Mojej przyjaciółce, Autumn Hull, która wysłuchiwała mnie (niezliczoną ilość godzin), gdy obmyślałam historię Prestona i Amandy. Jej entuzjazm podniósł mnie na duchu, kiedy najbardziej tego potrzebowałam.

- Prolog -

– A niech mnie, jeśli to nie mała Manda, cała wystrojona i gotowa do zabawy.

Doskonały moment, żeby zakrztusić się wodą, którą właśnie piłam. Zakryłam usta, by zagłuszyć kaszel i odsunęłam głowę od ciepłego oddechu łaskoczącego moje ucho. Pojawiłam się tu dzisiaj tylko z jednego powodu: żeby zobaczyć Prestona Drake’a. Czyż to nie wspaniałe, że kiedy wreszcie zdecydował się mnie zauważyć, ja zaczęłam wypluwać własne płuca?

Chichot, którym się zanosił, poklepując mnie po plecach, ani trochę nie pomagał.

– Przepraszam, Amando, nie wiedziałem, że moja obecność aż tak na ciebie działa.

Kiedy w końcu byłam w stanie cokolwiek powiedzieć, odwróciłam się w stronę faceta, który już od kilku dobrych lat pojawiał się w moich nocnych fantazjach. Całe to strojenie się, żeby wyglądać dziś obłędnie, poszło na marne. Preston uśmiechał się do mnie tak jak zwykle. Bawiłam go. On nie widział we mnie nikogo poza młodszą siostrą swojego najlepszego przyjaciela, Marcusa Hardy’ego. Co za banał. Ile ja się w życiu naczytałam romansów o dziewczynie, która była beznadziejnie zakochana w przyjacielu swojego brata? Nie byłam w stanie tego zliczyć.

– Przestraszyłeś mnie. – Chciałam wyjaśnić swój nagły atak kaszlu.

Preston przechylił butelkę piwa i upił łyk, nie odrywając ode mnie wzroku.

– Jesteś pewna, że to nie mój seksowny głos szepczący ci do ucha spowodował ten chwilowy brak tlenu?

Tak, pewnie o to właśnie chodziło. Ale facet wiedział, że jest piękny. Nie miałam zamiaru jeszcze bardziej pompować jego ego. Skrzyżowałam ramiona i przyjęłam obronną pozę. Nigdy nie wiedziałam, jak mam rozmawiać z Prestonem albo co mu powiedzieć. Bałam się, że gdy spojrzy mi w oczy, zobaczy, że kiedy zamykam je w nocy, wyobrażam sobie wszystkie niegrzeczne rzeczy, jakie mogłabym z nim robić.

– Cholera jasna, Manda – mruknął niskim, seksownym głosem, opuszczając wzrok na moje piersi.

Miałam dziś na sobie białą bluzkę z dużym dekoltem i doskonały stanik push-up, a to wszystko w nadziei, że Preston wreszcie zauważy, jak dorosłam. Poza tym wiedziałam, że lubi piersi. To było jasne, zważywszy na to, z jakimi laskami randkował… No dobrze, tak właściwie to nie chodził na randki. On je bzykał. Moje cycki nie były duże, ale dobry stanik i odpowiednia poza sprawiały, że nie wydawały się takie najgorsze.

– To naprawdę bardzo ładna koszulka.

On naprawdę na mnie patrzył. Albo na nie, ale one były częścią mnie, więc wychodziło na to samo.

– Dziękuję – odparłam normalnym tonem, który zdradzał jednak, że mój oddech był nieco przyspieszony.

Preston zrobił krok do przodu, zmniejszając i tak niewielką już odległość między nami. Jego wzrok wciąż skupiony był na moim dekolcie, który wypinałam dla lepszego efektu.

– Ale może jednak włożenie takiej bluzki nie było najlepszym pomysłem? – Jego niski głos spowodował, że zadrżałam. – O cholera, dziewczyno, nie rób tego. Nie drżyj. – Jego wielka dłoń dotknęła mojej talii. Kciukiem musnął mój brzuch, delikatnie unosząc mi przy tym koszulkę. – Piję dzisiaj od czwartej, skarbie. Musisz mnie odepchnąć i pogonić, bo wątpię, żebym sam zdołał się powstrzymać.

Jęknęłam cichutko. Och tak. Czy już powinnam zacząć go błagać?

Preston podniósł wzrok i spojrzał mi w oczy. Długie, jasne włosy, w które każda dziewczyna chciała wpleść palce, opadły mu na oko. Nie mogłam się powstrzymać. Sięgnęłam dłonią i założyłam mu niesforny kosmyk za ucho. Zamknął oczy i wydał z siebie cichy pomruk satysfakcji.

– Manda, jesteś naprawdę urocza. Kurewsko słodka, ale ja nie jestem typem gościa, do którego powinnaś się zbliżać. – Mówił prawie szeptem, a jego oczy wpatrywały się we mnie intensywnie. Zauważyłam, że były nieco szklące, co tylko potwierdzało, że trochę za dużo dziś wypił.

– Jestem dużą dziewczynką i sama mogę zadecydować o tym, komu pozwolę się do siebie zbliżyć – odparłam, zmieniając pozycję tak, by miał jeszcze lepszy widok na mój dekolt, gdyby tylko zechciał.

– Hmmm, widzisz, myślę, że właśnie tu się mylisz, bo takie niewinne i czyste ciała jak twoje nie powinny kusić facetów, którzy szukają tylko kolejnej gorącej laski do pieprzenia.

Nie wiem dlaczego, ale podniecało mnie, gdy z pełnych, różowych ust Prestona wychodziło słowo „pieprzyć”. Ten facet był po prostu zbyt ładny. Zawsze taki był. Miał zbyt długie rzęsy i zbyt kształtną twarz, które w połączeniu z ustami i włosami tworzyły porażające połączenie.

– Może nie jestem aż tak niewinna, jak ci się wydaje? – powiedziałam w nadziei, że nie przyłapie mnie na kłamstwie. Chciałam być jedną z tych niegrzecznych dziewczynek, które bez oporów zabierał za kulisy i bzykał przy ścianie.

Preston pochylił się i delikatnie musnął ustami odkrytą skórę na moim ramieniu.

– Chcesz mi powiedzieć, że ktoś nacieszył się już tą słodyczą?

Nie.

– Tak – odpowiedziałam.

– Przejedź się ze mną – szepnął mi do ucha, po czym lekko je przygryzł i delikatnie pociągnął.

– Okej.

Preston odsunął się i skinął w stronę drzwi.

– Chodźmy.

To prawdopodobnie nie był najlepszy pomysł. Jeśli Rock, Dewayne albo którykolwiek z przyjaciół mojego brata nas zobaczy, wkroczą do akcji, by zniweczyć cokolwiek miało się zaraz wydarzyć. A ja chciałam, żeby to się wydarzyło. Samotne, nocne marzenia o Prestonie Drake’u powoli stawały się nudne. Pragnęłam cielesności. Zastanawiałam się, dlaczego Preston nie przemyślał bardziej naszego wspólnego wyjścia z baru. Czyżby chciał, byśmy zostali przyłapani? Rzuciłam okiem w kierunku naszego stolika i zobaczyłam, że Rock kompletnie nie zwraca na nas uwagi. Dewayne puścił mi oczko, po czym wrócił do zabawiania rozmową jakiejś dziewczyny.

Spojrzałam na barmana.

– Muszę najpierw zapłacić rachunek.

Preston pchnął mnie w kierunku drzwi.

– Ja zajmę się twoim rachunkiem. Idź do mojego jeepa.

Okej. Dobrze. Chciałam wsiąść do jego wozu. No i dzięki temu, że pójdę pierwsza, nikt nie zobaczy, że wychodzimy stąd razem. Przytaknęłam i ruszyłam do wyjścia, czując się tak, jakbym wygrała na loterii.

Rozglądając się po parkingu, zaczęłam szukać jego samochodu. Kiedy nie znalazłam go przed wejściem głównym, poszłam na tyły knajpy, by sprawdzić, czy nie zaparkował przypadkiem na tamtejszym parkingu. Mało kto tak robił, ponieważ plac nie był oświetlony.

Wchodząc w ciemność, zastanawiałam się, czy to aby na pewno dobry pomysł. Dziewczyna nie powinna przebywać tutaj sama o tej porze. Może jednak powinnam wrócić na oświetloną część parkingu?

– Nie wycofuj się teraz. Szaleję na samą myśl o tym. – Ramiona Prestona owinęły się wokół mojej talii i przyciągnęły mnie do jego klaty. Jego dłonie ruszyły w górę i wkrótce przykryły moje piersi. Ścisnął je, po czym pociągnął moją bluzkę w dół, tak że mógł poczuć odkrytą skórę mojego dekoltu.

– Słodki Boże Wszechmogący, prawdziwe są takie niesamowite w dotyku – zamruczał.

Nie mogłam zaczerpnąć powietrza. Preston mnie dotykał. Chciałam, by zrobił o wiele więcej. Sięgnęłam w górę i rozpięłam guziki swojej bluzki. Szybko znalazłam przednie zapięcie stanika i je również rozpięłam, dopóki jeszcze miałam na to odwagę. Byliśmy na środku bardzo ciemnego parkingu, a ja zachowywałam się jak totalna zdzira.

– Cholera, skarbie. Pakuj ten swój tyłek do jeepa – warknął Preston, popychając mnie o kilka kroków do przodu, po czym, trzymając mnie za biodra, skierował nas na lewo. Nagle przed nami pojawił się jego wóz. Byłam prawie pewna, że nie powinniśmy robić tego w jeepie.

– Czy możemy, hmm, zrobić to tutaj? – zapytałam, kiedy obrócił mnie twarzą do siebie. Nawet w ciemnościach jego jasne włosy były wyraźnie widoczne. Powieki miał lekko przymrużone, a długie rzęsy prawie dotykały jego policzków.

– Co zrobić, skarbie? Co chcesz robić? Bo przez to, że pokazałaś mi te swoje cycuszki, nieco straciłem rozum. – Przycisnął mnie do samochodu, pochylił głowę i wziął mój sutek do ust. Najpierw zaczął mocno ssać, by po chwili musnąć go językiem.

Nikt nigdy nie całował moich piersi. Naprawdę nie spodziewałam się więc nagłej eksplozji w moich majtkach i głośnego wykrzykiwania jego imienia. Głowę miałam opartą o szybę, a kolana kompletnie się pode mną ugięły. Dłonie Prestona zaciśnięte na mojej talii uratowały mnie od spektakularnego upadku na żwir.

– Kurwa mać – warknął.

Zaczęłam go przepraszać, ale on ujął dłońmi mój tyłek i oderwał mnie od ziemi. Złapałam go za ramiona i oplotłam nogi wokół jego talii z obawy, że mnie upuści.

– Gdzie idziemy? – zapytałam, kiedy ruszyliśmy w głąb parkingu. Czy ja go rozzłościłam?

– Zabieram twój seksowny tyłek, żebym mógł cię rozebrać i włożyć kutasa w tę twoją ciasną cipkę. Nie możesz robić takich rzeczy, a potem oczekiwać, że facet będzie się kontrolować. To tak nie działa, mała.

Preston będzie mnie „pieprzył”. Wreszcie. Nie do końca chciałam, żeby mówił o tym w ten sposób, kiedy już to zrobimy, ale on nie był typem, którego kręcą róże i światło świec. Jemu chodziło o przyjemność. Wiedziałam o tym.

Preston sięgnął dłonią i otworzył znajdujące się za mną drzwi. Weszliśmy do ciemnego i nieco chłodnego pomieszczenia.

– Gdzie my jesteśmy? – zapytałam, gdy posadził mnie na jakimś pudle.

– W kanciapie za magazynem. Jest okej. Już z niego korzystałem.

Już z niego korzystał? Och.

Ledwo widziałam go w tych ciemnościach, ale po zarysie jego ruchów domyśliłam się, że się rozbiera. Najpierw zdjął koszulkę. Chciałam zobaczyć jego tors. Słyszałam od dziewczyn plotkujących po mieście, że miał jeden z najlepszych brzuchów, jakie kiedykolwiek widziały. Plotka głosiła, że spała z nim nawet pani Gunner, żona jednego z członków rady miasta. Ja jednak w to nie wierzyłam. Był zbyt przystojny, żeby spać z kimś w jej wieku. Nagle usłyszałam szelest. Właśnie miałam zapytać, co to było, kiedy zrozumiałam, że otwierał prezerwatywę.

Dłonie Prestona zaczęły dotykać wewnętrznej strony moich ud, a mnie natychmiast przestała obchodzić pani Gunner, podobnie jak pozostałe plotki na temat jego życia seksualnego.

– Rozłóż je. – Jego seksowne polecenie natychmiast wywołało oczekiwany efekt. Pozwoliłam swoim nogom opaść na boki. Jego dłoń momentalnie prześlizgnęła się wyżej, docierając aż do moich majtek. Jednym palcem musnął mnie tam, gdzie najbardziej tego pragnęłam. – Te majteczki są przemoczone. – Aprobata w jego głosie złagodziła poczucie zawstydzenia, jakie mogłabym odczuwać po takim komentarzu. Obiema dłońmi chwycił za moje majtki i pociągnął je w dół, aż znalazły się na wysokości kostek. Preston kucnął i zdjął je przez moje wysokie szpilki. Potem wstał i pochylił się w moją stronę.

– Zachowam je sobie.

Moje majtki?

– Połóż się – rozkazał, nachylając się nade mną jeszcze bardziej.

Ręką sięgnęłam za siebie, by się upewnić, że pudło jest wystarczająco duże, bym mogła się na nim swobodnie położyć.

– Masz mnóstwo miejsca, Manda. Połóż się – powtórzył.

Nie chciałam, żeby zmienił zdanie albo nagle się opamiętał, zrobiłam więc tak, jak kazał. Pudło najwyraźniej było bardzo wytrzymałe, wypchane czymś twardym i ciężkim, ponieważ jak dotąd nie pojawiło się na nim ani jedno wgniecenie.

Preston zbliżył swoje wargi do moich. Byłam przygotowana na nasz pierwszy pocałunek, kiedy nagle się zatrzymał. Jego usta unosiły się nad moimi przez kilka sekund, po czym odsunął twarz i zaczął całować moją szyję. Co się właśnie wydarzyło? Czy mój oddech był nieświeży? Przecież chwilę temu, w barze, zjadłam miętówkę. Delikatne liźnięcia i ukąszenia, jakie składał na moim obojczyku, sprawiały, że trudno było mi się na tym skupić. Po chwili opuścił nieco biodra i zakasał moją spódnicę wysoko do góry. Nie miałam zbyt wiele czasu, by się przygotować, zanim zaczął we mnie wchodzić.

– Ciasno, kurwa mać, tak strasznie ciasno – wyszeptał, a jego ciałem wstrząsnął dreszcz, sprawiając, że ostry ból między moimi nogami stał się nieco łatwiejszy do zniesienia.

– Nie mogę się dłużej powstrzymywać, Manda. Pieprzyć to… nie mogę.

Poczułam przeszywający ból, krzyknęłam i zaczęłam się pod nim wiercić. Preston na przemian klął i mruczał moje imię, ciągle się we mnie poruszając. Ból nagle zaczął maleć i poczułam pierwsze dreszcze rozkoszy.

– ACHHHH, o cholera – wyjęczał wreszcie, a jego ciało zadrżało. Nie byłam pewna, co się właściwie stało, ale wnioskując po jego cichych jękach, sprawiło mu to przyjemność.

Kiedy przestał się ruszać, a jego twardy członek zaczął się kurczyć, zrozumiałam, że już po wszystkim. Preston dźwignął się na rękach i powoli zaczął się ze mnie wysuwać, klnąc przy tym niemiłosiernie. Odsunął się ode mnie i z tego, co udało mi się dostrzec, zaczął zakładać koszulkę. Już?

Usiadłam prosto i poprawiłam spódnicę. To, że byłam przed nim całkowicie odsłonięta, nagle nabrało dla mnie znaczenia. Kiedy usłyszałam zamek jego dżinsów, szybko założyłam stanik i zaczęłam zapinać bluzkę.

– Manda. – Jego głos brzmiał smutno. – Przepraszam.

