Spis treści

Karta redakcyjna

Wstęp

1. Pierwsze maje

2. Epoka rozproszonej uwagi

3. Powierzchowność

4. Zaufać drodze

5. Slow, czyli obudź zmysły

6. Zaufać instynktowi

7. Mężczyźni to wzrokowcy

8. Każdy dzień to święto!

9. Kobieca pamięć wzrokowa

10. Okruchy wrażliwości

11. Kto by pomyślał!

12. Nieść oświaty kaganek

13. Moje męskie cenne przyjaźnie

14. Upieraj się przy szczęściu każdego dnia. Aż przyjdzie

15. Zaufanie rodzi zaufanie

16. Twórz swoją mapę przetrwania – dobre wspomnienia

17. Kobiety lubią róż

18. Znajdź jedną rzecz, którą kochasz

19. Chcę oglądać Twoje nogi, nogi, nogi...

20. Dom

21. Zakupoholizm

22. Mała, smutna królewna

23. Piękne jak okręt pod pełnymi żaglami

24. Tańcząc na linie skojarzeń

25. Nasza klasa

26. Kaczki

27. Lęk przed życiem

28. Ręce, które leczą

29. Był sobie raz Filigranes

30. Czas żegnać się z majem

31. Zbawienne kryzysy

Opracowanie wydawnicze: AGATA MOŚCICKA biały-ogród.pl

Pomysłodawca okładki: JAKUB KORZENIEWSKI

Projekt graficzny: Studio Grafpa www.grafpa.pl

© Copyright by Agnieszka Korzeniewska
© Copyright for this edition by Od Deski Do Deski, Warszawa 2017

Wydanie I

ISBN 978-83-65157-41-6

Wydawnictwo Od Deski Do Deski Sp. z o.o.
ul. Puławska 174/11, 02-670 Warszawa
oddeskidodeski.com.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Czytelniku, korzystaj legalnie!
Nad książką ciężko pracował autor i wiele innych osób. Uszanuj ich trud i korzystaj z książki w legalny sposób. Dzięki temu będziemy mogli sobie pozwolić, by przygotować dla Ciebie kolejne znakomite lektury.

Dwanaście miesięcy, trzysta sześćdziesiąt pięć dni. Tyle wspólnie przejdziemy pod rękę, czarując codzienność i zastępując szarość całą paletą barw. Radośnie, refleksyjnie, czasem ze łzą w oku, czasem z wielkim uśmiechem na twarzy. Nostalgicznie, a niekiedy z lekkim sarkazmem w głosie. Omijając manowce rozpaczy, balansując na cienkiej linie naszych trudnych wyborów, podjętych lub niepodjętych decyzji. Każdego dnia dostarczę Ci dawki bezwstydnego optymizmu, który sprawi, że poczujesz wielką moc sprawczą słowa i uwierzysz, że jesteś wyjątkową osobą żyjącą w wyjątkowym świecie. Czasem będą to dłuższe teksty, czasem zaledwie zarys myśli. Codzienne sytuacje z Twego, mego, ich życia. Dwanaście skromnych książeczek zwanych „zeszytami”, które zmienią Twoje spojrzenie na otaczającą Cię rzeczywistość. Napisane przez kobietę, bo przecież kto lepiej niż my, kobiety, potrafi czarować codzienność. Ale zdecydowanie nie tylko dla kobiet.

Twoja niezmordowana rozdawaczka dobrych emocji

Aga Ko

www.korzeniewska.com

1. PIERWSZE MAJE

Biegnę pamięcią wstecz, do czasów, gdy byłam młodą dziewczyną. Moje pierwsze maje. Otwierające okres majówek na leśnych polanach i oranżad pitych ze szklanych butelek prosto z gwinta. Dziś już takich oranżad ani butelek nie ma. Święto pracy, nazywane w Belgii żartobliwie świętem legatów. W ten dzień Belgowie obdarowują się bukiecikami konwalii. Taki sympatyczny zwyczaj.

Za czasów mego dzieciństwa i młodości w Polsce ten dzień uświęcony był rządowymi paradami. Demonstracja siły i propagandy, w której spontaniczny udział był obowiązkowy, a jego brak oznaczał kłopoty. Ustawialiśmy się rzędami po ileś tam osób, zanim kolumny uczniów naszego liceum wyruszały radosnym, zwartym szykiem pod trybuny na głównej ulicy miasta. Nikt nie chciał być skrzydłowym, czyli stać po zewnętrznej. Ci mieli najgorzej! Wciskano im w ręce szturmówki, z których po pochodzie musieli się rozliczyć w szkole. Byli jeszcze tak zwani frontowi. Oni nosili na piersiach idiotyczne transparenty głoszące na przykład: „Z partią nasz młody ród”.

Kto choć trochę miał głowę na karku, szukał dogodnego momentu, by czmychnąć gdzie pieprz rośnie! Tylko nieliczni dobijali do końca nudnych jak flaki z olejem, propagandowych pokrzykiwań. Jakieś strzępy przemówień miejscowych partyjniaków dochodziły z daleka do naszych uszu nie w pełni świadomych własnego przestępczego zachowania. My – element wywrotowy – siedzieliśmy w parku, z lubością liżąc pierwsze w tym roku lody śmietankowe nakładane metalową łyżką przez Rózię w okularach, których szkła były grube jak denka od butelek. Te okulary zyskały później miano kujonek. A Rózi dawno już nie ma.

Władza ludowa potrafiła się lojalnemu ludowi odpłacić za okazane posłuszeństwo i przywiązanie („Dyscyplina, towarzysze, żelazna dyscyplina!” Orwell). Po części oficjalnej następowało to, na co wszyscy z utęsknieniem czekali. Festyn pierwszomajowy.

I tu się działo! Saturatory, zwane gruźliczankami, pracowały pełną parą, wóda lała się strumieniami, muzyka przygrywała do tańca.

Wieczorem szary, zmęczony, choć przez chwilę niepamiętający o siermiężnej rzeczywistości lud pracujący miast i wsi wracał do swych domów, by nazajutrz stanąć ramię w ramię do dalszej budowy socjalizmu. Zrzucał zadeptane obuwie, leczył obolałe stopy i przewracał kartkę w wiszącym na ścianie kalendarzu. 1 Maja – odhaczone.

Dziś nikt mi już nie narzuca, jak mam spędzać ten dzień, dlatego często uciekamy wtedy z mężem nad belgijskie morze, aby przejść się po plaży, lub w góry.

Z nostalgią wspominam tamte czasy majowe w Polsce, ale obok nostalgii dominuje ulga, że nie muszę uczestniczyć w tej żałosnej maskaradzie. Ale czy to znaczy, że jesteśmy całkowicie wolni? Nie. W sposób zakamuflowany teraz korporacje przejęły nad nami kontrolę. I znów dobrze jest widziane uczestnictwo we wszelkiego rodzaju spędach, wyjazdach integracyjnych. Już nie ma haseł o kluczowej roli partii, ich miejsce zajęły hasła o naszej kluczowej roli w sukcesie spółki czy korporacji. Ale to już odrębny temat. Tymczasem cieszmy się urokiem maja, on tak szybko mija...

A jakie są Twoje wspomnienia pierwszomajowe? Co Ci najbardziej utkwiło w pamięci?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki