Wydanie drugie

Copyright © Wydawnictwo Pascal 2011

Tytuł serii: mój prywatny świat

Tytuł: Kobieta na motocyklu

Autor: Anna Jackowska

Redakcja: Roman Książek

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak, Urszula Czerwińska

Informacje historyczne: Bliski Wschód. Jordania, Liban, Syria, Pascal 2008

Projekt okładki: Paweł Rosołek

Opracowanie graficzne: Marek Klimek/Studio Corner

Redakcja techniczna serii: Paweł Kanik

Redaktor prowadzący: Roman Książek

Zdjęcia na okładce:

przód – Dreamstime (Kushnirov Avraham, Andreasfischer), Hubert Wąsak

Zdjęcia:

Anna Jackowska

oraz

Bartosz Pietrzak (10, 22), Dreamstime (34 – Galin Evanov, 318 – Zmaj011)

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-364-7

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Anna Jackowska (ur. 1979), absolwentka Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Jej relacje i zdjęcia z podróży publikowane były w wielu czasopismach (m.in. „Traveler”, „Motocykl”, „MotoVoyager”). Samotnie na motocyklu przemierza różne części świata, realizując autorski projekt „Jedna kobieta, jeden motocykl, wiele kultur”. Odwiedziła Maroko, Syrię, Jordanię i kraje bałkańskie. Laureatka nagrody National Geographic Traveler 2010. Trener umiejętności psychospołecznych. Prowadzi spotkania dla młodzieży i prezentacje multimedialne dla firm. Przywiązuje wagę do odkrywania i rozwijania tego, co w człowieku dobre i dające siłę. Żeby nie dać się zwariować powadze codzienności, szuka dystansu w absurdzie, próbując odpowiedzieć na pytanie: ile autobusów trzeba ustawić, aby dosięgnąć nieba? Ale żeby znaleźć odpowiedź, jeszcze wiele miejsc musi odwiedzić…

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

1997–2009

2009

1997

2006

2009

Dzień wyjazdu

Warszawa

Polska–Turcja

SŁOWACJA

WĘGRY

SERBIA

BUŁGARIA

TURCJA

Aksaray

Syria

Latakia

Zamek Saladyna

Ras Szamra

Wyspa Arwad

Palmyra

Maalula

Jordania

Amman

Petra

Wadi Musa

Mała Petra

Desert Highway

Akaba

Wyjazd

Czerwony portfel

W stronę morza

„Okey, Anna, okey…”

Ściskając w ręku portfel czerwony

„Jakoś inaczej wyglądasz”

Madaba

Początek końca

Dżarasz

Powrót

Syria

Damaszek

Aleppo

Turcja

Bułgaria

Belgrad

Jestem w domu

1997–2009

2009

Nie wiem, kiedy tak naprawdę zaczyna się i kończy podróż. Czy definiują ją tylko przejechane kilometry? Gdzie zaklasyfikować przygotowania i wyobrażenia towarzyszące nam przed wyjazdem, a gdzie myśli i wspomnienia? Siedzę przy komputerze w swoim warszawskim mieszkaniu, dwa tygodnie po powrocie. Mimo to cały czas mam wrażenie, że ta podróż trwa nadal, że cały czas we mnie bardzo intensywnie żyje. I że na pewno jeszcze się nie skończyła.

Widok spod monastyru w Petrze na góry i dolinę Wadi Araba

Dlaczego chcę podróżować na motocyklu? Bo właśnie to lubię robić. Jeżdżę ze sobą i po swojemu. Nie chcę ani bardziej ekstremalnie, ani szybciej, ani po całkowitych pustkowiach. Samotna podróż to nieustanna próba dogadania się z samym sobą, poznania siebie. Ale w podróży bardziej zależy mi na poznaniu innych. Uczę się spotykać ludzi bez uprzedzeń i stereotypów, z otwartością i z zaufaniem. Czasem mi się to udaje, czasem nie. Pisząc ten dziennik, przekazując relacje i obrazy z podróży, chciałam przybliżyć innym świat poprzez doświadczane sytuacje, historie oraz zdjęcia napotkanych ludzi. W moim podróżowaniu, motocykl sam w sobie nie jest celem. Celem podróży jest spotkanie z drugim człowiekiem, jego kulturą, wyjątkowymi miejscami kraju, w którym mieszka. Motocykl jest idealnym środkiem, aby te cele w podróży zrealizować.

1997

15. piętro warszawskiego hotelu Marriott. Biura. W jednym z nich dyrektorski fotel mojej mamy i widok na panoramę Warszawy. Jeżdżę tam często. W ciągu dnia, spotykam w windzie młodych ludzi w mniej lub bardziej wyprasowanych koszulach i lepiej lub gorzej skrojonych kostiumach. Im bliżej końca dnia, tym wszystko staje się mniej wyprasowane, a ciasne supły krawatów poluźniają się. Nie wiem dlaczego, ale imponują mi. Tak jak imponuje mi wiedza i stanowisko mamy oraz szacunek, jakim darzą ją inni. Kończę liceum i nie wiem co dalej. To znaczy wiem, ale sobie nie ufam. Poza tym efekt mojego wyboru będzie zbyt mało spektakularny, a przede wszystkim niegwarantujący dyrektorskiego fotela. Dla własnego bezpieczeństwa i zadowolenia innych, na marzeniach poprzestaję. W biurze spędzam dużo czasu. Czasem przychodzę tu w nocy – popatrzeć na inny wymiar Warszawy. Nawet nie zauważam, jak zaczyna „być” moje, a ja świadomie zaczynam dążyć do tego, aby za jakiś czas być integralną częścią tego korporacyjnego krajobrazu. Tak jak wszyscy, których spotykam w windzie i większość, którą mijam na ulicach. Swój pomysł na życie odkładam na bok, wrzucając go do kosza z kiepskimi pomysłami.

2006

Mija kolejny miesiąc. Billboardy na Wisłostradzie znam na pamięć. Od jakiegoś czasu moje pojęcie o świecie ogranicza się do tego, co widzę za oknem służbowej puszki. Krajobraz niezmienny, zresztą powoli przestaję dostrzegać i reagować na szczegóły, które mi obojętnieją. Moja świadomość rejestruje jedynie zmieniające się wokół mnie samochody i skulonych w nich ludzi. Chociaż z niektórymi widuję się dosyć regularnie. Kierowca granatowej vectry z pomarańczowym brendem, zaczął mi nawet kiwać głową na „dzień dobry”. Bardzo miło z jego strony. Dobrze jest mieć w tym drogowym chaosie kogoś znajomego. To znaczy bardziej znajomego niż zupełnie obcego. Przynajmniej poczucie samotności na chwilę przestaje dokuczać. Przecież w Trójce wita mnie Piotr Baron, tutaj przystojny facet macha do mnie z samochodu obok. Mimo wszystko, z całym szacunkiem dla obydwu panów, mam wrażenie, że moje kontakty z ludźmi powoli zanikają. Relacje zaczynają być niezobowiązujące, na dystans, anonimowe, czyli takie, które nie wymagają czasu i wysiłku czy starania się, aby przetrwały. Tylko że w tych relacjach nie ma kogo potrzymać za rękę, a jedyne, na czym pozostaje się oprzeć to kierownica służbowego samochodu.

Do teatru chodzę coraz rzadziej. Staję się regularnym widzem scen wewnątrzsamochodowych. Najczęściej to monodramy z kierowcą w roli głównej. Krótkie, ale przepełnione treścią: wyciąganie z zębów resztek śniadania, dłubanie w nosie, gryzienie paznokci. Twarze płaskie i zamyślone, usta albo rozluźnione niczym nieskrępowanym szerokim ziewaniem albo mocno zaciśnięte. Domyślam się, że większość słucha muzyki, tylko że po nikim tego nie widać. Nie widzę emocji. Nieraz mam ochotę podłożyć im pod nos lusterko i sprawdzić, czy oddychają (pamiętacie teledysk Everybody Hurts REM?). Wiarę w żywego człowieka przywracają mi kobiety. W ich kolorowych yarisach, fabiach i corsach dzieje się prawdziwe życie: ploty przez komórkę, domalowanie oka, kiwanie się w rytmie muzyki. Czasem zostaje wprowadzony element choreografii, czyli szybki skręt do tyłu po torebkę rzuconą za siedzeniem. Z reguły w czasie jazdy. Ja też jestem kobietą i powyższe rytuały również towarzyszą mi w porannej podróży do biur(k)a. Dodatkowo śpiewam. Najczęściej są to refreny, bo tylko te pamiętam. Nawet nie do końca. Między jednym refrenem a drugim czasem wydzieram z siebie całą złość i ból. Chociaż ostatnio krzyk sprawia mi trudność. Przez ściśnięte gardło trudno wydobyć jakikolwiek dźwięk.

Gdynia. Przygotowania do wyprawy

W biurze jestem przed czasem, wychodzę zdecydowanie po. Koleżanka z pokoju punkt 9.00 kładzie na stole lakierowaną torebkę, punkt 17.30 ją stamtąd zabiera i wychodzi. Bo za taki czas siedzenia jej (koleżance) płacą. Bardzo rozsądne podejście. Wakacyjne weekendy spędzam pod gruszą na działce w podwarszawskim Piasecznie. Opalam się jednostronnie. Leżąc na brzuchu, cały czas klepię w klawiaturę laptopa. Leżąc na plecach, pisze się niewygodnie. Po kilku weekendach brzuch i twarz mam białe, a plecy spalone. Może dzięki temu chociaż zmarszczki przywitają się ze mną później. W tygodniu nie wyrabiam się z zadaniami. Zła organizacja pracy? Faktycznie, to dla mnie nowa sytuacja, w której uczę się funkcjonować, ale idzie mi nieźle. Zarządzanie czasem przy świadomości własnych słabych stron i pułapek otoczenia wcale nie jest trudne. Zdecydowanie bardziej wykańcza mnie to zgubne dążenie do perfekcji. Jeżeli mam się pod czymś podpisać, to musi być perfekcyjne. Oczywiście „perfekcję” określam według moich kryteriów. Przez to czasem drażni mnie, że inni definiują ją inaczej. Zdecydowanie bliżej bylejakości, ale może dzięki temu również bliżej świętego spokoju i wolnego czasu. Do motocykla się nie zbliżam. Powoli o nim zapominam. W ciągu tych kilku miesięcy jeżdżę może dwa razy. Bo na co dzień trzeba wyglądać, pachnieć i nie świecić się. A już na pewno nie zakładać tego samego dwa dni pod rząd. Może gdybym pomyślała, znalazłabym jakieś rozwiązanie, godzące sprzeczność interesów służbowych z motocyklowymi. Tylko że coraz trudniej mi się myśli, a wszystko, co wykracza poza obowiązki służbowe, przestaje budzić moje zainteresowanie. Przyjemności zaczynają wywoływać poczucie winy. Zresztą nie mam na nie siły ani ochoty. Zaczyna brakować mi dystansu do pracy. „Masz potencjał” słyszałam wielokrotnie. Tylko za bardzo nie wiedziałam do czego. Aby jednak utwierdzić innych i siebie w przekonaniu, że mają rację, w pracy daję z siebie wszystko, mając nadzieję, że to odpowiedni sposób na wykorzystanie tego potencjału.

Zdarza mi się wracać do domu przed 20.00. Biorę rower i z zagłuszającym myśli odtwarzaczem MP3 jadę się zmęczyć. Napędza mnie złość na to, jak zaczyna wyglądać moje życie. Ale przecież większość ludzi tak żyje – usprawiedliwiam się. Ale przecież to, co dobre dla większości, nie musi być dobre dla mnie. Z piwnicy przynoszę stare kasety, trochę powyciągane przez wysłużonego grundiga. Muzyczna różnorodność budzi mój śmiech. KSU, Dezerter. Spora dawka buntu jak na czternastolatkę. Kończę na Metrze. Przypominam sobie odmrożone palce w kolejce po bilety, cieknące po policzkach w trakcie spektaklu łzy i wieczorne powroty „piećsetpiątką” na Ursynów, kiedy zastanawiałam się, jak będzie wyglądało moje własne „a ja nie”. Czy w ogóle będę miała ochotę dopuścić je do siebie i odwagę na to, aby je zrealizować? Zastanawiam się, jak nazwać emocje, które zaczynają się we mnie pojawiać. Sentyment, niepokój, rozczarowanie sobą, że tak łatwo wyparłam się tego, co przez kilka lat było dla mnie ważne, może zbyt bezrefleksyjnie przyjmując wartości, które budziły kiedyś we mnie tyle wątpliwości? Dlaczego pojawiają się właśnie teraz? Mam świadomość tego, że wiele z tamtych słów brzmi teraz banalnie, że miałam wtedy kilkanaście lat. Ale może właśnie wtedy kształtująca się wrażliwość pozwoliła mi poczuć, jaka jestem i co naprawdę jest dla mnie ważne, zanim zaczęli mi to mówić inni? Nie mam pojęcia, co zrobić z tymi emocjami. Ale skoro po tylu latach wracają, to muszą być silne.

Decyduję się odejść. Nie wyobrażam sobie dalszego trwania w tej sytuacji. Niektórzy pukają się w czoło. Masz samochód służbowy, stałą pensję, lekarzy od wszelakich dolegliwości i bonusową, zagraniczną wycieczkę, jeżeli zespół zrealizuje plan. Masz wreszcie i prestiż. Kiedyś wydawało mi się, że jest on wyznacznikiem wartości człowieka. Teraz wiem, że to kompletna bzdura. Ostatnie dwa tygodnie… Czuję się lekko i częściej się uśmiecham. Część osób patrzy na mnie z życzliwym politowaniem – nie dała rady. Stres i tempo pracy ją przerosły. Część z pogardą, bo już nie należę do korporacyjnego dream teamu. Nie sprawdziła się. Jak to nie? Przecież na własnych emocjach i ciele sprawdziłam, że to nie jest miejsce dla mnie.

Niektórzy szczerze się martwią: „Będziesz musiała szukać pracy gdzie indziej. Nie będzie to trudne, bo masz dobre CV. Chociaż mogłaś wytrzymać jeszcze chwilkę i byłby rok, a to już coś”. No tak, bo mniej niż rok to podejrzane, że coś ze mną jest nie tak. Szefowej zdecydowanie na rękę jest to, że odchodzę. Specjalnie mnie to nie dziwi. Nawet nie pyta o powód rezygnacji. Wiedziała, że powiem jej prawdę. A nie chciała jej usłyszeć. Bo byłaby to prawda o niej. Na pożegnanie przychodzi z kwiatem. Życzy mi powodzenia. Niemen śpiewał, że ten świat jest dziwny. Może kiedyś był dziwny, teraz staje się obłudny. Miałam wrażenie, że dla większości praca w takim systemie jest całkowicie naturalna, a rezygnacja z niej to szaleństwo. Chociaż kilka osób wspomniało coś o podziwie… Ja też ich podziwiałam… Że potrafią się w tym biurowym kieracie odnaleźć.

Pejzaż biurowo-korporacyjny, w którym tkwiłam, chciał, abym przybrała postać tabelki Excela. Czy dałabym tam radę? Myślę, że tak. Tylko jakim i czyim kosztem? Bo trwaniem w tej sytuacji na pewno komuś wyrządziłabym krzywdę. Ponoć na dobre zmiany w życiu nigdy nie jest za późno. Więc kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że garsonki coraz bardziej mnie uwierają, a w końcu zaczynają ograniczać, postanowiłam je oddać tym, na których będą lepiej leżały. I wcale nie twierdzę, że te garsonki są złe, bo za sztywne, czy ja jestem zła, bo niewymiarowa. Po prostu nie jesteśmy dla siebie. I zamiast z tym walczyć, chyba lepiej zrobię, jak się z tym pogodzę. Zostawiam obiegówkę. Wiele do firmy wniosłam, ale nic nie planuję wynieść. Idę na przystanek tramwajowy. Jest jeszcze ciepło. Jesienne słońce podkreśla intensywność kolorów, pachną liście. Tego nie mogłam zauważyć, wychodząc stąd często po zmroku. Mimo ulgi czuję niepokój. No bo co dalej? Jak jest moja droga, skoro to nie była ta? Czy wchodząc na kolejną, trafię na tę właściwą? Pomyślę o tym jutro. Najpierw sprawdzę, czy motocykl nie zapomniał, jak się jeździ. To znaczy, czy ja nie zapomniałam….

Szybko przekonuję się, że jazda z kacem moralnym nie daje dużo radości. Poza tym, ile można tak bezcelowo wozić ten swój potencjał? Chyba nadal jeszcze powinien gdzieś być, bo na pewno jeszcze go nie wykorzystałam. Może trochę za szybko się z tej biurowej listy obecności wypisałam? Może warto było jeszcze spróbować? Wpisuję się po raz drugi. Lista obecności krótsza, korytarzy mniej, atmosfera bardziej kameralna. I naprawdę bardzo staram się uwierzyć i przekonać siebie, że to tu właśnie jest to moje miejsce i mój fotel. Co prawda, nie dyrektorski, ale bardzo wygodny.

Gdy po raz kolejny arkusz w Excelu nie chce wyjść tak, jak powinien, a mnie zaczyna brakować motywacji, aby dalej próbować, żeby wyszedł, gadam do siebie w kółko, słowami Poetki: „Boża krówko, leć do nieba, / przynieś mi kawałek chleba, / a do chleba – trochę szczęścia, / a do szczęścia – trochę wiary, / a na deser – jakieś czary, jakieś mary…”. Dzielę się swoją poetycką mantrą z przyjacielem. Reaguje śmiechem – „Dziewczyno! Ty z takim podejściem do życia chcesz wspinać się po szczeblach korporacyjnej kariery?!”. Jakby nie było, ma rację. Choćby nie wiadomo, jak ciężką pracą, wspieraną szczęściem i czarami, nie zwiększę niczyich wyników sprzedaży, jeżeli nie będę robić tego z przekonaniem. I w Excelu też mi się nie będzie zgadzało, chociaż większości zawsze się zgadza.

2009

I co dalej? Mam 30 lat. Dla mnie to „już” dla wielu „dopiero”. Próbuję przejąć ich punkt widzenia. „Już” trochę frustruje, „dopiero” niesie w sobie obietnicę, że wiele jeszcze przede mną. Od kilku lat, mniej lub bardziej udolnie, uczę się słuchać siebie. Bardzo powoli zaczynam dochodzić do tego „co chcę”. Natomiast zdecydowanie wiem już, czego nie chcę. To już chyba połowa sukcesu. Czy nie za późno doszłam do tych wniosków? Patrząc z mojej perspektywy „już” to tak, patrząc z perspektywy „dopiero”, to doszłam do nich w odpowiednim momencie…

Zastanawiam się, czy ktoś wymyślił wzór, w którym zmiennymi są waga kierowcy, waga motocykla po załadowaniu, długość trasy, temperatura powietrza, cel podróży a wynikiem powodzenie lub niepowodzenie wyprawy? Ja ze swoją głową niestworzoną do wymyślania ani tym bardziej rozwiązywania wzorów, tego nie napiszę. A jeżeli nawet, to raczej nikt go nie rozwiąże – a prawdopodobnie nawet ja sama nie będę wiedziała, o co w nim chodzi, a tym bardziej jaki ma być wynik. Mogę jedynie sprawdzić, jak to wygląda w praktyce. „Eksperci” na forach internetowych oceniają moje szanse pół na pół. Dziewczyna na motocyklu na Bliskim Wschodzie. Albo nie wróci, albo wróci bez czegoś, tzn. bez pieniędzy, cnoty lub motocykla. Jedno jest pewne, na farcie daleko nie zajadę. Muszę się fizycznie przygotować.

Ostatnio moja aktywność fizyczna ograniczała się do stukania w klawiaturę i w związku z Wielkanocą mieszania w garnku kajmaku. Trochę mało.

Padam. Leżę na łóżku w dresie i nie mam siły podnieść małego palca, mimo tego, że i tak z całego ciała, przy stukaniu w klawiaturę, był dosyć mocno eksploatowany i ćwiczony. Czuję się, jakby żadna z moich kości nie była na swoim miejscu. To efekt porannej siłowni. Wzięłam się za gimnastykę na poważnie – lepiej późno niż wcale. W końcu załadowany GS trochę waży i kilka porannych pompek co drugi dzień to zdecydowanie za mało. Wtajemniczyłam trenera w swoje wyjazdowe plany. Bardzo się przejął. Teraz już mi nie odpuści. Trochę sobie posapałam i powzdychałam. To naprawdę pomaga. Wolę nie myśleć, jak wygląda. Hantelki, sztanga. Panowie dziwią się, że zamiast ujędrniać i modelować, jak na rasową trzydziestolatkę przystało, wykrzywiam twarz przy martwym ciągu. Jeden nawet zwrócił uwagę instruktorowi, że ten ciężar i to ćwiczenie nie jest dla kobiet. To nie kobieta – odpowiedział. Dyskusji nie chciałam rozwijać. Zaciskam zęby i skupiam się na sztandze. I tak jest całkiem nieźle. Oczywiście mogłoby być lepiej. Nie poddaję się i próbuję dalej. Przy brzuszkach zaczynam kombinować i liczę na swoją (nie)korzyść, czyli mniej, niż powinno być. Instruktor widzi, że coś kiepsko mi idzie i stwierdza, że powinnam więcej jeść, aby mieć więcej siły. Ooo, takiej opcji nie brałam pod uwagę. Moje babskie poczucie estetyki i oczekiwanie wobec rozmiarów kobiecej sylwetki nie do końca mają na to ochotę. Ale z punktu widzenia powodzenia planu, słowa instruktora mają sens. Dlatego z nieskrywaną przyjemnością, po treningu robię sobie na kolację wafle przekładane i blok czekoladowy. Co prawda trener mówił o białku… Niestety, z białkiem mój posiłek nie miał nic wspólnego. Staram się, ale zgubnego nawyku jedzenia słodyczy, nawet przez sen, nie da się tak od razu zmienić. Efekty przychodzą powoli, ale widzę, że na sztangę zakładam coraz więcej. W wykonywaniu czynności codziennych przyrost siły objawia się całkowitym brakiem wyczucia. Drzwi w samochodzie nie zamykam, ale nimi trzaskam, a przytrzymanie nogą zamykających się drzwi do klatki, kończy się kopniakiem. Mam wrażenie, że moje zaangażowanie w czynność jest niby takie samo jak do tej pory. Tyle że efekty nieco inne. Mimo że pompki robi mi się zdecydowanie łatwiej, zdaję sobie sprawę, że siłownia nie podniesie, niestety, wydolności organizmu. Chyba będę musiała polubić bieganie. Zaczynam od ścigania się ze swoim chłopakiem – on wjeżdża windą, ja lecę schodami. On na górze puka się w czoło, ja już nie daję rady, bo mam zadyszkę. Pukanie ignoruję. Za jakiś czas to ja się popukam, kiedy on dostanie zadyszki od samego naciskania guzików w windzie. Z klatki schodowej przenoszę się nad morze. Biegam rano zamiast dwóch kaw, zanim po bulwarze zaczną biegać matki z wózkami i emeryci. Na bieganie rzeczywiście się nakręciłam. Cały czas mam w głowie Rocky’ego biegnącego przez ulice Filadelfii. I jeszcze ta muzyka. Rany, dlaczego akurat to?! Dlaczego nie utożsamiam się z jakąś apetyczną babeczką uprawiająca jogging w parku, tylko ze śmierdzącym bokserem przygotowującym się do walki? Z dużym dystansem i autoironią podchodzę do tej swojej filmowej wizualizacji, ale i tak jest lepiej, niż było. Piętnaście lat temu, najczęściej naśladowaną postawą, był kadr Sylwestra S. z Cobry z zagryzioną w lewym kąciku ust zapałką. Teraz przynajmniej zdrowiej. Idę w dobrym kierunku.

W Warszawie (i w kominiarce)

Po co to wszystko? Załadowany motocykl będzie ważył około 230 kg. Ja, nawet w ubraniu i po solidnym śniadaniu, sporo mniej. Zapanowanie nad takim ciężarem w różnych warunkach wymaga przede wszystkim techniki, ale siła też się przydaje. Tym bardziej że czasem właśnie nią można próbować te braki techniki nadrabiać. Motocykl to nie tylko zachód słońca na Route 66 i wyścigi na prostej, między światłami na Puławskiej. A każde szanujące się miasto ma taką swoją prostą i długą „Puławską”. I nie do końca jest tak, że jedynym wysiłkiem, jaki trzeba włożyć w jazdę motocyklem, jest nalanie benzyny do baku. Czasem zdarza się tak, że aby móc ją w ogóle nalać, trzeba się porządnie namęczyć. Ale tego, zamiast wierzyć babie, najlepiej, również dla własnej przyjemności, samemu doświadczyć. Póki co, tych, którzy jeszcze tego nie zrobili, pokornie błagam o powstrzymanie się od porównań jazdy motocyklem z jazdą rowerem. Wcale nie jest lżej. Jest zupełnie inaczej.

Czy mogę być w tej podróży kobietą? Zeszłoroczny pobyt w Maroku pokazał mi, że lepiej nie. Przez szacunek dla tamtejszych zwyczajów oraz dla własnego komfortu i bezpieczeństwa. Złoty środek? Koniecznie pamiętać, że się kobietą jest, ale zapomnieć o tym, że można kobiecość manifestować. W zachodnioeuropejskim znaczeniu tego słowa. Tak podpowiada rozum. Z emocjami trochę gorzej. Mimo racjonalnego podejścia, w środku się gotuję. Cholera, kolejne lato bez sukienek, dekoltów, odkrytych ramion. Takie lato bez lata i bez sensu. I znowu będę gotować się w długich spodniach i koszuli z rękawem, zapominając o tym, że w przyrodzie występują kobiety i mężczyźni oraz różnice między płciami. I że ja mam ten zaszczyt bycia kobietą, co daje przyzwolenie na wiele bardzo przyjemnych rzeczy. Do uniseksowych bluz i workowatych spodni dorzucam sukienkę i ulubioną koszulkę. Z odkrytymi ramionami… Na samo dno przepastnych kufrów… Dla zaspokojenia babskiej próżności. Wcale nie muszę tego zakładać, a mieć nie zaszkodzi.

Sprawdziłaś pogodę? – pyta Jerzy. Czuje się chyba odpowiedzialny za to zamieszanie, bo przekonał swoich szefów, aby mi pożyczyli na to szaleństwo motocykl. Po co? Przecież i tak rzadko im się sprawdza. „Były deszcze. Może jakieś przejście jest zalane…”. Jak będzie zalane, to poczekam, aż je wysuszą, albo pojadę innym. Okaże się na miejscu. Jerzy odpuszcza. Ale nie odpuszcza mi ćwiczenia podnoszenia leżącego motocykla. Przewracamy go na trawę. Chłopaki zakładają ręce i czekają, co zrobię. Próbuję zrobić, ale do pełnego sukcesu jeszcze trochę mi brakuje. Jeżeli będzie taka potrzeba, z pomocą adrenaliny, powinnam dać radę. Następnego dnia słyszę od znajomego: – Wiesz, słyszałem, że wczoraj pod salonem beemki był wypadek motocyklowy. Trzech facetów stało, a jakaś laska siłowała się z przewróconym sprzętem. Całkowity brak kultury…

Dzień wyjazdu

Pierwszy raz w życiu nie zostawiam pakowania na rano. Nawet nerwy razem z apteczką zapakowałam głęboko poprzedniego dnia. Lepiej, abym nie musiała z nich korzystać: ani z nerwów, ani z apteczki. Wszystko w idealnym porządku ułożone w specjalnych, materiałowych torbach, które zaraz wylądują w kufrach. Patent mi się podoba. Pomaga uniknąć w bagażu efektu pralki – przypadkowego rozdzielenia skarpetek, odkręconego kremu, rozsypanych drobiazgów. Z uśmiechem wspominam zeszłoroczny kocioł, jaki zrobił się w kufrze już po dwóch dniach. W efekcie, chcąc wyciągnąć koszulę, wyciągałam spodnie, bluzę i zaplątane w to wszystko bikini. Lubię porządek, ale mam tendencję do robienia bałaganu. Walizeczki mają temu zapobiec. Znając siebie, trochę w to wątpię.

Komisyjne ważenie kufrów. Remis: 11:11. Nie jest źle, a w zasadzie: jest nieźle. Teraz tylko muszę znieść je do motocykla – 4 piętra w dół i 200 metrów parkingu. Ręce nie wytrzymują próby siły. Już zaczynam się zastanawiać, których rzeczy mogę pozbyć się w Warszawie. Wypada jeszcze rzucić okiem na papiery, paszport, pieniądze. Nie chciałabym, stojąc przed syryjskimi celnikami, zdać sobie sprawę, że niezbędny do przekroczenia granicy dokument, którego akurat nie mam, zostawiłam na lodówce. Bałaganiarstwo mogłoby kosztować mnie 40 euro – koszt wizy wielokrotnego wjazdu. Co prawda, syryjski konsul w Warszawie, w dowód (chyba) uznania ofiarował mi ją w prezencie, ale ten gest, oprócz wartości symbolicznej, miał dla mnie również wartość materialną. Gotówka podzielona na niezbyt duże części, tak aby wyjęcie jednej na oczach osób trzecich nie powodowało niepotrzebnych emocji – ani moich, ani przypadkowych świadków. Poza tym, w najgorszym wypadku, ewentualna strata nie będzie oznaczała końca podróży, tylko mniej jedzenia. Na wierzchu trochę euro na najbliższe dni, głębiej dobrze zakamuflowani znajomi Bena Franklina. Wszystko wydaje się być przygotowane, przetłumaczone i w odpowiednich instytucjach podstemplowane. Procedury skomplikowane, bo w moich osobistych dokumentach nie ma urzędowego potwierdzenia jakiegokolwiek pokrewieństwa z GS-em. To znaczy, nie mamy wspólnego nazwiska i według informacji w dowodach, nic nas ze sobą nie łączy. Gdyby więzy krwi czy jakiekolwiek inne były, procedur byłoby zdecydowanie mniej. Świadomie ignoruję procedury, które według mnie są absurdalne, kosztowne i kłopotliwe w realizacji. W takowych przoduje Ambasada Turcji. Tłumaczenie przysięgłe na turecki, „tłumaczenie tłumaczenia” przysięgłego na angielski – rzecz tyczy notarialnie poświadczonej zgody właściciela motocykla na jego używanie na czas naszej syryjskiej wycieczki. Wszystko obowiązkowo potwierdzone pieczątką z MSZ. W sumie około 800 złotych za same papiery. Z przyzwyczajenia przeliczam te wydatki na kasę na paliwo i kilometry, które mogę przejechać. Za tyle to dojedziemy GS-em do granicy Jordanii. W związku z powyższym z wizyty w ambasadzie tureckiej rezygnuję. Na zaprzyjaźnionym forum, słynącym z motocyklowych rzetelnych wiadomości, próbuję dowiedzieć się, jak ten problem rozwiązali inni. Wniosek jest jeden – zamiast go rozwiązywać, lepiej go obejść, wspierając posiadane, standardowe dokumenty uśmiechem i improwizacją. Panom się udawało. Jeżeli dołożę do tego odrobinę kobiecego wdzięku – z przekonaniem stróżów prawa, porządku i granic nie powinnam mieć problemu. A pieczątki będziemy załatwiać na bieżąco. Tłumaczenie mam jedno – teoretycznie uniwersalne, bo angielskie, chociaż w praktyce może oznaczać to bieganie w różnych miejscach i okolicznościach, w poszukiwaniu kogoś, kto będzie choć trochę wiedział, o co w tym języku chodzi.

Pod biurem spotykam się z…

(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

Polska–Turcja

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Syria

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Jordania

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Powrót

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej