Katia Wolska

TERAPIA JAK Z FILMU

Redakcja: Krystyna Gajda

Korekta: Anita Rejch

Projekt okładki: Roman Marek/Project

Zdjęcie na okładce: ESB Professional/shutterstock, Neirfy/shutterstock

Copyright © Katia Wolska, 2017

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład i łamanie: TYPO

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4410-4

Wydanie pierwsze

Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Część I. Scenariusze marzeń

- Część II. Życie jak thriller

- Część III. Komedia prawie romantyczna

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Część I
Scenariusze marzeń

Czerwcowe popołudnie nawet w wielkim mieście było przyjemne. Słońce zapowiadało wakacje, zaglądało do okien poradni w jednej z zielonych dzielnic stolicy. Młoda kobieta w luźnym koczku poprawiła się w fotelu, przymknęła oczy.

– Przychodzi nad ranem, ktoś obcy. To mnie zawstydza i podnieca. Dotyka mnie w intymnych miejscach, ja układam się nieprzyzwoicie, czekam. Ma cudowne palce. Muska piersi, smaruje brzuch ciepłym olejkiem, gładzi, wnika niżej, wie pani... Pieści mnie tam, cierpliwie wodzi dłonią, czuję, jak zaczynam pulsować. Jakbym miała w waginie gorącą śliwkę, którą masują palce obcego faceta. Sen trwa chwilę, ale doznaję orgazmu. Nigdy nie zdarza mi się podobne przeżycie na jawie – mówiła lekko zarumieniona, skubiąc paznokciami rękaw. – Nigdy – dodała z żalem – nie umiem tego powtórzyć w małżeńskim pożyciu.

Zielonkawe, jasne ściany gabinetu psycholożki i terapeutki Poli Krajewskiej słyszały już podobne wyznania, a nawet jeszcze bardziej intymne. Pola popatrzyła na klientkę z życzliwością w bursztynowych, kocich oczach.

– Dlaczego powiedziała pani: „Układam się nieprzyzwoicie”?

– Tak to odczuwam. Rozkładam nogi jak u lekarza, otwieram się, jakby wszystko we mnie czekało na ten dotyk i olejek. Wystarczy, żeby mnie dotykał. Nie przeżywam aktu w tym śnie... Tylko palce, kilka ruchów i wszystko wibruje. Czuję prawdziwe skurcze. A z mężem nic. Wstyd powiedzieć. To nie jest normalne, prawda? Dlatego zdecydowałam się na terapię...

– Będziemy musiały popracować nad pani przekonaniami... – Pola patrzyła na paznokcie kobiety. Były poobgryzane do mięsa i zaniedbane. – Ciekawi mnie, dlaczego powtarza pani słowa: „wstyd”, „nieprzyzwoicie”. Przeczuwam głęboko zakodowane schematy myślenia. Ale – dodała z uśmiechem – wszystko zależy też od celu, jaki chce pani osiągnąć. Bo jeśli satysfakcję z małżeńskiego seksu, to radziłabym raczej wizytę u seksuologa. Jest tu obok.

– Nie, nie – szybko odpowiedziała kobieta. – Chcę na terapię. Słyszałam, że stosuje pani fajne metody. Seksuolog skupia się na jednym. A już na pewno nie chciałabym, żeby mnie ktoś widział w poczekalni u seksuologa. Terapia to co innego, to nawet teraz modne. – Uśmiechnęła się.

– Łączę różne metody – wyjaśniła Pola. – Jestem zwolenniczką dobierania metody do potrzeb człowieka, nie odwrotnie... Jak pani do mnie trafiła?

– Znajoma mi poleciła. Była u pani na terapii grupowej z oglądaniem filmów. Marta Brant prosiła, żeby pozdrowić...

– Ach tak. – Pola przypomniała sobie Martę Brant.

Żywotna brunetka, która wciąż trafiała na niewłaściwych mężczyzn i za każdym razem powtarzała te same błędy. Zbyt uległa, zbyt nadskakująca, zbyt miła kobieta po prostu. Stanęła pewnego dnia w drzwiach Poli z książką Sherry Argov w ręku. Dlaczego mężczyźni kochają zołzy. Dlaczego? Nadal nie wiem... Pracowała z nią rok. „Wypuściłam w świat niezłą zołzę”, pomyślała w duchu.

– I co u Marty?

– O, naprawdę inaczej – podjęła żywo blondynka, a koczek zawirował. Wyraźnie lubiła plotkować. – Znalazła sobie całkiem fajnego faceta. Bardzo mi polecała sesje filmowe. Zdecydowanie chciałabym terapię...

– Może i słusznie. Wszystko ma swój początek w głowie, doznania seksualne też. Tak bardzo zależy pani na opinii otoczenia, może uda nam się przesunąć ośrodek kontroli do wewnątrz, do pani potrzeb... Hm, ale konsultację seksuologiczną też zrobimy, dobrze, pani Izo? Nikt się nie dowie. Pani doktor z gabinetu obok to moja rodzona siostra. Poprosimy ją o opinię, dobrze?

Blondynka Iza wychodziła z gabinetu psycholożki Poli Krajewskiej pocieszona, z umówioną następną wizytą. Długo przełamywała opór, by opowiedzieć komukolwiek o swoich kłopotach. Owszem, słyszała, że znajome korzystały z porad psychologów, owszem, czytała, że niejednej osobie taka terapia pomogła, ale niełatwo było przyjść do tego gabinetu. W dodatku w chwili, gdy miła i ładna pani psycholog zapytała, co jest takie trudne, zamiast wypowiedzieć przygotowaną mowę, rozpłakała się i słynne chusteczki w gabinecie psychologa okazały się potrzebne. Dla Poli taka reakcja była normą. Spokojnie podawała chusteczki i zadawała kolejne pytania, a Iza uspokajała się i odpowiadała jak uczennica przed tablicą. Pola słuchała jej uważnie. Ilu rzeczy wstydziła się ta kobieta! Ud, kolan, dużej pupy, wąskich ust, słabo urządzonej kuchni. Niewątpliwie konsultacja ze sfery ciała też się przyda. Z pomocy siostry, ginekologa ze specjalizacją seksuolog, Pola korzystała często, dlatego decyzja, żeby otworzyć obok siebie dwa gabinety, była strzałem w dziesiątkę, przynajmniej z marketingowego punktu widzenia. I tak w dzielnicy domków jednorodzinnych bogatej w różne usługi medyczne i kosmetyczne, obok gabinetu stomatologa, pedagoga, okulisty, fitnessu i rehabilitacji, na ścianach sąsiadujących szeregówek zawisły szyldy: „Psycholog, terapeuta mgr Pola Krajewska” i „Ginekolog seksuolog lek. med. Nina Krajewska”. Było to cztery lata temu, a teraz siostry Krajewskie miały już swoją markę, stałe grono klientów, głównie kobiet, a Pola z sukcesem wprowadzała do pracy z klientami metodę filmoterapii, która ostatnio ją zafascynowała. Poważnie zastanawiała się, czy napisać z tego doktorat. Włączała elementy pracy z filmem w proces psychoterapii i uzyskiwała nadzwyczajne efekty. Pacjentki uważały, że obcując z historiami z ekranu, po prostu się relaksują, dziwiły się swoim emocjom i olśnieniom, czasem zaskakująco gwałtownym reakcjom. Dla Poli łzy i histeryczny śmiech na sesjach nie były niczym nowym, podobnie jak siła dzieł sztuki. Kiedyś z powodzeniem pracowała z dziećmi, wykorzystując malarstwo i naturalną chęć małych pacjentów do rysunku, farb i bazgrolenia na wszystkim, co możliwe. Kiedy zaczęła pracować z dorosłymi kobietami, zauważyła, że wciąż szukają luster, w których odbijałyby się ich problemy. Filmy były takimi lustrami. Pola zastanawiała się, czy zamontować w gabinecie duży ekran, ale właściwie bardziej przydałby się taki w większej sali, odpowiedniej do zajęć grupowych... No i w ogóle taka sala, bo coraz więcej klientek zgłaszało chęć udziału w spotkaniach w szerszym gronie, takich jak terapia tańcem. Salę trzeba będzie wynająć, bo nie miały takiego pomieszczenia. Tymczasem w głowie Poli zakwitł pewien pomysł, a była osobą, która lubiła realizować swoje plany. To ona kreowała rzeczywistość, a nie odwrotnie. Marzył się jej własny ośrodek z salą do ćwiczeń i spotkań, z gabinetem masażu i relaksacji, a nawet z przestronną kuchnią, gdzie klientki mogłyby brać udział w warsztatach kulinarnych. I miała na oku taką chałupę na wsi, kilkanaście kilometrów od małego miasta, więc zapewne niedrogo. Zmarł właściciel siedliska i akurat nadarzała się okazja, żeby je kupić... Idealne na piękny, rustykalny ośrodek rozwoju, taki z wiejskim klimatem. Pola wymyśliła już nazwę, już to widziała: drewniany płot, szyld nad drzwiami zawieszony na drewnianych pałąkach: Farma Zdrowia. Odległość nie powinna stanowić problemu, bo przy dobrej reklamie w pobliskich miastach i Warszawie na pewno znajdą się chętne. Chciała bowiem zapraszać tu tylko kobiety. Postanowiła przegadać to z Niną i ze swoim mężem Zenkiem, a że tego dnia blondynka Iza, która doznawała orgazmów tylko we śnie i tylko nad ranem, była ostatnią klientką, Pola zamknęła gabinet i zastukała do siostry. Często wracały razem, często zachodziły do pobliskiej kawiarenki pogadać, bo mieszkały daleko od siebie i nie miały czasu na odwiedziny w domu. Nina też miała już za sobą ostatnią pacjentkę, więc z chęcią dała się namówić na kawę. Kelner znał je dobrze, przyjął zamówienie, dwie kawy bez cukru, bez mleczka, i mocne, a Pola do tego zamówiła wielką bezę z konfiturą wiśniową.

– Sama będziesz wkrótce jak beza, już niewiele ci brakuje – docięła jej siostra.

Pola wiedziała, że jest to uwaga niepozbawiona racji, ale nie chciała przejmować się dziś podobnymi sprawami. Była kobietą pełną, ale proporcjonalną, apetyczną blondynką, która uwielbiała dużą biżuterię. Pola nie bała się nosić paska w miejscu, gdzie powinna być talia, duży biust eksponowała głębokimi dekoltami, a włosy rozjaśniała i nosiła falą na plecach jak kobiety w latach osiemdziesiątych. Mąż, duży mężczyzna, uważał ją za najpiękniejszą kobietę świata. Pola lubiła swoje ciało, a przy problemach, z którymi spotykała się na co dzień w pracy, temat niewielkiej nadwagi naprawdę nie wydawał się jej istotny. Uśmiechnęła się szeroko do smakowitej bezy, z odrobiną współczucia do siostry, która figurę miała znakomitą, za to przyjemności w życiu mniej.

Siostry Krajewskie nie były do siebie podobne. Znajomi nie mogli uwierzyć, że tak różne kobiety łączy tak bliskie pokrewieństwo. Pola była obdarzona bogatą, rzucającą się w oczy urodą: bujne włosy, duże usta i oczy, i niespożyta energia, która wprawiała świat w ruch. Wyższa, szczupła i delikatna Nina była także blondynką i na tym kończyło się rodzinne podobieństwo. Skośne, zielonkawe oczy ukrywała za okrągłymi okularami, a zgrabne ciało – w sportowych ubraniach, bluzach i dresach. W pracy zawsze nosiła biały lekarski kostium. Włosy spinała zwykle z tyłu głowy w rożek, a i tak nieogarnięte kosmyki wymykały się spod kontroli spinek i spadały na twarz, zasłaniały ładne łuki brwi, sięgały podbródka. Była młodsza od Poli o osiem lat. Była też rozważniejsza, ale tak jak jej siostra zarażała energią, Nina uspokajała otoczenie. Pola była mężatką od dwunastu lat, bardzo zadowolona ze swojej rodziny, męża i dwóch córek. Nina od czterech lat mieszkała z „partnerem” – kiedy opowiadała o nim koleżankom w mieście, a „narzeczonym” – kiedy rozmawiała z rodzicami w Kruszewie, miasteczku gminnym położonym pięćdziesiąt kilometrów od Warszawy, choć czasem miała wrażenie, że odległość ta wynosiła bez porównania więcej. Sławek, jej „narzeczony do nieskończoności”, jak kpiła Pola, także był lekarzem, przystojnym i wesołym, może i chętnym do zalegalizowania związku, ale Nina uważała, że jeszcze mają czas na ślub i dzieci. Na razie wystarczały jej córki Poli, które były z nią bardzo związane. Nina miała trzydzieści dwa lata, bardzo angażowała się w pracę, w sprawy swoich pacjentek, w ich kłopoty z ciążą lub jej brakiem, porodami... Nie miała czasu na własne. Rodzice w Kruszewie ubolewali nad tym, bo chcieliby widzieć córkę jako szczęśliwą mężatkę, a nie kobietę żyjącą w konkubinacie. Mimo że lekarka, mądra i miła, w mniemaniu ich matki i niewiast z miasteczka Kruszewo, z pobliskimi wsiami włącznie, przynosiła wstyd rodzinie Krajewskich. Polcia to co innego, była ich dumą. Miała męża, gabinet, który prowadziła pod nazwiskiem ojca: mgr Krajewska, bo ładne – tak matka mówiła koleżankom.

A Pola używała w pracy panieńskiego nazwiska dlatego, że wypracowały sobie z Ninką markę jako duet sióstr Krajewskich, a także dlatego, że mąż Poli był weterynarzem, w dodatku nazwisko nosił pasujące do swojej profesji – Żbik. Zdaniem Poli zupełnie nie pasowało do jej zawodu. Doktor Zenon Żbik, specjalista od zwierząt domowych, to było okej, ale: „Pomoże ci psychoterapia z panią Żbik”? Pozostały zatem tandemem Krajewskich i pracowały razem, kochały się bardzo, a kłóciły wprost proporcjonalnie do uczuć.

– Jak chcesz, to głoduj – powiedziała Pola, zabierając się za bezę. – Mam kilka takich pacjentek, które obrzydziły sobie wszelkie smakołyki, są chude jak szczury, a i tak widzą w lustrze pierzynę przewiązaną paskiem. Żebym tylko ciebie nie musiała wyciągać z anoreksji.

– Bez obawy – mruknęła Nina. Odżywiała się zdrowo i nie jadała słodyczy między posiłkami. – Coś nowego?

Pola opowiedziała jej o blondynce i jej erotycznych snach, o tym, że umówiła ją na czwartek, i wreszcie o tym, że chciałaby kupić dom na wsi i urządzić tam małe zagłębie terapeutyczne.

– Pomyśl, Nino – mówiła z zapałem – mogłybyśmy tam organizować warsztaty, rozmaite zajęcia. Taka Iza, od razu ty ją badasz, ja urządzam sesję, potem wpisuję ją na taniec, tantrę czy inną grupę... Pomyśl: sala z lustrami do tańca, z ekranem do wyświetlania filmów, twój gabinet oczywiście... Przez wakacje robimy remont i od września miałybyśmy piękną farmę. – Pola była entuzjastką i już widziała oczyma wyobraźni tłum tańczących kobiet, wykłady i oczywiście seanse filmowe...

– A ja? – Nina spróbowała wkraść się w to wyobrażenie. – A gdzie tam jestem ja? Tylko gabinet?

Pola szybko dodała do swoich wizji Ninę prowadzącą szkołę rodzenia i warsztaty doskonalenia satysfakcji seksualnej.

– Widzę to – rzuciła ze śmiechem. – Leżysz z pacjentami na materacach i ćwiczycie mięśnie Kegla... Z kulkami gejszy... bez kulek, z kulkami... na raz zaciskamy, na dwa luz... No, Ninko, nie kombinuj, wiesz, że byłoby super, gdybyśmy to miały... Koszty remontu szacuję na jakieś pięć tysięcy.

– Remont tak, a kupno? Gdzie to jest?

– W Mikluszkach oczywiście.

Ninka westchnęła. Mogła się tego spodziewać. Mikluszki były dużą wsią niedaleko ich rodzinnego Kruszewa, stamtąd pochodził mąż Poli, Zenek Żbik. Widocznie byli z wizytą rodzinną u teścia. To, co mówiła Pola, potwierdzało jej domysły: byli w Mikluszkach w niedzielę. Zmarł stary Stefan Kołodziej i dzieci chciały sprzedać schedę. Nina znała ten dom, ogromny, z ogrodem, na uboczu, jak mówili ludzie – na kolonii... Jednak dość daleko od dużych miast. Od Warszawy ponad godzinę drogi. Kto tam dotrze?

– Prawie wszystkie klientki przyjeżdżają do nas samochodami – przypomniała jej Pola, która przemyślała już szczegóły.

– Pacjentki – poprawiła Nina.

Ona jako lekarz wolała mówić „pacjentki”. Pola nie szukała chorób, tylko wyzwań w psychice kobiet, używała czasem słowa „klientki”, ale ustępowała siostrze w tym względzie. W końcu ona też je leczyła...

– To nie jest odległość, dobrze wiesz. A twój Sławek jest dermatologiem. Sam przebąkiwał o estetyce kosmetycznej. Może przy okazji...

– No, a ile chce ta rodzina Stefana? – Ninka też pomyślała o Sławku, może nareszcie zacząłby lepiej zarabiać.

– Nie pytałam jeszcze. Najpierw gadam z tobą, nie? Ale jak się zgadzasz, to działam. Jutro się dowiem, telefony tam, o dziwo, funkcjonują.

– Żeby Zenio nie chciał urządzić ci tresury psów – zakpiła Nina, ale Pola zamyśliła się i stwierdziła:

– A wiesz... tresura jak tresura, ale dogoterapia... No bo konie to większa inwestycja, chociaż stajnie są...

Nina popukała palcem w głowę i chciała ewakuować się na swój kraniec miasta, bo Sławek właśnie wrócił z dyżuru i nawoływał ją esemesami.

Pola zatrzymała ją jeszcze błagalnym spojrzeniem.

– Nineczko – zaczęła i Nina już wiedziała: dziewczynki. – No bo mam teraz weekendowe, całodzienne warsztaty. Chcę, rozumiesz, poza show z samoakceptacji przedstawić im ten seans z filmoterapią. Organizuje to takie stowarzyszenie Psyche&Joy, świetnie płacą, kapitał zachodni. Nina, a może potem zaproponują mi coś więcej. Są bardzo rozwojowi. Tak bym chciała zainteresować ich filmoterapią! A jak wiesz, Żbik w soboty jest zajęty bardziej niż w tygodniu, bo objeżdża stajnie i schroniska. Dziewczynki cię uwielbiają i akurat jeszcze czerwiec, mają zajęcia...

Nina doskonale wiedziała, jakie zajęcia mają w weekendy córki jej siostry, wiedziała to lepiej niż ona sama, bo wiele razy je odwoziła, przywoziła, zabierała na obiad i do kina. Dziewczynki uwielbiały ciotkę, choć zarzucały jej, że ma hyzia na punkcie zdrowego jedzenia. Na szczęście zwykle dawała się uprosić i sama zamawiała sałatę i wodę, z zazdrością patrząc, jak one pałaszują pizzę i colę.

– Wiesz, że tak – odpowiedziała Nina. – Masz szczęście, że ja też je uwielbiam.

– A ja ciebie! – krzyknęła gwałtownie Pola, całując siostrę przez stół. Kilku panów popatrzyło z uznaniem na rowek pełnego biustu, który błysnął w dekolcie. – Do tego stopnia, że odwiozę cię teraz do twojego Sławka. Nie rozumiem, dlaczego nie chcesz jeździć samochodem po mieście. Masz taki ładny, zielony...

Ruszały z parkingu pod poradnią, zadowolone i roześmiane, nieświadome, że ktoś je obserwuje. Samotny mężczyzna stał za drzewem przy parkingu i uporczywie wpatrywał się w czerwonego citroëna Poli. Nerwowo palił papierosa. Gdy wsiadały do autka, zgasił go szybko, przydeptał, zrobił kilka zdjęć. Fotografował Polę. Kiedy znikły, oglądał fotografię, na której udało mu się ująć jej sylwetkę pochyloną nad drzwiami auta. Przybliżył się maksymalnie, oparł o drzewo, włożył rękę w spodnie i onanizował się wpatrzony w zarys jej biustu.

*

Obie siostry dotarły wreszcie do swoich mieszkań w odległych dzielnicach. Na obie oczekiwali ich mężczyźni, ale powitania były inne. Nina przybyła szybciej, odwieziona przez siostrę, która opowiadała jej po drodze o swoich klientkach, projekcie warsztatów z cyklem thrillerów, i oczywiście cały czas kusiła wizją Farmy Zdrowia rozreklamowanej już nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Ona, Nina, mogłaby nawet się tam przenieść, bo Pola ze względu na edukację dziewczynek długo jeszcze nie... Ale kiedyś, za te dziesięć lat... Nina, owszem, marzyła o domu poza miastem, nawet zastanawiali się ze Sławkiem nad budową, ale przecież pod miastem, nie na głuchej wsi nad Bugiem. Nie była też pewna, czy chce mieszkać z siostrą ściana w ścianę. Dlatego, kiedy weszła do mieszkania, które zajmowali ze Sławkiem, i poczuła zapach czosnku, nie tylko nie zarzuciła go informacjami o Farmie Zdrowia, ale wręcz o niej zapomniała. Sławek, mimo że sam był po dyżurze, pichcił w kuchni kurczaka, wesoło pogwizdując. Nie tylko był sexy, ale i gotować umiał jak mało kto.

– Udał mi się – przyznała w duchu Nina, zrzuciła pantofle i zajrzała przez drzwi.

Sławek obrócił się ku niej i pogroził chochlą.

– Gdzie byłaś tyle czasu, łotrzyco? Robię kuraka po fińsku. Jeszcze kilka minut i zmarnuje mi się całkiem! Wiesz, że sos się ścina.

Pokazowe danie Sławka, oparte na tajemniczym sosie, który trzeba mieszać bez przerwy, aż do podania na talerz, było pracochłonne, ale pyszne. Uświadomiła sobie, że mieszał pewnie od pół godziny, a szykował z precyzją godną specjalisty odmierzającego składniki mikstury do smarowania oparzeń i odcisków. Skojarzenie nie przysporzyło jej apetytu. Przysunęła się jednak do swojego faceta i oparła o jego plecy. Sławek był przystojnym blondynem, w którym kochały się wszystkie pielęgniarki z oddziału dermatologii w klinice miejskiej. On jednak kochał się tylko w Ninie Krajewskiej i teraz jedną ręką przyciągnął ją do siebie, drugą sięgnął po talerz. Lubił się nią opiekować.

– Zaraz dostaniesz kolację, potem wanna, a potem...

Nina siedziała za stołem i zajadała się fińskim kurczakiem, a Sławek przyglądał się jej z przyjemnością i opowiadał. Miał dar mówienia o codziennych sprawach w taki sposób, jakby były relacją z frontu. Dyżur, szpital, ktoś zaniedbał dokumentację albo sprzedał mediom dane o wstydliwej chorobie pacjenta o znanym nazwisku, wszyscy na oddziale poruszeni, bo przecież to ktoś z nas...

– Dać ci jeszcze makaronu?

Nie chciała. Obserwowała go: jak mówi, jak ładnie posługuje się sztućcami. Powinien być chirurgiem. W ich związku to on mówił więcej, ona słuchała. On miał duże poczucie humoru i umiał opowiadać dowcipy, a ona się z nich śmiała. Miał niebieskie oczy i w ogóle podobny był do znanego amerykańskiego aktora, nie mogła sobie przypomnieć nazwiska. Jej siostra Pola podpowiedziałaby jej natychmiast: do Matthew McConaugheya, bo właśnie prowadziła terapię, posługując się filmem Jak stracić chłopaka w dziesięć dni, a w filmie z JLo jako organizatorką ślubów grał nawet lekarza... Nina nie miała pamięci do nazwisk. Sławek podobał się jej jako Sławomir Kabala. Oparła stopy o jego kolana. Ciekawe, czy będzie miał ochotę na seks. Pewnie tak. Był jej rówieśnikiem, trzydzieści dwa, i zawsze miał ochotę na seks, a gdy Nina unosiła stopę ku górze i posuwała nią po rozporku, miał natychmiastową erekcję. Ona nie zawsze miała ochotę, ale jako seksuolog wiedziała, że to nie tylko nie szkodzi w ich związku, a nawet podsyca namiętność. Sama pouczała pacjentki, żeby nie okazywały aktywności i chęci na każde skinienie partnera. Żeby nie tłumaczyły dlaczego nie. Nie czekały, ale kazały na siebie czekać, chociaż nie nadmiernie. A kiedy mają ochotę na seks, pokazały to nawet perwersyjnie, bez żadnego: poczekaj, wezmę prysznic, bo przyszłam z pracy, godzina mycia, facet śpi pod drzwiami łazienki i wszystko mu opadło. Lepiej niech nie zna dnia ani godziny... I tak Sławek nigdy nie wiedział, kiedy ze strony tej delikatnej zielonookiej, nienasyconej blondynki spadnie na niego fala pieszczot, a kiedy usłyszy: ja nie mam dziś chęci, przepraszam, ale mogę cię popieścić, jeśli chcesz... Dzisiaj miała ochotę na seks. Powędrowała stopą w górę, poczuła oczekiwany efekt, odsunęła talerze, jeden z brzękiem spadł na podłogę. Nikt nie ruszył do sprzątania, Nina usiadła na stole przed swoim partnerem, oczekująco rozsunęła kolana. Doktor Kubala, dla niej Sławcio, szybko wstał, uwolnił się od spodni i sięgnął pod kraciastą spódnicę. Poczuł, że Nina nie ma bielizny. „Jak i kiedy zdążyła się jej pozbyć”, pomyślał zachwycony. Nie analizował tego. Przysunęła biodra na skraj stołu, pochylił się nad nią, całował usta, palcami zaczął pieścić łechtaczkę. Lubiła to, takie zachęcające otwarcie bramki, jak mawiała. Przysunęła się jeszcze bliżej, stopą sięgnęła do nagiego penisa. Ukląkł, zanurzył głowę pod kraciastą spódnicę. Gdy poczuł, że Nina przeżywa orgazm, uniósł się szybko, wniknął w nią i zatrzymał się na chwilę. Lubiła, gdy tak robił. Doznawała gwałtownych skurczy rozkoszy po oralnych pieszczotach i on wyraźnie czuł to na sobie. Zwykle potem skupiała się na jego odczuciach. Wchodził w nią rytmicznie, zaciskała go w sobie i uwalniała, aż poczuła narastające mrowienie po raz drugi. On jęknął głośno i doznał ogarniającej całe ciało rozkoszy, a potem ulgi. Nina oplotła go nogami w biodrach, trwali tak jeszcze przez chwilę.

– Okruszki z grzanek wbijają mi się plecy – poinformowała go i objęła za szyję. – Zabieraj mnie stąd.

Sławek roześmiał się i przeniósł Ninę na łóżko. Nie chciała niczego więcej, syta kolacją i miłością nie dała się rozebrać, nie chciała wanny ani powtórki. Powiedziała jeszcze: „Udałeś mi się”, wtuliła się w poduszkę i uciekła w drzemkę. Sławkowi pozostało posprzątać w kuchni. Stanął na chwilę przy oknie i się zamyślił. Znów kochali się bez zabezpieczenia, w ogóle o to ostatnio nie dbała, mimo że jasno zadeklarowała: na razie żadnych dzieci, ślubu i tych wszystkich ceregieli. Czyżby zmieniła zdanie i zostawiła to losowi? Jeśli o niego chodziło, mógł mieć dzieci, czemu nie, mógł wziąć ślub i przejść „te wszystkie ceregiele”, wybudować dom i posadzić drzewo. Niemniej dziwne było jej zachowanie. Może po prostu tak dobrze znała swój organizm. A jeśli wpadną, to i dobrze. Zabrał się do sprzątania potłuczonych talerzy.

*

Polę przywitały okrzyki córek i pomrukiwanie męża, który siedział przy komputerze, oglądał jakiś koncert i śpiewał razem z zespołem, widownią, szczęśliwy, że sam siebie nie słyszy. Pola uściskała córki i podeszła do męża. Zdecydowanym ruchem ściągnęła mu słuchawki. Zamknęła koncert i odcisnęła mocnego całusa na ustach. Dziewczynki, Maja i Amelka, śmiały się zadowolone. Pola i Zenon często całowali się przy córkach, były to jednak pocałunki przyjacielskie, podkreślające bliskość, podobnie jak poklepywanie się po pośladkach, przytulanie czy siadanie mężowi na kolanach. Wiedziała, że dzieci lubią patrzeć na bliskość rodziców, ale już bardziej zmysłowe gesty ją krępowały. Dlatego klaps tak, ale żadne wędrowanie dłońmi po pośladkach. Życie erotyczne Żbików cierpiało na tym mocno, bo dziewczynki były wszędobylskie i zawsze z nimi. Maja miała dziesięć lat, Amelka osiem, i uwielbiały ojca. Matka dominowała w ich świecie, ustalała reguły, organizowała czas. Ona wiedziała wszystko i była taka ładna. Tata mówił zwykle: „Ustalimy to z mamą”, a potem pytał: „Pola, jak robimy?”. A najbardziej lubiły, gdy opowiadał o swoich pacjentach, takich jak kotka Mizia z bąblem na uchu albo pies Fircyk, który dostał bronchitu i też nienawidzi zastrzyków. I tym razem Pola zarządziła wszystkim: kolacja, każdy niesie coś, co lubi, siadamy, jemy, gadamy, mam nowiny.

– Co byście powiedzieli na duży dom na wsi? – zapytała przebiegle. – A w nim mnóstwo zwierząt, domek zabaw w ogrodzie i oczywiście strych z duchami.

Amelka otworzyła buzię z zachwytu. Maja, która miała już swoje koleżanki na podwórku przy bloku i tak całkiem nie chciałaby się wyprowadzić, jeszcze nie deklarowała radości. Zenek wiedział, o jaki dom chodzi. Popierał plan Poli, chociaż nie mógł zostawić tutejszej praktyki.

– A co, przekonałaś Ninę? – zapytał.

– Prawie – odpowiedziała. – Zaciekawiła się szczerze, kiedy wspomniałam o gabinecie medycyny estetycznej...

– Ciocia i wujek też tam będą? – ucieszyła się Maja.

To zaczęło ją interesować.

– Aha – potwierdziła Pola.

Tak bym chciała, żeby się udało. Superfarma Zdrowia! Warsztaty, gabinety, zajęcia blisko natury. Dla was raj w wakacje i ferie.

Zenon objął żonę. Amelka wdrapała się na kolana ojca.

– Będzie, będzie – powiedział. – Jak się uprzesz, to będzie. Znają cię z tego w całej dzielnicy. Ja pomogę w remoncie, Sławek pewnie też. Ciekawe, ile zażyczą sobie dzieci Stefana za chałupę. To jeszcze całkiem zdrowy dom.

– Nieważne! – zakrzyknęła Pola. – Jak jest pomysł, znajdą się pieniądze. A propos, mam warsztaty w sobotę i niedzielę.

Zesztywniał lekko. Chciał, żeby chociaż jeden weekend spędziła w domu, żeby była, kiedy wraca wieczorem po sobotnich objazdach schronisk. Niemożliwe. Miał przy sobie kobietę dynamit. Poklepała go po brzuchu.

– Robi ci się maciek – zmieniła temat. – Dziewczynki, news dla was: sobota i niedziela z ciocią Niną.

Obie wrzasnęły: hurra, Zenek westchnął, zapytał o pracę. Ciekawiła go jedna z klientek Poli, Anna, młoda kobieta po depresji. Słyszał o jej wzlotach i upadkach już ponad półtora roku. Pola pokazała oczami na dziewczynki, hołdowała zasadzie, by nie mówić przy nich o przypadkach klientek. Jej klientek oczywiście. Pacjentów Zenona to nie dotyczyło.

– Panny Maja i Amelia proszone do swojego pokoju – zadysponowała, unosząc komórkę, jakby odebrała wiadomość. – Podobno możecie pograć w swoje gry na tabletach, ale tylko pół godziny.

Małe zniknęły natychmiast, bo tę przyjemność tu reglamentowano. Pola poprawiła się na sofie, oparła stopy o kolana męża. Miała wysokie podbicie, które zawsze mu się podobało, tak jak kształt palców podobnych do małych kabaczków z gładkimi różowymi paznokciami. Zaczął je masować.

– Jak Anna? – zapytał ciekawie.

– Zdziwisz się, bardzo dobrze! – powiedziała z triumfem. – Nie widziałyśmy się już tydzień, a dziś napisała mejl, że czuje się świetnie, jest gdzieś tam pod Częstochową, ma pracę w banku. Rzuciła tego drania i myślę, że zacznie żyć normalnie.

– Bez ciebie? – zadrwił lekko Zenek. – Miałem wrażenie, że dzwoni w każdej sprawie, ze sklepu z majtkami też.

– Nie czepiaj się! – Dała mu lekkiego pstryczka w nos. – To był trudny przypadek. Musiałam wejść głęboko w jej problem, dopilnować... Osobowość depresyjna, borderline. Zen, wiesz co to znaczy? Przy tym ten pijący ciągle chłop, stosujący przemoc...

– Nie mówiłaś, że ją bił.

– Bo nie bił. Nie podniósł na nią ręki. Co z tego? Potrafił ją zniszczyć słowami i czynami tak, że wiła się jak piskorz. – Pola była pewna swego. – Dobrze, że się rozwiedli. Dobrze, że wyjechała. Żebyś ją widział na dworcu: inna kobieta, pełna energii. Naprawdę wyleczona. Nie dałabym rady sama, bez Wiktora, tu psychiatra był niezbędny. Bez superwizji superpsychologa Bernarda Bartela też, oczywiście. Ale poczytuję sobie Annę za swój duży sukces! Farmaceutyki, ja i alleluja! A ty się czepiasz.

– Za bardzo się w nie angażujesz. – Wzruszył ramionami i zabrał się za masaż śródstopia. – Tyle chcę powiedzieć. Pola, zobacz, masz coraz więcej klientek, które nie wiedzą, co ze sobą zrobić, i co? Wpadają w twoje ramiona, a ty im układasz życie. Bawisz się w ich rodziców, Boga, bo ja wiem... Odpuść, trzymaj dystans.

– Ale nie w przypadku Anny! A jeśli tak jest, tym bardziej farma będzie zbawieniem. Zresztą, Zen, mam superwizję, konsultuję się, umiem się bronić. Nie martw się.

Wiedziała, że bardziej chodzi mu o nią niż o pacjentki, wzruszał ją tym od lat. Nie był może ideałem, nie tyle był przystojny, co raczej męski, postawny i sympatyczny, miała wobec niego milion zarzutów, ale od zawsze czuła się z nim dobrze. Zenek dawał sobą rządzić tylko do pewnego stopnia. Kiedy coś nie spodobało mu się naprawdę, stawał się upartym osłem. Nie lubił, gdy wyjeżdżała w trasy terapeutyczne, a przeczuwała, że jeśli dobrze jej pójdą warsztaty w sobotę, Psyche&Joy zaproponuje jej udział w wakacyjnej akcji. Będzie się boczył... Prewencyjnie posłała mu pocałunek, poprawiła się w swoim miejscu, wypinając biust. Zenon był fanem jej piersi. Pocałował właśnie jej stopę, a ona ujęła jego dłoń, też czule pocałowała i położyła na swojej dużej opiętej sweterkiem piersi.

– Nie rób tego – zamruczał – bo nie ma warunków.

A jednak poruszyła się pod jego palcami i rozchyliła wargi. Przysunął się skwapliwie, mocniej objął dłonią ten wybujały kształt, odsunął włosy z policzka, pochylił się nad ustami. Jak zwykle w takich chwilach weszła jedna z dziewczynek. Tym razem Amelka ze skargą na siostrę, która siedziała w internecie, zamiast grać z nią w jakieś miśki.

Pola zaśmiała się lekko zachrypniętym głosem, Zen westchnął. Kochał swoje dzieci nad życie, ale odkąd wyrosły z kołyski, zawsze zjawiały się jak zmory, gdy pragnęli się z Polą pokochać lub, jak teraz, choćby trochę popieścić. Ostatnio nie udawało się to prawie wcale. Rano córki były pierwsze na nogach i budziły rodziców, wieczorami urzędowały do późna, a nocą budziły się ni z tego, ni z owego. Był wyposzczony, tęsknił za obfitościami żony. Pola też tęskniła za swobodnym seksem, ale od pewnego niedzielnego poranka przed kilkoma laty miała obsesję, lęk przed tym, że dzieci ich nakryją. Świtało zaledwie, byli pewni, że małe śpią jak susły, zaczęli się kochać, cicho, klasycznie, ukryci pod kołdrą w swojej sypialni. Jakie to było dobre. Już widział kropelki potu nad wargą Poli, złapała szybki oddech, jęknęła i po chwili drzwi się otworzyły na oścież, a w nich stanęła Maja w koszulinie i krzyknęła rozdzierająco: „Mamusiu, czy ty umierasz?”. Rzuciła się ku nim, tak że Zen ledwie zdążył przeturlać się na bok i ukryć za żoną. Pola usiadła szybko, okryta po brodę kołdrą, i jakoś udało się jej uspokoić córkę. Maja miała wtedy sześć lat i gotowa była dzwonić na sto dwanaście. Zenek szczelnie okrywał się narzutą, a Pola wyjaśniła cierpliwie, że miała zły sen, przestraszyła się i krzyczała, a tata właśnie ją obudził i przytulał. To jakoś dotarło do dziewczynki. Mama poprosiła ją o szklankę wody i gdy Maja z poczuciem ważnej misji udała się do kuchni, Pola jak dziki ryś wyskoczyła z kołdry w koszulę, szlafrok i omal nie podrapała Zenka.

– Mało brakowało! – syknęła. – Musisz być taki napalony?

– Co ja, czemu ja? Co mam robić? Chcę czasem pociupciać z żoną.

– Zawiąż sobie na supeł – rzuciła i pobiegła do kuchni, świergocząc coś o omletach na śniadanie.

Od tej pory seks zdarzał im się sporadycznie, bo kiedy Nina zabierała dzieci, to zwykle dlatego, że oni byli zajęci. A gdy córki były w szkole i przedszkolu, oni byli w pracy. Kilka razy im się udało, gdy nie było dzieci: kino z ciotunią w sobotę, jakieś kolonie i raz w jej gabinecie, kiedy po nią przyjechał, a nie było już klientów. Zenon nie zastanawiał się długo, gdy zobaczył, jak się przebiera, szarpnęło go pożądanie, zamknął gabinet od środka, zgasił światła i dobrał się do niej na kozetce za parawanem. Oboje to pamiętali, bo nagle kochali się swobodnie jak kiedyś, pochłaniał ją i napawał zarysem jej ciała, ciekawym w świetle neonów zza okna: widokiem jej rozhuśtanych piersi nad sobą, potem pośladków przed sobą. To było piękne sam na sam, chociaż też niezbyt długie, bo dzieci już czekały, gotowe do odbioru z zajęć tanecznych. Oferował częściej takie podwózki, ale Poli wydało się to niebezpieczne, i tak oto zwykle dochodziło do kilku pieszczot urwanych jak teraz. Dokładnie w tej samej chwili, gdy kilka dzielnic na wschód stół kuchenny chybotał się i trzeszczał pod Niną i jej Sławkiem, Pola wstała z kanapy, poprawiła sweterek i zarządzała swoimi domownikami jak małym pułkiem wojska. Odwróciła się jeszcze do męża z gestem bezradności, figlarnie puściła do niego oczko i powiedziała kodem niezrozumiałym dla dzieci:

– Ale jak będziemy mieć Farmę Zdrowia, to będziemy w niej ujeżdżać twojego konia.

– Hurra! – krzyknęły dziewczynki. – Tata będzie miał konia!

Omal się nie zakrztusił. Zaczął myśleć o Farmie Zdrowia swojej żony z rosnącą sympatią.

*

Pola pracowała ciężko cały weekend, ale była zadowolona. Warsztaty w sali kina zgromadziły naprawdę wielką grupę słuchaczek. W sobotę zrobiła im zajęcia z prosperity i poprawy samooceny, w niedzielę wizualizację sukcesu i cały program terapii ruchem. Patrzyła z satysfakcją na widownię pełną kobiet, początkowo zaciekawionych i wycofanych w role widza, po chwili poruszonych, a po kwadransie żywo reagujących na jej słowa i gesty, jak czuły, przyjazny stwór. Pola była w swoim żywiole. Wychodziła na scenę pełna energii, mocna, bujne włosy tańczyły wokół niej. Wyciągała ręce do tych dziewczyn i dzieliła się mocą. Ubierała się zwykle skromnie, w kombinezony lub żakiety o prostym kroju, za to w intensywnym kolorze. Głosem mocnym, dobitnym i życzliwym zaczynała od anegdot, często od opowieści o przypadkach kobiet, klientek jej lub kolegów, anonimowo, oczywiście eksponując sukcesy wieńczące te historie. To były zabawne opowieści tylko na początek. Wyciągała ręce do dziewczyn na widowni i wyglądała jak jakaś bogini, a one wstawały, odpowiadały na jej okrzyki, powtarzały za nią jak mantrę komunikaty o sobie. Nowe zdania, nowe schematy myślenia, które miały zastąpić stare, szkodliwe.

– Myślisz o sobie, że jesteś życiową ofiarą? – mówiła Pola. – Od dziś koniec z tym. Tu – wyczarowywała rękami abstrakcyjny kształt w powietrzu – tu jest ośrodek kontroli. Bierzcie go w siebie. Wyciągnijcie dłonie. Tak. Teraz ręce na boki, otwórzcie klatki piersiowe, nabierzcie oddechu, tak. To ja kontroluję swoją rzeczywistość. Tak. To ja decyduję, co o sobie myślę.

Potem następowały ćwiczenia oddechowe, praca z ciałem, muzyka, rysunki na planszach. Prosiła o karteczki z pytaniami, które uczestniczki w przerwie wrzucały do zielonego pudła. Czytała je potem głośno i próbowały razem znaleźć odpowiedzi. Pola naprawdę miała talent do otwierania ludzkich serc i inspirowania kobiet do działania. W drugiej części warsztatu najbardziej nieśmiałe dziewczyny wychodziły do niej na scenę, mówiły o sobie, a nawet o swoich problemach. Wychodziły z takich zajęć pewniejsze siebie, z ustalonym planem osiągania celów, weselsze. Pola zapraszała także na zajęcia w małych grupach, zapraszała na swoją filmoterapię i na niedzielny warsztat dotyczący pracy z ciałem, bezwarunkowej akceptacji swojego piękna.

– Po jutrzejszej niedzieli – obiecała, śmiejąc się do słuchaczek – żadna z was nie zostawi wieczorem męża w spokoju.

Patrzyły na jej zmysłową sylwetkę, krągłe ramiona i duże roześmiane usta i wierzyły jej. Na popołudniowym speechu, „Spotkaniu ze sobą w filmie”, jak to nazwała, uczestniczki nie mieściły się w pokoju, który jej przygotowano. Kazała wyrzucić wszystkie krzesła, usiadły na wykładzinie i patrzyły na ekran.

– Nie chciałam wam przygotować jednego filmu – powiedziała tajemniczo Pola – chociaż wiem już z doświadczenia, że jeśli chodzi o miłość, kobiecość, nasze babskie emocje, to mamy wspólne ulubione filmy!

– Pretty woman! – krzyknęła jedna z pań.

– Tak jest – zaśmiała się Pola. – Dawniej byłoby to Love story... albo Przeminęło z wiatrem. Ale prawie wszystkie znamy też Bodyguarda i Pożegnanie z Afryką. Kto nie zna, ręka w górę! No właśnie, nie ma takich kobiet. Gdybyście miały znaleźć się w tych filmach, to która z was wybrałaby Afrykę?

Uczestniczkom podobało się, że Pola grupowała je według wyborów, jakich dokonały: jedne widziały się w świecie amerykańskiej gwiazdy estrady, inne w egzotycznej Afryce, a jeszcze inne w przemianie prostytutki w damę. Pola puszczała odpowiednie fragmenty filmów, przenosiła dziewczyny z jednej grupy do drugiej. Tworzyła małe ekipy filmowe i obserwowała, która chce być reżyserem, a która chce grać główną rolę i jakie słowa dobiera. Śmiechu było przy tym co niemiara. Uczestniczki po prostu dobrze się bawiły, nie widząc, że w ten sposób trenują emocje, ujawniają pragnienia i oswajają lęki. Pola poprosiła w pewnej chwili, aby każda z uczestniczek zapytała siebie, jakiej sceny nigdy by nie zagrała i dlaczego. Kobiety miały rozegrać to w swoich głowach. A mimo to jedna z pań, niepozorna kobieta w krótkiej fryzurze, powiedziała głośno: „Ja nie mogłabym całować się z kobietą!”. Pola nie skomentowała, skinęła głową, myślała, że na tym koniec zwierzeń, a tu rozwiązał się wór: „Nie mogłabym się całkiem obnażyć”, „A ja tak, czemu nie”, „Wszystko, tylko nie pośladki”. Pola ledwie je powstrzymała, śmiejąc się i tłumacząc, że właśnie to powinny przepracować.

– Bo oko kamery pokazuje was światu – powiedziała cicho, ale tak, żeby wszystkie słyszały – i jeśli czegoś nie chcecie pokazać, to w tej sferze szukajcie słabości. Pani Kingo – dodała pod adresem tej, która nie chciała całować się z kobietą – dla pani koniecznie wieczór z filmem Sponsoring Szumowskiej...

Pod koniec sesji leżały wszystkie na plecach, w przyćmionym świetle, z megafonu płynęła muzyka z filmów i filmowe wyznania miłosne. Pola leżała z nimi. Wiedziała, że kiedy Karen Blixen po licytacji farmy będzie prosić na kolanach o swoich murzynów, wtedy po sali przebiegnie ogólny szloch. A przecież wcale nie była to scena miłosna. Pola włączyła ją do programu właśnie po to, by potęgować emocje.

Sobota skończyła się spektakularnym sukcesem Poli Krajewskiej, a w niedzielę uczestniczek było jeszcze więcej, bo sobotnie przyprowadziły swoje przyjaciółki.

– Opowiem wam o Annie – powiedziała cicho Pola na kameralnym spotkaniu o pokonywaniu lęków. Siedziała znowu na ziemi, w kręgu kilkunastu zaciekawionych kobiet. Chciała wykorzystać filmy. Wszelkie thrillery, filmy grozy doskonale nadawały się do oswajania strachu. Najpierw jednak zapragnęła opowiedzieć tę historię, nie tylko dlatego, że wciąż czerpała satysfakcję z sukcesu z Anną, ale poczuła, że takie Anny siedzą wokół niej. Nie potrafiła zmienić imienia, bo nie byłaby to już ta sama opowieść. – Anna przyszła do mnie pewnego jesiennego dnia. Była wyjątkową osobą, każdy, kto raz na nią spojrzał, wiedział to natychmiast. Na czym to polegało?

– Jak wyglądała? – zapytała cicho jedna z uczestniczek.

– Tak jak pani – odparła Pola w zamyśleniu – i jak pani obok, jak każda z nas... W pewnym sensie oczywiście. Ta Anna miała ciemne, gładkie włosy, bladą cerę i piwne oczy, była szczupłą kobietą około trzydziestki. Miała smutny życiorys, bo wychowała się w domu dziecka jako jedna z nielicznych sierot prawdziwych, czyli takich, których rodzice nie żyją – nie z patologicznej rodziny, nie porzucona. Jej matka zmarła na białaczkę, kiedy Anna była bardzo mała. Przez jakiś czas wychowywała ją babcia, ale i babcia zmarła, dlatego Anna trafiła do domu dziecka, z adnotacją w dokumentach: „ojciec nieznany”. O pobycie w domu dziecka Anna za wiele nie opowiadała. Chyba nic szczególnego się nie działo i nie wydarzyło. Anna zrobiła maturę i nie chciała iść na studia. Zależało jej na jak najszybszym usamodzielnieniu się. Ukończyła policealną szkołę sekretarek i znalazła pracę w administracji jakiegoś przedsiębiorstwa. Jak wszystkie sieroty świata najbardziej na świecie pragnęła mieć rodzinę, kochającą, bezpieczną, wszystko, czego nie dostała sama, chciała dać swoim dzieciom. Nie przyszło jej do głowy, że niełatwo dać coś, czego nie dostało się samemu. Nikt nie potrafi tego, czego się nie nauczył. Kiedy rozpoczęłyśmy pracę, musiałam jej to uświadomić. Powiedziałam, że Anna przyszła do mnie jesiennego dnia, ale może to była wiosna, tylko ona wciągnęła za sobą do gabinetu oddech jesieni. Depresję wyczułam natychmiast. O problemach z mężczyznami opowiedziała mi sama. Wciąż trafiała w ręce silniejszych od siebie i wszystko przebiegało tak samo: najpierw fascynacja, Anna składa w ręce swojego mężczyzny całe swoje życie, ma do niego zaufanie, widzi w nim opokę, ojca swoich dzieci, zależy jej na tym związku, po czym okazuje się, że facet ma coś do ukrycia: zdradza ją, uprawia hazard, pije, w końcu bije Annę. I kiedy historia powtórzyła się po raz trzeci, Anna doszła do wniosku, że problem musi tkwić w niej. „Co źle robię? – zapytała mnie wtedy. – Czy mam coś, co wyzwala w nich takie właśnie instynkty?”. Pracowałyśmy nad tym długo, kilkoma metodami, z filmem też. Ona akurat lubiła wszystkie filmy o śmiertelnie chorych bohaterkach, bo szukała w nich matki. Lubiła też klasykę, pasjami oglądała ekranizacje wielkich powieści: Wielkiego Gatsby’ego, Anny Kareniny, Przeminęło z wiatrem, które znała na pamięć. Prawdę mówiąc, zżyłyśmy się bardzo. Postępy, owszem, widziałam, bo Anna wierzyła w siebie coraz bardziej, a że była właśnie w trzecim toksycznym związku, zmierzała ku jego zakończeniu. Mimo to czułam, że nie docieram do niej naprawdę. Po etapie aktywności i radości wpadała w dół, zamykała się w domu, całymi dniami leżała, co irytowało jej partnera, który uważał, że najlepiej kijem wygoni z baby lenistwo. Musiałam wpaść na jakiś pomysł. Poprosiłam o pomoc psychiatrę, zdiagnozował depresję, przepisał leki. W tamtym okresie często się widywałyśmy i pewnego dnia, na spacerze w parku Anna doznała ataku prawdziwej paniki na widok... opadającej bramy wjazdowej do jednego z bloków. I tu właśnie zaczyna się prawdziwie ciekawa historia związana z tematem naszych zajęć, bo okazało się, że Anna cierpi na oryginalną fobię. Nie wyobrażacie sobie, jak zaskakujących przedmiotów boją się ludzie. Krasnale, klamki, kosze na śmieci, guziki, pająki, nożyczki, buty to naprawdę standard. Anna miała odmianę agorafobii – bała się elementów miejskich, czyli bram garażowych, takich na pilot, i małych okienek do piwnic. I dopiero wtedy, gdy zaczęłyśmy pracować nad oswajaniem fobii, czyli nad problemem pozornie niezwiązanym z relacjami z mężczyznami i depresją mojej pacjentki, dotarłyśmy do źródeł jej lęku, tego, co powoduje, że przyciąga do siebie takich, a nie innych ludzi. Trwało to długo – dodała Pola po chwili milczenia – ale teraz Anna jest wolnym człowiekiem, nie boi się bram ani okienek, porzuciła partnera, który nie był jej wart, i otworzyła się na nowe związki.

– A dlaczego bała się właśnie bram i okien? – zapytała pani spod ściany.

– Nie zawsze dotrze się do wszystkich źródeł – odpowiedziała Pola. – Czasem to jest tak jak z zamarzniętą rzeką: na górze twardy lód, a pod nim rwący nurt. Chodzisz po lodzie, ale nagle buch i woda zalewa stopy. Gdzieś w głębi podświadomości tętni taki nurt, a nam się wydaje, że kruchy lód jest taki twardy i chodzimy po nim beztrosko... Być może u Anny działało w podświadomości coś z dzieciństwa. Oba elementy – okienka i bramy – mają wspólną cechę: oddzielają od reszty świata jakąś przestrzeń. Ale i otwierają... Może coś w domu dziecka, jakaś brama, którą trzeba było sforsować, żeby uciec... W każdym razie oswajałyśmy, rysowałyśmy, zwiedzałyśmy i Anna wjeżdża teraz w bramy jak każdy człowiek.

Znów zapadła cisza.

– A teraz poproszę o wasze lęki i fobie. Ustalimy ćwiczenia, a jeszcze dodam, że nie każdy lęk warto oswajać... Czasem stanowi nasz wentyl bezpieczeństwa, bo oprócz tego jednego, na przykład spinek do mankietów męża, nie boimy się już niczego na świecie. A kto dziś nosi spinki do mankietów?