Otworzyłam usta, by zapytać, za co właściwie przeprasza, skoro sama prosiłam się o to, co przed chwilą zrobiliśmy, ale on nagle otworzył drzwi i uciekł w ciemność.

- Rozdział I -

Trzy miesiące później…

Preston

Ostatni stopień był przegniły. Musiałem koniecznie wpisać to na swoją listę pilnych rzeczy do zrobienia. Gdybym to zignorował, zapewne któreś z dzieciaków skończyłoby ze skręconą kostką albo jeszcze gorzej – ze złamaną nogą. Omijając go, pokonałem resztę schodów prowadzących do przyczepy mojej matki.

Minął tydzień, odkąd byłem tu po raz ostatni. Facet mamy był wtedy pijany i skończyło się na tym, że mu przyłożyłem, kiedy nazwał moją siedmioletnią siostrę Daisy zafajdańcem za to, że wylała szklankę soku pomarańczowego. Rozwaliłem mu wargę. Mama nawrzeszczała na mnie i kazała mi się wynosić. Stwierdziłem, że tydzień to wystarczająco dużo czasu, by ochłonęła.

Nagle drzwi z moskitierą otworzyły się szeroko i przywitał mnie wielki, szczerbaty uśmiech.

– Preston przyjechał! – krzyknął Brent, mój ośmioletni brat, po czym wtulił się w moje nogi.

– Siema, kolego, co słychać? – zapytałem, nie mogąc odwzajemnić uścisku. W rękach trzymałem siatki z zakupami na cały tydzień.

– Kupił jedzenie – oświadczył Jimmy, mój jedenastoletni brat, po czym wyszedł za próg i sięgnął po trzymane przeze mnie torby.

– Z tymi sobie poradzę, ale w jeepie jest ich więcej. Zabierz je z wozu, tylko uważaj na ostatni stopień. Zaraz pęknie. Muszę go naprawić.

Jimmy przytaknął i popędził w stronę samochodu.

– Kupiłeś mi to Fwooty Pebbles*, które łubie? – zapytała Daisy, kiedy wszedłem do salonu. Daisy miała problemy z mówieniem. Winiłem o to matkę i jej brak zainteresowania własnymi dziećmi.

* Fruity Pebbles – płatki śniadaniowe o smaku owocowym.

– Tak, Daisy May, kupiłem ci dwa pudełka – zapewniłem ją i ruszyłem po wyblakłym niebieskim dywanie, by odłożyć torby na kuchenny blat.

To miejsce cuchnęło dymem papierosowym i brudem.

– Mamo? – zawołałem. Wiedziałem, że była w domu. Na podwórku stał jej stary chevelle. Nie pozwolę jej mnie unikać. Zbliżał się termin zapłaty czynszu. Potrzebowałem też reszty rachunków, które przyszły do domu pocztą.

– Ona psi – wyszeptała Daisy.

Nie mogłem powstrzymać grymasu niezadowolenia. Ona wiecznie spała. A jak nie spała, to piła.

– Kutas zostawił ją wczoraj. Od tamtej pory się foszy – uzupełnił Jimmy, odkładając na blat kolejne torby.

I bardzo dobrze. Gość był zwykłym naciągaczem. Gdyby nie dzieciaki, nigdy więcej nie postawiłbym stopy w tym miejscu. Ale to mama sprawuje nad nimi całkowitą opiekę, ponieważ w Alabamie o ile masz dach nad głową i nie jesteś agresywny względem dzieci, możesz je zatrzymać. Strasznie to popieprzone.

– Pszyniosłeś czy litery mleka? – zapytała Daisy z niedowierzaniem, gdy wyciągnąłem z torby trzy litrowe butelki.

– Oczywiście, że tak. Jak bez tego masz zamiar zjeść dwa pudełka płatków? – zapytałem, nachylając się do niej i spoglądając jej prosto w oczy.

– Pweston, ja chyba nie napije wszystkich czech – odparła szeptem.

Cholera, była naprawdę urocza.

Zmierzwiłem jej brązowe loki i wyprostowałem się.

– No cóż, zdaje się, że będziesz musiała podzielić się z chłopakami.

Daisy przytaknęła poważnie, jakby zgadzała się ze mną, że faktycznie jest to dobry pomysł.

– Kupiłeś roladki pizzowe! TAK! Hurra! – wiwatował Jimmy, wyciągając z torby swój ulubiony smakołyk, po czym pobiegł schować go do zamrażarki.

Ich radość, wywołana czymś tak zwyczajnym jak jedzenie, sprawiła, że cała reszta wydawała się bardziej znośna. Kiedy byłem w ich wieku, całe tygodnie potrafiłem przetrwać na białym pieczywie i wodzie. Mamy nie obchodziło to, czy jadłem. Gdyby nie mój najlepszy przyjaciel, Marcus Hardy, i to, że każdego dnia dzielił się ze mną swoim lunchem, pewnie umarłbym z niedożywienia. Nie pozwolę, żeby to się powtórzyło.

– Chyba ci mówiłam, żebyś się stąd wynosił. Przysporzyłeś mi już wystarczająco dużo problemów. Przegoniłeś Randy’ego. Odszedł. Nie mogę go winić, skoro bez powodu złamałeś mu nos. – Mama już nie spała.

Odłożyłem do szafki ostatnią puszkę ravioli i odwróciłem się w jej stronę. Miała na sobie poplamiony szlafrok – który kiedyś był biały, teraz miał kolor prawie cielisty. Jej włosy były skołtunione i rozczochrane, a tusz, który nałożyła kilka dni temu, teraz miała rozmazany pod oczami. Ta kobieta była jedynym rodzicem, jakiego miałem. Cud, że dożyłem dorosłości.

– Witaj, mamo – odparłem i złapałem za pudełko serowych krakersów.

– Przekupujesz ich jedzeniem. Ty mały gnojku. Kochają cię tylko dlatego, że karmisz ich tym wyszukanym żarciem. Potrafię nakarmić własne dzieci. Nie ma potrzeby ich rozpieszczać – wymamrotała, szurając gołymi stopami do najbliższego krzesła i siadając na nim.

– Zanim wyjdę, zapłacę za czynsz, ale wiem, że masz jeszcze inne rachunki. Gdzie one są?

Sięgnęła po paczkę papierosów leżących w popielniczce na środku stołu.

– Rachunki są na lodówce. Chowałam je przed Randym, bo go wkurzały.

Wspaniale. Rachunki za prąd i wodę wkurzały tego faceta. Moja mama naprawdę wiedziała, jak ich wybierać.

– Och, Pweston, czy mogę jeść jedną teraz? – zapytała Daisy, trzymając w dłoni pomarańczę.

– Oczywiście, że możesz. Daj, obiorę ci ją – odparłem, wyciągając rękę po owoc.

– Przestań ją niańczyć. Przychodzisz tu i we wszystkim ją wyręczasz, a potem sobie idziesz i to ja muszę się zajmować jej rozpieszczonym tyłkiem. Ona musi wreszcie dorosnąć i sama się sobą zajmować. – Gorzkie słowa mamy nie były niczym nowym. Jednak kiedy obserwowałem, jak oczy Daisy wypełniają się łzami, które będzie próbowała powstrzymać zapewne w obawie przed uderzeniem, krew się we mnie zagotowała.

Nachyliłem się i pocałowałem ją w czubek głowy, po czym wziąłem od niej pomarańczę i obrałem ją. Konfrontacja z mamą tylko by wszystko pogorszyła. Kiedy stąd wyjdę, to na Jimmym będzie spoczywał obowiązek pilnowania, by Daisy była bezpieczna. Opuszczanie ich nie było dla mnie łatwe, ale nie miałem takiej kasy, która pozwoliłaby mi iść z tym do sądu. A styl życia, jaki wybrałem, by mieć pewność, że niczego im nie zabraknie, z pewnością nie spotka się z aprobatą sędziego. Szanse na to, że kiedykolwiek będę mógł się nimi zaopiekować, były raczej marne. Najlepsze, co mogłem w tej sytuacji robić, to przyjeżdżać tu raz w tygodniu, by ich nakarmić i upewnić się, że mają popłacone rachunki. Nie byłem w stanie przebywać z mamą pod jednym dachem dłużej niż przez te kilka chwil w tygodniu.

– Kiedy Daisy ma kolejną wizytę u lekarza? – zapytałem, chcąc zmienić temat i dowiedzieć się, kiedy mam przyjechać po małą.

– Chyba w zeszłym tygodniu. Dlaczego sam nie zadzwonisz do lekarza, żeby się dowiedzieć, skoro aż tak się o nią martwisz? Ona nie jest chora. Tylko leniwa.

Dokończyłem obieranie pomarańczy, wziąłem ręcznik papierowy i podałem wszystko siostrze.

– Cienki, Pweston.

Przykucnąłem, by spojrzeć jej prosto w oczy.

– Nie ma za co. Zjedz całą. Jest bardzo zdrowa. Jestem pewien, że Jimmy wyjdzie z tobą na werandę, jeśli chcesz.

Daisy skrzywiła się i nachyliła w moją stronę.

– Jimmy nie wyjdzie na dwół, bo obok mieszka Becky Ann. On mylsi, że ona jest ładna.

Uśmiechając się, spojrzałem na Jimmy’ego, który zalał się rumieńcem.

– Cholera, Daisy, musiałaś mu wszystko wypaplać?

– Uważaj, co mówisz przy siostrze – ostrzegłem go i wstałem. – Nie ma się czego wstydzić, to normalne, że uważasz jakąś dziewczynę za ładną.

– Nie słuchaj go. On co wieczór dobiera się do innych majtek. Zupełnie jak kiedyś jego ojciec. – Mama uwielbiała robić ze mnie tego złego na oczach dzieciaków.

Jimmy uśmiechnął się szeroko.

– Wiem. Jak dorosnę, będę taki jak Preston.

Pacnąłem go po głowie.

– Trzymaj go lepiej w spodniach, chłopcze.

Jimmy zaśmiał się wesoło i ruszył w kierunku drzwi.

– Chodź, Daisy May. Pójdę z tobą na chwilę na podwórko.

Nawet nie zerknąłem już więcej na matkę, odkładając resztę zakupów do lodówki i zabierając z niej rachunki. Brent siedział cichutko na krześle barowym i uważnie mnie obserwował. Zanim wyjdę, powinienem poświęcić mu choć chwilę. Był środkowym dzieckiem, tym, które nie konkurowało z rodzeństwem o moją uwagę. Specjalnie pozostałą dwójkę wysłałem na zewnątrz, bo Brent lubił mieć mnie tylko dla siebie.

– A więc, co nowego? – zapytałem, opierając się o blat naprzeciwko niego.

Uśmiechnął się i wzruszył ramionami.

– Nic ciekawego. Chciałbym w tym roku zacząć grać w football, ale mama mówi, że to za dużo kosztuje i że będę w tym fatalny, bo jestem za chudy.

Boże, co za suka.

– Doprawdy? No cóż, ja się z nią nie zgadzam. Myślę, że możesz być świetnym obrońcą, albo skrzydłowym. Może przygotujesz mi jakieś informacje na temat tych zajęć, a ja to sprawdzę?

Oczy Brenta rozbłysły.

– Serio? Bo Greg i Joe grają, a też mieszkają w przyczepie. – Wskazał palcem na plac zastawiony przyczepami takimi jak ta. – Ich tata powiedział, że mogę się z nimi zabierać i takie tam. Potrzebuję tylko kogoś, kto uzupełni papiery i zapłaci.

– No jasne, zapłać mu za to. Pozwól mu zrobić sobie krzywdę, wtedy zobaczymy, czyja to będzie wina – mruknęła matka z papierosem zwisającym jej z ust.

– Jestem pewien, że mają tam trenerów i opiekunów, którzy wszystkiego pilnują i że rzadko się zdarza, by ktoś poważnie ucierpiał – odparłem, rzucając jej ostrzegawcze spojrzenie.

– Przez ciebie wychowuję najżałośniejszą bandę gówniarzy w całym mieście. Jeśli za kilka lat będą potrzebować, żeby ktoś wyciągnął ich z pudła, to będzie twoja wina. – Wstała i poszła do swojego pokoju.

Kiedy drzwi się za nią zatrzasnęły, spojrzałem na Brenta.

– Zignoruj to. Słyszysz? Jesteś mądry i będą z ciebie ludzie. Wierzę w ciebie.

Młody przytaknął.

– Wiem. Dziękuję ci za ten football.

Sięgnąłem w jego stronę i poklepałem go po głowie.

– Nie ma za co. A teraz może chciałbyś mnie odprowadzić do wozu?

Amanda

Mój starszy brat, Marcus, był na mnie zły. Był przekonany, że zostaję w domu, zamiast jechać do Auburn, tak jak planowałam, z powodu sytuacji z mamą. Ale to nie był powód. Nie ten prawdziwy. No, może trochę. Na początku jednak wynikało to z całkowicie egoistycznych pobudek. Chciałam, żeby Preston Drake mnie zauważył. No cóż, trzy miesiące temu moje życzenie spełniło się na jakieś czterdzieści minut. Od tamtej pory ani razu na mnie nie spojrzał. Po kilku żałosnych próbach zwrócenia na siebie jego uwagi przestałam się starać.

Niestety było już nieco za późno, żeby zdecydować się na Uniwersytet Auburn zamiast lokalnego collage’u. A jednak poczułam prawie ulgę, że nie mogłam wyjechać. Mama nadal starała się poradzić sobie ze zdradą i ucieczką naszego taty, który teraz mieszkał zaledwie godzinę drogi stąd ze swoją nową dziewczyną i ich dzieckiem.

Opuszczenie domu wiązało się z zostawieniem mamy samej w tym wielkim gmaszysku. Gdybym nie podjęła decyzji o pozostaniu tutaj i próbie zwrócenia na siebie uwagi Prestona, dziś wyjeżdżałabym już do Auburn. Mama pewnie by płakała, a ja śmiertelnie bym się o nią martwiła. Nie była jeszcze wystarczająco silna, by zostawić ją samą sobie. Może w przyszłym roku.

– Nie możesz tu wiecznie mieszkać, Amando – powiedział Marcus, drepcząc przede mną nerwowo. Wyszłam na zewnątrz z nowym numerem „People” w nadziei, że złapię trochę słońca przy basenie, kiedy pojawił się mój starszy brat. – W pewnym momencie będziemy musieli dać mamie czas na to, żeby nauczyła się radzić sobie sama. Wiem, że to trudne. Spójrz na mnie, wciąż zaglądam tu cztery czy pięć razy w tygodniu, by sprawdzić, czy wszystko u niej w porządku. Nie chcę, byś rezygnowała ze swoich marzeń tylko dlatego, że czujesz się odpowiedzialna za naszą matkę.

Moją rezygnację z wyjazdu do Auburn zdołałam ukryć przed nim aż do dzisiaj. Zwykle jest zbyt zajęty swoją narzeczoną, Willow, i internetowymi kursami, by interesować się tym, co robię.

– Wiem o tym, ale może to ja nie byłam jeszcze gotowa, by opuścić dom. Może tu chodzi o mnie. Pomyślałeś o tym?

Marcus zmarszczył brwi i zaczął pocierać dłonią brodę, co w jego przypadku było oznaką frustracji.

– Okej. W porządku. Powiedzmy, że jeszcze nie chcesz wyjeżdżać. Zastanawiałaś się, czy w takim razie nie zacząć w styczniu? Co myślisz o zasmakowaniu studenckiego życia, będąc jeszcze w domu, a potem o wyrwaniu się stąd?

Wzdychając, odłożyłam magazyn na kolana. Mogłam darować sobie czytanie, dopóki Marcus nie wyrzuci z siebie tego, co go męczy.

– Nie, nie myślałam o tym, bo to głupie. Mogę cały rok chodzić tutaj, a potem się przenieść. Mnie to pasuje. Znam tu ludzi, chcę być na twoim ślubie. Chcę pomóc Willow go zaplanować. Nie chcę mieszkać cztery godziny drogi stąd i przegapić tego wszystkiego.

Wiem, to był cios poniżej pasa. Wszystko, co było związane z ich ślubem, sprawiało, że mój braciszek stawał się miękki i ugodowy. W końcu przestał chodzić nerwowo i usiadł obok mnie na leżaku.

– Więc chodzi o to, że chcesz zostać w domu, tak? O to, że nie jesteś jeszcze gotowa, by stąd wyjechać? Bo jeśli w tym właśnie rzecz, to nie mam z tym problemu. Nie chcę, żebyś wyjeżdżała, jeśli nie jesteś na to gotowa. A już za cholerę nie do Auburn. Skoro tego właśnie chcesz, jeśli TY tego chcesz, to mnie to cieszy. Nie chcę tylko, żeby to, co zrobił ojciec, pochłonęło więcej ofiar niż do tej pory.

Był taki dobry. Dlaczego nie mogłam się zadurzyć w facecie takim jak mój nadopiekuńczy, kochający brat? Było na świecie jeszcze paru takich gości. Sama kilku poznałam. Dlaczego więc musiałam się uczepić takiej męskiej dziwki?

– Tu naprawdę chodzi o mnie. Przysięgam.

Marcus przytaknął, po czym pacnął mnie w stopę i wstał.

– Dobrze. Teraz czuję się o wiele lepiej. Skoro się dzisiaj nie wyprowadzasz, jesteś zaproszona na imprezę zaręczynową, którą chłopcy przygotowują dla mnie i dla Low.

Chłopcy?

– Jacy chłopcy?

– No wiesz, moi. Rock, Preston, Dewayne. Prawdę mówiąc, wszystko przygotowuje Trisha, oni tylko organizują alkohol.

– A Trisha nie potrzebuje przypadkiem pomocy? – zapytałam, myśląc jednocześnie o tym, jakie to żenujące liczyć na to, że zostanę przydzielona do tych samych zadań co Preston.

– Tak, jestem pewien, że potrzebuje. Może do niej zadzwonisz?

Tak zrobię. Jeszcze dzisiaj.

– Okej, spoko. A kiedy ma być ta impreza?

– W najbliższy piątek.

- Rozdział II -

Preston

– Gdzie mam położyć te wielkie papierowe kule i co to, do cholery, właściwie jest?

Trisha, jedyna kobieta, która jak dotąd zdołała przekonać któregoś z moich przyjaciół do ślubu, spojrzała na mnie z ostatniego stopnia drabiny i wybuchnęła śmiechem.

– Połóż to pudełko z lampionami na stole obok kwiatów – poinstruowała mnie, po czym odwróciła się i zaczęła przywiązywać wstążki do sufitu.

Kiedy zgodziłem się pomóc w zorganizowaniu tej imprezy, myślałem, że dołożę się do piwa. Nawet mi do głowy nie przyszło, że będę coś nosił i wieszał przez cały dzień. Trisha zażądała, byśmy byli tu już o ósmej rano. Ledwo wysępiliśmy chwilę przerwy na lunch. Następnym razem, kiedy któryś z moich durnych kolegów się zaręczy, nie popełnię już tego błędu i nie zaoferuję swojej pomocy.

– Preston, w samochodzie jest jeszcze pięć pudeł. No co tak stoisz? – zapytał Rock, rzucając na stół kolejne pudło.

– Staram się znaleźć jakąś drogę ucieczki.

Rock zachichotał.

– Życzę powodzenia. Moja kobieta nikogo stąd nie wypuści, dopóki to miejsce nie zacznie wyglądać tak, jak sobie tego życzy.

– Powinieneś był nas ostrzec, że Trisha jest dekoratorskim nazistą.

Rock klepnął mnie po plechach.

– Jeszcze czego. Wtedy zostalibyśmy tylko ja i Trisha. A chciałem, żebyście wszyscy cierpieli razem ze mną.

W porządku. Jeszcze pięć pudeł i znajdę sposób, żeby się stąd wydostać. Poszedłem za Rockiem z powrotem do wozu. Nagle podjechał znajomy mercedes. Co, do cholery, robiła tutaj Amanda? O tej porze miała już być daleko stąd, w college’u. Nie przyszedłbym do Hardych, gdybym wiedział, że jest choć cień szansy, że ona też się tutaj pojawi. Cholera. Ta laska doprowadzała mnie do szaleństwa. Trzy miesiące temu zaczęła ze mną ostro flirtować. I, jak widać, nie odpuszczała. Nie byłem kimś, z kim mogłaby kręcić. Moje życie było zbyt popieprzone dla kogoś tak niewinnego jak Amanda.

Drzwi jej samochodu otworzyły się i pojawiła się w nich bardzo długa, opalona noga. Zatrzymałem się. Ta dziewczyna była moim słabym punktem. Po bardzo obrazowym śnie o tym, jak wygląda i smakuje, za każdym razem, kiedy pieprzyłem jakąś laskę, zamykałem oczy i wyobrażam sobie, że to Amanda. Straszny ze mnie dupek, ale… no cóż…

Amanda wysiadła z wozu, a maleńkie, czerwone szorty, które miała na sobie, sprawiały, że jej zgrabne, zakończone czerwonymi szpilkami nogi wydawały się jeszcze dłuższe, niż były w rzeczywistości. Kurwa mać, zaraz mi stanie. Marzyłem o tych nogach o trzy miesiące za długo. Gdyby traktowała mnie jak czubka, którym bezsprzecznie byłem, znacznie łatwiej byłoby mi ją ignorować. Uśmiechnęła się, puściła nam oczko, wprawiając w ruch te swoje długie rzęsy, i przerzuciła blond włosy za ramię. Choć w Live Bay, lokalnym barze, udało jej się upić już kilka razy, jej niewinność aż biła po oczach, co było dla mnie wystarczającym ostrzeżeniem.

– Weź to pudło! – krzyknął Rock, wyciągając kolejny pakunek z samochodu.

Starannie unikałem jakiegokolwiek kontaktu wzrokowego z Amandą. Nie mogłem się przemóc. Ona by się uśmiechnęła, a ja wyszedłbym na dupka, starając się ją od siebie odsunąć. Ignorowanie jej było lepszym pomysłem. Nie chciałem patrzeć, jak te flirciarskie błyski w jej oczach zamieniają się w ból i smutek tylko dlatego, że otworzyłem usta, by karmić ją kłamstwami. Tego lata widziałem to już zbyt wiele razy. Moje serce by tego nie wytrzymało.

Podniosłem pudło i ruszyłem w stronę mieszkania jej tatuśka. Znajdowało się ono tuż przy plaży, czyli w idealnym miejscu na dzisiejszą imprezę. Patio kompleksu mieszkaniowego wychodziło na basen, który dziś zarezerwowany był tylko dla nas.

– Witaj, Prestonie. – Amanda już była obok mnie.

Nie dawała za wygraną.

– Manda, czy nie powinnaś czasem być teraz w drodze na kampus? – Proszę, Boże, niech ona wyjedzie jak najdalej od mojego zboczonego umysłu.

– Zostaję tu na ten rok. Zdecydowałam, że nie jestem jeszcze gotowa, by opuścić dom.

No żeż kurwa! Nie wyjeżdżała? No nie! Ona musi stąd wyjechać, zanim zdążę zrobić coś głupiego. Coś takiego jak na przykład zaciągnięcie jej do najbliższej sypialni, rozebranie jej z tych czerwonych szortów i skosztowanie każdego kawałka jej ciała.

– Kiedyś będziesz musiała dorosnąć. Nie możesz cały czas mieszkać z mamusią. – Byłem dupkiem.

Nie musiałem na nią patrzeć, by wiedzieć, że już koło mnie nie idzie. Znów to zrobiłem. Jedyne, w czym byłem mistrzem, to krzywdzenie jej słowami. Powinienem to tak zostawić, wejść do środka i udawać, że w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy. Ale nie mogłem.

Zatrzymałem się i odwróciłem, by na nią spojrzeć. Stała z dłońmi zaciśniętymi przed sobą, tak że jej cycki były wypchnięte do przodu i… O cholera! Nie miała na sobie stanika. Sutki widocznie przebijały się przez materiał bluzki. Co ona wyprawiała? Nie musiała się przecież tak ubierać.

– Manda, załóż stanik. Wiem, że twoje piersi nie są tak duże, ale ta bluzka naprawdę wymaga stanika.

