Kevin Mitnick
& William L. Simon

DUCH W SIECI

Przygody
najbardziej poszukiwanego hakera na świecie

Copyright © 2011 by Kevin Mitnick

Foreword copyright © 2011 by Steve Wozniak

This edition published by arrangement with Little, Brown, and Company, New York, New York, USA. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal 2012

Tytuł oryginalny: Ghost in the wires

Tłumaczenie: Tomasz Macios

Weryfikacja tłumaczenia: Andrzej P. Zakrzewski

Redakcja: Ewa Biernacka

Korekta: Henryk Matuszek

Skład: Agencja Poligraficzna Sławomir Zych

Projekt okładki: Piotr Dziurian

Zdjęcie na okładce: Frederick Matzen / Dreamstime.com

Zdjęcie Autora na okładce: Dan Callister / Stringer / Getty Images / Flash Press Media

Redakcja techniczna: Paweł Kanik

Koordynator projektu: Kamila Trusiewicz

Opieka kreatywna: Yvette Żółtowska-Darska

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2012

ISBN 978-83-7642-360-9

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Dla mojej matki i babci.

K.D.M.

Dla Arynne, Victorii i Davida, Sheldona, Vincenta i Elen Rose, a szczególnie dla Charlotte.

W.L.S.

Przedmowa

Po raz pierwszy spotkałem Kevina Mitnicka w 2001 roku podczas kręcenia przez Discovery Channel filmu dokumentalnego pod tytułem The History of Hacking (Historia hakingu). Od tamtej pory pozostawaliśmy w kontakcie.

Dwa lata później poleciałem do Pittsburgha wygłosić wprowadzenie przed wykładem Kevina na Carnegie Mellon University. Oniemiałem, poznawszy jego hakerską historią. Włamywał się do komputerów firmowych, ale nie niszczył plików, nie wykorzystywał ani nie sprzedawał numerów kart kredytowych, do których miał dostęp. Kopiował oprogramowania, ale nigdy ich nie sprzedawał. Hakował jedynie dla zabawy, szukając dla siebie wyzwań. W wykładzie Kevin szczegółowo opisał niezwykłą historię — jak przypadkiem natknął się na operację FBI prowadzoną przeciwko niemu, i jak od początku do końca ją rozszyfrował. Odkrył, że jego nowy „przyjaciel” haker był w rzeczywistości policyjną wtyką, poznał nazwiska i adresy domowe całego zespołu FBI, który go rozpracowywał. Podsłuchiwał rozmowy telefoniczne i nagrania poczty głosowej agentów zbierających przeciwko niemu dowody. Stworzył system alarmowy ostrzegający go przed przygotowywanym przez FBI nalotem na jego dom.

Później, na zaproszenie producentów telewizyjnego programu Screensavers, byliśmy z Kevinem prowadzącymi jeden z jego odcinków. Poproszono mnie, bym zademonstrował nowe, właśnie wchodzące na rynek, elektroniczne urządzenie GPS — miałem z nim jeździć, a oni mieli mnie śledzić. Na ekranie wyświetlili rysunek pozornie przypadkowej trasy, którą przemierzyłem. Tworzył ona napis: „Uwolnić Kevina”:

Free Kevin

Ponowne wspólne wystąpienie mieliśmy w 2006 roku. Kevin, w zastępstwie Arta Bella, pełnił rolę gospodarza audycji Coast to Coast AM i zaprosił mnie jako gościa. Wtedy znałem już sporą cześć jego historii. Tamtego wieczoru, podczas naszej rozmowy, on wypytał mnie o moją i mieliśmy przy tym niezły ubaw, jak zwykle zresztą, kiedy się spotkamy.

Kevin zmienił moje życie. Pewnego dnia uświadomiłem sobie, z jak odległych miejsc do mnie dzwoni: z Rosji, gdzie miał wykład, z Hiszpanii, gdzie pomagał jednej z firm rozwiązać problem bezpieczeństwa, z Chile, gdzie doradzał bankowi, który miał włamania do komputerów. Uznałem to za odjazdowe. Nie korzystałem z paszportu z dziesięć lat, a wtedy nabrałem ochoty, by to zrobić — właśnie z powodu tych telefonów. Kevin skontaktował mnie ze swoją agentką. Powiedziała mi:

— Tobie też mogę załatwić takie wykłady.

I tak oto, dzięki niemu, zacząłem podróżować po świecie.

Kevin został jednym z moich najlepszych przyjaciół. Uwielbiam z nim przebywać, słuchać opowieści o jego wyczynach i przygodach. Wiódł życie ekscytujące i wciągające niczym najlepszy film przygodowy.

Teraz wy poznacie te wszystkie historie, których słuchałem przez lata. W pewnym sensie zazdroszczę wam podróży, którą rozpoczynacie, zagłębiając się w niezwykłą, niemal niewiarygodną opowieść o życiu i wyczynach Kevina Mitnicka.

Steve Wozniak,

współzałożyciel Apple Inc.

Prolog

Wchodzisz, wślizgujesz się do budynku firmy, którą obrałeś za cel. Nigdy tego nie lubiłem. To ryzykowna rzecz. Nawet jak o tym piszę, oblewa mnie zimny pot.

Ale byłem tam, przyczajony w letni wiosenny wieczór na ciemnym parkingu firmy wartej miliardy dolarów, wypatrując swojej szansy. Tydzień wcześniej odwiedziłem ten budynek w biały dzień, pod pretekstem przekazania listu jednemu z pracowników. Moim prawdziwym zamiarem było przyjrzenie się identyfikatorom imiennym. Ta firma umieszczała zdjęcie twarzy pracownika w górnym lewym rogu, a tuż pod nim nazwisko i imię, drukowanymi literami. Jej nazwa widniała na dole, zapisana czerwonym, także drukowanym tekstem.

Poszedłem do Kinko’s rzucić okiem na stronę internetową tej firmy, ściągnąć i skopiować jej logo. Mając je, a także własne zdjęcie, potrzebowałem dwudziestu minut pracy w Photoshopie na zrobienie niebudzącej podejrzeń kopii identyfikatora pracowniczego i umieszczenie jej w plastikowym etui.

Wykonałem drugi identyfikator dla przyjaciela, który zgodził się ze mną pójść, na wypadek gdybym potrzebował pomocy.

Ciekawostka: podróbka wcale nie musi wyglądać nader autentycznie. W dziewięćdziesięciu dziewięciu przypadkach na sto ludzie ledwie rzucą na nią okiem. Dopóki najważniejsze elementy są na właściwym miejscu i wyglądają mniej więcej tak, jak powinny, z takim identyfikatorem przejdziecie... chyba że jakiś nadgorliwy ochroniarz lub pracownik, lubiący bawić się w Cerbera, zechce mu się dokładniej przyjrzeć. Takie niebezpieczeństwo grozi każdemu żyjącemu jak ja.

Stałem na parkingu przez nikogo niezauważony, obserwując jarzące się papierosy grupki palaczy, którzy wyszli zapalić. W końcu dostrzegłem pięć czy sześć osób wspólnie wracających do budynku. Wejścia do budynku, frontowe czy tylne, otwierają się, kiedy pracownik przyłoży do czytnika swoją kartę magnetyczną. Grupa gęsiego przechodzi przez drzwi, ja ustawiam się na końcu. Dochodząc do drzwi, facet przede mną zauważa, że ktoś jest za nim, rzuca okiem, żeby się upewnić, czy mam firmowy identyfikator, i przytrzymuje mi drzwi. Dziękuję mu skinieniem głowy.

Ta technika nazywa się „jazdą na ogonie”.

Mój wzrok po wejściu przykuwa tabliczka widoczna dla każdego wchodzącego. To ostrzeżenie przed przytrzymywaniem drzwi innym i zachęta do tego, by każdy wchodził indywidualnie, po zbliżeniu swojej karty do czytnika. Ale zwykła uprzejmość, codzienna grzeczność wobec „kolegi z pracy” sprawiają, że ta przestroga jest zwykle ignorowana.

Znalazłszy się w budynku, przemierzam korytarze krokiem kogoś, kto właśnie realizuje ważne zadanie. Tak naprawdę jestem tutaj na wyprawie badawczej w poszukiwaniu biur działu IT.

Po dziesięciu minutach znajduję je w zachodnim skrzydle budynku. Odrobiłem lekcję wcześniej i znam nazwisko jednego z inżynierów. Założyłem, że najprawdopodobniej będzie miał on pełne uprawnienia administratora sieci firmowej.

A niech to! Okazuje się, że jego stanowisko pracy to nie żaden otwarty boks, ale osobny pokój, a drzwi do niego są zamknięte. Ale widzę rozwiązanie! W budynku są podwieszane sufity z dźwiękoszczelnych białych paneli. Między nimi a stropem musi być więc przestrzeń dla rur, kabli elektrycznych, przewodów wentylacyjnych i tym podobnych rzeczy.

Przez komórkę wzywam kumpla do pomocy i idę do tylnego wejścia go wpuścić. Mam nadzieję, że szczupły i zwinny, będzie w stanie zrobić to, czego ja nie dałbym rady. W dziale IT wskakuje na biurko. Chwytam go za nogi i podnoszę na tyle wysoko, by mógł podnieść i odsunąć jeden z paneli. Staram się podsadzić go wyżej, aż wreszcie udaje mu się złapać rurę i podciągnąć się. Po chwili słyszę, jak zeskakuje z sufitu w zamkniętym biurze. Przekręca gałkę w drzwiach i oto stoi przede mną cały w kurzu, uśmiechnięty od ucha do ucha.

Wchodzę i cicho zamykam drzwi. Teraz jesteśmy bezpieczniejsi, mniej narażeni na to, że ktoś nas zobaczy. W biurze panuje ciemność. Włączenie światła byłoby ryzykowne, ale nie okazuje się konieczne. W poświacie monitora dostrzegam to, czego potrzebuję, bez niepotrzebnego ryzyka. W pośpiechu przeglądam biurko inżyniera, myszkuję po szufladach pod blatem i pod klawiaturą, w poszukiwaniu zapisanego na kawałku papieru hasła do komputera. Nie mam szczęścia. Ale to nie problem.

Z torby przy pasku wyciągam płytę z samostartującą wersją systemu operacyjnego Linux wraz z zestawem narzędzi hakerskich. Wsuwam ją do napędu, po czym restartuję komputer. Jedno z narzędzi na płycie pozwoli mi na zmianę hasła lokalnego administratora na tym komputerze. Zmieniam je na własne. Dzięki temu będę mógł się zalogować. Wyjmuję płytę i restartuję komputer. Teraz mogę wejść na konto lokalnego administratora za pomocą nowego hasła.

Pracując najszybciej, jak potrafię, instaluję trojana umożliwiającego zdalny dostęp do komputera. To rodzaj złośliwego oprogramowania, które daje mi pełny wgląd w system. Pozwala mi rejestrować każde naciśnięcie klawisza, przechwytywać zaszyfrowane hasła, a nawet kazać kamerze internetowej nagrać każdego, kto korzysta z tego komputera. Ten konkretny trojan będzie co pięć minut łączył się przez Internet z innym systemem, będącym pod moją kontrolą. Umożliwi mi to uzyskanie pełnego dostępu do systemu ofiary.

Na koniec wchodzę jeszcze do rejestru komputera i ustawiam nazwisko inżyniera jako „ostatniego zalogowanego użytkownika”, tak by nie pozostawić żadnego śladu mojego wejścia na konto lokalnego administratora. Rano inżynier może zauważyć, że jest wylogowany, ale to żaden problem. Gdy tylko ponownie się zaloguje, wszystko będzie wyglądało tak, jak powinno.

Jestem gotów do wyjścia. W tym czasie mój przyjaciel poprawił odsuniętą płytę na suficie. Wychodząc, zresetowałem elektryczny zamek w drzwiach.

Następnego ranka, o 8.30, inżynier włączył komputer, który nawiązał połączenie z moim laptopem. Ponieważ trojan działa na jego koncie, mam pełne uprawnienia administratora domeny, i tylko kilka sekund zajęło mi zidentyfikowanie jej kontrolera, zawierającego hasła do kont wszystkich pracowników firmy. Hakerskie narzędzie, znane jako „fgdump”, pozwoliło mi zebrać zaszyfrowane hasła wszystkich użytkowników.

W ciągu kilku godzin przepuściłem listę skrótów przez tęczowe tablice (Hash list), wielką bazę wcześniej wygenerowanych skrótów, odzyskując większość haseł pracowników. Znalazłem w końcu jeden z backendowych serwerów, które przetwarzają transakcje z klientami, i odkryłem, że numery kart kredytowych są zaszyfrowane. Żaden problem. Znalazłem klucz używany do odszyfrowywania numerów kart kredytowych, ukryty w praktyczny sposób w procedurze składowanej na komputerze, znanej jako serwer SQL — czyli system zarządzania bazą danych dostępny dla każdego administratora baz danych.

Miliony numerów kart kredytowych. Mógłbym robić zakupy przez cały dzień, za każdym razem używając innej karty, i nigdy nie zabrakłoby mi numerów.

Ale niczego nie kupiłem.

To prawdziwe zdarzenie, które opowiedziałem, nie było powrotem do hakowania, przez które wpakowałem się w poważne kłopoty. Tym razem robiłem coś, do czego zostałem wynajęty.

Nazywamy to „pentestem” — skrót od testu penetracyjnego — i na tym polega w dużej mierze moje obecne życie. Zatrudniony przez same firmy, włamuję się do największych korporacji na świecie. Przenikając przez najsolidniejsze systemy bezpieczeństwa, pomagam w łataniu dziur i poprawianiu ich funkcjonowania, tak by nie stały się kolejnymi ofiarami ataków hakerów.

Jestem przede wszystkim samoukiem. Wiele lat spędziłem na poznawaniu metod, taktyk i strategii używanych do obchodzenia komputerowych zabezpieczeń i na zdobywaniu wiedzy o funkcjonowaniu systemów komputerowych i telekomunikacyjnych.

Moja pasja i fascynacja technologią zaprowadziły mnie na wyboiste ścieżki. Hakerskie wypady kosztowały mnie ponad pięć lat spędzonych w więzieniu, a moim najbliższym przysporzyły wielu zmartwień.

Oto moja historia. Każdy jej szczegół przedstawiony jest na tyle wiernie, na ile mogłem go odtworzyć z pamięci, notatek osobistych, zapisów sądowych, dokumentów uzyskanych dzięki Freedom of Information Act, podsłuchów FBI, z zapisów wielu godzin wywiadów, a także z rozmów z dwoma policyjnymi informatorami.

To opowieść o tym, jak stałem się najbardziej poszukiwanym hakerem na świecie.

Część I

Narodziny hakera

1. Trudne początki

Yjcv ku vjg pcog qh vjg uauvgo wugf da jco qrgtcvqtu vq ocmg htgg rjqpg ecnnu?

Moja matka nigdy nie miała na samochodzie naklejki: „Mój syn — najlepszy uczeń miesiąca”. Gdy byłem małym chłopcem, moje zdolności nie należały do tych, które szturmem zdobywają serca nauczycieli.

Dorastałem jako jedynak. Ojciec nas zostawił, gdy miałem trzy lata. Mieszkaliśmy z matką Shelly w ładnym, w miarę niedrogim mieszkaniu w bezpiecznej okolicy San Fernando Valley, oddzielonej od Los Angeles wzgórzem.

Mama zarabiała na nasze utrzymanie, pracując jako kelnerka w takiej czy innej spośród wielu knajp[1] przy ciągnącym się wzdłuż doliny, ze wschodu na zachód, Ventura Boulevard. Ojciec mieszkał w innym stanie. Choć się o mnie troszczył, to jednak tylko okazjonalnie włączał się w moje wychowanie, zanim nie przeniósł się do Los Angeles na stałe, gdy miałem trzynaście lat.

1) Delikatessen, czyli połączenie sklepu spożywczego z fastfoodem. Wszystkie przypisy pochodzą od Redakcji.

Przeprowadzaliśmy się z mamą tak często, że moje szanse na nawiązanie przyjaźni, takich jakie mają inne dzieci, były zerowe. Spędziłem najmłodsze lata, poświęcając się samotnym, niewymagającym ruchu zajęciom. W szkole nauczyciele mówili mamie, że jestem w ścisłej czołówce z matematyki i ortografii, że znacznie wyprzedzam resztę klasy. Zarazem byłem dzieckiem hiperaktywnym i trudno mi było usiedzieć w miejscu.

Ja dorastałem, a mama zdążyła mieć trzech mężów i kilku chłopaków. Jeden mnie bił, drugi — stróż prawa — molestował. W odróżnieniu od innych matek, o których czytałem, moja nigdy nie przymykała na to oka. Kiedy tylko zauważyła, że facet robi mi krzywdę — lub tylko się do mnie niewłaściwie odzywał — na dobre lądował za drzwiami.

Nie żebym szukał wymówek, ale zastanawiam się, czy ci mężczyźni, którzy źle mnie traktowali, w jakiś sposób nie wpłynęli na to, że wyrosłem na człowieka odrzucającego wszelkie autorytety.

Najbardziej lubiłem lato, zwłaszcza kiedy mama pracowała w systemie zmianowym, z przerwą w środku dnia. Uwielbiałem, kiedy zabierała mnie na cudowną plażę w Santa Monica, by popływać. Leżała na piasku, opalając się i odpoczywając. Patrzyła, jak pluskam się wśród fal, które mnie przewracają, a ja podnoszę się roześmiany, ćwicząc pływanie, którego nauczyłem się na letnich obozach YMCA. Jeździłem na nie przez kilku lat z rzędu — prawdę mówiąc, nie cierpiałem ich, z wyjątkiem chwil, gdy zabierano nas na plażę.

Jako dzieciak byłem dobrym sportowcem, grałem z sukcesami w Małej Lidze. Traktowałem to na tyle poważnie, że spędzałem wolny czas w klatce do baseballu. Ale kiedy miałem dziesięć lat, narodziła się pasja, która nadała bieg mojemu życiu. Zakochałem się, jak sądzę, w będącej mniej więcej w moim wieku córce sąsiada z naprzeciwka, a ona odwzajemniła moje uczucie, tańcząc przede mną nago. W tym wieku byłem jednak bardziej zainteresowany tym, co w moje życie wniósł jej ojciec — magią.

Był utalentowanym magikiem, którego triki karciane, sztuczki z monetami i bardziej skomplikowane numery urzekały mnie. Było przy tym coś jeszcze, coś ważniejszego. Widziałem, jak ludzie oglądający jego pokazy cieszyli się z tego, że ktoś ich oszukał — czy była to jedna osoba czy kilka, czy tłum wypełniający salę po brzegi. Samo zauważenie, bez świadomej refleksji, że ludzie znajdują radość w tym, że się ich nabiera, było dla mnie decydującym odkryciem, które ukierunkowało moje życie.

Sklep z artykułami magicznymi — zaledwie kilka minut jazdy rowerem od domu — stał się dla mnie ulubioną metą, a magia kluczem do sztuki zwodzenia ludzi.

Czasami, zamiast jechać rowerem, wskakiwałem do autobusu. Pewnego dnia, parę lat później, kierowca jednego z nich — nazywał się Bob Arkow — zwrócił uwagę na moją koszulkę z napisem: CBers Do It on the Air[2]. Powiedział mi, że właśnie znalazł policyjną ręczną radiostację Motoroli. Wydało mi się bardzo fajne, że mógł podsłuchiwać policyjne częstotliwości. Okazało się, że mnie nabierał. Bob przede wszystkim był zapalonym krótkofalowcem, a entuzjazm, z jakim podchodził do swojego hobby, wzbudził moje zainteresowanie. Pokazał mi, jak wykonywać darmowe rozmowy telefoniczne za pomocą radiostacji. Usługa nazywała się autopatch i oferowali ją niektórzy radioamatorzy. Dzwonić za darmo! Byłem pod wrażeniem. Złapałem bakcyla.

2) W wolnym tłumaczeniu: „Maniacy CB robią to w eterze”.

Po kilku tygodniach nauki na kursach wieczorowych przyswoiłem wystarczająco dużo informacji na temat obwodów radiowych i przepisów krótkofalarskich, by zdać z tego egzamin pisemny. Opanowałem też alfabet Morse’a. Wkrótce listonosz przyniósł kopertę z Federalnej Komisji Komunikacji z moją licencją krótkofalowca. Niewielu nastolatków ją miało — czułem, że dokonałem czegoś wielkiego.

Nabieranie ludzi za pomocą magicznych sztuczek było fajne, zaś poznawanie sposobu funkcjonowania systemu telefonicznego — fascynujące. Chciałem dowiedzieć się wszystkiego na temat działania firmy telekomunikacyjnej. Jej wewnętrznych mechanizmów. Miałem bardzo dobre oceny w podstawówce i szkole średniej, ale w ósmej lub dziewiątej klasie zacząłem opuszczać lekcje, spędzając czas w Henry Radio, sklepie krótkofalarskim w zachodniej dzielnicy Los Angeles, całymi godzinami czytając książki na temat teorii fal radiowych. Było to dla mnie równie wspaniałe, jak wyjazdy do Disneylandu. Radio amatorskie oferuje także pewne możliwości pomagania społeczności. Przez pewien czas pracowałem w co któryś weekend jako wolontariusz, udzielając komunikacyjnego wsparcia lokalnemu oddziałowi Czerwonego Krzyża. Pewnego lata spędziłem nawet tydzień, robiąc to samo dla Olimpiady Specjalnej.

Jeżdżąc autobusami, czułem się trochę jak na wakacjach — chłonąłem widoki miasta, nawet jeśli już je znałem. Działo się to w Południowej Kalifornii, w aurze niemal zawsze idealnej, z wyjątkiem sytuacji, gdy nad miastem unosił się smog — wówczas było pod tym względem znacznie gorzej niż obecnie. Przejazd kosztował dwadzieścia pięć centów, plus dziesięć centów za każdą przesiadkę. W czasie wakacji, kiedy mama była w pracy, czasami jeździłem autobusami przez cały dzień. Mój umysł dwunastolatka wędrował już krętymi ścieżkami.

Na przykład któregoś dnia przyszło mi do głowy, że gdybym mógł kasować swoje własne bilety, przejazdy autobusem nic by mnie nie kosztowały.

Mój ojciec i wujowie byli wygadanymi sprzedawcami, a ja chyba odziedziczyłem po nich gen odpowiadający za te zdolności. Dzięki niemu już w bardzo młodym wieku potrafiłem namówić ludzi do wyświadczenia mi przysługi. Poszedłem na przód autobusu i usiadłem blisko kierowcy. Kiedy zatrzymał się na światłach, zagadnąłem go:

— Mam takie zadanie domowe — poodbijać różne fajne kształty na kawałkach tektury. Pana kasownik do dziurkowania biletów bardzo by mi się przydał. Czy można go gdzieś kupić?

Nawet mnie samemu moja historyjka wydawała się głupia, więc nie sądziłem, że w nią uwierzy. Ale on był jak najdalszy od posądzenia dziecka w moim wieku o manipulację, i podał mi nazwę sklepu. Zadzwoniłem tam i dowiedziałem się, że sprzedają kasowniki po piętnaście dolarów. Czy każdy dwunastolatek wymyśli rozsądny argument, by przekonać matkę, że potrzebuje piętnastu dolarów? Mnie to przyszło bez trudu. Już następnego dnia pojawiłem się w sklepie i kupiłem kasownik. To był zaledwie pierwszy krok. Jak zdobyć czyste bloczki biletowe?

No dobra, a gdzie się myje autobusy? Poszedłem do pobliskiej zajezdni autobusowej, znalazłem wielki kosz na śmieci w pobliżu myjni, podciągnąłem się i zajrzałem do środka.

Bingo!

Wypchałem kieszenie częściowo wykorzystanymi bloczkami biletowymi — było to moje pierwsze z wielu „nurkowań w kontenerze”, jak to później nazwano.

Pamięć zawsze miałem lepszą od innych — pamiętałem rozkłady większości autobusów jeżdżących po San Fernando Valley. Podróżowałem autobusami do wszystkich miejsc, do których sięgała sieć komunikacyjna — Los Angeles County, Riverside County, San Bernardino County. Podobało mi się ich oglądanie, chłonąłem świat.

Tak podróżując, zaprzyjaźniłem się z Richardem Williamsem, chłopcem, który robił to samo, co ja. Między nami były dwie znaczące różnice. Pierwsza taka, że jego bezpłatne podróże były legalne — jako syn kierowcy autobusu Richard jeździł za darmo. Drugą rzeczą, która nas różniła (ale tylko na początku), była nasza waga. Richard był otyły i pięć, sześć razy dziennie musiał się zatrzymać w Jack in the Box i zjeść Super Taco. Jak tylko go poznałem, przejąłem jego nawyki żywieniowe i zacząłem rosnąć wszerz.

Na efekty nie trzeba było długo czekać. W szkolnym autobusie dziewczyna o blond włosach spiętych w kucyki powiedziała mi:

— Jesteś całkiem fajny, ale za gruby. Powinieneś schudnąć.

Czy wziąłem sobie jej ostrą, ale niewątpliwie konstruktywną radę do serca? Nie.

Czy przez nurkowanie w śmietniku w poszukiwaniu bloczków biletowych i jazdę za darmo wpakowałem się w kłopoty? Odpowiedź ta sama — nie. Mama uważała, że to sprytne, tata sądził, że wykazałem się inicjatywą, a kierowcy autobusów, którzy wiedzieli, że sam kasuję bilety, uznawali to za niezły dowcip. Było tak, jakby każdy, kto znał moje niecne postępki, mnie do nich zachęcał.

Prawda jest taka, nie potrzebowałem pochwały innych ludzi za złe uczynki, by ściągnąć na siebie więcej kłopotów. Kto by pomyślał, że na małej wyprawie na zakupy mogłem nauczyć się czegoś, co skieruje moje życie na nowe tory... w niefortunnym kierunku?

2. Tylko w odwiedziny

Wbth lal voe htat oy voe wxbirtn vfzbqt wagye C poh aeovsn vojgav?

Wiele żydowskich rodzin, nawet tych niezbyt religijnych, pragnie urządzić swoim synom bar micwę. Ja również należałem do tej kategorii synów. Podczas ceremonii trzeba stanąć przed całym zgromadzeniem i przeczytać fragment ze zwoju Tory — w języku hebrajskim. Oczywiście, hebrajski ma całkiem odmienny alfabet, ze znakami w stylu: ב ,ך ,ש, a opanowanie fragmentu Tory wymaga wielu miesięcy nauki.

Zapisano mnie więc do hebrajskiej szkoły w Sherman Oaks — wyrzucono mnie z niej za obijanie się. Mama załatwiła mi wtedy indywidualne lekcje u kantora — nie mogłem już czytać pod stołem książek o technologii. Udało mi się nauczyć tyle, by jakoś przejść przez obrzęd, nie przynosząc sobie wstydu, i przeczytać na głos przed całym zgromadzeniem fragment Tory, zaliczając jedynie niewielką liczbę potknięć.

Po wszystkim rodzice zbesztali mnie za naśladowanie akcentu i gestykulacji rabina. Ale ja nie robiłem tego specjalnie. Później miałem się dowiedzieć, że jest to bardzo skuteczny chwyt psychologiczny, ponieważ ludzie przyciągani są przez tych, którzy są do nich podobni. Tak więc już w bardzo młodym wieku, całkiem nieświadomie, wykazywałem cechy specjalisty od socjotechniki.

Krewni i inni goście, którzy zjawili się na przyjęciu w Odyssey Restaurant, zgodnie z tradycją, obsypali mnie prezentami, w tym wieloma amerykańskimi obligacjami skarbowymi, z których uzbierała się zaskakująco spora suma.

* * *

Mając trzynaście lat, jako spragniony czytelnik o szczególnych upodobaniach, trafiłem do Survival Bookstore, w północnym Hollywood — małej księgarni usytuowanej w podejrzanym otoczeniu. Prowadząca ją miła blondynka w średnim wieku pozwoliła mi się do siebie zwracać po imieniu. Trafienie tu było czymś takim, jak znalezienie skarbu piratów. Moimi idolami byli wówczas Bruce Lee, Houdini oraz Jim Rockford — prywatny detektyw grany na luzie przez Jamesa Garnera w serialu The Rockford Files, który potrafił otwierać bez klucza zamki, manipulować ludźmi i błyskawicznie przyjmować fałszywą tożsamość. Chciałem umieć robić te wszystkie sprytne rzeczy, co on.

W Survival Bookstore znalazłem książki, które opisywały błyskotliwe sztuczki podobne do tych Rockforda, i o wiele więcej. Wiele weekendów, od rana do wieczora, studiowałem książki — jedną po drugiej. Z jednej z nich — The Paper Trip autorstwa Barry Reida — dowiedziałem się, jak stworzyć nową tożsamość za pomocą aktu urodzenia kogoś zmarłego.

Moją Biblią stało się dzieło Scotta Frencha The Big Game Brother, szczegółowo opisujące, jak zdobyć dane rejestracyjne właścicieli aut, akty własności, raporty kredytowe, informacje bankowe, zastrzeżone numery telefoniczne, a nawet informacje z archiwów policyjnych. Wiele lat później French, pisząc kolejny tom, zadzwonił do mnie, proponując napisanie rozdziału na temat metod socjotechniki w kontaktach z firmami telefonicznymi. W tym czasie razem z moim współautorem pracowaliśmy nad naszą drugą książką, The Art of Intrusion, i byłem zbyt zajęty, by przyjąć tę zabawną, a jednocześnie pochlebną propozycję.

Survival Bookstore była zawalona „podziemnymi” książkami uczącymi rzeczy, których nie powinniście znać, atrakcyjnych dla mnie, ponieważ zawsze chciałem poznać zakazany owoc. Informacje, które wtedy chłonąłem, okazały się bezcenne prawie dwie dekady później, gdy uciekałem przed wymiarem sprawiedliwości.

Oprócz książek, można tam było dostać także wielce mnie interesujące wytrychy i inne narzędzia do otwierania zamków. Kupiłem kilka rozmaitych. Pamiętacie stary dowcip: „Jak dostać się do Carnegie Hall? Ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć”? I to właśnie robiłem, by opanować sztukę otwierania zamków. Od czasu do czasu schodziłem do piwnic w garażu naszej kamienicy, otwierałem kilka kłódek i zamykałem nimi inne drzwi. Uważałem to za świetny dowcip. Z perspektywy czasu, jestem pewien, że kilku lokatorów z tego powodu się wściekło, ponieważ wpakowałem ich w niezłe tarapaty. Musieli też kupić nową kłódkę, kiedy już udało się im pozbyć tej niewłaściwej. To mogło być zabawne tylko dla nastolatka.

Moja pierwsza lekcja socjotechniki.

Pewnego dnia, miałem wtedy czternaście lat, w wyprawie do miasta z wujkiem Mitchellem poszliśmy do Wydziału Ruchu Drogowego. Było tłoczno. Zamiast stanąć w kolejce interesantów, wujek ominął czekających i, jakby nigdy nic, poszedł prosto do okienka. Urzędniczka WRD, pani ze znudzoną miną, spojrzała zdziwiona. Wujek, nie czekając, aż ona skończy obsługiwać petenta przy okienku, po prostu zaczął rozmowę.

Po kilku słowach urzędniczka skinęła na niego, gestem nakazała innemu petentowi odsunąć się na bok, i zajęła się sprawą wujka Mitchella. Miał jakiś szczególny dar postępowania z ludźmi.

Najwyraźniej mam go także.

Wtedy po raz pierwszy świadomie zetknąłem się z socjotechniką — niezobowiązującą lub wyrachowaną manipulacją ludźmi, aby zmusić ich do zrobienia czegoś, czego by zwykle nie zrobili. A także nakłonienia ich do tego bez wzbudzania ich podejrzeń.

Jak byłem postrzegany w Monroe High School? Moi nauczyciele powiedzieliby, że byłem nieprzewidywalny. Kiedy inne dzieci naprawiały telewizory w szkolnym warsztacie, ja szedłem śladami Steve’a Jobsa i Steve’a Wozniaka[3], budując blue box, urządzenie umożliwiające manipulowanie siecią telefoniczną, a nawet dzwonienie za darmo. Zabierałem do szkoły ręczną krótkofalówkę i rozmawiałem przez nią podczas obiadu i na przerwach.

3) Współzałożyciele (1976 r.) firmy informatycznej Apple Inc., w której S. Jobs był prezesem i przewodniczącym rady nadzorczej, a S. Wozniak projektantem pierwszego komputera firmy — Apple I. Trzecim założycielem firmy był Ronald Wayne.

Bieg mojego życia zmienił pewien szkolny kolega. Steven Shalita, arogancki gość, pozujący na tajniaka z policji, z samochodem najeżonym antenami radiowymi. Lubił się popisywać sztuczkami z telefonem, a potrafił niemało. Demonstrował, jak można się do niego dodzwonić, nie znając jego numeru, z użyciem „pętli” — obwodu testowego firmy telekomunikacyjnej. On dzwonił na jeden numer „pętli”, ktoś inny na drugi, i w ten magiczny sposób strony nawiązywały ze sobą bezpłatne połączenie. Steve potrafił też, dzwoniąc do biura numerów operatora, uzyskać nazwisko i adres abonenta przypisanego do dowolnego numeru telefonu, figurującego w spisie lub zastrzeżonego. Jedno połączenie i już miał zastrzeżony numer telefonu mojej mamy. Nieźle! Mógł dostać numer telefonu i każdy adres, nawet zastrzeżony numer gwiazdy filmowej. Wyglądało to, jakby pracownicy firmy telekomunikacyjnej tylko czekali, by mu w tym pomóc.

Zafascynowany i zaintrygowany, zostałem jego kumplem. Pragnąłem nauczyć się tych zadziwiających trików. Steven wolał jednak pokazywać, co potrafi, a nie wyjaśniać, jak to działa i jak wykorzystuje zdolności socjotechniczne do urabiania ludzi.

Wkrótce sam zgłębiłem wszystko w zakresie phone phreakingu, czym nie chciał się ze mną podzielić. Większość wolnego czasu spędzałem na studiowaniu sieci telekomunikacyjnych i samokształceniu. Wpadałem na rzeczy, o których Stevenowi się nie śniło. Phreakerzy mieli swoją społeczność. Poznawałem zainteresowanych podobnymi rzeczami, spotykałem się z phreakerami. Niektórzy, społecznie nieprzystosowani i antypatyczni, mieli bzika.

Byłem idealnym kandydatem na mistrza socjotechniki phreakingu. Łatwizna. Wmawiam technikowi firmy telefonicznej, że jestem faciem z innego CO albo monterem pracującym w terenie i nakłaniam go w środku nocy do pojechania do CO („Central Office” — dzielnicowej centrali telefonicznej przekazującej połączenia z i do telefonu) i podłączenia „krytycznego” obwodu. Wiedziałem, że mam talent, ale to mój kumpel Steven uświadomił mi, jak wysokiej jest on próby.

Podstawowa taktyka jest prosta. Zanim w określonym celu użyjesz socjotechniki, robisz rozpoznanie. Zbierasz informacje o firmie, ustalasz, jak działa wydział lub jednostka, czym się zajmuje, do jakich informacji mają dostęp pracownicy, jaka jest standardowa procedura zbierania zgłoszeń, od kogo rutynowo je otrzymują, pod jakim warunkiem mogą udzielić informacji. Poznajesz wewnętrzny żargon i terminologię firmy.

Chwyty socjotechniczne w miejscu pracy działają, ponieważ ludzie ufają każdemu, kto potwierdzi swoją wiarygodność, np. upoważnionemu pracownikowi firmy. Oto cel rozpoznania — uzyskanie dostępu do zastrzeżonych numerów. Kiedy byłem gotowy, zadzwoniłem do biura jednego z przedstawicieli firm telefonicznej i powiedziałem:

— Tu Jake Roberts z Biura Numerów Zastrzeżonych. Muszę porozmawiać z przełożonym.

Po przełączeniu mnie do kierowniczki, ponownie się przedstawiłem i spytałem:

— Czy dostaliście naszą informację o zmianie numeru?

Poszła sprawdzić, wróciła na linię i powiedziała:

— Nie, nie dostaliśmy.

— Powinniście używać 213 687 9962 — poinformowałem ją.

— Nie — rzekła — 213 320 0055.

Bingo!

— W porządku — odparłem. — Wyślemy info o zmianie na drugi poziom — czyli w żargonie firm telefonicznych — do kierownika. — Na razie używajcie 320 0055, dopóki nie dostaniecie zawiadomienia.

Jednak kiedy zadzwoniłem do Biura Numerów Zastrzeżonych, okazało się, że aby mogli mi ujawnić informacje o klientach, moje nazwisko musi się znajdować na liście osób uprawnionych, z wewnętrznym numerem zwrotnym. Początkujący lub nieudolny socjotechnik mógłby po prostu odłożyć słuchawkę. I popełniłby błąd — wzbudziłoby tym podejrzenia.

Wymyśliłem coś na poczekaniu i stwierdziłem:

— Mój menadżer powiedział mi, że umieścił mnie na liście. Muszę go poinformować, że nie dostaliście jeszcze jego notatki.

Kolejna przeszkoda: potrzebuję wewnętrznego numeru telefonu w firmie telekomunikacyjnej, na który mógłbym odbierać połączenia.

Zadzwoniłem do trzech różnych biur firmy, zanim znalazłem takie, w którym kierownikiem był mężczyzna — pod którego mogłem się podszyć. Powiedziałem mu:

— Tu Tom Hansen z Biura Numerów Zastrzeżonych. Aktualizujemy naszą listę uprawnionych pracowników. Czy nadal powinieneś się na niej znajdować?

Oczywiście odpowiedział, że tak.

Potem poprosiłem go, aby przeliterował swoje nazwisko i dał mi swój numer telefonu.

Proste, jakbym odbierał dziecku lizaka.

Następnie zadzwoniłem do Recent Change Memory Authorization Center — RCMAC[4] — oddziału firmy telekomunikacyjnej zajmującego się dodawaniem lub wycofywaniem usług telefonicznych, na przykład takich, jak niestandardowe wybieranie numerów. Udałem przełożonego z biura firmy. Przekonanie urzędnika, by dodał przekierowywanie połączeń do linii menadżera, było łatwe, ponieważ numer należał do Pacific Telephone.

4) W wolnym tłumaczeniu: Centrum Autoryzacji Najnowszych Zmian — chodzi o zarządzanie pamięcią wprowadzonych zmian.

Szczegółowo — działało to tak. Dzwoniłem do pracownika technicznego w odpowiedniej centrali. Przekonany przeze mnie, że jestem monterem pracującym w terenie, podpinał się do linii menadżera za pomocą przenośnej słuchawki i wybierał cyfry, które mu podałem, przełączając telefon menadżera do firmowej „pętli” — specjalnego obwodu, z którym powiązane są dwa numery. Kiedy obie strony się z nią połączą, wybierając odpowiednie numery, zostają w magiczny sposób skomunikowane, tak jakby zadzwoniły do siebie.

Wybrałem numer pętli i połączyłem z numerem telefonu, który będzie po prostu dzwonił i dzwonił, więc kiedy Biuro Numerów Zastrzeżonych oddzwoni do linii upoważnionego menadżera, połączenie zostanie przekazane do pętli, a dzwoniący usłyszy dzwonek. Pozwoliłem tej osobie usłyszeć kilka sygnałów i odpowiedziałem:

— Pacific Telephon, Steve Kaplan.

Wtedy człowiek dawał mi zastrzeżone numery, których szukałem. Wówczas oddzwaniałem do technika łącznicy, by wyłączyć funkcję przekazywania połączeń.

Im większe wyzwanie, tym większy dreszczyk emocji. Ta sztuczka sprawdzała się przez wiele lat, najprawdopodobniej zadziałałaby także i dzisiaj!

Dzięki telefonom — wykonywanym nie hurtem, ale co jakiś czas, ponieważ ludziom w Biurze Numerów Zastrzeżonych wydałoby się podejrzane, że ktoś prosi o numery kilku gwiazd naraz, mam numery telefonów i adresy: Rogera Moore’a, Lucille Ball i Jamesa Garnera, Bruce’a Springsteena i wielu innych sław.

Czasami dzwoniłem i odbierała gwiazda we własnej osobie, a ja mówiłem coś w stylu: — Hej, Bruce, jak leci? Nikomu to nie szkodziło, a mnie ekscytowało znalezienie numeru, do kogo tylko chciałem.

W Monroe High prowadzono kurs komputerowy. Nie miałem ukończonych wymaganych kursów z matematyki i wiedzy teoretycznej, ale nauczyciel, pan Christ (wymawiane do rymu z Twist), docenił mój zapał i kompetencje samouka i mnie przyjął. Myślę, że potem tego żałował, miał bowiem ze mną same problemy. Znajdowałem jego hasło do szkolnego minikomputera, ilekroć je zmienił. W desperacji, chcąc mnie przechytrzyć, odbił je na kawałku papierowej taśmy, rodzaju nośnika danych sprzed ery dyskietek; kiedy chciał się zalogować, wkładał ją do czytnika. Ale trzymał ten króciutki kawałek taśmy perforowanej w kieszeni koszuli i dziurki prześwitywały przez cienki materiał. Koledzy pomagali mi rozpoznać układ dziurek na taśmie i poznać nowe hasło nauczyciela po zmianie. Nigdy się nie połapał, jak to robiłem.

Następnie zabrałem się za telefon w pracowni komputerowej — stary typ aparatu z tarczą obrotową. Był zaprogramowany tak, by można było z niego dzwonić tylko na numery w obrębie szkolnego dystryktu. Używałem go do łączenia się z komputerami USC i grania w gry komputerowe. Wydawałem polecenie operatorowi centrali:

— Tu mówi Christ, potrzebuję dostępu do linii zewnętrznej.

Gdy po wielu połączeniach operator zaczął coś podejrzewać, zastosowałem taktykę phreakerów. Dzwoniąc do centrali firmy telefonicznej i wyłączając ograniczenia, mogłem bez przeszkód łączyć się z USC. W końcu jednak Christ się zorientował, że wpadłem na to, jak dzwonić z tego telefonu na dowolny numer.

Niedługo potem z dumą obwieścił klasie, w jaki sposób ma zamiar raz na zawsze uniemożliwić mi dzwonienie do USC, i pokazał nam blokadę wykonaną specjalnie dla tego typu aparatów. Ustawienie w pozycji na „1” uniemożliwiało wybranie numeru.

Gdy tylko zamknął blokadę, na oczach całej klasy podniosłem słuchawkę i zacząłem naciskać na widełki telefonu: dziewięć szybkich uderzeń dla cyfry „9”, by wyjść na linię zewnętrzną, siedem szybkich uderzeń dla cyfry „7”, cztery dla „4”. W ciągu minuty połączyłem się z komputerami USC.

Dla mnie była to inteligentna zabawa. Ale biedny pan Christ poczuł się upokorzony. Twarz mu się zrobiła purpurowa, chwycił telefon i cisnął nim przez klasę.

W tym czasie uczyłem się o RSTS/E (wymawiane Ristisii), systemie operacyjnym autorstwa firmy Digital Equipment Corporation (DEC), wykorzystywanym na szkolnym minikomputerze mieszczącym się w centrum Los Angeles. Na swoich komputerach miał ten system również pobliski kampus Cal State w Northridge. Umówiłem się na spotkanie z szefem Wydziału Informatyki, Wesem Hamptonem, i rzekłem:

— Interesuję się informatyką. Czy mógłbym kupić konto i korzystać z waszych komputerów?

— Nie. Udostępniamy je tylko naszym studentom.

Nie należę do ludzi, którzy łatwo się poddają.

— W mojej szkole pracownię komputerową zamyka się o 15.00, tuż po lekcjach. Czy nie można by tak dostosować programu, by uczniowie liceum mogli korzystać z waszych komputerów? — zapytałem.

Spławił mnie, ale wkrótce do mnie zadzwonił.

— Postanowiliśmy pozwolić ci na korzystanie z komputerów — powiedział. — Nie możemy założyć ci konta, ponieważ nie jesteś studentem, więc będziesz mógł korzystać z mojego konta osobistego. Jego login to „5,4”, a hasło „Wes”.

Był szefem Wydziału Informatyki, a nie mógł wymyślić lepszego hasła niż własne imię? Też mi bezpieczeństwo!

Samodzielnie zacząłem się uczyć języków programowania Fortran i Basic. Po niespełna kilku tygodniach informatyki napisałem program do kradzieży haseł użytkowników. Student próbował się zalogować na tym, co wyglądało jak znajomy banner logowania, a w istocie było moim programem podszywającym się pod system operacyjny. Jego celem było skłonienie użytkownika do wprowadzenia nazwy konta i hasła (podobnie jak w dzisiejszych atakach phishingowych). Kilku spośród nauczycieli CSUN pomogło mi w debugowaniu kodu — myśleli, że to żart, że to niemożliwe, by ten licealista był już na tyle sprytny, by wykradać hasła. Po zainstalowaniu i uruchomieniu tego programu na terminalach w pracowni, przy każdym logowaniu nazwa użytkownika i hasło były potajemnie zapisywane w pliku.

Po co? Razem z przyjaciółmi uważałem poznanie haseł wszystkich studentów za warte zachodu. Żaden złowrogi plan, raczej zbieranie informacji dla zabawy. Tylko tyle. Było to kolejne wyzwanie, jakie podejmowałem we wczesnej młodości, odkąd zobaczyłem pierwszą magiczną sztuczkę. Czy mógłbym nauczyć się robić sztuczki? Zwodzić ludzi? Zdobyć nielegalne uprawnienia?

Niedługo potem jeden z dyżurnych w pracowni podkablował mnie administratorowi systemu. Trzech policjantów z kampusu wpadło jak burza do pracowni komputerowej. Przetrzymywali mnie, dopóki nie przyjechała po mnie mama.

Szef wydziału, który pozwolił mi korzystać z laboratorium i umożliwił logowanie się na jego koncie, wściekł się. Ale niewiele mógł zrobić. W tamtych czasach kodeks karny nie zawierał jeszcze ustaw dotyczących przestępstw komputerowych, nie można więc było mnie oskarżyć. Pozbawiono mnie jednak przywilejów i kazano trzymać się z dala od kampusu.

Powiedziano mamie, że za miesiąc wejdzie w życie w Kalifornii nowe prawo, to, co zrobiłem, kwalifikujące jako przestępstwo. Tak na marginesie — Kongres Stanów Zjednoczonych nie zabierze się do uchwalenie ustawy federalnej o przestępstwach komputerowych przez kolejne cztery lata, ale lista moich wyczynów zostanie wykorzystana do przekonania Kongresu, by ją przyjął.

Co do mnie, to zagrożenie mnie nie odstraszyło. Niedługo po tej wizycie znalazłem sposób na przekierowanie połączeń z Directory Assistance od ludzi z Rhode Island, aby trafiały do mnie. Jak podroczyć się z ludźmi, którzy próbują uzyskać numer telefonu? Typowa rozmowa w jednej z moich akcji wyglądała tak.

Ja: — Jakie miasto?

Dzwoniący: — Providence.

Ja: — Proszę o pańskie nazwisko?

Dzwoniący: — Patrick Bruno.

Ja: — Czy to firma, czy mieszkanie prywatne?

Dzwoniący: — Mieszkanie.

Ja: — Podaję numer: 836, 5 i pół, 66.

W tym momencie rozmówca był zazwyczaj albo zaskoczony, albo oburzony.

Dzwoniący: — A jak mam wybrać pół?

Ja: — Proszę kupić nowy telefon, który ma klawisz z połówką.

Reakcje dzwoniących bywały bardzo zabawne.

W tamtych czasach różne części Los Angeles obsługiwały dwa oddzielne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne. Północną część San Fernando Valley, gdzie mieszkaliśmy, General Telephone and Electronics Corporation (GTE). Każde połączenie poza odległość dwudziestu kilometrów było liczone jako zamiejscowe.

Oczywiście nie chciałem nabijać mamie rachunków telefonicznych, więc dzwoniłem czasem za pomocą krótkofalówki, korzystając z lokalnego autopatcha.

Pewnego dnia miałem w eterze gorącą wymianę zdań z pracownikiem sterującym regeneratorem sygnału na temat moich „dziwnych telefonów”. Zauważył on, że kiedy używałem funkcji autopatch, regularnie wprowadzałem długą serię cyfr. Nie miałem zamiaru mu wyjaśniać, że te cyfry pozwoliły mi wykonywać za darmo zamiejscowe połączenia za pośrednictwem oferującej je firmy MCI. Choć nie domyślał się, co tak naprawdę robiłem, nie podobało mu się nietypowe używanie autopatcha. Usłyszał to pewien facet, skontaktował się ze mną w eterze, przedstawił się jako Lewis De Payne i dał mi swój numer telefonu. Zadzwoniłem do niego jeszcze tego samego wieczoru. Powiedział, że zaintrygowało go to, co robię.

Poznaliśmy się i zostaliśmy przyjaciółmi na kolejne dwadzieścia lat. Lewis miał argentyńskich przodków, był chudy i wyglądał na kujona. Nosił krótko ostrzyżone czarne włosy, gładko zaczesane do tyłu, i wąsy, prawdopodobnie, by wyglądać na starszego. W kwestii hakerskich przedsięwzięć ufałem mu najbardziej na świecie, mimo jego skomplikowanej osobowości.

Był układny w obejściu, ale dążył do zyskania przewagi. Mądrala, w niemodnych golfach i dzwonach, ale przyjacielski. Wyważony, ale arogancki.

Obaj mieliśmy poczucie humoru. Uważaliśmy, że hobby, które nie dostarcza zabawy i nie sprawia, że raz na jakiś czas możemy się pośmiać, nie jest warte kiwnięcia palcem. Obydwaj nadawaliśmy na tych samych falach. Tak było z naszym „hakowaniem McDonalda”. Znaleźliśmy sposób, aby zmodyfikować ich nadajnik nadający na częstotliwości dwóch metrów, tak aby nasze głosy były słyszalne w głośniku, za pośrednictwem którego klienci składali zamówienia w barze drive-in. Ruszaliśmy do McDonalda, parkując w pobliżu, gdzie niezauważeni mogliśmy obserwować całą akcję, i dostrajaliśmy ręczne krótkofalówki do częstotliwości restauracji.

Kiedy do okienka zbliżał się radiowóz policyjny, któryś z nas oznajmiał:

— Przykro nam, nie obsługujemy tutaj gliniarzy. Proszę pojechać do Jack in the Box.

Kiedyś podjechała kobieta i usłyszała z głośnika:

— Pokaż cycki, a dostaniesz Big Maca za darmo!

Nie spodobało się jej to. Zgasiła silnik, wyciągnęła coś z bagażnika, i wbiegła do środka... z kijem baseballowym.

Jednym z moich ulubionych numerów był „Darmowy sok jabłkowy”. Gdy klient złożył zamówienie, mówiliśmy, że zepsuła się maszyna do lodu, więc rozdajemy sok:

— Mamy grejpfrutowy, pomarańczowy i... och, przepraszamy, wygląda na to, że grejpfrutowy i pomarańczowy już się skończyły. Czy może być jabłkowy?

Kiedy klient odpowiadał, że tak, puszczaliśmy nagranie, jak ktoś sika do kubka, a następnie mówiliśmy:

— W porządku. Oto sok jabłkowy. Proszę podjechać do okienka po odbiór.

Uważaliśmy za zabawne robienie z ludzi wariatów, uniemożliwiając im złożenie zamówienia. Przejmując głośnik, za każdym razem, kiedy klient podjeżdżał i składał zamówienie, któryś z nas je powtarzał, ale z silnym indyjskim akcentem, tak że nie dało się zrozumieć niemal ani słowa. Gość odpowiadał, że nie rozumie, a my mówiliśmy coś równie bełkotliwego, jak przedtem, i tak w kółko — doprowadzając klientów do szału.

Najlepsze było to, że wszystko, co mówiliśmy przy okienku, było słychać również z głośnika na zewnątrz, a pracownicy nie mieli na to wpływu.

Czasem przyglądaliśmy się klientom siedzącym przy stolikach na zewnątrz — jedli hamburgery i pokładali się ze śmiechu. Nikt nie miał pojęcia, co się dzieje.

Pewnego razu kierownik wyszedł zobaczyć, kto się zabawia głośnikami. Rozejrzał się po parkingu, drapiąc się w głowę. Nikogo tam nie było. Samochody były puste. Nikt nie ukrywał się za dużym firmowym szyldem. Podszedł do głośnika i pochylił się, zbliżając twarz do niego i mrużąc oczy, jakby oczekiwał, że zobaczy w środku jakiegoś stworka.

— Co się kurwa gapisz? — krzyknąłem chrypliwym głosem.

Odskoczył jak poparzony!

Czasami, gdy płataliśmy te figle, ludzie mieszkający w pobliżu, wychodzili na balkony i mieli niezły ubaw. Nawet przechodnie zrywali boki. Kilka razy zabraliśmy z Lewisem kilku przyjaciół, bo było to naprawdę zabawne.

Zgoda, dziecinne, ale ja miałem wtedy szesnaście czy siedemnaście lat.

Niektóre z moich eskapad nie były już tak niewinne. Z zasady nie wchodziłem do żadnych budynków kompanii telekomunikacyjnych, ale mnie to kusiło. Dawało bowiem szansę uzyskania dostępu do systemów, a może i zdobycia technicznych instrukcji firmy. Ale, jak mawiają, to nie tyle była zasada, co założenie ogólne.

Pewnej nocy, w 1981 roku, miałem wtedy siedemnaście lat, włóczyłem się z kumplem phreakerem, Stevenem Rhoadesem. Postanowiliśmy wśliznąć się do należącej do Pacific Telephone centrali Sunset-Gower w Hollywood.

Ponieważ zajmowaliśmy się już phone phreakingiem, pojawienie się we własnej osobie w siedzibie firmy byłoby najwyższą formą hakowania. Żeby wejść, należało wystukać przy drzwiach kod na klawiaturze, otwierający nieograniczony dostęp do naszych celów. Udało się go nam zdobyć dzięki socjotechnice.

Mój Boże, jakie to ekscytujące! To była największa frajda. Ale czego mamy szukać?

Postawny człowiek w mundurze ochroniarza robił obchód budynku i natknął się na nas. Zbudowany jak wykidajło z nocnego klubu lub rozgrywający z NFL, naprawdę onieśmielał. Nawet stojąc spokojnie, z rękami na biodrach, sprawiał takie wrażenie, że robiłeś w gacie ze strachu. Jednak, im bardziej robiło się gorąco, z tym większą łatwością zachowywałem zimną krew.

Nie wyglądałem na dorosłego pracownika etatowego, by móc go teraz udawać. Postawiłem jednak wszystko na jedną kartę.

— Cześć — powiedziałem. — Jak leci wieczorkiem?

— Dobrze, proszę pana — odpowiedział. — Mógłbym zobaczyć panów identyfikatory firmowe?

Zacząłem udawać, że szukam identyfikatora po kieszeniach.

— Cholera. Musiałem zostawić go w samochodzie. Już po niego wracam.

Nie dał się na to nabrać.

— Nie, obaj pójdziecie ze mną na górę — zawyrokował.

Nawet nie próbowaliśmy protestować.

Zaprowadził nas do Centrum Kontroli Połączeń na dziewiątym piętrze. Było tam pełno pracowników.

Serce waliło mi jak młot.

Kilku techników z centrali telefonicznej przyszło zobaczyć, co się dzieje. Pomyślałem, że moja jedyna szansa to biegać szybciej od strażnika, ale wiedziałem też, że mam na to marne szanse. Byłem gotów na wszystko. Wyglądało na to, że przed więzieniem może mnie uratować jedynie mój talent socjotechniczny.

Do fortelu potrzebowałem realnych nazwisk pracowników i stanowisk w Pacific Telephone — znałem ich wystarczająco dużo. Zacząłem się tłumaczyć:

— Pracuję w COSMOS w San Diego, chciałem tylko pokazać koledze centralę. Możecie zadzwonić do mojej przełożonej i to sprawdzić.

Podałem mu jej nazwisko — dziękując Bogu za dobrą pamięć — ale zarazem wiedziałem, że nie wyglądamy, jakbyśmy byli stąd, a moja historyjka jest mało przekonująca.

Ochroniarz sprawdził nazwisko przełożonej w spisie oddziałów firmy, odnalazł numer jej telefonu domowego i wybrał go. Dryń, dryń, dryń... Zaczął od przeprosin z powodu późnej pory, i wyjaśnił sytuację.

— Niech mi pan pozwoli z nią porozmawiać — poprosiłem go.

Wręczył mi słuchawkę. Przyciskając ją mocno do ucha i, modląc, żeby nie usłyszał głosu kobiety, zaimprowizowałem coś takiego:

— Judy, jest mi naprawdę przykro z tego powodu. Pokazywałem przyjacielowi centralę, a mój identyfikator został w samochodzie. Ochroniarz chciał po prostu sprawdzić, czy jestem z centrum COSMOS w San Diego. Mam nadzieję, że nie weźmiesz mi tego za złe.

Przerywałem na kilka chwil, udając, że słucham jej odpowiedzi. Ona zaś rzucała gromy:

— Kim jesteś? Czy my się znamy? Co ty tam robisz?

Podjąłem swój wątek.

— Przyszedłem tu, bo i tak muszę tu być rano na zebraniu w sprawie tego nowego skryptu do szkoleń. I mam sesję testową z Jimem w poniedziałek o jedenastej — gdybyś chciała wpaść. Spotykamy się we wtorek na lunchu, prawda?

Kolejna przerwa. Ona nadal ciskała gromy.

— Jasne. Jeszcze raz przepraszam, że ci przeszkadzam — mówię.

I odłożyłem słuchawkę.

Ochroniarz i technicy wyglądali na zaskoczonych, oczekiwali, że oddam słuchawkę ochroniarzowi, by mogła mu powiedzieć, że wszystko gra. Ochroniarz miał wypisane na twarzy: „Drugi raz nie ośmielę się zawracać jej głowy”.

— Na pewno była wściekła, że ktoś zrywa ją z łóżka o wpół do trzeciej nad ranem — powiedziałem.

Po chwili dodałem:

— Zostało jeszcze tylko kilka rzeczy, które chcę pokazać kumplowi. Nie zajmie to więcej niż dziesięć minut.

I wyszedłem, a Rhoades za mną.

Oczywiście miałem ochotę uciec, ale wiedziałem, że nie powinienem dać po sobie poznać, że mam cykora.

Dotarliśmy do windy. Walnąłem w przycisk parteru. Odetchnęliśmy z ulgą, opuściwszy budynek, ze strachu robiliśmy w gacie — niewiele brakowało! Ale też byliśmy szczęśliwi.

Wiedziałem, co się tymczasem dzieje: kobieta wydzwania jak szalona, próbując znaleźć kogoś, kto wie, jak w środku nocy znaleźć numer telefonu do stanowiska ochrony centrali Sunset-Gower.

Wsiedliśmy do samochodu. Odjechałem bez włączonych świateł. Zatrzymaliśmy się, żeby poobserwować drzwi do budynku.

Po jakichś dziesięciu minutach potężny ochroniarz wyszedł i rozejrzał się dookoła, na sto procent pewny, że już dawno nas tam nie ma. I oczywiście się mylił.

Zaczekałem, aż wróci do środka, i odjechałem, za pierwszym zakrętem włączając światła.

Niewiele brakowało. Gdyby wezwał gliny, zostalibyśmy oskarżeni o wtargnięcie lub gorzej, o włamanie. Trafilibyśmy ze Stevem do poprawczaka.

W najbliższym czasie nie zamierzałem odwiedzać siedzib kompanii telefonicznych, ale korciło mnie znalezienie czegoś innego — czegoś wielkiego — co mogłoby stanowić wyzwanie dla mojej pomysłowości.

3. Grzech pierworodny

Darmowy fragment

4. Mistrz ucieczki

Darmowy fragment

5. Wszystkie twoje linie telefoniczne należą do mnie

Darmowy fragment

6. Haker z miłości

Darmowy fragment

7. Małżeństwo w pośpiechu

Darmowy fragment

8. Lex Luthor

Darmowy fragment

9. Plan rabatowy Kevina Mitnicka

Darmowy fragment

10. Tajemniczy haker

Darmowy fragment

Część II

Darmowy fragment

11. Nieczysta gra

Darmowy fragment

12. Wszędzie cię znajdą

Darmowy fragment

13. Na podsłuchu

Darmowy fragment

14. Ja pluskwę tobie, a ty mnie

Darmowy fragment

15. „No nie, jakim fartem znaleźliście SAS?”

Darmowy fragment

16. Wpraszając się do Erica

Darmowy fragment

17. Odsłonięcie kurtyny

Darmowy fragment

18. Analiza ruchu sieciowego

Darmowy fragment

19. Rewelacje

Darmowy fragment

20. Z myśliwego ofiara

Darmowy fragment

21. Kot i mysz

Darmowy fragment

22. Praca detektywa

Darmowy fragment

23. Nalot

Darmowy fragment

24. Znikam

Darmowy fragment

Część III

Darmowy fragment

25. W ukryciu

Darmowy fragment

26. Prywatny detektyw

Darmowy fragment

27. Tam, gdzie wschodzi słońce

Darmowy fragment

28. Łowca trofeów

Darmowy fragment

29. Wyjazd

Darmowy fragment

30. Zaskoczony

Darmowy fragment

31. Oczy na niebie

Darmowy fragment

32. Bezsenność w Seattle

Darmowy fragment

Część IV

Darmowy fragment

33. Hakowanie Samuraja

Darmowy fragment

34. Kryjówka w Pasie Biblijnym

Darmowy fragment

35. Gra skończona

Darmowy fragment

36. „Walentynki” z FBI

Darmowy fragment

37. Jak zostałem kozłem ofiarnym

Darmowy fragment

38. Uśmiech losu

Darmowy fragment

Podziękowania

Darmowy fragment

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Przedmowa

Prolog

Część I - Narodziny hakera

1. Trudne początki

2. Tylko w odwiedziny

3. Grzech pierworodny

4. Mistrz ucieczki

5. Wszystkie twoje linie telefoniczne należą do mnie

6. Haker z miłości

7. Małżeństwo w pośpiechu

8. Lex Luthor

9. Plan rabatowy Kevina Mitnicka

10. Tajemniczy haker

Część II - Eric

11. Nieczysta gra

12. Wszędzie cię znajdą

13. Na podsłuchu

14. Ja pluskwę tobie, a ty mnie

15. „No nie, jakim fartem znaleźliście SAS?”

16. Wpraszając się do Erica

17. Odsłonięcie kurtyny

18. Analiza ruchu sieciowego

19. Rewelacje

20. Z myśliwego ofiara

21. Kot i mysz

22. Praca detektywa

23. Nalot

24. Znikam

Część III - Ścigany

25. W ukryciu

26. Prywatny detektyw

27. Tam, gdzie wschodzi słońce

28. Łowca trofeów

29. Wyjazd

30. Zaskoczony

31. Oczy na niebie

32. Bezsenność w Seattle

Część IV - Koniec i Początek

33. Hakowanie Samuraja

34. Kryjówka w Pasie Biblijnym

35. Gra skończona

36. „Walentynki” z FBI

37. Jak zostałem kozłem ofiarnym

38. Uśmiech losu

Podziękowania