Mamie i Deb.

Bo odpowiadałyście na pytania, zanim zdałyście sobie sprawę,

jakie to wszystko jest głęboko wstrząsające.

I z wielu innych powodów.

I

Technicy mówią mu, że dziewczyna za szybą nie powiedziała ani słowa, odkąd ją tutaj wprowadzili. Na początku go to nie zaskakuje, nie przy traumie, jakiej doznała, ale teraz, obserwując ją przez weneckie lustro, zaczyna wątpić w tę diagnozę. Siedzi zgarbiona na twardym, metalowym krześle, opierając podbródek o zabandażowaną dłoń, a drugą kreśląc bezsensowne kształty na blacie stołu z nierdzewnej stali. Oczy ma na wpół przymknięte, podkrążone sinymi cieniami, a jej ciemne włosy, matowe i brudne, związane są w niechlujny supeł. Widać po niej, że jest wyczerpana.

Nie określiłby jej jednak jako dotkniętej traumą.

Popijając kawę, agent specjalny FBI Victor Hanoverian przygląda się dziewczynie i czeka na pozostałych członków zespołu. A przynajmniej na swojego partnera. Trzecia agentka została w szpitalu z pozostałymi dziewczynami, by uzyskać informacje o ich aktualnym stanie zdrowia oraz – kiedy będzie to możliwe – ich nazwiska i odciski palców. Pozostali agenci i technicy znajdują się na miejscu zdarzenia, a nieliczne informacje, jakie od nich usłyszał, sprawiają, że ma ochotę zadzwonić do domu, do własnych córek, by się upewnić, że nic im nie jest. Umie się jednak obchodzić z ludźmi, zwłaszcza z dziećmi po przejściach, to więc rozsądny wybór, że tu jest i czeka, by porozmawiać z jedną z ofiar.

Widzi blade, różowe ślady wokół nosa i ust dziewczyny zostawione przez maskę tlenową, smugi brudu i sadzy na twarzy i pożyczonych ubraniach. Dłonie oraz lewe ramię ma obwiązane bandażem. Widzi też wydatne linie kolejnych opatrunków, przebijające spod cienkiej koszulki, którą dał jej ktoś w szpitalu. Trzęsie się z zimna w spodniach od kompletu chirurgicznego w kolorze szpitalnej zieleni, a nagie stopy podciąga znad zimnej podłogi, ale nie narzeka.

Nie zna nawet jej imienia.

Nie zna imion większości dziewczyn, które uratowali, ani tych, na ratunek którym było już zdecydowanie za późno. Ta nie rozmawiała z nikim prócz pozostałych dziewczyn, ale nawet wtedy nie pojawiły się żadne nazwiska, żadne informacje. Tylko… cóż, trudno mu nazwać to słowami pocieszenia.

– Umrzesz albo nie, ale teraz się rozluźnij, żeby lekarze mogli pracować. – Nie brzmiało szczególnie uspokajająco, ale tak właśnie przyjęły to pozostałe dziewczyny.

Siada prosto na krześle i powoli wyciąga ręce nad głowę, aż jej całe ciało jest wygięte w łuk. Mikrofony wyłapują nieprzyjemny trzask kręgów. Kręcąc głową, dziewczyna znów kładzie się na stole i przyciska policzek do metalowego blatu, z dłońmi płasko na jego powierzchni. Twarz ma odwróconą od szyby i od niego, ale ta pozycja daje mu coś innego, czemu warto się przyjrzeć: linie.

W szpitalu dostał ich zdjęcie. Widzi teraz tylko krawędzie jaskrawych kolorów, które przebijają się na łopatkach. Resztę wzoru trudniej zauważyć, ale podkoszulek nie jest na tyle gruby, aby całkowicie go zasłonić. Wyciąga zdjęcie z kieszeni i trzyma je przed sobą na szybie, zerkając to na błyszczący papier, to na plecy dziewczyny i elementy wzoru, jakie jest w stanie na nich dostrzec. Nie byłoby to istotne, gdyby nie fakt, że mają go wszystkie ocalone z wyjątkiem jednej. Różne kolory, różne wzory, ale ten sam koncept.

– Myśli pan, że to on im je zrobił? – pyta jeden z techników, obserwując dziewczynę na monitorze. Kamera, z której pochodzi rzut, znajduje się po przeciwnej stronie pokoju przesłuchań i pokazuje jej twarz w powiększeniu. Oczy ma zamknięte, a jej oddech jest powolny i głęboki.

– Wkrótce się przekonamy. – Nie lubi snuć domysłów, zwłaszcza kiedy tak niewiele wiadomo. To jeden z nielicznych przypadków w jego karierze, kiedy to, co zastali, przeszło jego wszelkie wyobrażenia. Przyzwyczaił się już, by zawsze spodziewać się najgorszego. Kiedy ginie dziecko, trzeba pracować do upadłego, ale nie spodziewać się, że na końcu znajdzie się je całe i zdrowe. Można mieć nadzieję. Nie wolno się spodziewać. Widział ciałka tak małe, że aż dziw, że istnieją odpowiednie dla nich trumny, widział dzieci, które zostały zgwałcone, zanim jeszcze dowiedziały się, co znaczy to słowo, ale w jakiś sposób ta sprawa jest tak nietypowa, że właściwie nie wie, na czym stoi.

Nie wie nawet, ile ona ma lat. Lekarze oszacowali, że od szesnastu do dwudziestu dwóch, ale nie bardzo mu to pomaga. Jeśli ma szesnaście lat, powinna pewnie mieć ze sobą kogoś z wydziału opieki nad dziećmi, ale ci zdążyli już najechać szpital i wszystko skomplikować. Wykonują ważną i konieczną pracę – ale najlepiej, żeby zeszli mu z drogi. Myśli o swoich córkach, co by zrobiły, gdyby zostały zamknięte w pomieszczeniu tak jak ta, ale żadna z nich nie jest tak opanowana. Czy to znaczy, że jest starsza? Czy ma może tylko większą wprawę w zgrywaniu obojętnej?

– Odzywali się Eddison albo Ramirez? – pyta techników, nie spuszczając oka z dziewczyny.

– Eddison już tu jedzie. Ramirez nadal jest w szpitalu z rodzicami najmłodszej dziewczyny – informuje go jedna z kobiet. Yvonne nie patrzy na dziewczynę w pokoju przesłuchań nawet przez monitory. W domu ma maleńką, kilkumiesięczną córeczkę. Victor zastanawia się, czy powinien odsunąć Yvonne od sprawy, to dopiero jej pierwszy dzień po powrocie z urlopu, ale dochodzi do wniosku, że pewnie sama coś powie, jeśli nie będzie w stanie tego znieść.

– To ona była przyczyną przeszukania?

– Zaginęła zaledwie kilka dni wcześniej. Zniknęła z centrum handlowego, kiedy robiła zakupy z przyjaciółkami. Powiedziały, że wyszła z przymierzalni po inny rozmiar i już nie wróciła.

Jedna osoba mniej do odnalezienia.

W szpitalu zrobili zdjęcia wszystkim dziewczynom, nawet tym, które zmarły w drodze albo tuż po przybyciu, i sprawdzali je w bazie osób zaginionych. Minie jednak trochę czasu, zanim pojawią się jakieś rezultaty. Kiedy agenci lub lekarze zapytali dziewczyny w lepszym stanie o ich nazwiska, odwróciły się do tej tutaj, która najwyraźniej jest ich przywódczynią, i w większości nic nie powiedziały. Kilka wydawało się to rozważać, zanim wybuchnęło płaczem, na który zbiegły się pielęgniarki.

Ale nie dziewczyna w pokoju przesłuchań. Kiedy ją zapytali, po prostu się odwróciła. Jak na razie wygląda na to, że nie chce być odnaleziona.

A to sprawia, że niektórzy z nich zastanawiają się, czy w ogóle jest ofiarą.

Victor wzdycha i dopija ostatni łyk kawy, po czym zgniata kubek i wrzuca go do kosza przy drzwiach. Wolałby poczekać na Ramirez. W podobnych okolicznościach druga kobieta podczas przesłuchania zawsze pomaga. Czy może na nią poczekać? Trudno powiedzieć, ile czasu spędzi z rodzicami lub czy kolejni nie zjadą szturmem do szpitala, kiedy w mediach pojawią się zdjęcia dziewczyn. Jeśli pojawią się w mediach, poprawia samego siebie, marszcząc brew. Nie znosi tej części swoich obowiązków: nie znosi udostępniać zdjęć stacjom telewizyjnym i gazetom, przez co ofiary zwykle tracą wszelkie szanse, by zapomnieć, co się im przydarzyło. Zaczeka przynajmniej, aż dostaną dane z bazy zaginionych.

