Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© full_frame/Fotolia

Zdjęcie autora

Copyright © Tom Watkins

Tytuł oryginału

The Two O’Clock Boy

Copyright © Mark Hill 2016

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6326-7

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Fionie i Archiemu

Gdy czas chytrości kryjówki odsłoni,

Hańba dziś tajne kryjówki dogoni.

William Szekspir Król Lear Akt I, scena I

przeł. Leon Ulrich

1

Kanał La Manche, 1986

Chłopiec kochał swoich rodziców najbardziej na świecie. Dlatego musiał ich zabić.

Teraz przysiadł na brzegu koi i słuchał, co mówią. Słuchał skrzypienia ich podeszew na pokładzie nad głową, kiedy przerzucali się oskarżeniami, głosami tak zjadliwymi jak skrzeczenie mew krążących po niebie. Słyszał łopot żagla na wietrze, wodę uderzającą w kadłub kilkanaście centymetrów od jego głowy, w uspokajającym, hipnotycznym rytmie.

Plusk… plusk… plusk…

Zanim wszystko poszło źle, zanim chłopiec odszedł jako jedna osoba, a wrócił jako inna, mieli dla siebie mnóstwo czułej serdeczności i miłych słów. Ale teraz jego rodzice kłócili się przez cały czas – zbyt natarczywie i zawsze tak głośno, że mógł to słyszeć – i zawsze o jedno: co można było zrobić z ich nieszczęśliwym synem?

Rozumiał, chcieli, żeby wiedział, że są pełni skruchy za to, co się stało. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz był w stanie odezwać się do nich, wypowiedzieć choć słowo, a im dłużej milczał, tym bardziej rodzice się kłócili. Chłopiec zatkał uszy palcami, zamknął oczy i słuchał głuchego ryku w sobie.

Jego miłość do nich oddalała się, odpływała na gwałtownej fali.

Plusk… plusk… plusk…

Stłumiony głos.

– Kochanie.

Łagodnie odsunięto jego ręce od twarzy. Otworzył oczy i zobaczył, że kuca przed nim matka. Oczy miała w czerwonych obwódkach, włosy przylepione do twarzy morską mgiełką, ale nadal była uderzająco piękna.

– Może wyjdziesz na pokład?

Zimnymi palcami zatknęła mu kosmyk włosów za ucho. Przez krótką chwilę czuł znajomą serdeczność, chciał, żeby go do siebie przytuliła, chciał zapomnieć o gorzkich myślach krążących mu po głowie. Ale nie zapomniał, nie mógł. Miną tygodnie, zanim będzie w stanie się odezwać.

Nad włazem pojawił się cień. Zahuczał głos jego ojca.

– Wejdzie na górę?

– Proszę, pozwól, że ja się tym zajmę – warknęła przez ramię matka i cień zniknął po chwili wahania.

– Robimy wszystko, co w naszej mocy. – Czekała, aż syn się odezwie. – Ale musisz nam powiedzieć, jak się czujesz, żebyśmy mogli ci pomóc.

Chłopiec zdobył się na krótkie kiwnięcie głową i w oczach jego matki zabłysła nadzieja.

– Twój ojciec i ja… kochamy cię najbardziej na świecie. Jeśli się kłócimy, to dlatego, że nigdy sobie nie wybaczymy tego, co ci się przydarzyło. Przecież wiesz, prawda?

Jej oczy napełniły się łzami, a on zrobiłby wszystko, żeby nie płakała. Usłyszał, jak mówi zachrypniętym głosem, prawie szeptem.

– Kocham cię.

Jej ręka uniosła się do ust. Matka stała zgarbiona w kabinie.

– Zaraz będziemy jedli kanapki. – Szła w stronę schodów i mówiła wesoło, ale głos jej drżał. – Może wejdziesz na górę, kiedy będziesz gotowy?

Skinął głową. Z ostatnim, wyczekującym uśmiechem matka wspięła się do włazu i światło słońca pochłonęło jej ciało.

Pięta chłopca uderzyła o klamrę skrzynki z narzędziami pod koją. Wyciągnął metalowe pudło i podniósł wieko, żeby zobaczyć narzędzia ojca. Raszple, szczypce, poziomnice. Gwoździe i gwoździki, dłuto śliskie od smaru. Kiedy uniósł górną część skrzynki, zobaczył cięższe narzędzia: piłę, śrubokręt, młotek z kulistą główką. Lakier na trzonku młotka się złuszczył. Drewno było zmatowiałe, główka z wgłębieniami matowoszara. Zważył młotek w dłoni.

Ściskając go, nachylił się za wręgą grodzi – przez ostatnie parę lat bardzo urósł – żeby posłuchać trzaskania plastikowych talerzy i ożywionych głosów rodziców na pokładzie.

– Kanapki gotowe! – zawołała matka.

Co noc śniło mu się to samo, jak koszmarne przeczucie: rodzice mijają go na ulicy, nie patrzą na niego, jakby byli kompletnie obcy. Wiedział, że wcześniej czy później ten koszmar się urzeczywistni. Rozżalenie, że ich dziecko zniknęło na zawsze, zastąpione przez kogoś innego, kogoś wewnętrznie wstrętnego, kawałek po kawałku wymaże ich miłość do niego. Aż nic nie zostanie.

I bał się, że jego gorąca miłość do nich będzie powoli parcieć, rdzewieć od winy i zgorzknienia. Pewnego dnia, kiedy miłość zupełnie przeminie, inne uczucia wypełnią jego spustoszone wnętrze. Furia, wściekłość. Zimna, nieubłagana nienawiść. Już czuł złość zbierającą się jak burza tam, gdzie była miłość. Nie mógłby znieść nienawiści do nich, pragnął zachować miłość do rodziców, niezachwianą miłość – i umiłowane wspomnienie szczęśliwych czasów, zanim trafił do tamtego miejsca – i ponieść ze sobą w niepewną przyszłość.

Dlatego musiał działać.

Chłopiec podszedł z młotkiem do włazu. Widział tylko oślepiającą szarość nieba i rozmazane koła zataczane przez mewy, które krzyczały do niego ostrzegawczo, że świat zawsze ukradnie ci to, co kochasz, bo w życiu właśnie tak jest.

Wszedł na owiewany wiatrem pokład pośrodku morza, które rozciągało się w nieskończoność.

Plusk… plusk… plusk…

2

Dzisiaj

Wszyscy chcieli mieć trochę inspektora Raya Drake’a dla siebie.

Krążył po sali, podawał rękę, pozwalał klepać się po plecach, dopóki nie został nikt, kto by mu nie pogratulował. Miał nadzieję, że wkrótce będą zbyt pijani, żeby pamiętać, że tutaj jest. Wtedy będzie mógł się wymknąć.

Wiedział, że jest samolubny, ale czuł się skrępowany na takich wielkich spotkaniach towarzyskich, zwłaszcza jeśli to on był na celowniku. Gdyby Laura tu była, powiedziałaby, żeby natychmiast wyszedł, nie martwił się, co pomyślą inni, tylko po prostu sobie poszedł.

Detektyw Eddie Upson już był prawie spity. Wymachując małym piwem, osaczył Drake’a, żeby jęczeć, bo minął go awans.

– To nie tak, żebym się nie sprawdził. – Piwo wojowniczo wylewało się mu ze szklanki. – Wiesz, co potrafię.

– Eddie, wybacz na chwilę.

Z tyłu sali, pod zwiniętym plakatem z Jimmym Greavesem, opierała się o ścianę Flick Crowley, jedyna osoba, która wyglądała, jakby pub odpowiadał jej mniej niż jemu. Drake przepchnął się do niej. Po drodze trącił łokciem Franka Wanderly’ego.

– Przepraszam, Frank.

– Nie ma sprawy. – Sierżant dyżurny złożył dłonie. Był wysoki, chudy, bez jednego włoska na głowie i wszyscy z upodobaniem nazywali go Nosferatu. – I jeszcze raz gratuluję, inspektorze, należało ci się.

Kilka godzin wcześniej Drake i jego sekcja zabójstw otrzymali pochwałę za wybitną służbę, zaangażowanie i pracę zespołową w związku z pomyślnym zakończeniem serii śledztw dotyczących zabójstw w Haringey. Policjanci i pracownicy cywilni przyszli z komisariatu w Tottenham, żeby świętować pod wodospadem pamiątek Spursów na ścianach – koszulek, szalików i zdjęć.

Drake uśmiechnął się w podziękowaniu i poszedł dalej.

– Szefie, ekstra dzisiaj wyglądasz – powiedziała Flick.

Drake był ubrany tak jak zawsze, w ciemny garnitur seryjnej produkcji, białą koszulę i postrzępiony brązowy krawat, który Laura kupiła mu przed laty, a ostatnio znów zaczął go nosić, więc pomyślał, że Flick się z niego nabija. Był niespokojnym, żylastym mężczyzną, który nie potrafił długo znieść bezruchu, urodziwym też by go nie nazwano. Jego pobrużdżona twarz miała mnóstwo załamań i ostrych kątów, jakby niedbale wyrąbano ją z kamienia.

– Rozmawiałem z Harrisem. – Szklankę soku pomarańczowego postawił na półce przy ścianie, zadowolony, że się jej pozbył. – Powiedziałem, że bardzo się cieszę z twojego awansu.

Flick zmarszczyła brwi.

– Jakbyś nie miał z tym nic wspólnego.

Nadinspektor Harris stanowczo odmówił dołączenia dodatkowej doświadczonej pary rąk do sekcji zabójstw, ale Ray Drake wytoczył ciężkie działa w sprawie Flick i została awansowana z detektywa na sierżanta. Starał się, żeby nabrała pewności siebie, żeby trochę bardziej w siebie uwierzyła. Miała skłonność do chowania się za procedurami, systemami, ale zasadniczo dobry był z niej gliniarz. Z czasem, kiedy zacznie chętniej ufać swoim przeczuciom, stanie się naprawdę dobrym detektywem.

– Jeśli ktoś zasługiwał na tę szansę, to ty.

Flick zerknęła na Upsona, który oparł ramiona na dwóch młodych konstablach. Z jakichś tam swoich powodów wybrał właśnie ich, żeby z nimi pić tego wieczoru.

– Eddie ma chyba inne zdanie.

– Da się przekonać. Chcę, żebyś poprowadziła następne śledztwo, jak tylko się trafi.

– Naprawdę? – zapytała zaskoczona.

– Myślę, że jesteś gotowa, sierżancie Crowley.

Upiła łyk wina, niepewna, co powiedzieć.

– Miałam zapytać, co słychać u April.

– Dobrze. – Drake zesztywniał, słysząc imię córki. Nie układało się między nimi od czasu pogrzebu, a on nie miał najmniejszego pojęcia, jak to naprawić. – Wszystko u niej w porządku.

– Propozycja jest nadal obowiązująca. Gdybyś chciał, żebym z nią porozmawiała…

– Dziękuję. – Szybko skinął głową Harrisowi. Nadinspektor przywiózł kilku ważniaków ze Scotland Yardu.

– Nie chciałam…

– Daj spokój – powiedział Drake pospiesznie. – Przedstawię cię.

– Wiesz co, mam zamiar odpuścić to sobie. – Osuszyła kieliszek czerwonego wina. – Poza tym wygląda na to, że Vix ich opanowała.

Detektyw Vix Moore pracowała nad facetami z Yardu. Poważnie kiwała głową, końce jej blond włosów przystrzyżonych na długiego jeża podskakiwały, kiedy wyjaśniali jej najnowsze propozycje reorganizacji Policji Metropolitalnej.

– Zresztą – ciągnęła Flick – jestem wykończona i chcę iść do domu.

– Zostań jeszcze trochę. Twój awans też świętujemy.

– Szczerze mówiąc, to były szalone miesiące, praca non stop, a ja chciałabym wcześnie się położyć. – Drake się zastanawiał, czy nie chodzi jej o coś innego, ale Flick trudno było rozgryźć. Jej uważne migdałowe oczy pod grzywką brązowych włosów niewiele zdradzały. Wysoka, około metra osiemdziesięciu, miała skłonność do garbienia się, jakby przygniatał ją ciężar świata. Kiedyś była zapaloną pływaczką, i to, jak wyznała Drake’owi, całkiem dobrą. Jej ramiona przechodziły w silne, smukłe ciało, ale szerokie barki przepraszająco nachylały się do przodu. – I chyba nie zniosłabym, gdyby ktoś powiedział o mnie tych kilka słów.

– Rozumiem. – Nie mógł jej winić, wysłuchał niejednego długaśnego przemówienia Harrisa. – A tak między nami, jestem z ciebie dumny.

– Dziękuje, szefie. – Na jej twarzy pojawił się pełen wahania uśmiech. – Naprawdę jestem wdzięczna za wszystko, co zrobiłeś.

Ostatnie słowa zagłuszył dźwięk długopisu głośno dzwoniącego o kieliszek.

– Uwaga wszyscy! – Brzuch nadinspektora Harrisa opinał obcisły top z lycry, a białe golenie wystawały spod krzykliwych czarno-żółtych szortów kolarskich.

– Za późno – westchnął Drake, kiedy rozmowy zamarły, a wokół niego i Flick utworzyła się pełna szacunku pustka.

– Wiem, że wszyscy się dobrze bawią, ale naprawdę należy się kilka słów zasłużonej pochwały dla Drake’a i jego zespołu – mówił Harris. – Najpierw jednak, ponieważ mamy wśród nas nową sierżant, chcę, żeby wszyscy przyłożyli się do oklaskiwania Flick Crowley.

– Uśmiechnij się do państwa, sierżancie – mruknął Drake zza uśmiechu przyśrubowanego do twarzy.

Flick, z pustym kieliszkiem w dłoni, rzuciła mu spojrzenie, które mówiło, że wolałaby raczej stanąć przed plutonem egzekucyjnym.

3

Kenny nie znosił prostolinijności. Nienawidził jej.

Już od trzech lat był grzecznym facetem – żeby być dokładnym, od trzech lat, ośmiu miesięcy i czternastu dni – i każda minuta każdej godziny była nie do zniesienia. Kilka lat wcześniej, gdyby ktoś powiedział Kenny’emu, że zostanie wprzęgnięty w nudny kierat tak zwanego życia codziennego, roześmiałby mu się w twarz. Teraz ten dowcip stał się smutną rzeczywistością, musiał pracować na nocki w supermarkecie, ustawiać towar na półkach, taszczyć palety pod bladożółtymi światłami, które podkreślały wszystkie pryszcze i zmarszczki na twarzy.

Nocny autobus warczał na Tottenham High Road. Wiózł pstrokaty zbiór nocnych ptaszków, które siedziały rozmazane jak duchy za zaparowanymi szybami. Minęło kilka minut i Kenny maszerował głuchą nocą Scales Road, mijał lisy szperające w pojemnikach na śmieci, aż wszedł do swojego małego szeregowca.

Tego wieczoru miał kolejną kłótnię ze swoim kierownikiem, pryszczatym przygłupem po szkole handlowej. Małolat ciągle szukał okazji do zwady z Kennym, żeby pokazać, kto tu rządzi, paradował po alejkach supermarketu z przypiętym spinką krawatem, który kołysał się jak miękki kutas. Ułóż te pudła, uporządkuj tę wystawę!

Na domiar złego Kenny zgubił komórkę. Bóg wie gdzie. Miał ją, kiedy wychodził z domu, ale kiedy chciał schować ją w szafce, zniknęła.

Nad głową skrzypnęła deska w podłodze, zobaczył torbę Phila wepchniętą pod schody. Ta jego dziewczyna chętnie znów by go wyrzuciła, sypiał w zapasowym pokoju. Kenny kochał Phila, naprawdę go kochał, ale syn chrapał głośno jak parowóz.

Z szafki w kuchni wyjął szklankę i nalał sobie miarkę bellsa. To był jego późnonocny rytuał, jedyna część dnia, na którą czekał: skromna szklaneczka na dobranoc.

Po pierwszym łyku w głowie zaczęła się znajoma debata.

Dano mu drugą szansę i był za to wdzięczny. Ale żałował starego życia. Ta prawda zawsze wracała we wczesnych godzinach. Tęsknił do dreszczyku życia na krawędzi. Były czasy, kiedy każda decyzja miała swoje konsekwencje. Kenny budził się rano, nie wiedząc, skąd weźmie pieniądze, żeby wykarmić rodzinę, ani czy nie zapukają do niego gliny. Mógł pakować torbę do więzienia albo wyjść na pięciodniową balangę. Każdy kolejny dzień był inny, Kenny czuł, że żyje.

Teraz był pracowitą mrówką, harował cały dzień razem z uczniami i kolorowymi. Planował zakup taksówki. Pracował na nocki, spał rankami i wyjeżdżał na mopedzie, żeby zebrać „wiedzę”. Babs też się uczyła. W weekendy wypytywali się nawzajem o drogi, ślepe uliczki, skróty. Za parę lat będą mieli w banku tyle, żeby kupić taksówkę. Widzieli film dokumentalny o taksówkarzu, który zarabiał tyle, że kupił sobie działkę na Kostaryce. Zbudował dom marzeń z basenem i sadem. To było ich marzenie, ich przeznaczenie. Musiał tylko chodzić do pracy. Tak nie będzie zawsze.

Bo Kenny rozpaczliwie chciał się przeprowadzić z powodów, których nie chciał zbyt dokładnie sprawdzać.

O ile to było możliwe.

Tkwił w nim ten stary niepokój. Myślami przeniósł się do tamtych ludzi z domu. Niemożliwe, żeby wszyscy nie żyli. Śmierć Jasona naprawdę nim wstrząsnęła. Jason, który oszalał od stresu i napięcia, tak mówiono, przyłożył spluwę do głów swoich najbliższych i najukochańszych. Jason był wściekłym sukinsynem, wszyscy wiedzieli, ale nikt nie przekona Kenny’ego, że Jason zabił swoją dziewczynę i dziecko, a potem wystrzelił sobie mózg.

Kenny wysączył szklaneczkę i włożył ją do zlewu. Krople deszczu osiadały na szybie. Drzwi od tyłu zagrzechotały. Nacisnął klamkę, nie były zamknięte. To Babs. Przez całą noc wchodzi i wychodzi do ogrodu, pali, zaśmieca doniczki petami. Przekręcił klucz w drzwiach i zmęczonym krokiem wszedł po schodach.

Odlał się, uważał przy tym, żeby nie nasikać na deskę, i powłócząc nogami, poszedł korytarzem. Chryste, ależ było ciemno. Drzwi do zapasowej sypialni były otwarte, pokój – pusty. Phil zmienił zdanie i nie został. Pewnie jeszcze balował z kolegami.

Ostry zapach dotarł do niego, jak tylko otworzył drzwi do swojej sypialni – duszny oddech Babs. Kenny uwielbiał ten zapach. Jeszcze parę sekund i przytuli się do niej.

Ale był też inny zapach, którego nie potrafił rozpoznać – chemiczny, plastikowy.

Żona krzyknęła – bezdźwięczny, stłumiony odgłos.

– Przepraszam, kochanie. – Kenny wyplątał się ze spodni, nie chciał jej przeszkadzać. Poczuł w nozdrzach gorzki, ostry fetor. – Cholernie tu cuchnie.

Głos Babs był zduszony. Spód jego skarpet zwilgotniał. Niecierpliwie macał po ścianie, żeby znaleźć włącznik światła.

A kiedy go nacisnął, kiedy zobaczył, wiedział, że jest zgubiony.

Głowę szarpnięto mu do tyłu, chłodne ostrze przystawiono do luźnej skóry na gardle.

Jakiś głos syknął mu do ucha.

– Cześć, Kenny. Dawno niewidziany.

4

Ray Drake szedł niespokojnie w stronę miejsca zbrodni. Doszedł w kilka minut. Znajdowało się kilkaset metrów od komisariatu w Tottenham.

Furgonetki policyjne i radiowozy stały wzdłuż ulicy. Grupki ludzi zgromadziły się w kręgach wiśniowego światła, żeby spoza zewnętrznej taśmy policyjnej przyglądać się procedurom. Wewnętrzna taśma odgradzała środek ulicy dla wszystkich z wyjątkiem kryminalistyków i upoważnionego personelu. Drake wpiął sobie odznakę i wziął parę polietylenowych ochraniaczy na buty z torby dyndającej z podkładki z klipsem.

Eddie Upson stał na chodniku. Pojemniki na śmieci wyglądały przy nim czysto i porządnie. Miał przekrwione oczy, a rozpięta u dołu koszula odsłaniała twardą gęstwinę włosów na brzuchu. Kiedy Drake wyszedł poprzedniego wieczoru z pubu – ledwie Harris zakończył mowę – Upson wyglądał, jakby dopiero zaczynał długą popijawę.

– Na górze, sir.

Drake skinął głową w stronę sypialni.

– Jak tam jest?

– Nieprzyjemnie. – Upson stłumił ziewnięcie. – Trochę… obrzydliwie.

– Eddie, jakoś się trzymamy?

– Głowa trochę boli. – Upson przeciągnął się. – Myślałem, że zostawi pan wszystkie te kryminalistyczne bzdury dla Flick… hm, teraz dla sierżant Crowley.

Kiedy szli dróżką do budynku, Upson dyskretnie upchnął koszulę w spodnie. Drake wiedział, że nie powinien tutaj być, to Flick kierowała śledztwem i należało po prostu zostawić ją w spokoju, ale Harris zaraz czepi się tego śledztwa. Potrójne morderstwo za rogiem, obok komisariatu – media będą miały swój dzień.

Tak to sobie tłumaczył. Ale było jeszcze coś.

Kiedy podano mu nazwisko i adres prawdopodobnych ofiar, włączył się zagrzebany głęboko w nim alarm, sygnał ostrzegawczy. Zatrzeszczał jak płomień uśpionej od dziesięcioleci świecy, rozświetlając głębie bezdennej jaskini.

Musiał tutaj być. Potrzebował tego.

– Przedstaw sprawę – powiedział.

Przy drzwiach naciągnęli na buty elastyczne pokrowce, Eddie zachwiał się niebezpiecznie, gdy podnosił najpierw jedną, potem drugą nogę.

– Dom wynajmowali Kenny i Barbara Overtonowie, oboje przed pięćdziesiątką.

– Na pewno to oni?

– Sąsiedzi rozpoznali ich na zdjęciach z wydziału ruchu, do praw jazdy.

– A trzecia ofiara?

– Kenny i Barbara mieli dwóch dorosłych synów, którzy ciągle tu wpadali. Phillipa i, hm… – zerknął do notatnika – Ryana.

– Który to?

– Jeszcze nie wiemy. To bliźniacy, ale nie tacy sami. Samochody jadą pod ich adresy.

Odsunęli się, żeby wpuścić dwóch kryminalistyków wnoszących do domu pojemniki ze sprzętem. Drake wyjął z kieszeni nitrylowe rękawiczki i bez pośpiechu je rozwinął. Dłonie lekko mu drżały, kiedy naciągał je na nadgarstki.

– Wchodzimy, szefie?

Upson miał wyczekującą minę. Drake nie był pewien, jak długo tutaj stoi i bawi się rękawiczkami, nieświadomie odsuwając chwilę, kiedy będzie musiał wejść…

Przekroczył próg.

Na półpiętrze wielka lampa łukowa zasilana baterią była nachylona w stronę drzwi do frontowej sypialni, jej mocne białe światło zostało wyłączone. Ciała w tym pokoju mogły jeszcze czekać cały dzień i kawał nocy, aż patolog obejrzy je na miejscu, a kryminalistycy skrupulatnie opiszą miejsce zbrodni.

Z sypialni dobiegał terkot aparatu fotograficznego. Kryminalistyk skierował obiektyw w twarz jednej z ofiar. Każdy szczegół z miejsca zbrodni zostanie setki razy sfotografowany, a zdjęcia dołączone do bazy dowodów.

Drake przeszedł pod lampą; ostrożnie stąpał po płytkach, które pozwalały chodzić bez ryzyka, że zostaną zamazane dowody na podłodze. Miejsca zbrodni bywają zatłoczone, pełne kryminalistyków, glin, patologów i personelu medycznego zadeptujących wszystkie ślady. Po drugiej stronie sypialni Flick Crowley marszczyła się, patrząc na ciała.

– Kto ich znalazł?

– Sąsiad wstaje codziennie wcześnie rano – powiedziała Flick. – Wychodzi z domu o wpół do szóstej, pracuje w kuchni hotelu na West Endzie. Przechodzi, widzi, że drzwi na ulicę są szeroko otwarte. Myśli, że to włamanie, więc wchodzi, żeby się rozejrzeć. Parę sekund później wybiega z krzykiem. Wpada na dwóch z prewencji, którzy wcinają hamburgery przy High Road. Wracają, wzywają sanitariuszy i blokują dostęp do tego miejsca.

– I nikt inny niczego nie widział ani nie słyszał?

– Sąsiadka po lewej to młoda mama. O trzeciej w nocy nie spała, karmiła piersią. Powiedziała, że słyszała krzyk.

– Krzyk?

– Hałas, głosy, nie była pewna. – Fick przycisnęła się do ściany, żeby wypuścić faceta z kryminalistyki. – Nie myślała o tym. Jak widać, pan i pani Overtonowie uwielbiali niezłe awanturki.

Trzy ofiary, zwrócone twarzą ku sobie, żeby na siebie patrzyły, mocno przywiązano do kuchennych krzeseł wieloma warstwami plastikowej taśmy, od palców u stóp po nozdrza. Ich ramiona wyglądały jak bezkształtne bryły przymocowane do boków tułowia.

Taśma połyskiwała niebiesko w ostrym świetle poranka, z wyjątkiem torsu ofiar, gdzie była pocięta, porozrywana i ociekała czerwienią. Porżnięte ciało i kawałki chrząstki wystawały z poszarpanych dziur w klatkach piersiowych i brzuchach. Gładkie rurki arterii, poprzecinane żyły i narządy lśniły wyraziście na tle białych żeber. Nacięcia były głębokie i szerokie. Drake domyślał się, że zadano je długim, płaskim ostrzem. Nachylił się bliżej, żeby lepiej zobaczyć ich głębokość. Mięsiste dolne krawędzie ran zwisały niczym rybie usta.

Ich zabójca stał nad nimi i raz za razem wbijał nóż. Drake zastanawiał się, czy ci nieszczęśnicy byli świadomi i musieli patrzeć, jak giną ich ukochani, wiedząc, że zaraz przyjdzie ich kolej?

Czy zabijano ich jedno po drugim w jakimś szczególnym porządku? A może zabójca dźgał na oślep, odwracając się w szale od jednej ofiary do drugiej, aż rzeź się dokonała?

Przecięta arteria tryska krwią na dobry metr. Kropki krwi upstrzyły ściany, firanki, delikatne porcelanowe figurynki stojące na parapecie. Kołdra na łóżku była mokra, przesiąknięty krwią dywanik pod krzesłem ofiary nabrał czarnego koloru. Krew bulgotała na płytkach podłogi, kiedy Drake po nich szedł.

W lepkiej cieczy roiło się od częściowych odcisków stóp, pozostawionych przez konstabli z patrolu, którzy odkryli tę makabryczną scenę, i sanitariuszy szukających na próżno u ofiar choćby słabego pulsu. Może, zaledwie może, między nimi znajdują się odciski butów sprawcy.

Nie było śladu noża. Zabójca mógł porzucić narzędzie zbrodni w panice w domu albo na którejś z okolicznych ulic. Mogło nawet leżeć na stopniach komisariatu za rogiem. To bardzo spodobałoby się prasie.

– Nie znaleziono noża – powiedziała Flick, jakby czytała w jego myślach. – Mamy nadzieję, że w ciągu dwudziestu minut zgromadzimy dość ludzi, żeby go poszukać. Millie Steiner właśnie się tym zajęła.

Systematyczne przeszukanie w najbardziej sprzyjającym czasie sprawiało sporo trudności, poza tym nie ułatwiała go gęsta śródmiejska zabudowa. Wokół rozciągał się istny labirynt zatłoczonych ulic. Trzeba będzie zamknąć fragmenty High Road, zanim zacznie się godzina szczytu dla sobotnich kupujących i odnalezienie narzędzia zbrodni okaże się prawie niemożliwe.

– Umarł król – odezwał się głos za Drakiem. – Niech żyje król! – W drzwiach stał szef zespołu kryminalistyków Peter Holloway. – Pewnie nie mogłeś się powstrzymać, prawda, inspektorze?

– Bo co innego mam robić w weekend?

– Ćwiczyć zamach w golfa – powiedział Holloway. – Albo zabrać gdzieś z sobą tę twoją śliczną córeczkę.

– Wolałem przyjść i wleźć na twoje miejsce zbrodni, Peter – odparł Drake. – Ze względu na dawne czasy.

– Moi ludzie muszą zaczynać – powiedział Holloway.

– Nie zajmiemy wiele czasu – odparła Flick.

Holloway miał oczywiście rację. Jego zespół musiał zająć się swoją pracą. Rejestrowanie danych i mierzenie. Nagrywanie wideo i robienie zdjęć. Zabieranie dowodów do zbadania, zanim ulegną degradacji albo zanieczyszczeniu. Zadaniem Hollowaya, jako szefa kryminalistyków, była koordynacja zbierania dowodów i dbałość o rzetelne śledztwo kryminalistyczne. Ray Drake zawsze chciał być jak najszybciej na miejscu zbrodni. Najważniejsze było tych kilka pierwszych godzin każdego śledztwa, tak zwana złota godzina. Między nim a Hollowayem często dochodziło do wymiany bezpośrednich cierpkich uwag, kiedy szef kryminalistyków uważał, że detektyw wchodzi mu w drogę.

Drake żywił niechętny podziw dla napuszonego mądrali. Szczupły mężczyzna w średnim wieku poruszał się z pewną dozą próżności. Kiedy ściągnął kaptur kombinezonu i odsłonił twarz, skóra była napięta i bez skazy. Drake często zastanawiał się, czy kryminalistyk nie kazał sobie jej poprawić.

– Będzie pani miała trudne zadanie, sierżancie Crowley. – Szarpnął głową i okulary połówki zsunęły mu się z włosów na nos.

– Jakbym tego nie wiedziała – odrzekła Flick, patrząc na parapet pod oknem. – Mnóstwo ludzi mi o tym przypomina.

Holloway machnął podkładką na dokumenty.

– Pani nigdy nie była śledczym, takim jak inspektor Drake.

– Dziękuję – powiedziała cicho Flick. – Spróbuję to zapamiętać.

– Sierżancie Crowley, nie ma co się gniewać. Chodzi mi o to, żeby pani była sobą, postępowała według swoich zasad. Jeśli spróbuje pani być zaledwie atrapą Raya, z pewnością przegra pani.

– Nie mam pojęcia, co to jest atrapa, ale i tak dziękuję.

– Ona daleko zajdzie – stwierdził Holloway i wskazał Flick skinieniem głowy.

Drake nie odrywał wzroku od trupów.

– Tak, zgadza się.

– Jednej brakuje – powiedziała Flick.

– Słucham?

– Jednej z figurynek. – Pokazała palcem trzy porcelanowe osiemnastowieczne figurki: kobietę w sukni i czepku i dwóch mężczyzn w kamizelach i trójgraniastych kapeluszach, rozstawione nieregularnie na parapecie. – Jest miejsce na jedną, brakującą.

– Może się stłukła – zauważył Drake.

– Szefie… – Głowa Vix Moore wychynęła zza poręczy na półpiętrze. Policjantka szybko spojrzała na Drake’a, potem na Flick. – Chodzi o to, szefie…

– Co jest, Vix?

– Ktoś właśnie pojawił się przy taśmie. Mówi, że nazywa się Ryan Overton.

– Zejdę. – Flick zawahała się przy drzwiach i ostatni raz spojrzała na podobne do kokonów zwłoki. – Przypominają muchy złapane przez wielkiego pająka.

Holloway poszedł do drzwi za Flick.

– Mnie się raczej kojarzą z opakowanymi, spleśniałymi kanapkami w barze nad morzem. – Odwrócił się do Drake’a. – Pospiesz się, proszę.

Drake, sam w pokoju, stłumił odruch wymiotny. Przechodził od zwłok do zwłok, odór plastiku i krwi był przemożny.

– Młodszy mężczyzna – według wszelkiego prawdopodobieństwa Phillip Overton – siedział z odrzuconą do tyłu głową, jak uczniak śmiejący się z tyłu klasy. Ścisły pas plastiku przesłaniał mu usta. Puste oczy miał otwarte, skórę głowy zbryzgały mu atramentowo czarne kropelki krwi.

Głowa Barbary Overton, częściowo przykryta warstwami plastiku porozcinanego przez sanitariuszy, kiwała się na jej piersi. Włosy, zmatowiałe od krwi i chrząstek, były ściągnięte do tyłu w cienki kucyk. Na twarzy rysował się strach jej ostatnich, katastroficznych chwil na tej ziemi.

Drake podszedł do Kenny’ego Overtona. Zabolały go uda, kiedy przykucnął, żeby spojrzeć w oczy nieboszczyka. Pasemka cienkich włosów przylepiły się do łysiny Kenny’ego. Podgardle wypływało spod wilgotnego plastiku owiniętego wokół szyi, a otwarte szeroko usta ujawniały krzywe zęby i pomarszczone dziąsła splamione wymiocinami i krwią.

Pomijając przeraźliwą śmierć, czas nie był łaskawy dla Kenny’ego Overtona.

Drake poczuł, że żołądek ścisnęło mu złe przeczucie. Trzęsła mu się ręka, kiedy ją podnosił. Ukazało się coś ukrytego, coś niebezpiecznego i złego.

Odliczanie, powolny, nieubłagany puls gdzieś w środku.

– Kenny – wyszeptał. – To ty.

5

1984

Ray Drake po raz pierwszy spotkał Connora Lairda w gorący majowy dzień, kiedy Sally Raynor znalazła kolejnego dzieciaka w komisariacie w Wick.

– Pieprzona hipiska – wymruczał policjant i podniósł drewniany kontuar, żeby ją wpuścić w labirynt korytarzy za recepcją. Przemknęła w ciężkim poncho i długiej wełnianej spódnicy. O biodro obijała się jej podniszczona torba z pozwijanymi, postrzępionymi frędzlami.

Gabinet sierżanta Harry’ego Crowleya był nieco większy od schowka na miotły i ledwie wystarczał, żeby wcisnął się do niego Harry z biurkiem zawalonym górą papierów. Kiedy weszła, gorąco uderzyło ją jak młotem, gabinet mieścił się dokładnie nad kotłownią komisariatu. Harry znał wszystkie grzeszki popełniane w komisariacie i Sally podejrzewała, że ktoś próbował go stąd wypocić.

Chłopak, nie starszy niż czternaście, piętnaście lat, przycupnął na stołku przed biurkiem Harry’ego.

– Kto cię tu przyprowadził? – zapytała.

Harry podrapał się po brzuchu.

– Twardziel z niego.

Wentylator wczepiony w skraj biurka uniósł posmarowany brylantyną lok z czoła Harry’ego. Wyglądał jak Tommy Cooper, ten śmieszny magik z telewizji. Jakiś żartowniś dał mu czerwony fez, teraz zatknięty na ramce ze zdjęciem żony i dzieci Harry’ego.

Sięgnął pod mundur i wyjął paczkę papierosów, włożył jednego w kącik ust.

– Jak się nazywasz? – Sally ukucnęła przed chłopcem. Gęstwina ciemnych włosów stanowiła obramowanie brudnej twarzy chłopca, usta były jak gniewne maźnięcie. – Skąd jesteś?

– Nie wysilaj się. On nie z tych gadatliwych. – Harry wydmuchał dym. – Jeden z moich chłopaków zauważył go po południu, jak łaził po ulicach. Dennis strącił mu hełm z głowy.

– Dennis? Tak ma na imię?

– Ja tak go nazywam – Dennis, kurewska zmora. – Harry poszukał na biurku popielniczki. – Może jak dostanie klapsa, to rozwiąże mu się język.

– Ani się waż, Harry.

Gardłowy śmiech gliniarza przeszedł w kaszel. Chwycił się za pasek i podciągnął obwisające spodnie.

– Ale hipokrytka z tej dziewczyny od Gordona. A skoro o nim mowa…

Kiedy Harry machał grubymi paluchami, Sally wyjęła pomiętą kopertę z torby. W kopercie był plik banknotów. Pogłaskał ich brzegi i wrzucił kopertę do szuflady.

– Od dzisiaj będę potrzebował większej działki. Tam na górze robi się nerwowo w kwestii naszej umowy i byłoby rozsądnie trochę bardziej opryskać to miejsce dobrą wolą.

– Gordonowi to się nie spodoba – zauważyła Sally.

– Powiedz Tallisowi, że tak ma być, czy mu się to podoba, czy nie. – Czerwony koniuszek papierosa zatrzeszczał mu w ustach.

– Ale z was ludzie. – Pokręciła głową. – Zawsze wyciągacie ręce, żeby tylko brać.

– Jeśli Gordon chce prowadzić interesy w mojej dzielnicy, to zna zasady. – Harry otarł chusteczką czoło. – Taka szykowna dziewczyna jak ty może też zapłaciłaby mi w ten czy inny sposób. – Podszedł tak blisko, że poczuła nikotynę i zjełczały pot unoszący się z porów jego skóry. – Słyszałem, że masz coś dla nas, chłopaków z klasy pracującej.

Sally odezwała się wściekłym szeptem.

– Harry, straszysz chłopca.

– Straszę? Czy dla ciebie on wygląda na wystraszonego? – Śmiech zagrzechotał w gardle Harry’ego. – Te oczy mówią co innego. No, dalej. Zabieraj go.

– Dokąd?

Znów chwycił się za pasek. Ciężkie kajdanki przyczepione do pasa ciągle obciągały mu spodnie, więc zerwał je i rzucił na biurko.

– Gordon prowadzi dom dziecka, prawda? Może tam zostać.

– Może ma rodzinę, dom.

– Dennis, masz dokąd wrócić? – Harry przyłożył dłoń do ucha, ale chłopiec tylko patrzył.

– A jeśli Gordon nie będzie go chciał?

– To go wyrzuć na śmieci, tyle mnie to obchodzi, ale coś mi mówi, że będzie przydatny dla Gordona. No już, wstawaj.

Sierżant chwycił chłopca za ramię, ściągnął go ze stołka i popchnął na biurko. Ostentacyjnie wytarł winylowe siedzenie chusteczką.

– Nie zapomnij powiedzieć Gordonowi o pieniądzach. A ty… – Harry dźgnął palcem w stronę chłopca. – Nie chcę cię więcej widzieć. Mam nosa do marginesu i on mi mówi, że nic dobrego z ciebie nie wyrośnie.

Kiedy Sally dotarła z chłopcem na parking, zobaczyła Raya. Opierał się o maskę jej morrisa mariny i wrzucał kamyki do ścieku.

– Mówiłam ci, żebyś poszedł do domu – westchnęła.

– Pomyślałem, że na ciebie zaczekam. – Ray odepchnął się od maski. – Żeby sprawdzić, co za tajemnice tutaj wyczyniasz.

– Idź do domu, Ray. Myra się wścieknie.

– Jest z moim ojcem na zebraniu komitetu i zostaną tam do wieczora. No i widzisz, mam cały dzień. Możemy coś zrobić.

– Wracam do Longacre. – Sally oparła torbę o kolano, żeby poszukać kluczyków. – A ty nie możesz tam pójść.

– Cześć, jestem Ray Drake. – Skinął głową do chłopaka, który wyszedł z Sally z komisariatu – jeszcze jeden nastolatek, mniej więcej w jego wieku – ale chłopiec tylko patrzył. Ledwie Sally zdążyła otworzyć drzwi od strony kierowcy, znalazł się na siedzeniu obok. Ray z chmurną miną spojrzał na Sally nad dachem samochodu.

– Niezbyt przyjazny. Jak ma na imię?

– Jeszcze nie wiem.

– Hm. Co z nim nie tak?

Sally nachyliła się, mówiła cicho.

– Ray, nie każdy ma bogatych rodziców. Nie każdego wyuczono nienagannych manier w drogich szkołach prywatnych. Gdzie mam cię podrzucić?

Uśmiechnął się.

– Może być Longacre.

– Wiesz, że Gordon nie chce cię tam widzieć. – Położyła dłonie na rozgrzanym metalu dachu. – Nie lubi, żebyś tam się obijał.

– A niby dlaczego?

– Idź do domu, Ray – powiedziała jeszcze raz i zaczęła wsiadać, ale właśnie zrobił jedną z tych swoich śmiesznych min. Wystarczyło, że wybałuszył oczy albo wydął usta, i nie potrafiła niczego mu odmówić. Tak się działo, odkąd był berbeciem. Kiedy czegoś chciał albo kiedy się zdenerwowała, wystarczyło, że uśmiechnął się jak wariat albo pociągnął się za uszy, i ustępowała… Nawet teraz, kiedy obawiał się, że cała radość ją opuściła, kiedy wyglądała w jego oczach na blady cień śmiesznej i żywotnej Sally, którą znał kiedyś, nadal potrafił okręcić ją wokół palca.

Pokręciła głową.

– Przestań.

– Co mam przestać?

– Wiesz co.

– Coś ci powiem, pójdę z tobą na układ.

– Żadnych układów, Ray.

– Wyrzucisz mnie na zewnątrz. Nie wejdę, sam wrócę do domu. – Zanim zdążyła odpowiedzieć, podszedł od strony drzwi kierowcy, podniósł fotel i usiadł z tyłu.

Sally siedziała za kierownicą w rozgrzanym jak piekarnik samochodzie. Skręciła papierosa i trzepnęła w zapalniczkę na desce rozdzielczej. Ray przysunął się do drzwi samochodu, żeby nie rzucać się w oczy i słuchać. Jeśli w czymś Ray Drake był dobry, niewątpliwie było to słuchanie.

– Masz zamiar przez cały dzień poddawać mnie kuracji milczenia? – Sally zapytała chłopaka siedzącego obok niej.

Ray zobaczył w lusterku wstecznym zbrylony makijaż na jej wilgotnych policzkach, wysypkę plamek złości schodzącą z brody na szyję. Paznokcie miała prawie tak samo brudne jak paznokcie tajemniczego chłopca obok.

Kiedy zapalniczka wyskoczyła, przytknęła rozżarzoną spiralę do czubka skręta. Zapach tytoniu wypełnił rozgrzany samochód.

– Chcę pomóc, ale muszę znać nazwisko.

– Connor – odezwał się wreszcie chłopiec. – Connor Laird.

– Gdzie mieszkasz, Connorze? Masz rodzinę?

Chłopiec o imieniu Connor odwrócił się, żeby patrzeć, jak fale upału biją w betonowy parking.

– Kto to jest Gordon?

– Niezłe pytanie – mruknął Ray.

Sally odwróciła się z gniewem.

– Zamknij się, Ray.

Kiedy usuwała okruszek tytoniu z kolan, poncho opadło jej ze zgięcia łokcia, ukazując sinoczerwone blizny. Szybko zarzuciła poncho z powrotem, ale Ray zobaczył te blizny. Widział je już przedtem. Czy to na widok tych czerwonych krech, czy z powodu duszącego dymu wypełniającego nagrzane wnętrze, zrobiło mu się niedobrze.

– Wkrótce się dowiesz – powiedziała Sally do Connora i włączyła silnik.

Dom dziecka Longacre stał przy torze kolejowym na końcu ulicy. Rozsypywały się tam wspaniałe niegdyś wiktoriańskie domy. Niektóre z pustych budynków zamieniły się w squaty. Z okien zwisały kolorowe sztandary. Naścienne murale czciły zapomniane rewolucje w odległych krajach. Samochód tłukł się po dziurawej drodze obok porzuconych aut i wyrzuconych mebli.

– Jak długo tam będę? – zapytał Connor, kiedy Sally podjechała samochodem do krawężnika przed domem z podwójnym frontonem.

– To zależy – odparła. – Powiedz mi, gdzie mieszkasz, a ja cię tam zawiozę.

Connor dźgnął kciukiem za siebie, w stronę Raya.

– On tam nie wchodzi?

– On tam nie mieszka – powiedziała Sally. – Ma dom, do którego może pójść, i właśnie tam idzie. Prawda, Ray?

– Jak sobie życzysz, siostrzyczko. – Ray wyprostował się, jego przepocony T-shirt oderwał się od gorącego plastiku siedzenia i przywarł mu do pleców.

– Może wejdziesz, Connorze? – zapytała Sally. – Będę za chwilę.

Chłopiec popatrzył na schody i na uchylone drzwi. Przytłumione krzyki dzieci dochodziły skądś za domem.

– Cześć, Connor. – Ray zamachał ręką, ale chłopiec wszedł do środka, nie oglądając się za siebie. – Myra miałaby to i owo do powiedzenia o manierach tego chłopca.

– Nie jestem twoją siostrą, Ray.

– Jesteś moją dużą siostrą. – Postawił stopę na najniższym stopniu i popatrzył na obdrapany dom ze spróchniałymi ramami okiennymi i obłażącymi z farby parapetami. – I nie podoba mi się, że się tutaj obijasz.

– Jestem twoją daleką kuzynką, złą dziewczyną. Twoi rodzice wściekliby się, gdyby wiedzieli, że byłeś ze mną. – Zerknęła przez ramię. – Tutaj.

– Moi rodzice nienawidzą wszystkich – uśmiechnął się. – Chyba włącznie ze mną. Ale ja myślę, że właśnie to się liczy, a ty zawsze będziesz moją siostrą, jedyną, jaką kiedykolwiek miałem.

– Idź i zrób to, co robią normalne dzieci. Pójdź do kina, wejdź na drzewo. Zaglądaj dziewczynom pod spódniczki. – Zasłona w oknie zafalowała i Sally weszła po schodach. – Ciesz się dzieciństwem, póki możesz.

– Myra mówi, że mam talent do wtykania nosa w nie swoje sprawy. Znam wszystkie tajemnice dzieciaków z mojej szkoły.

– Ray, nie żartuję, nie chcę cię tutaj widzieć – mówiła cicho. – Gordon też nie chce.

Podskoczyła, zaskoczona, kiedy drzwi otworzyły się ze skrzypieniem. Stanęło w nich tłuste dziecko o rudych włosach.

– Cześć, Kenny – powiedział Ray.

Rudowłosy chłopiec nieufnie kiwnął głową i wyjąkał do Sally.

– Gordon mówi, żebyś weszła.

Skinęła głową i szybko odwróciła się z powrotem do Raya.

– Nie masz czego tutaj szukać. Zmiataj do szkoły, rozumiesz?

– Miną całe miesiące, zanim wrócę, całe lato. Mówię ci, będziesz za mną tęsknić, kiedy sobie pójdę – krzyknął za Sally, kiedy szła do drzwi. – Nie pozwolę, żeby coś się stało mojej złej przyrodniej siostrze, kuzynce kiedyś mi zabranej czy kim tam ona jest. Tylko ona wie.

– Ona nie potrzebuje ratunku. Idź gdzie indziej z tym swoim misjonarstwem.

Zatrzasnęła za sobą drzwi. Ray Drake został, patrzył na dom, uśmiech znikał mu z twarzy.

– Kto powiedział, że ona potrzebuje ratunku? – zapytał.

W domu, w jasno oświetlonym korytarzu, wirowały kłębki kurzu. Ściany były wysmarowane rysunkami i odciskami brudnych palców. Przez otwarte drzwi po lewej stronie Connor Laird zobaczył ogromny pokój, w którym dominowały dwa stoły tak długie, że przy każdym mogło usiąść dwanaścioro dzieci.

Potem odkryje, że w całym domu jest tylko dwoje drzwi na zawiasach. Za jednymi z nich był pokój po prawej stronie. Kiedy Sally wreszcie weszła, wprowadziła go przez te drzwi do zaniedbanego gabinetu, w którym siedział mężczyzna o kasztanowych włosach do ramion. Stopy trzymał na biurku. Na wymiętej koszuli w tureckie wzory nosił brudną sztruksową marynarkę koloru zaparzonej herbaty. Na czole i policzkach miał ślady po ospie, a szczękę pokrywała mu przystrzyżona broda. Kiedy zobaczył Connora, nieszczerze się uśmiechnął, szczerzaąc zęby. Connor szybko wepchnął głębiej do kieszeni kajdanki, które ukradł z biurka sierżanta.

– I któż to jest? – zapytał Gordon ze śpiewnym akcentem.

– Harry mi go dał. – Sally rzuciła torbę na kanapę, nieświadomie drapiąc się w łokieć. – Powiedział, że on nie ma dokąd pójść.

– Jak masz na imię, synu? – Gordon wyszedł zza biurka, żeby położyć dłoń na ramieniu Connora.

– Connor.

– Dobre, celtyckie imię.

Sally oglądała swoje paznokcie.

– Connor to milczący typek.

– Nie gadaj tyle, co? Sam widzę. Nazywam się Tallis. Pan Tallis. Ale byłbym wdzięczny, gdybyś mówił do mnie Gordon. Connor, miło nam, że z nami zostaniesz. Sally zajmie się papierami, ale na razie nie musimy się tym martwić. – Uśmiechnął się do niej. – Straszy mnie tymi swoimi oczami.

– Harry chce więcej pieniędzy.

– Connorze, chłopak taki jak ty znajdzie tu wielu kolegów, ale byłbym zaszczycony, gdybym to ja był pierwszym z nich. – Kiedy chłopiec zerknął na Sally, Gordon uśmiechnął się. – Ona się nie liczy. Sal robi się przyjacielska tylko wtedy, kiedy masz coś, czego ona chce. – Przeniósł na nią wzrok. – Dałaś mu to?

– Chce więcej, powiedział…

Gordon podniósł rękę.

– Niech chłopak się zadomowi. Potem o tym porozmawiamy.

– Pieniądze nie wystarczą.

Podniósł z irytacją głos.

– Powiedziałem, niech chłopiec się zadomowi. – Otworzył drzwi i zawołał na korytarz. – Kenny!

Wrócił do Connora i oznajmił:

– Śniadanie jest o wpół do siódmej. Wymaga się, żebyś brał prysznic i czyścił zęby – w łazienkach są wspólne szczoteczki, dzielimy się wszystkim, Connorze – i ścielił łóżko. Kolacje są o szóstej. Wszyscy pomagamy sobie w codziennym sprzątaniu. Dentowie wpiszą twoje obowiązki do rozkładu na ścianie. Jeśli nie umiesz czytać, któreś z dzieci powie ci co i jak.

Ręka Gordona wystrzeliła, żeby ścisnąć policzek Connora, ale chłopiec schwycił ją za przegub.

– Ha, jesteś silniejszy, niż na to wyglądasz, i szybki. Odważny też jesteś. Myślę, że my dwaj będziemy kumplami. – Gordon wyrwał rękę z dłoni Connora. W drzwiach pojawił się rudowłosy chłopak. – To jest Kenny, oprowadzi cię. Wkrótce znów pogadamy, chłopcze.

Ostatnie, co Connor zobaczył, kiedy drzwi się za nim zamykały, była Sally – zniecierpliwiona czekała z ręką wyciągniętą do Gordona.

– Mam na imię Kenny – powiedział rudzielec, kiedy szli na tył domu. Linoleum trzeszczało im pod stopami. – Kenny Overton.

– Connor.

– Jestem tutaj już dwa lata. – Kenny mówił, jakby to był medal za męstwo. – Ale inni są tu nawet dłużej.

Za każdymi otwartymi drzwiami – a właściwie otworami w ścianie – był niechlujny pokój i zaniedbane, osowiałe dzieci. Jakaś dziewczyna bazgrała coś gorączkowo w książce, prawie nie podniosła wzroku, kiedy przechodzili.

Weszli do wielkiej kuchni. W pomieszczeniu panował półmrok, mimo że było południe i na niebie świeciło słońce.

– Palisz? – zapytał Kenny. – Mogę ci dać jednego, jeśli obiecasz, że będziesz moim przyjacielem.

– Nie jestem niczyim przyjacielem – powiedział Connor.

Kenny się zaczerwienił.

– Proszę, nie mów Elliotowi, że cię o to prosiłem.

W pomieszczeniu śmierdziało gotowanymi warzywami. Nad sosnowym stołem wisiały garnki i patelnie. Na dworze długi ogród kończył się kępą drzew. Kiedy przejechał za nimi pociąg, szyby zabrzęczały w ramach.

Na odkrytym tarasie mężczyzna i kobieta wklinowali się w leżaki. Puszka piwa chwiała się na brzuchu mężczyzny, wypiętym jak dojrzewające ciasto nad lśniącą tkaniną kąpielówek. Kobieta, obrzydliwie otyła, miała na sobie bikini.

– To są Dentowie, Ronnie i Geraldine. Prowadzą ten zakład dla Gordona. Są w porządku, jak nie wchodzi im się w drogę.

Dzieci roiły się na wypłowiałym, brązowym trawniku. Jeden z chłopców natychmiast zauważył Connora. Był wysokim, barczystym, niezdarnym wyrostkiem, górującym nad pozostałymi dziećmi.

Connor domyślił się, że to Elliot. Jego rozmiary, posępny uśmiech i to, że wokół niego gromadzili się koledzy, wskazywało, że jest sprawcą problemów. Po paru chwilach szedł przez ogród, a jego banda w szyku z tyłu, jak stado gęsi. Wyczuwając sensację, pozostałe dzieci poszły za nimi.

Geraldine Dent, która widywała to już nieraz, zawołała znudzonym głosem.

– Elliot.

Machając ramionami jak tłokami, Elliot wepchnął Connora do kuchni. Brwi miał ściągnięte w groźnej pantomimie. Popchnął go na stół.

– No i kogo tu mamy? – Złapał Connora za T-shirt i skręcił w ręku materiał. Las małych główek chwiał się w drzwiach za nimi.

– Ma na imię Connor – wyjąkał Kenny.

– Zamknij się, sam może powiedzieć!

Jeden z kolesi Elliota uszczypnął Kenny’ego w ramię, aż chłopiec zaskowyczał.

– Jak masz na imię? – warknął Elliot i potrząsnął nowo przybyłym. – Jeśli chcesz żyć, to powiedz!

– Connor.

Kolesie Elliota zachichotali. Jeden z nich – Connor później się dowiedział, że ma na imię Jason – dźgnął palcem w żebra Connora. Typowa stadna odwaga. Wszyscy kolesie Elliota stłoczyli się bliżej. Kość ogonowa Connora zapulsowała bólem w zetknięciu ze stołem, skradzione kajdanki wbijały mu się w nogę. Garnki i patelnie uderzały go w potylicę.

– Powiedziałem. Dotarło?

Connor powoli wyciągnął ręce nad głową, udając, że się poddaje. Elliot uśmiechnął się, wystawił palce wskazujące jak dwie lufy.

– Ręce do góry – powiedział. – Ręce do góry, partnerze!

Wszystkie dzieci roześmiały się, a ich śmiech zabrzmiał jak szum wody spływającej w zlewie. Nadal się śmiały, kiedy Connor ściągnął z haków dwie patelnie i rąbnął nimi z obu stron w głowę Elliota, aż rozeszło się echo. Chłopak zwinął się na podłodze.

Wtedy Connor stanął nad Elliotem i bił go patelniami po głowie, walił go w nos, trach, trach, trach, jakby wbijał gwóźdź w drewno, póki obojgu Dentom nie udało się go odciągnąć.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Okładka

Tytułowa

Redakcyjna

1

2

3

4

5