowane wokół okrągłej sceny zajmuje kilku ubranych w czerń mężczyzn. Dwóch z nich zajętych jest studiowaniem dokumentów, podczas gdy pozostali, pogrążeni w rozmowach, raczą się trunkami ze srebrnych kielichów i zabawiają z roześmianymi kobietami.

Początkowo nikt nawet nie zauważa, gdy pojawiam się przed nimi. Po mej lewej stronie dostrzegam ubranego w pozbawiony rękawów skórzany kaftan młodzieńca, który w tym momencie skupiony jest na patroszeniu odyńca leżącego na marmurowym stole. Cała posadzka zaplamiona jest krwią zwierzęcia. Z trudem powstrzymuję obrzydzenie. Muszę jednak być spokojna, opanowana i pewna siebie – tak powtarzała mi Tamira. Zaczynam więc szukać wzrokiem kogoś, do kogo powinnam się zwrócić, i wówczas zauważam rudowłosą Caris, szepczącą coś do ucha nieco starszego od niej, otyłego blondyna, dotychczas skupionego na uzupełnianiu jakichś danych w trzymanej na kolanach wielkiej księdze.

Tak jak pozostali zgromadzeni w sali mężczyzna odziany jest w proste czarne szaty, a jedynym rozjaśniającym je akcentem jest przedstawiający Sowę srebrny medalion, zawieszony na szyi na grubym łańcuchu. Po chwili Związkowiec wstaje z ławy, przechodzi kilka stopni w dół, a następnie zasiada przy biurku znajdującym się na niewielkim balkonie umieszczonym dokładnie pośrodku widowni, naprzeciwko sceny. Bierze pergamin z kamiennego blatu, macza pióro w atramencie i przenosi spojrzenie swych szarych oczu wprost na przybyłą.

– Arienne. Adeptka Akademii Czarodziejów w Salmansarze. Zaszczyt! – Ostatnie słowo wypowiada z wyraźnie wyczuwalną kpiną.

– Mistrzu Argusie! – Stojąca za jego plecami Caris błagalnym tonem zdaje się przypominać o czymś mężczyźnie.

– Strasznie mizerna, ale… no dobrze… Zobaczymy, co potrafi. Myślistwo?

Kręcę przecząco głową, na co jasnowłosy Związkowiec marszczy brwi i wykreśla coś na papierze.

– Ale w ogóle władasz jakąś bronią?

Nabieram powietrza i słyszę, jak zdenerwowanie odbiera moc memu głosowi. Ledwo dosłyszalnie wypowiadam:

– Sztyletami.

– Sztyletami! – Przesłuchujący przedrzeźnia Arienne z pogardą, ale po chwili zwraca się do młodzieńca wycinającego wnętrzności zwierzęcia: – Tarlen, daj jakiś nożyk tej małej. Niech pokaże, na co ją stać.

Złotowłosy mężczyzna, na którego piersi wisi srebrny wisior z podobizną Dzika, odgarnia ramieniem kosmyki włosów opadające mu na spocone czoło, po czym zwraca ku dziewczynie niezadowolone spojrzenie. Gdy tylko jej wzrok spotyka się z jego, początkowe poirytowanie blondyna momentalnie znika. Mierzy ją swymi jasnoniebieskimi oczami wyraźnie zaintrygowany, po czym uśmiecha się lekko. Wyciera o materiał spodni jeden z puginałów, którego właśnie używał, i wręcza go przesłuchiwanej, puszczając do niej oko i zwracając się szeptem:

– Odwdzięczysz mi się później. – Po czym odsuwa się i z zainteresowaniem patrzy, co egzaminowana zrobi z bronią, która w jej niewielkiej dłoni wygląda niczym kopia w ręce szykującego się do turnieju rycerza.

Nie wiedząc za bardzo, co mam począć z otrzymanym ostrzem, przenoszę pytające spojrzenie na Argusa. Ten skinieniem głowy wskazuje na wiszącego na kamiennej ścianie wysoko ponad głowami zebranych wypchanego niedźwiedzia.

– Lewe oko! – mężczyzna rzuca znad dokumentów.

Czuję, jak wzbiera we mnie panika. Cel wydaje się zupełnie abstrakcyjny. Czy w ogóle istnieje w Naszym Świecie wojownik, który byłby w stanie w niego trafić? Zbieram się jednak w sobie, wymierzam i – zgodnie z mymi przewidywaniami – sztylet nie dolatuje do martwego zwierzęcia, lecz odbija się z głośnym brzękiem o położoną najbliżej sceny ławę.

Argus znowu coś pisze na swym pergaminie, kręcąc przy tym ze zdegustowaniem głową.

– Pewnie ci nie mówiono, że nawet najlepsi magowie muszą umieć walczyć, na wypadek gdyby ktoś odebrał im moc? Salmansarska uczelnia schodzi na psy. – Spluwa przez ramię.

Opuszczam spojrzenie i zagryzam wargi. Nie idzie dobrze…

– Zielarstwo i uzdrawianie?

Przytakuję głową z entuzjazmem. Wreszcie coś dla mnie!

– Tarlen? – Słysząc swe imię ponownie, najwidoczniej rozbawiony postawą Arienne, młodzieniec rzuca jej w ręce coś zakrwawionego.

– Przynajmniej refleks ma. – Ironia przebija w głosie Argusa, gdy dziewczyna łapie organ zwierzęcia.

Dokładnie przyglądam się zakrwawionej części. Jeszcze rok temu zapewne nie byłabym w stanie tego zrobić. Brzydziłam się krwią, nadal nie jest to dla mnie miły widok. Jednak Tamira, ucząc mnie zastosowania ziół i innych materiałów używanych do leczenia, kazała mi przełamać wstręt i stać się odporną na podobne widoki.

– Wątroba dzika. Wywar ugotowany na niej z dodatkiem werbeny, tymianku i pokrzywy pozwala na szybsze gojenie się ran. Musi być jednak…

– Wystarczy! – przerywa Argus. – To teraz sprawdźmy umiejętności magiczne. Przenikanie przez ściany?

Potwierdzam skinieniem głowy, po czym na znak przechodzę przez drzwi bez otwierania ich i wracam do auli.

– Dematerializowanie się?

Ponownie potakuję, na chwilę znikam i pojawiam się z powrotem.

– Żywioły?

– Nie wszystkie. Nie opanowałam jeszcze ognia. – Gdy tylko wypowiadam te słowa, widzę, jak Argus podnosi rękę i rzuca we mnie płonącą kulę.

Błyskawicznie wypowiadam zaklęcie i w mojej dłoni pojawia się lustrzana tarcza, którą się zasłaniam. Gdy magiczny atak uderza w moją osłonę, czuję, jak nagle robi mi się gorąco, jednak za chwilę żar ustępuje, gdyż ognisty pocisk wraca ze zdwojoną prędkością do egzaminującego.

– Może być – przyznaje mężczyzna, w którego dłoni znika parząca kula. – Czytanie w myślach?

– Owszem – odpowiadam pewnie.

Przesłuchujący rozgląda się przez chwilę po widowni. Siedzący na niej Związkowcy nadal zdają się mało zainteresowani występem czarodziejki. W końcu jego spojrzenie spoczywa na potężnie zbudowanym, zbliżającym się do pięćdziesiątki mężczyźnie, który kończy opróżniać dzban wina. Czerwony trunek spływa mu po czarnej brodzie, z ust zaś wyrywa się głośne beknięcie. Będąc w dobrym humorze, podchmielony najemnik spogląda na dziewczynę w niepokojący sposób.

Nie mogę się teraz martwić – wmawiam sobie. Wiem, że to potrafię. Tamira tłumaczyła mi, że do tego dojdzie podczas próby. Będę musiała czytać w myślach ludzi, którzy mają nałożone na siebie specjalne, magiczne bariery, a ja muszę wykorzystywać swą moc tak, aby je przełamywać. Z pewną nieśmiałością wnikam więc w umysł mężczyzny i od razu czuję, jak blednę. Nie potrafię wydusić z siebie słowa.

– Długo mam jeszcze czekać? – W głosie Argusa słychać zniecierpliwienie.

– On pomyślał… On mi powiedział, że…

Przeprowadzający przesłuchanie przerywa jąkanie zażenowanej dziewczyny:

– Wiesz czy nie?

– Tak… On powiedział, że dzisiaj… zabawi się… z moją… – Ostatnie słowo nie przechodzi mi przez usta.

Argus unosi brew w zaskoczeniu i spogląda na Związkowca, którego myśli właśnie zmuszona była czytać podopieczna Caris.

– Chyba kpisz, Womarze! – zwraca się do towarzysza z politowaniem w głosie. – Może i jest niebrzydka, ale popatrz tylko, jak marnie wygląda. Nasze kobiety mają dużo lepsze warunki. Ta zaś jest niczym młodzian! Prawie w ogóle nie ma piersi!

Słysząc te słowa, czuję, jak rumieniec wstydu i oburzenia wstępuje na moje policzki. Jak on może publicznie mówić o takich rzeczach?! I to jeszcze w mojej obecności!

– Dobrze, jeszcze dwa punkty i kończymy. – Otyły blondyn znów patrzy na leżący przed nim dokument. – Zmienianie form i kształtów?

W tym przypadku dowodzę swej umiejętności, przemieniając zakrwawiony parkiet pod moimi stopami w czarno-białą marmurową posadzkę. Pewna, że to powinno zadowolić egzaminującego, przeżywam zawód, gdy ten pogardliwie orzeka:

– Jak nie podoba ci się nasza Twierdza, to wracaj do Salmansaru – i jednym słowem przywraca podłodze jej poprzedni wygląd. – I ostatnie. Ożywianie rzeczy martwych?

Argus wskazuje głową na poćwiartowanego na kamiennym stole dzika. Zamieram na chwilę, zdając sobie sprawę, że kpi teraz ze mnie. Żaden, nawet najlepszy mag nie jest w stanie ożywić zwierzęcia, które zostało pozbawione wszystkich części!

– Może przynieść ci igłę i nitkę? – Tarlen uśmiecha się szeroko, widocznie rozbawiony konsternacją egzaminowanej. – Niewiasty przecież tak lubią szyć.

– A więc? Zrobisz to czy kończymy i wracasz na doszkolenie do Akademii? – ponagla przesłuchujący, zbierając ze stołu dokumenty.

Dałam z siebie wszystko, co mogłam. Kosztowało mnie to naprawdę wiele wysiłku i zużytej mocy. Czuję, jak narasta we mnie złość, gdyż ten mężczyzna od początku mnie skreślił, a teraz wydaje mu się, że dopiął swego, bo wyznaczył mi zadanie nierealne do wykonania. Marszczę brwi.

– Chcesz mieć prosię, to je będziesz miał, Mistrzu. – Ostatnie słowo akcentuję uszczypliwym tonem głosu. Podchodzę do stołu, obok którego stoi Tarlen, wybieram z niego śwński ryj i podaję go młodemu Związkowcowi. – Proszę! – A następnie zajmuję ponownie środek sceny.

Wyraźnie zmieszany blondyn, nie mając pojęcia, co to niby miało znaczyć, już chce coś zakomunikować, gdy nagle, ku własnemu zaskoczeniu, stwierdza, że nie może wypowiedzieć ani jednego słowa, gdyż jedyne dźwięki wydobywające się z jego ust to zwierzęce kwiczenie.

I nagle wszystkie oczy kierują się na rozwścieczonego młodzieńca i na Arienne, a potem następuje ogólny wybuch śmiechu. Zewsząd dobiegają liczne komentarze:

– Argus, niezła jest, przepuść ją!

– Już dawno nie było tak zabawnie w naszej Twierdzy.

– Będziemy mieć jedną więcej do obdzielenia między siebie, bo widać, że jest tego warta mimo braku cycków.

– Daj ją do mojej grupy! Pokażę jej, jak chować sztylet do pochwy, skoro tak lubi ten rodzaj broni!

W tym momencie, uznając, że tego już za wiele dla delikatnej dziewczyny, Caris zabiera głos:

– Skoro specjalizuje się w magii, najrozsądniej byłoby przypisać ją Mistrzowi Venowi lub Mistrzowi Haroldowi.

– Lepiej na miecze ją weź, do Severa. Tam nauczy się tańczyć! – woła na to inny rozbawiony głos z widowni, należący do ciemnowłosego Związkowca o lekko falowanych włosach. Przystojny mężczyzna wznosi puchar w geście uznania w stronę egzaminowanej.

Argus z zamyśleniem podnosi rękę, dając znać towarzyszom, żeby ucichli.

– Przede wszystkim nieobecni nie mają prawa głosu, więc na razie ćwiczenie jej we władaniu bronią odpada. Sądzisz, że to było zabawne? – Egzaminator przeszywa młodą dziewczynę wzrokiem, po czym nakazuje jej przywrócić blondynowi głos.

Znajdując w sobie odwagę, po wykonaniu zadania odpowiadam spokojnie:

– Nie bardziej niż polecenie wykonania niemożliwego.

– Ja utemperuję tę dziwkę! – odzywa się zachrypniętym głosem Tarlen. – Nie zna się w ogóle na myślistwie, więc będzie miała co robić, jak ją trochę po chaszczach przegonię!

Argus zdaje się rozważać przez chwilę propozycję rozzłoszczonego Związkowca, po czym kręci przecząco głową.

– To zostawimy na później. Na początku popracujemy nad jej ciałem. Wszak żeby to chuchro w ogóle mogło udźwignąć jakikolwiek łuk czy miecz, musi mieć najpierw mięśnie. Ćwiczenia fizyczne, zatem… Mistrzu Gavinie, słyszałeś?

Wielki niczym olbrzym mężczyzna unosi łysą głowę znad obnażonego biustu ponętnej blondynki i przytakuje obojętnie.

– O świcie, na dziedzińcu! – zwraca się do czarodziejki, po czym powraca do całowania kobiety.

Spoglądam pytająco na Caris i dostrzegam w jej zielonych oczach, że chyba miałam sporo szczęścia, zostając przydzielona pod Domenę tego Mistrza. Jednak sama szczerze w nie wątpię, widząc, z jakim zapałem i bez cienia skrępowania wielkolud pieści przy wszystkich swą towarzyszkę.

*

– Oho! Mamy nową! – dobiegają mych uszu dźwięczne damskie głosy.

Gdy odwracam się na posłaniu, widzę, jak do dormitorium, do którego mnie skierowano po przejściu próbnych testów, wkracza kilkanaście niezwykle urodziwych dziewcząt. Spowijające je skąpe szaty w obowiązującej członków Świętej Organizacji czerni świadczą o tym, że w przeciwieństwie do mnie kobiety te nie są nowicjuszkami, lecz stałymi mieszkankami Ravillonu. Od razu orientuję się też, że jestem wśród nich najmłodsza.

– Mistrzowie mają coraz gorszy gust! – z ironią mówi jedna z nowo przybyłych, która przechodząc obok, rzuca leżącej pełne politowania spojrzenie. Tak jak jej towarzyszki jest od niej dużo wyższa, a ponętne krągłości podkreśla ściśniętym do granic wytrzymałości gorsetem sukni.

– Daj spokój, Leila! – Blondynka o wielkich, cielęcych oczach płodnej jałówki przysiada na sienniku sąsiadującym z tym, który przydzielono Arienne. – Nie przejmuj się nią! – Wskazuje głową na odchodzącą w przeciwny kąt wielkiego pomieszczenia kobietę. – Już uważa się za metresę Związkowca, bo kilka dni temu podoficer Mistrza Łowiectwa wziął ją do zbrojowni po zajęciach z łucznictwa! – Dziewczyna parska śmiechem, patrząc na noszącą się dumnie towarzyszkę, która wyciąga ze swych sakw złote zwierciadło i trzymając je w dłoni, zaczyna rozplatać misternie upięte jasne loki.

– Zapewne pokazał tam jej swój łuk i nauczył, jak napiąć w nim cięciwę, by celnie wystrzelić! – wypowiada stanowczo zbyt głośno uczennica, zajmująca dalsze posłanie. Nie kryjąc rozbawienia, przedrzeźnia Leilę i parodiując jej ruchy, podchodzi bliżej.

– Jeszcze się nie zorientowała, biedaczka – do trójki dołącza interesująca, mimo swej pulchnej sylwetki, dwudziestolatka, która przysiada na jednym z kufrów nowej towarzyszki i rozplątuje gruby warkocz okalający głowę – że jedna noc z wysoko postawionym członkiem Świętej Organizacji to stanowczo za mało, by awansować… Tu potrzeba albo w istocie być niepokonaną wojowniczką, co się do tej pory ponoć jeszcze nigdy nie zdarzyło, albo – rudowłosa piękność nie kryje rozbawienia – mieć wiele szczęścia i rzeczywiście spodobać się któremuś z Mistrzów, którzy rządzą Związkiem. Ale tych jest tylko trzynastu, więc szanse na to są marne. Jednak życie zwykłej adeptki wcale nie jest takie złe. Za służbę w Czarnej Twierdzy otrzymasz wikt, opierunek i dach nad głową, a tych musiałaś szukać, skoro wybrałaś Ravillon na swój nowy dom. A tak w ogóle to my się jeszcze nie znamy. Jestem Clio z Esterwaldu – dodaje po chwili.

– A ja Erica z Ranzenchornu. – Dołącza dziewczyna z sąsiedniej pryczy. – A to jest Rozie, moja siostra. – Wskazuje na jasnowłosą kompankę, która swymi minami wciąż kpi z siedzącej tyłem Leili.

– Arienne z Salmansaru. – Uśmiecham się lekko do dziewcząt. Jeszcze parę minut temu, będąc tu sama po odejściu Caris, czułam ogromne zmęczenie po emocjach, jakich dostarczył mi egzamin, i mimo głodu już prawie usypiałam, gdy nagłe zjawienie się nowych towarzyszek całkiem mnie rozbudziło.

Siadam na mało wygodnym sienniku, wspierając plecy o lodowatą ścianę. Okrywam się nieco mocniej połatanym kocem, czując, jak chłód pomieszczenia przenika me ciało. W końcu jako nowicjuszka powinnam wykazać się uprzejmością i zainteresowaniem, by zyskać przychylność, a nie wrogość.

– Jesteś czarodziejką? – Clio spogląda ciekawie na medalion zawieszony na szyi dziewczyny. Arienne dotyka palcami wizerunku rozłożystego drzewa zamkniętego w kręgu kwiatów i przez chwilę sama na niego patrzy, po czym przytakuje głową.

Na to Erica klaszcze w dłonie z widocznym podekscytowaniem.

– Wreszcie mamy swoją! – A widząc pytającą minę obdarzonej mocą, wyjaśnia: – Już od ponad dwóch lat jedyną magiczką w Związku jest Milady Karla, wybranka samego Eminencji, ale ona nigdy tu nie przychodzi. Razem z pozostałymi faworytami Mistrzów zajmuje apartamenty na ostatnich piętrach zachodniej części zamku, a tylko nieliczne z nas doświadczają zaszczytu usługiwania jej. Brakowało więc tu kogoś, kto by nam trochę dopomógł w codziennych zadaniach. No wiesz… Podgrzał wodę czarem, wysuszył posadzkę lub utrzymał płomień paleniska. Strasznie marzniemy w nocy.

Na znak zrozumienia kiwam głową. Jestem jednak zaskoczona, gdyż przypuszczałam, że kobiety wchodzące do Związku to głównie czarodziejki. Do walki na miecze trzeba mieć przecież specjalne predyspozycje, których, w moim mniemaniu, niewiasty nie mają. Przyglądam się więc najpierw swoim towarzyszkom, a potem pozostałym dziewczętom przebywającym w pokoju. Moją uwagę przykuwa jedna z nich, zdejmująca właśnie opiętą suknię ze swego muskularnego ciała. Nie mogę się nadziwić niespotykanie rozbudowanym mięśniom jej ramion, pleców i nóg. Po chwili ze zgrozą zauważam krwawe podbiegnięcia na nadgarstkach i łydkach kobiety. Nawet jej dekolt pokrywają siniaki!

– To Doris. Jest tu najdłużej z nas wszystkich. Zajmuje się…

– Uwodzeniem nie tych mężczyzn, co trzeba – szepcze Rozie, wchodząc w słowo siostrze.

– Przestań. Myślę, że Arienne bardziej ciekawi to, co tu robimy, niż nieszczęsne próby Doris zdobycia atencji tego brutalnego Severa.

Najwidoczniej rozbawiona zdumieniem czarodziejki rudowłosa Clio pospiesznie tłumaczy:

– Większość z nas para się łowiectwem. Ja poluję, używając łuku, podobnie jak Erica. Rozie woli polować z włócznią. Tamte dwie z kolei – wskazuje głową na rozgrzewające dłonie nad dogasającym paleniskiem bliźniaczki o śniadych karnacjach – to Maja i Mija, córki anturyjskiego kupca, który osierocił je niespełna rok temu. Żeglują. Czytają drogę z gwiazd i jak nikt inny znają tajniki mórz i oceanów. – W jej głosie brzmi prawdziwy podziw.

– A ona? – Wskazuję z zaciekawieniem na Leilę zmywającą krwistoczerwoną pomadkę z ust.

– Ona nie robi tu nic oprócz puszenia się i puszczania się!

– Słyszę was! – Kobieta, czyszcząc z różu gąbeczką swą bladą twarz, odwraca się w stronę nowo przyjętej. – Te wszystkie tutaj muszą nieźle się namęczyć fizycznie, żeby zrealizować swoje obowiązki, zazdroszczą mi więc, że posiadłam wiedzę i umiejętności pozwalające skórze mych dłoni zachować delikatność. Nigdy też żaden siniak nie szpecił mego ciała!

– Taaak… – Erica prycha, wywracając oczami i kiwając głową. – Leila jest najlepsza z nas, bo zna aż siedem języków! I ciągle uczy się nowych u Mistrza Etykiety.

– W przerwach, gdy nie poniża się, latając za kolejnym podoficerem Tarlena niczym kotka w rui! – śmieje się Rozie. – A swoją drogą, licząc język ciała, to zna ich aż osiem!

Zaintrygowana, przyglądam się Leili. Imponujące, że mówi tyloma językami, co ja! To niespotykane wśród zwykłego plebsu. Musi mieć więc co najmniej szlacheckie pochodzenie!

– Władasz nimi także w piśmie?

Złotowłosa piękność przenosi na Arienne przepełnione dumą spojrzenie, po czym, z drobnymi błędami, mówi po fregenordzku:

– Te idiotki nie umieją nawet czytać, a mimo to wciąż łudzą się, że zdobędą tu jakąkolwiek pozycję. A oprócz mnie i ciebie, skoro naprawdę jesteś czarodziejką, żadna z tej sali nigdy nie będzie miała szans, by zostać Milady! Ciemnota!

– Co tam znowu powiedziałaś? – pyta poirytowana Erica. – Mów w fenianijskim, abyśmy mogły cię zrozumieć.

Odwracam twarz od Leili, udając, że tak jak inne dziewczęta nie mam pojęcia, co właśnie zakomunikowała. Ta jednak nie odzywa się już, tylko wyciąga z powrotem lustro i przegląda się w nim, czesząc swe długie, jasne niczym len włosy. Przez chwilę panuje cisza, którą nagle radosnym głosem przerywa Rozie:

– To co? Powróżysz nam? Chyba umiesz?

Ze zdumieniem spoglądam na rozentuzjazmowaną dziewczynę. Nikt na Świecie nie potrafi wróżyć lepiej niż ja, ale teraz, o tej porze i po tym egzaminie, czuję, że mam ochotę wypocząć, a nie marnować siły na zbędne czary. Nie chce mi się też tłumaczyć, jak niebezpieczna może to być czynność. Te kobiety, tak jak i większość ludzi, z pewnością zdają się myśleć, że przepowiednie to tylko czcze słowa rzucane na wiatr. Z wyczuwalną niechęcią w głosie odpowiadam więc:

– Tak, ale to nie jest takie proste…

– Oj, ale mogłabyś spróbować. Bardzo chciałabym się dowiedzieć, czy kiedyś ten przystojny Eston zwróci na mnie uwagę… – Szkarłat wstępuje na policzki Rozie.

– Ale takie wróżby mają swoją cenę.

– Ojej, nie pomyślałam o tym. – Ewidentnie zmartwiona dziewczyna szuka ratunku u siostry.

– Widzisz… – Erica patrzy na rozmówczynię nieco zakłopotana. – My tu nie mamy pieniędzy. Uczymy się i pracujemy w zamian za strawę i miejsce do spania. Ale jeśli chcesz, to możemy ci się odwdzięczyć, pożyczając pudry, cienie i perfumy… Możemy też cię pomalować, bo z tak delikatnymi rysami będzie ci bardzo ciężko kogoś tu znaleźć.

Uśmiecham się szeroko na te słowa. Miałam taką właśnie nadzieję, że moje szare, zabudowane aż pod szyję, wełniane suknie i nieuwydatnione kolory twarzy pomogą mi jak najdłużej pozostać niezauważoną.

– Nie to miałam na myśli. Magia ma swoje następstwa. Jeśli decydujecie się poznać prawdę o przyszłości, to musicie pamiętać o tym, że każde wypowiedziane słowo staje się Przeznaczeniem. To, co zakryte, może się zmienić, ale raz ujawniona przepowiednia zawsze się ziści.

Sama najlepiej się o tym przekonałam. Nie wiedziałam, dokąd się udać, i wróżba zaprowadziła mnie tutaj. Do tej pory słyszę głęboki głos w mojej głowie mówiący, że to w Ravillonie dopełni się mój Los.

– Jeżeli tylko o to chodzi, to ja chcę! – Rozie aż podskakuje i klaszcze z radości.

– I ja też – wtóruje jej siostra.

W końcu więc z rezygnacją wstaję i podchodzę do umieszczonego na środku pomieszczenia paleniska, przed którym suszą się różne części kobiecej garderoby pozawieszane na oparciach prostych, drewnianych krzeseł. Przysiadam na kolanach i jeszcze raz dokładniej otulam się kocem. Na przesłuchaniu powiedziałam, że nie władam jeszcze ogniem, tak jak radziła mi Tamira. Gdyby egzaminujący dowiedzieli się, że moje umiejętności magiczne są kompletne, wówczas mogłoby to wzbudzić ich podejrzenia, bo niby czego osoba, która osiągnęła Próg Doskonałości w takiej dziedzinie jak magia, szuka jeszcze w Ravillonie. Mogłabym się znaleźć w wielkim niebezpieczeństwie. Ich niewiedza mnie chroni.

Wyciągam dłoń w stronę ledwo tlącego się ognia, który nagle ożywa ze zdwojoną siłą, emanując takim żarem, że nawet stojące dalej kobiety, które zwabione ciekawością, zgromadziły się za mymi plecami, czują na sobie ciepło powietrza.

– To czego chciałybyście się dowiedzieć?

– To ja! Ja pierwsza! – wykrzykuje podekscytowana Rozie. – Bo to ja wpadłam na ten pomysł z wróżbami! Zapytaj się Przeznaczenia, czy Mistrz Eston będzie kiedykolwiek mną zainteresowany! Wszak codziennie sprzątam jego komnatę i czyszczę buty, a on nie obdarzył mnie jeszcze ani jednym miłym słowem. A przecież jest taki uroczy! I ma te piękne dołeczki w policzkach!

– Daj spokój! To żałosne! – Leila przepycha się między otaczającym Arienne wianuszkiem dziewcząt. – Do tego nie trzeba magii. On nigdy nawet nie spojrzy na taką mysz jak ty! Czary ci w tym nie pomogą!

– Jesteś zazdrosna, bo choć udajesz damę, żaden Mistrz cię nie chce! – Młódka wykrzykuje do niej ze złością. – Podobnie jak adeptki z sąsiedniej sali skaczesz z łóżka do łóżka byle Związkowca, a nic z tego nie wynika!

– Jestem cierpliwa!

– Jak widać, Związkowcy nie są. Po jednej nocy nie otrzymujesz już zaproszeń na następne!

– Głupia dziewucho! Tak się składa, że jako jedyna z was spędziłam noc z Mistrzem!

– Żartujesz! – Stojąca obok Leili, smukła niczym łania brunetka wybucha śmiechem. – Ciekawe z którym.

– Tak się składa, droga Sui, że… że z Gavinem!

– Żałosne! Toś sobie wybrała starego opoja i zbereźnika! No, i jakże on wygląda! Na bogów! Jakby mu wyłupić jedno oko, byłby niczym cyklop z dziecięcych bajek! – Kobieta nie przestaje się śmiać, a inne dołączają do niej. – Ja również zagościłam w alkowie Mistrza, i to niejednego. Tylko że się tym nie chełpię jak ty, durna panno! Co z tego, że spałam z Estonem, Haroldem czy Tarlenem? Prawdziwe zwycięstwo odniesie tylko ta z nas, która uwiedzie Mistrza w taki sposób, żeby nie chciał jej tylko na jedną noc, lecz uczynił z niej swą Milady i to na dłużej, niż czyni to Mistrz Zielarstwa ze swymi nałożnicami! Wówczas dla takiej adeptki w istocie zmieni się Los, gdyż otrzyma ten zaszczytny tytuł i awansuje z roli kocmołucha do pozycji wielkiej pani!

– Mam pomysł! – Erica wykrzykuje z entuzjazmem. – Powróż nam zatem, który z Mistrzów uczyni to w najbliższym czasie!

– Właśnie! I czy któraś z nas zostanie Milady! – dołącza do niej Clio, a potem i pozostałe dziewczęta, które okalają teraz Arienne ściślejszym kręgiem, przyglądając się jej z wielkim zainteresowaniem.

Przez chwilę wpatruję się w ogień z zamyśleniem. W taki sposób jeszcze nigdy nie próbowałam przepowiadać przyszłości. Do tej pory ujawniałam sekrety Przeznaczenia jedynie pojedynczym osobom, które na dodatek musiały dać płomieniom jakąś cząstkę siebie, aby zobaczyć, jak kształtuje się ich przyszłość. Jednak dziś mam wróżyć większej grupie, która pragnie otrzymać odpowiedź na nurtujące ją pytanie. Z uwagą przyglądam się tańczącym płomieniom, zastanawiając się jednocześnie, czy pokażą mi którąś z obecnych tu kobiet w objęciach Mistrza. Podjąwszy decyzję, jak mam do tego przystąpić, podrywam się z klęczek, podbiegam do jednego z moich kufrów i wyciągam z niego mały flakonik z lśniącym, purpurowym proszkiem. Dochodząc do paleniska, wysypuję na dłoń kilka kryształków, przykucam ponownie i, powtarzając szeptem pytanie zainteresowanych, zdmuchuję szkarłatny pył do kominka. Ożywione ponownie płomienie zdają się toczyć ze sobą walkę, aż w końcu zaczynają przybierać coraz wyraźniejszy i rozpoznawalny kształt.

– Lew?! – wykrzykują nieomal jednocześnie wszystkie kobiety zgromadzone przy palenisku.

– Jak to możliwe?! – Erica wyszeptuje, rozszerzając ze zdumienia wielkie oczy.

– Gorzej trafić nie mogło! – Rozie przykłada dłonie do ust. – To mi się nie podoba i chyba nie chcę już nawet wiedzieć, którą z nas on wybierze!

– To tylko głupia zabawa dla prostaków, a wy już popadacie w histerię. – Leila parska ze wzgardą. – Poza tym może po prostu nasza nowa adeptka nie umie wróżyć? – Kobieta patrzy na czarodziejkę wyzywająco. – Wszyscy wszak wiedzą, że nie było jeszcze takiej w Związku, którą by oznaczył jako swoją.

– To prawda! – Clio przytakuje blondynce. – W wyborze kochanek nie zniża się poniżej poziomu księżniczki!

– Może, ale to nie zmienia faktu, że przystojniejszego mężczyzny nie znajdziesz w Ravillonie – wyszeptuje z rozmarzeniem milcząca dotychczas Doris.

– Owszem! Ale co mu po urodzie, skoro jest potworem?! – Erica patrzy na świetnie wyćwiczoną towarzyszkę z politowaniem. – Treningi u jego podoficerów to katorga, a co dopiero nauka u niego samego! Zobacz w lustrze swoje odbicie i porównaj, czy którakolwiek z nas, podległych innym Mistrzom, tak wygląda! On nie oszczędza nawet własnych ludzi! Wyrafinowane kary nie omijają nawet ich!

– Poza tym jest mordercą!

– Brutalnym oprawcą!

– Wielkim Katem Związku!

– Barbarzyńcą!

– Mówi się, że jak już go przyciśnie i weźmie jakąś adeptkę do łoża, oczywiście taką z odpowiednim wyglądem, wyrzuca ją po nocy niczym śmiecia. Poniżoną, skrwawioną, pobitą. Miłość z nim to tortura. O nie! Milady takiego człowieka nie życzę zostać żadnej z nas. – Sui kręci z niedowierzaniem głową. – On gardzi takimi jak my… Musiałaś się pomylić, Arienne!

– Mam nadzieję. – Wzdrygam się na myśl o okropieństwach, jakie właśnie usłyszałam o mężczyźnie wskazanym nam przez Los. Wyciągam dłoń w stronę ognia, zataczam nią krąg i pod wpływem tego gestu wizerunek przerażającej bestii znika.

Mieszkanki dormitorium rozmawiają jeszcze długo o Mistrzach, których wolałyby ujrzeć w płomieniach zamiast bezwzględnego Lwa. Padają różne nazwy zwierząt, wiele imion przewija się w ich wypowiedziach, jednak ja już nie zwracam na nie więcej uwagi. Tak jak pozostałe towarzyszki, układam się powoli do snu i rozmyślam o minionym dniu.

Przyniósł mi więcej wrażeń niż cały półroczny pobyt w Salmansarze. Najpierw przesłuchanie, na którym byłam lekceważona i wyśmiewana. Ze zgrozą przypominam sobie, jak Mistrz Argus otwarcie omawiał z innym Związkowcem moją figurę. Gdyby coś podobnego zdarzyło się w moim rodzinnym domu, obaj ci mężczyźni zostaliby wyzwani na pojedynek lub napiętnowani i wydaleni z mego otoczenia. Tu jednak, udając zwykłą Arienne, nie mogę nawet nikomu się poskarżyć. Nikt mnie nie obroni przed obelgami czy szyderstwem. Marszczę brwi, gdy uświadamiam sobie, że pewnie tych będzie dużo, biorąc pod uwagę fakt, że podczas egzaminu pozyskałam sobie wroga. Czuję, że Tarlen może sprawić mi tu nieco kłopotów, jeżeli będzie próbował odpłacić się za publiczne znieważenie go zamianą głosu. Wzdrygam się i zastanawiam, czy lubujący się w kobietach Mistrz Gavin stanie po mojej stronie. Ma mnie jutro trenować, więc może, jeżeli będę się starała i poprawnie wykonam wszystkie zadania, zjednam sobie sojusznika? Właśnie, to jednak kolejny problem – czy będę w stanie zrealizować polecenia z zakresu ćwiczeń fizycznych? Przecież nie każą mi tu spacerować, pływać, jeździć konno czy tańczyć, a innej formy aktywności nie znam. Z frustracją stwierdzam, że może być trudno.

I do tego jeszcze ta struktura Związku. To chyba najbardziej przerażający aspekt. Zaledwie kilkadziesiąt kobiet na ponad dwa tysiące mężczyzn i wszystkie tu obecne zabiegające o względy płci przeciwnej po to, aby awansować. I tylko można się domyślać, jakie zabiegi stosują, aby zdobyć upragniony cel. Te ich wyzywające stroje i makijaż… Niektóre czarodziejki w Salmansarze podobnie się nosiły, jednak nigdy nie słyszałam, żeby którakolwiek z nich rozpowiadała o tym tak bezpośrednio. Moje nowe towarzyszki zaś zdają się w ogóle nie mieć poczucia honoru, za krzty godności. Czy naprawdę nie dostrzegają, że tak otwarcie uwodząc mężczyzn, nie dość że nie zyskują ich poważania, to jeszcze same mogą stracić szacunek dla siebie? To takie żałosne, ale i smutne zarazem. Zwłaszcza, gdy się pomyśli, że nie mają wielkiego wyboru, gdyż jacy po prawdzie są ci Związkowcy? Z pewnością nie znają dobrych manier, nie wspominając już o okazywaniu prawdziwych i szczerych uczuć wypływających z dobroci serca… Jak więc te biedne kobiety mają znaleźć tu szczęście?! Zadowalając się tym, co puste i powierzchowne?!

Ostatnie moje myśli tego wieczora kierują się ponownie ku wizerunkowi Lwa. Nie rozumiem dlaczego, ale wzbudza on we mnie prawdziwy niepokój. Mistrz Severo, którego treningi posiniaczyły umięśnione ciało Doris. Chyba jednak miałam szczęście, że nie przydzielono mnie pod jego Domenę. Musi w istocie być prawdziwym potworem, skoro żadna ze śpiących ze mną adeptek nie chce, aby ją wybrał.

Właśnie… Wybrał do czego? Czym te Milady zajmują się w Związku? Trenują pod rozkazami Mistrzów? Pomagają im w wypełnianiu jakichś obowiązków? Czy może jedynie żyją z nimi tak, jak tylko żonie przystaje żyć z mężem?! Oczami wyobraźni znowu widzę, jak Mistrz Gavin zanurza twarz w obfitym biuście pięknej blondynki, i czuję, że ostatnie przypuszczenie może być najbardziej trafne.

Usypiając, ponownie odtwarzam w myślach groźne spojrzenie królewskiego drapieżnika.

Lew – brrrrr…

*

– Żałuj, że nie wróciłeś parę godzin wcześniej. – Ciemnowłosy mężczyzna rozkłada się na mahoniowej ławie przylegającej do ściany wyłożonej malowanymi w Znaki Związku kaflami. Wpółleżąc na niej, przygląda się swemu towarzyszowi, który stojąc tuż przed nim, wspiera prawą stopę na niewielkim zydlu, z mozołem zdejmując jeden z wysokich, zabłoconych butów. – Dużo straciłeś – dodaje po chwili, by przyciągnąć uwagę kompana.

– Wątpię. – Wysoki brunet rzuca mu krótkie spojrzenie swych czarnych niczym węgiel oczu, po czym z westchnieniem ulgi uwalnia także drugą nogę z niewygodnego podróżnego obuwia.

– A jednak! Mogłeś mieć przydzielone na nauki u siebie niezłe ziółko.

Przystojny Związkowiec przerywa rozpinanie haftek bogato zdobionego w kwieciste wzory oraz kamienie szlachetne kaftana zakurzonego pyłem przebytej niedawno drogi. Przez moment przygląda się rozmówcy, by po krótkiej chwili uwagi powrócić do swej czynności.

– Owszem. Jednak Argus wybrał Gavina, choć ja opiniowałem za tym, by dał ją do ciebie.

– To tak, jakby wybrał mnie! – odpowiada mu pozbawiony zainteresowania głos towarzysza, na chwilę stłumiony materią koronkowej koszuli. Gdy i ją mężczyzna zrzuca z siebie, prezentując swój doskonale umięśniony, szeroki tors, przystępuje do rozwiązywania spiętych na karku włosów. – No, dobrze. To co to za kobieta? – pyta po chwili, przeczesując palcami skręcone w kruczoczarne pierścienie włosy, które opadają mu teraz luźno za łopatki.

– Ha! A jednak cię zainteresowałem! – Jego przyjaciel klaszcze w dłonie i siada ze śmiechem na ławie, łapiąc rzucony mu przez kompana pas.

– Niech ci będzie, choć mnie zupełnie nie pociągają tutejsze kobiety.

– Tak, tak… Oczywiście! Wszyscy wiemy, że Lord twojego pokroju nie skala swej łożnicy byle kim! – Ciemnowłosy mężczyzna z udawaną ciekawością ogląda ozdobiony ogromną diamentową klamrą rycerski pas. – Która księżniczka była tym razem aż tak hojna? Czyżby ta twoja Pszczółka z Sinisterów? – pyta kąśliwie, zmieniając na chwilę temat.

– Do rzeczy, Tessi! – odpowiada mu poirytowane burknięcie.

– Och. Już dobrze, dobrze. Żartowałem tylko. Nie chciałem obrazić twego szlacheckiego tyłka, Lordzie Niedotykalski. No więc – ochoczo podejmuje, bezceremonialnie odrzucając piękny przedmiot w kąt pomieszczenia – na dzisiejszym Zgromadzeniu wiało nudą, jak to zwykle bywa w dniu egzaminów, do czasu, aż zaczęło się przesłuchanie ostatniej kandydatki. Myślałem z początku, że to jakaś kolejna głupia gąska, dziecko niemalże, szukająca darmowego schronienia w Związku, lecz się myliłem, podobnie zresztą jak inni.

– A co ja mam z tym wspólnego, skoro to jakaś nierozgarnięta młódka? – Czarnowłosy, zrzucając aksamitne spodnie, zatrzymuje się na chwilę całkiem nagi przed Tessim.

– Poczekaj! To nie wszystko! – Opowiadający z wyrzutem zwraca na przyjaciela brązowe oczy. – Dziewczyna okazała się niezła! Zwłaszcza w magii. Nie idź jeszcze, wszak mówię ci, że jeszcze nie skończyłem! – z irytacją woła za roznegliżowanym mężczyzną, gdy ten zmierza w stronę jednego z kamiennych przepierzeń oddzielających od siebie kolejne stanowiska do kąpieli.

– Magia to nie moja Domena – rzuca mu przez ramię towarzysz, machnąwszy z rezygnacją ręką. – Ven z pewnością będzie zainteresowany, lecz ja…

– Severo! Daj mi, do cholery, skończyć!

Kompan Tessiego przystaje i znów odwraca się ku niemu, eksponując swe godne prawdziwego wojownika ciało. Jego skóra ma odcień brązu, przez co srebrny medalion wiszący na szyi wyraźnie odcina się na tle wyćwiczonego torsu.

– Sprawiła, że Tarlen zaczął kwiczeć jak zarzynany wieprzek – pospiesznie wyrzuca z siebie opowiadający, by jego przyjaciel znów go nie zignorował.

Uśmiech na moment rozjaśnia surowe oblicze Severa.

– Zawsze mówiłem, że to głupi dzieciak, nienadający się na Mistrza! Dać się ośmieszyć jakiejś gówniarze! To żałosne i niegodne.

– Cóż… – Tessi znów rozwala się na swej ławie. – Gdyby nie koneksje rodzinne, nie byłoby w Związku podobnych jemu młokosów.

– Gdyby nie koneksje rodzinne, Związek znów przeżywałby rozkwit! – ze złością wycedza czarnowłosy.

– Wracając do dziewczyny… Spodoba ci się. To twój typ!

– Taaak?! – Severo opiera się łokciem o kamienną ściankę, zadziornie przekrzywiając głowę. – To ja mam w ogóle jakiś ulubiony typ?

– Owszem – ze śmiechem odpowiada mu Tessi, nonszalancko bawiąc się swym srebrnym medalionem przedstawiającym zwiniętego Węża. – Masz wielkie ambicje. Lubisz sięgać po to, co jest bardzo trudne czy wręcz nieosiągalne do zdobycia. Wiążesz się z kobietami, które przynoszą wraz z sobą kłopoty. Odpowiadają ci takie, o które musisz walczyć, lub związek z którymi naraża cię na niebezpieczeństwo.

Czarnowłosy mężczyzna wybucha śmiechem na te słowa, po czym wchodzi za kamienną przegrodę i sięga po stojące pod ścianą wiadro, którego lodowatą zawartość wylewa na siebie za jednym podejściem. Parskając z przyjemności, strzepuje srebrzyste krople wody ze swych rozprostowanych pod ciężarem wilgoci włosów.

– Swoją drogą… – Tessi podchodzi do przepierzenia i wspiera się o jego niską ściankę. – Po sposobie, w jaki je traktujesz, zagadką dla mnie pozostaje, co one wszystkie w tobie widzą.

Severo zwraca ku niemu magnetyczne spojrzenie czarnych oczu, a towarzyszy temu szelmowski uśmieszek.

– Myślę, że to cudo! – Zaciska dłoń na swej pokaźnej męskości i sugestywnie porusza lędźwiami. Tessi wybucha śmiechem, po czym rzuca w mężczyznę ręcznikiem.

– Dureń!

Jego rozbawiony towarzysz wyciera po prysznicu swą oliwkową skórę, a potem włosy, które natychmiast odzyskują niezwykłą fakturę grubych loków. Wciąga na nagie pośladki podane mu skórzane spodnie, potem sięga po prostą w kroju koszulę, której kołnierz wiązany jest na tasiemkę, na koniec zaś wkłada rzemienny kaftan i buty z wysoką, postawioną cholewą. Wszystko w odcieniu czerni. Skromne i pozbawione jakichkolwiek zdobień.

– Koniec zabawy w szlachcica. – Wzdycha ciężko, wyciągając spod skórzanej kurtki srebrny łańcuch z medalionem Mistrza. Rzuca przy tym krótkie, tęskne spojrzenie na piękne szaty, w których przybył do Ravillonu.

– Wróć do rzeczywistości, Severo. – Tessi pomaga mu zebrać z posadzki strojne odzienie. – Tu nie ma dwórek ani królowych do obłapiania. Może już czas, byś poszukał sobie kobiety na stałe w miejscu, gdzie na co dzień żyjesz i egzystujesz, zamiast rozpaczliwie czekać na kolejne wezwanie któregoś z twych królewskich zleceniodawców, by wypełniając rozkazy, przy okazji wyrwać się ze znienawidzonego Ravillonu i obskoczyć kilka alków, gdzie czekają na ciebie spragnione jedynie chwilowej namiętności, niespełnione szlachcianki.

– Po co mi tutaj kochanka? – Czarnowłosy Związkowiec patrzy poważnie w brązowe oczy przyjaciela.

– By zabić doskwierającą ci, odkąd cię znam, nudę i niechęć do Czarnej Twierdzy – odpowiada mu kompan, poprawiając swe falujące, ciemne włosy i przeglądając się w zakopconym zwierciadle wiszącym w wąskim korytarzu wiodącym do wyjścia z łaźni.

Severo wzrusza ramionami, lecz Tessi nie ustępuje, i gdy obaj przekraczają próg pomieszczenia, trąca go łokciem w bok, mówiąc:

– Założę się, że ta mała będzie twoja. I to bardzo szybko. Daję ci tydzień!

– Aż tak ci zależy na przegranej? – odpowiada mu z powątpiewaniem w głosie przyjaciel, splatając wilgotne włosy na karku.

– Przyjmujesz zakład czy tchórzysz, Lordzie Severo? – Jego towarzysz nie poddaje się, tłumiąc śmiech.

– Biorę twojego białego wierzchowca wraz z rzędem, Tessi!

– Ha! A ja chcę srebrną pawęż z rubinowym makiem. Tę, którą przed godziną wnosili słudzy do twych komnat. Już jest moja!

– Tarcza Mityleny zostanie u mnie. Zakład stoi! – Odpowiada na uścisk dłoni kompana, dodając z brzydkim uśmiechem: – Za tydzień będę galopował po dziedzińcu tuż pod twymi oknami i chełpił się zwycięstwem. Uwielbiam Barona. To piękny rumak. Zawsze ci go zazdrościłem, a teraz nareszcie będzie stał w mojej stajni!

– Za tydzień, gwarantuję ci, będziesz ujeżdżał młodziutką klacz, ale nie na dziedzińcu czy w stajni, lecz w swej alkowie! Poza tym Imperator to przepiękny wierzchowiec, Baron jest ci zbędny. – Po tych słowach obaj mężczyźni wybuchają śmiechem i ruszają w głąb mrocznych korytarzy warowni.

*

– Proszę, proszę! Kogo tu niesie! Chyba że mnie oczy mylą? – Olbrzymi wojownik oswobadza się z objęć dwóch blondynek i wychodzi naprzeciw Związkowcowi nadchodzącemu korytarzem od strony komnat Mistrzów. – A już myślałem, że zostałeś w Fenis na zawsze!

– Chciałbym, Gavinie. Chciałbym. Nawet nie wiesz, jak bardzo! – odpowiada mu czarnowłosy mężczyzna, który pomimo rosłej postury jest niższy od potężnego towarzysza o głowę. – Witaj, wielkoludzie – dodaje ze śmiechem, gdy przyjaciel chwyta go w swe gigantyczne ramiona i unosi nad posadzkę, jakby był z pierza.

– Kiedy wróciłeś, Severo, i czemu nie dałeś mi znać, ty podła szujo?!

– Wczoraj. Późną porą. Na bogów, Gavinie, puść mnie, bo tracę dech!

– To co tu robisz tak bladym świtem? – Olbrzym stawia kompana na ziemi. – Koniecznie wieczorem wpadnij do mnie. Zoe? – zwraca się do jednej ze swych uroczych towarzyszek, która bezszelestnie wynurza się z mroku spowijającego niski hol i pospiesznie podchodzi ku mężczyznom. Jej wielkie piersi falują przy każdym kroku, wylewając się z czarnego gorsetu. Kobieta zabawnie marszczy piegowaty nos w chwili, gdy jej twarz rozświetla promienny uśmiech.

– Chwała Związkowi i tobie, Mistrzu! – Pochyla się i całuje bruneta w prawą dłoń. – Witaj po długiej nieobecności!

– Zoe! Severo przyjdzie dziś do nas wieczerzać. Przyszykuj dla niego ten swój nieoceniony pasztet z gęsi. Tylko ty potrafisz go tak przyrządzić, że podniebienie wciąż domaga się więcej.

Jego towarzysz śmieje się, słysząc te słowa.

– Rozumujesz własnym żołądkiem, Gavinie. Ja tam wolę twą cielęcinę w sosie z majeranku, najdroższa Zoe!

– Przyrządzę oba dania, jeśli tylko wam smakują. I dodam od siebie struclę z jabłkami, tę, którą tak zachwalałeś przed wyjazdem, Mistrzu. – Blondynka zwraca wesołe spojrzenie na Severa.

– Już zgłodniałem na samą myśl o tych pysznościach. – Gavin klepie się po brzuchu.

– Mam przyszykować drugie śniadanie? – Dziewczyna obejmuje z czułością olbrzyma i wznosi swe niebieskie oczy, by na niego popatrzeć z niebywałą czułością.

– Tak. Zaraz do was dołączę. – A gdy kobieta zaczyna odchodzić, wojownik, coś sobie przypomniawszy, zatrzymuje ją w pół drogi. – Tego wieczora chcę ugościć Lorda Severa po królewsku, by nie chciał znów tak prędko wyjeżdżać z Ravillonu. Niech na nas czeka balia z gorącą wodą. Tam się posilimy. Włóżcie też z Nukki ten błękitny negliż, który wam kupiłem we Flur!

Zoe składa ukłon i podąża ku swej złotowłosej towarzyszce.

– Będziesz zachwycony! Takiego stroju z pewnością jeszcze nie widziałeś! Nawet w Fenis. – Puszcza oko do Severa. – A teraz, zamiast snuć się bez celu po Czarnej Twierdzy, lepiej wracaj do łożnicy i porządnie się wyśpij. Czeka cię noc pełna wrażeń.

– Nie mogę. Muszę zdać raport Eminencji, a sam wiesz, ile zajmuje napisanie podobnych bzdur. Potem zaś idę rozliczyć się z mego wynagrodzenia.

– Wstrętny Skorpion darowałby ci choć jeden dzień! – z irytacją przerywa mu wielki mężczyzna. – Skoro Cesarz jest zadowolony i pięknie opłacił twój trud, Wilbur powinien to docenić, a nie od razu zaprzęgać do pracy.

– Myślę, że dla niego nie ma znaczenia, na czym polega wykonywanie poleceń Saula i jakże są one niekiedy czasochłonne i uwłaczające. – Severo marszczy brwi, a twarz kurczy mu się w wyrazie złości. Przez moment jego spojrzenie przeszywa niebezpieczny, karminowy błysk. – Wilbur i Argus pragną jedynie, by Skarbiec Związku był ciągle pełen. Nieważne, jakie środki zostały do tego użyte.

– Doszły mnie słuchy, że nieźle się tym razem nagimnastykowałeś, by uczynić zadość żądaniu Sinistera.

– Owszem. Usuwanie ciąży u saltimarskiej księżniczki krwi, tak by nikt nie zorientował się, że ktoś maczał w tym palce, i wszystko wyglądało na naturalne, było niezłym wyzwaniem. Saulo zbyt boi się swej babki, by pozwolić sobie na bękarta. Nawet z królewskim rodowodem.

– I ty musiałeś…?

– Nie pytaj mnie o to, co uczyniłem. Łatwo nie było.

– Jednym słowem: czyścisz gówna, jakie narobi Cesarz!

– Trafnie to ująłeś, Gavinie. – Brzydki uśmiech pojawia się na wąskich wargach bruneta. – Mimo to wolę być w Fenis niż tutaj. Od dawna duszę się w Ravillonie! Z każdym dniem jest mi tu gorzej.

Gavin taksuje Severa swym współczującym spojrzeniem.

– Niestety, nie masz wyjścia.

– Niestety, nie.

– Ale – olbrzym uśmiecha się zadziornie – już my z Tessim obmyśliliśmy plan, by zmienić twe podejście do miejsca, które będzie naszym domem aż po mogiłę.

– Nie zabrzmiało to zbyt zachęcająco. – Czarnowłosy uśmiecha się szeroko.

– Bo nie miało tak zabrzmieć! – Potężny mężczyzna wybucha śmiechem. – Chciałem jednak rzec, że ustaliliśmy, jeszcze w czasie twej nieobecności, że znajdziemy ci nałożnicę na miarę mojej Zoe i Nukki, a jego Taidy. Niech cię porozpieszcza i zadba o ciebie, jak trzeba. Masz trzydzieści sześć lat. Młodszy już nie będziesz. Nigdy też nie będziesz mieć żony, bo takie są reguły. Czemu więc nie stworzysz sobie pozorów rodziny tu, w Ravillonie, zamiast tułać się po dworach królewskich w poszukiwaniu chwilowej namiętności? Ja na przykład nie narzekam. Mam wszystko, czego pragnę, na każde moje skinienie. Pyszne jedzenie, wygrzane gorącym niewieścim ciałem łoże, ponętny biuścik pod nosem…

– O?! – Severo przerywa wyliczanie, starając się nie myśleć o swym wieku, o którym tak dobitnie i obcesowo przypomniał mu właśnie jego towarzysz, niepomny, że to czuły punkt czarnowłosego wojownika. – To wyjaśniałoby wczorajsze zachowanie Tessiego! Przebiegły lis założył się ze mną o to, że ulegnę w końcu presji i wybiorę sobie faworytę spośród tutejszych adeptek. Choć ja wolę pozostać samodzielny i nie chcę mieć żadnych zobowiązań na karku. A teraz się dowiaduję, że nawet ciebie w to wmieszał. Chce, bym przegrał zakład! Niedoczekanie!

– Ha, ha! Nawet wiem, kogo miał na myśli! – Olbrzym wybucha śmiechem. – W takim razie może i ja się dołączę do zakładu.

– Ani mi się waż!

– Szkoda! Bo myślę, że ona ci się naprawdę spodoba – chichocze Gavin. – I nawet jest tutaj! Ma pierwsze zajęcia u mojego Jokina. Może chcesz rzucić okiem, by się przekonać, czy Tessi nie miał aby na pewno racji?

– Nie! – Severo wykrzykuje z wściekłością, lecz nagle zmienia zdanie pod wpływem chytrej myśli. – Albo dobrze. Pokaż mi ją.

– A jednak. No, proszę! – Potężny mężczyzna uśmiecha się triumfalnie. – Chodź zatem. Zaraz zaczną się ćwiczenia. Będziesz miał na nich wszystkich nowych, którzy trafili pod moją pieczę na wczorajszym Zgromadzeniu. Sami cholerni słabeusze. – Spluwa z pogardą pod nogi. – To nie są czasy świetności Związku, jak za panowania Mistrzów Starego Porządku. Oj, nie są…

Severo nie odpowiada. Buzuje wewnętrznie. Nie znosi być do czegoś zmuszany ani nie lubi, jeśli coś mu się wmawia. A właśnie dwóch z jego najbliższych towarzyszy stara się go przekonać, że ulegnie urokowi jakiegoś podlotka tylko dlatego, że ma dość przeklętego Ravillonu! Ale dobrze. Niech sądzą, że jest zainteresowany ich wizją. Baron jest wart chwilowego poświęcenia. Gdy już zobaczy dziewuchę, która niby jest tak bardzo w jego guście, upodli ją we właściwy sobie sposób, tak by trzymała się od niego z daleka, jak wszystkie adeptki przed nią, a piękny wierzchowiec będzie jego!

Obaj Mistrzowie schodzą kamiennymi schodami na wielki dziedziniec wysypany drobnym żwirem. Pogoda, jak zwykle o tej porze roku, nie dopisuje. Zimna mżawka natychmiast zrasza ich skórzane kaftany, gdy wojownicy przechodzą pospiesznie pod gołym niebem, by skryć się w cieniu arkad po przeciwnej stronie budowli. Tu, w długich i mrocznych korytarzach podcieni, dostrzegają niewysokiego, barczystego Związkowca, odzianego w czarny wams z wyhaftowanym na torsie wizerunkiem olbrzymiego Niedźwiedzia. Mężczyzna tłumaczy grupie złożonej z dziesięciu osób zasady obowiązujące na zajęciach odbywających się pod protektoratem Mistrza Gavina. Wśród nowicjuszy są cztery kobiety.

– Która to? – Severo wyszeptuje z naciskiem do olbrzymiego przyjaciela, gdy zbliżają się do zebranych.

– O nie, mój drogi! Nie powiem ci! Potem Tessi zarzuci mi, że przegrał, gdyż ci to zdradziłem. Sam odgadnij. Jeśli żadna cię nie poruszy, jasne będzie, że nasz Mistrz Szpiegostwa się myli! Ale uważaj, będę cię obserwował. Zamierzam czytać w twych myślach.

– Proszę bardzo! Czytaj! Jestem dla ciebie otwartą księgą. – Po tych słowach znika osłona chroniąca umysł mężczyzny przed towarzyszem. Czarnowłosy zaś rusza ku adeptom i ich nauczycielowi, pozostawiając kompana przy jednej z kolumn krużganka. Jego kroki odbijają się echem od kamiennych murów, rozpraszając uwagę zebranych i kierując ich oczy w stronę nadchodzącego.

Krępy podoficer ze zdumieniem przyjmuje pojawianie się na jego lekcji tak wysokiego rangą członka Związku. Podchodzi ku mężczyźnie i z pokorą pochyla przed nim jasną głowę, przykładając pięść do serca.

– Chwała Związkowi i tobie, Mistrzu! Dobrze, że wreszcie wróciłeś.

– Witaj, Jokinie. – Severo staje naprzeciw Związkowca i ponad jego muskularnym ramieniem rzuca spojrzenie swych magnetycznych oczu na stojącą w korytarzu grupę młodych ludzi. – Nowi adepci?

– Owszem. Wszyscy z wczoraj.

Czarnowłosy wojownik mruży powieki, a szelmowski uśmiech pojawia się w kącikach jego ust.

– Pozwolisz, że się im przyjrzę, nim zaczniesz zajęcia?

Jokin przytakuje i odsuwa się, robiąc przed brunetem przejście. Czyni to z wyraźnym rozbawieniem. No, to będzie miał widowisko. Severo wszak nie przepuści nikomu!

– Stańcie pod ścianą w szeregu. Mistrz Walk pragnie was poznać!

Zziębnięta, przechodzę wraz z pozostałymi pod mur. Cały czas staram się przetrawić zasady, które nam właśnie przedstawiono. Trening od świtu do zmierzchu. Po porannych ćwiczeniach – śniadanie w Wielkiej Auli. To będzie trudne. Już teraz czuję, jak burczy mi w brzuchu. Wczoraj wieczorem, pod wpływem emocji i zmęczenia, nie byłam w stanie nic zjeść, dziś rano zaś nie dano mi na to szansy. Po prostu gwałtownie zerwano ze mnie koc, gdy jeszcze głęboko spałam, i kazano natychmiast wstać, ubrać się i pojawić na dziedzińcu.

Bezwzględne posłuszeństwo – tego mogłam się spodziewać po Świętej Organizacji. Nawet w Akademii Czarodziejów trzeba było niekiedy z pokorą pochylić głowę i milczeć, nawet gdy wszystko we mnie buntowało się przeciw słowom preceptorów. Najbardziej zaniepokoiło mnie jednak zdanie wygłoszone przez Jokina wyraźnie w moją stronę: I żadnego wspomagania przy ćwiczeniach. Używanie magii w celu wykonania zadania będzie karane brakiem strawy przez trzy dni! Jakby wiedział, że jedyne, o czym w tym momencie marzę, to ciepły posiłek! Wzdycham markotnie. A na dodatek teraz ten Mistrz przedłuży sprawę. Gdyby się nie pojawił, moglibyśmy już zacząć, wcześniej skończyć i iść na śniadanie!

Przenoszę pochmurne spojrzenie na nowego Związkowca i nagle zapominam o głodzie.

Co za aparycja! Wysoki i świetnie zbudowany mężczyzna, o prostej niczym struna posturze, ma nie tylko sylwetkę wojownika, ale z pewnością także moc panowania nad sobą i innymi. Już wyobrażam go sobie w granatowo-złotych szatach u boku mego ojca. Pasowałby idealnie na dowódcę Gwardii Królewskiej lub nawet lepiej – na mojego osobistego rycerza, który ochroniłby mnie chociażby przed takim Tarlenem. Uśmiecham się lekko na tę myśl, po czym ją odganiam. To przecież osławiony Związek, a jego członkom daleko do szlachetności i rycerskości. Przyglądam się dalej nieznajomemu – lśniące czernią loki, związane ciemną wstążką, opadają ciężko za szerokie ramiona, ukrywając tym samym swoją długość. Magnetyczne spojrzenie zdaje się przenikać przez każdego ze zgromadzonych. Do tego śniada karnacja – musi być Anturyjczykiem! Jak mój ojciec…

I jeszcze ta gracja jego ruchów. Gesty nieznajomego w najmniejszym stopniu nie wskazują, że jego profesją jest władanie mieczem lub inną bronią. Niewątpliwie mógłby służyć za wzór niejednemu rzeźbiarzowi czy malarzowi do stworzenia wizerunku Boga Wojny. Już nie mogę się doczekać, żeby przyjrzeć mu się z bliska, gdy do mnie podejdzie.

Tymczasem Severo zmierza ku pierwszemu z ustawionych w rzędzie adeptów. Długowłosy szatyn prostuje się natychmiast, by wydawać się wyższym i nie musieć patrzeć do góry w oczy nowo przybyłego Mistrza. Czarnowłosy Związkowiec rzuca na niego jedno przeciągłe spojrzenie, po czym stwierdza:

– Astrolog z Esterwaldu.

Przechodzi ku następnemu, sięgającemu mu zaledwie do ramion młodzieńcowi o pięknych rysach twarzy i grzywie rudych loków okalających głowę. Nawet na niego nie patrząc, rzuca:

– Eldarczyk. Kapłan. Zapewne służący w Świątyni Pokoju w Gemmarze.

Nie zaszczyca swym niezwykłym spojrzeniem już żadnego ze stojących kolejno mężczyzn. Idąc obok nich, z rękoma splecionymi na plecach i nieodgadnionym wyrazem twarzy, wylicza:

– Uzdrowiciel z Tangeloru.

– Mag z Gildii Matki Ziemi we Fregenordzie.

– Zielarz z Księstwa Barri na Zachodnim Półwyspie.

– Bard z Cleavelandu…

Po czym nagle gwałtownie odwraca się do ostatniego z mężczyzn. Jest nim niewysoki, bladolicy młodzieniec o szarych włosach i wielkich, rozmarzonych oczach w kolorze stali. Gdy Mistrz nieoczekiwanie zawraca ku niemu, muzyk aż podskakuje z przestrachu.

– Bard z Cleavelandu?! – wycedza przez zęby czarnowłosy.

Jestem pod wrażeniem. Dysponuję magiczną mocą, a mimo to nie jest dla mnie oczywiste, kim są ludzie stojący obok. Kogoś z nich być może Mistrz Walk miał okazję już poznać, ale świadczy to o nim tylko dobrze, skoro pamięta jego pochodzenie. Jeśli pozostałych zaś od razu przenika wzrokiem i bezbłędnie potrafi ich opisać – imponujące. Ciekawe, czy będzie wiedział także, kim ja jestem. A może w ramach rewanżu, jeśli spróbuje wnikać w mój umysł, ja poczytam sobie jego myśli? To mogłoby być ciekawe – dowiedzieć się, czy wszystkie odczucia w jego duszy harmonijnie współgrają z pięknem jego ciała.

Przenoszę spojrzenie na stojącego obok mnie adepta. Nawet ja nie spodziewałabym się barda w tych murach. Musi doprawdy marnie znać swój zawód, skoro nie znalazł innego zatrudnienia i chce zostać najemnikiem. Choć dobra muzyka mogłaby umilić wszystkim pobyt w tym miejscu – przelatuje mi przez myśl. Zauważam zmianę tonu głosu Mistrza i zgaduję tylko, że chyba nie przepada za śpiewem i grą na instrumentach.

– Jokinie?! – Brunet odwraca się od muzyka raptownie.

– Tak, Mistrzu?

– Czy to jakaś kpina?! – Dłonią odzianą w czarną rękawiczkę Severo wskazuje na sześciu stojących przed nim mężczyzn. – Mag, kapłan, uzdrowiciel czy ten żałosny grajek. To żart, prawda?! – Jego twarz ściąga się w wyrazie dezaprobaty.

– Niestety nie, Mistrzu. – Jokin wspiera się o ścianę, patrząc na Severa i starając się zachować powagę. – Wszyscy tu obecni zostali przyjęci prawomocnym wyrokiem Zgromadzenia.

– Czy oni poszaleli?! Przyjmować do Związku samych słabeuszy?! Gdzie się podziali prawdziwi mężowie, rycerze, wojownicy, paladyni?!

Anturyjczyk marszczy czoło i nagle, znów niespodziewanie szybko, podchodzi ku rudowłosemu kapłanowi. Błyskawicznym ruchem wyciąga swój miecz wiszący u pasa na cienkiej sprzączce w pochwie zdobionej srebrnymi wizerunkami lwów o rubinowych oczach. Podaje go młodzieńcowi, kierując rękojeść w jego stronę.

– Jeśli w ogóle masz pojęcie, co to jest i do czego służy, stawaj!

– Panie, ja…

– Jak dla ciebie – wojownik mruży piękne oczy – Mistrzu!

– Mistrzu… – wyszeptuje duchowny.

– Głośniej! – władczym tonem rozkazuje czarnowłosy. – Nie uczono cię w twym klasztorze odpowiedniej dykcji, by czynić modły przed rzeszą wiernych?!

– Mi… Mistrzu! – jąkając się, nieco głośniej powtarza kapłan. – Nigdy nie trzymałem w dłoni miecza… Nie umiem się nim posługiwać… Moje śluby zabraniają mi…

– To co tu, do cholery, robisz, skoro nie wolno ci dotykać broni, głupcze?! – wybucha Severo. – Stawaj, jak mówię, albo spotka cię kara za nieposłuszeństwo Mistrzowi!

Młodzieniec na rozdygotanych nogach podchodzi po wyciągnięty ku niemu, błyszczący srebrem oręż. Drżące dłonie zaciska na trzonie olbrzymiej rękojeści.

– To jest miecz jednoręczny, ośle! – wypowiada jadowitym tonem Związkowiec.

Kapłan czuje, jak pot zrasza mu czoło. Wykonuje polecenie mężczyzny i układa oręż w prawicy, jednak w chwili, gdy Mistrz puszcza sztych, a cała broń znajduje się w mocy młodzieńca, ten wraz z potężnym mieczem przechyla się niezgrabie. Traci równowagę pod wpływem ogromnego ciężaru, by po chwili przewrócić się i upaść u stóp Severa.

– Żałosne! – wykrzykuje Anturyjczyk i czubkiem swego wysokiego buta naciska na wierzchołek głowni miecza, podbija go do góry i wprawnym ruchem chwyta rękojeść.

Severo, naprawdę śmieszy cię jeszcze ten trik z mieczem, którego nikt nie jest w stanie wziąć do ręki? – w głowie mężczyzny huczy głos towarzysza.

I to jak! – odpowiada Gavinowi rozbawiona myśl.

– Ty! – Mistrz wskazuje na czarodzieja. – Pokaż mi, co potrafisz. Zablokuj mój atak! – Po czym, bez dalszych wyjaśnień, naciera na maga czczącego w swej Gildii wyłącznie Pokój i Miłość pod patronatem Matki Ziemi.

Ze zgrozą obserwuję, jak Związkowiec rozgramia kapłana, a teraz zabiera się za kolejnego, wyraźnie niedoświadczonego w bojach mężczyznę. Nie muszę też wnikać w jego umysł, aby stwierdzić, jak bardzo pomyliłam się co do stanu jego duszy. Oto mam przed sobą dokładne odzwierciedlenie legend, jakie słyszy się na temat członków ravillońskiej Organizacji. Okrutny i bezwzględny oprawca!

Gdy mag widzi napierającego na niego Anturyjczyka, przesuwa się o krok do tyłu, żeby zdobyć czas na wyjęcie zza pasa drewnianego miecza, który, tak jak pozostałym, dano mu na samym początku zbiórki. Chwyta go niegramotnie w lewą rękę i zasłania się nim, usiłując obronić się przed nadchodzącym ciosem. Jednocześnie zamyka oczy w strachu przed siłą napastnika.

No nie wierzę! Nic dziwnego, że ten Mistrz patrzy na nas z wyższością i pogardą, skoro wszyscy tylko na sam jego widok boją się cokolwiek uczynić. Przecież wywołany do walki mężczyzna jest magiem i mógłby użyć swej mocy, żeby pokazać, że nie jest tak całkowicie bezbronny!

Marszczę na chwilę brwi. W sumie mogę mu pomóc. Związkowiec wcale nie musi się zorientować, że czar pochodzi ode mnie.

Udając, że nie patrzę na nierówne starcie, zaklęciem wypowiedzianym pod nosem wyrywam z dłoni maga miecz i szybkim manewrem przerzucam go w powietrzu za plecy Mistrza. Jednym cięciem przerywam wstążkę wiążącą jego włosy. Niech poczuje na karku niebezpieczeństwo i nie będzie taki pyszałkowaty względem nas! Po tym ruchu miecz wraca w ręce zdziwionego czarodzieja, który momentalnie blednie ze strachu.

Burza czarnych loków opada w nieładzie na ramiona Severa.

– No proszę! – Mistrz Walk wyhamowuje potężne uderzenie, stając naprzeciw zebranych i zdmuchując kilka niesfornych kosmyków, które natychmiast opadają mu do oczu.

To ona?! – wykrzykuje swą myśl do przyjaciela.

Miałem ci nie podpowiadać – dźwięczy mu w głowie śmiech Gavina.

– Nareszcie jakiś przejaw waleczności! – stwierdza z entuzjazmem mężczyzna, chowając srebrny miecz do pochwy i odwracając się na pięcie, by zaraz znaleźć się naprzeciw grupki czterech kobiet. – Niewiasta o harcie ducha godnym rycerza… – Zaczyna przechadzać się przed nimi, zaczynając od brzegu szeregu i zmierzając ku jego środkowi, gdzie w sąsiedztwie przerażonego barda stoi sprawczyni zamieszania. Patrzy na każdą adeptkę przez chwilę w milczeniu, studiując jej wygląd, po czym zaraz oddala się do następnej.

– Imponujące, choć szkoda, że stawiła mi czoła niepozorna kobieta, a nie prawdziwy mąż, w dodatku czyniąc to anonimowo i wierząc, że nie zauważę jej magicznej ingerencji! – wypowiada w tym czasie z brzydkim uśmiechem.

Zielonooka odpada. Od razu widać, że to wieśniaczka. Ma takie pospolite rysy… – przekazuje towarzyszowi, przyglądając się po kolei stojącym przed nim. – Ta blondynka mogłaby i być, ale patrząc na jej bujne kształty, prędzej dla ciebie lub Vena niż dla mnie. Ruda… Czy ja w ogóle lubię rude? No i ostatnia. Ta… – Jednak zawiesza swe myśli, gdy dociera do czwartej z niewiast. I tu zatrzymuje kroki, a jego czarne oczy przeszywają dziewczynę na wskroś.

Coś zaniemówiłeś, Lordzie Severo! – ponagla go roześmiana myśl olbrzymiego Mistrza.

Anturyjczyk świdruje niewielką adeptkę wzrokiem. Gdy stoi tuż przed nią, tak blisko, że rękojeść jego miecza ociera się o jej ramię, wydaje mu się krucha i delikatna jak porcelanowa lalka. Sięga mu zaledwie do połowy szerokiego torsu, więc mężczyzna wyciąga dłoń i unosi nią twarz kobiety, by lepiej jej się przyjrzeć w świetle pobliskiej pochodni. Jasność błękitnych niczym niebo w środku lata oczu nie poraża go tak, jak niewinność i dobro, które w nich dostrzega. Opuszcza wzrok, by nie patrzeć w ten nieskalany złą myślą lazur. Jego wzrok przesuwa się dalej po ciele uczennicy, choć trochę dłużej, niżby sobie tego życzył.

A co mam ci rzec? – odzywa się w końcu do swego przyjaciela.

Dalejże, oceń ją jak te pozostałe!

Dobrze więc… Toż to jakieś dziecko! Postradaliście rozumy? Przecież ja nie gustuję w takich młódkach i do tego karlicach! – wypala, a Gavin, wspierający się łokciem o murek wiodący do podcieni, omal się nie przewraca, słysząc jego krzyk w swej głowie.

Severo zaś długimi, chłodnymi palcami powoli wiedzie od brody nieznajomej aż po zakryty dekolt szarej sukni i zamyka je w pięść dopiero na jej medalionie.

– Salmansar. Gildia Bogini Przeznaczenia. Czarodziejka… – Bawi się wisiorem przez moment, by następnie szybkim ruchem przywiązać do jego złotego łańcuszka fragment przeciętej wstążki. – Odważne posunięcie. Pomóc słabszemu, choć nikt o to nie prosił i nie było to konieczne, gdyż nie skrzywdziłbym nowicjusza. Jest tylko jedno „ale”. Każdy atak na Mistrza Związku jest tu surowo karany, adeptko! – Złośliwy uśmiech pojawia się na jego ustach.

– Mam ją wychłostać, Mistrzu? – Jokin, słysząc te słowa, podchodzi pospiesznie do wojownika, patrząc na niego z przestrachem. Cóż za nieprzychylność Losu – ktoś na jego zajęciach dopuścił się znieważenia samego Lorda Severa!

A jednak domyślił się, że to moja sprawka! Musi władać niemałą mocą, skoro wyczuł źródło czaru. Zagryzam wargi i opuszczam wzrok, gdy czarnowłosy zawiązuje wstążkę na mym medalionie. Ale żeby od razu chłosta?! Otwieram oczy szerzej ze zdumienia. To niemożliwe! Przecież nie zrobiłam nic, co zagroziłoby nietykalności Związkowca. Unoszę głowę i dumnie spoglądam na stojącego nade mną mężczyznę.

– Rozumiem, lecz ja nie nastawałam na twoje życie, lecz tylko trochę… poprawiłam twą fryzurę, Mistrzu!

Spokojnym tonem dodaję jeszcze, widząc, jak zebrani wokół mnie adepci i trener bledną:

– Myślę, że określenie „urozmaicenie ćwiczeń nowymi technikami” to bardziej adekwatna nazwa na to, co właśnie się wydarzyło, i nie powinno wiązać się z żadnymi konsekwencjami!

Ha! A to dobre! Ale ci dołożyła, Severo! Potraktowała cię jak uczniaka, choć to ty uchodzisz za mentora! – Gavin dusi się ze śmiechu, oczekując w oddaleniu na reakcję ze strony towarzysza. – Nie powiesz mi teraz, że nie jest ciebie godna! – Jego wesołość przez chwilę nie pozwala czarnowłosemu się skupić. Zamyślenie Związkowca przerywa Jokin:

– Mistrzu, jedno słowo, a ukarzę tę dziewkę za impertynencję!

Severo przygląda się z zaciekawieniem bezczelnej dziewczynie. Maleńka brunetka o migdałowych, błękitnych oczach zaintrygowała go jako pierwsza spośród wszystkich do tej pory kobiet, które trafiły do Ravillonu. I po raz pierwszy od tylu lat przez moment nie wie, co powiedzieć. On! Niepokonany wojownik!

Słyszałem to! – Gavin przywołuje go na ziemię natarczywą myślą. – Przestań się chełpić, że jesteś najlepszym z rycerzy, i przyznaj, że ci się spodobała! Sam ją przed chwilą określiłeś maleńką brunetką i porcelanową lalką. Tak nie zwykłeś mówić czy nawet myśleć o kobietach, Severo! Bierz ją na górę, do łożnicy, i wychędoż jak trzeba, a raporty dla Wilbura zaczekają, aż z nią skończysz!

– Nie, Jokinie. Nie chcę jej ukarać. – Mina czarnowłosego Związkowca i jego spojrzenie nie wróżą niczego dobrego.

O, nie tak prędko, Gavinie. Baron będzie mój. Nie odstąpię od swojej nagrody, bo jakaś wyszczekana smarkula napluła mi właśnie publicznie w twarz, a mnie to rozbawiło!

– Chcę ukarać ich wszystkich! – ogłasza, wskazując na zebranych w korytarzu adeptów, którzy patrzą na niego z niedowierzaniem i przerażeniem, słysząc te słowa. – A więc – Severo ledwo tłumi śmiech, zwracając się znów do podoficera – bieganie po murach Twierdzy z obciążeniem i bez. Wspinanie się po ścianie Wielkiej Auli. Noszenie wody do pokojów Mistrzów po zewnętrznych schodach. Oraz sprzątanie wychodków pod koniec dnia. Bez jedzenia i picia. Do wieczora. Jeśli ktoś zemdleje lub padnie z przemęczenia, dawaj go do Harolda lub Vena. Niech ich cucą i wysyłają z powrotem na trening. Już ja wam pokażę, miernoty, co to znaczy być Związkowcem! Mam nadzieję, że nikt z was nie przetrwa do jutra. Lepiej od razu wracajcie, skąd przyszliście, zamiast tracić nasz czas! Ravillon to nie miejsce darmowego noclegu i wyszynku! To szkoła życia i walki! Żadne z was nie nadaje się na najemnika! Nawet ty, mocna w gębie pannico! – Patrzy znacząco na czarnowłosą czarodziejkę. – I cóż z tego, że władasz magią, skoro nigdy nie utrzymasz miecza w swej dłoni?! Aha! I jeszcze jedno! – Podchodzi znów blisko niesfornej kobiety. – Jak zamierzasz wykonywać ćwiczenia fizyczne, tyczy się to zresztą wszystkich tu obecnych niewiast, mając na sobie to coś?! – W tym momencie wyciąga sztylet z cholewy swego wysokiego buta, pochyla się i jednym wprawnym ruchem pozbawia młodziutką magiczkę dolnej partii sukni, którą ścina tuż nad kolanami, odsłaniając przed obecnymi na zajęciach odziane w wełniane pończochy łydki dziewczyny i jej niewielkie stopy ukryte w zamszowych trzewikach. – Jokinie, dopilnuj, by wszystkie pozbyły się tych krępujących ruchy strojów. Jak dla mnie mogą ćwiczyć w samych gorsetach. Nie zdążą nawet zmarznąć, wykonując moje zadania. Zresztą w Ravillonie nie ma miejsca na podobną pruderię! – Śmiejąc się donośnie, odchodzi w stronę swego przyjaciela.

Co za upokorzenie! Zawstydzona, spuszczam wzrok i już nic nie mówię. Jeszcze w całym moim życiu nikt mnie tak nie poniżył! Trzeba w ogóle nie mieć skrupułów i za krzty honoru, żeby obnażyć kobietę w obecności innych! Dobrze, że mój ojciec tego nie widzi, bo by grzmiał. A pomyśleć, że jeszcze moment temu zastanawiałam się, jak ten zjawiskowo urodziwy Związkowiec wyglądałby w barwach mego rodzica!

– No to nas urządziłaś! Głupia gęś! – Oburzony mag, gdy tylko uczniowie wychodzą spod arkad, popycha Arienne z taką siłą, że ta aż upada na brudne płyty dziedzińca. – Nikt cię nie prosił o pomoc! Brawury ci się zachciało, co?! A teraz wszyscy, zamiast trenować, będziemy biegać po zamku i czyścić wychodki! – Dając ujście swej złości, kopie w żwir przed czarodziejką, która musi osłonić twarz dłonią, aby małe kamyki nie powpadały jej do oczu. Pozostali adepci też zaczynają szemrać przeciwko niej.

– Zostaw ją! – Bard odciąga rozgniewanego mężczyznę. – Może i nierozsądnie postąpiła, ale przecież jest jeszcze bardzo młoda. To dziecko praktycznie! A popatrz, ile ma odwagi. Jako jedyna ośmieliła się coś zrobić, gdy ten butny Mistrz chciał nam udowadniać, jacy to z nas nieudacznicy!

Grajek wyciąga rękę w stronę brunetki i pomaga jej powstać.

– Dziękuję, panie…

– Panie? Ha, jaki tam panie, dziewczyno! Przecież to nie dwór królewski, możesz mi mówić po imieniu. Jestem Nemrod. A ty… Do stu piorunów! – wykrzykuje nagle, gdy przygląda się magiczce. – Co za oczy! Pieśni tylko mi pisać o pięknie tego błękitu! Nic dziwnego, że nawet sam potężny Mistrz Walk zaniemówił na jego widok!

– Co to, do cholery, ma być?! – Oburzony Jokin staje tuż przed dwójką uczniów. – Romansów się wam zachciało? Ty, bardzie, będziesz śpiewał, ale tak, jak ja ci zagram! Po wiadra! Ale już! – krzyczy do wszystkich, wskazując na otwarte pomieszczenie gospodarcze w głębi podworca.

Zanim ruszam za innymi, przykucam obok odciętego fragmentu sukni i szybkim ruchem za pomocą zaklęcia przywracam dawny fason swojemu strojowi. Mogę nosić kamienie w wiadrach i biegać po murach, ale nie zdzierżę u siebie tak wyuzdanego wyglądu.

– A ty – Jokin zagradza drogę czarodziejce – lepiej uważaj, co robisz. Następnym razem, kiedy urazisz Mistrza, nie będę go nawet pytał o pozwolenie, ale sam cię wychłostam. Podobna niesubordynacja pod moim dowództwem jest niedopuszczalna! Zrozumiałaś, głupia dziewucho?!

Przytakuję głową i szybko biegnę do szopy znajdującej się po drugiej stronie dziedzińca, żeby uniknąć skierowania uwagi podoficera na to, że sprzeciwiłam się poleceniu zmiany ubioru.

*

– Przykro to stwierdzić, Severo, ale jesteś idiotą!

– Bo dałem nauczkę smarkuli?

– Nie. Mogłeś to uczynić, ale nie tam, na dziedzińcu. – Gavin patrzy na towarzysza z dezaprobatą w oczach. – Mówiłem ci! Trzeba było ją zaciągnąć na górę i w zaciszu alkowy złoić malutki tyłeczek, a następnie…

– Wystarczy! – Czarnowłosy zwalnia kroku, gdy obaj znajdują się już poza zasięgiem wzroku adeptów. Wyciąga spod kaftana tasiemkę kołnierzyka koszuli i szybko związuje niesforne loki mocnym supłem.

– Dobrze. Zaraz skończę! Chcę tylko, żebyś wyjaśnił mi, patrząc prosto w oczy, dlaczego, gdy zrywałeś z niej suknię, myślałeś o malutkiej kokardce, którą ujrzałeś na jej pończosze, i znajdującym się tuż nad nią pieprzyku?!

– Idę do Gabinetu Mistrzów pisać dwudziestostronicowy raport dla Eminencji, gdyż, jak wiesz, krótszego ode mnie nie przyjmie. – Severo wykonuje nieoczekiwany zwrot i skręca w wąski korytarz wiodący ku niżej położonym piętrom Twierdzy. – Widzimy się wieczorem! – Macha przyjacielowi na pożegnanie i znika w mrocznym tunelu.

Gavin stoi przez moment na środku holu, patrząc za nim, po czym rusza w stronę komnat należących do Tessiego. Musi mu przecież opowiedzieć o tym, co zaszło, i gotów jest nawet poświęcić na to drugie śniadanie oraz sen Wielkiego Szpiega.

– Rumaka mu się zachciało! Idiota! – Echo roznosi jego gromki śmiech po korytarzach zamku. – Ta kobieta jest bardziej rasowa od durnego Barona, Lordzie Severo!

Tymczasem czarnowłosy, nim zasiada za przysługującym mu biurkiem w wielkiej bibliotecznej sali przeznaczonej do administracyjnej pracy Mistrzów, każe sobie przynieść akta przyjętych wczorajszego dnia adeptów. Od razu odrzuca wszystkie zwoje, które wziął jedynie dla niepoznaki, i sięga po ten jeden, najbardziej go interesujący.

*

Gdy tylko mężczyzna wkracza do wysoko sklepionej sali, zebrani w niej skrybowie odrywają się od swych zajęć, by oddać honory jednemu z Mistrzów. Wszystkie ściany podłużnego pomieszczenia zabudowano sięgającymi stropu regałami, które wypełnione są po brzegi opasłymi woluminami pradawnych ksiąg i zbiorami dokumentów. Pergaminy, zwoje i listy zajmują wszystkie stoły służące do pracy pisarzom, a także ścielą się po posadzce. W powietrzu unosi się kurz i zapach stęchlizny. Związkowcy kolejno pochylają głowy i przykładają prawe dłonie do piersi, kiedy nadchodzący dowódca mija ich stanowiska. Nikt nie ośmiela się odezwać, gdyż wśród niżej postawionych członków Organizacji potężny wojownik budzi respekt, ale i postrach. Odziany, jak pozostali, w czerń Mistrz zmierza ku drzwiom umieszczonym po przeciwległej stronie Kancelarii, niosąc przed sobą pokaźnej wielkości szkatułę.

– Chwała Związkowi i wam, Bracia! – Severo pozdrawia dwóch mężczyzn, gdy bez pukania przekracza próg ich gabinetu. Obaj równocześnie podnoszą głowy znad potężnych ksiąg leżących na ustawionych równolegle do siebie biurkach. – Wróciłem wczoraj z Fenis. Cesarz był wyjątkowo hojny! – oświadcza z wyraźnym zadowoleniem. Podchodzi do Związkowca siedzącego bliżej strzelistych, zakratowanych okien i kładzie przed nim na zawalonym dokumentami blacie skrzynię. – Dokładnie dwieście pięćdziesiąt tysięcy fenów! I to za jedno zlecenie! – Otwiera rzeźbioną kasetę, opierając przedramiona na jej wieku i z dumą patrząc w szare oczy jasnowłosego mężczyzny. – Oczywiście możesz to przeliczyć, Argusie, choć trochę ci to zajmie.

Postawny Kanclerz rozsiada się nieco wygodniej w fotelu, eksponując zaokrąglający się coraz bardziej brzuch. Ostatnie lata zajmowania się administracją i pieniędzmi Związku odsunęły go od czynnej służby, praktycznie przestał używać miecza, a co za tym idzie – dbać o tężyznę fizyczną. Zresztą ta jest mu teraz w ogóle niepotrzebna, gdyż piastując jedno z najwyższych stanowisk w Świętej Organizacji, dysponuje ludźmi, którym może zlecić każde zadanie. Takimi, jak chociażby stojący teraz przed nim Mistrz Walk. Uśmiecha się szeroko, odsłaniając tym samym brak pełnego uzębienia.

– Nie ma takiej potrzeby. Gritton zliczył już wszystko dla mnie. Prawda, Grittonie?

Niski dwudziestolatek o czarnych krótkich włosach, małych zielonych oczach i przekrzywionym na skutek niedawnej bójki nosie spogląda na zawartość skrzyni z grymasem wygranej.

– Dokładnie trzysta tysięcy fenów przywiozłeś ze sobą z Fenis, Severo. Dobrze, że przyniosłeś brakującą różnicę, bo nie mogłem się jej doszukać – rzuca zuchwale, po czym podchodzi do kasety, zamyka ją i przenosi do Skarbca znajdującego się za żelaznymi drzwiami ukrytymi w ścianie zabudowanej półkami na księgi.

– Wiemy, jak oddanie służysz Związkowi. Tym bardziej nam przykro, że wiedząc, jakie problemy z finansami mamy obecnie, zatajasz przed nami część dochodów. To niegodne, rzekłbym, tytułu Mistrza!

– Niegodne i surowo karane – dodaje do wypowiedzi Kanclerza Gritton, powracając ze Skarbca.

Czarnowłosy mężczyzna czuje, jak jego dłoń sama zaciska się na rękojeści potężnego miecza, który wisi u jego boku.

– Jak śmiesz, Argusie! Czyżbyś sugerował, że okradam Związek?! Po tylu latach wiernej służby! Wypełniam każdy wasz rozkaz, nawet ten najbardziej gówniany! Bez słowa sprzeciwu narażam własne życie, podczas gdy wasze tyłki siedzą bezpieczne i coraz grubsze w Ravillonie! Oddawaj natychmiast te pięćdziesiąt tysięcy! Te pieniądze są moje! Każdy pieprzony fen! Zasłużyłem na moje wynagrodzenie w pełni. Nie ma go w rachunkach wystawionych przez Cesarską Kancelarię, gdyż otrzymałem je od Cesarza w ramach osobistego daru!

– O tak! Podobnie zresztą jak olbrzymią srebrną tarczę z rubinowym wizerunkiem maku, obraz pędzla Mistrza Penna pod tytułem Elfie panny w kąpieli, arras ze sceną bitewną przedstawiającą króla Agenora rozgramiającego Cienie z Schatten, sztylet i pas wysadzane diamentami, karafkę wykonaną z niezwykle rzadkiego dziś tahitańskiego kryształu, haftowane złotą nicią adamaszkowe poduszki pochodzące zza Mórz w liczbie dziesięciu… Mam wyliczać dalej, Mistrzu Severo? – Gritton przystaje za plecami fotela, w którym siedzi Wielki Kanclerz. Strasznie go bawi ta sytuacja i nie może stłumić śmiechu. Nareszcie może poniżyć mężczyznę, który uchodzi za największego z wojowników, do tego jest od niego sporo starszy i zawsze gardził administratorami Związku, takimi jak on czy Mistrz Argus.

Jego ojciec miał jednak dobre przeczucie, gdy kazał śledzić Severa podczas ostatniej misji w Fenis. Nie od dziś wiadomo, że czarnowłosy Związkowiec coraz rzadziej bywa w Ravillonie i czyni wszystko, byle tylko jak najprędzej go opuścić. Mężczyzna mówi też otwarcie o swej niechęci do Czarnej Twierdzy i tęsknocie za wolnością. Eminencja zaczął się więc obawiać, czy aby najlepszy z jego najemników nie planuje ucieczki ze Związku. Mogłoby wiązać się to z katastrofalnymi skutkami, gdyż Anturyjczyk od kilku lat jest głównym, a często i jedynym dostarczycielem pieniędzy dla Świętej Organizacji. Tylko jego zlecenia opłacano dotychczas górami złota. Cesarz go uwielbia i traktuje jak faworyta. To rzadkość, gdyż babka władcy, królowa Mitylena, pilnie strzeże dostępu do swego wnuka. Tymczasem i ona przejawia niewyjaśnioną słabość do tego Związkowca. Szpiedzy Wilbura szybko donieśli mu o prezentach, jakie za plecami Związku Severo otrzymuje od swych królewskich patronów. Trzeba było czym prędzej ukrócić ten proceder. Eminencja zaniepokoił się, że to dodatkowe dofinansowanie, gromadzone w jakimś nieznanym mu jeszcze miejscu, ma w przyszłości posłużyć dezercji Anturyjczyka. Ratując sytuację, zlecił więc swemu synowi zajęcie się tym palącym problemem.

– Wszystko to zresztą już znajduje się w naszym Skarbcu – dodaje Argus, również nie mogąc pohamować śmiechu.

W tym momencie Severo nie wytrzymuje. Jednym skokiem przesadza olbrzymie mahoniowe biurko i ląduje tuż obok Kanclerza. Chwyta go za gardło i ściskając tchawicę tak, by mężczyzna tracił świadomość powoli, w okropnych męczarniach, krzyczy:

– To wszystko należy do mnie! Natychmiast zwrócicie mi moje rzeczy, bo inaczej nie ręczę za siebie!

Gritton odskakuje nieco dalej od towarzysza, żeby nie znaleźć się w zasięgu ręki niebezpiecznego przeciwnika. Chwyta z blatu swego biurka niewielki srebrny dzwonek, na którego dźwięk do gabinetu wbiega kilkunastu odzianych w czerń wojowników ze Znakiem Sroki na piersiach.

– Puść mnie, ty parszywy psie! – Argus próbuje złapać dech. – W przeciwnym razie oskarżymy cię przed Arcymistrzem o zdradę! I zaraz nie będziesz mieć nie tylko swoich bogactw, ale i skóry na grzbiecie!

Na ledwo widoczne skinienie głowy Grittona jeden z przybyłych Związkowców wyjmuje zza pasa długi, skórzany bicz. Strzela z niego, a końcówka bata owija się z mocą wokół nadgarstka Severa.

– Zaniechaj tego, co czynisz, wszak widzisz, że przy naszej przewadze nie masz szans na wygraną! Nie dasz nam rady w pojedynkę! – wysapuje Argus, a mężczyzna dzierżący bicz pociąga go, wzmacniając uścisk, aby oderwać rękę Mistrza od szyi Kanclerza.

– Marne sztuczki stosujecie do obrony swego pana! – Anturyjczyk nie kryje rozbawienia, patrząc na otaczających go wojowników. – Pokażę wam zatem takie, których nie nauczycie się nigdy od Mistrza pokroju Argusa czy tego tutaj chłystka! – Wskazuje głową na rozwścieczonego Grittona. I nagle puszcza gardło mężczyzny, za to obiema dłońmi chwyta bat i ciągnie do siebie z taką mocą, że trzymający go Związkowiec wywraca się, wypuszczając broń z ręki i przejeżdżając na brzuchu po śliskiej posadzce wprost do stóp bruneta. Severo oswobadza nadgarstek, przechodzi po leżącym i rusza w stronę otaczających go żołnierzy. Ci cofają się z przestrachem, widząc dzikość jego spojrzenia i wiedząc, do czego może być zdolny, gdy w jego oczach rozpala się karminowy błysk. Czarnowłosy atakuje od razu kilku przeciwników naraz. Zręcznymi ciosami i unikami toruje sobie drogę ku następnym. Nie wyciągnąwszy nawet broni, gołymi rękoma rozgramia po chwili całą straż przyboczną Grittona. Staje w rozkroku między pokonanymi, jęczącymi z bólu mężczyznami i zwraca pałający nienawiścią wzrok w stronę dwóch urzędników.

Argus wciąż jeszcze nie doszedł do siebie po przyduszeniu. Leży w swym fotelu na wpół przytomny, charcząc ochryple. Gritton zaś, widząc, co się stało, pospiesznie przemyka w stronę Skarbca, licząc, że zdąży się w nim zaryglować przed Severem, nim przybędą posiłki. Jednak Mistrz Walk jest szybszy. Dopada otwartych drzwi prędzej niż syn Wilbura i zajmując prawie całe ich światło, zwraca się do Skarbnika:

– A teraz, szczeniaku, siądziesz grzecznie przy biurku, sięgniesz po pióro i pergamin i napiszesz rozporządzenie, w którym przekażesz mi wszystkie dobra skradzione podstępnie przez ciebie i tego starego capa. – Wskazuje głową na Kanclerza, który właśnie zasłabł. – Stwierdzisz w nim także, że jest to moje prywatne wynagrodzenie za trud włożony w misję. Dodasz do tego wszystkiego jeszcze dwadzieścia tysięcy, żebym zapomniał o całej sprawie, po czym posłusznie podpiszesz dokument! – Mówiąc to, sięga po miecz, lecz nim udaje mu się go wyciągnąć z pochwy, dobiega go rozwścieczony głos jednego z trzech mężczyzn, wkraczających właśnie do gabinetu.

– Co tu się, do kroćset, dzieje?!

– Ojcze! – Gritton natychmiast wykorzystuje moment zaskoczenia przeciwnika i czmycha w stronę Wilbura.

Eminencja, odziany w sięgające posadzki czarne szaty, wspiera się na długiej, hebanowej lasce, na której gałce wyrzeźbione zostały wszystkie zwierzęta odpowiadające poszczególnym Domenom Mistrzów Związku. Podwójny, błyszczący srebrem łańcuch z medalionem przedstawiającym Skorpiona wisi na jego szyi i okala swym grubym splotem wychudzone piersi i ramiona mężczyzny. Jadowicie zielone oczy czarodzieja zwężają się w malutkie szparki, gdy dostrzega Severa gotującego się do dalszej walki.

– Ojcze… – skomle Wielki Skarbnik, kryjąc się za plecami rodzica. – Poddany ci Mistrz Walk zaatakował mnie i moich żołnierzy, gdy chciałem wyegzekwować od niego pieniądze, jakie otrzymał od Cesarskiego Zleceniodawcy. Chciał okraść Związek!

– Oż ty, parszywa kanalio! Łgarzu! – Czarnowłosy wojownik czuje, jak znów puszczają mu nerwy i mimo obecności swego przełożonego oraz towarzyszących mu dwóch innych Mistrzów, rzuca się z nagim mieczem w stronę Grittona. Wystarczy jednak lekkie uderzenie magiczną laską w marmurową posadzkę, by potężny czar zmiótł Anturyjczyka z nóg i rzucił nim niczym piórkiem w stronę Skarbca.

– Ledwo się pojawił i od razu robi problemy – wzdycha czarodziej, przekraczając próg tajnego przejścia, za którym zgromadzono wszystkie skarby Związku. Towarzyszący mu Tarlen i jego kompan z zaciekawieniem podążają za Eminencją, podczas gdy Gritton, na znak dany przez ojca, zaczyna cucić zemdlonego Argusa.

Severo leży na środku niskiego pomieszczenia. Z każdej strony otaczają go stojące na sobie stosy szkatuł i kufrów. Pomiędzy nimi znajdują się przepełnione pieniędzmi worki. Z tych niedokładnie zawiązanych wysypują się srebrne monety i drogie kamienie.

– Dobrze, że jest nieświadomy i tego nie widzi. – Eminencja wolnym krokiem podchodzi do Anturyjczyka i szturcha jego twarz obcasem, by się jej przyjrzeć. Z prawej skroni wojownika spływa strużka krwi. – Tarlenie?! Jeszcze dziś wszystkie te bogactwa mają stąd zniknąć, zrozumiano? Związek jest ubogą instytucją. Nikt nie może się dowiedzieć, że jesteśmy w posiadaniu aż tylu dóbr. Zajmij się tym osobiście! – zwraca się do młodego Mistrza, nie odrywając pełnego pogardy wzroku od nieprzytomnego. – Ty zaś, Estonie, zabierzesz Severa do jego komnat. Tylko dyskretnie! – dodaje. – Weź ze sobą Grittona. Będzie zachwycony. Zadbajcie, by nasz Lord solidnie wypoczął. Nie chcę go widzieć ani o nim słyszeć aż do jutrzejszej uczty. Wystarczy, że Arcymistrz to właśnie mnie zlecił jej przygotowanie na cześć tej anturyjskiej gnidy! Gdyby jako jedyny z nas nie był ulubieńcem Cesarza, już dawno gniłby na powrót w Podziemiach, gdzie jego miejsce!

A gdy dwaj Mistrzowie chwytają pod ramiona powalonego czarem wojownika i ciągną go z mozołem do wyjścia ze Skarbca, Wilbur jeszcze przez jakiś czas pozostaje sam w pomieszczeniu. Gdy je opuszcza, podchodzi do syna przytrzymującego sole trzeźwiące przy bladej twarzy Argusa i mówi z szerokim uśmiechem:

– Zobaczyłem właśnie, że mamy na stanie dzieło Mistrza Penna. Chcę je mieć w swych apartamentach jeszcze dziś. Te kąpiące się elfki są rozkoszne!

*

Jest już późne popołudnie, gdy zmęczona przemierzam po raz trzydziesty te same schody wiodące na szczyt Zachodniej Wieży. Cały dzień wraz z innymi adeptami biegałam obciążona wiadrami żwiru dokoła jednego z dziedzińców i po okalających go murach – doświadczenie, którego nigdy nie zapomnę. Mieszkańcy Ravillonu, których napotykaliśmy w czasie wykonywania tego irracjonalnego zadania, zwracali na nas uwagę, wytykając palcami i szydząc. A potem jeszcze to uwłaczające polecenie Jokina – liczenie kamyczków w pojemnikach, aby na każdą rękę przypadała taka sama liczba – tysiąc dwieście pięćdziesiąt osiem! Dla mnie był to moment oddechu od znienawidzonego biegania, jednak dla innych, którym bardziej zaawansowane rachowanie nie wychodziło najlepiej, stanowiło to chwilę dodatkowej grozy. Ile bowiem razy ktoś się pomylił w liczeniu, tyle razy więcej miał wykonać rundę z wiadrami, balansując po blankach rozległej budowli.

Tym razem z kolei drewniane wiadra, które dźwigam, przepełnione są po brzegi wodą. Jeszcze nigdy nie czułam takiego zmęczenia. Każdy ruch boleśnie przypomina mi o istnieniu mięśni w moim ciele, o których nie miałam nawet pojęcia. Moje barki, ręce, dłonie, plecy i nogi zdają się protestować przeciwko mej woli. Coraz częściej potykam się, rozlewam zawartość, z rezygnacją obserwując, jak zatracam kontrolę nad swoimi członkami. Gdy wreszcie docieram na szczyt wieży, z ulgą przystaję na chwilę i prostuję obolały kręgosłup. Fetor, który drażni nozdrza, sprawia, że robi mi się niedobrze. To chyba ponad moje siły. Nie dam rady oczyścić tego miejsca. Przysiadam na chwilę na ostatnim stopniu zewnętrznych schodów, żeby odpocząć, pozbierać myśli i zmusić się do wykonania tego finalnego zadania, gdy słyszę, jak jedne z drzwi prowadzących do baszty otwierają się, a zza moich pleców dobiega znajomy głos:

– Chyba już ci wystarczy na dzisiaj, co? – pyta rudowłosa kobieta.

– Chciałabym to zakończyć, ale obawiam się, że Jokin wymyśli mi kolejne zadania, jak tylko dowie się, że tego nie wykonałam – stwierdzam z rezygnacją do stojącej na progu Caris.

– O to się nie martw. Rozmówiłam się już z nim. Mistrz Argus chce cię pilnie widzieć i lepiej, żeby się nie dowiedział, że jego rozkaz nie został wykonany tylko dlatego, że zlecono ci sprzątanie latryn. Chodź więc za mną.

Podopieczna posłusznie zostawia wiadra z wodą na schodach i podąża za opiekunką w głąb Twierdzy. Kobiety mijają pomieszczenia, z których dobiega przykra woń i zamykając za sobą kolejne wrota, docierają do mieszkalnych części zamku.

– Mistrz Argus wcale mnie nie wzywał, prawda?

– Bystra jesteś. – Towarzyszka uśmiecha się z uznaniem do Arienne. – Ale pewnych rzeczy nie mów zbyt głośno, bo może się okazać, że nawet tutaj ściany mają uszy. Obiecałam Tamirze, że się tobą zaopiekuję, więc muszę cię dobrze przygotować na jutrzejszą ucztę. Trzeba cię wykąpać. Wybacz, ale po całym dniu tego skakania po murach nie pachniesz najlepiej. Ludzie Gavina wymyślają naprawdę głupie ćwiczenia. Aby niewieście kazać wykonywać podobne niedorzeczności! – Kręci głową z niesmakiem.

– To był pomysł Mistrza Walk…

– O! W takim razie poznałaś już Severa. No tak, można się było tego spodziewać, patrząc na to, co robicie. Jego metody podobają się mało któremu z Członków Wielkiego Zgromadzenia. Do Argusa zaś dochodzi tyle skarg na tego Anturyjczyka, że nie zdziwię się, jeśli lada moment pozbędą się go z zajmowanego stanowiska.

Słuchając w skupieniu, czarnowłosa uczennica przygląda się od niechcenia mijanym pomieszczeniom. Ta część budowli zdecydowanie różni się od tych, w których do tej pory przebywała. Wysokie okna ozdobione są ciężkimi zasłonami w zwierzęce wzory, wyblakłe, ale wciąż widoczne. Na pokrytych ciemnoczerwoną tapetą murach pozawieszano gdzieniegdzie portrety przedstawiające znamienite postacie. Uwiecznieni na nich mężczyźni ubrani są w czerń, a na ich piersiach widnieją srebrne medaliony. Dawni Mistrzowie.

– Z tego, co słyszałam w dormitorium, to adeptki nie miałyby nic przeciwko temu. Bardzo negatywnie się o nim wypowiadały.

– A ty się z nimi zgadzasz?

Zastanawiając się nad odpowiedzią, przywołuję obraz pięknego mężczyzny, którego spotkałam tego poranka, i jego gestu, gdy uniósł mą brodę, aby zajrzeć mi w oczy. Czułam wówczas, że moje serce chyba przestanie bić. Bałam się, że rozpoznawszy mój czar, rozgromi mnie tak jak kapłana, tymczasem, próbując przeniknąć w głąb mnie tym swoim hipnotyzującym wzrokiem, którym tak nieoczekiwanie uciekł, zaintrygował mnie. Co takiego zobaczył, że odwrócił spojrzenie? Czyżby w tym krótkim zetknięciu naszych źrenic zdążył odczytać, że obnażenie mnie będzie gorszą karą niż chłosta? Wzdrygam się na samo wspomnienie tego wydarzenia.

– Myślę, że jeżeli jego celem jest wzbudzanie postrachu, to bardzo skutecznie dobiera metody, żeby to osiągnąć.

Gdy kobiety dochodzą do końca korytarza i schodów, Caris wskazuje magiczce drzwi swego pokoju, a następnie tłumaczy, jak dojść do dormitorium. Każe Arienne przynieść do siebie swoje najlepsze ubranie. Nowicjuszka posłusznie udaje się na dół. O tej porze w pomieszczeniu adeptek nie ma nikogo. Czarodziejka podchodzi do jednej ze swoich skrzyń i wyciąga pierwszą z brzegu suknię – w odcieniu jeszcze ciemniejszej szarości niż ta, którą w tej chwili nosi.

– To ty? Cały zamek już o tobie trąbi!

Aż podskakuję zaskoczona, słysząc głos za sobą. Odwracam się i trzymając odzienie w zmęczonych, obolałych dłoniach, uśmiecham się lekko do Doris.

– Chyba nie rozpowiadałyście nikomu o wczorajszych wróżbach? – Próbuję być życzliwa, jednak milknę, dostrzegając zmianę w wyglądzie kobiety. – Co się stało z twoimi włosami? – Pamiętam przecież, że jeszcze wczoraj rozczesywała swe kasztanowe pukle przed spaniem.

– Nie zgrywaj idiotki. – Muskularna dziewczyna przysiada na swoim sienniku i zdejmuje długie buty. Jej głowa jest praktycznie łysa i oszpecona ranami. – Wszyscy opowiadają o tym, jak zaatakowałaś Mistrza Severa. I nie wypieraj się, ty kretynko! Co ty sobie w ogóle wyobrażałaś?! Że zwyciężysz niepokonanego?! Z takimi marnymi warunkami?! Ja jestem tu już od sześciu lat i nie miałam nawet szansy brać udziału w jego treningach. A ty ledwo wczoraj przybyłaś i już miałaś z nim potyczkę!

Teraz zaczynam rozumieć, o co naprawdę chodzi wojowniczce. Ćwicząc tyle czasu pod okiem jednego Mistrza, nawet z nim bezpośrednio nie rozmawiała! A zważywszy na fakt, że stanowi on dla niej wzór, musi być jej szczególnie przykro, że mnie – nowicjuszce – od razu się to udało.

– To było całkowicie niezależne ode mnie, Doris – wypowiadam cicho z żalem w głosie. – Nie zabiegałam o jego uwagę. Chciałam pomóc pewnemu magowi i raczej mi to nie wyszło… Tylko sprowadziłam na wszystkich nieszczęście. Cały dzień morderczego treningu bez strawy…

Dziewczyna ciska brudnymi butami w kąt. Łzy pojawiają się w jej oczach.

– Ścięto mi włosy, bo według mego trenera tylko spowalniały moje ruchy w walce mieczem. I jak Mistrz Walk ma teraz zwrócić uwagę na mnie, skoro wyglądam jak strach na wróble?!

Zaskoczona przysiadam obok kobiety.

– Jestem pewna, że jeśli będziesz wytrwale ćwiczyć, w końcu zdobędziesz jego uznanie i szacunek.

Doris odwraca zapłakaną twarz w stronę czarodziejki i chwilę jej się przygląda. Nagle chwyta medalion wiszący na piersi Arienne i wykrzykuje:

– To jego wstążka! Skąd ją masz? Mistrz Severo zawsze nosi ją na treningach… Podarował ci ją? – Patrzy pożądliwym wzrokiem na czarną tasiemkę zawiązaną na wisiorku magiczki.

Zupełnie o tym zapomniałam! Teraz dopiero zdaję sobie sprawę, że kawałek aksamitu był ze mną przez cały dzisiejszy dzień. Odwiązuję go od łańcuszka i podaję przygnębionej towarzyszce.

– Jest twoja. A teraz pozwól, że się oddalę. Pewna osoba czeka już na mnie.

Po tych słowach odchodzę. Niosąc suknię przewieszoną przez ramię, kieruję się ku wyższym kondygnacjom Twierdzy, pochłonięta rozmyślaniami nad tym, czy niepokonany Mistrz Severo kiedyś zauważy biedną Doris.

Nagle jedne z kilku umieszczonych w ścianie ogromnych, rzeźbionych w mahoniu drzwi otwierają się gwałtownie na korytarz, do którego wkracza Arienne. Bardzo szczupły, wysoki blondyn zatrzymuje się pod olbrzymim kandelabrem, w którym pali się zaledwie kilka świec. Ich skąpy blask wystarczy jednak w zupełności, by odsłonić krew na rękach i przedramionach mężczyzny. Na jego wąskiej piersi migocze srebrny medalion z wizerunkiem galopującego Rumaka.

– Chodźże wreszcie! – Nieznajomy zagląda z powrotem do komnaty znajdującej się za pięknymi drzwiami, gdy ktoś przebywający wewnątrz pomieszczenia zwleka z wyjściem. – Grittonie! Nim nas zauważą! Ven mieszka naprzeciw!

– Już idę… – zasapany głos odpowiada mu ze środka. – Muszę mieć pewność, że właściwie wykonaliśmy rozkaz mego ojca.

– Gwarantuję ci, że nieprędko się obudzi! – Jasnowłosy mężczyzna cofa się na korytarz, wycierając skrwawione dłonie w koszulę.

– Nie mogłem się powstrzymać, by jeszcze raz na niego nie spojrzeć! Niezapomniany widok! Marzyłem o tym od czasów, gdy trafiłem do niego na nauki! – Chichocząc, wychodzi z komnaty niski, krępy brunet noszący medalion z podobizną Sroki. Wpycha w ręce towarzysza czarny kaftan, po czym sam zaczyna wdziewać własny. Mimo że czyni to bardzo szybko, można dostrzec krwawe ślady także i na jego skórze oraz kropelki krwi spływające po jego włosach i twarzy.

– Ja też! – Blondyn również nie kryje wesołości, patrząc, jak jego kompan pospiesznie zamyka ogromne wrota. – Ale teraz chodźmy stąd jak najprędzej, nim zjawi się któryś z jego pobratymców!

Obaj już mają ruszyć korytarzem, gdy w półmroku dostrzegają nieoczekiwanego intruza.

– Ty! Jak tu się dostałaś, smarkulo?! – Wysoki Związkowiec wskazuje w stronę dziewczyny kościstym palcem.

– Co tu, do cholery, robisz?! Ta część Ravillonu należy do Mistrzów! A za wdarcie się do niej karzemy wyłupieniem oczu! – wykrzykuje rozwścieczony Gritton.

– Mówiłem ci, że za długo się z nim zabawialiśmy – wyszeptuje do niego towarzysz.

– Milcz, Estonie! Zaraz rozwiążemy ten problem. – Brunet gwałtownie rzuca się ku czarodziejce i z potężną siłą ją policzkuje. Gdy ofiara upada na ziemię, syn Wilbura podrywa ją znów na nogi i już chce ponownie uderzyć, lecz jasnowłosy mu przerywa:

– Poczekaj! To chyba jest ta mała, którą wczoraj przyjęliśmy.

– Jaka mała?! – Gritton prostuje się, by wydać się wyższy. Nie zmienia to faktu, że od nowicjuszki dzieli go jedynie kilka centymetrów wzrostu.

– No, ta, od Tarlena! – Eston chwyta magiczkę boleśnie za brodę i przygląda jej się w skąpym świetle kandelabru. – A jakże! To ona! Wieprzek Tarlen, nie słyszałeś?! – Wybucha śmiechem, puszczając twarz dziewczyny.

Gritton mruży krótkowzroczne oczy, by lepiej widzieć.

– Nie było mnie na Zgromadzeniu.

– Żałuj! – wciąż śmieje się wysoki Mistrz.

– To nie zmienia faktu, że nas widziała! – syczy Gritton, ledwo panując nad złością. – Co tu robisz, dziewucho?!

Dotykam dłonią obolałego policzka i cofam się o krok. Przestraszona czuję, jak ciężko przechodzi mi głos przez gardło:

– Zmierzałam właśnie do komnaty Milady Caris, Mistrzu. – Spuszczając wzrok w panice, zaczynam intensywnie się zastanawiać, w jaki sposób stąd uciec. W końcu, zdaje się, przyłapałam tych

dwóch mężczyzn na jakiejś zbrodni. Ta krew na ich rękach każe mi być ostrożną. – Wzywała mnie pilnie – dodaję pospiesznie.

– No proszę – śmieje się jasnowłosy mężczyzna. – Jeden dzień w Ravillonie starczył, żeby okiełznać jej zadziorny charakterek! Wczoraj była zabawniejsza. Dobra! – Widocznie niezainteresowany dalszą konwersacją Eston zwraca się do towarzysza: – Zabierz ją do Caris. Niech ta mała nie włóczy się tutaj dłużej i nie węszy jak pies, a ja pójdę zdać relację z naszego zadania.

Po tych słowach Związkowiec oddala się, za to Gritton stoi przede mną i przygląda mi się przez chwilę w milczeniu. Mężczyzna chyba nie ma żadnych umiejętności magicznych, gdyż bez problemu dostaję się do jego umysłu i z zawstydzeniem słyszę, jak krytykuje mój wygląd.

Szkoda wielka, bo jako jedna z nielicznych tu nadawałaby się pod względem wzrostu, jednak ten odór, włosy w nieładzie, brudne dłonie i staroświecki ubiór… Ohyda! To nie jest partnerka godna Wielkiego Skarbnika Związku!

Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak źle wyglądam!

– Jeśli powiesz komuś o tym, co tu widziałaś, nie skończy się na jednym policzku! A teraz chodź!

Nie czekając na odpowiedź, niski Związkowiec odwraca się i rusza, ciągnąc dziewczynę za ramię do sąsiedniego skrzydła Twierdzy. Prowadzi ją do drzwi, na których w mahoniu wyrzeźbiony jest wizerunek Sowy. Otwiera je bez pukania i wchodzi do środka, a Arienne podąża za nim.

W przestronnym pomieszczeniu królewski przepych miesza się z bezgustownym zbieractwem. Ściany pokryte turkusowym wzorzystym adamaszkiem, ozdobionym złotymi listewkami, ledwo mieszczą rozliczne płótna przedstawiające sceny z polowań. Gdzieś pomiędzy kilkoma portretami poupychane są poroża i głowy zwierząt. Strzeliste okna zakryto grubymi granatowymi zasłonami. Z baldachimu ogromnego łoża znajdującego się naprzeciw lekko spływają ku posadzce wielobarwne, zwiewne materie. Na wprost wejścia ogień strzela wysoko w marmurowym kominku, sprawiając, że w pomieszczeniu jest naprawdę ciepło. Obok paleniska stoją dwa czerwone parawany. Zza jednego z nich wyłania się jasnowłosa piękność ubrana w błękitną mgiełkę. Na widok gości marszczy brwi, ale nic nie mówi, tylko przechodzi w skryty w mroku głąb apartamentu. Za to nieoczekiwanie odzywa się inna kobieta – upinająca właśnie przed pozłacaną toaletką swe zafarbowane na wiśniowy kolor włosy.

– Mistrzu Grittonie? Wiesz chyba, co ci grozi za nastawanie na kobietę innego Członka Wielkiego Zgromadzenia i nachodzenie jej komnat pod jego nieobecność?

– Uważaj, jak się do mnie zwracasz, suko! Nawet Tessi nie da rady postawić się mojemu ojcu, więc lepiej zamilcz! – Oburzony mężczyzna popycha czarodziejkę do środka i zwraca się do jej opiekunki leżącej blisko kominka na szezlongu i delektującej się właśnie różowymi winogronami: – Naprawdę ją wzywałaś? Nie ma już nic lepszego w dormitorium?

– To moja sprawa, Mistrzu. Dziękuję, że ją przyprowadziłeś, a teraz wybacz, ale wolałybyśmy zostać same. – Caris stara się nie dopuścić do sporu.

Mrucząc coś pod nosem, Skarbnik wychodzi z pokoju, trzaskając za sobą głośno drzwiami.

– Co za idiota! – rzuca za Związkowcem ubrana w czarną suknię z głęboko wyciętymi plecami dziewczyna, która w tak bezpośredni sposób potraktowała Mistrza. – Myśli, że może bezkarnie ślinić się, patrząc na Zoe, i ciągle zasłania się tatusiem, bo sam nic nie umie! Szczeniak!

– Och, Taido, już zostaw ten temat. Lepiej mi pomóż. – Rudowłosa wskazuje palcem na Arienne. – Obiecałam się nią opiekować, więc trzeba skutecznie zająć się jej wyglądem, żeby szybko awansowała, zamiast gnić na dolnych poziomach Twierdzy jako zwykła służka.

Dwudziestoletnia, smukła dziewczyna podchodzi do nowo przybyłej i przygląda się jej twarzy z zatroskaniem.

– Jeśli zrobił to przed chwilą, to jeszcze damy radę zapobiec, aby ten siniak nie stał się jutro twoim znakiem rozpoznawczym. A teraz marsz do kąpieli! – Wskazuje miejsce obok kominka, gdzie za purpurowym parawanem stoi niewielka balia z zachęcająco pachnącą i parującą wodą, przygotowaną najwyraźniej przed chwilą.

Odkładam suknię na obity ciemnozielonym pluszem taboret i już mam zamiar zacząć się rozbierać, gdy w zaciemnionym rogu pomieszczenia dostrzegam siedzącego w wygodnym fotelu mężczyznę. Niewiele starszy ode mnie, trzyma w rękach otwartą szkatułkę, z której wyjmuje srebrny kolczyk i podaje go stojącej obok niego blondynce w błękitnym negliżu. Ponętna dziewczyna rozchyla skąpe szaty i przykłada do pępka ozdobę, przeglądając się przy tym w pobliskim zwierciadle.

Podążając za spojrzeniem czarnowłosej magiczki, Taida macha ręką.

– To Orsen, nie musisz się go obawiać. Jest jedną z nas.

Zdumiona, unoszę brew. To nie mężczyzna?! Może i ma delikatne rysy twarzy oraz piękne, złociste loki, spływające lekko na ramiona, ale na jego brodzie wyraźnie rysuje się lekki zarost. Nie rozbiorę się przy kimś takim!

Blondyn podaje swej towarzyszce inną ozdobę, gdy kobieta zdaje się nieusatysfakcjonowana poprzednią, a następnie odkłada szkatułkę na wzorzysto intarsjowaną posadzkę, powstaje, po czym zatrzymuje się przed jednym z parawanów.

– Och, jeszcze nas nie zna, więc może czuć się onieśmielona. – Z gracją ruchów przesuwa dwa przepierzenia tak, aby szczelnie otaczały balię z wodą. – Proszę, teraz możesz swobodnie się odświeżyć i być pewna, że nie podąża za tobą żadne niechciane przez ciebie spojrzenie. – Mruży oczy pod woalem długich, ciemnych rzęs, po czym tonem eksperta orzeka: – Och, Caris, chyba nawet nie wiesz, jaki klejnot znalazłaś! I chyba mam pomysł, w co możemy ją przystroić, gdy już zmyje z siebie cały ten brud.

Wciąż skrępowana, nic nie mówię, tylko wchodząc za zasłony, rozbieram się i pospiesznie zanurzam w gorącej wodzie.

– Chcecie ją zaprezentować Mistrzom na jutrzejszej uczcie? – do uszu Arienne dolatuje śpiewny głos roznegliżowanej blondynki, w którym można rozpoznać miękki, esterwaldzki akcent. – Na mojego Gavina nie liczcie. Nie stać go będzie na utrzymanie kolejnej Milady.

– Przy wymaganiach twoich i Nukki trudno się dziwić, że biedny Misio ledwo ciągnie! – Orsen wybucha śmiechem.

– Niech płaci, skoro sam też wymaga! – odpowiada mu rozbawiona Zoe. – Za dzisiejszy ranek spędzony w zamkowej kuchni zamierzam załatwić sobie przecudną broszę z topazem, którą prezentował złotnik Etes podczas naszej ostatniej wyprawy do Fos.

– No tak, sławetny pasztet z gęsiny oraz pieczeń cielęca z całą pewnością są tego warte! – wtrąca Caris. – Po tej pieczeni wnioskuję zresztą, że macie dziś w planach gościnę naszego Lorda? – pyta z zaciekawieniem w głosie. – Jeśli tak, to wcale się nie dziwię wygórowanej zapłacie za ten wieczór.

– Ja tam lubię jego wizyty – odpowiada ponętna blondynka. – I co z tego, że miewam odmrożenia na ciele, gdy w miłosnym szale przestaje kontrolować swą moc, skoro w pełni rekompensują mi to wymiary jego przyrodzenia!

– No tak. W końcu ma między nogami sławnego na cały Kontynent Lodowego Olbrzyma, ha, ha, ha – stwierdza najstarsza Milady, a całe towarzystwo wybucha śmiechem.

Ogólną wesołość przerywa po chwili głos Orsena:

– Wracając jednak do naszej małej, to ciężko będzie jej kogoś tu znaleźć. Widać, że ma niespotykaną w Ravillonie urodę, ale nie wiem, czy dysponujemy godnym jej kandydatem. W końcu – dodaje z nutą ironii w głosie – jedyny przyzwoity Mistrz, który nigdy nie skrzywdziły kobiety, gustuje w mężczyznach. Poza tym nie zniósłbym więcej konkurentek! Wystarczy, że muszę cierpieć towarzystwo Iana i z nim dzielić się mym Moru!

– Może Ven? – Caris nie daje za wygraną. – To czarodziej, a Arienne włada magiczną mocą…

– Wątpię, by w ogóle był zainteresowany – przerywa jej Zoe. – Jak wiecie, Blanka jest o niego potwornie zazdrosna, a Mistrz Magii, ze swym pokojowym nastawieniem, nie chce prowokować jej gniewu. Poza tym on świata nie widzi poza swoim Laboratorium i dziwacznymi eksperymentami, a tam niewiasta zdaje się zbędna.

– A Harold? Pasowałby wiekiem do Arienne. Ma dwadzieścia pięć lat, jest przystojny, szarmancki, zna się na magii i ziołach… – Rudowłosa kobieta rozpływa się nad cnotami kolejnego kandydata.

– Ale to potworny bufon! – pada natychmiast odpowiedź mężczyzny.

– I szybko się nudzi swymi partnerkami! – dorzuca Zoe. – Miał już kilkanaście Milady, a przecież jest Mistrzem dopiero od roku!

– Argus nie zechce takiej młódki, zresztą od lat jest wierny tylko tobie, Caris, samo myślenie o Grittonie to porażka, choć wiem, że chciałby się pozbyć swej Milady, gdyż jest dla niego zbyt wysoka. Eston nie ma fena przy duszy. Wystarczy, że pożycza pieniądze na Vickę. Przez to stał się zausznikiem Eminencji i nie budzi już niczyjego zaufania, Womar zaś to pijaczyna i impotent… – wylicza Taida.

– A Tarlen? Jest młody, wygadany, kobiety go lubią. Niedawno wziął sobie Milady, więc może stać go na kolejną?

– Ale on nie przyjmie adeptki, która go upokorzyła, Orsenie – odpowiada faworyta Wielkiego Kanclerza. – A jeśli w ogóle, to tylko po to, by się na niej zemścić.

– A więc to ona sprawiła, że Wielki Łowczy zakwiczał jak prosię? – Mężczyzna wybucha śmiechem. – Wszyscy o tym wciąż mówią. Podobnie jak o tej nowicjuszce, która ośmieliła się zarzucić samemu Mistrzowi Walk zły gust w doborze fryzury!

– Ależ to także sprawka naszej nowej towarzyszki – wyjaśnia z rozbawieniem Caris.

– Dziewczyno, musisz poskromić zadziorny charakter! – woła do kąpiącej się zza parawanu blondyn. – Nasi Mistrzowie nie należą do cierpliwych, a ośmieszanie ich może kosztować cię życie! Zwłaszcza z Severem lepiej nie zadzieraj. On bywa nieobliczalny w swym gniewie!

– To prawda, lepiej nie prowokować Mistrzów – potwierdza rudowłosa Milady. – Jedynie wówczas, gdy zostanie zaspokojona ich próżność oraz spełnione zachcianki, nawet te najbardziej niedorzeczne, życie w Ravillonie staje się całkiem znośne, a wręcz przyjemne. Arienne, pozyskaj sobie przychylność jednego z nich…

– Byle nie tego karła, Grittona – wcina się Zoe.

– Lub bawidamka Harolda – wtóruje jej Orsen.

– …owiń go sobie dookoła palca, a nikt już nigdy nie każe ci wykonywać żadnych irracjonalnych ćwiczeń czy czyścić wychodków. Zostaniesz panią, będziesz mieć, co zechcesz, a przede wszystkim staniesz się nietykalna i bezpieczna. Dostęp do ciebie będzie miał wyłącznie twój patron.

– A więc to o tobie opowiadał Gavin, gdy bladym świtem wpadł z właściwym sobie wyczuciem czasu i gracją do komnaty Tessiego – domyśla się Taida. – Z tego, co podsłuchałam, swatają cię z Severem. I chyba nawet założyli się z nim o ciebie, bo Tessi wciąż powtarzał coś o jakiejś zjawiskowej tarczy! Gavin zaś opowiadał, że nasz Lord był pod wielkim wrażeniem, a to u niego niespotykane. Z tego, co pamiętam, Severo uważa, że masz piękne nogi!

– To może mamy ułatwioną sprawę. – Orsen klaszcze w dłonie. – Caris, skup się na Mistrzu Walk i przede wszystkim jemu ją prezentuj. Przecież on nie ma jeszcze Milady, więc to idealny kandydat!

Kobieta nie wydaje się do końca przekonana.

– Argus go nie cierpi. Jak doskonale wiecie, sam Eminencja również jest do niego źle nastawiony.

– A czy Wilbur jest do kogokolwiek dobrze nastawiony? No, może z wyjątkiem swojego synalka, a i tu, co ciekawe, wybiera tylko jednego, gardząc drugim – tym milszym, ładniejszym i szlachetniejszym!

– Racja, Zoe. Jednak wszyscy wiemy, że Severo może być trudnym partnerem, o ile w ogóle na takiego się nadaje.

– Caris! W jego wypadku uważać trzeba jedynie, gdy jest wściekły – broni Anturyjczyka blondynka.

– Arienne jest przecież w takim wieku, że musiała mieć już mężczyznę, więc na pewno okiełzna i samego Mistrza Walk. Skoro mu się podoba, to nie widzę problemu. On jest najbogatszym z Mistrzów i jako jedyny z nich ma tytuł szlachecki, bo przecież Eminencja został go pozbawiony. Poza tym jest ulubieńcem królów!

– Oj, Taido, chyba naprawdę pragniesz, by twój Mistrz miał jednak tę tarczę. – Orsen wybucha śmiechem.

– A może sama Arienne powie nam, co myśli o Severze, skoro miała z nim już styczność? – pyta, wciąż targana wątpliwościami, Caris.

– Właśnie! – Za przepierzenie wkracza Taida i wyciąga w stronę czarodziejki puszysty, czarny ręcznik ze złotym emblematem Sowy na rogach. – Powiedz nam: czy naprawdę aż tak ci się nie podoba, że nosi spięte włosy? – Śmiejąc się, puszcza oko do dziewczyny.

Przez chwilę tylko udało mi się rozkoszować kąpielą. Dopóki wszyscy nie zaczęli mówić o konieczności znalezienia dla mnie protektora, abym mogła prowadzić znośne życie w Ravillonie, czułam, jak moje ciało odpręża się, a całe napięcie i ból po wyczerpujących ćwiczeniach ustępują. Teraz z kolei, gdy padają kolejne pomysły na partnera dla mnie, wszystkie moje mięśnie na powrót zaciskają się z nerwów.

– A nie można tu tak po prostu ćwiczyć i zdobywać kolejne stopnie wtajemniczenia w danej dziedzinie? Z pewnością jest jakiś wybór? – Biorę ręcznik i zaczynam się nim wycierać.

– No, wybór jest dosyć prosty – beztrosko rzuca Taida. – Albo wybiera cię któryś z Mistrzów i nie martwisz się już o nic ponad to, żeby sprawić mu przyjemność, albo pozostajesz sama i reszta Związkowców używa sobie ciebie do woli, ani myśląc o twoich przyjemnościach. Jeżeli zostaniesz wybrana, nikt inny cię nie tknie. To prawie tak, jakbyś wyszła za mąż. Z tym że musisz starać się bardziej niż przeciętna żona, gdyż Mistrz zawsze może sobie wziąć młodszą, ładniejszą, a ciebie odesłać do Podziemi. Choć tobie to chyba nie grozi zbyt prędko. – Jej bystre spojrzenie przesuwa się po ciele dziewczyny z wyraźnym uznaniem. – Piękna, alabastrowa skóra! To co? Podoba ci się pomysł z Mistrzem Walk? Uważasz, że byłabyś w stanie sprostać jego oczekiwaniom?

Na bogów! O jakich oczekiwaniach ona mówi? Dopiero co rozwiała wszelkie moje nadzieje co do tego, żebym mogła tu uniknąć jakichkolwiek zażyłości z mężczyznami, a teraz jeszcze pyta, czy potrafię…? Przecież to oczywiste, że nie! Naprawdę nie mam pojęcia, jak na siebie zwracać uwagę przeciwnej płci czy jak się jej przypodobywać. Czuję, jak narasta we mnie panika. Będę musiała coś wymyślić. Wybiorę sobie Mistrza i co wtedy? Jak on będzie chciał… – aż wolę się nie zastanawiać, czego może ode mnie żądać! – wówczas mogłabym go porazić jakimś czarem. Ale to chyba nie jest dobry pomysł, gdyż zdając sobie później sprawę z tego, co mu uczyniłam, ten Mistrz kazałby mi wrócić do dormitorium lub ukarałby w jakiś dużo brutalniejszy sposób. Najlepiej byłoby zaaplikować mu jakiś eliksir usypiający, a potem podsunąć iluzję o niezwykłych doznaniach, których w rzeczywistości nie miał. Tylko że takie zaklęcia, ingerujące zbyt mocno w umysł, stanowią już część Zakazanej Magii, której nie uczą w Salmansarze. Nie jestem więc w stanie czegoś takiego zrobić.

– Arienne! – Caris ponagla dziewczynę. – Odpowiedz nam, co sądzisz o Mistrzu Severze, żebym wiedziała, co mam dalej z tobą robić.

Przez chwilę wyobrażam sobie ponownie czarnowłosego mężczyznę, który z początku nawet mnie zaintrygował, lecz zaraz powraca wspomnienie upokorzenia, jakiego od niego zaznałam, wypalam więc bez dalszej zwłoki:

– Ależ to pozbawiony manier barbarzyńca! Żeby najpierw mnie obnażyć, a potem rozpowiadać o moich nogach! I jeszcze ten zakład…

– Ha, kochanie! Jego maniery są ostatnią rzeczą, o jaką powinnaś się teraz martwić. – Orsen przerzuca różne suknie w jednym z wielkich kufrów ustawionych pod oknem. – Poza tym na lekcjach Etykiety potrafi być wytworny i czarujący jak mało kto. Zapewne to przez te jego częste wyjazdy i przebywanie na dworach królewskich. Twoim zadaniem byłoby tylko sprawić, by był usatysfakcjonowany, mając cię u boku, a wówczas i ciebie potraktuje jak damę. No ale z taką urodą, i jak do tego włożysz na siebie to – wsuwa rękę za przepierzenie i pokazuje adeptce jasnoniebieską suknię ze srebrnymi, gwieździstymi haftami – będziesz wyglądać jak prawdziwa arystokratka. A z tego, co słyszałem, królowe i księżniczki, w których gustuje i które często nawiedza w alkowach, są bardzo z niego zadowolone i nie narzekają na jego zachowanie! – podsumowuje, dumny ze swego znaleziska.

– Ależ te suknie dworskie są bardzo niewygodne! Wystarczy, że musimy je zakładać na zajęcia z Mistrzem Etykiety. Nie każ jej tego nosić przez całą ucztę! Przecież ten krój krępuje ruchy, nie mówiąc o tym, że zakrywa praktycznie wszystko! Jak więc Arienne ma się w tym spodobać Severowi? – Roznegliżowana blondynka przeszukuje inny z kufrów, w którym coś pobrzękuje.

– Ach, choć jesteś chodzącym gejzerem erotyzmu, mało wiesz o mężczyznach, kochana Zoe! – Orsen podaje Arienne ubiór przez parawan i każe przymierzyć. – Wszakże najbardziej pociągające jest to, co niewidoczne dla oka. Z tobą i Gavinem może być inaczej, gdyż już znasz jego gusta i wiesz, co mu się podoba. – Wskazuje na zwiewny negliż dziewczyny. – Ale myślę, że dla naszego Severa bardziej intrygująca będzie tajemnicza młoda dama niż kolejna kopia typowej mieszkanki dormitorium.

Wychodzę zza zasłony, ubrana w podaną mi szatę. Kreacja jest zdecydowanie za długa, gdyż idąc w kierunku lustra, muszę przytrzymywać kraniec sukni, aby nie deptać jej brzegu. Przeglądając się, stwierdzam, że błękit materiału pasuje idealnie do moich oczu.

– Podwyższony stan, dekolt karo, delikatne bufki na ramionach i długie, rozszerzane przy nadgarstkach rękawy – to chyba suknia poranna, prawda?

– Och, widzę, że mamy eksperta! – Orsen wykrzykuje z entuzjazmem. – Co prawda jest to kreacja z poprzedniego sezonu, gdyż teraz w Fenis noszą bardziej rozkloszowane spódnice, a odcięcie sukni w pasie, a nie pod biustem, ma podkreślać smukłość talii, jednakże nie zmienia to faktu, że wyglądasz w tym zjawiskowo! A tobie jak się podoba?

Piękny ubiór od razu przywodzi mi na myśl ukochany dom i tęsknotę za jego ciepłem, ale o tym przecież nie mogę powiedzieć. Gdy milczę zbyt długo, mężczyzna kontynuuje, ewidentnie zafascynowany swym odkryciem:

– Naturalnie dobierzemy ci zaraz biżuterię i zlecimy skrócenie dołu, ale myślę, że bez problemu zawrócisz jutro niejednemu Mistrzowi w głowie.

– To co, Arienne? Nie udzieliłaś mi jeszcze odpowiedzi. Mam cię rekomendować Mistrzowi Walk? – nie ustępuje Caris.

W tym momencie w komnacie rozlega się muzyka. Zoe, znalazłszy lutnię, niewprawnymi ruchami wydobywa z instrumentu kilka dźwięków.

– Pożyczę ją na dzisiejszy wieczór, dobrze, Taido? Przyszykowałyśmy z Nukki drobne przedstawienie dla naszego Gavina i jego gościa!

Związana z Tessim dziewczyna przyzwala ruchem głowy.

Wszystko dla mężczyzn! Powoli dociera do mnie, że nie mam innego wyjścia, jak pójść na tę ucztę i zrobić, co w mej mocy, by znaleźć odpowiednią protekcję.

– Pozwolisz, Milady, że najpierw przyjrzę się Związkowcom, a potem zadecyduję?

A gdy rudowłosa kobieta potwierdza skinieniem głowy, oddycham z ulgą. Teraz mam całą noc, aby wymyślić sposób na to, by ten, którego wybiorę, w niczym mi nie uchybił i pozwolił na swobodne poszukiwania Księgi.

Klątwa przeznaczenia

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8083-342-5

© Monika Magoska-Suchar, Sylwia Dubielecka i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paulina Zyszczak

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Krzysztof Urbański

SKŁAD: Anita Sznejder

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.