Za jego plecami otwierają się drzwi, po czym gwałtownie się zatrzaskują. Pokój jest dźwiękoszczelny, ale szyba zaczyna się trząść, na co dziewczyna siada zalękniona i wpatruje się w lustro. I prawdopodobnie w tych, których obecności za nim jest świadoma.

Victor się nie odwraca. Nikt nie trzaska drzwiami tak jak Brandon Eddison.

– Mamy coś?

– Znaleźliśmy kilka dość niedawnych zgłoszeń, jak na razie z samego Wschodniego Wybrzeża, i rodzice są już w drodze.

Victor ściąga zdjęcie z szyby i wkłada je z powrotem do kieszeni kurtki.

– Wiemy coś jeszcze o tej dziewczynie?

– Niektóre z pozostałych po przewiezieniu do szpitala mówiły na nią Maya. Bez nazwiska.

– To prawdziwe imię?

Eddison prycha.

– Wątpię. – Z trudem zapina kurtkę założoną na koszulkę z logo drużyny Redskins. Kiedy grupa reagowania kryzysowego znalazła ofiary, zespół Victora miał wolne i został wezwany na służbę, aby się tym zająć. Biorąc pod uwagę gust Eddisona, Victor czuje ulgę, że na koszulce nie ma gołych panienek. – Ekipa przeszukuje dom, żeby sprawdzić, czy drań zachował jakieś rzeczy osobiste.

– Możemy się chyba zgodzić, że wziął sobie od nich bardzo wiele osobistych rzeczy.

Być może przypominając sobie to, co zobaczył na terenie posiadłości, Eddison nie zaprzecza.

– Dlaczego ta? – pyta. – Ramirez mówi, że są też i inne, które nie odniosły większych obrażeń. Bardziej przestraszone, może bardziej skłonne do mówienia. Ta tutaj wygląda na twardzielkę.

– Jest autorytetem dla innych dziewczyn. Chcę wiedzieć dlaczego. Na pewno wszystkie bardzo chcą wrócić do swoich domów, dlaczego więc spoglądają na nią i postanawiają nie odpowiadać na pytania?

– Myślisz, że ona może mieć w tym jakiś udział?

– Tego właśnie musimy się dowiedzieć. – Victor zgarnia ze stołu butelkę z wodą i bierze głęboki wdech. – No dobrze, porozmawiajmy z Mayą.

Dziewczyna prostuje się na krześle, kiedy wchodzą do pokoju przesłuchań, i kładzie na brzuchu splecione, obandażowane palce. Nie jest to defensywna postawa, której spodziewałby się Victor, i widzi po swoim partnerze, że on także jest tym nieco zaskoczony. Dziewczyna mierzy wzrokiem to jednego, to drugiego, ale jej mina nie zdradza żadnych związanych z tym przemyśleń.

– Dziękuję, że tu z nami przyjechałaś – mówi Victor na powitanie, przymykając oko na to, że tak naprawdę nie dano jej wyboru. – To jest agent specjalny Brandon Eddison, a ja to dowodzący agent specjalny Victor Hanoverian.

Kącik jej ust unosi się nieznacznie na ulotną chwilę, ale nie można tego nazwać uśmiechem.

– Dowodzący agent specjalny Victor Hanoverian – powtarza głosem ochrypłym od dymu. – Strasznie długa nazwa.

– Wolisz mówić mi Victor?

– Nie mam preferencji, ale dziękuję.

Victor zdejmuje nakrętkę i podaje dziewczynie butelkę wody, korzystając z tej chwili, aby skorygować swoją strategię. Dziewczyna zdecydowanie nie jest dotknięta traumą i nie jest też nieśmiała.

– Przedstawianie się komuś ma zazwyczaj drugą część.

– Na przykład ciekawostki? – odpowiada. – Lubi pan pleść koszyki i pływać, a Eddison chodzić po ulicach w szpilkach i mini?

Eddison warczy i uderza pięścią w stół.

– Jak się nazywasz?

– Grzeczniej proszę.

Victor przygryza wargę, walcząc z pokusą, żeby się uśmiechnąć. To nie pomoże sytuacji – a z pewnością nie pomoże nerwom jego partnera – ale pokusa nie odpuszcza.

– Proszę, czy mogłabyś się nam przedstawić?

– Dziękuję za propozycję, ale nie. Nie zamierzam.

– Niektóre z dziewczyn mówiły na ciebie Maya.

– Więc w takim razie po co pytasz?

Słyszy, jak Eddison ostro wciąga powietrze przez nos, ale to ignoruje.

– Chcielibyśmy wiedzieć, kim jesteś i jak się tu znalazłaś. Chcemy ci pomóc wrócić do domu.

– A jeśli powiem, że nie potrzebuję pomocy, żeby wrócić do domu?

– Będę się zastanawiał, dlaczego nie wróciłaś do domu wcześniej.

Widzi nieznaczny uśmiech i lekkie uniesienie brwi, co może oznaczać przyznanie racji. To piękna dziewczyna o oliwkowej cerze i jasnobrązowych, prawie bursztynowych oczach, ale nie jest delikatna. Na jej uśmiech trzeba sobie zasłużyć.

– Myślę, że oboje znamy odpowiedź na to pytanie. Ale już tam nie jestem, prawda? Potrafię dostać się stąd do domu.

– A gdzie jest twój dom?

– Nie jestem pewna, czy w ogóle jeszcze tam jest.

– To nie jest zabawa. – Eddison traci cierpliwość.

Dziewczyna chłodno mierzy go wzrokiem.

– Oczywiście, że nie. Ludzie nie żyją, wiele osób ma zniszczone życie, a ty na pewno nie jesteś szczęśliwy, że musiałeś zrezygnować z meczu.

Eddison się rumieni i zasuwa zamek kurtki wyżej, żeby zasłonić koszulkę.

– Nie wydajesz się szczególnie zdenerwowana – zauważa Victor.

Dziewczyna wzrusza ramionami i upija łyk wody, ostrożnie trzymając butelkę w zabandażowanych dłoniach.

– A powinnam?

– Większość ludzi się denerwuje, kiedy rozmawia z FBI.

– Niewiele się to różni od rozmawiania z… – Przygryza spękaną dolną wargę i krzywi się, gdy spomiędzy popękanej skóry występują kropelki krwi. Upija kolejny łyk.

– Z…? – Ciągnie ją za język.

– Z nim – odpowiada. – Z Ogrodnikiem.

– Rozmawiałaś z ogrodnikiem człowieka, który cię więził?

Kręci głową.

– To on był Ogrodnikiem.

Musicie wiedzieć, że nie nadałam mu takiego przydomku ze strachu, szacunku albo jakiejś chorej aprobaty. Ja w ogóle mu go nie nadałam. Jak wszystko w tamtym miejscu, wynikło to z naszej nieświadomości. To, czego nie wiedziano, wymyślono; to, czego nie wymyślono, w pewnym momencie przestało mieć znaczenie. To chyba jakaś forma pragmatyzmu. Ciepli, kochający ludzie, którzy rozpaczliwie pragną aprobaty innych, padają ofiarą syndromu sztokholmskiego, podczas gdy reszta z nas popada w pragmatyzm. Miałam styczność z jednym i drugim, i zdecydowanie wolę pragmatyzm.

Usłyszałam to imię pierwszego dnia, kiedy pojawiłam się w Ogrodzie.

Potwornie bolała mnie głowa, sto razy bardziej niż w czasie najcięższego kaca, jakiego w życiu doświadczyłam. Na początku nie mogłam nawet otworzyć oczu. Z każdym oddechem, nie mówiąc już o ruchu, ból przeszywał mi czaszkę. Pewnie zaczęłam stękać, bo nagle poczułam chłodny, wilgotny kompres, a czyjeś oczy i głos zaczęły mi obiecywać, że to tylko woda.

Nie byłam pewna, co bardziej mnie zdenerwowało: fakt, że najwyraźniej obawy związane z wodą pojawiały się często, czy w ogóle sama ona. W parze, która mnie porwała, nie było kobiety, tego przynajmniej byłam pewna.

Pod moje ramiona wsunęła się czyjaś ręka, która delikatnie podźwignęła mnie do pozycji siedzącej, a druga ręka przyłożyła mi do ust szklankę.

– To tylko woda, obiecuję – powiedziała raz jeszcze.

Napiłam się. To, czy była to „tylko woda”, czy nie, nie miało znaczenia.

– Dasz radę przełknąć tabletkę?

– Tak – szepnęłam, ale nawet to sprawiło, że poczułam, jakby w czaszkę wbijał mi się kolejny gwóźdź.

– Otwórz usta. – Kiedy posłuchałam, położyła mi na języku dwie płaskie tabletki i znów podstawiła wodę. Przełknęłam posłusznie, a następnie starałam się nie zwymiotować, kiedy z powrotem położyła mnie na chłodnym prześcieradle pokrywającym twardy materac. Przez długi czas nie powiedziała nic więcej, aż do chwili, kiedy za moimi powiekami przestało migotać światło i zaczęłam się ruszać z własnej woli. Ściągnęła mi wtedy ręcznik z czoła i osłoniła oczy od światła żarówki, aż przestałam mrugać powiekami.

– Widzę, że robiłaś to już wcześniej – zachrypiałam.

Podała mi szklankę z wodą.

Nawet gdy siedziała pochylona na taborecie przy łóżku, łatwo było zauważyć, że kobieta jest wysoka. Wysoka i żylasta, o długich nogach i smukłych mięśniach, jak amazonka. Albo lwica, bo garbiąc się na taborecie, wygięła grzbiet jak kot. Blond włosy w miedzianym odcieniu związała na czubku głowy, odsłaniając twarz o wydatnych rysach i ciemne brązowe oczy ze złotymi drobinkami. Miała na sobie jedwabną czarną sukienkę wiązaną na szyi.

Przyjęła moją szczerą ocenę z czymś na kształt ulgi. Podejrzewałam, że było to lepsze niż nieopanowana histeria, z którą pewnie miała wcześniej do czynienia.

– Mówią na mnie Lyonette – powiedziała, kiedy zdążyłam się napatrzeć i z powrotem skierowałam swoją uwagę na wodę. – Nie mów mi nawet, jak masz na imię, bo i tak nie będę mogła go używać. Najlepiej będzie, jeśli je zapomnisz.

– Gdzie my jesteśmy?

– W Ogrodzie.

– W Ogrodzie?

Wzruszyła ramionami płynnym, pełnym wdzięku gestem.

– Nazwa dobra jak każda inna. Chcesz go zobaczyć?

– Podejrzewam, że nie wiesz, którędy się stąd wydostać, co?

Tylko na mnie spojrzała.

No tak. Spuściłam stopy z łóżka, wbiłam pięści w materac i zdałam sobie sprawę, że jestem absolutnie naga.

– Dostanę coś do ubrania?

– Masz. – Podała mi jakiś czarny, śliski ciuch, który okazał się ponętną sukienką do kolan, z zapięciem wysoko na szyi i głębokim dekoltem na plecach. Naprawdę głębokim. Gdybym miała dołeczki Wenus nad pupą, to Lyonette z pewnością by je zauważyła. Pomogła mi zawiązać przypominającą sznur szarfę wokół bioder, po czym lekko popchnęła mnie w stronę wyjścia.

Pokój był ubogi i surowy – stały w nim tylko łóżko oraz mała toaleta i umywalka w rogu. Wyglądało na to, że w drugim rogu znajduje się niewielki otwarty prysznic. Ściany wykonane były z grubego szkła, w miejscu drzwi było przejście, a po każdej stronie szklanej ściany biegła ścieżka.

Lyonette zobaczyła, jak przyglądam się śladom na ścieżce, i na jej twarzy pojawił się grymas.

– Bywa, że spuszczone zostają pełne ściany, abyśmy nie wychodziły z pokoi i by nikt nas nie widział – wyjaśniła.

– Często?

– Czasem.

Wyjście prowadziło na wąski korytarz, który ciągnął się daleko na prawo, ale po lewej niemal natychmiast wchodził w zakręt. Niemal naprzeciw mojego wejścia znajdowało się kolejne, a także więcej śladów – prowadziły do chłodnej i wilgotnej jaskini. Otwarty łuk po jej przeciwnej stronie wpuszczał do ciemnej, kamiennej przestrzeni powiew powietrza oraz drobinki światła odbijające się w wodospadzie, który burzył się i chlupotał na zewnątrz. Lyonette wprowadziła mnie przez kurtynę wody do ogrodu tak pięknego, że patrzenie na niego dosłownie bolało. Jaskrawe kwiaty w każdym możliwym kolorze kwitły burzliwą obfitością wśród liści i drzew, pomiędzy którymi dryfowały chmury motyli. Nad nami wznosił się usypany przez człowieka klif, a na jego płaskim szczycie znajdowało się jeszcze więcej zieleni i drzew, których czubki jedynie muskały od wewnątrz niemożliwie wysoki szklany dach. Poprzez roślinność na niższym poziomie przebijały się wysokie czarne mury, zbyt wysokie, aby zobaczyć, co się za nimi znajduje, oraz małe otwarte wnęki otoczone latoroślą. Pomyślałam, że mogą to być wejścia do korytarzy takich jak ten, z którego wyszłyśmy.

Atrium było ogromne, przytłaczające już samym rozmiarem, zanim jeszcze spojrzało się na eksplozję kolorów. Wodospad spływał do wąskiego strumyka uchodzącego do jeziorka, które ozdabiały lilie wodne, a ścieżki z białego piasku prowadziły poprzez zieleń do pozostałych wejść.

Światło wpadające przez sufit miało głęboki lawendowy kolor, przetykany różem i granatem – wieczór. Kiedy zostałam porwana, było słoneczne popołudnie, nie sądziłam jednak, by trwał jeszcze ten sam dzień. Obróciłam się powoli wokół siebie, próbując jakoś to wszystko przyswoić, ale liczba bodźców mnie przerastała. Moje oczy nie były w stanie dostrzec połowy znajdujących się tam rzeczy, a mózg nie nadążał z przetwarzaniem tego, co widziałam.

– O kurwa!

Lyonette nawet się roześmiała, ale szybko i gwałtownie przerwała swój wybuch, jakby się bała, że ktoś może nas usłyszeć.

– My nazywamy go Ogrodnikiem – powiedziała sucho. – Pasuje, prawda?

– Co to za miejsce?

– Witaj w Ogrodzie Motyli.

Chciałam ją zapytać, co to oznacza, ale wtedy to zobaczyłam.

Dziewczyna upija duży łyk wody, obracając butelkę w dłoniach. Kiedy nie zapowiada się na to, by miała zamiar kontynuować, Victor delikatnie stuka w stół, aby zwrócić jej uwagę.

– To? – Ciągnie ją za język.

Nie odpowiada.

Victor wyciąga zdjęcie z kieszeni marynarki i kładzie je na stole pomiędzy nimi.

– To? – pyta znowu.

– Widzisz, zadawanie mi pytań, na które znasz już odpowiedź, nie wzbudza mojego zaufania. – Ale jej ramiona lekko się rozluźniają i dziewczyna opiera się swobodnie na swoim krześle.

– Jesteśmy z FBI. Zazwyczaj ludzie mają nas za tych dobrych.

– A czy Hitler myślał, że jest złym człowiekiem?

Eddison przesuwa się na sam skraj krzesła.

– Porównujesz FBI do Hitlera?

– Nie, włączam się w dyskusję o perspektywie i moralnym relatywizmie.

Kiedy otrzymali wezwanie, Ramirez pojechała prosto do szpitala, a Victor przyjechał tutaj, aby koordynować potok napływających informacji. To Eddison udał się na oględziny terenu, a on zawsze reaguje złością na okrucieństwo. I z tą myślą Victor znów spogląda na dziewczynę po drugiej stronie stołu.

– Bolało?

– Jak diabli – odpowiada, śledząc linie na zdjęciu.

– W szpitalu powiedziano mi, że ma kilka lat?

– Stwierdzasz czy pytasz?

– Stwierdzam, szukając potwierdzenia – wyjaśnia Victor, tym razem z lekkim uśmieszkiem.

Eddison patrzy na niego gniewnie.

– Szpitalom można zarzucić wiele rzeczy, ale nie całkowity brak kompetencji.

– A co to ma, do cholery, znaczyć? – wybucha Eddison.

– Tak, ma parę lat.

Victor zaczyna rozpoznawać schemat zachowań po latach pytania córek o oceny, wyniki klasówek i chłopaków. Pozwala ciszy trwać przez minutę, potem dwie, i patrzy, jak dziewczyna ostrożnie obraca zdjęcie na drugą stronę. Zespół psychologów miałby pewnie do powiedzenia kilka rzeczy na ten temat.

– Kto je dla niego robił?

– Jedyna osoba na świecie, do której miał absolutne zaufanie.

– Człowiek o wielu talentach.

– Vic…

Nie spuszczając wzroku z dziewczyny, Victor kopie nogę krzesła, na którym siedzi jego partner, prowokując go. W nagrodę otrzymuje sugestię uśmiechu. Nie prawdziwy uśmiech, nawet nie jego cień, ale coś w tym stylu.

Dziewczyna zerka pod brzeg opatrunku wokół palców, z których każdy owinięty jest z osobna.

– Igły robią straszny hałas, co? Kiedy to nie jest twój wybór. Ale to wybór, bo jednak istnieje jakaś alternatywa.

– Śmierć – zgaduje Victor.

– Gorzej.

– Gorzej niż śmierć?

Eddison blednie, co nie unika uwadze dziewczyny, ale ona zamiast mu dociąć, z powagą kiwa głową.

– On wie. Ale skoro tak, to ty pewnie jeszcze tam nie byłeś, prawda? Czytanie o tym to nie to samo.

– Co jest gorszego niż śmierć, Mayu?

Dziewczyna podważa paznokciem jeden ze świeżych strupów na palcu wskazującym i zrywa go, przez co na opatrunku pojawiają się świeże plamki krwi.

– Zdziwiłbyś się, jak łatwo sobie kupić sprzęt do tatuowania.

Przez pierwszy tydzień codziennie dodawano mi coś do obiadu, żebym nie stawiała oporu. Lyonette przesiadywała ze mną w ciągu dnia, ale pozostałe dziewczyny – których najwyraźniej było więcej niż kilka – trzymały się na dystans. Powiedziała mi, że to normalne, kiedy wspomniałam o tym przy posiłku.

– Płacz wszystkich stresuje – wyjaśniła pomiędzy jednym kęsem sałatki a drugim. Cokolwiek by powiedzieć o tajemniczym Ogrodniku, świetnie nas karmił. – Większość woli trzymać się na uboczu, dopóki dziewczyna się nie oswoi.

– Z wyjątkiem ciebie?

– Ktoś musi to robić. Jeśli trzeba, jestem w stanie jakoś przetrzymać czyjeś łzy.

– No to pewnie się cieszysz, że ja przy tobie nie płaczę.

– No właśnie. – Lyonette wbiła widelec w kawałek grillowanego kurczaka i zaczęła obracać widelcem. – Czy ty w ogóle płakałaś?

– A czy to by miało jakiś sens?

– Albo będę cię uwielbiać, albo nienawidzić.

– Daj znać. Będę się odpowiednio zachowywać.

Uśmiechnęła się do mnie nagle, pokazując wszystkie zęby.

– Zachowaj tę ikrę, ale lepiej mu jej nie okazuj.

– Czemu on chce, żebym nocami spała?

– To pewien środek bezpieczeństwa. W końcu zaraz na zewnątrz znajduje się klif.

Zaczęłam się zastanawiać, ile dziewczyn rzuciło się w przepaść, zanim zastosował ten środek bezpieczeństwa. Próbowałam ocenić wysokość tego stworzonego przez człowieka monstrum. Siedem, może dziewięć metrów. Czy to wystarczy, by umrzeć, gdy uderzy się o ziemię?

Wyrobiłam sobie nawyk chodzenia po tym pustym pokoju, kiedy leki przestawały działać, z Lyonette siedzącą na stołeczku przy moim łóżku. Ale pod koniec pierwszego tygodnia obudziłam się ułożona na brzuchu na ławce z twardym obiciem, czując w powietrzu intensywny zapach środka do dezynfekcji. To był inny pokój, większy, ze ścianami z metalu zamiast szkła.

I był w nim ktoś jeszcze.

Na początku nie widziałam zbyt dobrze, bo narkotyczny sen kleił mi powieki, ale czułam tam obecność drugiej osoby. Starałam się utrzymać powolny i równy oddech, wytężając słuch, ale nagle poczułam na swojej nagiej łydce czyjąś dłoń.

– Wiem, że nie śpisz.

Był to mężczyzna o średnio grubym głosie, mówiący z lekkim środkowoatlantyckim akcentem. Przyjemnym dla ucha. Dłoń przejechała po mojej nodze, pupie i po wygięciu pleców. Za nią, mimo panującego w pomieszczeniu ciepła, wystąpiła gęsia skórka.

– Wolałbym, abyś leżała nieruchomo, bo inaczej oboje tego pożałujemy. – Kiedy spróbowałam obrócić twarz w stronę jego głosu, położył mi dłoń z tyłu głowy i przytrzymał w miejscu. – Wolałbym cię nie wiązać. To psuje linię pracy. Jeśli czujesz, że nie możesz pozostać w bezruchu, dam ci coś, co to zagwarantuje. Powtórzę: wolałbym tego nie robić. Możesz się nie ruszać?

– Po co? – zapytałam prawie szeptem.

Włożył mi do ręki kartkę gładkiego papieru.

Próbowałam otworzyć oczy, ale przez leki nasenne kleiły się bardziej niż zwykle.

– Jeśli nie masz zamiaru zaczynać od razu, to czy mogę usiąść?

Dłoń pogładziła moje włosy, a paznokcie lekko podrapały mnie po głowie.

– Możesz – powiedział takim tonem, jakby czegoś się przestraszył. Mimo to pomógł mi usiąść na ławce. Otarłam powieki ze śpiochów i spojrzałam na zdjęcie w swojej dłoni, cały czas świadoma tego, że jego ręka gładzi moje włosy. Pomyślałam o Lyonette i innych dziewczynach, które widziałam z daleka, i nie mogłam powiedzieć, bym była zaskoczona.

Zalękniona, ale nie zaskoczona.

Stanął za mną. Powietrze wokół wypełniał zapach korzennej wody kolońskiej. Nienachalnej, pewnie drogiej. Przede mną znajdował się komplet sprzętów do tatuowania z tuszami ustawionymi na tacy.

– I tak nie zrobię dziś całości.

– Dlaczego nas tatuujesz?

– Bo Ogród potrzebuje swoich motyli.

– A czy to nie może zostać metaforą?

Roześmiał się pełnym, swobodnym śmiechem. Ten człowiek uwielbiał się śmiać, ale nie miał ku temu wystarczająco dużo powodów, przez co ogromnie cieszyła go

każda nadarzająca się okazja. Z czasem uczysz się różnych rzeczy i to była jedna z najważniejszych, jakich się o nim dowiedziałam. Pragnął znaleźć w życiu więcej przyjemności, niż mu się udawało.

– Nic dziwnego, że moja Lyonette cię lubi. Masz ikrę tak samo jak ona.

Nie miałam na to odpowiedzi. Niczego, co w tej sytuacji brzmiałoby sensownie.

Ostrożnie przesunął palce przez moje włosy i odgarnął mi je za ramiona, po czym wziął do ręki szczotkę. Przeczesywał włosy, aż nie pozostał w nich ani jeden kołtun, a nawet dłużej. Wydaje mi się, że tak naprawdę delektował się tym jak każdy. To prosta przyjemność – czesać komuś włosy i mieć na to przyzwolenie. Na koniec zebrał je w kucyk i związał gumką, po czym skręcił je w obfity kok i zabezpieczył grubą frotką i wsuwkami.

– A teraz z powrotem na brzuch.

Posłuchałam go, a kiedy odszedł ode mnie na kilka kroków, zauważyłam kątem oka wyprasowane spodnie w kolorze khaki i zapinaną na guziki koszulę. Skierował moją głowę tak, bym patrzyła w odwrotnym kierunku, dociskając policzek do obicia z czarnej skóry, i ułożył mi ręce luźno wzdłuż ciała. Nie było mi szczególnie wygodnie, ale nie było też strasznie niewygodnie. Kiedy napięłam ciało, aby nie podskoczyć ani się nie wzdrygnąć, delikatnie klepnął mnie w pupę.

– Rozluźnij się. Jeśli będziesz spięta, będzie bardziej boleć i dłużej się goić.

Wzięłam głęboki wdech, zmuszając mięśnie, by się rozluźniły, zacisnęłam i rozprostowałam dłonie, za każdym razem czując, jak maleje napięcie w plecach. Nauczyła nas tego Sophia, głównie po to, żeby Whitney tak często się nie załamywała i…

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

I

II

III

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Butterfly Garden

Copyright © Dot Hutchison, 2016

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

This edition made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing, www.apub.com.

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: © Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: © Mark Fearon/Arcangel

Redakcja i korekta:

Gabriela Niemiec

Mirosław Krzyszkowski

Skład i łamanie:

MELES-DESIGN

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-297-9

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk