First published in Great Britain in the English language by Penguin Books Ltd.

Copyright © Ken Rijock 2012

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone

Autor: Ken Rijock

Tytuł: Bankier mafii

Tytuł oryginału: The Laudry Man

Tłumaczenie: Kamil Lesiew

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Justyna Tomas

Projekt graficzny okładki: Vavoq (Wojciech Wawoczny)

Zdjęcie na okładce: Nuno Silva/Vetta/Getty Images/Flash Press Media, blackred/iStockphoto

Redaktor prowadząca: Barbara Filipek

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2015

ISBN 978-83-7642-630-3

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Dla zastępcy szeryfa federalnego Kena Sandsa i sierżanta Bruce’a Benjamina, którzy wyciągnęli mnie z otchłani.

Dziękuję Dougowi Wightowi
za pomoc w przygotowaniu książki.

Od autora

Znalazłem ostatnio przypadkiem wyblakłą szarą kopertę, którą przez pomyłkę włożono do dokumentów dotyczących nieruchomości. Była zaklejona, z odręczną notką: „Ostatni list wysłany z celi na Kubie przed egzekucją”.

W środku znajdował się list od siostry skazańca – prosiła go, żeby współpracował i zdeponował pięćset tysięcy dolarów. W kopercie były również paszport i dane rachunku, na który miał przelać pieniądze.

Uznałem, że to znak, i pomyślałem, że już czas opowiedzieć moją historię.

Imiona bohaterów zostały zmienione, lecz nie po to, by chronić winnych – oni w większości nie żyją lub gdzieś zniknęli. Ich tożsamości są utajnione, aby oszczędzić rodzinom bolesnych wspomnień.

Rzecz jasna, są jeszcze tacy, których nie dosięgła ręka sprawiedliwości. Ci nieliczni postępują teraz zgodnie z literą prawa i są nawet zamożni, lecz wciąż obawiają się tego, że ktoś w środku nocy zapuka do ich drzwi.

Nie chcę zakłócać ich niespokojnego snu, bo mogliby wtedy zakłócić mój sen.

Prolog

W nieskończoność wertowali papiery. Napięcie było niemal namacalne.

Zastanawiałem się, czy jeszcze raz im tego nie wyjaśnić, lecz wszystko tam było czarno na białym.

Jeden z braci przerzucał kartki. Jego tłusty, pożółkły od cygar palec tańczył po linijkach tekstu, jakby był dzieckiem uczącym się czytać… Dzieckiem naćpanym czystą koką, którą właśnie przemycili łodzią do Stanów.

Dwójka stojąca za nim była równie nerwowa. Jeden uśmiechnął się szeroko czy może się skrzywił. Drugi błysnął chromem z nadgarstka. Zawsze lubił szpan.

Jak ja się w to wpakowałem?

Na początku szło łatwo. Nawet nie łamałem prawa… Po prostu pomogłem kilku ludziom, bardziej przyjaciołom niż klientom. To byli dobrzy goście, nie jakieś tam szumowiny.

Z tymi trzema sprawa wyglądała inaczej. Ot, zwykłe męty.

Bracia Martinez. Amerykanie kubańskiego pochodzenia, których rodzice uciekli z kraju przed reżimem Castro. Ci kolesie zaczynali życie w Miami bez grosza w kieszeni, a teraz opływali w kasę i luksusy dzięki kokainie docierającej przez południową Florydę, a stąd rozprowadzanej do reszty Stanów i Kanady.

Również dzięki mnie.

Pomagałem im, pilnując, żeby miliony brudnej forsy zarobionej na handlu prochami zostały bezpiecznie wyprane i zdeponowane bez najmniejszego śladu.

Bo tym się zajmowałem: prałem brudne pieniądze.

Oferowałem usługi jedyne w swoim rodzaju.

Masz dwa miliony brudnych dolców z narkotyków, z którymi nie wiesz, co zrobić? Służę. Chcesz założyć firmę, by ukryć swój nielegalny biznes przed stróżami prawa? Żaden problem.

Do tego spotkania doszło w kryjówce braci Martinez na przedmieściach Miami. W ciągu kilku następnych tygodni wynieśli się stamtąd, zacierając wszystkie ślady.

W tamtej chwili mieliśmy jednak interesy do załatwienia. Moja pomoc była dyskretna – założyłem parę lipnych firm na Karaibach, zarejestrowałem kilka łodzi z fikcyjnymi danymi w Wielkiej Brytanii i wyprowadziłem trochę forsy do rajów podatkowych. Wszystko to betka, lecz dla gangów bez tej specjalistycznej wiedzy – coś wielkiego.

Po raz pierwszy zetknąłem się z trzema braćmi jednocześnie, a oni jeszcze mi nie ufali. Skąd mieli wiedzieć, czy stojący przed nimi prawnik nie stworzył po prostu papierowego labiryntu umożliwiającego odkładanie kasy w zagranicznym skarbcu, do którego tylko on ma klucz?

Zerknąłem na Charliego. Był ich wspólnikiem (nigdy nie rozumiałem dlaczego) i jedyną osobą w pokoju, której ufałem.

– Wszystko się zgadza – powiedział. – Ken dobrze się wam przysłużył. Ma łeb nie od parady, nie?

Młodszy z braci, Joey, podniósł wzrok znad papierów. Z całego rodzeństwa wydawał się najlepiej przystosowany do północnoamerykańskiego stylu życia. Młody i wysportowany, sprawiał wrażenie zadbanego i inteligentnego, a mówił z najczystszym akcentem z południowej Florydy. Patrząc na pozostałych braci, nietrudno było zgadnąć, że są Kubańczykami. Hugo, ten średni, był otyły, z gęstą czupryną czarnych włosów i dwudniowym zarostem. Najstarszy, Enrique, krępy i z okazałym wąsem oraz gęstą brodą, mówił – z wyboru – tą irytującą angielsko-kubańską gwarą, najgorszym zlepkiem obu języków.

Joey w końcu oderwał wzrok od papierów, które mu pokazałem i się uśmiechnął.

– Tak. To jest piękne. Takie proste!

Odwrócił się do reszty i skinął głową.

Odetchnąłem.

Charlie posłał mi znaczące spojrzenie typu: „Mówiłem ci, że nie będzie problemów”.

Joey dał znak Enrique. Wielki Kubańczyk wyciągnął zza sofy małą torbę podróżną.

– Regalito – burknął, stawiając ją na podłodze o krok ode mnie.

Odwróciłem się do Joeya.

– Drobny upominek – powiedział, a ja już wiedziałem, co to znaczy.

Sięgnąłem ostrożnie po torbę i przysunąłem ją do siebie. Rozejrzałem się. Wszyscy patrzyli na mnie, a grymasy na twarzach braci zamieniły się teraz w wyczekujące uśmieszki.

Choć nie ustaliłem wysokości honorarium, a dyskusję o takich sprawach uznawałem za nieuprzejmą, wynagrodzenie nie było czymś nieoczekiwanym. Za to, co zrobiłem, nie przesadziłbym, licząc sobie dziesięć patyków.

Obmacałem bok torby. Coś mi mówiło, że nie chcę wiedzieć, co tam jest. Powoli zacząłem rozpinać zamek, a gdy zajrzałem do środka, moje serce zamarło.

Zero kasy, tylko przezroczysty worek wypchany po brzegi białym proszkiem. Wyjąłem go i uniosłem, żeby wszyscy widzieli. Kubańczycy zaczęli się głośno śmiać. Niby co miałem z tym, do cholery, zrobić?!

– Upominek – powtórzył Joey z uśmiechem.

Zrobiłem tylko tyle, że założyłem parę lipnych firm i zarejestrowałem szereg łódek, co pozwalało moim klientom z powodzeniem przewozić setki kilogramów koki do Miami.

– Pół kilo. Na ulicy to jakieś dziesięć patoli – wyjaśnił Charlie.

Pół kilo? Już czterysta gramów to minimum piętnaście lat odsiadki. Bez możliwości przedterminowego zwolnienia.

Uśmiechnąłem się. Nic więcej nie mogłem zrobić. Gdy odkładałem pakunek do torby, wiedziałem, że nie ma o czym gadać. W najlepszym wypadku podziękowanie i odmowę uznaliby za nieuprzejme. W najgorszym – mogłem ich naprawdę urazić.

– Nie trzeba było…

Pożegnałem się szybko i zwyczajnie uciekłem. Moje stopy ledwo dotykały schodów, gdy zbiegałem z drugiego piętra. Ostrożnie szedłem do samochodu i rozglądając się nerwowo, wpakowałem torbę do bagażnika. Z tego, co wiedziałem, kryjówka mogła być pod obserwacją. Skoro bracia lekką ręką oddali taką ilość nieprzetworzonej kokainy, to ile jeszcze mieli w zapasie? To miejsce od wielu dni mogło być na oku gliniarzy z Metro-Dade albo agentów DEA[1].

1) DEA – Drug Enforcement Administration; (amerykańska agencja do walki z przestępstwami narkotykowymi, utworzona w 1973 roku (przyp. red.).

Przez kilka pierwszych przecznic jechałem bez konkretnego celu. Była piętnasta. Ludzie zajmowali się swoimi sprawami. W szkołach niedługo kończyły się zajęcia, co oznaczało ograniczenie prędkości do czterdziestu kilometrów na godzinę. Szlag by to trafił.

Raz po raz zerkałem w lusterko. Jak długo ten samochód jedzie za mną?

Dopiero po chwili dotarło do mnie, gdzie jestem. A byłem na zachód od Dadeland, w samym centrum podmiejskiego Kendall, raptem kilka przecznic od centrum handlowego, gdzie kolumbijskie gangi narkotykowe rozstrzygnęły kiedyś swoje porachunki, urządzając w biały dzień krwawą jatkę w sklepie monopolowym. Strzelanina wyznaczyła moment, w którym wojny narkotykowe przeniosły się z półświatka na główne ulice. Dwóch uzbrojonych mężczyzn jak gdyby nigdy nic wysiadło z auta, weszło do sklepu i zastrzeliło dwóch innych, raniąc przy tym kasjera. Gdy w końcu zidentyfikowano podziurawione ciała ofiar, okazało się, że to jeden z największych handlarzy narkotyków w Miami i jego ochroniarz. Sprzeczka dotyczyła najpewniej zatargu o niespłacony dług.

A ja byłem teraz w sercu okolicy będącej na celowniku gliniarzy!

Ogarnęła mnie paranoja.

Czy miałem niesprawne tylne światło lub cokolwiek, co mogłoby zwrócić na mnie uwagę bystrookiego gliny z drogówki? Gdyby ściągnęli mnie na pobocze, to byłby koniec.

Zacząłem się pocić. To, co normalnie byłoby nudną trzydziestominutową przejażdżką do domu, stało się nerwówką spod znaku spoconych dłoni kurczowo zaciśniętych na kierownicy. Gdyby zatrzymali mnie za przekroczenie prędkości, miałbym przesrane. Spróbuj przekonać sędziego, że pół kilo koki to na własny użytek!

To mi dało do myślenia. Za kokainę płacono niegdyś pięćdziesiąt pięć tysięcy dolarów za kilogram, teraz jednak cena spadła do dwudziestu tysięcy z powodu zalewu towaru docierającego do Miami z Kolumbii. Nie było idealnie, lecz jeśli Charlie miał rację, mogła to być miła odmiana.

Podjechałem do budki telefonicznej. Zacząłem przetrząsać kieszenie w poszukiwaniu ćwierćdolarówki, jednocześnie lustrując ulicę. Wykręciłem numer André, człowieka, który wciągnął mnie w to wszystko.

Bez odzewu.

Nie miałem wyboru. Musiałem pojechać do jego domu. Gdy parkowałem, akurat wracał.

Krótko wyjaśniłem mu, na czym polega problem.

Nie mógł opchnąć towaru w tej chwili, ale to mogło się zmienić jutro.

Musiałem tylko przechować tę kokę przez dobę. Małe piwo. Mogłem zabrać ją ze sobą i ukryć w mieszkaniu.

Mieszkaniu, które dzieliłem z policjantką.

Rozdział 1

Na rozdrożu

Fort Lauderdale, Floryda,
31 sierpnia 1979 roku

Zauważyłem swoje odbicie, gdy sięgałem po najgrubszą kreskę.

Koka strzeliła mi nosem prosto do mózgu. Odchyliłem się i głośno prychnąłem, wziąłem głęboki oddech, a moje płuca wydały się dziesięć razy większe.

Usiadłem z powrotem na kanapie, odetchnąłem i pokazałem mężczyźnie siedzącemu obok, że trzy pozostałe ścieżki są jego.

Poznałem go ledwie pięć minut temu i już zapomniałem, jak się nazywa. Wiedziałem tyle, że pracuje w banku inwestycyjnym i – o dziwo – nie prowadzi auta. Mój instynkt prawniczy wziął górę i podpowiadał mi, że w jego nie tak znowu odległej przeszłości kryje się wyrok za jazdę pod wpływem.

– Ja cię sunę – uśmiechnął się, klepiąc mnie po ramieniu, jakbyśmy byli starymi kumplami.

Wstałem bez słowa i przeczesując włosy, poszedłem szukać jakiejś rozrywki, by poczuć dreszcz kokainowego kopa.

Był ostatni dzień lata, czas imprez, a gdy moje dwie nowe współlokatorki zaproponowały dwudziestominutową podróż z Miami do Fort Lauderdale, żeby obejrzeć występ w barze dla gejów, zgodziłem się z ochotą. Potem mieliśmy pójść na coś, co zapowiadało się na całonocną bibę przy kokainie.

Carol i Michaela, kelnerki z nocnego klubu, przyjęły mnie na swojego płacącego czynsz współlokatora po rozpadzie mojego małżeństwa i teraz chciały, żebym się rozerwał za wszelką cenę.

I rozerwały, oj, rozerwały…

W willi zwróconej tyłem do sieci kanałów kokaina była dosłownie wszędzie. Brałem ją już wcześniej, ale tylko od święta. Jako dziecko szalonych lat sześćdziesiątych jarałem trawkę. Opium próbowałem w Wietnamie, lecz potem, już jako prawnik, nigdy nie bawiłem się w dragi. Najwyraźniej byłem w mniejszości.

Przez całe lata siedemdziesiąte południowa Floryda miała bzika na punkcie kokainy. Brali wszyscy. Dla prawników, lekarzy, księgowych – ludzi wszelkich zawodów – była używką z wyboru. Do przełomu wieków Ameryka tonęła w kokainie, a Miami stanowiło epicentrum problemu. Mnie to jakoś omijało.

Dopiero teraz przechodziłem intensywne szkolenie.

Kiwając głową w takt muzyki – Ain’t No Stoppin’ Us Now dudniło ze stereo najnowszej generacji – tanecznym krokiem przeciskałem się przez morze spoconych ciał. Pary baraszkowały po kątach, a każdy dostępny kawałek podłogi służył jako naprędce zaimprowizowany bar kokainowy. Znalazłem Carol i Michaelę w drodze do kuchni.

– Hej tam! – krzyknęła Carol, patrząc na mnie rozszerzonymi źrenicami. – Dobrze się bawisz? – zapytała, lekko zaciągając akcentem z Południa.

Skinąłem głową, szczerząc się szeroko. Faza nadciągała. Nie byłem sztywniakiem, przeżyłem już trochę imprez, lecz ta hulanka na cztery fajery była inna.

Wcale nie tak dawno zaczynałem już myśleć, że wszystko dobrze się ułoży. Pracowałem jako prawnik bankowy w wielkomiejskiej firmie adwokackiej, miałem cudowną żonę i mieszkanie z widokiem na zatokę. A mimo to w ciągu kilku miesięcy moje małżeństwo i marzenia legły w gruzach. Moja żona, Sarah, nigdy nie otrząsnęła się z potrójnej tragedii. Straciła rodziców i siostrę w dość krótkim czasie. Była to sytuacja, której nie podołałaby nawet najsilniejsza osoba, a nasze małżeństwo niestety zawaliło się pod jej ciężarem.

Uświadomiłem sobie wtedy, że nie pasuję do bezwzględnego świata firmy z wielkiego miasta, gdzie człowiek człowiekowi wilkiem, i nie podzielałem niepohamowanego pędu moich kolegów w wyścigu szczurów, w którym po trupach dążyli do celu. W desperacji rzuciłem pracę i założyłem własną kancelarię zajmującą się nieruchomościami i drobnymi sporami sądowymi. Sam sobie byłem szefem, ale po latach pracy i wielu doświadczeniach zacząłem się zastanawiać, czy mam jeszcze serce do tego zawodu i czy po prostu nie przestało mi zależeć.

Teraz, mając na karku trzydzieści cztery lata, nie miałem już złudzeń i byłem samotny. Pewnej nocy topiłem smutki w Ménage, nocnym klubie w piwnicy mojego budynku, gdy Carol i jej współlokatorka zaproponowały rozwiązanie moich problemów.

„Chodź i zamieszkaj z nami” – powiedziała wtedy Michaela. „Będzie fajnie”.

Ta propozycja nie do odrzucenia padła dwa tygodnie temu. Od tego czasu już zdążyłem odkryć, że moje nowe współlokatorki to imprezowiczki jakich mało. Szybko dałem się uwieść ich beztroskiemu stylowi życia. Nie było mowy o romansie, przynajmniej wtedy. Polowały na kogoś z dostępem do czystej koki i poważnej kasy.

Carol mogłaby zarabiać na życie jako sobowtór Cher w czasach, gdy ta jeszcze przypominała samą siebie. Miała metr osiemdziesiąt trzy wzrostu, ciemną karnację i diabelski błysk w oku. Michaela była stworzona do zabawy. Obie ledwo po dwudziestce, lubiły moje towarzystwo, bo dokładałem się do czynszu, byłem jednak trochę za stary na zabawę w ich stylu. Miały misję – prowadziły seksualną, napędzaną prochami krucjatę w poszukiwaniu dreszczyku emocji. Żyły z energią, której mogła dostarczyć jedynie koka. Zapomnijcie o jedzeniu.

Zostałem z nimi tylko przez chwilę. Wpadły w oko dwóm młodym dilerom, którzy zagnali je z piskiem do sąsiedniego pokoju.

– Twoje koleżanki?

Odwróciłem się. Blondynka z bursztynowymi refleksami we włosach opierała się o drzwi kuchni, trzymając dwa kieliszki szampana.

– Współlokatorki – odparłem.

– Ach, rozumiem…

Była zachwycająca – opalona, w kusej złotej sukience, z długimi, falistymi włosami.

– Za nimi nie nadążysz.

Wydawało się, że przytaknęła ze zrozumieniem.

– Jesteś tu z kimś? – zapytałem, chcąc podtrzymać rozmowę, ale tak naprawdę myślałem tylko o tym, czy nie wyszedłem z wprawy. Tyle czasu minęło…

– Z tymi tam – skinęła głową w kierunku drzwi, za którymi słyszałem przytłumione parskanie i chichot dziewczyn.

– No tak.

– Też mi kumple. Zawsze to robią. Zapraszają mnie na imprezy, a potem zostawiają z pustym kieliszkiem.

– Chętnie go od ciebie przejmę.

Uśmiechnęła się i podała mi szampankę. Normalny „ja” byłby po prostu wdzięczny za rozmowę, lecz „ja” rozochocony przez kokę pomyślałem, że może trafia się okazja, żeby przypomnieć sobie to i owo z łóżkowych spraw.

Znaleźliśmy spokojniejsze miejsce do rozmowy, w którym nie trącali nas imprezowicze kursujący między podręcznymi chłodziarkami a łazienką.

Miała na imię Kimberly. Była bankowcem i mieszkała w Fort Lauderdale. Przez to, że zajmowałem się kiedyś prawem bankowym, mieliśmy ze sobą coś wspólnego, ale nie interesowała mnie gadka o pracy. Interesowało mnie tylko to, jak z niej ściągnąć tę złotą sukieneczkę.

Ona też nie stroniła od koki. Jeszcze tej samej nocy zaprosiła mnie do siebie. Przeszkodziłem moim koleżankom w ich małej imprezce, by uzbroić się w trochę kolumbijskiego śniegu, a potem wyszliśmy.

Seks był szybki i gorączkowy. Nie wiem, czy to koka, czy upust frustracji po moim nieudanym małżeństwie, lecz czułem się doskonale. Wszystkie myśli o niefortunnym związku uleciały, gdy oddawaliśmy się żądzy w lepkim upale.

Zrobiłem sobie przerwę, żeby trochę podładować baterie, i nabuzowany kolejną porcją koki poszedłem do łazienki, by złapać oddech. Spryskując twarz zimną wodą, spojrzałem w lustro.

Moje włosy, jeszcze całkiem niedawno przystrzyżone do przepisowej wojskowej długości, były teraz kręcone i rozczochrane.

– Hej, co cię tam trzyma? – krzyknęła zza drzwi Kimberly.

Uśmiechnąłem się do swojego odbicia.

Nic mnie nie trzymało. Nic a nic.

Dałem nura z powrotem do sypialni.

Piątkowa noc zmieniła się w sobotę, a ta w niedzielę.

Od poświęcania się pracy przeszedłem do zarywania nocy. Odkąd wprowadziłem się do dziewczyn, życie było jednym długim weekendem. Moja praktyka adwokacka, duma i radość, gdy na początku rozszerzyłem działalność, stała się utrapieniem. Późno dowlekałem się do pracy, lecz znajdowałem wymówkę, żeby wyjść wcześniej i wyskoczyć do baru.

Jutro nadrobię zaległości… Pracę można odłożyć na potem, dopóki nie trafi się odpowiednia chwila. Moja nowo odkryta wolność dawała mi poczucie, że jestem nie do zdarcia. Pal licho, że zarywałem noce. Wszyscy w Miami byli tacy sami. Lekarze i bankierzy, inni prawnicy… Wydawało się, że każdy tak robi.

Gdy dziewczyny gdzieś wychodziły, zwykle się przyłączałem. Nawet jeśli zostawały, wciągaliśmy kilka ścieżek, jaraliśmy trawkę lub wlewaliśmy w siebie jakiś alkohol. Zawsze był powód do świętowania. Kolejny dzień w raju.

To wyglądało jak jedna wielka impreza i wydawało się, że każdy z ich znajomych był dilerem, do którego mogły przekręcić po świeżą dostawę i bawić się dalej.

Rzecz jasna, po paru tygodniach takiego życia coś musiało się posypać. Jak łatwo przewidzieć, była to praca. Niebawem klienci zaczęli przenosić swoje sprawy gdzie indziej. Miałem na to jedną odpowiedź. Wychodziłem i dawałem w palnik. Żyłem z dnia na dzień.

Pewnego razu zadzwonił telefon.

To była Michaela.

Wyjechała na weekend. Z typową dla siebie beztroską ruszyła do Ohio, by wziąć udział w wyścigu motocykli, nie jako kierowca, lecz jako pasażerka. Ani Carol, ani ja nie mieliśmy od niej żadnych wieści od tego czasu.

– Ken, nie uwierzysz, co się stało… Miałam wypadek na motorze.

Akurat w to nie było aż tak trudno uwierzyć. Powiedziała mi, że trafiła do szpitala ze złamaną nogą, i dodała:

– Słuchaj, gdy stąd wyjdę, zatrzymam się u kolegi niedaleko Coral Way. Dam ci znać. Wpadniesz mnie odwiedzić?

Poczułem zawód, że Michaela rozbija naszą małą paczkę, ale pomyślałem, że to tylko na chwilę. Pewnie wróci, gdy z jej nogą będzie lepiej. Jakieś dwa dni później zadzwoniła jeszcze raz. Wprowadziła się do kolegi i chciała, żebym do niej przyjechał.

Shenandoah, kawałek na południe od centrum Miami, była zdominowaną przez Kubańczyków dzielnicą klasy niższych stanów średnich, a większość ludzi mieszkających i pracujących w tym miejscu to napływowi pracownicy fizyczni.

Dom, w którym zatrzymała się Michaela, był wiekowy. Miał fasadę z jasnego drewna, ganek i huśtawkę. Na zewnątrz stał stary szyld linii lotniczych Pan American. Jej kolega musiał pracować kiedyś w tej branży.

Gdy otworzyły się drzwi, zobaczyłem Michaelę balansującą na kulach. Zaprosiła mnie do środka. Parterowy domek tego typu nazywano „chatką na przestrzał”: gdy wystrzeliłeś tam z pistoletu, trafiałeś we wszystkie pokoje. Wystrój był eklektyczny, z wyłożonymi drewnem podłogami i wielkim kominkiem w salonie – co było niespotykane na południowej Florydzie, gdzie temperatura rzadko spada poniżej dwudziestu czterech stopni. Na ścianach wisiało pełno obrazów i rysunków z Kolumbii oraz Jamajki, a tu i tam walały się przedziwne przedmioty, które zwykle widywałem jedynie w muzeach.

Byłem tam raptem parę minut, gdy na drewnianej podłodze zadudniły kroki. Wszedł mężczyzna – przystojny, z puszystymi włosami i niezwykłym wąsem à la Pancho Villa[2].

2) Pancho Villa – właściwie Francisco Villa (1878–1923), przywódca meksykańskiej partyzantki w czasie rewolucji z lat 1910–1917; słynął z charakterystycznych wąsów (przyp. red.).

Michaela odwróciła się w jego stronę, a potem popatrzyła na mnie.

– Ken, to jest André, o którym ci mówiłam. André – zwróciła się do kolegi – to mój dobry przyjaciel Ken.

I tak poznałem jedną z osób, która miała odmienić moje życie.

Rozdział 2

Poza głównym nurtem

Jakbym patrzył na siebie w lustrze.

Nie, nie paradowałem z takim samym imponującym zarostem, jednak w André z miejsca doszukałem się podobieństw. Był nie tylko moim rówieśnikiem, ale tak jak ja służył w Wietnamie i po powrocie miał żal do systemu. Nie było między nami żadnego skrępowania, które zwykle towarzyszy przy pierwszym spotkaniu. Zaraz zaczęliśmy gadać. Podobał mi się jego swobodny styl bycia, a im więcej rozmawialiśmy, tym bardziej mnie intrygował.

Przedstawił się jako nauczyciel hiszpańskiego. Ciekawiło mnie, czy w hiszpańskojęzycznym mieście, w którym ponad połowa mieszkańców to Latynosi, ta praca go absorbowała.

Jakoś tak wyszło, że przez kolejne dni często wpadałem do tego domu. Snuł się po nim w dżinsach albo w szortach i na moje oko nigdy nie robił niczego choć trochę zbliżonego do pracy.

Zauważyłem też coś innego. Gdy gadaliśmy, często ktoś pukał do drzwi z siatką przeciw owadom. André zwykle przepraszał i wychodził z gośćmi do swojego pokoju albo do kuchni, rzadko siadali z nami. Niektórzy byli Amerykanami kubańskiego pochodzenia, lecz ich znajomość hiszpańskiego nie wskazywała na potrzebę dokształcania.

Michaela chciała zostać u André, póki jej noga się nie zrośnie. Kiedy pod koniec drugiego tygodnia od jej wypadku zajrzałem do nich, akurat spała.

– Wejdź, Ken – zaprosił mnie André. – Posiedź ze mną chwilkę.

Trochę pogadaliśmy. Dowiedziałem się tyle, że jest synem pary misjonarzy z St. Louis. Jego rodzina przeniosła się na Kubę, gdy był bardzo mały, żeby krzewić ortodoksyjną odmianę chrześcijaństwa. Osiedli w Oriente, wysuniętej najdalej na wschód prowincji, tak daleko od Hawany, jak to tylko możliwe. Dorastając w tym wiejskim otoczeniu, stał się nie tylko dwujęzyczny, lecz również prawdziwie dwukulturowy. Posługiwał się hiszpańskim niczym rodowity Kubańczyk i rozumiał nawet najbardziej hermetyczny slang.

Po raz pierwszy od powrotu z Wietnamu okazało się, że byłem w stanie zwierzyć się komuś z moich przeżyć. Komuś, kto znał i rozumiał to poczucie alienacji i samotności. Wyjeżdżaliśmy z kraju w najlepszym wypadku z mieszanymi uczuciami, w najgorszym – stanowczo przeciwni działaniom militarnym, ale na ogół sympatyzowaliśmy z żołnierzami. Wróciliśmy jako wyrzutki – żywe świadectwo głupoty naszego rządu prowadzącego daremną wojnę. Nic nie przygotowało mnie na postawę, z jaką zderzali się weterani z Wietnamu po powrocie. Po drugiej wojnie światowej naszych ojców witano w domu jak bohaterów. Ci z Wietnamu byli anonimowi. Starzy przyjaciele nic nie chcieli wiedzieć, a dziewczyny, z którymi się spotykałem, zrywały kontakt, jak tylko wspominałem, gdzie byłem.

Nie mogłem się z tym pogodzić. W odróżnieniu od wielu nie uchylałem się przed poborem. Zaciągnąłem się na ochotnika, bo uważałem to za swój obowiązek i wiedziałem, że i tak się o mnie upomną. Robiąc to z własnej woli, miałem okazję spędzić kilka miesięcy w domu po opuszczeniu szkoły podyplomowej. Przybywając do Wietnamu w wieku dwudziestu dwóch lat, czułem się jak stary wiarus. Pozostali chłopcy w mojej jednostce mieli przeważnie dziewiętnaście lub dwadzieścia lat, ot, zwykłe dzieciaki z getta. Nie mieli pojęcia, na co się piszą, lecz szybko się o tym przekonali.

André powiedział, że został ranny w bitwie pod Khe Sanh, paskudnej potyczce w północnej części Wietnamu Południowego. Ja opowiedziałem mu o tym, co przeżyłem niedaleko Sajgonu, a potem w głębi Kambodży. To wielka ulga – rozmawiać z kimś, kto też tam był. Czułem, że tworzy się między nami więź.

Podobał mi się jego styl. Wyglądał na urodzonego luzaka z tym wąsem i gęstymi włosami, choć jego życie wydawało się pełne sprzeczności. Lubił jarać trawkę, był muskularny i dbał o kondycję, codziennie jeździł na wrotkach do pobliskiej siłowni. Jako zapalony podróżnik raczył mnie opowieściami z Ameryki Południowej. Wydawał się znawcą Kolumbii.

Chętnie korzystał z nowoczesnych technologii i był szczęśliwym posiadaczem kilku motorów i ekscentrycznych, staromodnych kabrioletów z Wielkiej Brytanii, trzymanych na ogrodzonym podwórzu. Gdy jeden się psuł, po prostu przestawiał go na tył domu i jeździł innym. Mimo głębokiej wiary do kobiet podchodził z taką samą swobodą jak do samochodów. Często zaglądałem do niego i widziałem, jak ten charyzmatyczny kobieciarz podrywa coraz to nową laskę. O dziwo, wydawało się, że utrata jego uwagi rzadko zniechęcała dziewczyny do kolejnych wizyt. Hojnie obdarzał je swoim zainteresowaniem, by zaraz potem przejść do jakiegoś nowego kobiecego wyzwania. Wiele z nich musiało się później zadowolić zaledwie okruchami, lecz były wyraźnie tak oczarowane jego towarzystwem, że nie zrywały kontaktu.

Mimo braku pełnoetatowej pracy kasa nie zdawała się dla niego problemem. Miasto kwitło, inflacja się pięła, a koszty życia rosły gwałtownie, mimo to wydawało się, że André ma nieskończone zasoby gotówki. Kilka tygodni po tym, jak się poznaliśmy, cała nasza paczka wyszła na obiad do centrum.

– Wiecie, mam dość w kieszeni, żeby postawić obiad wszystkim w całej knajpie – żartował, biorąc na siebie rachunek.

U każdego innego byłaby to rażąca arogancja, lecz niewymuszony urok André sprawiał, że trudno go było nie lubić. Był sympatyczny, skromny i kochał zabawę. Jak można się temu oprzeć?

Jak wszędzie indziej narkotyki stanowiły znaczną część życia towarzyskiego w jego domu. Gdy noga Michaeli się zrastała, chodziłem tam na imprezki. Piliśmy piwo i rum pod drzewkami mango na jego podwórzu i bawiliśmy się przy muzyce reggae. Gdy zapadał zmrok, paliliśmy skręty, by wyluzować się przed wieczorem.

Nadal wciągałem kokę, lecz u André zawsze było też sporo eksperymentowania. Czasami udawało mu się zdobyć coś innego, na przykład haszysz z Bliskiego Wschodu.

Imprezki bywały żywiołowe jak wszędzie, zauważyłem jednak pewną różnicę. Na innych balangach, w których uczestniczyłem, ścieżki wydzielano na stole niczym poobiednie miętówki. U André było dyskretniej. Jasne, ludzie ćpali, lecz na ogół wymykali się do łazienki albo sypialni. Jego dom, jego zasady – tak to widziałem, lecz w przypadku człowieka, który zdawał się żyć poza normalnym społeczeństwem, to, że jest taki rygorystyczny wobec czynności, która w mieście była na porządku dziennym, było nieco dziwaczne.

Chaos po moim rozwodzie zastępowałem seksem, prochami i rock and rollem. Jak to w Miami.

Gdy siedziałem pewnego dnia u André, ktoś zapukał do drzwi. Mój gospodarz wrócił w towarzystwie atrakcyjnego faceta z gęstą blond czupryną i filigranową czarnoskórą kobietą. Wstałem, żeby się przywitać. Wydawali się niezwykłą parą.

– Ken, to jest Ed Becker, kapitan statku i miłośnik bluesa. Może się tu wprowadzi.

– Ed, to Ken, prawnik. Kumpel Michaeli.

– Prawnik? Miło poznać – rzucił przybysz, zaciągając miękkim kalifornijskim akcentem.

Usiadł i nastała niezręczna cisza, bo jego partnerka wciąż stała. André, dostrzegając to towarzyskie faux pas, szybko zareagował:

– A to Brigida, żona Eda. Jest z Kolumbii.

– Miło mi cię poznać – odparła kobieta. Jej akcent sugerował, że sporą część życia spędziła w Stanach.

– Wzajemnie – uśmiechnąłem się.

Ed wydawał się zdecydowanie niezainteresowany tym wszystkim, jakby nie przejmował się konwenansami. Brigida natomiast sprawiała wrażenie ujmującej i przyjacielskiej. Nie mogła mieć więcej niż trochę ponad metr pięćdziesiąt wzrostu, podczas gdy on mierzył metr osiemdziesiąt z okładem.

– No więc, jak tam ma się sprawa z twoim wolnym pokojem? – zapytał Ed.

– Michaela się wyniesie, jak tylko stanie na nogi. Wtedy będzie wasz.

Brigida dopowiedziała mi resztę. Potrzebowała jakiegoś lokum na czas, gdy Ed będzie dostarczał ładunek na Karaibach, kursując po trójkącie między Miami, Cap-Haïtien i Grand Turk jako kapitan trampa[3].

3) Tramp – statek pływający z ładunkiem bez określonego rozkładu (przyp. red.).

– Brzmi ciekawie…

– Za szybko to ja się na tym nie dorobię.

Zamilkł, a potem nagle się ożywił.

– Więc jesteś prawnikiem, tak? W czym robisz?

– We wszystkim po trochu. Bankowość, nieruchomości, spory.

– Księgowość?

– Niekoniecznie. Ale mogę kogoś polecić.

To go wyraźnie zainteresowało.

– Równie dobrze mogę wziąć ciebie. Nigdy nie mam czasu ogarnąć swoich spraw. Potrzebuję kogoś, kto zna się na całym tym podatkowym szajsie.

– Jestem pewien, że mój kolega pomoże. Po prostu daj mi znać.

– Zrobi się – odparł. – Zrobi.

Nie miałem więcej czasu, więc zacząłem się zbierać. Uścisnąłem dłoń Brigidy i ruszyłem w stronę Eda, by zrobić to samo. Uśmiechnął się po raz pierwszy, odkąd pojawił się w tym domu. Pomyślałem, że albo ma dużo na głowie, albo ma po prostu taki kapryśny charakter.

Wtedy jeszcze tego nie wiedziałem, lecz przez następną dekadę nasze drogi miały być powiązane – tak w zbrodni, jak i w karze.

Kilka miesięcy później André zaproponował, żebym się do niego wprowadził.

– Świetny pomysł – stwierdziłem. – Ale czy nie będzie trochę tłoczno? Twój drugi pokój jest zajęty.

– Nie na długo – zauważył. – Ed i Brigida się rozstali. Wyprowadzają się. Ed ma teraz nową laskę i przenosi się do domu w Coral Gables.

– Długo nie próżnował.

– To jeszcze nic. Zdradzał ją od wielu miechów. W końcu miała dość. Był na łodzi, gdy mu powiedziała. Gadali przez radio, więc cała załoga mogła usłyszeć, jak krzyczy: „Koniec z nami!”.

– Uuu, musiało boleć.

– Zdaje się, że on miał już zastępstwo w pogotowiu. Młodą blondyneczkę. Kelly. Właśnie dołączyła do załogi w miejsce kucharza, który się rozchorował. Może to i odskocznia, ale Ed kręcił się przy niej od razu.

– Imponujące zagranie.

– Jakby nie patrzeć, idealnie do siebie pasują… Kelly i Ed.

– Jak to?

André dziwnie spojrzał, jakby już za dużo powiedział.

– Powiedzmy, że łączą ich wspólna pasja i pragnienie, żeby szybko się obłowić.

Co to miało znaczyć? Nie obchodziły mnie powody, dla których Ed i Brigida już nie chcieli tu mieszkać. André miał wolny pokój akurat wtedy, gdy go potrzebowałem. Dalszych zachęt nie było mi trzeba.

Teraz mogłem obserwować go z bliska. Szybko się potwierdziło, że mimo najwyraźniej nieskończonej ilości kasy prawie w ogóle nie pracował. Należałem teraz do wąskiego grona osób, którym ufał, i nie czuł już potrzeby zaganiania swoich kubańskich lub północnoamerykańskich gości do innego pokoju. Choć bez większego skrępowania rozmawiał z nimi przy mnie, zawsze następował taki moment, gdy wychodzili przedyskutować coś na osobności. Miał mały gabinet w drugiej sypialni i jak tylko gość wychodził, André znikał tam za zamkniętymi drzwiami.

Kiedyś zostawił uchylone drzwi. Musiałem, po prostu musiałem zobaczyć, co jest w środku. Niewielkie biurko czy stół… Co on tu niby robił?

Z biegiem czasu zacząłem więcej rozmawiać z jego gośćmi. Niektórzy przyjeżdżali tu z drugiego krańca Ameryki. Zawsze podejrzewałem, że ma talent do zaprzyjaźniania się z ludźmi wszelkiej maści, lecz ta różnorodność była zdumiewająca.

Wkrótce zacząłem podejrzewać, co się wyrabia. I wtedy pojawił się gang Kolumbijczyków. Nieokrzesani wydawali się nie na miejscu nawet na spokojnym przedmieściu kolumbijskich uchodźców. Równie dobrze mogli mieć wypisane na czołach „handlarze narkotyków”.

Gdy gangsterzy zniknęli…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Od autora

Prolog

1. Na rozdrożu

2. Poza głównym nurtem

3. Pierwszy klient

4. Facet z sześcioma milionami dolców

5. Konto Myszki Miki

6. Te emocje, gdy do ciebie strzelają…

7. Spotkanie z mafią

8. Kurs na Sint Maarten

9. Urwanie głowy

10. Współczucie dla diabła

11. Kłopoty w raju?

12. Gdzie ja podziałem pięćdziesiąt tysiaków?!

13. „Pana zapłata, señor Rijock”

14. Wyjście z windy

15. Gdy masz tarczę na piersi, nie możesz się zatrzymać

16. „Rusz tę łódź, a nie żyjesz”

17. Przełom

18. Im więcej się zmienia, tym więcej się nie zmienia

19. „Gdzie przesłać te dwanaście milionów?”

20. Piekielne ogary na moim tropie

21. „Zadzwoń do mojego adwokata”

22. Oskarżenie

23. Podróż, którą musisz odbyć sam

24. Więzienny wikt i opierunek

25. Odwet

26. Życie odzyskane

27. Zmiana stron

28. „Jeśli coś pójdzie nie tak, zabij go”

Epilog