Copyright © 2011 by Miranda Kenneally

First published in English by Sourcebooks Fire, an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Catching Jordan

Tytuł: Dziewczyny z drużyny

Autor: Miranda Kenneally

Tłumaczenie: Malwina Drozdowska

Redakcja: Pracownia Cogito

Korekta: Seiton, www.seiton.pl

Projekt graficzny okładki: Michał Dorosz, Jolanta Pióro ONTHEROCKS

Redaktor prowadząca: Agnieszka Pietrzak

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2015

ISBN 978-83-7642-853-6

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Dla Sary Megibow
i pozostałych wymiatających lasek

Kto mógł przypuszczać, że perfekcyjne podanie
to pestka wobec uporania się z facetami?

Hail Mary i harem

bilans – 21 dni do wypadu do Alabamy

Gdzieś kiedyś przeczytałam, że futbol wymyślono po to, by ludzie nie zauważyli, że lato się już kończy. Osobiście nie mogłam się doczekać końca wakacji i rozpoczęcia rozgrywek. Futbol. Moje być albo nie być, miłość mojego życia.

– Niebieska czterdziestka dwójka! Niebieska czterdziestka dwójka! Czerwona siedemnastka! – krzyczałam.

Czerwona siedemnastka to umówiony sygnał. JJ rzucił mi piłkę między swoimi nogami. Obrona szarżowała. JJ wpadł na pierwszoroczniaka, powalając go na ziemię. Reszta moich atakujących miażdżyła obronę. Nieźle. Mieliśmy otwartą przestrzeń, jednak nie widziałam mojego skrzydłowego tam, gdzie być powinien.

– Higgins, co z tobą, u diabła? – mruknęłam do siebie.

Drżąc z niecierpliwości, prześlizgiwałam się wzrokiem po polu punktowym. Dostrzegłam jednak tylko Sama Henry’ego wykonującego rzut. Piłka przeleciała w powietrzu – jej tor był idealnie spiralny – i wpadła dokładnie w to miejsce, na którym mi zależało. Henry chwycił piłkę, uderzył nią o ziemię i zaczął wykonywać durnowaty taniec, niby jakaś pomylona balerina. Z tą swoją szczupłą sylwetką i dziewczęcą blond czupryną faktycznie nadawałby się na gwiazdę nowojorskiego baletu.

Już ja mu dam za ten pokaz.

Zaczęłam ostatni rok w Hundred Oaks High, co więcej – byłam kapitanem drużyny. To dawało mi prawo do dyscyplinowania moich graczy. Mimo że Henry to mój najlepszy przyjaciel, musiałam przyznać: zawsze był pozerem. Przez jego wygłupy dostawaliśmy kary.

Z głośnika w moim kasku dobiegł mnie głos trenera Millera.

– Niezłe podanie. To będzie twój rok, Woods. Poprowadzisz nas do mistrzostw stanowych. Czuję to w kościach… Lećcie pod prysznic.

Co trener tak naprawdę chciał mi dać do zrozumienia?

Wiem, że nie zawalisz tego w ostatnich sekundach mistrzostw, tak jak w zeszłym roku.

Ma rację. Na to nie mogę sobie pozwolić.

W zeszłym tygodniu, pierwszego dnia szkoły, zadzwonili do mnie z Uniwersytetu Alabama z wiadomością, że moją piątkową grę będzie obserwować rekruter. W następnej kolejności otrzymałam niezwykle wyszukany list, a raczej zaproszenie do odwiedzenia uczelni we wrześniu. Wizyta o charakterze oficjalnym. Jeśli spodobałoby im się to, co zobaczą, posłaliby po mnie już w lutym.

W tym sezonie nie mogłam nawalić.

Ściągnęłam kask, po czym sięgnęłam po butelkę Gatorade i podręcznik ze strategiami meczów. Większość chłopaków wałęsała się wokół z widocznym zamiarem przyjrzenia się treningowi cheerleaderek. Zignorowałam ich i spojrzałam w stronę trybun.

Dostrzegłam mamę siedzącą obok taty Cartera, byłego gracza NFL[1]. Mojego taty oczywiście nie było. Frajer.

1) NFL (National Football League) – największa zawodowa liga futbolu amerykańskiego (przyp. red.).

W moim mieście futbol to coś wielkiego. Dlatego wielu rodziców przychodziło oglądać nasze mecze. To właśnie tutaj, we Franklin w stanie Tennessee, znajduje się siedziba Hundred Oaks Red Raiders, ośmiokrotnych zwycięzców mistrzostw stanowych.

Mama zawsze przychodziła na moje treningi. Wspiera mnie od młodzieńczych czasów gry w Pop Warner[2]. Wiem, że nieraz się o mnie boi, choć najgorszą rzeczą, jaka do tej pory mi się przytrafiła, był wstrząs mózgu. Na drugim roku, w czasach, gdy JJ relaksował się, a nie grał naprawdę, trener powołał tego kretyna do gry na samym środku. I jak można się domyślić, idiota nie krył mnie właściwie i zostałam naprawdę mocno sfaulowana.

2) Pop Warner Little Scholars – amerykańska organizacja non profit, umożliwiająca młodzieży w wieku 15–16 lat granie w futbol (wszystkie przypisy, o ile nie podano inaczej, pochodzą od tłumacza).

Poza tym jestem jak skała – żadnych problemów z kolanami czy złamań.

Tata nigdy nie przyszedł na moje treningi i rzadko bywał na meczach.

Wszyscy myślą, że po prostu nie ma czasu – w końcu to słynny Donovan Woods, rozgrywający drużyny Tennessee Titans. Prawda jest jednak taka, że jest przeciwny mojej grze w futbol. Który ze słynnych rozgrywających nie chciałby, aby jego dziecko poszło w jego ślady i kontynuowało tę samą karierę? Oczywiście, tata nie ma nic przeciwko, jeśli chodzi o mojego brata Mike’a, studenta przedostatniego roku na Uniwersytecie Tennessee i ich czołowego gracza. To właśnie mój brat doprowadził drużynę uniwersytecką do wygranej w turnieju Sugar Bowl w zeszłym roku. Jaki zatem problem ma mój tata, jeśli chodzi o mnie?

Cóż. Jestem dziewczyną.

Chwyciłam Gatorade i udałam się na poszukiwanie Higginsa. Zastałam go flirtującego z Kristen Markum, najgłupszą z cheerleaderek. Wzięłam bez ceregieli chłopaka na stronę, wycofując się poza zasięg jej spojrzenia Dartha Vadera, i powiedziałam wprost:

– Następnym razem podążaj swoim torem do końca, zamiast wgapiać się w Kristen, jasne?

Twarz Higginsa oblekła się czerwienią.

– Dobra – przytaknął w końcu.

– Świetnie.

Potem wzięłam na stronę obrońcę z drugiego roku. Dockett był sporo niższy ode mnie. Położyłam mu rękę na ramieniu i podążyliśmy wzdłuż linii bocznej.

– W czasie ostatniej gry, gdy zrobiłam długie podanie do Henry’ego, w ogóle go nie kryłeś. Wiem, jaki jest szybki, ale coś takiego nie powinno się zdarzyć. Nie było cię tam, gdzie miałeś być.

– Załapałem, Woods – mruknął, zwieszając smętnie głowę.

Poklepując go po plecach moim podręcznikiem, pociągnęłam kolejny łyk Gatorade, po czym starłam resztki z ust.

– W porządku. Liczymy na ciebie w piątkowy wieczór. Jestem przekonana, że trener na ciebie postawi.

Dockett z uśmiechem ściągnął kask i poszedł do szatni.

– Wykonaliście dzisiaj kawał naprawdę dobrej roboty – pochwaliłam jeszcze kilku moich liniowych, po czym szturchnęłam Henry’ego, przypatrując mu się z ukosa.

– Co tam, Woods? – rzucił.

– Całkiem nieźle zmyliłeś Docketta.

Roześmiał się.

– Udało mi się to, prawda?

– Może wyrwiemy się stąd, by potańczyć?

W odpowiedzi wyszczerzył zęby w uśmiechu. Jego zielone oczy błyszczały podejrzanie, gdy przeciągał dłonią po blond lokach.

– Uwielbiasz to robić, prawda?

Wymierzyłam mu lekkiego kuksańca w klatę.

– Nieważne.

Zrewanżował się tym samym i rzucił:

– Wyskoczysz z nami coś zjeść?

– Co masz na myśli, mówiąc „z nami”?

– Ze mną, z JJ’em…

– I?

– No, oprócz tego jeszcze Samantha, Marie, Lacey i Kristen…

Przełknęłam słowa, które cisnęły mi się na usta.

– Kurde, nie ma mowy.

– Idziemy do Pete’a – dodał, unosząc brwi.

Jasna cholera. Uwielbiałam to miejsce. Była to jedna z tych restauracji, gdzie nie mają ci za złe, gdy rzucasz orzeszkami ziemnymi po podłodze. Mimo to odpowiedziałam twardo:

– Nie mogę. Umówiłam się z bratem, że obejrzymy dziś film.

Henry przybrał dobrze mi znany zbolały wyraz twarzy.

– Och, daj spokój, Woods. Wiesz, że chcę się dostać do Michigan ponad wszystko i też ciężko pracuję, by to osiągnąć, ale ty przeginasz. Zaszywasz się w domu każdego wieczoru, odkąd się dowiedziałaś, że Alabama weźmie udział w rozgrywkach wstępnych.

Wzięłam głęboki oddech.

– Racja, zostały mi tylko trzy dni, by dopiąć wszystko na ostatni guzik.

– Już to zrobiłaś. Jesteś tysiąc razy lepszym rozgrywającym niż twój brat w szkole średniej.

Uśmiechnęłam się szeroko w odpowiedzi.

– Dzięki – powiedziałam, dobrze wiedząc, że nie ma racji.

Henry otarł pot z czoła swoją czerwono-białą koszulką.

– A może ja wpadnę i obejrzę z tobą ten film?

– Co będzie z Samanthą, Marie, Lacey i Kristen?

Spoglądając przez ramię na cheerleaderki, rzucił:

– Będą czekać na mnie nawet i rok.

Szturchnęłam go ponownie, a on roześmiał się na całego.

– Oj tam, w porządku. Cieszę się, że znowu wychodzisz z dziewczynami, nawet jeśli Kristen jest siostrą szatana.

– E tam, przecież nic z tego nie będzie. Mam swoje standardy, sama rozumiesz.

– Tak, jasne – odparłam, widząc zbliżających się JJ’a i Cartera.

Trzymając kask w dłoni, JJ otoczył ramieniem Henry’ego. Dziwiło mnie, że jego kościste kolana nie zapadły się pod wpływem dwustu siedemdziesięciu funtów[3] żywej wagi.

3) Funt brytyjski – jednostka masy obowiązująca w krajach anglosaskich, odpowiadająca ok. 0,45 kilograma.

– Stary, w co znowu się wpakowałeś? – zagaił JJ tym swoim głębokim głosem.

– Woods nie docenia moich umiejętności tanecznych.

– One na nikim nie robią wrażenia. – JJ zerknął w moją stronę – Roadhouse. Wchodzisz w to, Woods?

– Nie dam rady. Muszę zakuwać – odpowiedziałam, unosząc podręcznik.

– Zrób sobie przerwę – rzucił.

– Mogę się założyć, że nie odmówiłabyś, gdyby wybrali miejsce, gdzie podają prawdziwą wyżerkę, jak bistro Michaela czy Julien L’Auberge w Nashville – mówił Carter ze śmiesznym francuskim akcentem, który bardzo bawił mnie, JJ’a i Henry’ego.

– Do licha, nie – odparłam. – Wszystko, czego mi potrzeba, to wielki kawał mięcha i torebka orzeszków ziemnych, którymi mogę obrzucać podłogę.

– Oj, cóż za bluźnierstwo – usłyszałam od Cartera.

– Ty również się nie wybierasz? – spytałam go.

Przez chwilę milczał, spoglądając na swoje buty.

– Nie dam rady. To wieczór treningowy, co nie?

Carter to jedyna znana mi osoba, której rodzice nie protestują przeciwko spędzaniu czasu w ten sposób. W jego domu wszystko kręci się wokół treningów i meczów futbolowych.

– No dalej, Woods… Tylko na godzinkę czy dwie – biadolił Henry.

Nie znosiłam mu odmawiać.

– Jeśli jakoś przebrnę wieczorem przez czterogodzinny film o Alabamie, wybiorę się z wami jutro. Może tak być?

– Super – odpowiedział.

– Pod warunkiem, że nie przyprowadzisz ze sobą swojego haremu – naciskałam, wskazując na grupę cheerleaderek sterczących dziesięć jardów od linii bramki i robiących maślane oczy do chłopaków.

– Przecież mamy umowę wiązaną – roześmiał się.

– W końcu jedyne, o czym myślisz, to twoje przyrodzenie – rzucił JJ w jego stronę.

– A ty niby jesteś inny? – palnęłam.

JJ szturchnął mnie mocno w ramię, tak że aż zatoczyłam się w tył. Wszyscy ponownie wybuchnęliśmy śmiechem.

Właśnie wtedy nadciągnęły dwie cheerleaderki i zaczęły przymilać się do JJ’a i Henry’ego. Ciekawe, dlaczego ociągały się z tym tak długo.

JJ i Lacey całowali się tak, jakby zależało od tego mistrzostwo stanowe. Samantha splotła dłoń z dłonią Henry’ego, śląc mu uśmiech. W końcu nadeszły Kristen i Marie, oczywiście razem, jako że cheerleaderki zawsze podążają w stadzie.

– Niezła robota, Jordan – zwróciła się do mnie Marie. – Twoje rozegranie to naprawdę coś.

– Henry kazał ci to powiedzieć? – spytałam.

– Nie – mruknęła, patrząc na swoje pompony i mierzwiąc je dłońmi.

JJ and Lacey oderwali się od siebie niechętnie niczym rzepy.

– Nawet z nią nie zaczynaj, Marie, bo spędzimy tu całą noc, słuchając wykładu na temat wskaźników i statystyk podań futbolowych… – palnęła Kristen.

– Nie podań, tylko gry górą, Kristen – oświeciłam ją. – Nie myśl tyle, bo włosy zaczynają ci się elektryzować.

Zaśmiała się sztucznie, nieświadomie wygładzając swoje brązowe włosy. Wysiliłam całą swoją wolę, aby nie wybuchnąć śmiechem, gdy zobaczyłam, że Samantha i Lacey robią to samo. Spojrzałam na Henry’ego, JJ’a i Cartera, którzy ponownie zaczęli chichotać. Marie poszła ich śladem.

– Dajcie znać, jeśli zmienicie zdanie – zawołał Henry w stronę moją i Cartera.

Zrobiliśmy żółwika na pożegnanie, po czym Henry, JJ i ich fanklub udali się w stronę szatni.

Przytulając podręcznik do piersi, poczułam przez moment ukłucie samotności. Miałam ochotę zawołać za Henrym. Odkąd kilka miesięcy temu rzuciła go dziewczyna, chodził zdołowany, więc na pewno doceniłby moje towarzystwo. Zwłaszcza że obraca się teraz wśród lasek, którym wydawało się, że Hail Mary[4] to modlitwa do Matki Boskiej.

4) Hail Mary – długie podanie w kierunku grupy skrzydłowych (wide receivers) znajdujących się w pobliżu strefy boiska, w której zdobywa się przyłożenia (end zone) w nadziei na wykonanie zagrania wartego sześć punktów (touch down). Zagranie to używane jest najczęściej przed samym końcem spotkania.

Z drugiej strony rozpraszał moją uwagę, a potrzebowałam dużej dawki koncentracji. Dla Alabamy.

– Wracajmy do domu, Carter – powiedziałam, słysząc wołanie jego taty z pierwszego rzędu metalowych trybun. – Twoja mama czeka z obiadem, aż skończymy.

– Udanego seansu. Chciałbym być na twoim miejscu, a nie przesiadywać z tatą.

Po chwili jednak do niego dołączył. Pan Carter zaczął coś mówić, gestykulując zawzięcie. Prawdopodobnie poddawał szczegółowej analizie cały trening.

Szkoda tylko, że mój tata nie jest taki.

***

Z powrotem w domu. Siadając przy kuchennym stole, otworzyłam podręcznik ze strategiami gry. Obierając banana, studiowałam manewr zwany Red Rabbit. Jutro zapowiadała się zupełnie odjechana gra, z zagraniami typu flea flicker[5]. Będzie ciężko, ale Henry i ja jakoś damy radę.

5) Flea flicker − zagranie polegające na tym, że po wznowieniu gry rozgrywający przekazuje piłkę zawodnikowi formacji ofensywnej, którego zadaniem jest bieg z piłką (running back), a następnie zwrócenie piłki rozgrywającemu. Po tym tricku piłka jest podawana do skrzydłowego (wide receiver) lub zawodnika formacji ofensywnej będącego zarazem skrzydłowym (tight end).

Mama weszła do kuchni. Odłożyła sekator i rękawice na blat, po czym nalała sobie szklankę wody.

– Dlaczego nie wyszłaś dziś z przyjaciółmi? – spytała.

– Nie jestem przygotowana na rozgrywkę wstępną – odpowiedziałam, pochłaniając wzrokiem wytyczne.

– Z tego, co widziałam, jesteś gotowa na sto procent. Nie chcę, żebyś się wypaliła.

– Nigdy.

– Może przydałby ci się masaż? Dzień w SPA, który sprawi, że w piątek będziesz wypoczęta i zrelaksowana. Mogłybyśmy pójść razem w czwartek, gdy skończę wolontariat w szpitalu.

Powoli podniosłam głowę, wpatrując się w mamę.

Tak… Z pewnością chłopaki potraktują mnie poważnie, jeśli w piątek pokażę im się z różowym manicure’em.

Nie chcąc jej zranić, okrasiłam moją odmowę uśmiechem.

– Nie, dzięki.

Mama odwzajemniła uśmiech.

– Co zamierzasz włożyć na wycieczkę do Alabamy?

Wzruszyłam ramionami.

– Czy ja wiem… Może korki i dresy Hundred Oaks.

Mama popijała wodę.

– Tak sobie myślałam, że może wybrałybyśmy się na zakupy po sukienkę.

– Nie… Dzięki.

Boże, gdybym włożyła sukienkę, stałabym się pośmiewiskiem wszystkich chłopaków jak Alabama długa i szeroka, od Tuscaloosy aż po drugorzędne ligi.

– Trener Alabamy jest wielkim fanem Baltimore. Może włożę koszulkę Ravens.

Mama zaniosła się śmiechem.

– Tata wykopie cię z domu.

– Dlaczego miałbym wykopać moją córkę z domu? – rozległo się pytanie wielkiego Donovana Woodsa.

Wszedł do kuchni i obdarzył mamę całusem i uściskiem.

– Bez powodu – odpowiedziałam, przewracając stronę podręcznika.

Tata chwycił butelkę Gatorade, tego truskawkowo-śliwkowego szajsu, który reklamuje, i pociągnął łyk. Nadal był umięśniony jak diabli, choć jego czarne włosy zaczynały już przybierać odcień soli i pieprzu. Osiągnąwszy wiek czterdziestu trzech lat, pięciokrotnie próbował przejść na emeryturę po każdym zakończonym sezonie, jednak ostatecznie zawsze powracał do gry, z tego czy innego powodu. Z biegiem czasu sprawa ta stała się ulubionym tematem przytyków sprawozdawców sportowych. Nie chcąc zatem ryzykować ochrzanu, nie poruszaliśmy w domu tego drażliwego tematu.

Tata spoglądał na mój podręcznik, kręcąc głową.

– Przyjdziesz na mój piątkowy mecz?

Spoglądając na mamę, odpowiedział:

– Może. Zastanowię się.

– Okej…

– A co powiesz na to, bym zabrał ciebie i Henry’ego na ryby przed meczem twojego brata? – spytał nagle z uśmiechem na twarzy.

Co za kompletna bzdura. Pójdzie na mecz Mike’a, a na mój nie, i próbuje mnie ułagodzić wyjściem na ryby?!

– Nie, dzięki – odparłam.

Przez twarz taty przemknął szeroki uśmiech.

– To może w następnym tygodniu – powiedział miękko.

– Tak samo jak może przyjdziesz na mój piątkowy mecz – wymruczałam do siebie. – Mamo, gdzie jest Mike?

Miałam wielką ochotę obejrzeć ten film o Alabamie. Chociaż widziałam tysiące akademickich i profesjonalnych meczów, nadal nie potrafiłam się obejść bez opinii ekspertów, a mój tata był daleki od udzielania mi jakichkolwiek rad.

– Ach, jego trener zwołał spotkanie drużyny. Prosił, by przekazać ci przeprosiny.

– Super – wymamrotałam pod nosem.

Mama zaczęła opowiadać tacie o swoich różach i słonecznikach, wskazując przez kuchenne okno w kierunku ogrodu.

– Nie sądzisz, że słoneczniki niemal osiągnęły już stan zen?

Tata otoczył mamę ramionami i, jak Boga kocham, mruknął:

– Ja również osiągam w tym momencie ten stan.

Niebezpiecznie bliska puszczenia pawia chwyciłam podręcznik i kruche czekoladowe ciasteczka, po czym zeszłam do piwnicy. Włączyłam telewizor i włożyłam do odtwarzacza DVD płytę z nagraniem rozgrywki między Alabamą a Teksasem z zeszłorocznych mistrzostw narodowych.

Wyłączyłam światła i rozłożyłam się wygodnie na jednej ze skórzanych sof. Zajadając ciasteczka, wcisnęłam przycisk odtwarzania.

Podsumujmy. Moi przyjaciele bawili się z cheerleaderkami.

Mój tata troszczył się bardziej o stan zen słoneczników niż o moje uczucia.

Przynamniej zostawał mi futbol.

Stanowił sedno mojego życia, odkąd skończyłam siedem lat. Czasem jednak słyszałam od Henry’ego, że powinnam mniej się w tym zatracać, a zacząć żyć naprawdę, tak jakbym „miała zejść lada dzień”.

Prawda była taka, że byłam normalną nastolatką. No, tak normalną, jak potrafiłam. Rzecz w tym, że z jednej strony uważałam Justina Timberlake’a za mega ciacho, z drugiej zaś miałam ponad sześć stóp[6] wzrostu i potrafiłam wyrzucić piłkę na linię pięćdziesięciu jardów.

6) Stopa – jednostka miary używana w krajach anglosaskich, równa 30,48 centymetra.

Inne oznaki anormalności?

Potocznie uważa się, że dziewczyna przebywająca stale z drużyną futbolową randkuje na okrągło.

Niezupełnie.

Nigdy nie miałam chłopaka, nigdy nawet się nie całowałam. Najbliższa temu byłam zeszłego lata, ale miało to charakter zwykłego żartu. Na imprezie jedna z cheerleaderek rzuciła pomysł gry w „siedem minut w niebie”. No wiecie, chodzi o to, że idzie się do toalety i całuje. Jakimś sposobem ja i Henry trafiliśmy do jednej ubikacji. Oczywiście do pocałunku nie doszło, skończyło się tylko na odjechanych zapasach kciukowych, które przekształciły się w pojedynek na przepychanki. Oczywiście wszyscy myśleli, że obściskiwaliśmy się w toalecie. Tak, jasne. On jest dla mnie jak brat.

Nie chodzi o to, że faceci się mną nie interesują. Rzecz w tym, że ci, których znam, w większości są:

1. Niżsi niż ja.

2. Lalusiowaci.

3. W mojej drużynie.

4. Patrz punkty 1–3.

Nigdy nie pozwolę sobie na umawianie się z chłopakiem z drużyny. Tak czy inaczej, nie są w moim typie. Wspólne przejażdżki autobusem przez te wszystkie lata skutecznie mnie od nich odrzuciły. Podczas jednej jazdy moja drużyna wytwarza więcej gazów niż wysypisko śmieci.

Zresztą nie mam czasu na facetów. Gdybym nagle zaczęła się zachowywać jak dziewczyna, moja drużyna przestałaby traktować mnie poważnie. Nie mogę sobie pozwolić na utratę pewności siebie. W końcu jestem gwiazdą Hundred Oaks Red Raiders.

Gwiazdą, do której Alabama zapłonie miłością w piątkową noc.

Problemy z kolanem

bilans – 20 dni do wypadu do Alabamy

– Okej, przerwa – zawołał trener.

Środowe popołudnie, dwa dni przed meczem otwarcia.

Zdejmując kask, skierowałam się w stronę ławki, po czym usiadłam i otworzyłam podręcznik.

– Woods – usłyszałam głos Henry’ego, siadającego obok mnie – zrób sobie przerwę.

– Nie odmierzyłam odpowiednio czasu na screen pass[7].

7) Screen pass – zagranie to występuje wtedy, gdy zawodnicy defensywy myślą, że będzie grane długie podanie.

Henry pochylił się i prychnął w stronę swych butów:

– To twoje podanie do tyłu do Batesa umożliwiło nam wygranie meczu. Nie bądź dla siebie zbyt surowa.

– Jak możesz do tego podchodzić tak spokojnie?

Blond loki przysłoniły mu oczy, gdy odpowiedział:

– Nie boję się o ciebie. Jesteś najlepszym zawodnikiem w całym Tennessee.

Potem parsknął śmiechem.

– A jeśli chodzi o mnie… Powinienem się nauczyć, jak prowadzić ciężarówkę z naczepą jak mój tata. Albo wyćwiczyć następującą formułkę: „Konsumenci Wal-Martu są proszeni o uwagę. Prosimy o nieodwiedzanie, powtarzam, nieodwiedzanie męskiej toalety aż do odwołania. Doszło tam do prawdziwej katastrofy”.

Naprawdę mnie tym rozśmieszył.

– Przestań. Jesteś najszybszym graczem, jakiego znam. Jeśli ty nie dostaniesz stypendium, by pociągnąć grę w college’u, nikt tego nie dokona. Jako skrzydłowy po prostu wymiatasz. Do tego jesteś niegłupi.

W odpowiedzi odchylił się z powrotem do tyłu i krzyżując ręce na brzuchu, spytał:

– Wspólne wyjście po treningu nadal aktualne?

– Powinnam obejrzeć jeszcze parę filmów…

– Woods, obiecałaś! – zmarszczył się.

– Nie wydaje mi się, by Liz Heaston[8] i Ashley Martin[9] dużo imprezowały w szkole średniej.

8) Elizabeth „Liz” Heaston Thompson – amerykańska sportsmenka; w 1997 roku jako pierwsza kobieta w historii zdobyła punkt dla uniwersyteckiej drużyny futbolowej (przyp. red.).

9) Ashley Martin – amerykańska zawodniczka; trenowała futbol i piłkę nożną. Była pierwszą kobietą, która zdobyła punkt w prestiżowych rozgrywkach futbolu amerykańskiego NCAA Division I (przyp. red.).

– Nie mówię o imprezowaniu. Chodzi mi o wspólne spędzanie czasu, jak dawniej. Poza tym one są kopaczami. Zdobycie jednego punktu nie wymaga od nich wiele wysiłku. Zresztą spójrz tylko na nie! Dwa punkty za celne kopnięcie w całej ich karierze! Wszystko w obrębie zaledwie trzeciej ligi. Co do Ashley… No dobra, trzy punkty w jednym meczu, pierwsza liga Jacksonville, niemniej jednak…

Potrząsnęłam głową.

– Ja traktuję grę poważnie.

– Ale prawie nie widujemy się w ciągu tygodnia – powiedział cicho, wywołując u mnie poczucie beznadziei. Jeśli dopnę swego i będę grać w Alabamie, nie będę miała nawet z kim dzielić swojej radości, bo mój najlepszy kumpel znajdzie sobie lepsze rzeczy do roboty.

– Mniejsza o film. Wyskoczmy gdzieś razem. Tylko my, zgadza się?

– No jasne. – Ponownie pochylając się w stronę kolan, spytał jeszcze: – A co myślisz o Marie Baird?

– Wydaje się lepsza od Kristen.

– Zastanawiam się nad zaproszeniem jej gdzieś.

– A co z Samanthą?

Henry skupił uwagę na podłożu pod stopami i kopnął kamyk.

– Sam nie wiem… Seks jest w porządku, ale jakoś za nią nie przepadam.

– Dlaczego ciągle sypiasz z dziewczynami, z którymi nic cię nie łączy? To już chyba trzecia, z którą kręcisz, odkąd Carrie Meyer kopnęła cię w tyłek. Dlaczego po prostu nie spikniecie się ponownie?

Twarz Henry’ego momentalnie stała się bardziej różowa niż te śmieszne staniki, które mama zostawiła mi ostatnio na łóżku, uważając najwidoczniej, że potrzebne mi coś bardziej kobiecego niż bielizna sportowa.

– Marie wydaje się naprawdę spoko.

– Masz na myśli prawdziwe randkowanie, a nie zabawę?

– Może.

– Ja tam lubię Carrie.

Ze wszystkich znanych mi dziewczyn jedynie ona mogłaby być moją przyjaciółką. Na początku dziewiątej klasy pierwszy dzień w szatni po treningu był prawdziwą masakrą. Nieświadomie popełniłam błąd, przebierając się na wprost kapitan cheerleaderek. Zaczęła natrząsać się z mojej płaskiej klatki piersiowej na oczach dwudziestu innych dziewczyn. Wówczas to Carrie, świeżo upieczona cheerleaderka, podeszła do kapitan i kazała jej przestać. Było to naprawdę odważne zagranie.

– Założę się, że też polubisz Marie. Musisz tylko dać jej szansę.

Wzruszając ramionami, pomyślałam, że nie mam zamiaru spoufalać się z nikim, kto przyjaźni się z Kristen Markum.

– Dlaczego Carrie kopnęła cię w tyłek?

– Już ci mówiłem, Woods, że to moja prywatna sprawa.

– Przecież nigdy nie mieliśmy przed sobą tajemnic.

– Może ty w takim razie powiesz mi, dlaczego tak bardzo nie znosisz Kristen?

Uśmiechnęłam się tylko w odpowiedzi i szturchnęłam go w ramię.

– Dobra, rozejm – odparł, rozcierając biceps. – Masz ochotę przejechać się tunelem strachu i zagrać w skee ball[10]?

10) Popularna gra zręcznościowa.

– Świetnie. Obiad u mnie w domu?

– Jasne, że tak, do cholery. Będzie pieczony kurczak, prawda?

– Masz to jak w banku.

Zwykle Henry jadał u nas w domu kilka razy w tygodniu, czasem też nocował. Chociaż teoretycznie powinien spać w pokoju gościnnym, zakradał się do mojego pokoju, odkąd skończyliśmy osiem lat. Kiedy mama się o tym dowiedziała, zaczęła go zmuszać do spania ze mną do góry nogami. Henry zawsze mnie rozśmieszał, przytaczając argumenty do spania głową w głowę, takie jak ochronienie mnie przed potencjalnym napastnikiem lub odór płynący z moich stóp.

– Woods, koniec przerwy! – usłyszałam wołanie trenera.

Skoczyłam na równe nogi, schowałam ponownie moje długie blond włosy pod kask i pobiegłam w stronę linii pięćdziesięciu jardów.

– Co jest, trenerze?

– Spróbujmy taktyki z ostrym zakrętem i podaniem do tyłu, tej, o której wcześniej rozmawialiśmy.

– Robi się.

Gra tego typu nie należy do łatwych, ale Henry i ja damy radę. Będę musiała wykonać do niego krótkie podanie. Kiedy obrona ruszy za nim z kopyta, wówczas przerzuci piłkę do zawodnika formacji ofensywnej, który zakotwiczy się na środku pola.

Zaczęłam naradę z chłopakami.

– W co gramy? – spytał JJ.

– Red Rabbit – odpowiedziałam.

– Zarąbiście – rzucił Henry, zacierając dłonie.

Zajęliśmy wyznaczone pozycje. Kiedy dostałam piłkę od JJ’a, otaczała mnie wyłącznie cisza. Zwykle słyszałam głos trenera w głośniku przy kasku, ale nie tym razem. Zdziwiłam się. Co to ma u licha znaczyć? Patrząc kątem oka, dostrzegłam dyrektora idącego ramię w ramię z trenerem, który wyglądał jak, za przeproszeniem, potulne cielę. Stanowili dość pocieszną parę.

Niespodziewanie, pierwszy raz w życiu kolano dało mi popalić.

Kiedy tak stałam, wpatrując się w trenera i dyrektora, zostałam zwalona z nóg przez rozgrywającego obrony, Cartera, i jego dwieście pięćdziesiąt funtów żywej wagi. Lecąc do tyłu, uderzyłam solidnie o ziemię, pomimo kasku świat wirował mi przed oczami. Auć.

***

Gdzie do cholery był JJ? Dlaczego mnie nie obronił? Pierwszy raz zostałam zablokowana w taki sposób. Zważywszy na pracę moich stóp i muskularne, ogromne ciało JJ’a, to nie powinno się w ogóle zdarzyć.

– Jordan! – usłyszałam głos mamy dobiegający z trybun.

Nadbiegł Henry. Ściągnął kask i uklęknął na ziemi obok mnie. Zagryzłszy wargę, położył mi rękę na ramieniu.

Po mojej drugiej stronie zwalił się Carter.

– Tak mi przykro, Woods. Próbowałem wyhamować. Dlaczego do cholery stałaś tam jak słup soli?

– Woods! – zawołał trener, biegnąc w moją stronę. – Wszystko w porządku? JJ, co do cholery wyprawiasz? Co do ciebie, Carter – jak mogłeś być tak tępy i uderzyć w naszego rozgrywającego na dwa dni przed otwarciem sezonu? – mówiąc to, rzucił swoją podkładkę do pisania na ziemię.

Co za obciach.

– Nic mi nie jest, trenerze – powiedziałam.

Nie ucierpiałam, mimo to nie miałam ochoty się podnieść. Czułam się tak samo paskudnie jak wtedy, gdy górna część kostiumu kąpielowego zjechała sobie z mojej klatki piersiowej na zjeżdżalni na Florydzie.

Trudno mi było uwierzyć, że właśnie nawaliłam. Tata dostanie szału, gdy się dowie o tym, że miałam zaćmienie podczas treningu. Super. I wszystko dwa dni przed otwarciem sezonu. Jeszcze większa porcja cholernego stresu.

– To moja wina, trenerze – odezwał się JJ. Podał mi rękę i pociągnął do pozycji stojącej.

– To się nie może powtórzyć w piątkowy wieczór! – krzyknął trener, celując palcem w stronę jego twarzy.

Zakryta kaskiem, oddychałam głęboko. JJ nie musiał brać winy na siebie, bo wszystko zdarzyło się przeze mnie. Mimo to wisiał mi przysługę. Poprzednim razem obściskiwał się z Lacey i trafił na trening mocno spóźniony, a ja go kryłam.

A jeśli już mowa o różnych zbliżeniach – obok dyrektora dostrzegłam faceta wyglądającego kubek w kubek jak Chase Crawford. Gość wyglądał na zaniepokojonego. Cholera, a więc wszystko widział. Całe szczęście, że byłam w kasku – moja twarz przybrała odcień bardziej czerwony niż grillowany pomidor.

Chłopak miał włosy w kolorze piaskowego blondu, układające się naturalnie w kuszące fale. Jego oczy w kolorze czystego błękitu przywodziły mi na myśl kredkę Crayola. Znoszona koszulka polo i wyblakłe jeansy leżały na nim wprost idealnie.

Takich spodni nie da się kupić. Aby uzyskać ten efekt, trzeba nosić je latami. Przemknęło mi przez myśl, że może by mi je sprzedał. Och, o czym ja myślę. Trzeba jednak przyznać, że te spodnie były jedyne w swoim rodzaju. Podobało mi się też to, że był ode mnie o kilka cali wyższy i ładnie opalony. No i to ciało… Jak on to robi, do cholery, zarabia na życie, trenując fitness?

Zaraz, zaraz. Co ten facet tu właściwie robi?

Kręciło mi się w głowie i zbierało na wymioty. Musiałam wrócić do rzeczywistości.

Gdy dyrektor się odezwał, odetchnęłam z ulgą.

– Trenerze Miller, chciałbym panu przedstawić Tylera Greena. Jego licealna drużyna futbolowa wygrała zeszłoroczne mistrzostwa stanu Teksas. Zdaję sobie sprawę, że jest nieco za późno na przymiarki, niemniej jego rodzina właśnie się tu przeprowadziła. Może mógłby pan rozważyć dopuszczenie go do drużyny? Później podam panu więcej szczegółów.

– Rozumiem – przytaknął trener.

Dyrektor zniknął ponownie w przyjemnie klimatyzowanych korytarzach szkoły.

Chwileczkę. Czy dyrektor nie powiedział właśnie czegoś na temat Tylera, futbolu i skaptowania go do mojej drużyny? Najwyższa pora otrząsnąć się z osłupienia i ogarnąć, co dzieje się wokoło.

Tyler stał z rękami głęboko wbitymi w kieszenie spodni, kreśląc palcem u nogi coś na linii bocznej. Potem powiódł wzrokiem po członkach drużyny. Ciekawe, skąd te nerwy? Po kimś, kto wygrał mistrzostwa stanowe, spodziewałabym się raczej bycia zarozumiałym dupkiem, panoszącym się dookoła niczym jakiś Tom Brady[11].

11) Tom Brady – amerykański futbolista, rozgrywający (quarterback) w New England Patriots. Jeden z najwybitniejszych zawodników w historii NFL.

– A zatem, Tyler… – zaczął trener.

– Proszę mi mówić Ty, trenerze.

– W porządku. Ty, na jakiej pozycji grasz?

– Rozgrywającego, proszę pana.

Słysząc to, mimowolnie zrobiłam krok w tył. Reszta drużyny wybuchnęła śmiechem.

To ja jestem rozgrywającym. Od dobrych dwóch lat nic się w tym względzie nie zmieniło. Ten młokos nie odbierze mi tego, co należy do mnie.

– Cisza! – wrzasnął trener, obrzucając nas charakterystycznym, przeszywającym spojrzeniem.

Wszyscy momentalnie umilkli. Dobrze znaliśmy tę jego minę w stylu: „Jeśli się nie uspokoisz, będziesz musiał przebiec pięć mil[12] w ochraniaczach”.

12) Mila angielska – jednostka długości stosowana w krajach anglosaskich, odpowiadająca ok. 1609,34 metra.

– Ty – ciągnął – my już mamy rozgrywającego, któremu niczego nie brakuje.

Ty obdarzył go bolesnym spojrzeniem i spuścił wzrok. Nigdy nie widziałam laureata mistrzostw stanowych, który by się tak zachowywał. Większość z nich aż kipiała pewnością siebie. To urodzeni przywódcy. Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić podążania za facetem, po którym wszystko widać jak na dłoni. Niemniej był przystojniakiem i do tego z pewnością dobrym zawodnikiem, skoro grał dla teksańskiej drużyny narodowej. Futbol to dla tych ludzi poważna sprawa, praktycznie o znaczeniu religijnym.

O co zatem mogło chodzić?

Chwileczkę. Skąd u mnie taka doza sympatii? To nie w moim stylu. Jestem jak skała.

– No, zawsze przyda nam się dobry zmiennik. Nasza kapitan wyjaśni ci, co i jak. Woods! – zawołał trener.

Wciąż na nieco drżących kolanach, zdołałam jednak jakoś dobiec do trenera. Ty wyciągnął rękę, by uścisnąć moją dłoń. Mój chwyt był tak mocny, jak to możliwe. Musiałam dać mu do zrozumienia, kto tu jest górą.

Ty spojrzał na nasze połączone dłonie, po czym szybko wyswobodził swoją.

– Auć – rzucił z uśmiechem. Widok ten spowodował, że poczułam, jak topnieję wewnątrz niczym Zła Czarownica ze Wschodu.

– Woods, przeszkol go wstępnie. Kilka szybkich podań, średnie tempo. Po przekroczeniu pięciu jardów podaj do Henry’ego. Wykonaj post route[13] z Higginsem.

13) Post route – zagranie w futbolu amerykańskim z podaniem do przodu, gdzie skrzydłowy przebiega 10–20 jardów od linii początkowej, a następnie przecina środek boiska pod kątem 45 stopni.

– Tak jest, trenerze – odparłam, zerkając w stronę cheerleaderek. Przestały robić swoje fikołki i wpatrywały się w Ty’a jak zahipnotyzowane. Reakcja całkowicie identyczna z moją.

– Woods, czy ty mnie słuchasz? – zawołał trener. – Zdejmij ten kask, muszę ci zerknąć w oczy. Uderzyłaś się dość mocno.

Powoli zdjęłam kask i podałam go Henry’emu, przeczesując palcami włosy i odgarniając je z twarzy, aby trener mógł mi spojrzeć w twarz. Henry obserwował mnie z szeroko otwartymi ustami. Z kolei Ty aż sapnął, po czym uśmiechnął się ironicznie. Ewidentnie nie miał pojęcia, że jestem dziewczyną.

– Koleś, lepiej daj sobie na wstrzymanie – burknął Henry, robiąc krok w jego stronę.

Zobaczyłam, jak JJ kładzie dłoń na ramieniu Ty’a, i powróciło do mnie wspomnienie z dawnych czasów, kiedy to powstrzymał gościa z Northgate High od klepnięcia mnie w pośladki, mówiąc: „Okaż Woods trochę szacunku albo skopię ci tyłek”.

– Nie miałem nic złego na myśli – odparł Ty, kładąc dłoń na klacie JJ’a. – Jestem po prostu zdumiony i… pozytywnie zaskoczony. To wszystko.

Trener spojrzał mi w oczy, upewniając się, że wszystko ze mną w porządku (oczywiście poza rozproszeniem uwagi z powodu Ty’a). Potem zawołał:

– Do roboty! Straciliśmy wystarczająco dużo czasu przeznaczonego na trening!

Odbierając kask od Henry’ego, wcisnęłam go na głowę, po czym pochwyciłam piłkę i krzyknęłam:

– Do roboty, Henry!

Pobiegł wzdłuż boiska, zmieniając kierunek dobrych kilka razy. Osiągnąwszy linię na poziomie trzydziestu pięciu jardów, wykonałam zamach, rzucając piłkę prosto w…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

O Autorce

Miranda Kenneally dorastała w uroczym, małym miasteczku Manchester w stanie Tennessee. Dopiero kiedy się stamtąd wyprowadziła, zaczęły się tam dziać odjazdowe rzeczy. Obecnie w Manchester odbywa się corocznie festiwal muzyczny Bonnaroo. Jako nastolatka Miranda marzyła o byciu pisarką, graczem Major League Baseball, piosenkarką country lub tłumaczem ONZ. Ostatecznie została pisarką pracującą dla Departamentu Stanu Narodów Zjednoczonych z siedzibą w Waszyngtonie, odpowiedzialną za planowanie oficjalnych wydarzeń i realizację projektów specjalnych. Zdarzyło jej się nawet służyć za podłokietnik George’a W. Busha. Lubi czytać i pisać książki dla młodzieży, kocha Star Trek, muzykę, sporty, meksykańską kuchnię, Twittera, kawę i swojego męża. Więcej informacji na stronie: www.mirandakenneally.com.

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Hail Mary i harem

Problemy z kolanem

Wielki Donovan Woods

Przeistoczenie

Błoto

Ten głupi, dopasowany top

Wigor

Gra nr 1

Jedyny ojciec

Henry

Wielka porcja nachos

Miejsce Ty’a

Wiedział…?

Nadal w pick-upie

Jerry Rice

Propozycja

Gra nr 2

Prawda czy wyzwanie

Plotki

Doniesienia

Debata

Carter

Układy

Durna ryba na desce

Sprawy przybierają zły obrót

Przegrywając

Danie dnia

Mieć ciastko

Wyprawa do Alabamy

Samotność

Mama

Kto, u licha, odpowiadał za zjazd absolwentów?

Sobotnia noc, party u Cartera

Tata

Gra nr 8

Pierwsza randka

Przygotowania do mistrzostw stanowych

Wyłącznie ojciec – reaktywacja

Mistrzostwa stanowe

Wstąpił po kwiaty?

Tydzień po

Wycieczki

Dożywotni zapas ciasteczek i lemoniady

Podziękowania

O Autorce