Mojemu Arkowi M. – Kocham!

Osoby samolubne są niezdolne kochać innych,

ale tak naprawdę – nie kochają także siebie.

Erich Fromm

1

Ogromne lustro ozdobione złotą ramą było tak kunsztownie wykonane, że wzbudziłoby zachwyt niejednego znawcy antyków. W tym obszernym, przesiąkniętym bogactwem domu było wiele przecudnych rzeczy, które Lukrecji Lis, zwanej po prostu Luką, przyspieszały puls i oddech. Patrząc na swoje odbicie w tym niewyobrażalnie drogim zwierciadle, uśmiechnęła się z satysfakcją, dumna, że należała do świata bogactwa i blasku. Brakowało jeszcze formalnego podpisu, ale w jej mniemaniu było to tylko kwestią czasu.

Popatrzyła na swoją niebieską sukienkę bez ramion. Miała płytki dekolt w łódkę, w talii zgrabne wcięcie, a jej spódnica tworzyła kształt trapezu. Luka okręciła się wokół własnej osi, poprawiła wyprostowane blond włosy do ramion. Dokładnie przyjrzała się swojemu makijażowi i czarnym oczom, które podkreślone ciemną kredką zyskiwały zmysłowość spojrzenia. Wszystko było, jak należy.

Nudne przyjęcie rodziców jej przyszłego narzeczonego trwało w najlepsze. Obiady i kolacyjki w tym snobistycznym domu nie należały do przyjemnych, ale Luka wiele by zniosła, by tylko należeć do prestiżowego świata, o którym od dziecka marzyła.

Dziewczyna wyszła z toalety i skierowała się w stronę salonu, skąd dochodził gwar rozmów członków szacownej rodziny Heydel w liczbie około dwudziestu osób. Nazwisko było znane w warszawskim świecie z racji prestiżu i bogactwa. Mieczysław i Katarzyna Heydelowie, rodzice jej przyszłego narzeczonego, potentaci na rynku farmaceutycznym od lat produkowali i rozpowszechniali leki, a firma przechodziła z pokolenia na pokolenie. Luka stwierdziła po raz setny, że Aleksy Heydel był idealną inwestycją, choć ubolewała, że nadal nie miała obrączki na palcu.

Aleks będzie moim mężem, a ja będę panią Heydel. To już przesądzone – przypomniała sobie z mocą. – Nie będę pracować, tylko pławić się w bogactwie, nareszcie! Będę jeździć na zakupy i kupować piękne, markowe rzeczy! Będę robić tylko to, co lubię, a mój mąż… – skrzywiła się nieznacznie – ma mnie kochać, utrzymywać i spełniać moje marzenia. Tak, Aleksy Heydel jest idealną inwestycją – powtórzyła jak mantrę, dumna ze swojego łupu, który trzymała w szponach od dwóch lat.

Gdy w salonie pełnym gości nie wypatrzyła pyzatej twarzy swojego chłopaka, wzruszyła ramionami i wymknęła się na szeroki taras, skąd obszerne łukowate schody prowadziły do rozległego ogrodu. Wieczór był ciepły, a na granatowym niebie, rozsypane jak cukierki, błyszczały srebrne gwiazdy, urozmaicając pierwsze dni lata. Luka wciągnęła świeże powietrze w płuca, rozkoszując się zapachem kwiatów gęsto posadzonych w ogrodzie. Poczuła pod stopami miękką trawę i żywszym krokiem ruszyła w kierunku zielonych tui. Drzewka były idealnie przycięte i tworzyły kształt kropli wody.

Tak tu pięknie, spokojnie. – Odwróciła się i spojrzała na ogromny dom, który z dwoma wieżyczkami po bokach sprawiał wrażenie uroczego zameczku. Oczywiście po chwili cała uwaga Luki skupiła się na licznie posadzonych pnących kwiatach, które jak kolorowa sieć przytulały się do budynku, dodając mu czaru i swojskiego piękna. Luka uwielbiała kwiaty i zieleń w każdej postaci, to było jej ukochane hobby, na które bez żalu poświęcała cały swój wolny czas.

Właśnie zaczęła snuć marzenia typu „co by tu jeszcze posadzić pnącego, kolorowego i zielonego”, gdy do jej myśli przedarł się głośny chichot dochodzący z głębi tujowego minilabiryntu. Ciekawość popchnęła ją w tym kierunku.

