Copyright © Bear Grylls 2001, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011

Translation copyright © Wydawnictwo Pascal 2011

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment niniejszej publikacji nie może być reprodukowany, przechowywany, bądź rozpowszechniany w żaden sposób (w formie elektronicznej, mechanicznie, kserograficznie lub w jakiejkolwiek innej postaci) bez uprzedniej zgody wydawcy.

Tytuł: Złoto bogów

Tytuł oryginalny: Gold of the Gods

Autor: Bear Grylls

Tłumaczenie: Arkadiusz Belczyk

Redakcja: Joanna Zaborowska

Korekta: Dorota Dąbrowska

Projekt okładki: Panczakiewicz Art.Design

Zdjęcia: www.dreamstime.com (ilustracja; okładka)

Skład i opieka techniczna: Paweł Kanik

Redaktor prowadząca: Agnieszka Marekwica

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-377-7

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

O Autorze

Bear Grylls od zawsze kocha przygody. Alpinista, odkrywca, ma czarny pas w karate. Przeszedł szkolenie w brytyjskich oddziałach specjalnych SAS, gdzie nauczył się sztuki przetrwania. W wieku 21 lat przeżył ciężki wypadek podczas skoku spadochronowego – złamał kręgosłup w trzech miejscach. Mimo to po dwóch latach rehabilitacji zrealizował swe dziecięce marzenie i jako najmłodszy Brytyjczyk w historii stanął na szczycie Mount Everestu. Wyczyn ten odnotowano w Księdze rekordów Guinnessa. Jest znany dzięki swym fascynującym wyprawom oraz z programu telewizyjnego Szkoła przetrwania prezentowanego na kanale Discovery Channel.

Książkę tę dedykuję Marmaduke’owi, mojemu drugiemu synowi
i kolejnemu oczku w głowie taty.
Mam nadzieję, że Ci się spodoba
i pewnego dnia wspólnie przeżyjemy
taką przygodę.

W końcu deszcz niemal ustał. Rytmiczne bębnienie o korony drzew wysoko w górze zamieniło się w daleki szmer. Gdy pojedynczy snop słonecznego światła przebił się w głąb dżungli, ciszę zakłócało już tylko posępne „kap, kap, kap” wody pluskającej o błotniste kałuże.

Dolne gałęzie drzew okupowało stado wyjców, z zaciekawieniem wytężających wzrok w półmroku. Ich spojrzenie wędrowało za jasnym promieniem słońca ku miejscu na dnie dżungli, gdzie w plamie światła leżał jakiś przemoczony kształt z rozrzuconymi kończynami. Co parę minut któraś z małp wydawała mrożący krew w żyłach wrzask i gwałtownie potrząsała gałęzią, na której siedziała.

Ale małpy zaczynały już tracić zainteresowanie tym dziwacznym nieowłosionym stworzeniem, które leżało w bezruchu, jakby nieżywe. Przestało być zabawne. Kiedy najpierw obrzuciły je z drzew patykami, próbowało się bronić przed gradem pocisków. Raz nawet wrzasnęło coś do małp w ich własnym języku. Ale teraz było równie nieruchome jak kopczyk ziemi, zupełnie już nieciekawe. Najwyższa pora przenieść się gdzieś indziej.

Kiedy w oddali z wolna ucichły małpie hałasy, z bezwładnego kształtu wydobyło się westchnienie, które zabrzmiało niemal po ludzku. Udawanie martwego nie było strategią przetrwania zazwyczaj stosowaną przez Becka Grangera. Zwłaszcza w przypadku stada agresywnych, młodych wyjców.
Ale ponieważ był na skraju wyczerpania, musiał bardzo dbać o te resztki sił, jakie mu jeszcze pozostały.

A gdzieś niedaleko ciągle czaiło się znacznie większe niebezpieczeństwo. Dżungla w kolumbijskich górach Sierra Nevada miała tylko jednego władcę i nie był nim człowiek. Kiedy zaczynało się ściemniać, na obchód swego terytorium wyruszał potężny jaguar, król wszystkich kotów w dżungli.

Przez cały dzień chłopiec czuł, jak słabnie w nim duch, atakowany równocześnie przez deszcz, gorąc i głód. Zbierając ostatki sił i przypominając sobie wszystko, czego się uczył w dzieciństwie o sztuce przetrwania, zmuszał się do wędrówki. Wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu wciąż żył, a gdzieś tam znajdował się cel, którego szukał.

W gorączkowym śnie raz jeszcze stanął twarzą w twarz z Indianinem. Pamiętał, jak po raz pierwszy zobaczył jego błyszczące oczy. Wydawało się teraz, że to było tak dawno temu. Karnawał. Bliźnięta. Don Gonzalo. Ta niezwykła noc na placu. Początek rozpaczliwych poszukiwań Zaginionego Miasta.

I wtedy sobie przypomniał. Na szyi wisiał mu zabłocony amulet w kształcie złotej ropuchy, z szeroko otwartym pyskiem i oczami lśniącymi w słońcu. Beck poczuł w żyłach przypływ adrenaliny. Wciąż miał jeszcze jedną szansę.

Zrobił długi, głęboki wdech i przyłożył amulet do warg.

A potem dmuchnął.

Rozdział pierwszy

Beck Granger wyszedł na balkon pięciogwiazdkowego hotelu Casa Blanca i cicho zagwizdał.

– Ja chyba śnię – mruknął sam do siebie.

Przy akompaniamencie wiwatujących gapiów z wąskich brukowanych uliczek na główny plac poniżej wylewał się niekończący się korowód ruchomych, karnawałowych platform. Nad tłumem kołysały się chybotliwie kukły mężczyzn z fantazyjnymi wąsami, odzianych w obcisłe kubraki z marszczonymi kołnierzami. Co kilka minut, gdy pojawiała się jakaś szczególnie efektowna platforma, okrzyki entuzjazmu nasilały się. Doroczny karnawał w Cartagenie trwał w najlepsze, a delikatny wiatr niósł dźwięki salsy, conga, rumby i karaibskich orkiestr dętych.

Za plecami Becka, w sali balowej, z której właśnie wyszedł, wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Wytwornie ubrani dygnitarze gawędzili w niedużych grupkach, a między nimi krążyli dyskretnie kelnerzy w wykrochmalonych koszulach. Kwartet smyczkowy grał walca. Beckowi zdawało się, że rozpoznaje melodię z nudnawej kolekcji starej muzyki klasycznej wuja Ala.

– Ale fajnie! – mruknął pod nosem któryś już raz tego dnia. Kolumbia to był z pewnością zupełnie inny kraj. I zupełnie inny świat. Beck wrócił w myślach do poprzedniego tygodnia. Koniec z chodzeniem na śniadanie szkolną alejką w deszczu. Koniec z panem Braintree i dodatkową matematyką przez cały miesiąc. A pani Armington (pani „Pancernik”, jak ją nazywali chłopcy) będzie się musiała zadowolić pokrzykiwaniem na gołębie na szkolnym dziedzińcu, bo uczniowie rozjechali się na wielkanocne ferie. Beck tak się radośnie wykrzywił na tę myśl, że niemal zabolała go szczęka.

– Beck! Hola! Amigo!

Głos wyrwał go z zamyślenia. Uśmiechały się do niego szelmowsko dwie identyczne, nastoletnie twarze o wysokich kościach policzkowych i zakrzywionych brwiach. Okrzyk dobiegł równocześnie spod dwóch jednakowych brązowych czupryn. Gdyby nie wielkie, złote kolczyki dyndające z uszu głowy po prawej, Beck przysiągłby, że mu się dwoi w oczach.

– Marco. Christina. Buenos días.

Choć przebywał w Ameryce Południowej dopiero od dwudziestu czterech godzin, zdążył już przyswoić sobie garść przydatnych, hiszpańskich zwrotów, z pewnością jednak nikt nie wziąłby go za rodowitego Kolumbijczyka. Na szczęście bliźnięta trochę lepiej władały angielskim. Poznały się z Beckiem wczoraj, gdy wraz z ojcem witały go i jego wuja na lotnisku, mimo to już czuł się członkiem rodziny.

– Mam nadzieję, señor Beck, że podoba się panu nasze małe przyjęcie – powiedział Marco. – Świetnie się złożyło, że przyjechaliście do nas akurat teraz. Nasz karnawał jest najlepszy. W Kolumbii umiemy się bawić. Ale wejdź lepiej do środka, tata za chwilę wygłosi przemówienie. Dowiemy się w końcu, o co w tym wszystkim chodzi.

– I dlaczego przyjechałeś do nas z wujkiem – dodała Christina. – Czy to nie dziwne, że nic ci nie powiedział?

– Nauczyłem się nie zadawać pytań – odparł Beck znużonym głosem. – Wujek Al mawia, że cierpliwość jest cnotą. W ciągu roku szkolnego lubi trzymać swoje plany w tajemnicy, żebym się nie odrywał od nauki. Tak w każdym razie twierdzi.

Ruszyli za Christiną z powrotem do sali balowej, gdzie kwartet smyczkowy przestał już grać i w wyczekującym tłumie powoli cichły głosy. Przeciskając się pośród gości, przeszli na drugą stronę wielkiej sali. Beck dostrzegł wuja, który rozmawiał ożywiony z grupką jakichś ważnych osobistości. Sądząc po na wpół opróżnionej lampce szampana w jednym ręku i grubym kubańskim cygarze w drugim, doskonale się bawił w tym gronie.

Profesor sir Alan Granger miał już dobrze po sześćdziesiątce i był jednym z najbardziej cenionych antropologów na świecie. Jego prace naukowe o zwyczajach plemiennych zdążyły już zyskać rangę klasyki i stały się lekturą obowiązkową na uniwersytetach całego świata. A niedawno, gdy pojawił się w jury telewizyjnego reality show, został w Wielkiej Brytanii prawdziwą gwiazdą.

Ale dla Becka zawsze będzie po prostu wujkiem Alem – który lepiej się czuje, badając szczątki zwęglonej kości na dnie wykopalisk czy kawałek pergaminu pod mikroskopem, niż obracając się pośród bogatych i sławnych.

Wuj Al był prawnym opiekunem Becka od tamtego straszliwego dnia, kiedy dyrektor szkoły posłał po niego, by mu przekazać wiadomość, że jego rodzice zaginęli i przypuszczalnie nie żyją. Ich awionetka rozbiła się w dżungli, a jej szczątki rozsypały się na obszarze wielu kilometrów kwadratowych. Ciał nigdy nie odnaleziono, a przyczyn katastrofy nie ustalono.

W ciągu trzech lat, od tragicznej śmierci rodziców, Beck zżył się bardzo z wujem Alem, który stał się dla niego drugim ojcem. Przez kilka miesięcy chłopiec był zrozpaczony, ale optymizm cioci Kathy i wujka Ala stopniowo podnosił go na duchu.

Jak większość rodziny Grangerów wuj Al nigdy nie mógł za długo usiedzieć w domu. Ze względu na swą pracę często na całe miesiące wyjeżdżał w odludne zakątki świata, ale jeśli tylko taki wyjazd zbiegł się w czasie z feriami szkolnymi, zawsze zabierał ze sobą Becka. I już kilka razy miał powody, by być wdzięcznym chłopcu za jego umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

Mając zaledwie trzynaście lat, Beck wiedział więcej o sztuce przetrwania, niż większość wojskowych specjalistów dowiadywała się w ciągu całego życia. Jego ojciec, David Granger, był szefem operacji specjalnych w Jednostce Zielonej, bardzo aktywnym ugrupowaniu ekologicznym, a cała rodzina miała okazję mieszkać w wielu najbardziej niegościnnych rejonach świata, od Antarktydy po afrykański busz.

Kilka tygodni przed końcem semestru Beck otrzymał e-mail wysłany z telefonu satelitarnego z jakiegoś odludzia nad Amazonką. Burmistrz Cartageny zaprosił wuja Ala do Kolumbii, do swojego domu, na wielkanocne ferie. Beck, któremu zarezerwowano już bilet na samolot, miał dolecieć, gdy tylko skończą się lekcje.

Beck przypuszczał, że zaproszenie oznaczało coś więcej niż tylko wakacje w ciepłym kraju, ale wuj Al nie chciał mu nic więcej powiedzieć. Chłopiec spędził deszczowe popołudnie w szkolnej bibliotece, by odnaleźć Kolumbię na mapie Ameryki Południowej, a potem poszukać w Internecie informacji o zagadkowym burmistrzu Cartageny.

Rafael de Castillo, którego teraz znał bardziej jako ojca Marca i Christiny, był w prostej linii potomkiem sławnego konkwistadora Don Gonzala de Castillo, towarzysza Krzysztofa Kolumba w jego wyprawach do Nowego Świata. Gonzalo zasłynął jako założyciel Cartageny, zdobył bajeczny majątek i zginął w tajemniczych okolicznościach, powróciwszy z wyprawy w pobliskie góry Sierra Nevada.

Beck i bliźnięta dopchali się w końcu na odległość paru metrów od podwyższenia pod ścianą wspaniałej sali balowej w hotelu Casa Blanca. Kiedy wyciągali szyje, by lepiej widzieć mówców, z głośników dobiegł pisk, a potem czyjeś chrząknięcie, wzmocnione przez system nagłaśniający.

– Señoras y señores – zagrzmiał głos.

Po tym zagajeniu rozległy się uprzejme oklaski i do mikrofonu podszedł ojciec bliźniąt. Don Rafael, wysoki mężczyzna o starannie ułożonych, ciemnych włosach, przypominał Beckowi hollywoodzkiego gwiazdora z dawnych, czarno-białych filmów. Był niewątpliwie doświadczonym mówcą. Słuchacze co chwila uśmiechali się i reagowali na jego słowa wybuchami wesołości.

– Zawsze mówi to samo – Christina zawołała Beckowi do ucha, przekrzykując wrzawę. – Zobaczysz, zaraz się pogładzi po wąsie. Zawsze tak robi, kiedy jest z siebie zadowolony – Marco i Christina zachichotali w duecie, gdy Don Rafael uczynił dokładnie to, co przewidzieli.

Tłum gości znów się uciszył, kiedy powaga malująca się na twarzy burmistrza powiedziała im, że ich gospodarz przechodzi do najważniejszej części wystąpienia. Teatralnym gestem wskazał wielkie malowidło olejne w okazałej pozłacanej ramie, wiszące za nim na pokrytej dębową boazerią ścianie. Był to portret mężczyzny mniej więcej w tym samym wieku co Don Rafael, odzianego w kaf-tan i obcisłe spodnie, który spoglądał w dal z murów obronnych w porcie. Prawą ręką wskazywał flotę wojenną pod pełnymi żaglami, z banderami powiewającymi na wietrze.

Beck nagle zrozumiał, kogo musi przedstawiać portret. Kiedy ojciec bliźniąt przyjął taką samą dostojną pozę, zdawało się, że oto powstał z grobu wielki konkwistador Gonzalo de Castillo, założyciel Cartageny. W sali balowej kolejny raz zagrzmiały spontaniczne oklaski.

– Widzisz rodzinne podobieństwo? – Marco przekrzykiwał hałas. – Ten nos rozpoznałbym wszędzie. Dobrze, że go nie mamy po tacie.

– Mam nadzieję, że nie zaprosił tu tych wszystkich ludzi tylko po to, żeby im powiedzieć, że się uważa za konkwistadora – dodała Christina. – To by był totalny obciach.

Kiedy brawa ucichły, Beck wyłowił z przemowy słowa famoso antropólogo inglés. Wszystkie oczy zwróciły się na wuja Ala, który skłonił się uprzejmie swemu gospodarzowi i słuchaczom. Za charakterystyczną ekscentrycznością, którą tak zachwycił telewidzów „mamroczący pod nosem sympatyczny wujcio w słomkowym kapeluszu” – jak go opisał pewien krytyk – krył się jeden z najbystrzejszych umysłów jego pokolenia.

Don Rafael mówił teraz szybko, zgromadzeni w sali balowej słuchali go z jeszcze większą uwagą, w zupełnej ciszy, a na ich twarzach malowało się wyczekiwanie. Ale dopiero gdy burmistrz wypowiedział nazwę „Eldorado”, Beck zdał sobie sprawę, że dzieje się coś niezwykłego. Miny rodzeństwa były wymowne: oboje rozdziawili usta w zdumieniu. Burmistrz przemawiał dalej, z coraz większym entuzjazmem w głosie.

– Tata sądzi, że wie, gdzie znaleźć Zaginione Miasto – wyszeptał podekscytowany Marco. – Odkryła je w dżungli grupka konkwistadorów pod wodzą Gonzala, ale potem, na kilka wieków, znów ślad po nim zaginął. Nikt nie wiedział, gdzie go szukać. Aż do teraz.

– A twój wujek przyjechał po to, by nam pomóc je odnaleźć – dodała Christina. – Wyprawę dotąd trzymano w tajemnicy, ale wszystko jest już gotowe i wyruszy w przyszłym tygodniu.

– Witaj w Kolumbii, amigo!

Rozdział drugi

Kiedy przemówienia dobiegły końca, Beck i bliźnięta, potykając się o własne nogi, wbiegli po stopniach na podwyższenie, czym wywołali wielki uśmiech na twarzy wuja Ala. Burmistrza Rafaela otaczali rozentuzjazmowani oficjele, ale wuj Al wolał porozmawiać z trójką podekscytowanych nastolatków.

– Utrzymanie tego w tajemnicy przed tobą było największym wyzwaniem w całym moim życiu, młodzieńcze – powiedział, uśmiechając się promiennie. – Ale mój przyjaciel Rafael bardzo na to nalegał. Bo tutaj postępuje się inaczej. Ściany mają uszy. Wystarczy jedno nieostrożne słowo i będzie po wszystkim. Rozumiesz, o co mi chodzi?

Postukał się palcem w nos i uniósł brew, przyglądając się badawczo bratankowi.

Kątem oka Beck zauważył, że bliźnięta gapią się na wuja Ala, jak gdyby mówił po staroarabsku.

– Mam nadzieję, że zabierzecie nas do tego Zaginionego Miasta – powiedział Beck, gdy w końcu zdołał dojść do słowa. – To się zapowiada dużo ciekawiej niż nasza ostatnia wyprawa. – Ostatnim razem był z wujem Alem w odludnym rejonie Sudanu, gdzie wraz z ekspedycją naukową mieli szukać śladów cywilizacji dawnych Nubijczyków. – Zwłaszcza że tym razem zaginęło miasto, a nie my – dodał z łobuzerskim uśmiechem.

– Wystarczy, młodzieńcze – wuj wtrącił szybko, mrugając okiem do bliźniąt. – Nie można się znać na wszystkim. Zgubiłem wątek. Nas też zgubiłem. Mea culpa. Dorkus maximus i tak dalej.

– Mam nadzieję, że tych dwoje nicponi dobrze się tobą opiekuje, Beck – rozległ się tubalny głos z ciężkim hiszpańskim akcentem. Burmistrz Rafael wykręcił się z tłumu oficjeli i kroczył teraz przez podwyższenie, by do nich dołączyć. Pochylił się nad bliźniętami i z dumą przytulił je do siebie.

– Właśnie mi mieli opowiedzieć o pana przodku Don Gonzalu i Zaginionym Mieście – odparł Beck, wciąż lekko onieśmielony potężną postacią Don Rafaela. Burmistrz miał na sobie oficjalny strój służbowy z fioletową szarfą i kapeluszem, który wyglądał, jakby po raz ostatni nosił go któryś z konkwistadorów Gonzala.

– Nasz tata uważa się za Gonzala. Prawda, tato? – powiedział Marco.

– Dlatego został burmistrzem – zauważyła Christina, uśmiechając się szelmowsko do ojca. – Żeby móc się przebierać w te śmieszne stroje. – Szturchnęła go żartobliwie w brzuch.

– Ale Beck chciałby wiedzieć, czy możemy się przyłączyć do wyprawy w poszukiwaniu Zaginionego Miasta, prawda? – mówiła dalej, kiwając porozumiewawczo głową w stronę chłopca.

– Nie… to znaczy… tego… właściwie tak, proszę pana – plątał się Beck.

Donośny głos gongu zagłuszył odpowiedź burmistrza. W tej samej chwili pojawił się przy nim umundurowany mężczyzna w ciemnych okularach i czapce z daszkiem ozdobionej złotą lamówką, który szepnął mu coś do ucha. Beck zauważył długą bliznę na policzku nieznajomego i jego zroszone potem czoło.

Burmistrz Rafael lekko zmarszczył brwi, jak gdyby zirytowany słowami policjanta, po czym z wymuszonym uśmiechem zwrócił się do Becka:

– Wygląda na to, że trzeba się zbierać. Ramirez mi przypomniał, że punktualnie o siódmej muszę rozpocząć pokaz sztucznych ogni, a jesteśmy nieco spóźnieni. Twój wujek i ja musimy… pokazać się ludziom. Tak to się chyba mówi po angielsku? Beck, może byś poszedł z moimi dziećmi obejrzeć karnawał? A potem dołączycie do nas i będziemy oglądać fajerwerki.

Beck i bliźnięta zostawili burmistrza i profesora Grangera w towarzystwie Ramireza, wyszli z hotelu i zanurzyli się w tłum uczestników karnawału.

– Biegnij z nami, jeśli potrafisz – zawołał Marco, przekrzykując wrzawę. – W kościele po drugiej stronie placu jest coś, co musisz zobaczyć. To ci wiele wyjaśni w sprawie Zaginionego Miasta.

Karnawał rozkręcił się na dobre i Beck poddał się falowaniu ogromnego tłumu. Chwilami zdawało mu się, jakby to było wzburzone morze, na którym on sam podskakuje jak korek. Gdziekolwiek spojrzał, jego wzrok przyciągały niezwykłe widoki, a mózg terkotał mu i rejestrował obrazy niczym kamera.

Na straganach wokół placu uliczni sprzedawcy oferowali skwierczące kawałki mięsa pieczonego na gorących cegłach i zawijanego w palmowe liście. Na chodnikach piętrzyły się stosy owoców, obok których stąpały z gracją nieskazitelnie oporządzone, białe konie.

Pośrodku placu stał w tłumie uliczny artysta z białą, pokrytą kredą twarzą i wargami w kolorze wiśni. Był to mim, który bezdźwięcznie naśladował ruchy niczego nie podejrzewających przechodniów. Beck roześmiał się, kiedy mężczyzna zakołysał biodrami w stronę nieświadomej tego młodej señory w sukni w grochy.

Kiedy troje nastolatków w końcu dotarło na przeciwległą stronę placu, Beck spojrzał w górę na okazałą fasadę kościoła Najświętszej Maryi Panny. Jego złociste iglice lśniły w świetle zachodzącego słońca, a z niszy nad olbrzymimi drewnianymi drzwiami pogodnie spoglądała na nich pięknie rzeźbiona
figura Madonny z Dzieciątkiem.

Na szczycie majestatycznych kamiennych schodów Beck rozpoznał charakterystyczne rysy twarzy konkwistadora Don Gonzala. Posąg najwyraźniej wzorowano na olejnym obrazie wiszącym w sali balowej hotelu Casa Blanca.

– Don Gonzalo ma miejsce z najlepszym widokiem na całym placu – zaśmiała się Christina. – Gdy byłam mała, kiedyś w czasie karnawału tata posadził mu mnie na barana i zrobił zdjęcie. Teraz staruszek już by nie utrzymał mojego ciężaru i odpadłaby mu głowa.

– Na temat naszych przodków istnieje wiele legend – powiedział Marco. – I nikt do końca nie wie, ile w nich jest prawdy. Wiadomo na pewno, że Gonzalo był kapitanem statku, który jako pierwszy w 1512 roku dotarł do Ameryki Południowej. Przybił do brzegu niedaleko stąd. Według opisów w starych księgach było tam niemal jak w raju. Palmy kokosowe i ciągnące się bez końca, białe, piaszczyste plaże. Konkwistadorzy pewnie żałowali, że nie zabrali ze sobą desek do surfowania. Ale z drugiej strony Don Gonzalo raczej nie miał za wiele czasu na wypoczynek.

– Początkowo sądzili, że cały ten odcinek wybrzeża jest niezamieszkany – podjęła opowieść Christina. – Ale potem znaleźli ślady w lesie i zdali sobie sprawę, że jednak żyją tu jacyś ludzie. Dziś nazywamy ich Kogi.

– Jak? – zapytał Beck.

– Kogi – powtórzyła Christina. – To indiańskie plemię z lasów Sierra Nevada nad morzem. Są trochę podobni do Majów i Azteków, których Cortés odkrył w Meksyku. Tyle że Kogi nigdy nie ulegli konkwistadorom i po dziś dzień żyją w górach, tak jak kiedyś. Uczymy się o nich w szkole, ale rzadko ich można zobaczyć. Są bardzo nieśmiali i unikają kontaktów z mieszkańcami miast. Umieli wyrabiać złotą biżuterię zupełnie jak Aztekowie – mówiła dalej. – Ale złoto nie było dla nich pieniądzem, jak dla nas. Składali je w ofierze bogom. Grzebali przedmioty ze złota w ziemi w swych świętych miejscach albo wrzucali je do świętych jezior. Stąd narodziła się wśród konkwistadorów wiara w istnienie Eldorado, Złotego Miasta.

– Czyli, jeśli dobrze rozumiem – powiedział zaintrygowany Beck, spoglądając na rodzeństwo – wasz praprapraprapradziadek, czy jak mu tam, wylądował na brzegu morza i ruszył szukać Eldorado w górach, gdzie żyli Indianie Kogi.

Marco skinął głową i popatrzył mu prosto w oczy.

– Kiedy Gonzalo znalazł miasto, miał tylko kilku towarzyszy, wrócił więc do Cartageny, żeby zorganizować nową wyprawę. Tymczasem Indianie opuścili miasto i tak skutecznie zamaskowali drogi wiodące do niego przez dżunglę, że już po raz drugi nie zdołał tam trafić. Z zemsty Gonzalo spalił wioskę Kogi, a wkrótce potem zmarł. Niektórzy uważali, że został otruty. Ale jedyne, co wiemy na pewno, to to, jak brzmiały jego ostatnie słowa.

Bliźnięta wskazały herb wyrzeźbiony na cokole posągu Don Gonzala. Beck przeczytał głośno trzy słowa wyryte tam kunsztownym, gotyckim pismem.

– Perdido. No. Más. Co to znaczy?

– Perdido no más – powtórzył Marco. – Rodzinne motto. To znaczy „Już nie zaginione”. Ale dlaczego Gonzalo to powiedział, skoro nie umiał wrócić do Zaginionego Miasta, nie wiadomo.

– Powiedziałeś, że został otruty – zamyślił się Beck. – Przez kogo?

– Może przez innych konkwistadorów, którzy sami chcieli zagarnąć złoto z Zaginionego Miasta. A może przez Kogi. Niektórzy mówili nawet, że to klątwa rzucona przez Indian. Nikt niczego nie wie na pewno – odparł Marco.

Beckowi aż zakręciło się w głowie od tej niesamowitej historii. Tymczasem na plac wjeżdżały kolejne karnawałowe platformy. Za olbrzymią kukłą Don Gonzala pojawił się hiszpański galeon pod pełnymi żaglami. Jego załogę stanowiły królowe piękności w skrzących się strojach kąpielowych, wiszące na masztach, roześmiane i machające do tłumów.

Potem przez tłum przetoczyła się potężna fala entuzjazmu. Na plac wjeżdżała największa kukła, jaką Beck kiedykolwiek widział. Gigantyczna ropucha z papier mâché pomalowana na szmaragdowo ledwo się mieściła pod ceremonialnym łukiem. Była tak ogromna, że szybko zaklinowała się pod nim na dobre.

Stojący nieopodal rzucili się, by wspólnie pchać ją i ciągnąć, ale ropucha ani drgnęła. A potem, ku uciesze gapiów, z następnej platformy zeskoczyła pośpiesznie grupa sobowtórów Elvisa Presleya i zaczęła nią skręcać w bok.

Ropuchę w końcu udało się jakoś przecisnąć na plac. Z przodu platformy sterczał jej potężny jak u zapaśnika sumo brzuch, a dwie tylne nogi wyglądały jak olbrzymie balony przyciśnięte monstrualnym cielskiem. Wyłupiaste oczy przypominały Beckowi światła ogromnej ciężarówki.

– Nie ma lekko, Kermit – zamruczał pod nosem, nie kierując tych słów do nikogo konkretnie.

– Jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć – powiedziała Christina, uśmiechając się szeroko. Wskazując palcem ropuchę, którą wreszcie udało się dopchać na sam środek placu, zawiesiła głos dla większego efektu. – Ją też mamy w naszym herbie.

– Ropuchę? – zdumiał się Beck. – Za chwilę mi powiesz, że i Myszka Miki jest w to zamieszana.

– La rana, ropucha, to ważny element tej legendy – wyjaśniła Christina. – Indianie Kogi uważają ją za boginię płodności. Wierzą, że gdyby nie jej opieka, całe złoto z Zaginionego Miasta zostałoby skradzione. A wówczas przestałaby istnieć dżungla, wszyscy Kogi i cały świat. Dlatego kukła Gonzala i bogini ropucha uświetniają u nas karnawałową zabawę.

– Bo Zaginione Miasto jest dla nas czymś więcej niż tylko Zaginionym Miastem – dodał Marco. – To także część historii naszej rodziny. Dlatego tata tak bardzo chce je odnaleźć. A do tego właśnie potrzebuje twojego wujka. Kogoś, kto zna dobrze Indian i ich kulturę. Inaczej mógłby skończyć tak samo jak Gonzalo.

Beckowi kręciło się w głowie. Za pół godziny miał się rozpocząć pokaz sztucznych ogni i nie było już czasu na więcej pytań. Marco zaczął się już przepychać z powrotem przez tłum, by zdążyli zająć miejsca w loży honorowej po drugiej stronie placu.

– Trzymaj się mnie – zawołał przez ramię. – Chyba zdążymy akurat na sam początek.

Ściemniało się już i zapalano parafinowe pochodnie, aby się przygotować na wieczorną rozrywkę. Wrzawa robiła się coraz głośniejsza, a Beck wyczuwał w oddechach co bardziej rozbawionych widzów zapach aguardiente, mocnego miejscowego alkoholu. Na ścianach wokół placu drżały i tańczyły cienie.

I wtedy Beck go zobaczył. A ściśle rzecz biorąc, poczuł na sobie świdrujące spojrzenie mężczyzny. Zupełnie jakby przeszył go promień lasera. Indianin był odziany w białą wełnianą tunikę, a na głowie miał spiczastą czapkę. Na ramiona opadały mu warkoczyki gęstych, ciemnych włosów, a oczy jarzyły się tak mocno, jakby dysponowały własnym źródłem światła.

W pierwszej chwili Beck pomyślał, że to żebrak, ale z postawy i wyrazu twarzy zagadkowego mężczyzny, ani nie uśmiechniętej, ani nie skrzywionej, emanowało zbyt dużo dostojeństwa. Jego oczy miały zaś w sobie tak hipnotyzującą moc, że przez moment Beckowi wydawało się, iż nieznajomy
wniknął mu do głowy i czyta w myślach.
Do chłopca docierał już tylko rytmiczny dźwięk bębnów i migocące cienie na placu. Nagle…

(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

Rozdział trzeci

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział czwarty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział piąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział szósty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział siódmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział ósmy

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział czternasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział dwudziesty

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

O Autorze

Dedykacja

Wstęp

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty