Królowa Saby autorstwa Toski Lee to kawałek kunsztownej prozy, bogatej scenerii i skrupulatnie opracowanych detali historycznych. Królowa Saby przez całe tysiąclecia była postacią mało znaną, ale Tosca Lee przywraca ją do życia – okazuje się ona silną, zdolną i oszałamiająco atrakcyjną kobietą.

Allison Pataki, autorka bestsellerów „New York Timesa”

Nie sądziłam, że istnieje powieść, która zyska moje większe uznanie niż Judasz, ale w Królowej Saby Tosca Lee przechodzi samą siebie. Równie pociągająca jak arabskie królestwo i fascynująca jak jego władczyni, Królowa Saby urzeka pięknem, głębią, inteligencją i pomysłowym pisarstwem.

Erin Healy, autorka bestsellerowych Motherless oraz Stranger Things

Królowa Saby to fascynująca, pełna mądrości powieść oparta na pieczołowicie dobranych materiałach, która przypadnie do gustu zarówno czytelnikom wierzącym, jak i niewierzącym. Wyraziste piękno pisarstwa Lee jest wprost niezrównane. Czułam się, jakby przemawiała do mnie sama królowa, jakby jej trudności i zwycięstwa dotyczyły mnie.

Rebecca Kanner, autorka Sinners and the Sea

Królowa Saby to nie bajkowy romans opowiadający o kobiecie, która usycha z tęsknoty za wymarzonym królem. Tosca Lee po raz kolejny udowadnia, że nie boi się niczego. Dzięki jej wręcz nierozważnej odwadze zyskujemy niepoprawną, nową wersję historii władczyni silnej rozumem i sercem. Ta lektura będzie zaprzątać ci myśli jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Pam Hogeweide, autorka Unladylike: Resisting the Injustice of Inequality in the Church

Szalona podróż na wielbłądzie przez pustynię, pełna zwrotów, zakrętów i niespodzianek […]. Wystawna królewska uczta złożona z elokwencji, wyobraźni i wyrazistej myśli przewodniej. Doskonale opowiedziana, piękna historia. Tosca Lee ma serce poetki, umysł naukowca i wyobraźnię pisarki.

Josh Olds, lifeisstory.com

Lee jest skrupulatną badaczką, która konsekwentnie stara się uczynić swoje opowieści nie tylko wiarygodnymi, lecz także do bólu realistycznymi. Królowa Saby to historia, która porusza niebo i ziemię – akcja, intryga, romans, a nawet mistyka sprawiają, że powieść czyta się jednym tchem. Kalejdoskop poszczególnych relacji biblijnych ukaże czytelnikom historię królowej Saby i Salomona w całkiem nowym świetle.

dr Joe Cathey, biblista Dallas Baptist University

Gdyby Cecil B. DeMille był wśród nas, z pewnością stworzyłby adaptację filmową Królowej Saby. To imponujące arcydzieło. Ponadczasowa opowieść, która wznosi czytelników na wyżyny miłości i walki, o jakich mało kto słyszał. Podobnie jak w przypadku ulubionego filmu, będziesz chciał przeżywać bogactwo i głębię Królowej Saby wciąż na nowo.

Michael Napoliello Jr., Radar Pictures

Wszystkim tym, którzy wyruszyli w drogę.

Prolog

Oto opowieść, którą słyszeliśmy: królowa pustynnej krainy odbywa podróż na północ z bardzo wielką okazałością[1], by oddać hołd królowi i jego Bogu Jahwe. To historia królowej, której serce podbił król, nim powróciła do swej krainy z naręczem darów.

W taką opowieść mamy wierzyć.

Prawda sięga o wiele głębiej, niż są w stanie wyobrazić sobie bajarze. Bogactwa okazują się o wiele bardziej bezcenne, tajemnice – wszechogarniające, a zarówno miłość, jak i zdrada – bardziej namiętne i niszczycielskie.

Miłość… To słowo jest jak roślina, która usycha pod słońcem bezkresnej pustyni; stanowi esencję dawno pogrzebaną w jej piaskach. Taka też okaże się moja opowieść dla ludzi, którzy przemierzyli owe nieurodzajne drogi. Jakby moja stopa nigdy tam nie stanęła. Nie pamiętają mnie góry ani nie mówią o mnie wody Dhany, ożywiające płodne okoliczne tereny. Z dala od pustyni nieuchronnie zbiera się muł. To łaska.

Filary wielkiej świątyni wzniesionej na przeciwległym brzegu Wąskiej Wody będą nosiły kiedyś moje imię: Bilkis, Córa Księżyca. Na zachodzie pałacowe kolumny nazwano na moją cześć: Makeda, Kobieta Ognia. Służyłam jako kapłanka i zjednoczycielka, nosiłam imię swojego królestwa – Saby. Dla Izraelitów byłam władczynią krainy wonności, którą nazywali Szebą.

Byłam dla nich też nierządnicą.

Nie ulega wątpliwości, że historycy opowiedzą wam inną historię, a kapłani – inną. To właśnie ludzkie osądy wydają się trwać w świecie ogarniętym żądzą podboju. Nasze działania poza sypialnią i w ogóle domem zostaną zachowane w pamięci, jeśli opuścimy domowe pielesze. W ten oto sposób zostaniemy okryci hańbą, ponieważ wyszliśmy z ukrycia. Prawda o naszym życiu okaże się ulotna niczym woń kadzidła.

To jeszcze trudniejsze dla królowej, która nie może pozwolić sobie na uległość. Historia nie wie, jak pogodzić się z naszą ambicją czy potęgą, kiedy jesteśmy na tyle silne, by przetrwać. Kapłani nie znajdują zrozumienia dla tych z nas, którymi rządziło boskie szaleństwo ciekawości. W taki oto sposób zostałyśmy okopcone dymem z ognia świętego oburzenia tych, którzy pozazdrościli nam wyimaginowanej rozpusty. Stałyśmy się kusicielkami, ladacznicami i heretyczkami.

Byłam już każdą i żadną z nich – w zależności od tego, kto opowiadał historię.

Za morzem, w Sabie, górskie deszcze już ustąpiły, a wody potężnej Dhany zraszają pola o świcie. Za kilka miesięcy handlarze z północy przypłyną w poszukiwaniu wonności i złota. Przyniosą wieści o królu, który ich posyła.

Nie wymawiałam jego imienia od lat.

Owszem, ta historia wydarzyła się naprawdę. Ale w moich ustach prawdziwa opowieść rozpoczyna się tak:

Nigdy nie miałam zostać królową.

[1] 1 Krl 10,2; przyp. tłum.

1

Moja matka, Ismeni, urodziła się pod Psią Gwiazdą[2] o oślepiającym blasku. Podobno zaczarowała mojego ojca – pojął ją za żonę całkowicie otumaniony. Król nie wybrałby przecież kobiety ze swojego plemienia, skoro mógł poprzez małżeństwo zawrzeć sojusz z innymi ludami.

Widziałam, jak śledzono ją wzrokiem za każdym razem, gdy pojawiała się w pałacowych portykach, zawieszano rozmowy, póki nie zniknęła z pola widzenia. Rzadko zajmowała miejsce u boku ojca w sali sądowej. Kiedy do tej komnaty napływali ludzie, wzbierali gwałtownie jak wody, gdy księżyc przesłania cień. Moja matka, ze swoją śniadą skórą, brwiami przypominającymi skrzydła synogarlicy i wargami stworzonymi do wyszeptywania modlitw, stanowiła najkunsztowniejsze ze wszystkich dóbr Saby. Dzwonienie kropel deszczu na tarasach znajdujących się na wzgórzach nie dorównywało muzyce paciorków u rąbków jej szat, a woń najlepszego kadzidła z Hadramautu nie umywała się do zapachu jej perfum.

Kiedy odpoczywałyśmy na sofie w upalne popołudnia, splatałyśmy palce, a ja podziwiałam turkusy w jej pierścieniach. Pragnęłam mieć równie smukłe dłonie i stopy jak ona. Tylko tego chciałam; nigdy nie przyszło mi do głowy, że jakikolwiek inny element jej piękna mógłby zostać przyznany jeszcze jednemu śmiertelnikowi.

Często otrzymywałyśmy dary od ojca: rzadkie cytrusy sprowadzane z północy, kryjące pod gorzką skórką słodycz, śpiewające ptaki i grzebienie z kości słoniowej zza Wąskiej Wody, bele najlepszych egipskich tkanin, z których matka szyła mi szaty pasujące do jej sukien.

Ale najwspanialszymi skarbami były dla mnie piosenki, które śpiewała mi jako kołysanki, prosto do ucha. I modlitwy, których uczyła mnie, gdy klękałyśmy przed figurkami bożków. Słodki zapach kadzidła utrzymujący się na jej włosach. Nigdy nie przeganiała mnie, gdy przywdziewała królewskie szaty. Kiedy chodziła do ojca w nocy, nigdy nie zdarzyło się, żeby rankiem znów nie leżała zwinięta obok mnie. Saba rozciągała się od samego skraju górzystego wybrzeża aż do stóp pustyni. Ja jednak cieszyłam się, że mój świat nie sięga dalej niż komnata matki.

Wieczorami siadywałam przed matczyną szkatułką na biżuterię i ozdabiałam uszy kolczykami. Ramiona opadały mi pod ciężarem naszyjników, podczas gdy ona leżała na sofie przy swoim stoliku. Był on pokryty złotem, tym błyszczącym kruszcem, który nawet w słabym świetle lampy wydawał się pozłacać wszystko dookoła – policzek matki, srebrny kielich w jej dłoni.

Później tańczyłam, a ona klaskała. Bransoletki pobrzękiwały mi na kostkach. Najpierw był to taniec pory deszczowej, kiedy to monsun przemierza suche wąwozy, a potem łagodnej letniej mżawki, która wywabia źdźbła prosa spod zbrązowiałej w zimie gleby. I taniec górskiego koziorożca – układałam ręce nad głową tak, by przypominały zawinięte rogi. Udawałam też lwy polujące na te zwierzęta, czym zawsze ją rozśmieszałam. Potem wstawała, by do mnie dołączyć. Rzędy czerwonych korali podzwaniały jej na szyi przy każdym tupnięciu.

– Będziesz piękniejsza ode mnie – powiedziała pewnego wieczoru, kiedy opadłyśmy na poduszki.

– Nigdy, mamo! – Nie potrafiłam sobie tego nawet wyobrazić.

Wyciągnęła rękę, a ja położyłam na niej swoją dłoń.

– Ja nie byłam tak urodziwa w twoim wieku – stwierdziła i pocałowała mnie w czubek głowy. – Ale bądź ostrożna, mała Bilkis. Piękno to broń, z której nie można korzystać wiecznie.

Zanim zdążyłam zapytać, co ma na myśli, matka zsunęła z nadgarstka ciężką bransoletę szerokości mojej dłoni, pokrytą rubinami.

– Widzisz te kamienie? Są twardsze niż kwarc i szmaragdy. Nie pękają pod naciskiem, nie miękną ze starości. Niech przypominają ci, moja gołąbeczko, że mądrość jest trwała, a zatem o wiele cenniejsza. – Wsunęła mi bransoletę na ramię.

– Ale…

– Cichutko. Siedem Sióstr[3] wschodzi na niebie. Przychodzi pora na nowe. – Dotknęła wiszącego na mojej szyi amuletu – wykonanej z brązu tarczy słonecznej, z grawerem z tyłu – który miał mnie chronić. – Co byś powiedziała na młodszego królewskiego brata?

Usadowiłam się przy niej i zaczęłam bawić się bransoletą. Odkąd sięgałam pamięcią, opiekunka kazała mi palić każdego miesiąca kadzidło przed alabastrową figurką Shams, bogini słońca, w tej właśnie intencji.

– Podoba mi się ten pomysł.

Powiedziałam tak, ponieważ wiedziałam, że takie słowa sprawią jej przyjemność. Nie dodałam jednak, iż wolałabym brata niż siostrę, z którą musiałabym rywalizować o uwagę matki. Podzielę się nią z chłopcem, bo wiem, że on w końcu i tak nas opuści, by stanąć u boku ojca i zasiąść na tronie.

Przysięgłam modlić się codziennie, by dziecko rzeczywiście okazało się chłopcem.

Dziesięć dni później matka przeszła atak i uderzyła głową o marmurową ławę w łazience. Tamtego wieczoru powiedziano mi, że opuściła mnie dla życia wiecznego i zabrała ze sobą mojego nienarodzonego brata.

Krzyczałam tak długo, aż upadłam i uderzyłam się o krawędź stolika. Wyzwałam wszystkich od kłamców. Błagałam, by pozwolono mi ją zobaczyć, i odpychałam każdego, kto próbował mnie dotknąć. Moja matka nigdy by mnie nie zostawiła! Kiedy w końcu mnie do niej zabrali, rzuciłam się na nią, przywarłam do jej zimnej szyi, póki mnie nie odciągnęli. Jej długie pukle zaplątały się w moje palce.

Gdy zamknęli królewskie mauzoleum w świątyni Almaqaha, boga księżyca, wciąż miałam przed oczami jej oblicze. Czasami czułam jej zapach, miękkość jej policzka przy moim, kiedy spałam. Nie opuściła mnie. Przez prawie rok od jej śmierci nie mówiłam. Wszyscy myśleli, że oniemiałam z żalu. Ale tak naprawdę po prostu chciałam mówić tylko z nią.

Szeptałam do niej każdego wieczoru w łóżku, dopóki jej głos nie ucichł następnego lata, zabierając ze sobą ważną część mnie. Miałam wówczas sześć lat.

•••

Hagarlat, druga żona mojego ojca, nie była ani młoda, ani piękna. Ale dzięki jej obecności w pałacu odnowiono ważny sojusz z Nashshanami na północy i przywrócono kontrolę nad szlakiem handlowym biegnącym przez bezkresną dolinę Dżaufu. O ile tamy i kanały, którymi płynęła woda po letnich monsunach, zapewniały Sabie życie, o tyle szlak kadzidlany zapewniał jej powietrze. Każdy oddech, jaki dało się zaczerpnąć na jej drogach, był przesycony drogocenną żywicą olibanową, balsamem i mirrą.

Miałam osiem lat, gdy mój przyrodni brat naruszył spokój części pałacu przeznaczonej dla kobiet pełnym wściekłości wrzaskiem. Stało się to tuż przed pierwszymi wiosennymi deszczami. Tego roku podczas uroczystości ojciec złożył złote figurki Hagarlat i mojego brata w świątyni. Opatrzono je odpowiednimi zaklęciami, by nikt ich stamtąd nie usunął. Czułam się zdradzona na skutek tego bluźnierstwa; przecież moja matka spoczywała w tym świętym miejscu!

Ale nawet pojawienie się dziedzica nie zadowoliło królewskiej rady. Zdaniem jej członków, mój ojciec nie dorównywał swojemu wojowniczemu ojcu. Mój dziadek, Agabos, był ludobójcą. Rzesze ludzi padły ofiarą jego ambicji, kiedy walczył o zjednoczenie czterech wielkich królestw: Ausanu, Katabanu, Hadramautu i Saby, by rządzić nimi wszystkimi. To Agabos poślubił księżniczkę zza Wąskiej Wody, po której jego dzieci odziedziczyły ciemny kolor skóry.

Mój ojciec, jedyny z synów Agabosa, który przetrwał wojny, bardziej interesował się upowszechnianiem kultu boga Almaqaha w zjednoczonym królestwie niż poszerzaniem granic państwa. Tamtego roku ogłosił się arcykapłanem. Przewodniczył ucztom w świątyni i ubojom rytualnym. Nawet do moich młodych uszu zaczęły dochodzić szemrania z pałacowych korytarzy, przypominające bzyczenie pszczół z ukrytego gniazda.

Nie ufałam Hagarlat. Nie dlatego, że popierała jego gorliwość, ani dlatego, że miała twarz jak wielbłąd, ani nawet dlatego, że za jej sprawą na świat przyszło to skrzeczące coś zwane moim bratem – ale dlatego, że przywłaszczyła sobie komnatę mojej matki wraz z jej biżuterią i wyparła imię Ismeni z pamięci wszystkich poza mną.

Pałac stał się dla mnie obcy od chwili, gdy przybyli tu słudzy mojej macochy i przedziwni kapłani. Na korytarzach można było usłyszeć ich twardy plemienny akcent. Moi nowi krewni – a nawet ich niewolnicy – pomiatali mną albo po prostu omijali mnie wzrokiem; dzieci, z którymi dorastałam, nabrały do mnie dystansu w ciągu roku mojego milczenia.

– Odejdź! – krzyknął do mnie chłopiec imieniem Luban, kiedy próbowałam wymknąć się z nim do stajni. W roku poprzedzającym śmierć mojej matki spędziliśmy tam wiele godzin, karmiąc wielbłądy i chowając się przed opiekunką. Teraz Luban był o kilka centymetrów wyższy ode mnie, a wesołe spojrzenie, którym mnie niegdyś obdarzał, znikło. – Twoja matka nie żyje i to Hagarlat jest królową. Teraz jesteś bękartem.

Zamrugałam, zaskoczona pogardą malującą się na jego okrągłej twarzy.

Następnie podbiłam mu oko.

– Jestem córką króla! – krzyknęłam. Stałam nad nim dopóty, dopóki ktoś mnie nie odciągnął.

Za karę nie pozwolono mi zjeść kolacji, ale i tak nie miałam apetytu. Już wcześniej byłam świadkiem sytuacji, gdy po śmierci jednego z rodziców dzieci stawały się sługami potomstwa, które je zastąpiło. Nigdy nie przypuszczałam, że i mnie to spotka.

– Jesteś księżniczką. Nie zapominaj, kim jesteś – powiedziała mi tego wieczoru opiekunka. Ale ja nie wiedziałam, kim jestem. Wiedziałam tylko tyle, że ona i jej córka Shara to jedyne bliskie osoby, które mi pozostały.

Choć nikt inny nie nazywał mnie „bękartem” – przynajmniej nie prosto w oczy – nie sposób było nie zauważyć pogardliwych spojrzeń, coraz mniejszego wyboru materiałów na suknie, coraz rzadszych prezentów od ojca, a w końcu ich braku.

Pewnego dnia wkroczyłam zuchwale do komnaty Hagarlat. Właśnie dyktowała plan przyjęcia z okazji pierwszych urodzin mojego brata. Na sofie leżały bele farbowanych tkanin i rzadkiego jedwabiu.

– Gdzie są rzeczy, które przysyła mi ojciec? – zapytałam. Usłyszałam, jak wszyscy wokół zaczerpnęli powietrza, i kątem oka dostrzegłam przerażenie na twarzy mojej piastunki.

Hagarlat odwróciła się do mnie. Na jej twarzy malowało się zaskoczenie tak wyraźne jak wzory z henny na jej czole. W uszach miała zielone jaspisy. Wokół poszerzającej się talii zawiązała gruby złoty pas. Pomyślałam sobie, że wygląda jak wystrojony osioł.

– Dlaczego pytasz, dziecko? Czyżby zapomniał o tobie? A tutaj przysłał tak wiele darów! Och, twoja twarz wygląda okropnie. – Wyciągnęła rękę w kierunku mojego policzka. Dokładnie w chwili, gdy dolna warga zaczęła mi drżeć, zobaczyłam bransoletę z rubinami, należącą niegdyś do mojej matki. Dała mi ją przed śmiercią.

– Skąd to masz?! – spytałam. Opiekunka odciągnęła mnie, sycząc, bym się uciszyła. – To moje!

– Co, to? – zdziwiła się Hagarlat. – Skoro tak wiele dla ciebie znaczy, to weź ją sobie. – Zdjęła bransoletę i rzuciła mi ją. Błyskotka spadła na podłogę u moich stóp.

– Wybacz mi, królowo! – korzyła się moja opiekunka. Wyszarpałam się z jej uścisku i rzuciłam się, by podnieść bransoletę. Brakowało w niej jednego kamienia. Z szaleństwem w oczach zaczęłam go szukać. W końcu opiekunka siłą wyprowadziła mnie z komnaty.

Po tym incydencie unikałam pałacu jak ognia. Uciekałam do ogrodów i popadałam w zadumę przy basenach albo nuciłam matczyne piosenki. Zajmowały mnie również lekcje z nauczycielem, którego przydzielił mi ojciec – rzekomo po to, bym nie pakowała się w tarapaty.

Przez trzy lata chłonęłam poezję sumeryjską, egipskie pisma i babilońskie opowieści o stworzeniu świata. Przychodziłam do pałacowych skrybów i czytałam dokumenty sądowe, zaglądając im przez ramię. Ustępowali mi dla świętego spokoju. Główny skryba ojca pozwalał mi podziwiać swoje imponujące pisma, a kiedy udało mi się upić go winem podkradzionym z piwnicy, opowiadał nawet o bitwach stoczonych przez dziadka. Z niecierpliwością czekałam na kupców, którzy mieli wrócić z nowymi skarbami: zwojami pergaminu, glinianymi tabliczkami i papierem welinowym. Nawet łodygi palmowe, na których zapisywali rachunki, uważałam za cenne.

Po raz pierwszy od czasu odejścia matki do świata cieni odnalazłam radość. Mój mały brat, Dhamar, zostanie królem. A ja będę przemykać pałacowymi korytarzami, w których rozgrywały się spory polityczne i prywatne intrygi wokół ludzi powracających z odległych miejsc. Ucieknę od wszystkiego i wszystkich…

Poza zasięg wzroku brata Hagarlat…

Sadiq, grubas o leniwym spojrzeniu, był jak wąż. Miał talent do przekonywania doradców ojca o swojej użyteczności. Służki i niewolnicy często o nim plotkowali. Jak twierdzili, urodził się pod silnym omenem, co w praktyce oznaczało, że dorobił się sporego majątku na małżeństwie swojej siostry z moim ojcem. Zachowywał się, jakby należało do niego pół pałacu, choć nie potrafiłam pojąć, dlaczego.

W rzeczywistości Sadiq przywłaszczył sobie tylko jedną osobę: mnie.

Śledził mnie wzrokiem w portykach. Czułam jego spojrzenie na plecach i ramionach. Wbijał je we mnie za każdym razem, gdy pojawiałam się w alabastrowym korytarzu.

Nie tylko ja to zauważyłam.

– Nie zdziwię się, jeśli Hagarlat poprosi twego ojca, by wydał cię za Sadiqa – oznajmiła moja opiekunka pewnego wieczoru, skarciwszy mnie uprzednio za to, że nie dbam o włosy. Shara, która była dla mnie jak siostra, spojrzała na matkę, a potem na mnie. Od chwili przybycia rodziny Hagarlat do pałacu coraz bardziej nie mogła znieść jej członków, choćby z poczucia lojalności wobec mnie.

– Ojciec się nie zgodzi – odparłam.

– A to dlaczego?

– Ma już Sadiqa po swojej stronie.

Nawet wówczas nie miałam złudzeń co do swojej przyszłości. W ciągu kilku lat poślubię takiego czy innego arystokratę.

Ale nie Sadiqa.

– Hagarlat nie kryje swojej miłości do brata – powiedziała opiekunka, rozczesując mi włosy. – Ani umiejętności zapewniania sobie względów twojego ojca.

– On nawet nie jest przywódcą plemienia!

– Jest bratem królowej. Do końca roku zostanie mistrzem wody, wspomnisz moje słowa.

Spojrzałam na nią sceptycznie. Mistrz wody nadzorował rozdzielanie przypływów wielkiej rzeki Dam, która nawadniała oazy po obu stronach Maribu. Sprawował też zwierzchnictwo nad najważniejszymi plemionami w stolicy. Tylko prawy i szanowany człowiek mógł rozstrzygać nieuchronne spory o przydział wody.

Sadiq nie miał żadnej z tych cech.

– Ograniczy swoje działania do przyjmowania łapówek.

– Bilkis!

– Taka jest prawda. Sadiq to larwa, która ssie pierś swojej siostry!

Opiekunka wzięła głęboki oddech. Była o krok od przywołania mnie do porządku. Ale zanim zdążyła wydobyć z siebie pierwsze słowo, Shara upuściła lusterko w ramie z brązu, które właśnie polerowała. Z łoskotem upadło na dywan.

– Niezdara! – Jej matka straciła panowanie nad sobą. Shara wydawała się jej nie słyszeć. Wbiła wzrok w podłogę.

Nagle opiekunka wypuściła z ręki pukiel moich włosów, które wcześniej zaczęła splatać w warkocz. Zlekceważyła to i skłoniła się tak nisko, że pomyślałam, iż skręci sobie kark.

Powoli okręciłam się na stołku.

Pod zwieńczonymi łukiem drzwiami do naszej wspólnej komnaty stała Hagarlat. Welon miała spięty z tyłu, a z jej uszu spadał deszcz złota. W przedsionku za nią stały dwie służki. Zeskoczyłam ze stołka.

Przez chwilę nikt się nie poruszył. Nawet się nie ukłoniłam, gdy podeszła do mnie w milczeniu. Zatrzymała się przed lusterkiem i schyliła się po nie, jakby to była porzucona zabawka. Rzuciwszy na nie okiem, wzięła szmatkę od zaskoczonej Shary i wytarła nią powierzchnię lusterka, po czym mi je podała.

– Żebyś lepiej widziała – przemówiła, po czym wyszła, rzucając szmatkę za siebie.

Kiedy tylko zniknęła, moja opiekunka i Shara równocześnie się do mnie odwróciły. Miały pobladłe twarze. Nie pytałam, jakim cudem drzwi do zewnętrznej komnaty mogły być otwarte. To nie miało znaczenia.

W ciągu tygodnia ogłoszono moje zaręczyny. Moje i Sadiqa.

Rzuciłam się ojcu do stóp w sali audiencyjnej – jego prywatnej komnacie, miejscu, gdzie bywał nie królem, lecz człowiekiem.

– Błagam, nie wydawaj mnie za niego! – wołałam. Dotykałam skóry jego sandałów, ciągnęłam go za rąbek szaty, by przycisnąć go sobie do czoła.

– Bilkis – przemówił z westchnieniem. Uniosłam głowę, choć wcale na mnie nie patrzył. W słabym świetle lampy zmarszczki wokół jego oczu wydawały się bardziej wyraźne. Przy dolnych rzęsach brakowało charakterystycznej czarnej kreski. – Czy nie możesz tego uczynić? Dla Saby, a przede wszystkim dla Almaqaha?

– Co mnie obchodzą jacyś bogowie? – spytałam. – I tak robią, co chcą!

– A czy ty jesteś boginią, że też pragniesz jedynie wypełniać swoją wolę? – spytał miękko.

– Zrobiła to, bo słyszała, że źle mówię o Sadiqu. Odpokutuję to! – Opuściłam głowę i przywarłam do jego stóp. – Przeproszę. Będę służyć w jej komnacie. Ale, proszę, nie rób mi tego!

Wyciągnął dłonie, by pomóc mi się wyprostować.

– Hagarlat chce, żeby nasze więzi plemienne się zacieśniły. Dlaczego nie? Twój brat zostanie królem. Czy naprawdę myślisz, że królowa jest aż tak małostkowa?

Wyrwałam się z jego uścisku.

– Nie wiesz, że ona mnie nienawidzi? – Cofnęłam się i stanęłam nieco dalej od podium, przed tronem, w świetle lampy. Otworzyłam usta, by ponowić prośbę, ale zawahałam się, gdy spostrzegłam, jak ojciec na mnie patrzy.

Przez chwilę poruszał ustami, jakby nie potrafił wydobyć z siebie słowa. Jego twarz pobladła.

– Ismeni…? – przemówił słabym głosem. Uniósł dłoń. Jego palce zadrżały w powietrzu.

– Ojcze?

Podeszłam do niego ponownie. Kiedy próbowałam chwycić go za kolana, nagle się wzdrygnął.

– Ojcze, to ja, Bilkis!

– Jest już późno – stwierdził i spojrzał w stronę zakratowanego okna. Od pochodni w królewskich ogrodach na dole biła poświata.

– Proszę, mój królu. Kiedyś byłam twoją córką. Jeśli żywisz jeszcze jakieś uczucia względem mnie…

– To postanowione. – Miał zmęczony głos. Światło lampy zamigotało i wtedy dostrzegłam, że na jego twarzy odcisnęły swoje piętno wszystkie lata, które nastąpiły po śmierci mojej matki. Miłość została przesłonięta bólem.

Później Sadiq wydawał się być wszędzie. Stał w portykach, kiedy wychodziłam do ogrodów. Snuł się przy fontannach, gdy szłam na lekcje. I choć nie zbliżał się do mnie na oczach wszechobecnych strażników, jego wzrok sięgał dosłownie wszędzie, niczym piekące słońce.

Przestałam przychodzić na wspólne posiłki. Zaczęłam unikać lekcji. Widok Sadiqa – począwszy od sposobu, w jaki nosił zdobny sztylet, zatknięty wysoko za pas i jakby dowodzący jego męskości, aż po niezliczone pierścienie na palcach – napawał mnie obrzydzeniem. Opiekunka zapewniała mnie, że z czasem będę patrzeć na niego inaczej. Jedyne pocieszenie stanowiło dla mnie to, że nigdy nie zostawiano mnie z nim sam na sam i tak miało być aż do ślubu, który miał nastąpić za trzy lata.

Sadiq nie był jednak człowiekiem honoru.

Miałam dwanaście lat, kiedy po raz pierwszy położył na mnie swoje łapska.

Obudziło mnie delikatne skrzypienie drzwi. Nie byłam sama. W pierwszej chwili, kiedy stanął w słabym świetle lampy, pomyślałam, że to Baram, eunuch. On też miał wydatny brzuch i podwójny podbródek. Był jedynym mężczyzną, który mógł przebywać w komnatach dla kobiet.

I wtedy spostrzegłam błysk rękojeści sztyletu.

Sadiq przemierzył pokój trzema susami, a ja poderwałam się i zawołałam Barama. Sadiq uderzył mnie mocno w twarz.

Broniłam się, gdy przygwoździł mnie swoim ciężarem, a pochwa jego sztyletu wbijała mi się między żebra; napastnik był jednak dwa razy większy ode mnie.

– Baram i kobiety są przy mojej siostrze, która właśnie poroniła twojego nowego braciszka – wysyczał mi do ucha. Cuchnął zwietrzałymi perfumami i winem. – Poza tym nikt nie sprzeciwi się nowemu mistrzowi wody.

Zacisnął dłoń na moim gardle. Drugą ręką podciągnął mi suknię. Szarpałam się z nim prawie do nieprzytomności, ale na darmo. Potem zacisnęłam powieki.

Przez kolejne trzy dni nie wstawałam z łóżka.

Opiekunka wezwała medyka, który stwierdził, że nie mam gorączki. Jego zdaniem, byłam jedynie otępiała, zachowywałam się jak ktoś, kto nie chciał już żyć w swojej skórze. Sadiqowi udało się nie zostawić śladów na mojej szyi i twarzy. Jedynie na udach miałam zadrapania od jego pierścieni.

Chciałam wstać tylko po to, by pójść na pustynię i pozostać tam dopóty, dopóki nie pochłoną mnie piaski. Ale i na to nie znalazłam siły. Kiedy nastał wieczór czwartego dnia, zawołałam opiekunkę. Poprosiłam, by przyniosła mi wyciąg z wilczych jagód, którego Hagarlat używała, by mieć szersze źrenice. Albo nektar z rododendronu[4].

Ale ona tylko zamrugała gwałtownie. Była zdezorientowana.

– Dlaczego, dziecko? Dlaczego prosisz o takie rzeczy? Już jesteś piękna, a taki napój spowoduje, że się rozchorujesz.

Nie potrafiłam zmusić się do tego, by powiedzieć jej prawdę.

Zamiast tamtych mikstur podała mi czuwaliczkę do żucia. Ale nawet ta roślina o stymulującym działaniu nie pomogła mi wstać z łóżka.

Wkrótce Sadiq zgwałcił mnie po raz drugi.

– Mój ojciec cię zabije. Oskarżę cię przed całą radą!

– Doprawdy? Spytają cię: „Czy krzyczałaś?”, „Kto cię słyszał?”, „Dlaczego nie poszłaś do swojego królewskiego ojca po pierwszym razie?”. Jeśli ja zeznam, że próbowałaś mnie uwieść, a do tego wyrażę obawę o twoją cnotę, to jak myślisz, komu uwierzą? – Wiedziałam, że miał rację. Był bratem królowej i mistrzem wody. Ja zaś byłam córką kobiety urodzonej pod złą gwiazdą i często zostawałam sama. – Kiedy poślą po akuszerkę, a ona stwierdzi, że nie jesteś nietknięta, nie będę miał innego wyboru, jak tylko publicznie cię odtrącić, dla dobra reputacji mojej i królowej.

Powinnam poczuć święty gniew. Powinnam oskarżyć go przed ojcem, byle tylko uciec od niego – i od każdego innego mężczyzny, ponieważ po tak wielkim skandalu żaden sprawiedliwy mąż nie poślubi mnie bez sowitej łapówki. Zamiast tego ogarnął mnie wstyd. Czułam go niczym zgniliznę pod skórą.

Błagałam Sharę, by tej nocy nie zostawiała mnie samej w łóżku. Ale ona nie mogła odmówić królowej, jeśli ta ją wezwie.

W kolejnych miesiącach Sadiq zgwałcił mnie jeszcze dwukrotnie. W tym samym czasie nad wzgórzami zbierały się chmury, a drzewami wstrząsały pierwsze podmuchy silnych wiatrów. Nadchodziła pora deszczowa.

•••

Zaczęły się deszcze, a ja wciąż nie ruszałam się z łóżka. Potoki spływały ze wzgórz przez całe popołudnie. Porywały ze sobą drzewa, ziemię i budynki, które stały na ich drodze do rzek. Nareszcie przespałam całą noc, wyczerpana czuwaniem w minionych tygodniach. W końcu byłam bezpieczna. Mistrz wody przebywał bowiem poza pałacem – obserwował powódź i stan kanałów wraz z robotnikami, którzy naprawiali wyłomy w śluzach.

Przed świtem wstałam i podeszłam do okna. Moja tunika osłaniała szczupłą figurę; straciłam dopiero co nabyte młodzieńcze krągłości. Chwyciwszy się parapetu, z rozmachem otworzyłam okiennicę. W ogrodzie pracowali pierwsi słudzy; dostrzegłam ich sylwetki w słabym świetle poranka. Podobnie jak podczas tylu nocy po śmierci matki, szukałam Siedmiu Sióstr. Ale tamtego ranka nie było ich widać. Stałam przy oknie jeszcze długo po tym, jak niebo się rozjaśniło, a gwiazdy zaczęły blaknąć. Obserwowałam ruchy na niebie.

Po raz pierwszy od lat zaczęłam się modlić. Nie do Shams, która nie zdołała ochronić mojej matki, ale do Almaqaha, który ją przyjął.

Ocal mnie albo pozwól mi umrzeć.

Tylko tyle. Zdjęłam bransoletę z rubinami – najcenniejszą rzecz, jaką posiadałam – i położyłam ją na parapecie.

Tamtego dnia do ogrodu w pośpiechu wpadli mężczyźni. Ich krzyki dotarły do mojej komnaty przez otwarte okno. Niedługo potem w sali kobiet rozległ się donośny pojedynczy jęk.

Godzinę później moja opiekunka przybyła z wieściami: jedna z bram na śluzie nie wytrzymała naporu wody. Sadiq został porwany przez powódź.

Uniosłam wzrok do nieba.

Jestem cała twoja.

•••

Nigdy nie odnaleziono ciała Sadiqa. Miesiąc po jego śmierci Hagarlat oskarżyła mnie przed moim ojcem. Miała ściągniętą twarz, ubranie wisiało na niej jak na szkielecie. A na mnie znowu pasowały suknie, jakbym zyskała kształty, które ona straciła z żalu.

– Ta dziewczyna to przekleństwo dla domu. – Łamał jej się głos. – Przeklęła mojego brata i mnie!

– Moja królowo, przesadzasz – stwierdził ojciec. W jego głosie słychać było zmęczenie.

– Doprawdy? Mój brat – jej narzeczony – nie żyje, a ja dwukrotnie poroniłam, od kiedy przekroczyłam progi tego domu. Jej własna matka urodziła tylko jedną dziewczynkę, po czym zmarła z synkiem w brzuchu. Powiadam ci, ta dziewczyna sprowadza śmierć na wszystkich dookoła!

Kiedy ojciec w końcu na mnie spojrzał, wiedziałam, że znowu zobaczył cień kobiety, którą poślubił nie dla korzyści, ale z miłości. Wreszcie pojęłam, dlaczego nie pocieszał mnie w żałobie ani nie szukał ze mną kontaktu, gdy zamilkłam po jej śmierci.

– Żono – przemówił i skinął głową.

– Albo ją odeślesz, albo ja odejdę z dworu i zabiorę ze sobą syna, o ile ona i jego nie zabije, jak to uczyniła z własną matką i nienarodzonym bratem! Moja matka w moim wieku miała już siedmioro dzieci, a moja siostra pięciu synów. A ja przez cztery lata nie donosiłam ani jednej ciąży. Czy masz zamiar narazić na to samo ryzyko nasze kolejne nienarodzone dzieci?

Odwróciłam się do niej z sykiem. Już nie przypominałam zielonej gałęzi, która załamuje się pod ciężarem jednego ptaka. Byłam gotowa na wszystko. Mogłabym przekląć ją, jej syna i każde oczekiwane dziecko w jej łonie, każdego członka jej plemienia wraz z jego wielbłądami i kozami, aż po ostatniego parszywego psa.

Ale oddech, zaczerpnięty po to, by to uczynić, uszedł ze mnie niczym rozmarzone westchnienie. Przez jedną szaleńczą chwilę omal nie wybuchłam śmiechem.

Nie mogła mi nic zrobić. Nie mogła odebrać mi żadnej rzeczy, która nie została mi już odebrana albo której sama nie chciałabym porzucić – łącznie z moim życiem.

Ja, która nie miałam żadnej władzy, nie musiałam wypowiadać ani słowa. Hagarlat straciła nade mną zwierzchność. W tamtej chwili i ona zdała sobie z tego sprawę. Patrzyłam, jak powoli blednie.

– Tak – powiedziałam do ojca. – Odeślij mnie. Wypraw mnie przez wodę do krainy swojej matki. Przydziel mi kapłanów i zaopatrz w dary dla tamtejszej świątyni Almaqaha, a ja złożę je w ofierze w twoim imieniu.

Czyżby przez jego twarz przemknął cień ulgi? Nie mogłam winić go za to, że zgodził się tak prędko. Almaqah był i jego wybawieniem.

Tamtej jesieni weszłam na pokład statku wraz z nauczycielem, orszakiem kapłanów i nowymi zarządcami powstającej kolonii. Wieźliśmy ze sobą mnóstwo kadzideł, ofiar i darów dla świątyni w Puncie. Nie pozwolono mi zabrać mojej opiekunki ani Shary – Hagarlat tego dopilnowała – przyszedł więc czas na łzawe pożegnania. Ucałowałam je w szyje i powierzyłam opiece bogów.

Postanowiono, że już nigdy nie wrócę do pałacu w Maribie, jego ciemnych korytarzy i jeszcze mroczniejszych wspomnień. Że spędzę w Puncie – i w pokoju – resztę swoich dni.

Ale Almaqah, już raz wezwany, miał wobec mnie inne plany.

[2] Psia Gwiazda – Syriusz; przyp. red.

[3] Siedem Sióstr – Plejady; przyp. red.

[4] Obie rośliny są toksyczne; przyp. red.

Tytuł oryginału: The Legend of Sheba: Rise of a Queen

Projekt okładki: Adam Piasek

Zdjęcia: fotografia na froncie – Lorado (iStock), fotografia autorki – archiwum prywatne

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Cytaty z Pisma Świętego za: Biblia Poznańska (Poznań 2010)

© 2014 by Tosca Lee

Howard Books a Division of Simon & Schuster, Inc.

© for the Polish edition by Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o., Poznań 2016

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Licencjonowane dzieło opublikowane na mocy przyznanej licencji.

ISBN 978-83-8065-056-5

Wydawca:

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

Wydawnictwo

ul. Chartowo 5, 61–245 Poznań

tel. 61 659 37 13

wydawnictwo@swietywojciech.pl

Zamówienia:

Dział Sprzedaży i Logistyki

ul. Chartowo 5, 61–245 Poznań

tel. 61 659 37 57 (–58, –59), faks 61 659 37 51

sprzedaz@swietywojciech.pl • sklep@mojeksiazki.pl

www.swietywojciech.pl • www.mojeksiazki.pl

Konwersja do e-wydania: Wydawnictwo Święty Wojciech

Table of Contents

Prolog

1