Anna B. Kann

Do zobaczenia w Barcelonie

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Redaktor prowadzący: Zuzanna Klim

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Zdjęcie na okładce: © Robert Swiderski /Trevillion Images

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przechowywanie lub wprowadzanie do systemu wyszukiwania, dystrybucja w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakichkolwiek środków (elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych) bez wcześniejszej pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Copyright © Anna B. Kann
Copyright for this edition © Wydawnictwo Pascal

Bielsko-Biała 2014

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-425-5

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Teo, dziękując za rozmowy i flamenco...

CZĘŚĆ PIERWSZA

Taka jest siła prawdopodobieństwa:
każdy odnajduje cząstkę siebie.

Rozdział pierwszy

Ewa

W samolocie usiadła z dala od grupy i wyjęła z torby laptop, by dokończyć raport dla firmy. Taki był warunek: inaczej nie dostałaby urlopu. Chciała więc mieć to jak najszybciej z głowy, przestać myśleć o obowiązkach, odpocząć, skupić się na sprawach w tym momencie najważniejszych. To nie miały być zwykłe wakacje – to miały być wakacje w Barcelonie.

Wcisnęła przycisk „on” w komputerze. Na ekranie pojawiło się zdjęcie córek. Specjalnie je tam umieściła, by „nie zapomnieć się w pracy”. Tak mówiła wszystkim, którzy pytali.

Zazwyczaj ludzie jako tapetę umieszczają uspokajające widoczki, motylki, rybki albo zostawiają czyste niebieskie tło, by łatwiej wyszukiwać zapisane na pulpicie pliki, ona jednak potrzebowała „przypominacza” – żeby w swej skłonności do emocjonalnego zatracania się w życiu pamiętać o punktach stałych: domu, dzieciach.

Patrzyła teraz na swoje córki siedzące na trawniku w ogrodzie i coraz bardziej czuła się jak uciekinierka. Nikogo przecież nie uprzedziła o swoich planach, że to może być podróż bez powrotu, w jedną stronę. Usprawiedliwiała się, oczywiście. Zdradą Jacka, niespełnieniem, zmęczeniem, rozczarowaniem. I chociaż wiedziała, że ma moralne prawo do tego, co mogło się wydarzyć, a nawet do ostatecznego zamknięcia kilkunastu wspólnych lat, to jednak wzbraniała się przed takim myśleniem, ciągle łudziła się, że tego nie będzie musiała robić, że wbrew logice zdarzy się jakiś cud, zadzwoni telefon, przyjdzie esemes, że Jacek – mimo wszystko – wykona ruch, który na nowo pozwoli jej znaleźć sens w dalszym trwaniu obok niego, umotywuje kolejną próbę odbudowywania leżącego w gruzach życia. Bo przecież ciągle wszystko było możliwe. Wierzyła w to. Kilka razy próbowała nawet z nim o tym rozmawiać, podsuwając różne pomysły, różne strategie, przykłady znajomych, którym się udało stworzyć nowy układ rodzinny, zbudowany na zasadach wyłącznie przyjacielskich. Ale on uważał, że w życiu najważniejsza jest namiętność i jeśli ona umiera, to znika też powód bycia razem.

Bała się przyszłości. Potwornie. Myśl o ewentualnej przeprowadzce wręcz ją paraliżowała. Z drugiej strony jednak nie chciała nieustannie tkwić w zawieszeniu, przyglądając się mijającemu czasowi, czekając na to, co i tak nie chciało nastąpić. Zmiany musiały nadejść. W Barcelonie miała się przekonać, czy potrafi wszystko zacząć jeszcze raz, inaczej, ostatecznie zatrzasnąć na siłę przez siebie uchylaną furtkę, przestać uciekać od decyzji, żyć. Po prostu żyć i cieszyć się tym, co przynosi kolejny dzień. Nie chciała już planów. Przekonała się dawno temu, że nic nie jest dane raz na zawsze, że ważne jest tu i teraz. Przyszłość może się nie zdarzyć.

Zamknęła oczy, wspomnienia jak zwykle zaczęły przepływać bez kontroli, mieszać się ze sobą, tak jakby wszystko działo się jednocześnie, jakby żadne odległości czasowe nie istniały. Poddawała się temu z oporami, bo zmuszało ją to do rewidowania przeszłości, nieprzerwanego układania od nowa minionych wydarzeń w ciągi przyczynowo-skutkowe. Za każdym razem coraz wyraźniej zdawała sobie sprawę, że punktu, w jakim się dziś znalazła, nie można było w żaden sposób ominąć. To było niczym przeznaczenie. Wszystko ku niemu zmierzało. Od kilku lat. Ona czegoś nie zauważyła, on czegoś nie powiedział… Powoli oddalali się od siebie. Rósł mur, nierozwiązane problemy olbrzymiały. I w końcu musiało pęknąć. Jak wrzód. Tak dzisiaj o tym myślała. Że winni byli oboje. Przeoczyli siebie.

Teraz przypomniała sobie, jak któregoś razu, dwa lata temu, Jacek wrócił późnym popołudniem do domu i od razu, z drinkiem w jednej ręce, gazetą w drugiej, rozsiadł się na kanapie w salonie. Był piątek. Od dawna rozmawiali o tym, by gdzieś wyjść, spotkać się z ludźmi, których oboje lubią, ale ciągle to się nie udawało, bo przychodził z pracy zbyt zmęczony. Przekładali więc terminy z tygodnia na tydzień – i tak minęły pewnie ze dwa miesiące, tym razem jednak solennie obiecywał, że stanie się, jak ona chce, że choćby padał na nos, ten wieczór się uda, będzie prezentem dla niej za wszystkie biznesowe spotkania w domu, których szczerze nie cierpiała, a które przygotowywała i w których siłą rzeczy uczestniczyła. Od dawna właśnie tak wyglądało ich życie: raz w tygodniu oficjalna kolacja, reszta dni we względnej ciszy, bez obcych.

Weszła z kieliszkiem wina do pokoju i głośno, by zwrócić na siebie uwagę, usadowiła się w fotelu naprzeciwko. Włączyła telewizor, zaczęła nerwowo skakać po kanałach, ale Jacek nie reagował, całkowicie pochłonięty lekturą. Notowaniami giełdowymi. Dotarło do niej, że z wcześniejszych planów nic nie będzie. Nie wytrzymała:

– Boże, człowieku, zrób coś ze sobą! Nie można całego życia przesiedzieć na kanapie, przepić, przeżreć! Coś mi obiecałeś. Jurek z Baśką znowu idą się pobawić. A my co? A my mamy tylko te koszmarne kolacje z kolejnymi twoimi ważnymi klientami. Ja tak nie mogę! Rozumiesz? Nie chcę żyć jak emerytka, dla której jedyną rozrywką jest krzyżówka w głupiej gazecie lub durnowaty film w telewizji! Jestem jeszcze młoda!!! – krzyczała i jednocześnie dziwiła się, że to robi, bo przecież dotąd wszystko spokojnie znosiła.

Pichciła, dekorowała, serwowała, polewała wino. No właśnie: dużo wina. Za każdym razem o jedną lampkę za dużo. Ale – jak mówiła – na trzeźwo „nie rozbieriosz”. Na trzeźwo to te półmiski dawno wywaliłaby przez okno do ogrodu, panią X potraktowała sosem od pieczeni, a pana Y zmieszała z sałatką w sosie winegret. Tak bardzo nie znosiła tych spotkań, uśmiechów i rozmów, które w żaden sposób nie powinny zdenerwować gości ani – broń Boże! – wprawić w jakiekolwiek zakłopotanie. Konsternację mogło wywołać pytanie o poglądy polityczne, stosunek do Kościoła, gender, autostrady, stadiony, program w telewizji. Jednym słowem, kolacja zawsze była tańcem na polu minowym. Należało być delikatnym, bardzo delikatnym, bo taki klient to worek pieniędzy, to kolejny urządzony kawałek domu, a ten wymagał jeszcze sporych nakładów, jak nieustannie przypominał Jacek. Nie wolno było więc ryzykować. Miała ogród, o którym marzyła, piękne łazienki, w tym jedną tylko dla siebie, wielką kuchnię z jadalnią, salon z kominkiem, pięć sypialni, garderobę i własny gabinet… Tak, było o co dbać! Uśmiech numer siedem i do przodu!

Dom pojawił się po wielu latach ich wspólnego życia, dopiero wtedy, kiedy Jacek zdecydował się otworzyć własną kancelarię adwokacką. Namawiał, by zrobić z tego interes rodzinny, ale nie chciała się na to zgodzić. Uważała, że w dobie powracających kryzysów ekonomicznych jej posada w państwowej firmie, nie najlepiej płatna, ale z gwarancjami skarbu państwa, jest absolutnie niezbędnym zabezpieczeniem. Poza tym, gdyby pracowała w jego kancelarii, kto zająłby się przygotowywaniem tych ważnych kolacji? Dziećmi? I co miałaby z życia? Tyle, co on! Wieczory na kanapie, bo na nic więcej nie znalazłaby już sił. A tak, mogła sobie pozwolić chociażby na to, by dwa razy w tygodniu znikać na kilka godzin w zupełnie innym świecie, w którym w cichym zachwycie słuchało się gitarzysty i śpiewaka. Ich utwory miały w sobie żarliwość modlitwy, sprawiały, że dusza topniała, realny świat przestawał mieć znaczenie… Muzyka wprawiała w trans, dreszcze przebiegały po plecach, a po jakimś czasie ręce zaczynały wybijać rytm, nogi szukać odpowiednich kroków, ciało naprężać się i kołysać… Flamenco. Jej flamenco. Jej prywatny azyl.

Początkowo rodzina i przyjaciele słuchali z niedowierzaniem opowieści o warsztatach, na które się zapisała, o zajęciach, w których uczestniczyła. Myśleli, że to chwilowy kaprys pani po czterdziestce. Ze spokojem czekali na rozwój wypadków. Ale ją coraz mocniej to wciągało. Zamówiła przez internet buty i spódnicę. Otoczyła się książkami, zaczęła się uczyć hiszpańskiego, żeby – jak powtarzała – lepiej zrozumieć filozofię flamenco. Bo dla niej stawało się ono sposobem na życie. W końcu wszyscy musieli przyjąć do wiadomości, że to „sprawa poważna”, pogodzić się z tym, że ma swoje „święte godziny”, jak czasami mówili z przekąsem, swoją osobną półkę z płytami i krąg znajomych, z którymi jeździ na koncerty. Świat, z którego sami się wykluczyli, twierdząc, że to zupełnie nie ich klimaty.

Dzięki flamenco odnalazła w sobie piękno, poczuła się kimś wyjątkowym. Obudziła energię, dzięki której czuła, że może przenosić góry, że nie ma dla niej rzeczy niemożliwych. Nauczyła się dumnie nosić głowę, przestała tłamsić emocje, wściekała się i śmiała całą sobą, bez zahamowań. Jedynie na mężowskich spotkaniach cichła i z grzecznym uśmiechem wzorowej pani domu piła czerwone wino. Ale w myślach i tak rozliczała rytmy kolejnych palos[1]: un-dos-tres, cuatro-cinco-seis, siete-ocho, nueve-diez, un-dos, un-dos-tres…[2] Powtarzała je w sposób, w jaki inni, w chwilach zdenerwowania, liczyli do dziesięciu. I tylko dzięki temu pani X i pan Y mogli spokojnie zjadać to, co podawała na tych traumatycznych dla niej kolacjach.

1) Palos – z hiszp. styl; najczęściej występuje w liczbie mnogiej, ponieważ niemal każdy styl we flamenco składa się z różnych, w pewnym sensie osobnych części.

2) Un-dos-tres… – jeden-dwa-trzy, cztery-pięć-sześć, siedem-osiem, dziewięć-dziesięć, jeden-dwa, jeden-dwa-trzy… – charakterystyczne liczenie rytmu we flamenco; podkreślenie jest zaznaczeniem części akcentowanej; akcenty, obok metrum i tempa, decydują o nazwie stylu.

Jacek, kiedy mu wykrzyczała swoje żale, powiedział ze spokojem:

– Myślałem, że to lubisz. Jeśli to cię tak męczy, mogę spotykać się z klientami gdzie indziej. Nie ma żadnego problemu. Może nawet tak będzie lepiej. Dom jednak krępuje…

No i tak zrobił. Zwolnił ją z obowiązku przygotowywania sałatek i sosów. Rytualne biesiady wyprowadził z domu. Wtedy też ostentacyjnie przestała w nich uczestniczyć. I nie czekała po nocach na jego powroty, tym bardziej że coraz częściej zjawiał się nad ranem. Tłumaczyła to sobie miejscem, które nie zobowiązywało do określonych zachowań. Knajpa jest jednak knajpą. Można sobie na więcej pozwolić…

Silniki samolotu cicho warczały, monotonny błękit za oknami działał jak tabletki nasenne. Z zamyślenia wyrwała ją koleżanka, stawiając na otwartym stoliku kubek z kawą. Rozejrzała się dokoła. Dziewczyny paplały, śmiejąc się i zastanawiając się nad tym, co przyniosą najbliższe dni. Nie mogły uwierzyć, że się udało: dla większości z nich to były pierwsze wakacje bez rodzin, bez mężów, bez dzieci. I do tego jeszcze warsztaty z Paco. Co chwila któraś wykrzykiwała: „Ewo, to dzięki tobie!” i przesyłała całusa. Przeglądały przewodniki, przerzucały się nazwami miejsc, które „koniecznie trzeba odwiedzić”, jak nieustannie podkreślały. Wydawało się im, że o Barcelonie wiedziały już wszystko i ta wyprawa miała właściwie tylko potwierdzić ich wyobrażenia. Opracowały dokładnie trasy zwiedzania. Teraz przekonywały siebie nawzajem, że jeśli wybiorą się do położonej wzdłuż plaży Barcelonety, koniecznie powinny zobaczyć z bliska złotą rybę Franka O. Gehry’ego, a jak już tam dojdą, to również zajrzeć do Portu Olimpijskiego, w którym cumują jachty ze wszystkich stron świata. A może wcześniej zwiedzić Akwarium, popatrzeć z bliska na rekiny? Jeżeli trasa pod hasłem „Gaudi”, to oczywiście Sagrada Família, ale to wieczorem, kiedy światła wydobywają cały jej tajemny urok, a wcześniej chociażby Casa Milá, Casa Batlló i Casa Calvet. Następnego dnia obowiązkowo pałac Güell przy La Rambli[3] i park Güell. Nie do pominięcia było Muzeum Picassa, Fundacja Miró, liczący sto lat park rozrywki Tibidabo, Pałac Muzyki, przejażdżka kolejką linową Montjuïc. No i należało jeszcze znaleźć czas na to wszystko, czego nie opisano w przewodnikach, a co nazywały „smakowaniem miasta”… Tu liczyły na przypadek i pomoc Paco, ich nauczyciela. Tylko jak to zmieścić w dwóch tygodniach?!

3) La Rambla (także Las Ramblas) – najsłynniejsza ulica Barcelony; obsadzona platanami aleja przepełniona turystami, ulicznymi grajkami, kuglarzami i mimami.

Dziewczyny miały rację: rzeczywiście, wszystko działo się dzięki Ewie. To ona wpadła na pomysł wakacji w Barcelonie połączonych z lekcjami flamenco, zarezerwowała bilety na samolot, znalazła hotel. Ale teraz nie była w stanie uczestniczyć w tej zbiorowej ekscytacji. Cieszyła się, oczywiście. Też zakreśliła w przewodniku miejsca, które chciała zobaczyć. Ciągle jednak myślała o ostatnich sprzeczkach z Jackiem, o tym, jak źle się rozstali, ile goryczy w niej narosło. Zastanawiała się, czy przypadkiem sama wszystkiego podświadomie nie prowokowała…

Przypomniała sobie swoje urodziny sprzed półtora roku. Nawet nie złożył jej życzeń. Jeszcze niczego się nie domyślała, więc po prostu, czując się urażona, pod wieczór wypomniała mu to, a potem tama się przerwała – nie ominęła żadnego uchybienia, żadnego zapomnienia, żadnego draśnięcia. Nawet tego, że nie zdobył się, by chociaż raz zobaczyć, jak tańczy, jak sobie radzi na scenie. Miała do niego żal. Jej koleżanki po koncertach dostawały kwiaty od mężów, a ona tylko od przyjaciółki. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego nigdy nie było go stać na choćby taki mały gest, odrobinę uprzejmości, najzwyklejsze w świecie docenienie jej wysiłku. Rozpłakała się. Ale on nic nie zrobił, nie przeprosił. Uznał, że przesadza, histeryzuje i może jest przed miesiączką. Tak powiedział: „Zbliża ci się menstruacja czy co?!”. I jakby nic się nie stało, wyszedł. Na kolejne spotkanie z kolejnym ważnym klientem.

Od dłuższego czasu nie układało się między nimi najlepiej. Wiadomo, dawna namiętność z latami zniknęła, a nadmiar pracy dokonał reszty: nie mieli siły na celebrowanie swojego życia. I jakoś to życie powoli zaczęło odwracać się do nich plecami. Nie tylko już nie wychodzili dokądkolwiek z własnej inicjatywy w piątkowe czy sobotnie wieczory, ale nawet nie czytali tych samych książek, nie oglądali tych samych filmów jak wcześniej. Przy stole komentowali wyłącznie bieżące wydarzenia domowe i te opisywane w codziennej prasie, oglądane w telewizyjnych wiadomościach. Szukała ciągle usprawiedliwień. Tłumaczyła w myślach każdą jego niezręczność. Lekceważyła zmiany. Aż w końcu stało się…

Była zimowa sobota. Usiadła w gabinecie i włączyła komputer. Popijając kawę, czekała aż „osobiste ustawienia” zainstalują się na pulpicie. Uśmiechała się do siebie, miała wrażenie, że ostatnio mniej się kłócili z Jackiem, że jakoś zaczęło się od nowa między nimi w miarę układać. Całe przedpołudnie krzątała się po domu i dopiero po wspólnym obiedzie planowała zająć się swoimi sprawami. Zaczęła, jak zawsze, od skrzynki mailowej. Za jej plecami mąż szykował się do wyjścia.

– Dokąd idziesz? – zapytała, nie odrywając wzroku od pulpitu.

– Ach, muszę jeszcze coś sprawdzić w kancelarii. Jutro, pamiętasz, mam spotkanie z klientem. Za godzinę będę z powrotem.

– To może kino wieczorem?

– Nie, nie mam dziś ochoty.

– W porządku…

Trzask zamykanych drzwi, za chwilę otworzyła się brama i na podjazd wytoczył się samochód. Powoli opuszczał posesję. Przez chwilę patrzyła za nim, noc gęstniała za oknem, poczekała, aż w ciemności zniknęły światła i powróciła do przerwanego zajęcia. Kilka listów usunęła jako spam, kilka przeczytała. Zabrała się do pisania odpowiedzi. Trwało to godzinę, może półtorej. Wysłała. Poszła do kuchni po coś do picia. Wróciła z lampką wina i zajrzała ponownie do odebranych wiadomości. Zobaczyła maila od Jacka. Lekko zaskoczona otworzyła. Kieliszek wypadł jej z ręki i roztrzaskał się o podłogę. Nie zauważyła, że przy okazji wino poplamiło jej sukienkę.

Ewo,

wyjeżdżam na parę dni. Wrócę prawdopodobnie we wtorek. Muszę pomóc mojej dawnej przyjaciółce. Trzy miesiące temu przypadkowo natrafiliśmy na siebie w internecie. Najpierw, jak to zwykle bywa, wspomnienia o starych czasach, potem coraz bardziej osobiste sprawy, aż w końcu wzajemne zainteresowanie. Mój wyjazd dwa tygodnie temu to były wspólne wakacje. Teraz potrzebuje mnie w bardzo poważnej sprawie. Nie chcę kombinować, dlatego Ci o tym piszę. Jakoś do tej pory udawało nam się żyć obok siebie, może zostać, jak było. Porozmawiamy, jak wrócę.

Przepraszam.

Jacek

Przeczytała jeszcze raz. I jeszcze.

„Boże – pomyślała – ja wiem, do kogo pojechał! To na pewno kobieta, o której mówił mi raz jeden przed ślubem… Dziewczyna z Bałut, Gośka! Przypadkiem? W internecie? Kiedy się nie jest na żadnym portalu społecznościowym? On jej szukał… Nie, nie – to ona jego! Przecież po dwudziestu latach mała jest szansa na zachowanie panieńskiego nazwiska… Urządziła normalne polowanie na faceta. I co teraz?! Informacja mailem?!! Co za tchórz! Nie miał odwagi powiedzieć mi tego, patrząc prosto w oczy. Boże drogi… czym na to zasłużyłam?! Trzy miesiące z nią, a ze mną piętnaście lat, dzieci… O mało nie umarłam, rodząc. I to wszystko jest nieważne? Jak on to sobie wyobraża? «Może zostać, jak było»… czyli jak? Tu sobie żyjemy, a on jeździ do niej? Ja do prania, a ona do kochania? Nie, ktoś zwariował. A obietnice? A przyrzeczenia? Co on jej naopowiadał, że zgodziła się na romans? Że… jestem potworem?! Albo… co ona jemu wmówiła?”.

Łzy ciekły, chociaż je wstrzymywała. To nie był szloch zranionej kobiety, one płynęły z bezsilności. Z żalu za zmarnowanym życiem, za nagle otrzymaną „nic-nie-ważnością”.

Wrócił po trzech dniach. Nie przepraszał. Naprawdę wierzył, że można żyć na dwa domy. Zresztą przyznał się, że wcześniej też ją zdradzał. Ale to było tylko cielesne, jak mówił. Przy okazji kolacji w knajpach. Teraz natomiast wróciła namiętność, o jakiej każdy marzy, i on nie chce z tego zrezygnować. Kocha.

Ze względu na dzieci postanowili żyć na razie w separacji. Dać sobie czas i „wolną rękę”. Jeśli uznają, że nowe związki są warte rozwodu, to złożą wniosek w sądzie. Oczywiście wierzył, że i ona szybko kogoś spotka i na nowo się zakocha, życzył jej tego szczerze. „Przecież jesteś atrakcyjną kobietą!” – powtarzał przy każdej rozmowie.

No i w jakimś sensie tak właśnie się stało. Tyle tylko, że kiedy teraz leciała do Barcelony, po romansie Jacka zostało wyłącznie wspomnienie. Nadal jednak żyli osobno. Jakoś nie potrafili podać sobie rąk na zgodę, spojrzeć uważnie w oczy, uśmiechnąć się. Nawet powiedzieć „do widzenia”, kiedy pakowała walizkę do taksówki. Nie zaproponował, że odwiezie ją na lotnisko. Nic nie mówił.

Jeszcze przed jej podróżą do Barcelony córki wyjechały do dziadków. Czy orientowały się w domowej sytuacji? Próbowali z Jackiem zachowywać się przy nich, jakby nic się nie stało. Od dawna niewiele czasu spędzali całą rodziną. Pilnowali tylko wspólnych wakacji i takie mieli właśnie za sobą. O swoich sprawach rozmawiali w ogrodzie albo późną nocą, kiedy dziewczynki spały. Nie podnosili na siebie głosu, nie było awantur. Możliwe, że niedającą się ukryć wzmożoną oziębłość traktowały jako „przejściowe kłopoty rodziców”. Zresztą, Jacek wcześniej też nie był zbyt wylewny w okazywaniu uczuć, może więc i tej zmiany nie dostrzegały. W każdym razie na swój wyjazd do dziadków pakowały się uśmiechnięte, a żegnając się, przytulały do nich tak mocno jak zawsze i zapewniały, że są ich „najukochańszymi rodzicami”, za którymi będą „bardzo, bardzo tęsknić”. Jak to dzieci.

Paco poznała dwa miesiące po mailu komunikującym jej o romansie męża. Na swoich pierwszych hiszpańskich warsztatach w Poznaniu. To był, mimo dramatycznych domowych okoliczności, niezwykły czas. Właśnie wtedy na dobre zakochała się we flamenco. Rzuciła się na nie z zachłannością, która ją samą zadziwiała. Jakby jej życie od tego zależało.

Szkoła, w której od trzech lat się uczyła, nie chciała zniechęcać nowych uczniów, więc flamenco – jak się okazało z perspektywy czasu – było leciutkie, niestawiające zbyt wielkich wymagań. Ale żeby się o tym przekonać, musiała w końcu odważyć się na konfrontację z nauczycielem z Hiszpanii. Bardzo się tego obawiała. Miała świadomość, że jeśli w Polsce uchodziła za średnio zaawansowaną, to wedle skali hiszpańskiej mogła się znajdować dopiero na początku drogi.

Przed samymi warsztatami ćwiczyła w domu codziennie przez kilka godzin, by chociaż kondycyjnie dać radę temu spotkaniu. Już po pierwszych zajęciach dotarło do niej, że będzie trudno, że wiele jeszcze musi się nauczyć, ale wiedziała też, że nie odpuści, że flamenco znalazło się w jej krwiobiegu. Tańcząc, musiała wyłączyć myślenie o sprawach osobistych, domowych, skupić się na wykonywanych ruchach, a to przynosiło psychiczny odpoczynek. Oczyszczało. Dodawało sił na kolejne dni.

Paco był artystą. Sztukę czuł każdym nerwem. Żeby się porozumieć, nie potrzebowali znajomości polskiego, angielskiego czy hiszpańskiego. W zupełności wystarczyły oczy, ruch, intonacja wypowiadanych zdań. A do tego uczył w sposób magiczny. Cierpliwie pokazywał każdy krok tyle razy, aż wszyscy potrafili go bezbłędnie powtórzyć. I opowiadał. O tańcu. Jego historię, specyfikę, sypał nazwiskami wykonawców, tłumaczył letry[4], intencje gestów, kroków, podpowiadał możliwe interpretacje. I patrzył. Chyba w tym tkwiła największa tajemnica jego lekcji: w uwadze, jaką skupiał na uczniach. Samym spojrzeniem mobilizował ich do pracy. W konsekwencji każdy dawał z siebie więcej, niż podejrzewał, że może dać. Wychodzili z zajęć, ledwo trzymając się na nogach ze zmęczenia, ale szczęśliwi, bo z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu i przekroczenia kolejnego kręgu wtajemniczenia. To mógł być maleńki szczegół, detal podkreślający ruch, nadający całemu tańcowi ową niezwykłą lekkość, która skrywała wcześniejszą ciężką pracę.

4) letra – tekst piosenki

Poza tym Paco uwodził. To działo się poza jego kontrolą. Taki miał styl bycia. Szybko zapamiętywał imiona uczących się kobiet, każdej przy powitaniu poświęcał osobną chwilę, pytając o samopoczucie, dzieci, mężów, narzeczonych. Nic więc dziwnego, że potem każda czuła się wyjątkowo, każda miała wrażenie, że uśmiecha się wyłącznie do niej, że wyłącznie ją obserwuje, że jest nią zainteresowany nie tylko jako nauczyciel. Po zajęciach, pod prysznicem, w szatni, coraz śmielej kreśliły jego portret intymny. Jawił się jako kochanek doskonały, czuły i namiętny, bo przecież taki artysta musiał być mistrzem także w łóżku.

Ile o nim marzyło? Trzy czwarte grupy? A może i więcej. A ona? Ona, o osiem lat starsza od niego, kobieta dojrzała i doświadczona, według siebie z kilkoma kilogramami za dużo, o urodzie niezbyt wielkiej? Nawet nie próbowała. Owszem, było porozumienie między nimi i do tego ten niezwykły błysk w oczach, kiedy dostrzegali siebie na sali, ale traktowała to wyłącznie w kategoriach zachwytu dla sztuki, dla starań, dla pracy. Nie czuła się kimś wyjątkowym, dawno przestała o sobie myśleć jako o osobie, która może wzbudzać męskie zainteresowanie. Jak mówiła, stawała się coraz bardziej „przezroczysta” dla świata. Może dlatego flamenco tak ją zainteresowało? Bo przypominało jej o własnej kobiecości, kazało uważnie przyjrzeć się sobie, zaakceptować zmarszczki i zmieniające się ciało?

Kiedy trzeciego dnia zajęć spotkali się prywatnie po raz pierwszy, był po kilku drinkach. Zatrzymał ją przy wejściu do klubu warsztatowego i głośno powiedział, jak bardzo lubi z nią pracować i obserwować jej szybkie, co podkreślił z naciskiem, postępy. Zaryzykował, nie był pewien, na ile Ewa zna hiszpański. Chyba się zaczerwieniła. W każdym razie poczuła się speszona jak nastolatka. Coś bąknęła, że przy takim nauczycielu to normalne i chciała odejść, ale on chwycił ją za rękę, przytrzymał i wyszeptał: Querida Eva, Evita[5]… Musnął wargami jej policzek i spojrzał głęboko w oczy. Była tak zaskoczona, że powiedziała tylko bez sensu gracias[6] i uciekła. Spanikowana zapomniała o zaplanowanym spotkaniu z koleżankami, a potem długo snuła się po pustoszejących ulicach, próbując się uspokoić i wytłumaczyć sobie całą tę sytuację. Uznała, że to wszystko przez alkohol, bo przecież nic innego nie mogło być… Nazajutrz ponownie umówiła się ze znajomymi w tym samym miejscu.

5) Querida… – Kochana Ewa, Ewunia…

6) gracias – dziękuję

Paco stał przy barze jak poprzednio, z kimś rozmawiał. Kiedy podeszła, by kupić piwo, odwrócił się do niej z radosnym „cześć”. Potem przyciągnął ją do siebie i cicho powiedział: Te quiero, Eva. Te quiero mucho. Todavía tenemos solo unos días…[7]. Udała, że nie rozumie. Uśmiechnęła się, wzięła szklankę i wróciła do swojego towarzystwa. Tym razem niczego na alkohol zwalić nie mogła…

7) Te quiero… – Pragnę cię, Ewo. Mocno pragnę. Mamy jeszcze tylko kilka dni…

Trzeciego wieczoru przyłączył się do jej grupy, usiadł naprzeciwko. Nic nie mówił, nieuważnie słuchał tłumaczki, intensywnie wpatrywał się w twarz Ewy. Kiedy dziewczyny poszły potańczyć, zostali sami przy stoliku. Przysiadł się bliżej, wziął jej dłoń, podniósł do ust i między jednym a drugim pocałunkiem poprosił, by wyszła razem z nim z klubu. Nie wie, dlaczego się zgodziła. Z powodu jego uporu? Własnej ciekawości? Marzeń, które się pojawiły? Chęci zemsty na Jacku? Potrzeby potwierdzenia własnej atrakcyjności, tak boleśnie zakwestionowanej w domu? W każdym razie znaleźli się w hotelu. Poddała się „magii chwili”, jak to później w myślach nazywała. Kochali się w skupieniu. I nie przy flamenco, jak można by było przypuszczać, ale przy tangach Diego El Cigali, w których ciągle powracał wątek odchodzącej miłości.

Paco rzeczywiście był artystą. Namiętnym i delikatnym. Uważnym i oddanym. Subtelnie dającym wyraz swojemu zachwytowi nad kobiecym ciałem.

Potem była kolejna noc. I jeszcze jedna. I następna. Coraz lepiej czuli się ze sobą, coraz większa intymność ich łączyła. Coraz mniej wstydu dzieliło. Ale ona i tak nie chciała myśleć o tym inaczej niż „zauroczenie, chwila szaleństwa”.

W końcu warsztaty się skończyły. Wyjeżdżała przekonana, że to finał tej historii, ale po kilku dniach zaczęły przychodzić maile. I odtąd otrzymywała je codziennie. Każdego dnia uwodził ją tak, jak pierwszej nocy. Powoli, cierpliwie, delikatnie… Zrobiło się z tego półtora roku romansu na odległość. Kto by przypuszczał? Ich ponowne spotkanie po kilku miesiącach było tak krótkie, że czasu wystarczyło tylko na spojrzenie sobie w oczy, na kilka zdań, na krótki pocałunek. To właśnie wtedy postanowiła namówić dziewczyny na wyjazd do Barcelony. I teraz leciały. A ją dopadły…

…(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

Rozdział drugi

Paco

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzeci

Gośka

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Marta

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

CZĘŚĆ DRUGA

Rozdział piąty

Marta

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział szósty

Gośka

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Paco

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Ewa

…(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Część pierwsza

Rozdział pierwszy – Ewa

Rozdział drugi - Paco

Rozdział trzeci - Gośka

Rozdział czwarty - Marta

Część druga

Rozdział piąty - Marta

Rozdział szósty - Gośka

Rozdział siódmy – Paco

Rozdział ósmy - Ewa