W jej wielkich, zielonych oczach zebrały się łzy. To był cios poniżej pasa. Nienawidziłem tego, że każde moje słowo było dla niej takie okrutne, ale jakoś musiałem trzymać ją na dystans. Ona nie miała zielonego pojęcia o tym, kim tak naprawdę jestem. Nikt tego nie wiedział. Dla każdego byłem kimś innym. Czasami nawet sam nie wiedziałem, kim właściwie jestem.

Odchyliła głowę, a długie, jasne włosy opadły jej na plecy. Skrzyżowała ramiona na piersi i szybko przeszła obok mnie. Położyłem pudło przy drzwiach, po czym odwróciłem się i ruszyłem w stronę jeepa. Nie mogłem tu zostać. Musiałem coś zmasakrować, zanim całkiem oszaleję.

Amanda

Miałam dość. Koniec z tym. Nie mogłam już dłużej zabiegać o to, by Preston mnie polubił. Wciąż zachowywał się, jakbym była młodszą siostrą jego najlepszego przyjaciela, której wcale nie bzyknął za klubem. To tylko sprawiało mi coraz większy ból. Nadszedł czas, bym ruszyła z miejsca, zaczęła żyć. Żebym w końcu zostawiła go w spokoju. Właśnie dał mi do zrozumienia, jak niezadowalające jest dla niego moje ciało. Odłożę wspomnienie o swoim pierwszym razie na półkę. Zapomnę o tym i już nigdy nie spojrzę wstecz. I tak nie mogłam przecież nikomu o tym powiedzieć. Wystarczająco upokarzające było już to, że ode mnie uciekł. Nawet mnie nie pocałował. Myśl o dotykaniu mnie ustami musiała być dla niego naprawdę odrzucająca.

Nie musiałam się jeszcze nikomu pokazywać. Zamiast wejść do salonu, gdzie wszyscy przygotowywali dom na imprezę, wbiegłam po schodach. Sadie White, moja najlepsza przyjaciółka, miała być tutaj dziś wieczorem. Nie będę więc taka samotna w tym tłumie. Zamknęłam za sobą drzwi do mojej sypialni w domu ojca, wyjęłam telefon i wykręciłam numer Sadie.

Nie powiedziałam jej wszystkiego. Nie wiedziała, że oddałam Prestonowi swoje dziewictwo w magazynie z tyłu baru, jak jakaś tania dziwka. Byłam zbyt zawstydzona, by wyznać jej tę część brzydkiej prawdy. Wiedziała jednak, że przez cały tamten wieczór ostro ze mną flirtował i że poszliśmy do jego jeepa, gdzie wygłupialiśmy się nieco, zanim on uciekł bez słowa.

– Halo? – Głos Sadie był wesoły i radosny. Jax, gwiazda rocka alias jej chłopak, przebywał właśnie w mieście. Zawsze gdy przyjeżdżał, cała była w skowronkach. Tym razem przyjechał po to, by ją spakować i pomóc jej w przeprowadzce do Kalifornii. Starałam się teraz o tym nie myśleć.

– Wiem, że razem z kochasiem właśnie się pakujecie, ale chciałam się upewnić, czy przyjdziesz tu dziś wieczorem. – Nie byłam w stanie ukryć swojego smutku. Ona szybko to wyczuje.

– Będę. Co się stało, Amando? – W jej głosie słychać było zmartwienie.

Przełknęłam ślinę przez zaciśnięte gardło i zacisnęłam dłoń na telefonie, walcząc o kontrolę nad swoimi emocjami.

– Po prostu nie chciałam być sama. Z… wszystkimi.

Sadie westchnęła.

– Chodzi o Prestona, prawda? Przysięgam, że mam ochotę skopać mu tyłek.

– Nie. To… Okej, może i chodzi o niego. Ale to moja wina. Powinnam była trzymać się od niego z daleka. Wiedziałam jaki jest. – No, może i nie przypuszczałam, że mnie bzyknie, ucieknie i już nigdy nie będzie dla mnie miły. Ale miałam przecież świadomość tego, że jest podrywaczem. A to był jego sposób na spławienie mnie.

– Będę tam. Nie będziesz sama. A tak właściwie to będziesz nawet miała osobę towarzyszącą.

Przestałam nerwowo mrugać w próbie powstrzymania łez i czekałam na dalsze wyjaśnienia. Co ona miała na myśli? Miała zamiar podzielić się Jaxem? Nie… to nie miało sensu.

– Co?

Sadie odchrząknęła, po czym przysłoniła mikrofon słuchawki dłonią, by odciąć mnie od prowadzonej przez siebie rozmowy. Czekałam cierpliwie, aż ją zakończy i wyjaśni mi, o co właściwie chodziło.

– Okej. Już mówię, w czym rzecz. Jason, brat Jaxa, jest tutaj teraz. Poznałaś go jakieś pół roku temu, pamiętasz? Był na imprezie urodzinowej, którą zorganizowałam Jaxowi w domku na plaży.

– Oczywiście, że go pamiętam. Trudno byłoby zapomnieć. – Był bardzo podobny do Jaxa. Miał tylko nieco spokojniejsze usposobienie. Tamtej nocy musiałam wciąż podtrzymywać rozmowę, bo on sam nie mówił zbyt wiele.

– No cóż, pytał o ciebie. Wiedziałam, że interesuje cię Preston, czego kompletnie nie potrafię zrozumieć. Jest ładny i w ogóle, ale to męska dziwka. Jason za to dziś znów o tobie wspominał.

Jason Stone, młodszy brat największej miłości nastoletnich fanów mnie lubił?

– Hmm, no cóż, okej. Tak myślę. To znaczy, serio? Jason? Przecież on umawia się z modelkami. Ostatnio widziałam go w „Teen Heat” z Kipley McKnowel. Nie mogę z tym konkurować. Widziałam reklamę kosmetyków, w której wystąpiła.

Sadie się zaśmiała.

– Ona jest wyfotoszopowana w tej reklamie. W rzeczywistości nie jest aż tak wspaniała. Poznałam ją. Uwierz mi. Poza tym był z nią tylko ten jeden raz. Powiedział potem, że brakuje jej inteligencji. Nie był nią zbytnio zainteresowany.

– Jason Stone… serio? – Z trudem mogłam w to uwierzyć. Dopiero niedawno przyzwyczaiłam się do Jaxa Stone’a, który pojawiał się w moim domu u boku Sadie. Ale żeby teraz iść na randkę z jego bratem?

– Tak, serio. Rozumiem, że jesteś zainteresowana. – Jej rozbawiony głos wywołał uśmiech na mojej twarzy. Może właśnie tego potrzebowałam, żeby zapomnieć o Prestonie. On mnie nie chciał. Musiałam się z tym pogodzić.

– Okej. Tak, to znaczy, jeśli on jest tego pewien.

– Jesteś zupełnie zielona, Amando Hardy. To, że nie możesz zdobyć zainteresowania faceta, którego celem jest przespanie się z połową Ameryki, nie znaczy, że nie jesteś piękna, mądra i niezwykle pociągająca dla każdego, kto ma oczy i mózg. Zaufaj mi, zgoda?

Ciężar w mojej piersi nieco zelżał. Ból wciąż był obecny, ale nadzieja na to, że mogę żyć dalej i Preston już mnie nie zrani, była wielką ulgą. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że stanie się to za sprawą Jasona Stone’a. Dzisiejszy wieczór nie zapowiadał się jednak tak tragicznie.

– Ufam ci. A teraz powiedz, w co mam się ubrać?

- Rozdział III -

Preston

Zignorowałem kilka połączeń od Rocka, który wydzwaniał do mnie po mojej wcześniejszej ucieczce. Będzie musiał mi to wybaczyć. Nie mogłem mu nic wyjaśnić. Będę musiał wyłożyć nieco więcej kasy, niż zakładałem, żeby zrekompensować mu to, że nie pomagałem przy organizacji przyjęcia. Pozostanie w pobliżu Amandy i niepadnięcie przed nią na kolana, by błagać ją o wybaczenie mi mojego głupiego zachowania i tego, co powiedziałem, było niemożliwe. Nie znosiłem patrzeć, jak cierpi. Nie znosiłem jej ranić. Byłem bydlakiem. Ale nie mogłem pozwolić, by się do mnie zbliżyła. Była na to zbyt słodka i niewinna.

Zamknąłem drzwi jeepa, wziąłem głęboki oddech i ruszyłem w stronę mieszkania ojca Marcusa. Przez otwarte okna już było słychać muzykę, a parking powoli się zapełniał. Przyjechałem nieco wcześniej, żeby mieć okazję wręczyć Rockowi kasę w ramach zadośćuczynienia za to, że zostawiłem go samego z całą robotą.

Zanim dotarłem do drzwi, te otworzyły się, a z mieszkania wyszedł Rock. Jego mina świadczyła o tym, że jest bardziej zmartwiony niż zły. Cholera.

– Wszystko z tobą okej? – To były jego pierwsze słowa.

Sięgnąłem do tylnej kieszeni i wyciągnąłem kilka setek.

– Proszę. Weź to. To moja część za imprezę. Miałem coś do załatwienia, więc musiałem uciekać.

Rock sięgnął po banknoty, ale nie schował ich do kieszeni. Trzymał je w wyciągniętej ręce.

– Wpieprzyłeś się w coś i teraz nie możesz się z tego wygrzebać?

Co? Chwila… Czy on miał na myśli narkotyki?

– Hmm, nie.

Rock skrzywił się i wskazał na banknoty, które wciąż trzymał w dłoni.

– Więc skąd, do cholery, bierzesz kasę, która ci się nigdy nie kończy? Bo tak się składa, że wiem, skąd pochodzisz, chłopaku, i to na pewno nie jest część spadku.

Nie pierwszy raz unikałem tego pytania. Ale po raz pierwszy musiałem się z nim zmierzyć na trzeźwo.

– Nie chodzi o prochy, Rock. A teraz schowaj to i zaprowadź mnie do środka.

Rock zaczął się wiercić, ale nie ruszył się z miejsca.

– Wiesz, że jeśli będziesz potrzebował pomocy z wydostaniem się z czegoś, to ci pomogę, prawda?

Odkąd byliśmy dzieciakami, on zawsze stał za mną murem. Był też jedynym przyjacielem, którego miałem w okresie dorastania w przyczepie. Jednak tylko raz mnie w niej odwiedził. Mama była wtedy nawalona jak stodoła i rzucała przez kuchnię ostatnimi naczyniami, jakie mieliśmy, ponieważ poprzedniego dnia zapomniałem pozbierać puste butelki po whisky i wyrzucić je do śmieci. Tego dnia widziałem przerażenie w oczach Rocka. To był pierwszy i ostatni raz, kiedy komukolwiek pozwoliłem się odwiedzić.

Przytaknąłem, obszedłem go i ruszyłem do drzwi wejściowych. Rock klepnął mnie po plecach, gdy przechodziłem obok niego i wtedy już wiedziałem, że między nami wszystko gra.

Mieszkanie wyglądało niesamowicie. Papierowe kule, które tak dziwiły mnie rano, zwisały z sufitu i całkiem nieźle wyglądały. Wszędzie pełno było kwiatów w wazach owiniętych białymi światełkami. Jeszcze nie wszyscy dotarli, ale wiedziałem, że wkrótce się zjawią. Przeskanowałem pokój w poszukiwaniu Amandy. Jej też jeszcze nie było. Miałem więc czas, żeby się napić i wyrwać jakąś laskę, zanim się zjawi.

Na patio i wokół basenu stało kilka barów. Ruszyłem w tamtą stronę. Świeże powietrze i kieliszek tequili dobrze mi zrobią.

– Zostawiłeś mnie. Powinnam cię teraz wepchnąć do tego basenu – powiedziała groźnie Trisha, idąc w moją stronę.

– Wiem, przepraszam. Dałem Rockowi kasę, żeby wam to jakoś zrekompensować. Coś mi wypadło. Musiałem iść.

Trisha wywróciła oczami.

– Tanie dziwki nie są żadną ważną sprawą. Jest ich pełno.

Pozwolę jej myśleć, że uciekłem, żeby się bzykać. To było zdecydowanie lepsze niż prawda, czyli że zwiałem, ponieważ Amanda Hardy tak bardzo zalazła mi za skórę, że nie byłem w stanie trzeźwo myśleć. To ona była w mojej głowie, kiedy ulżyłem sobie pod prysznicem tuż przed przyjściem na imprezę.

– Nie wrzucaj mnie do basenu. Bo wpadnę na pomysł rozebrania się i rozkręcenia imprezy – odparłem, puszczając jej oczko.

– Nie byłabym tym specjalnie zaskoczona – dodała i odeszła.

Właśnie zatrzymałem się przy pierwszym barze, kiedy zobaczyłem Dewayne’a, kolejnego przyjaciela z czasów podstawówki. Ja, Rock, Marcus i Dewayne staliśmy się sobie bliscy od momentu, kiedy zostaliśmy zawieszeni w drugiej klasie za bójkę na placu zabaw. To doświadczenie zbliżyło nas do siebie. Potrzebowałem rodziny, a oni mi ją zastąpili.

– Czyż to nie król cipek we własnej osobie? – rzucił Dewayne. – Zjawiłem się, żeby pomóc, a ciebie już nie było. Oczywiście nie byłem tym zaskoczony. Bardziej zdziwiłoby mnie to, gdybyś został i faktycznie pracował cały dzień.

– Zamknij się. Ty leniwa dupo, wiem, że nie siedziałeś tutaj przez cały dzień – odparłem z uśmiechem i spojrzałem na chłopaka w smokingu stojącego za barem. – Kieliszek tequili.

– Zaczynasz z grubej rury, co? O cholera.

Już miałem mu odpowiedzieć, gdy nagle wytrzeszczył oczy i cicho zagwizdał. Podążyłem za jego wzrokiem i prawie zakrztusiłem się własnym językiem.

Pojawiła się Amanda. Miała na sobie obcisłą białą sukienkę. Jej długie opalone nogi wyglądały na jeszcze dłuższe w tych brązowych sandałkach na szpilkach. Jej jedwabiste blond włosy były zakręcone i wysoko upięte, choć kilka loków zwisało swobodnie, dotykając jej nagiego karku i ramion. Do diabła.

– Czy ona jest z Jasonem Stone’em? Kurwa, mam nadzieję, że nie. Marcus się wkurzy. – Słowa Dewayne’a  były dla mnie jak policzek.

Oderwałem od niej wzrok, by zobaczyć, do kogo należy ramię, na którym się opierała. Brat Jaxa Stone’a patrzył na nią i uśmiechał się, mówiąc coś do niej. Rozśmieszał ją. Spoglądała na niego, jakby ją fascynował. Kurwa mać. To podziałało na mnie jak czerwona płachta na byka. Ruszyłem w ich stronę. Nagle poczułem na swoim ramieniu dłoń, która mocno pociągnęła mnie do tyłu.

– Co ty, do diabła, wyprawiasz? – Zaskoczył mnie surowy ton Dewayne’a. Co ja wyprawiałem?

– Ja, on, ona… Sam nie wiem.

Nie spojrzałem mu w oczy. Nie mogłem w żaden sposób wyjaśnić swojej głupiej odpowiedzi. Zamiast tego ponownie odwróciłem się do barmana.

– Nalej podwójnie i od razu proszę o dolewkę.

Amanda

Jason był facetem, jakim Preston z pewnością nie był. Niezwykle uprzejmy. Lubił ze mną rozmawiać. Sprawiał, że czułam się atrakcyjna. Nie ranił mnie słowami. Nie obserwował tłumu w poszukiwaniu laski, którą może porwać i bzyknąć. Był tu ze mną. Całkowicie. To było miłe. Lubiłam czuć się pożądana.

Więc dlaczego wciąż spoglądałam na Prestona? Marcus i Low jeszcze nie zdążyli przyjechać, a on już zaczął pić.

– Masz ochotę czegoś się napić? – zapytał Jason. Oderwałam wzrok od Prestona i odwróciłam się w stronę mojego dzisiejszego partnera.

– Nie, dziękuję. Chyba że ty chcesz – odparłam. Od barów wolałam trzymać się dziś na dystans. Im dalej od Prestona, tym lepiej.

– To wszystko przygotowała Trisha? Wykonała kawał dobrej roboty. To miejsce wygląda magicznie. Bardzo romantycznie – powiedziała oczarowana Sadie, gdy podeszła do nas z Jaxem. Został zatrzymany już przed wejściem i od razu rozpoczęły się żądania o autografy. Musiałam sprowadzić Trishę, by rozpędziła towarzystwo. Wielu gości było już przyzwyczajonych do obecności Jaxa, dla wielu będzie to jednak nowość i wiedziałam, że wpłynie to na Sadie.

– Tak, pracowała nad tym cały dzień. Ona rozkazywała, a my robiliśmy – odparłam.

Sadie złapała mnie za ramię i przyciągnęła do siebie.

– Preston patrzy w naszą stroną. Nie wygląda na szczęśliwego. Musimy się zmywać – wyszeptała.

Absolutnie się z nią zgadzałam.

– Chodźcie, pójdziemy na plażę i zobaczymy, co jest pod namiotem, który Trisha kazała tam postawić. Wiem, że gra tam muzyka i że jest parkiet do tańca.

– Och, poczekaj. Marcus i Low przyjechali – powiedziała Sadie, wskazując na drzwi, którymi właśnie wyszliśmy na zewnątrz. Faktycznie, byli już w mieszkaniu i rozmawiali z gośćmi. Powinniśmy zamienić z nimi choć kilka słów, zanim pójdziemy na plażę.

– Chodźmy najpierw się przywitać – zaproponowałam, spoglądając na Jasona, by się upewnić, czy odpowiada mu taki scenariusz.

– Tak, miejmy za sobą przywitanie ze starszym bratem. Może dzięki temu będę nieco mniej zestresowany. – Jego rozbawiony ton nie przyćmił niepokoju widocznego w jego oczach. Jason naprawdę był zdenerwowany. Marcus był całkiem w porządku w kwestii mojego randkowania, o ile akceptował mój wybór. Nie próbował odstraszać facetów ani mnie nie zawstydzał.

– Będzie miły. Chodź.

– Nie wiem, czy powinieneś jej wierzyć. Masz na nazwisko Stone – powiedział przeciągle Jax.

– Och, przestań. Dobrze wiesz, że już sobie odpuścił. Spójrz na niego. Zobacz, jak zapatrzony jest w Willow – odparła Sadie.

Kiedyś Marcus szalał za Sadie. Właśnie dzięki niemu ją poznałam. Ale to właśnie Jaxowi udało się ją zdobyć. Marcus nie miał najmniejszych szans. Kiedy w jego życiu pojawiła się Willow, tak bardzo cieszyłam się jego szczęściem. Była równie piękna na zewnątrz, jak i w środku. Musieli pokonać wiele przeszkód rzuconych im pod nogi przez naszego ojca i siostrę Willow, ale zdołali to przetrwać. Kochali się wystarczająco mocno. A może nawet mocniej. Też chciałam kiedyś doświadczyć czegoś takiego.

– Będę szczęśliwy, kiedy Marcus się ożeni i będzie miał dzieciaka, albo nawet dwoje – mruknął Jax. Krzywy uśmieszek przekonał nas, że tylko żartuje. No cóż, może i było w tym ziarenko prawdy. Jax był niezwykle zaborczy, jeśli chodziło o Sadie. Nie lubił, gdy jakikolwiek facet zbytnio się do niej zbliżał. A Marcus kiedyś przekroczył tę granicę.

Sadie zaśmiała się i ucałowała go w policzek. Dzięki szpilkom, które miała na nogach, nie musiała stawać na palcach, by to zrobić.

– Jutro się do ciebie przeprowadzam. Czego jeszcze chcesz?

Jax podniósł brew.

– Serio chcesz, żebym odpowiedział na to pytanie przy świadkach?

Sadie zarumieniła się i opuściła głowę, wywołując tym samym śmiech Jaxa.

– Chodźmy pogadać z Marcusem. Ta dwójka będzie zachowywać się coraz bardziej słodko, jeśli jeszcze chwilę tu zostaniemy – skomentował Jason, przeprowadzając mnie obok swojego brata i Sadie.

Marcus i Low stali pod białymi światełkami, które Trisha i ja połączyłyśmy ze sobą w jeden łańcuch i owinęłyśmy wokół kilku papierowych latarni na środku głównego pomieszczenia. Uśmiech na twarzy Marcusa mnie rozbrajał. Uwielbiałam widzieć go tak szczęśliwego. Cieszyło mnie to, że znalazł Low. Jeśli ktokolwiek zasłużył na szczęśliwe zakończenie, to z pewnością mój starszy brat ze swoim wielkim serduchem.

– Jesteś pewna, że mi nie przywali? – zapytał Jason, zbliżając usta niebezpiecznie blisko mojego ucha.

Przytaknęłam.

– Tak, jestem pewna. Chodź już.

Marcus podniósł głowę i spojrzał na mnie, zupełnie jakby usłyszał nasze szepty. Uśmiech na jego ustach zamarł w momencie, gdy spojrzał na Jasona, ale tylko na chwilkę. Szczery wyraz radości znów zagościł na jego twarzy, kiedy spojrzał w oczy mojemu towarzyszowi. Najwyraźniej go zaakceptował.

– Nie spodziewałem się, że z kimś przyjdziesz – powitał mnie, gdy stanęliśmy z Jasonem przed nim i przed Low.

– Wyjaśniło się na chwilę przed imprezą. Jason uratował mnie przed przyjściem solo – wyjaśniłam.

– Albo twoja siostra zgodziła się ze mną przyjść, a ja na tym skorzystałem – dodał Jason.

Marcus uśmiechnął się i przytaknął.

– Mogę cię polubić.

Low wyciągnęła dłoń w stronę Jasona.

– Jestem Willow, bardzo miło cię poznać. Jeśli udało ci się wyciągnąć Amandę na randkę, to musisz być wspaniałym facetem.

Jason uścisnął jej rękę, po czym spojrzał na mnie z uśmiechem.

– Już od jakiegoś czasu próbowałem zebrać się na odwagę, żeby zaprosić ją na spotkanie. Dziś był mój szczęśliwy dzień.

Serio? Był mną zainteresowany już od jakiegoś czasu? Wow. Tego się nie spodziewałam. To był Jason Stone. Gość, który był tematem newsów, którego uwielbiały brukowce.

– No cóż, cieszymy się, że tu jesteś – zapewniła go Willow.

– Co on najlepszego wyrabia? – zapytał nagle Marcus, robiąc krok do przodu. Jego uwaga skupiona była na czymś na zewnątrz mieszkania.

– Cholera – warknął Rock, przebiegając obok nas w stronę drzwi wychodzących na balkon. Marcus ruszył za nim. O co tu, do diabła, chodziło?

Potem zobaczyłem Dewayne’a stojącego pomiędzy Prestonem, który opierał się o bar z rozbawioną miną, a jakimś gościem, który na niego krzyczał i wskazywał palcem zza ramienia Dewayne’a.

Odwróciłam się w stronę tarasu. Coś było nie tak. Czy Preston wywołał bójkę? Dlaczego to zrobił? I dlaczego, do diaska, tak mnie to interesowało?

– Poczekaj. Nie idź tam, Amando – zawołała Low, kiedy ruszyłam za bratem. Chciałam wybiec na zewnątrz i zignorować jej ostrzeżenie, ale to oznaczałoby, że opuściłam również Jasona. Wielkie oczy Sadie napotkały mój wzrok, kiedy ona i Jax stanęli obok nas, by także pogratulować Marcusowi i Low. Musiałam jakoś im wyjaśnić, dlaczego powinnam być teraz na zewnątrz. Musiałam sprawdzić, czy z Prestonem wszystko dobrze.

– Zaraz wrócę. Mogą mnie tam potrzebować. – To było jedyne wytłumaczenie, jakie przyszło mi głowy, po czym ruszyłam za Marcusem.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginalny: Just for Now

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Agnieszka Skowron

Redakcja: Klaudia Tyliba

Korekta: Aleksandra Tykarska

Projekt graficzny okładki: Jessica Handelman

Skład: IMK

Opracowanie graficzne okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy

Zdjęcie na okładce: © 2013 by Michael Frost

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Copyright © 2013 by Abbi Glines

Copyright for Polish translation © Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2016

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-934-2

Przygotowanie eBooka: Mariusz Kurkowski