– Co się tutaj dzieje?! – warknęła triumfalnie, zadowolona, że wystraszyła napaloną parkę, lecz po chwili mina jej zrzedła. – Co ty tu robisz do cholery?! Kto to jest? Ty z nią?! Kelnerką? Jak śmiesz? Draniu! Zdradzasz mnie?! – krzyczała, rzucając słowami jak pociskami z broni automatycznej.

– Musisz się tak drzeć? Jeszcze rodzice usłyszą – warknął Aleks, wypuszczając kelnerkę z objęć. Dziewczyna, mocno zawstydzona i wystraszona, szybko uciekła.

– Zaraz się o wszystkim dowiedzą – zagroziła Luka, czekając na jego błagania.

– O co ci chodzi? Nagle zrobiłaś się zazdrosna? – zapytał z przekąsem.

– Jak to? – Jego pytanie całkowicie zbiło ją z tropu.

– Nie udawaj, że się przejęłaś, przecież chodzi ci tylko o moje pieniądze. – Poszedł o krok dalej.

– Ja… – Luka otworzyła usta, chcąc zaprotestować, ale szybko je zamknęła, patrząc na Aleksa w całkowitym osłupieniu. Miała raczej nadzieję na gorące przeprosiny, a co za tym idzie, zaręczynowy pierścionek i wyznanie dozgonnej miłości. W zasadzie nie chciała wiązać się z takim dupkiem i leniem, ale nie miała nic przeciwko jego bogactwu, na które polowała od dwóch lat. – Przeznaczyłam na ciebie… Straciłam przez ciebie dwa długie, cholerne lata! – wykrzyczała w złości.

– Co za poświęcenie – rzucił z ironią. – Na szczęście pieniądze zrekompensowały ci stracony czas. Już nawet razem nie śpimy!

Luka przewróciła oczami. To też był jeden ze sposobów, by wymóc na Aleksie przyklęknięcie ze znacznym karatem w dłoni.

– Przecież jesteś chamem i prostakiem, na co innego mogłabym polecieć, jak nie na pieniądze! – warknęła zupełnie wbrew swoim planom.

– I kto to mówi? Zimna i samolubna suka! – Aleks miał już serdecznie dość Lukrecji Lis. Odkąd zaczęła na niego nagonkę „małżeńską” i odsunęła od swojego ciała, stracił zainteresowanie. Od razu znalazł sobie chętne i wdzięczne zastępstwo. Kobiety do niego lgnęły, a on był za młody, żeby pościć, a tym bardziej, żeby angażować się na stałe. Związek z Luką był mu przez pewien czas na rękę, w końcu była grzeczna, wychowana, umiała zachować się w towarzystwie. Miała dyplom i przyzwoitą pracę w banku, poza tym rodzice ją lubili, a przez to nie kazali mu ciągle szukać żony. Wszystko było idealnie ułożone, oficjalnie stała partnerka, a nieoficjalnie rządek chętnych panienek do bliższego poznania.

– Zrywam z tobą! – Luka sięgnęła po najpoważniejszy argument.

– Nie, to ja ciebie rzucam! – odrzekł Aleks z zawziętością.

– Gardzę tobą i twoimi kumplami! Jesteście siebie warci! – dorzuciła jeszcze, gdyż od zawsze nienawidziła jego przyjaciół.

– Ja przynajmniej jakichś mam! – wrzasnął za byłą już dziewczyną, która szybko się oddalała.

Luka wiedziała, że to koniec. Aleks do niej więcej nie zadzwoni, a ona nie upadnie tak nisko, by to zrobić. Jej plany na bezpieczną przyszłość rozsypały się w jednej chwili jak domek z kart, a zameczek, który jeszcze parę minut temu był częścią jej świata, stał się odległy i niedostępny.

– Nie tak miało to wyglądać do jasnej cholery. Nie tak – wyszeptała Luka, a łzy stanęły jej w oczach, zamazując wyświetlacz telefonu, z którego próbowała zamówić taksówkę.

***

Kiedy kierowca taksówki zawiózł Lukę na Miodową, dziewczyna się ocknęła. Wysiadła z samochodu, trochę zbyt mocno trzaskając za sobą drzwiami. Energicznym krokiem ruszyła w stronę Zamku Królewskiego, by stamtąd dotrzeć na ulicę Piwną, gdzie na poddaszu wynajmowała niewielkie mieszkanko.

Szła, żaląc się na przebrzydły los, który jak pożar spalił wszystkie nadzieje na lepszą i wygodną przyszłość, pozostawiając popioły z jej marzeń.

Wlokła się noga za nogą i nie zauważyła, kiedy jej wysoki obcas wpadł między kamienie, niszcząc markowe buty.

– Aaa! – wrzasnęła na całe gardło, tracąc wszelkie zahamowania i dobry ton. Jej głos odbił się od starych budynków. – Cholerne kocie łby! – Luka zdjęła drugi but i boso poszła dalej. Mrok i chłód wąskich ciemnych uliczek zmroził jej skórę, wywołując gęsią skórkę. Spacer po bruku z gołymi nogami również nie rozgrzewał, tylko dodatkowo upokarzał. Marsz wstydu.

Luka dotarła do ogromnych, ciężkich drzwi swojej klatki schodowej i wspięła się po zimnych schodach na samą górę. W mieszkanku rzuciła uszkodzone buty w kąt, a sama szybko się rozebrała i po chwili stała w strumieniach ciepłej wody, by chociaż w taki sposób zmyć z siebie odpady drastycznej porażki.

Wyszła z łazienki opatulona w niebieski ręcznik, a mokre włosy oblepiły jej ramiona. Popatrzyła na swoje trzydziestometrowe mieszkanko z rozpaczą. Poczuła się zdruzgotana, przeczuwając, że to miejsce będzie jej trumną, w której spędzi resztę swojego monotonnego życia. Otworzyła na oścież jedno z dwóch drewnianych okien. Od razu do wnętrza jej prywatności wkradł się gwar rozmów odbijający się od bruku i budynków jak skoczek od trampoliny. Odgłosy kroków, obcasów uderzających o kamienie czy śmiech przechodzących ludzi stukały w głowie Luki, co ją dodatkowo denerwowało, ale zaduch, który w upalne dni doskwierał zwłaszcza na poddaszu, był bardziej nie do wytrzymania.

Luka położyła się na łóżku, by zapłakać, ale łez zabrakło. Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie zaczęła analizować dzisiejszej klęski i sytuacji, w jakiej się znalazła. Plan był idealny, więc co do cholery poszło nie tak?

Strategia, jaką Luka przyjęła w swoim życiu od najmłodszych lat, polegała na zrealizowaniu wszystkich zamierzonych celów, a przede wszystkim jednego – żyć w bogactwie, bez trosk i zmartwień. Nie chciała być trybikiem w maszynie, ale sama dla siebie wyznaczać kierunek. Bogaty mąż miał być antidotum, które naprawi żmudną codzienność i otoczy bezpiecznym parasolem szczęścia.

Wyjechała na studia do Warszawy, od zawsze pragnęła bowiem wyrwać się z rodzinnej dziury, jaką jej zdaniem było nadmorskie Dźwirzyno. Warszawa symbolizowała bogactwo, prestiż i wyróżnienie.

Studiowała ekonomię, bo tylko na nią się dostała, a musiała trzymać się swojego planu i uciec z rodzinnych kątów. Wszystko do tej pory szło dobrze, choć nadal, z niecierpliwością, wyczekiwała idealnego męża, dumnie odrzucając zaloty szarych studencików, niemających grosza przy duszy, tylko wielkie aspiracje.

Po ukończeniu studiów udało jej się zatrudnić w banku na stanowisku doradcy klienta. Nie było to dla niej radosnym ani zyskownym przedsięwzięciem, ale znacznie podnosiło prestiż jej osoby. Dzięki tej pracy mogła nadal mieszkać w Warszawie i wynająć skromne mieszkanko. Nie myślała nigdy o powrocie do domu, to byłaby jej zdaniem agonia. Zrobiłaby absolutnie wszystko, byle tylko nie znaleźć się w punkcie wyjścia.

W końcu jednak los się do niej uśmiechnął i gdy Luka już traciła wiarę i optymizm, na horyzoncie pojawił się idealny kandydat do jej ręki.

Aleksa Heydela poznała na imprezie, a on od razu zwrócił na nią uwagę. Na początku nie wiedziała, z kim ma do czynienia, więc chłodziła jego zaloty, ale gdy zaciągnęła języka i wszystkie trybiki w jej wyobraźni weszły na swoje miejsce, maszyna ruszyła, nie mogąc w żaden sposób zatrzymać Luki i jej zamierzeń związanych z nieświadomym niczego Aleksem.

Jego wygląd nie powalał, ale Luka nie miała zamiaru kaprysić, tak jak ze studiami ekonomicznymi, jak się trafiło, trzeba było brać. Głównym jej celem było dojście do bogactwa, a droga, jaką musiała przebyć, była tylko tymczasową niedogodnością.

Aleks był wysokim, barczystym mężczyzną, z okazałą nadwagą. Jego pyzata twarz i jasne włosy, które opadały mu na czoło, nie zachwycały Luki, ale wszystko zrekompensowało jego zaplecze rodzinne.

Wytrwali ze sobą dwa lata. Lata walki Luki, która tupała i przebierała nogą, nie mogąc doczekać się oświadczyn i pierścionka z diamentem. Starała się być ideałem w oczach jego i jego rodziców, co udawało jej się z sukcesem. Wszystkie zachowania były skrupulatnie przemyślane i zaplanowane. Nic nie działo się przez przypadek, tym bardziej nie mogła zrozumieć, jakim cudem się odsłoniła, i kiedy Aleks ją przejrzał, bo nazwał ją samolubem. Epitetem, który towarzyszył jej od dziecka.

Na początku wszystko szło według planu. Kupował kwiaty, niespodziewane prezenty, zabierał na wycieczki w góry i nad morze do Trójmiasta. Poświęcał jej każdą chwilę wolnego czasu, najwyraźniej była dla niego ważna. Jakiś rok później zniknęły kwiatki, czułe słówka i wyjazdy. Chętniej spotykał się z kumplami niż z nią. Częściej wyjeżdżał w delegacje, gdzie jako posłuszny syn bogatych przedsiębiorców wykonywał ich polecenia. Bez entuzjazmu, ale z obowiązku.

Również wtedy, po roku, Luka coraz częściej dowiadywała się o jego wizytach w klubach ze striptizem, bo zawsze był ktoś życzliwy, by jej donieść. Oczywiście myślała, że mężczyzna potrzebuje czasu, by się wyszumieć, więc dała mu go i cierpliwie czekała. Zachciało jej się płakać z własnej naiwności.

Otworzyła laptopa i zapatrzyła się w jego startujący ekran.

Luka nie miała wielu znajomych, raczej była sama jak palec. Z grona koleżanek studentek pozostała jej jedna wierna przyjaciółka, z którą relacja przetrwała nawet ogromną odległość. Florentyna Mazurek mieszkała w Londynie na stałe, ale istniał idealny wynalazek – Facebook.

Gdy tylko laptop wykazał gotowość do działania, Luka połączyła się z przyjaciółką.

***

– Cześć…

– Cześć? A co ty robisz w domu w sobotę wieczorem? Miałaś być z Aleksem.

– Florka, jest dramat – rozpaczała Luka. – Zerwaliśmy…

– Co?! Chyba są problemy z łączem?

– Nie… Zerwaliśmy – powtórzyła, czując łzy pod powiekami.

– Ale… Jak to się stało? Dlaczego?

– Cholerny gnojek zabawiał się z kelnerką w ogrodzie, a ja ich na tym przyłapałam – warknęła w złości, przez co łzy zniknęły z jej oczu.

– To drań! Ale już wcześniej wiedziałaś o jego wyskokach w bok.

– Florka! To były plotki i pomówienia. Nie miałam solidnych dowodów – odrzekła z godnością. – Aleks wszystkiemu zaprzeczał.

– A teraz? Też zaprzeczał? – Florka ułożyła usta w dzióbek.

– Nie, wręcz przeciwnie… – wyznała cichutko.

– Nie zaprzeczał? Nie kłamał? Nie próbował cię przepraszać?

– Nie… To było straszne. Nie dość, że narozrabiał, to jeszcze mnie atakował – mówiła łamiącym się głosem, udając bardziej pokrzywdzoną, niż była.

– Chyba się nie rozpłaczesz? – zapytała z niedowierzaniem Florka.

– A nawet gdyby, to co? – warknęła Luka, odzyskując mocny głos i twardy wzrok.

– Przecież go nie kochałaś. Od początku nie byłaś nim zachwycona.

– Florka, on jest bogaty – oświadczyła, jakby ten fakt przesądzał o wszystkim.

– Tylko tyle ci potrzeba? Bogactwa? – Florka miała ogromną nadzieję, że kiedyś w końcu nadejdzie ta wielka chwila i przyjaciółka otworzy oczy na to, co naprawę jest ważne w życiu.

– A ty znowu o miłości. – Luka wywróciła oczami, demonstrując całą swoją opinię na ten temat.

– Obudź się!

– Właśnie to zrobiłam i co… Koszmar, który jest moją rzeczywistością.

– Przesadzasz. Wiesz, że schudłam dwa kilogramy. Testuję nową bezglutenową dietę i jak widać, przynosi efekty – oznajmiła z dumą.

Florka miała krótkie ciemne włosy, które jak bombka okalały jej okrągłą, śliczną twarz. Duże niebieskie oczy zazwyczaj patrzyły na świat z niezmąconym optymizmem, przysłonięte dla kontrastu ciemnymi, zalotnymi rzęsami. Miała drobny kulkowaty nos, pełne, kształtne usta i pyzate policzki, których szczerze nie cierpiała. Od zawsze walczyła ze zbędnymi kilogramami, które jak lep przywarły do jej ciała i nie chciały go opuścić. Miała metr sześćdziesiąt pięć wzrostu, a wyglądała na niższą.

– Super! Cieszę się twoim szczęściem, ale mam poważniejszy problem, nie sądzisz? – Luka była zła z powodu zmiany tematu.

– Och, rzucił cię facet, którego nie cierpiałaś, ale dramat. Nawet mówiłaś, że był beznadziejny w łóżku. – Florka wzruszyła ramionami.

– Nic takiego nie mówiłam.

– Mówiłaś, że seks z nim to największa jego wada – przypomniała życzliwie.

– Och! Nie o tym teraz rozmawiamy. Poza tym cudowny seks nie jest moim priorytetem.

– Gdybyś miała możliwość uprawiania fantastycznego seksu, nie gadałabyś takich bzdur. Twoje wybory były beznadziejne. Ten student prawa również był beztalenciem.

– Och, do diabła, co to? Przegląd moich byłych?

– Możemy pokusić się na podsumowanie, zwłaszcza w obecnej sytuacji.

– Nie ma to jak wsparcie przyjaciółki – rzuciła z ironią Luka i rozłączyła się. Była rozżalona i zła. Florka jej nie pocieszyła, tylko dolała oliwy do ognia. Miała ochotę krzyczeć, ale ponownie zadzwoniła do Florki. Przyjaciółka odebrała dopiero po trzecim sygnale.

– Wiedziałam, że zadzwonisz, zanim zdążę zrobić sobie kawę – rzekła z uśmiechem.

– Florka, do rzeczy, co mam robić? – zapytała z powagą, oczekując na jej słowa jak na zbawienie.

– Nawal się.

– Przecież ja nie piję.

– Może powinnaś, chociaż raz przestałabyś być taka sztywna i wyniosła.

– Nawet jeśli się upiję, to co z tego? Przecież wytrzeźwieję!

– Kiedy będziesz na mocnym kacu, cierpienie zaciemni ci sytuację i zmniejszy odczuwalność przeżyć.

– Ale nadejdzie kolejny dzień.

– Oj, szukasz dziury w całym.

– Florka…

– Nie wiem, ostatnio to ja rzuciłam faceta, więc byłam w tej bardziej komfortowej sytuacji.

– A wracając do mnie?

– Ucieknij, wyjedź, weź urlop – rzuciła od niechcenia.

– A gdzie ja mam do cholery pojechać?

– Weź urlop i przyjedź do mnie.

– Do Londynu, nie… Może… Morze! W końcu zbliżają się wakacje!

– To ja też chcę.

– Ale gdzie?

– Jak to: gdzie? Masz rodzinną idealną miejscówkę nad morzem i jeszcze się pytasz?

– Ale ja dawno nie byłam…

– Czas najwyższy – przerwała jej Florka. – To idealny pomysł. Wyjedziesz, odpoczniesz, oderwiesz się od miejsc, które przypominały ci o Aleksie albo raczej o twojej „przyszłości” w ruinie.

– Myślisz? – wątpiła Luka.

– Ja to wiem. To kiedy planujesz wyjazd? Ja będę miała tydzień wolności w sierpniu, więc może…

– Pomyślę. Nie wiem, co zrobię?

– Super! Wiesz, że dietę bezglutenową stosują znani aktorzy i aktorki?

– Florka, przecież ty super wyglądasz.

– Tak? A ty poradzisz sobie bez Aleksa – powiedziała w odwecie, nie wierząc w zapewnienia przyjaciółki.

2

– Och – westchnęła Luka, otwierając jedno oko, po chwili niechętnie drugie. Podniosła się z łóżka, czując, że to nie będzie dobry dzień. Wczorajsze wydarzenia wróciły do niej z nową siłą, ponowie burząc jej spokój. Usiadła na łóżku. Tak, to stało się naprawdę i Aleks już nie zadzwoni. Cholerny gnojek.

Luka z racji niedzieli miała wolny dzień, ale jej skwaszona mina nie świadczyła o radości z tego powodu. Sturlała się z łóżka i poszła przygotować sobie śniadanie z mocną, czarną kawą. Wczoraj do późna w nocy analizowała z Florką swoje tragiczne położenie, szukając idealnego rozwiązania. Przyjaciółka uczepiła się scenariusza wyjazdu jako możliwości spokojnego przemyślenia nowych działań i celów na przyszłość. Luka coraz bardziej skłaniała się do tego pomysłu, w końcu nic sensowniejszego nie przychodziło jej do głowy.

– Pojadę do Dźwirzyna, do rodziców, siostry i… – Luka zawahała się, bo skończyła jej się lista osób, które mogłaby odwiedzić. Prawdą było, że nie łatwo nawiązywała przyjaźnie, raczej ich unikała. Nie przynosiły żadnych korzyści, więc szkoda było tracić energię. Plan na przyszłość miała prosty, a tłumy ludzi jakoś ją odstraszały. Florka okazała się na tyle cierpliwą i tolerancyjną osobą wobec zachowań samolubnej Luki, że mimo to wytrwała w swojej przyjaźni.

Luka wzruszyła ramionami i patrząc za okno w błękitne, rozświetlone słońcem niebo, wróciła do wspomnień z nastoletnich czasów. W rodzinnej miejscowości nie zawierała przyjaźni, bo od zawsze wiedziała, że wyjedzie. Najważniejszym jej celem było wyrwanie się z Dźwirzyna. Wszystko jedno, co będzie studiować, byle bliżej do świata tętniącego ciągłym życiem.

Rodzice nie protestowali, dobrze znając swoją najstarszą córkę, która była uparta jak osioł i zawsze dostawała to, czego chciała. Jak nie dobrowolnie, to manipulacją wymuszała swoje pragnienia. Plany i pomysły Luki musiały być najważniejsze. Była ukochaną pierworodną córeczką, której od maleńkości poświęcali czas i uwagę, traktując jak księżniczkę. Gdy na świat przyszła jej młodsza o pięć lat siostra – konkurencja w relacjach z rodzicami – dla Luki nic się nie zmieniło. Nadal traktowała świat i nową siostrę tak samo z góry. Z rówieśnikami było podobnie. Zawsze miała wysoko uniesioną głowę, uważając się za lepszą i wartą wszystkich zaszczytów.

Była postrzegana jako wyniosła, niedostępna, a przede wszystkim samolubna osoba i taka w rzeczywistości była, czego nawet nie starała się ukryć. Myślała tylko o sobie i szczerze wierzyła, że życie kręciło się wyłącznie wokół niej. W szkole i w sąsiedztwie przez rówieśników określana była przydomkiem „Samolub”. Luka nieraz słyszała ten epitet za swoimi plecami, ale nie interesowało ją ani to, ani cała reszta rozwydrzonych dzieciaków, które jawnie i z pogardą ignorowała.

Nie miała sobie nic do zarzucenia. Jeśli ktoś był winny, to na pewno nie ona. Lukrecja Lis nie popełniała błędów, nie robiła nic, żeby sobie zaszkodzić, to inni lub los zawsze gmatwał jej plany i drogę do celu. Teraz również znalazła winnego i o wszystko obwiniała Aleksa. Nie dość, że zachował się zdradziecko, to jeszcze miał czelność powiedzieć, że ją rzuca, czego Luka najbardziej nie mogła przeżyć.

Po śniadaniu chciała się czymś zająć, ale natłok myśli sprawnie zakłócał jej spokój i opanowanie. Pod wpływem impulsu chwyciła za książkę, ale przeczytała tylko pół strony, bo rzeczywistość ponownie wkradała się w myśli. Nie mogła się skupić. Czuła się jak na skrzyżowaniu, gdzie drogi do niego prowadzące zniknęły, a ona została w szczerym polu, w gęstwinie wysokich traw. Żadnego punktu odniesienia.

Zrozpaczona chciała zadzwonić do Florki, ale przyjaciółka na dziś planowała akcję „shopping”, chcąc skorzystać z cudownego święta, jakim były przeceny w sklepach. Sezon letni w Londynie sprzyjał takim akcjom, a Florka była podatna na słowo „SALE” w każdych możliwych procentach. To była druga jej słabość, zaraz po liczeniu kalorii we wszystkim.

Słońce nachalnie wepchnęło się do mieszkanka Luki, podnosząc już i tak wysoką temperaturę. Oświetliło duży pokój, który służył jako sypialnia, garderoba i salon do przyjmowania gości. Ostatnia wymieniona funkcja bywała rzadko używana, jeśli w ogóle. Do tego uniwersalnego pokoju przylegał niewielki korytarzyk. Miał on jedną ścianę zajętą minianeksem kuchennym, na który składały się dwie szafki na dole i na górze, oraz zlew i piekarnik z palnikami do gotowania. Kolejne ściany korytarza były zajęte drzwiami. Jedne prowadziły do niewielkiej łazienki, a drugie do wyjścia na korytarz, wspólny z dwoma sąsiadami, który kończył się wyjściem na główną klatkę schodową budynku.

Luka na początku była zachwycona swoją kawalerką, a zwłaszcza położeniem mieszkania. Stare Miasto położone dwa kroki od Zamku Królewskiego było idealną miejscówką, ale z czasem plusów ubywało, a minusów przybywało.

Chodzenie po bruku w wysokich szpilkach, które Luka na co dzień nosiła, było ogromnym wyzwaniem i tak jak wczorajszego wieczoru, często kończyło się katastrofą, czyli złamanym obcasem. Wdrapywanie się na trzecie piętro po wąskich schodach każdego dnia było męką, zwłaszcza gdy trzeba wnieść liczne siaty zakupów spożywczych. Okazało się również, że latem jest hałas, który odbijał się od ścian budynków, a w upalne dni poddasze rozgrzewało się jak piekarnik, w którym Luka podpiekała swoje ciało.

Napiła się wody i spojrzała w kierunku pnących kwiatów. Uśmiechnęła się i energicznie podeszła do drewnianej ściany, którą stworzyła specjalnie dla swojej zielonej pasji.

Duży pokój Luki został przez nią podzielony na trzy strefy. Po stronie wejścia znajdował się minisalonik z dwiema szerokimi komodami, niewielkim stoliczkiem i minisofką. Druga część pokoju odgradzała salonik szeroką i drewnianą kratką ozdobioną zielonymi, pnącymi kwiatami. Ustawiona pośrodku z obu stron zostawiała swobodny dostęp do kolejnych stref pomieszczenia. Tak praktycznie oddzielona sypialnia i jednocześnie garderoba dodawała intymności i odosobnienia. W sypialni po lewej stronie, przy ścianie znajdowało się wygodne łóżko z nocną szafeczką, a po prawej – wysoka szafa i komódka z kilkoma szufladami.

Luka kucnęła przy szerokich donicach, sprawdzając wilgotność i ilość podanych odżywek. Kochała kwiaty, a zwłaszcza ich pnącą kategorię. Z racji nieposiadania balkonu skupiła się na domowych pnących odmianach, pielęgnując i dbając o nie pieczołowicie.

Epipremnum złocisty był najszybciej rosnącym zielonym zawijasem i to jemu w tym momencie poświęcała uwagę, odrywając pożółkłe liście. Złocisty miał sercowate, dekoracyjne liście, które były muśnięte żółtymi lub jasnozielonymi smugami. Pędy mogły osiągnąć cztery i pół metra długości, choć u Luki, przy jej troskliwej pielęgnacji, już przekraczały tę długość, gęsto pokrywając drewnianą pergolę.

Towarzyszem Złocistego był Cissus rombolistny. Pnącze osiągające długość trzy i pół metra może nie prześcigało, ale już dorównywało swojemu koledze. Cissus miał ciemnozielone liście złożone z trzech ząbkowatych listków. Starsze liście były od spodu pokryte delikatnymi, brązowymi włoskami, a liście młode włoskami białymi.

Trzecim, ale nie ostatnim towarzyszem, nieco stojącym z boku była monstera dziurawa, jedna z największych roślin używanych do dekoracji wnętrz. Monstera lubiła rozrastać się blisko przy ziemi, dlatego Luka zapewniła jej mocną podporę pergoli, by pięła się w górę. Miała duże sercokształtne, głęboko powcinane, skórzaste liście i była niedawnym nabytkiem Lukrecji.

Zajmując się roślinami, Luka rozluźniała się i swobodniej oddychała. To zawsze ją uspokajało i wprowadzało w optymistyczny nastrój. Doglądała, podlewała i wycierała liście, chcąc, by jak najlepiej się prezentowały, ciesząc jej wzrok i duszę.

Mama Luki zawsze mówiła jej, że ma rękę do kwiatów, choć córka z przekonaniem uważała, że to nic nadzwyczajnego, po prostu to była jej terapia, w której znajdowała spokój i wyciszenie. Pracując z roślinami, marzyła i odpływała w stan ponadrzeczywisty. To był jej prywatny, odosobniony świat, którym z nikim się nie dzieliła. Była tylko ona i rośliny, którym dawała życie.

Troszcząc się o kwiaty, Luka emanowała cierpliwością, dobrocią i spokojem, które tak szczelnie ukrywała przed światem. Dotykając swoich zielonych towarzyszy, łagodniała i wyłączała podejrzliwość. Biło od niej ciepło.

Uspokojona pielęgnacją kwiatów Luka chwyciła za telefon i zadzwoniła do mamy, chcąc wybadać, czy jej przyjazd do rodzinnego domu nie przyniesie niepotrzebnego zamieszania.

W rozmowie z mamą Luka zawsze przedstawiała optymistyczny scenariusz swojego bytowania w wielkim mieście, urozmaicała i kolorowała. Zachwalała bycie warszawianką, grając szczęśliwą i spełnioną, co absolutnie nie miało odzwierciedlenia w rzeczywistości.

– Cześć, mamo – przywitała się z łagodnością i pewną tęsknotą, której nie pozwalała na dłużej pozostać.

– Luka, skarbie, jak się cieszę, że dzwonisz – odrzekła szczerze rozradowana Amelia Lis. Kochała swoją córeczkę taką samą mocną miłością od czasu, gdy przyszła na świat.

– Jak przygotowania do sezonu?

– Zakończone i już rozpoczęliśmy pierwszy turnus – odpowiedziała mama z radością. – Może uda ci się do nas przyjechać, chociaż na kilka dni? – prosiła Amelia, nie chcąc być nachalną.

– Może, zobaczymy.

– Twój pokój czeka, więc o nic się nie martw – zapewniła z gorliwością, miło zaskoczona tym, że Luka od razu nie odmówiła, jak to robiła przez ostatnie cztery lata.

– Może faktycznie już czas, żebym odwiedziła stare kąty?

– Czekamy tu na ciebie z utęsknieniem.

– Ja… Może w tym roku uda mi się przyjechać – rzekła wzruszona i miała ogromną ochotę się rozpłakać.

– Byłoby cudownie… A co słychać u Aleksa? Może przyjedziesz z nim i w końcu go poznamy? – zaproponowała z nadzieją wyczuwalną w głosie.

– Nie, to niemożliwe. Aleks… Ma wiele spotkań zarządu firmy, na których musi być, poza tym często jest w trasie, więc… na pewno nie da rady – kłamała, nie chcąc przyznać się do porażki.

– Szkoda… Ile już ze sobą jesteście?

– Dwa lata.

– Hm… Czas tak szybko leci.

– Tak. Mamo, będę już kończyć… Mam trochę zajęć…

– Dobrze, miło, że zadzwoniłaś i… Przyjedź do nas.

– Zobaczę, zastanowię się… – rzuciła Luka, nie wiedząc, co zrobić ze sobą i swoim życiem. Po rozmowie z mamą rozpłakała się, kuląc na łóżku.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Dorota Milli, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek

formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także

fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem

nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Fotografia na okładce: © NightAndDayImages/iStock

© Rike_/iStock (tło)

Redakcja: Katarzyna Wojtas

Korekta: Kinga Zalejarz

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-298-6

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl