Tytuł oryginału: Razor’s Edge, Taking the Heat, Blood and Roses, On Fire

Projekt okładki: Laser

Redakcja: Dorota Kielczyk

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Katarzyna Szajowska

Copyright © 2016 by Sylvia Day

All rights reserved.

For the cover illustration © Kopytin Georgy/Shutterstock

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2017

© for the Polish translation by Danuta Górska

ISBN 978-83-287-0638-5

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2017

FRAGMENT

Spis treści

NA KRAWĘDZI

Podziękowania

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

WYTRZYMAĆ WSZYSTKO

Podziękowania

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

KREW I RÓŻE

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

OGIEŃ I ŻAR

Podziękowania

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Epilog

O AUTORCE

Na krawędzi

Mężczyznom i kobietom z US Marshals Service.

Dziękuję wam.

I dzieciom z One Way Farm…

„Oby droga wychodziła Ci na spotkanie. Obyś miał zawsze wiatr w plecy. Oby Bóg był z Tobą i Ci błogosławił. Obyś od tego dnia nie znał niczego innego prócz szczęścia”.

(Irlandzkie błogosławieństwo)

Podziękowania

Jestem wdzięczna Cynthii D’Albie, której wkład na samym początku naprawdę pomógł mi stworzyć tę historię. Przesyłam uściski Shayli Black – jej przyjaźń dała mi wiele radości i stanowiła wsparcie w tej pisarskiej podróży, oraz Lori Foster, której konkurs Brava Novella doprowadził do sprzedaży mojej pierwszej książki. Cóż to za wspaniałe przeżycie dzielić z tobą książkę, Lori! (A także z Erin, Kathy i Kate, z którymi dzieliłam również drinki, hotelowe pokoje i zbyt wiele śmiechów, żeby je zliczyć).

Rozdział pierwszy

Kiedy dzwonił telefon Jacka Killigrew, to zwykle znaczyło, że chodzi o czyjeś życie. Ponieważ był na urlopie, z biura US Marshals Service[1] w Albuquerque dzwoniono do niego tylko jako do zastępcy dyrektora Grupy Operacji Specjalnych. W tej funkcji, jako ostatnia deska ratunku, był dostępny pod telefonem dwadzieścia cztery godziny na dobę. Jego dwunastoosobowy zespół reagowania zaczynał działać dopiero wtedy, kiedy gówno już trafiło w wentylator.

Jack odczuwał najrozmaitsze emocje, kiedy go wzywano, ale ulga zazwyczaj do nich nie należała. Jednakże w tej chwili oddałby niemal wszystko za pretekst, żeby zawrócić.

Jego koledzy pękaliby ze śmiechu, gdyby wiedzieli, jak się denerwuje z każdym przejechanym kilometrem. Jako zastępca dowódcy GOS – zwiadowca cień – rutynowo stawał do walki z zatwardziałymi przestępcami i terrorystami samobójcami. Ścigał i aresztował najbardziej poszukiwanych zbiegów w kraju. Wykonywał swoją robotę z mechaniczną precyzją i nigdy nawet się nie spocił. Chłopaki nazywali go „Żelazny Jack”, człowiek, który odważy się na wszystko. Stawiał czoło śmierci, jakby nie miał nic do stracenia albo nie miał po co żyć.

Jednak na myśl o konfrontacji z Rachel Tse aż się skręcał.

– Killigrew – rzucił do głośnomówiącego zestawu na kierownicy. Zauważył już brak pobocza na dwupasmowej drodze. Po obu stronach ciągnęły się pola uprawne; nie będzie łatwo zawrócić długim chevy silverado.

– Jack.

O rany. Głos na drugim końcu linii wstrząsnął nim jak huk wystrzału.

– Rachel… – odpowiedział szorstko, powoli dochodząc do siebie po tym, jak usłyszał jej seksowny głos. – Wszystko w porządku?

– Tak. – Powiedziała to bez tchu, co sprawiło, że Jackowi aż stwardniał. – Chciałam wiedzieć, czy zdążysz na lunch.

– Na lunch? – Cholera, przechlapane. Wdowa po jego najlepszym przyjacielu zadyszała się, bo wydaje przyjęcie urodzinowe dla jego ośmioletniego chrześniaka, a on, rozmawiając z nią, dostaje erekcji.

Minęły dwa lata, odkąd ostatni raz widział Rachel, ale najwyraźniej czas nie odgrywał roli. Jack odkładał to spotkanie tak długo, jak mógł, jednak nadeszła pora, żeby się z tym zmierzyć. Ostatnie życzenie Steve’a wyryło mu się w pamięci tak mocno, że stało się udręką. Nie mógł pozwolić, żeby osobiste rozterki narażały jego zespół jeszcze bardziej niż dotąd.

– Jack? Coś się rozłączyło?

– Jestem. Tylko obliczałem, czy zdążę na lunch. Raczej nie ma szans.

Milczała przez chwilę, jakby wyczuła kłamstwo.

Nie znosił wciskać jej kitu, ale nie mógł się dzisiaj z nią spotkać. Potrzebował dłuższej chwili, żeby zrobić porządek w głowie. Nie brał urlopu od lat i kiedy nie skupiał się na pracy, przyłapał się na tym, że za dużo myśli o Rachel. Wizje jej blond włosów w jego garści… twardych, słodkich sutków sztywniejących pod jego językiem… długich, zwinnych nóg, które rozkładają się zapraszająco…

Musiał zapanować nad tą obsesją, jeśli chce przekonać Rachel, że z jego strony nic jej nie grozi. Wciąż prześladowało go żądanie Steve’a, żeby zaopiekował się nią, jeśli kiedyś zostanie sama. Uświadomił sobie, że przyjaciel widocznie wiedział, co on czuje. Chociaż bardzo się starał ukrywać swoje pragnienia, najwyraźniej czymś się zdradził.

I to zabiło Steve’a. Żaden facet nie powinien żyć ze świadomością, że najlepszy kumpel jest zakochany w jego żonie.

– Gdzie jesteś? – naciskała.

– Jeszcze nie dotarłem do King City. – Tak naprawdę już dawno minął King City i jakieś dwadzieścia minut dzieliło go od Monterey. Weźmie od administratorów klucze do swojego wynajmowanego domku w Carmel, potem kupi sześciopak piwa i zadekuje się na noc. Ogarnie się i lepiej przygotuje, żeby się z nią spotkać rano.

– Więc wpadaj na kolację. Riley nocuje u kolegi, mogę zapakować prezenty tak, żeby nie podglądał. Będziemy tylko we dwoje. Nadrobimy zaległości.

Tylko ona i on. Wieczorem. A Riley wróci dopiero rano? Taak, akurat. Jack wyobrażał sobie, jaki zamęt panuje teraz w głowie Rachel. Szalała za Steve’em. Kochała go ze wszystkich sił. Gdyby myślała, że Steve chciałby ich związku, poszłaby na to, chociaż Jack wywoływał w niej paniczny strach. Odczytywanie ludzkich emocji należało do jego umiejętności zawodowych, a ponieważ tak cholernie się na niej skupiał, nie umknęły mu żadne niuanse jej zachowania. Kiedy wchodził do pokoju, robiła się nerwowa – rozdymała nozdrza, szeroko otwierała oczy, poruszała się niespokojnie. Jej prymitywne reakcje budziły w nim instynkt drapieżnika, pobudzały go i zaostrzały na nią apetyt.

– Może zabiorę was obydwoje rano na śniadanie? – Głos miał ochrypły z żądzy. – Potem pomogę ci dokończyć przygotowania do przyjęcia.

– Zgoda. Ale jeśli wcześniej zjawisz się w mieście, zadzwoń. I uważaj na drodze.

To nie było zdawkowe ostrzeżenie z jej strony. Steve został zabity przez pijanego kierowcę, kiedy wieczorem wracał do domu z pracy. Ten wypadek na zawsze zmienił ich życie.

Jack się rozłączył. Wiercąc się w fotelu, poprawił dżinsy, które stały się okropnie niewygodne. Przed nim kręta droga do potępienia wiła się przez miasteczko Spreckles.

Zapowiadał się długi tydzień.

Rozdział drugi

Jack otworzył czwarte piwo i wrzucił kapsel do kosza. Potem wrócił przez rozsuwane oszklone drzwi na swoje małe ogrodzone patio. Zanurzył bose stopy w piasku i pociągnął długi łyk, z roztargnieniem podziwiając pomarańczowe i różowe smugi na niebie. Słońce opadło za horyzont i temperatura też spadła. Tutaj było znacznie chłodniej niż w Albuquerque, ale myśli o Rachel rozgrzewały Jacka na tyle, że chodził bez koszuli.

Stwierdził, że picie to był zły pomysł. Alkohol wcale nie stępił pożądania. Jacka dręczyła świadomość, że Rachel jest sama w domu, w odległości zaledwie trzydziestu minut jazdy. Gdyby teraz wyjechał, za pół godziny byłby w niej. Nie wątpił, że zdołałby ją uwieść. Nie wątpił również, że rano by tego żałowała.

To nie jej wina, że tak się na nią napalił. Nigdy go nie prowokowała ani nie zachęcała. Rachel była cicha i nieśmiała, jeśli nie znajdowała się wśród ludzi, z którymi czuła się swobodnie – skutki wychowywania przez ciotkę, która codziennie jej wypominała, jakim jest ciężarem. Jack przynajmniej w dzieciństwie miał spokój, jeśli schodził ludziom z oczu. Rachel psychicznie torturowano i poniżano bez względu na to, co zrobiła.

Zabrzęczała jego komórka. Zaklął, wyłuskując ją z kieszeni. Zerknął na numer – dzwonił Brian Simmons, kolega po fachu i facet, który niejeden raz uratował mu tyłek.

– Killigrew…

– No więc widziałeś już się z nią?

– Nie.

– Człowieku, ja bym od tego zaczął. Kobieta prowadzi cukiernię; może strasznie utyła i miałbyś problem z głowy.

– Riley wysyła mi mailem zdjęcia. Nic z tego.

W gruncie rzeczy Jack wątpił, czy zrobiłoby mu różnicę, gdyby przybrała na wadze. Pociągała go cała, nie tylko jej wygląd. Zresztą po kilku tygodniach w jego łóżku zgubiłaby dodatkowe kilogramy.

– No, w takim razie powinieneś się zastanowić, co odrzucasz. Po pierwsze: jej babeczki. Jeśli przestanie je przysyłać, chłopcy zrobią ci krzywdę. Po drugie: w tej chwili oddałbym wszystko, żeby znowu być z Laylą. Szlag mnie trafia, że ona jest gdzieś tam w programie ochrony świadków… i wciąż mnie kocha… chyba… ale nie mogę z nią być. U ciebie to co innego: dostałeś zielone światło. I chociaż brak na to wyraźnych dowodów, na pewno masz w sobie jakiś urok. Skieruj go na nią i zobaczymy, co się stanie.

Jack wiedział, że Rachel nie potrzebuje kogoś takiego jak on. Nie mógł jej nic ofiarować. Steve wprowadził Rachel do dużej rodziny, która przyjęła ją z otwartymi ramionami; Jack miał tylko swoją pracę, ją i Rileya. Steve był solidny i godny zaufania. Kręgarz, który każdego wieczoru wracał do domu na obiad i każdego ranka jadł w domu śniadanie; Jack nigdy nie wiedział, kiedy będzie musiał wyjść ani kiedy wróci. Rachel swoje wycierpiała w dzieciństwie. Już dość była opuszczona i zaniedbywana. Po co jej to jeszcze w dorosłym życiu.

– Ona zasługuje na lepszego ode mnie – stwierdził Jack.

– Taak, słusznie.

Pomimo determinacji, żeby utrzymać swój gówniany nastrój, Jack poczuł, że kąciki ust mu się unoszą.

– Wal się.

– Zadzwoń do mnie, gdybyś czegoś potrzebował.

– Nawzajem.

Jack wepchnął telefon z powrotem do kieszeni i podnosił już piwo do ust, kiedy usłyszał trzask zamykanych drzwi samochodu, najwyraźniej na swoim podjeździe.

Okręcił się na piasku i rozejrzał po publicznej plaży za niskim płotem. Skupił uwagę na bocznej ścianie domu. Po chwili zza rogu wyłoniła się jaskrawoczerwona sukienka. Okrywała smukłe ciało, które natychmiast przykuło jego wzrok.

– Domyśliłam się, że tu będziesz. – Rachel pomachała. Ruszyła do furtki, niosąc kwadratowe pudełko z ciastem.

Jack chciał się zachować jak dżentelmen i wpuścić ją, ale nie mógł się ruszyć. Obcięła włosy i miała teraz krótkie, seksownie rozwichrzone loki, które odsłaniały smukłą szyję i podkreślały delikatne rysy twarzy. Kiedy przeszła obok niego, zobaczył plecy sukienki – czy raczej brak pleców. Materiał, przytrzymywany przez cienkie ramiączka, opadał aż do górnej wypukłości pośladków, zdradzając brak stanika.

Do diabła. Chyba straciła rozum, żeby przychodzić do niego w takim stroju.

– Co ty tu robisz? – zapytał mało delikatnie. Aż go ściskało w środku z rozpaczliwej tęsknoty. Potarł się po brzuchu butelką, ale nie pomogło.

– Odrzuciłeś zaproszenie na lunch i kolację, ale nie odmówiłeś deseru.

Weszła przez furtkę, demonstrując długie nogi w krótkiej dolnej części sukienki, z pięciocentymetrowym rozcięciem na prawym udzie. Nie okazywała żadnego wahania, co poniekąd zmieniało zasady ich znajomości. Nigdy otwarcie go nie unikała, ale też nigdy dotąd nie wyszła mu naprzeciwko.

Stanęła na palcach, oparła się jedną ręką na jego piersi i wycisnęła szybki pocałunek na policzku.

– Wyglądasz bajecznie, Jack – zamruczała. – Jak dobrze znowu cię widzieć.

Zastanawiał się, czy ona zdaje sobie sprawę z miękkiej nuty zaproszenia w swoim głosie. Serce zabiło mu szybciej pod jej dłonią. Nie chciał, żeby z nim była z poczucia obowiązku. Nie chciał jej przypominać o przeszłości ze Steve’em. I z pewnością cholernie nie chciał, żeby się poświęcała dla niego w łóżku.

– Ale – ciągnęła, robiąc krok do tyłu – chyba nie bardzo się cieszysz z mojej wizyty.

Skorzystał z okazji, żeby odetchnąć, głęboko wciągnął słone powietrze z nadzieją, że to mu przejaśni w głowie.

– Jestem tylko zdziwiony, ale przyjemnie zdziwiony.

Uśmiechnęła się. Czubkami palców przesunęła w dół jego ramienia do nadgarstka, potem obwiodła szyjkę butelki z piwem. Wyjęła mu butelkę z ręki i pociągnęła długi łyk, wargi ciasno objęły szkło, krtań poruszała się przy przełykaniu.

Jego samokontrola runęła prosto do rynsztoka.

Rachel wyminęła go i weszła do domu. Wcześniej nie pofatygował się włączyć światła, a ona też tego nie zrobiła. Wystarczyły resztki poświaty zachodzącego słońca. Rachel skierowała się do kuchennej wyspy. Po chwili błysk w półmroku poprzedził zapalenie świecy. Pracownicy administracji porozstawiali po całym domu grupki świec oklejonych muszelkami – morskie motywy eksploatowali bez wytchnienia.

– Zapomniałam, jaki to uroczy domek – zawołała do niego.

Zastanawiał się, czy to rozsądne wejść za nią do środka. Wiedział, że trzyma swój głód jedynie na cienkiej smyczy.

– To nie moja zasługa. Dbają o niego zawodowcy, żeby przyciągnąć urlopowiczów.

– Szkoda, że nie rezerwujesz tu więcej czasu dla siebie. – Zapaliła następną świecę. – Chcielibyśmy cię częściej widywać.

– Myślę o tym. – Jack uznał, że to śmieszne wołać do niej z zewnątrz, więc wszedł do salonu. – Chciałbym spędzać więcej czasu z Rileyem, skoro jest już starszy.

– Będzie zachwycony.

Odwróciła się i zaczęła szukać czegoś w kredensie.

– Talerze są na lewo od lodówki – podpowiedział.

Patrzył, jak rąbek spódnicy unosi się o kilka kuszących centymetrów, kiedy sięgnęła na górną półkę. Czuł się jak pobudzony pies, odwrócił wzrok, ale nie mógł się powstrzymać, żeby znowu nie spojrzeć.

– Co tam masz?

Obejrzała się przez ramię i wygięła usta w uśmiechu.

– „Ciasto lepsze niż seks”.

Jack poszukał jakiegoś znaku, że Rachel żartuje.

– Ktokolwiek to wymyślił, widocznie rzadko się umawia.

Jej śmiech uderzył go jak cios w żołądek. Zawsze uwielbiał ten beztroski dźwięk, który tyle o niej mówił. Jego też rozśmieszała mailowymi historyjkami o histerycznych kłótniach z klientami. Niejeden raz zaskoczył kolegów, rżąc głośno z czegoś, co mu przysłała. Wnosiła światło w jego życie, przez co jeszcze wyraźniej sobie uświadamiał ciemność, jaką musiałby się jej odpłacić.

Wyglądało na to, że zakochał się właśnie w tej jednej kobiecie, dla której był najgorszą partią.

Rachel zrzuciła z nóg sandałki na płaskim obcasie i podeszła, trzymając talerz w ręku.

– W sklepie robię je w wersji babeczek. To jeden z najbardziej lubianych smaków.

– Wszystko, co robisz, jest lubiane. Wspaniale gotujesz, pieczesz…

– Dziękuję. Ale nie umiem grillować, więc polegam na tobie, że jutro przygotujesz hot dogi i burgery.

– Zagoń mnie do roboty. Po to tu jestem.

Jedna ciemnoblond brew uniosła się wyzywająco.

– Dobra, tylko później nie narzekaj, jeśli to przypomnę.

W jej słowach znów zabrzmiał sugestywny podtekst. Jack oderwał od niej wzrok i spojrzał na ciasto. Miało na wierzchu karmelową polewę. Chciałby polać takim karmelem całe jej ciało i zlizywać powoli. Bez końca. Zlizać aż do słodszej skóry pod spodem.

– Masz. – Dziabnęła słodki wypiek widelcem i podała mu kęs.

Otworzył usta. Ciasto miało bardzo intensywny smak, ale ogólnie w sam raz.

– Bardzo dobre – pochwalił i z zadowoleniem spostrzegł rumieniec na jej policzkach. – Ale nie lepsze niż seks.

Jej błękitne oczy zaiskrzyły się bezgłośnym śmiechem.

– Udowodnij.

Rozdział trzeci

Rachel niemal namacalne wyczuwała napięcie, jakie ogarnęło Jacka po tym zuchwałym wyzwaniu. Czekała z zapartym tchem, serce jej skakało w piersi pod jego palącym spojrzeniem. Taki ostry, skupiony, intensywny wzrok całkiem ją rozkładał, kiedy była młodsza.

Dobry Boże… jaki on był zachwycający. Niesamowicie seksowny. Kiedy tak stał tylko w dżinsach, z górnym guzikiem rozpiętym. Szczuplejszy, niż zapamiętała, twarz miał bardziej kanciastą. Na pewno nie dba o siebie. Za dużo pracuje i źle się odżywia. Nie miał na sobie ani grama zbędnego ciała. Wszystkie mięśnie wyraźnie, cudownie zarysowane. Ramiona, klatka piersiowa, brzuch.

Mógł zawrócić kobiecie w głowie, zwłaszcza przez tę otaczającą go aurę niebezpieczeństwa. Wystarczyło na niego spojrzeć, żeby wiedzieć, że nie zawahałby się niemal przed niczym w razie konieczności. Wszędzie blizny – zarośnięta dziura po kuli pod barkiem, blizny po nożu w poprzek brzucha, stary ślad oparzenia na przedramieniu, żeby wymienić tylko kilka.

Odkąd Rachel go znała, zawsze żył na krawędzi, najpierw jako ranger w armii amerykańskiej, potem jako zastępca szeryfa. Każda kobieta, która by go pokochała, musiałaby zaakceptować ryzyko nieodłącznie związane z jego pracą. Praca zawsze pozostałaby jego najlepszą kochanką. Wyciągnęłaby go z łóżka w środku nocy i zwabiła w śmiertelną pułapkę, podczas gdy żona wciąż czułaby na skórze zapach jego pożądania.

Rachel nie wierzyła, że zdołałaby kiedyś zdobyć takiego mężczyznę, ale nie doceniała swoich zdolności do rozwoju i zmiany. Odkąd poznała Jacka, przeżyła cudowne ośmioletnie małżeństwo. Przetrwała ciążę pozamaciczną, śmierć matki i ukochanego męża. Rozkręciła własną firmę i przeszła okropny proces uczenia się, jak być samotną matką.

Nie była już kobietą, która poślubiła Steve’a Tse. Stała się kobietą, która go przeżyła, czyli całkiem inną osobą.

Teraz może sprostałaby takiemu wyzwaniu jak Jack Killigrew. I, na Boga, zamierzała tego dokonać.

W końcu się ocknął.

– Słucham? Co powiedziałaś?

Rachel zastanawiała się, czy on wie, jak działa na kobiety jego niski, zachrypły od whisky głos.

– Minęło dużo czasu, Jack.

– Cholera. – Cofnął się. Przeczesał palcami krótkie ciemne włosy i odwrócił się do niej tyłem. – Nie powinnaś pić piwa.

Boże, zmiłuj się. Poruszał się i mówił niezwykle zmysłowo. Samo napięcie jego mięśni wyglądało krańcowo erotycznie.

Rachel z jeszcze większą determinacją zapragnęła skupić całą tę męskość na sobie.

– Nie muszę szukać odwagi w butelce, żeby cię podrywać.

Rzucił jej gniewne spojrzenie przez ramię.

– To nie w twoim stylu.

– Teraz tak. Trzymałeś się z dala przez dwa lata. Dużo się zmieniło.

Znowu stanął twarzą do niej.

– Myślałem, że ty i rodzina Tse chcecie być razem, żeby sobie poradzić ze śmiercią Steve’a. Wolałem nie przeszkadzać.

Odstawiła talerz z widelcem na szklany blat stołu.

– Miło mi słyszeć, że dlatego nas unikałeś. Myślałam, że to przeze mnie.

Zacisnął zęby, więc się zorientowała, że uderzyła w czułą strunę. Potwierdzenie bolało bardziej, niż przypuszczała.

– Zwróciłabym się do ciebie – powiedziała – gdybym czegoś od ciebie chciała. Nie mam przed tym oporów. Nawet przedtem, kiedy Steve jeszcze żył, wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.

Prychnął.

– Nigdy się do mnie całkiem nie przyzwyczaiłaś.

– Ciebie jest za dużo, Jack. W życiu nie spotkałam kogoś takiego jak ty.

Skrzyżowała ramiona na piersi. Brutalny magnetyzm i intensywna zmysłowość, które niegdyś ją przytłaczały, teraz doprowadzały jej libido do wrzenia. Dopóki nie zaczęła znowu chodzić na randki, nie zdawała sobie sprawy, że porównuje swoich partnerów do Jacka i żaden nie robi na niej wrażenia.

– Ty też rzadko czujesz się ze mną swobodnie – zripostowała.

– Więc czemu to robisz? Czemu się do mnie zwracasz?

Zbił Rachel z tropu. Patrzył na nią tak, jakby chciał ją namiętnie przygwoździć do najbliższej ściany, ale z jego słów wynikało, że to ostatnia rzecz, która go interesuje.

– Patrzyłeś ostatnio w lustro? Słuchasz swojego głosu, takiego szorstkiego i seksownego jak diabli? Czy ty w ogóle nie wyczuwasz swoich wibracji? Bo ja nie jestem ślepa ani głucha.

Przeszywał ją mrocznym spojrzeniem, ostrym jak nóż. Groźnie marszczył brwi, ale jej nie zastraszył. Szybko się zorientowała, że najbardziej się wściekał, kiedy ktoś burzył jego spokój ducha. Co znaczyło, że na dobre czy złe dobrała mu się do skóry.

– Pociągam cię fizycznie – oświadczyła, prowokując go, żeby zaprzeczył. – Więc w czym problem?

Naśladując jej pozę, skrzyżował ramiona, przy czym zademonstrował potężne bicepsy.

– To mi pochlebia, ale mamy za dużo obciążeń… i przyszłość z Rileyem między nami… żeby przelotny seks się udał.

Dlaczego coś przelotnego miało być tak niepokojące?

Odwróciła wzrok, żeby ukryć iskierkę nadziei. Jack cholernie dobrze wiedział, że seksualne napięcie pomiędzy nimi bynajmniej nie jest przelotne, i to go przerażało. Oczywiście nie byłby pierwszym zabójczo przystojnym facetem, który unika zobowiązań. Przez wszystkie lata, odkąd go zna, nigdy nie związał się z nikim na stałe. Jeśli przy jakiejś okazji musiał przyjść z osobą towarzyszącą, przyprowadzał kogoś, ale Rachel ani razu nie widziała go dwukrotnie z tą samą kobietą.

Potrzebowała czasu do namysłu, więc wzięła talerz i wróciła do kuchni. Zjadła kawałek ciasta, rozważając swój następny ruch. Po raz pierwszy kogoś uwodziła; nie miała planu B. I nie zamierzała zrezygnować.

– Rachel? – Głos Jacka zabrzmiał miękko w półmroku.

Zjadła jeszcze trochę.

– Mhm?

– Co tak ucichłaś?

– Myślę.

Głośno wypuścił powietrze, odchylając głowę do tyłu tak, że patrzył na bielone belki sufitu.

– Gdybyś zaczęła chodzić na randki, na pewno znalazłabyś kogoś w swoim guście.

– Ty jesteś w moim guście, Jack – powiedziała z ustami pełnymi ciasta.

Od dawna podziwiała jego całkowitą lojalność, ale przez ostatnie dwa lata, odkąd Steve odszedł, poznała Jacka jeszcze lepiej jako ojca chrzestnego Rileya. Dzięki jego mailom i rozmowom telefonicznym z jej synem odkryła, że Jack potrafi głęboko kochać i być troskliwy, jest niezwykle cierpliwym nauczycielem, cechuje go otwarty umysł i brak uprzedzeń. I nie mogła, cholera, pominąć faktu, że nakręcał ją sam jego głos.

– Ale chodzę na randki – dodała.

Poderwał głowę.

– Z kim? Znam go?

– Nieważne.

– Oczywiście, że ważne. Nie chcę, żeby tobie i Rileyowi coś się stało.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Nigdy nie naraziłabym małego dla jakiegoś faceta.

– Nie to miałem na myśli.

Przyjrzała mu się ukradkiem. Zauważyła jego zdenerwowanie, podczas gdy sama była zadziwiająco spokojna. Przy nim czuła się wystarczająco bezpiecznie, żeby pozwolić sobie na zuchwałość. On jeszcze nie wiedział, co to dla niej znaczy, ale zamierzała mu pokazać.

Jack podszedł do rozsuniętych oszklonych drzwi.

– Ciebie i Steve’a łączyło coś wyjątkowego.

– Coś, co zdarza się raz w życiu – przytaknęła.

Była odpowiednią dziewczyną dla Steve’a – odpowiedniego faceta w odpowiednim czasie. I czuła to samo w stosunku do Jacka. Miała taką absolutną pewność, że potrzebowali siebie nawzajem; przecież nie mogła się mylić. Gdyby tylko dał jej szansę, może by zrozumiał, że ona jest tym brakującym elementem w jego życiu. A jeśli w ich związku miała być tą, która bardziej kocha, nie szkodzi.

– Musisz po prostu dać sobie trochę czasu. I otworzyć się na nowe możliwości.

– O mój Boże. – Odłożyła widelec. – Udzielasz rad w sprawach damsko-męskich? Bez obrazy, ale co ty, do cholery, wiesz o poważnych związkach?

Jack oparł się plecami o framugę drzwi i wepchnął ręce do kieszeni, prezentując oszołamiającą sylwetkę: długie nogi i silną, rozbudowaną klatę.

– Nic a nic. Wiem tylko, że trudno będzie dorównać Steve’owi. Najwyżej pójdziesz na jakiś kompromis, ale możesz znowu być szczęśliwa. Znajdziesz sobie porządnego faceta.

– Mówisz? – Wyprostowała się i odsunęła talerz. Zwalczyła impuls, żeby po sobie posprzątać. Prędzej ją szlag trafi, niż znowu wejdzie w rolę mamusi. Wystroiła się i wysztafirowała. I zamierza wygrać, nawet jeśli to wymaga trochę szachrowania. – Nigdy w życiu nie zdecydowałam się na niewłaściwego faceta i nie zamierzam tego zmieniać.

– Więc co tu robisz, do cholery? – zapytał zimno.

– Najwyraźniej ponoszę sromotną klęskę. – Sięgnęła do cienkich ramiączek sukienki. Jeśli on potrzebuje uwierzyć, że stać ją na niezobowiązujący jednonocny wyskok, zrobi takie wrażenie. Potem postara się do niego dotrzeć. Musi tylko od czegoś zacząć, a stojąc po drugiej stronie pokoju nic nie wskóra. – Ale, hej, skoro to się ma tak skończyć, powinnam się upewnić, że zrobiłam wszystko, co w mojej mocy.

Zsunęła cieniutkie ramiączka i wstrzymała oddech. Sukienka ześliznęła się po jej ciele i opadła na podłogę.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

[1] United States Marshals Service (USMS) – amerykańska agencja federalna, podlegająca Departamentowi Sprawiedliwości. USMS odpowiada za egzekwowanie wyroków sądów federalnych, ochronę budynków i urzędników sądowych, współpracuje w zakresie transportowania więźniów, poszukiwania osób ściganych listem gończym (przyp. red.).

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz