Copyright © 2013 by Alice Clayton. First Gallery Books paperback edition December 2013. Gallery Books is a division of Simon & Schuster, Inc.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: The Redhead Plays Her Hand

Tytuł: Gorący związek

Autor: Alice Clayton

Tłumaczenie: dr Agnieszka Kocel, Kancelaria Linglex

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Agnieszka Płoskonka

Projekt graficzny okładki: ilustria | studio grafiki

Zdjęcie na okładce: YuriyZhuravov/Shutterstock

Redaktor prowadząca: Agnieszka Pietrzak

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016
ISBN 978-83-7642-913-7

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Książkę dedykuję profesorowi Jimowi Millerowi, który nauczył mnie, że nic nie jest za poważne czy zbyt wytworne, aby z tego żartować, i że życie jest o wiele lepsze, gdy towarzyszy nam stepujący obok chórek. Był pierwszą dorosłą osobą, która doceniła moje poczucie humoru i pozwoliła mi wznieść się na wyżyny dowcipu. Serdecznie za to dziękuję.

Jacka Hamiltona widziano dziś w sklepie z meblami w stylu vintage na La Brea, gdy oglądał akcesoria łazienkowe i stary stolik kawowy. Sukces filmu Czas ugruntował jego pozycję jako czołowego aktora Hollywood, można by więc przypuszczać, że stać go na zakup nowego wyposażenia.

Supergwiazdę Jacka Hamiltona widziano na kolacji w chińskiej restauracji Chin Chin na Sunset Boulevard w towarzystwie już nie tak bardzo tajemniczej, rudowłosej Grace Sheridan. Oboje nadal nic nie mówią na temat swojego związku, a ich menedżerka powtarza, że „są tylko przyjaciółmi, nic więcej”. Może ktoś powinien im powiedzieć, że przyjaciele zwykle nie karmią się nawzajem pierożkami jiaozi?

W przyszłym miesiącu zaczynają się zdjęcia do nowego serialu telewizyjnego Wariactwa Mabel autorstwa scenarzysty Michaela O’Connella. Film w reżyserii Davida Lancastera jest pierwszą tego typu produkcją, która będzie mieć premierę w Venue. Główną rolę gra Grace Sheridan, lepiej znana jako druga połówka aktora Jacka Hamiltona, z którą jest w formalnie nieformalnym związku. Grace (33) zagrała po raz pierwszy rolę Mabel w niskobudżetowym spektaklu teatralnym w Nowym Jorku. Premiera serialu, określanego jako połączenie komedii, dramatu, reality show i rewii, została przewidziana na jesień.

rozdział pierwszy

Nie, nie zrobię tego.

– Musisz. Obiecałaś.

– Wiem, że obiecałam, ale teraz zbyt się denerwuję.

– Obietnica to obietnica.

– Wiesz, że nie możesz mnie zmusić do zrobienia czegoś, czego nie chcę…

– Okej, spróbujemy jeszcze raz… Zrobimy to powoli. Jesteś gotowa, kochanie?

– Jezu, chyba tak… Nadal nie mogę uwierzyć, że się na to zgodziłam… To strasznie boli.

– Najgorzej jest na początku. Jak już zaczniemy, będzie lepiej, obiecuję.

Zamknęłam oczy, wzięłam głęboki oddech, po czym spojrzałam na niego i kiwnęłam głową. Złapał moje spojrzenie w lustrze i posłał mi ten swój uśmiech, któremu, jak dobrze wiedział, nigdy nie potrafiłam się oprzeć.

Wsunęłam mu dłonie we włosy, przesuwając palcami po jedwabiście miękkich lokach i drapiąc go po głowie. Zamrugałam powiekami, próbując powstrzymać łzy. Uniosłam w górę jeden kosmyk i chwyciwszy nożyczki, dokonałam cięcia.

A potem kolejnego.

I kolejnego.

I jeszcze jednego.

Jack przez cały czas mnie dopingował. Chciał, żebym obcięła go całkiem na krótko.

Gdy po raz pierwszy mnie o to poprosił, odmówiłam. Powiedziałam mu, że nie ma szans. Ostrzegł mnie wtedy, że jeśli pójdzie do fryzjera, informacja o tym zaraz trafi na Twittera i na miejscu od razu pojawią się paparazzi.

– Ale ja tak kocham te twoje loczki! Potrzebuję ich! Proszę, nie zmuszaj mnie, żebym je obcięła. Zrobię… zrobię wszystko! – błagałam, padając mu do stóp w geście pełnym dramaturgii.

Chyba byliśmy wtedy pod prysznicem.

– Czy mogłabyś nie robić z tego takiej afery? A skoro już jesteś tam na dole…

Wyszczerzył zęby, a ja natychmiast się podniosłam.

– O nie. Zetniesz włosy i możesz się pożegnać z takimi akcjami. Pan Hamilton pewnie nie będzie zadowolony.

Pogroziłam mu palcem, chwytając żel pod prysznic. Powietrze wypełnił zapach kokosa.

– Cholera, ja też potrafię grać nieczysto. Chcesz abstynencji? Zaraz usunę kilka rzeczy z menu.

Nie możesz pozwolić, aby wycofał TO z menu…

A niech to, tu mnie miał. Dzień bez igraszek był stracony.

I tak właśnie znaleźliśmy się w łazience dla gości, pośród leżących na podłodze kędzierzawych kosmyków koloru blond. Jack uśmiechał się szeroko, a mnie było coraz smutniej.

Gdy wreszcie doszedł do wniosku, że już wystarczy, byłam w emocjonalnej rozsypce.

– Jezu, George, to wygląda okropnie!

Jego włosy w niektórych miejscach sterczały, a w innych oklapły. Wyglądało to tak, jakby jakiś pięciolatek bawił się nożyczkami.

– Hmm, widać w tym cięciu jakiś prymitywny instynkt, prawda kochanie? – zaśmiał się, przesuwając dłońmi po włosach i strzepując przypadkowo pozostawiony loczek na podłogę.

– Chyba zwymiotuję – jęknęłam, odkładając nożyczki.

– No coś ty, Szalona, dokończ to! – rzucił i wsunął mi w dłonie maszynkę do strzyżenia.

Maszynka?

– Dokończyć?

– Ilu żołnierzy piechoty z lokami widziałaś? – zapytał, przybierając ten swój nowy południowy akcent. Alabama w wersji londyńskiej… Cóż za interesujące połączenie.

– Gdy mówiłeś, że musisz się przygotować do tego filmu, nie miałam pojęcia, że najbardziej odbije się to na mnie.

Westchnęłam i wzięłam do ręki ustawioną przez niego maszynkę. Nastawił ją zdecydowanie na zbyt krótkie strzyżenie, ale skoro miało być na zero…

– W jaki sposób to się na tobie odbija? – zapytał, przyciągając mnie do siebie.

– To ja będę na ciebie patrzeć.

– Gól! – zarządził, wpatrując się we mnie.

No więc go ogoliłam. Starając się nie zauważać opadających na podłogę włosów, rozmawialiśmy o swoich zobowiązaniach i zmianach, które nas czekały.

Imię Jacka było na ustach niemal wszystkich kobiet na świecie, a on sam grał główną rolę w każdym ich śnie. Moja przyjaciółka i zarazem nasza wspólna agentka, Holly, była wprost zalewana propozycjami pracy dla niego. Reżyserzy, producenci, gospodarze programów typu talk-show – wszyscy chcieli uszczknąć choć trochę z tego tortu.

Ja na szczęście dostałam spory kawałek. I nadal dostawałam go dość regularnie.

Przed nakręceniem Czasu, filmu opartego na serii popularnych opowiadań erotycznych, Jack Hamilton był najzwyklejszym brytyjskim chłopakiem, który spokojnie czekał w kolejce do Hollywood. W wieku dwudziestu czterech lat miał za sobą kilka pomniejszych ról w niezależnych produkcjach i teatrze, ale gdy tylko zagrał Joshuę, seksownego naukowca, który podróżuje w czasie, uwodząc kobiety we wszystkich epokach historycznych, jego życie uległo zmianie. Stał się jednym z najbardziej pożądanych aktorów młodego pokolenia, a Holly robiła wszystko, by to nie była tylko chwilowa passa.

Holly Newman była wspaniałą przyjaciółką i świetną agentką. Miała instynkt zabójcy, a w środowisku słynęła z daru wyszukiwania nowych talentów. To właśnie jej kilku bardzo szanowanych aktorów zawdzięczało rozwój kariery, a kolejnym z nich miał być Jack. Holly odrzuciła scenariusze paru wysokobudżetowych filmów akcji i zdecydowała, że Jack zagra w mniejszej produkcji o charakterze dokumentalnym, opowiadającej o żołnierzach w Afganistanie. Z łatwością mógł stać się gwiazdą wielkich hitów, ale zamiast tego wybrał pracę, w której bardziej niż obsada liczyła się fabuła.

I dlatego najważniejszą rzeczą było teraz zgolenie głowy. Grał młodego żołnierza z Alabamy i musiał wejść w rolę.

Westchnęłam.

– Czyżby to było westchnienie, Grace?

– Tak.

Przeciągnęłam maszynką po raz ostatni i przesunęłam dłonią po jego wygolonej głowie.

– Aż tak źle? – zapytał. Było widać, że się denerwuje.

Uśmiechnęłam się i podrapałam go po głowie. Wtulił się w moją dłoń, jak to miał w zwyczaju, a ja przyjrzałam mu się uważnie. To były te same zielone oczy, które przybrały nieco ciemniejszy odcień, gdy tylko dotknęłam jego karku. Chwycił mnie mocniej za biodra i przyciągnął do siebie. Może i nie miał już włosów, ale nadal był tak samo seksowny. Jego rysy stały się nawet bardziej wyraziste. Kości policzkowe, linia szczęki – wszystko to nabrało bardziej męskiego charakteru, a dwudniowy zarost dodał mu seksapilu. Wysunął lekko język, po czym przygryzł dolną wargę. Wiedział, że to wywoła u mnie natychmiastową reakcję.

– Muszę przyznać, że teraz, gdy widzę cię w pełnej krasie, wyglądasz nawet dość… – Szukałam odpowiedniego określenia.

– Nawet dość… – Jack przerwał przedłużające się milczenie.

– Seksownie?

– Seksownie? Poważnie?

Przesunął kciukami po mojej skórze, zaraz nad troczkiem, za który chwilę później pociągnął.

– Poważnie. Nawet po tej całej rzezi w moim wykonaniu, nadal jesteś najseksowniejszym facetem w Ameryce.

Znów westchnęłam, ale tym razem inaczej, czując, jak jego palce zabierają się za guziki mojej koszuli.

– Tylko w Ameryce? – zapytał ze śmiechem, trącając mnie nosem w szyję.

– Stąpasz po cienkim lodzie, George – rzuciłam ostrym tonem, który zaraz jednak przeszedł w chichot, gdy tylko przyparł mnie mocno do drzwi łazienki.

– Tylko w Ameryce? – zapytał znowu, unosząc moje ręce i przytrzymując je nad moją głową.

– Okej, w obu Amerykach. I w Północnej, i w Południowej.

Docisnęłam swoje biodra do jego bioder, czując, że odpowiada mi z taką samą siłą.

– Mówiąc o południu… – szepnął mi do ucha, przesuwając powoli dłoń pod mój…

Ding-dong.

– Kogo znów niesie? – mruknął, przez cały czas trzymając mnie przypartą do drzwi i ani na chwilę nie przerywając sobie w drodze ku mojej…

Ding-dong. Ding-dong.

– To pewnie Michael. Mówił coś, że może zajrzeć dziś wieczorem.

Wyswobodziłam się z objęć Jacka i zerknęłam na siebie w lustrze. Byłam wygnieciona, zarumieniona i szczęśliwa.

– Cholerny Michael – jęknął Jack.

– Nie mów tak. Jesteście kolegami. Zachowuj się.

Uśmiechnęłam się do niego i ruszyłam korytarzem w stronę drzwi.

– Dokończymy później! – zawołał za mną, a moje serce lekko podskoczyło.

– Trzymam cię za słowo – rzuciłam, myśląc o tym, na jak wiele różnych sposobów mógłby dokończyć.

Nie zamierzałam protestować. Byliśmy ze sobą już od roku, ale nadal była między nami niesamowita chemia. Zdecydowanie dokończy to, co zaczął. I wykończy mnie do cna.

Zaśmiałam się, słysząc, jak marudzi. Wiedziałam, że nie jest mu łatwo doprowadzić się dyskretnie do porządku. Wyprostowałam się lekko i otworzyłam drzwi. Tak, to był mój przyjaciel Michael.

– Trochę ci to zajęło – rzucił z uśmiechem.

– Zostałam uwięziona.

Michael wpatrywał się w moje stopy.

– Wyglądasz jak brakujące ogniwo. Czyżbyś chciała mi o czymś powiedzieć?

Zerknęłam w dół i zobaczyłam kępki włosów Jacka mocno kontrastujące z moim misternym pedicure’em.

– No cóż, trochę nam nie wyszła nowa fryzura – powiedziałam, dając mu znak, by wszedł, po czym skierowałam się do kuchni po szczotkę, zostawiając za sobą ślad z włosów.

– Właśnie że wyszła idealnie – oznajmił Jack, wchodząc do kuchni i przesuwając dłonią po głowie.

– A tobie co się stało? – zapytał Michael.

Z Michaelem i Holly znaliśmy się z czasów studiów i przyjaźniliśmy się od wieków, a przynajmniej do momentu, gdy poszłam z Michaelem do łóżka, co nieco skomplikowało nasze relacje. Straciliśmy kontakt na parę lat, aż do dnia, kiedy w wyniku dziwnego zbiegu okoliczności zaproponował mi rolę w swoim nowym musicalu. I tym razem prawie doszło do podobnie niefortunnego zdarzenia, ale na szczęście w porę odzyskaliśmy rozsądek i pozostaliśmy przyjaciółmi.

A nawet kimś więcej. Mimo że musical, nad którym pracowaliśmy w Nowym Jorku, nie odniósł wielkiego sukcesu, wzbudził tak duże zainteresowanie, że pojawiły się związane z nim nowe propozycje. Zaraz po wakacjach dowiedzieliśmy się, że pewien producent chce go przerobić na serial telewizyjny. Kanał Venue był nową propozycją telewizji kablowej i teraz wszyscy go oglądali. Odważne komedie, ponure dramaty – jego oferta programowa była naprawdę różnorodna. Sprowadziliśmy kilka osób z pierwotnej obsady, nakręciliśmy pilot, a Venue to kupiło.

W pierwotnym zamyśle Michaela miał to być tradycyjny musical z nowoczesnym sznytem. Przewidziany jako niskobudżetowe przedstawienie teatralne, zakładał pracę z zespołem na żywo. Teraz jednak historia Mabel, starzejącej się piękności, która przechodzi przez rozwód i na nowo definiuje swoje życie, miała się rozgrywać na tle krajobrazów Los Angeles – idealnego miasta do tego, aby lepiej się przyjrzeć temu, w jak wypaczony sposób nasza kultura postrzega kobiety i problem starzenia się. Nasza produkcja miała być połączeniem musicalu Glee i seriali Żony Beverly Hills oraz Seks w wielkim mieście. Była inteligentna, zabawna i pociągająca, a ja byłam jej gwiazdą. Zaraz, czy aby na pewno?

Tak, Grace, jesteś gwiazdą.

Potrząsnęłam głową, próbując wrócić na ziemię, nadal przekonana, że za chwilę się obudzę.

– Masz wodę w uchu, kochanie? – zapytał Jack, obserwując, jak potrząsam głową.

– Ani słowa – ostrzegłam go, gdy dał mi małego klapsa, kierując się w stronę lodówki. Umościłam się na barowym krześle, obserwując spotkanie dwóch najbliższych mi na świecie osób. Owszem, ci dwaj zostali w końcu kolegami, ale to była dość powierzchowna relacja. Jack wiedział, że miedzy mną i Michaelem prawie, ale prawie, do czegoś doszło, gdy byliśmy razem w Nowym Jorku. I chociaż łączyła nas tylko przyjaźń, zdawałam sobie sprawę, że dla Jacka to trudna sytuacja, choć prawdę mówiąc, był bardziej dojrzały niż ja, nawet mimo dziewięcioletniej różnicy wieku.

– Nie no, poważnie, stary, o co chodzi z tym wizerunkiem skina? – zapytał znów Michael, łapiąc piwo, które Jack rzucił mu bez pytania.

Kolejna z tych dziwnych męskich rzeczy.

– Film. W przyszłym tygodniu zaczynają się zdjęcia. Nie mogłem już dłużej zwlekać – wyjaśnił Jack i wziął łyk piwa.

– No tak, nowy film Daniela Richarda. Afganistan? Już teraz dużo się o tym mówi. Znajomy pisarz pracował przy scenariuszu jako konsultant. Zapowiada się niezła jazda. Kręcicie na Mojave, prawda?

– Tak, trochę tu, trochę na pustyni. Powinna być niezła zabawa.

Jack uśmiechnął się, przechylił butelkę i wypił wszystko do dna. Zaraz po tym sięgnął po kolejną i usadowił się na barowym krześle naprzeciw mnie, przez cały czas nieświadomie przesuwając sobie ręką po głowie.

– Jaka zabawa?

Nagle usłyszałam głos dochodzący z głębi korytarza. Wtórował mu dźwięk obcasów należących do trzeciej najbliższej mi osoby na świecie. Do kuchni weszła Holly i omiótłszy spojrzeniem naszą gromadkę, ciężko westchnęła.

– Cześć, mała – rzuciła.

– Cześć, siostro – odpowiedziałam, wskazując butelkę martini, którą wcześniej wyjęłam z lodówki.

– O tak. Zdecydowanie. Nie uwierzysz, jak straszny miałam dzień. Nienawidzę tego miasta! Przypomnij mi, żebym już nigdy nie pracowała z kimś, kto był kiedyś zatrudniony w stacji telewizyjnej CW! – krzyknęła.

Zabrałam się za przygotowanie drinków, a Holly usadowiła się na blacie, zrzuciła szpilki i położyła stopy na kolanach Michaela.

– Masuj nogi! A ty, rekrucie, zabieraj się za masaż ramion – rozkazała, wskazując Jackowi miejsce za sobą.

Urodzie Holly, wyposażonej przez naturę niczym gwiazda porno, żaden mężczyzna nie potrafił się oprzeć, a ci dwaj nie byli wyjątkiem. Podałam przyjaciółce drinka, posyłając jej przy tym pełne dezaprobaty spojrzenie, gdy wypiła go jednym haustem i wręczyła mi pusty kieliszek.

– Poważnie, kochana, to był naprawdę ciężki dzień. Następny poproszę podwójny. I masuj mocniej, Michael…

Jęknęła, gdy natrafił na czuły punkt na środku podbicia jej stopy. Zaraz potem zaczęła nam opowiadać o pracy, a ja zrobiłam jej drugie Dirty Martini. Wymieniliśmy z Jackiem znaczące spojrzenia, a on do mnie mrugnął.

Poczułam się naprawdę szczęśliwa.

***

W rezultacie wywiązała się spontaniczna impreza, a po kolacji wszyscy wylądowaliśmy na tarasie. Zimy w Los Angeles bywały na tyle chłodne, że przydały się przyniesione przeze mnie kaszmirowe pledy. Razem z Jackiem usiedliśmy na dużej dwuosobowej kanapie, a on bawił się moimi włosami. Rozmawialiśmy i głośno się śmialiśmy. Sznur białych światełek oświetlał figowce i śliwy, a porozstawiane w donicach drzewka cytrynowe wypełniały powietrze swoim zapachem. Wtuliłam się w Jacka, czując jego ciepło i mocny zapach brandy, podczas gdy on i Holly omawiali harmonogram zdjęć. Za parę tygodni wyjeżdżał, ale było to innego typu rozstanie niż wcześniej. Tym razem miałam zostać na miejscu, w domu, w którego urządzenie włożyłam tyle wysiłku i którym prawie nie zdążyłam się nacieszyć przed wyjazdem do Nowego Jorku. Teraz mogłam pracować tu, w Kalifornii.

To była moja własna przestrzeń. Na wzgórzach Los Angeles stały większe i okazalsze rezydencje, ale mój parterowy dom w Laurel Canyon był dokładnie tym, czego chciałam. A wprowadzenie się Jacka? Cóż, to tylko nadało słowu „dom” prawdziwego znaczenia.

Rozmowa Holly i Jacka stała się bardziej żywiołowa, gdy tylko zaczęli omawiać pewien wywiad, który dla niego zaplanowała. Nachyliłam się do Michaela.

– Nadal chcesz wynająć coś nowego?

– Tak, apartamenty służbowe są w porządku, ale skoro mam tu zapuścić korzenie, wolałbym chyba coś innego. Mój agent pokazuje mi mieszkania na bulwarze Wilshire, dokładnie w Wilshire Corridor. Wszystkie te wieżowce są ekstra, ale dopiero co wyjechałem z Nowego Jorku. Wolałbym chyba coś bliżej ziemi.

– Rozumiem. Korzenie, hmm… Chcesz coś kupić? To dobry czas.

– Nie aż tak mocne korzenie. Wolałbym jednak coś wynająć. Powiedzmy, że zacznę się ukorzeniać powoli – odpowiedział.

Słysząc to, Holly zatrzymała się nagle w pół słowa.

– Mam świetną agentkę nieruchomości. Poproszę ją, żeby ci wysłała propozycje. Chcesz dom? Basen? Typowe lokum kawalerskie w stylu L.A.?

– Dom tak. Basen może. Kawalerskie lokum nie. Żadnych neonów – rzucił i uśmiechnął się szeroko.

– Na pewno coś ci znajdę. Jak chcesz, możemy razem obejrzeć kilka posesji w przyszłym tygodniu – zaproponowała, popijając brandy.

– Byłoby super. Jesteś pewna, że znajdziesz czas?

– Jasne. Mogę wziąć wolne popołudnie. Praca nie zając. A mówiąc o pracy… Jack, musimy jeszcze omówić…

– Holly, czy ty nigdy nie masz dość? Koniec na dziś, dobra? – rzucił Jack trochę wkurzony. Spojrzeliśmy na niego zaskoczeni. Przesunął dłońmi po ogolonej głowie, po czym dopił resztę brandy i zerknął na nią zmęczonym wzrokiem. – Przepraszam. Chyba jestem po prostu przepracowany – wybąkał i wbił wzrok w dno szklanki.

– Nie ma sprawy, Jack. Możemy porozmawiać jutro. Zadzwonisz do mnie rano? – zapytała, podnosząc się z fotela i posyłając mi krótkie spojrzenie.

Wzruszyłam ramionami i również wstałam.

– Idziesz już?

– Muszę się zbierać. Mam jutro poranne spotkanie z jakimś dzieciakiem o trzech imionach. Kiedy ludzie zaczęli nadawać dzieciom takie długie imiona? Jeśli znów spotkam jakiegoś Noah Jonathana jakiegoś tam, to zwariuję. Poważnie! – krzyknęła, chwytając Michaela za rękę i podrywając go z fotela. – Chodź, odprowadzisz mnie do auta.

– Okej, jasne. Uhm… Dobranoc, Grace! Trzymaj się, Jack! – rzucił Michael przez ramię, podążając za Holly w stronę domu.

– Dobranoc – odpowiedział Jack, owijając się mocniej kocem.

Pomachałam im na pożegnanie, po czym stanęłam przed nim.

– Wszystko w porządku? – zapytałam, wyciągając mu z dłoni pustą szklankę i odstawiając ją na stolik.

Od razu przyciągnął mnie do siebie i posadził sobie na kolanach, obejmując mnie tymi swoimi silnymi ramionami.

– Czasami naprawdę nie wie, kiedy skończyć! – warknął, po czym westchnął mi do ucha i przyciągnął mnie jeszcze bliżej.

– Taką ma pracę. Nie bierz tego do siebie – powiedziałam i wtuliłam się mocniej w jego ramiona.

– Jak mogę nie brać tego do siebie? Kieruje moim życiem, nie tylko karierą. Cholera, sam nie wiem…

– No już. Wiem. Ciiii.

Próbowałam go uspokoić, głaszcząc go po głowie. W jego oddechu czułam mocny zapach brandy i kolejny raz uzmysłowiłam sobie, jak bardzo jest młody. Nikt nie zdążył go przygotować do prawdziwego życia, na te jego wszystkie blaski i cienie, które pojawiły się w momencie, gdy przyjął tak ważną rolę. I tak, biorąc to wszystko pod uwagę, trzymał się zaskakująco dobrze.

Przez chwilę kołysaliśmy się w objęciach, wsłuchując się w ciszę.

– Hej, mam dobrą wiadomość.

– Jaką, Szalona? – zapytał, lekko skubiąc kraniec mojej bluzki.

Najwyraźniej dochodził do siebie.

– Dostanę swój własny zwiastun! Uwierzysz?

– Jasne, że dostaniesz własny zwiastun. Jesteś gwiazdą tego serialu, kochanie.

– Słuchaj, to naprawdę poważna sprawa. Nie wszyscy tu są wielkimi gwiazdami filmowymi – upomniałam go, moszcząc się wygodniej na jego kolanach.

– A mówiąc wielkimi, co dokładnie masz na myśli? – zapytał, delikatnie unosząc pode mną biodra.

– Oj, proszę cię…

Roześmiałam się, a on wtulił twarz w moją szyję i obsypał mnie pocałunkami.

– Jestem z ciebie dumny – szepnął, wędrując dłońmi po moich plecach i wzbudzając we mnie znajome uczucie, które nadal jednak przyprawiało mnie o dreszcze. – Zimno ci?

– Nie, George, raczej gorąco – szepnęłam mu do ucha, a on dosłownie porwał mnie z ziemi prosto do domu i naszego łóżka.

rozdział drugi

No więc wieczorem wybieram się do tego klubu i pomyślałem… – powiedział do mnie następnego ranka, a przynajmniej zdawało mi się, że to właśnie powiedział.

Byłam właśnie pod prysznicem, a on trzymał mnie za piersi, oczywiście tylko po to, abym nie straciła równowagi.

– Znów dziś wychodzisz? – wykrztusiłam.

– Znów? Przecież wczoraj zostałem w domu – odpowiedział, nachylając się pod swoim prysznicem. Natrysk, który zamontował, był wyposażony w dwie główki: dla niej i dla niego, choć i tak z reguły lądowaliśmy razem z jednej lub z drugiej strony.

– No tak, ale w zeszłym tygodniu wychodziłeś prawie co wieczór.

– Czy to właśnie ten moment, kiedy zamieniasz się w zrzędę? – zapytał, po czym puścił do mnie oko i odchylił się tak, aby woda spływała mu po twarzy, klatce i brzuchu.

Zdecydowanie był seksowny.

– Tak sądzę. Czekaj, założę tylko maskę – odpowiedziałam surowym tonem, marszcząc przesadnie brwi. – Kochanie, nie sądzisz, że powinieneś zostać w domu i przeczyścić jakąś rurę? – zapytałam z wyrzutem, kładąc sobie ręce na biodrach i tupiąc nogą.

Cała moja poza byłaby jeszcze bardziej stanowcza, gdybym się tylko nie poślizgnęła. Złapał mnie, patrząc z uśmiechem, jak walczę, by nie stracić równowagi, a potem dał mi małego klapsa w pupę.

– Tak się akurat składa, że miałem cię zapytać, czy nie miałabyś ochoty pójść ze mną.

– Ja? Do klubu z samymi facetami? Poważnie? – droczyłam się z nim, wręczając mu myjkę.

Jack spędzał coraz więcej czasu z chłopakami związanymi z jego nowym filmem, do czego początkowo go zachęcałam. Widząc, jak usiłuje się przekonać do mojego ulubionego sitcomu, The Golden Girls, często mu przypominałam, że jest przecież młodym facetem i musi trochę pożyć. Ostatnimi czasy zdecydował się więc pójść za moją radą i korzystał z życia, niekiedy nawet zbyt ochoczo.

– Pewnie, czemu nie? Pomyślałem, że najwyższy czas, żebyś poznała tych gości. W końcu to są ci, za których powinienem dać się zabić, nie?

– W filmie, kochanie. Dać się zabić w filmie. Czy będą tańce? – zapytałam.

– Tak myślę.

– Będziesz tańczyć?

– Jestem Brytyjczykiem. My nie tańczymy.

– A ja mogę?

– Liczę na to. Jezu, Grace, powinnaś się teraz zobaczyć…

Czy opierałam się właśnie o kabinę prysznicową, starając się bezwstydnie wypiąć biust? O tak.

No pięknie… Mizdrzyć się do własnego faceta?

Nie zaszkodzi.

Poczułam, że zaczyna mnie pieścić ustami, schodząc powoli wzdłuż szyi, próbowałam jednak zachować zimną krew.

– Hej, nie możemy teraz. Za czterdzieści pięć minut mam spotkanie z Holly, która wkurza się, gdy się spóźniam.

– Ależ mnie wystarczy tylko pięć minut… Tylko się nie ruszaj, Szalona.

Zaczęłam się śmiać, gdy przysunął się do mnie bliżej, wywołując iskrzenie w każdym moim zakończeniu nerwowym. Niestety woda i iskry nie idą ze sobą w parze, więc odsunęłam się od niego na odległość ramienia.

– Poważnie, nie mogę. Holly nie pozwoli mi użyć seksu z tobą jako usprawiedliwienia za spóźnienie.

– Skąd wiesz? Spróbuj.

– Cicho. Poproszę żel pod prysznic – rzuciłam, wskazując butelkę.

Gdy mi ją podał, namydliłam się i próbowałam szybko się spłukać, co jednak okazało się niewykonalne.

Bo on był taki…

Bo taki właśnie był.

Dwadzieścia minut później usiadł na skraju łóżka, patrząc, jak się szykuję.

– Czyli widzimy się wieczorem? Pójdziesz, tak? – zapytał, podając mi z nabożną czcią biustonosz.

Sądzę, że czuł zazdrość, iż nie mógł tak jak on trzymać mojego biustu przez cały dzień.

– Tak, widzimy się wieczorem. Mogę zabrać Holly? Od dłuższego czasu ma ochotę potańczyć. Możemy z tego zrobić niezłą imprezę! – krzyknęłam podekscytowana, stając przed nim i przesuwając mu rękami po wygolonej głowie. Musiałam się jeszcze do tego przyzwyczaić, ale w zasadzie podobał mi się również taki. Wyglądał jednocześnie dojrzalej i młodziej. To było niesamowite.

– Weź, kogo chcesz, kochanie. Prześlij mi tylko ich imiona, a ja przekażę je Adamowi.

– Adamowi?

– Adamowi Kasenowi, z filmu. Załatwi, żeby wszyscy, których chcemy, byli na liście – rzucił, wtulając nos w moją dłoń.

– Na liście? Co to za hollywoodzka gadka, George?

– I to mówi dziewczyna, która zaraz ma spotkanie na temat harmonogramu zdjęć do jej nowego serialu telewizyjnego, tak?

– Wow, mój nowy serial telewizyjny… Czy możesz to powtórzyć?

– Mój nowy serial telewizyjny.

– Nie to!

– Przecież mówię.

Rzuciłam w niego ręcznikiem, a on wyszczerzył zęby. Mruknął z dezaprobatą, gdy tanecznym krokiem oddaliłam się od jego pożądliwych dłoni.

– Lepiej już idź na to spotkanie, mała kokietko, zanim zamknę cię tu na cały dzień.

– Okej, w takim razie do zobaczenia wieczorem.

– Tak, będę z paczką w rogu, za aksamitną taśmą.

Skinął mi głową i opadł z powrotem na pomięte po naszych wcześniejszych harcach prześcieradło.

– Świetnie. Ta kocica uwielbia paczki – rzuciłam zalotnie, na co on przewrócił oczami.

– Masz pięć sekund, żeby stąd wyjść, Grace.

– Już idę! – krzyknęłam, podążając w stronę kuchni i łapiąc stojącą na blacie butelkę z wodą.

– Hej, Szalona? – Usłyszałam za sobą odgłos stóp.

– Tak? – Uśmiechnęłam się, gdy tylko wysunął głowę zza drzwi.

– Wczoraj widziałem na dole kilka samochodów, które wyglądały dość znajomo. Uważaj na siebie, okej?

Uśmiechnął się, patrząc mi w oczy.

– Żadnych zdjęć. Jasne!

Udałam, że salutuję.

– Nie pozwól, żeby zrobili z nas kolejny związek w stylu Ashtona i Demi[1]. Ludzie uwielbiają patrzeć, jak para się rozchodzi.

1) Nawiązanie do nieudanego małżeństwa Ashtona Kutchera i Demi Moore.

– Czy się mylę, czy właśnie porównałeś mnie do Demi?

– Przepraszam. Zdaje się, że jesteś nieco starsza, nie? – zażartował, ciągnąc mnie za kucyk, gdy nasunęłam na czoło czapkę z daszkiem.

Kiedyś dokuczałam mu za każdym razem, gdy zakładał tę swoją czapkę, a teraz sama prawie się bez niej nie ruszałam, szczególnie gdy jeździłam samochodem po okolicy. Obsesyjnie starałam się nie dopuścić do tego, żeby ktokolwiek się dowiedział, gdzie mieszkamy. Zdawałam sobie sprawę, że to kwestia czasu, ale chciałam utrzymać naszą bańkę mydlaną w całości tak długo, jak to było możliwe.

– Poważnie, George? Jak myślisz, do kiedy takie małe złośliwości będą działać na twoją korzyść?

– Po prostu uważaj, okej? – powiedział, rzucając mi zatroskane spojrzenie.

– Dobrze, kochanie. Do zobaczenia później.

Skinęłam głową i posłałam mu całusa.

– Mam dla ciebie coś do całowania… – usłyszałam jeszcze, patrząc, jak idzie z powrotem do sypialni.

Zachichotałam i chwyciwszy klucze, wyszłam na zalany słońcem podjazd.

Nawet zimą Los Angeles miało złoty kolor. Uśmiechnęłam się do siebie, kierując się w stronę samochodu. Zatrzymałam się jeszcze na chwilę, aby przyjrzeć się drzewkom cytrynowym, grubej warstwie sosnowych igieł leżących na trawniku i beżowemu taurusowi przejeżdżającemu nie za wolno, ale też nie za szybko obok. Zaraz, co? Wskoczyłam za kierownicę w ostatnim momencie, bo właśnie wysunął się zza dużej sosny na skraju posesji. Większość z domów w tej części dzielnicy było oddalonych od drogi, ale nie za bardzo.

Czyżbym popadała w paranoję?

Paparazzi byli prawdziwą zmorą. Spotkania z nimi nie były już sporadycznym zaskoczeniem, ale rutyną graniczącą z uciążliwością. Nowy samochód Jacka namierzyli już kilka razy, ale jakimś cudem nikt nas jeszcze nie śledził aż pod sam dom. Była to jednak ryzykowna gra. Raz, gdy jeden samochód jechał za nim na ulicy Robertson, drugi przed nim zatrzymał się tak raptownie, że Jack prawie się z nim zderzył. Na zdjęciu siedział zasępiony za kierownicą, z nasuniętą na oczy czapką. Takie zdarzenia zaczynały się na nim odbijać. Była to ta strona sławy, na którą nikt go nie przygotował.

Znów udało mi się uniknąć sytuacji, w której ktoś zrobiłby nam razem zdjęcie, ale oboje wiedzieliśmy, że wcześniej czy później to nastąpi. To cena za to, że byłam dziewczyną Najpopularniejszego Chłopaka w Hollywood.

Dziewczyną.

Byłam jego dziewczyną, a to wiązało się z różnego typu konsekwencjami, na które żadne z nas nie było do końca gotowe. W styczniu, po powrocie z wakacji na Seszelach, na lotnisku LAX musiałam zostać sama z bagażami. Paparazzi, węsząc sensację, koczowali tam w oczekiwaniu na umęczonych podróżą celebrytów. Zawsze, ale to zawsze ktoś dawał im cynk, więc za każdym razem czekała na Jacka chmara fotografów. Później się przyznał, że było ich tylu i stali tak blisko, że idąc do samochodu, który miał nas odebrać, prawie nie mógł przejść. W międzyczasie ja stałam przy taśmie bagażowej, obserwując to wszystko z daleka i czekając. W końcu zapłaciłam bagażowemu, aby dyskretnie pomógł mi zataszczyć wszystkie nasze rzeczy do taksówki.

Od powrotu staraliśmy się nie rzucać zbytnio w oczy. Większość spraw załatwialiśmy oddzielnie, a jeśli już gdzieś wychodziliśmy, wybieraliśmy mniej popularne, dyskretne miejsca. Mieszkaliśmy razem, uwielbialiśmy być ze sobą, ale nie chcieliśmy upubliczniać naszego życia prywatnego. Holly nadal bardzo popierała tę strategię. Od premiery Czasu rzesza fanek Jacka znacznie się powiększyła i coraz częściej stawał się tematem różnych portali internetowych.

Jego wielbicielki nadal nie były do końca przekonane, czy ich Jack Hamilton powinien być z kimś w związku, a już na pewno nie z kobietą tyle od niego starszą. Po tym, jak cała ta historia z moimi zdjęciami z premiery filmu umarła śmiercią naturalną, jego kochające fanki zupełnie o mnie zapomniały. Teraz jednak, gdy sama miałam stać się bardziej rozpoznawalna, wiedziałam, że telewizja na pewno wyciągnie te fotki i zrobi z nich użytek.

Przez cały czas miałam to na uwadze i dlatego zdecydowałam się nie otwierać dachu w kabriolecie. Nasunęłam mocniej czapkę i wyjechałam na drogę, kierując się w stronę biura Holly. Zachowując czujność, rozglądałam się za pozornie przypadkowymi sedanami. To właśnie z takich samochodów najczęściej wysuwały się lampy błyskowe. Niesamowite, że im bardziej wchodzi się w ten świat, tym szybciej człowiek się przyzwyczaja do ciągłego oglądania się za siebie.

rozdział trzeci

No dobrze, a więc mamy już gotowe trzy pierwsze scenariusze, plan zdjęciowy i pierwsze czytanie umówione na kolejny tydzień. Czy coś jeszcze nam zostało? Przecież wiesz, jak to jest z gwiazdami telewizyjnymi: są miejsca, w których trzeba się pokazać, ludzie, z którymi trzeba się spotkać…

Puściłam Holly oczko, przeciągając się na fotelu stojącym przed jej biurkiem. Razem z Michaelem od ponad godziny dopracowywaliśmy szczegóły.

Udało mu się utrzymać kontrolę nad kreatywną częścią projektu. To był jego spektakl, jego dziecko, i chociaż byliśmy całkowicie finansowani przez stację, to on nadal pozostawał kapitanem okrętu. Ściśle współpracował z reżyserem, upewniając się, że jego spektakl przeniesiony z desek teatru na mały ekran zachowa swój oryginalny charakter. David Lancaster był dobrze znanym i cieszącym się uznaniem twórcą pracującym przy kilku serialach, które w ostatnich dziesięciu latach odniosły wielki komercyjny sukces. Był też znany ze swojej hardości, nieustępliwości i uporu. Zdążył się już podzielić z Michaelem kilkoma konkretnymi uwagami, aczkolwiek obaj byli zgodni co do ogólnego wydźwięku i treści serialu. Mimo że Michael miał doświadczenie w pisaniu i reżyserowaniu, nigdy wcześniej nie robił tego na takim poziomie, więc był oczywiście trochę zdenerwowany.

– Już prawie wszystko omówiliśmy. Jeszcze tylko parę kwestii i możemy na dziś skończyć. – Holly przekartkowała notes leżący na jej biurku.

– Dzięki Bogu, bo umieram z głodu – jęknęłam, wstając i sięgając po słodkości, które trzymała na półce pod nagrodą Menedżera Roku. Nawiasem mówiąc, sama ją sobie przyznała.

Usiadłam z powrotem i podałam garść żelek Holly, która jednak odmówiła, potrząsając głową. Wymienili z Michaelem spojrzenia, ten skinął potakująco, więc wzięła głęboki oddech i przybrała maskę profesjonalistki. Wszystko to stało się w ciągu trzech sekund i nie uszło mojej uwadze. Przełknęłam głośno ślinę, bo Holly zwróciła się w moją stronę, po czym usłyszałam…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Podziękowania