Copyright © 2012 by Alice Clayton. First Gallery Books paperback edition October 2013. Gallery Books is a division of Simon & Schuster, Inc.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: The Unidentified Redhead

Tytuł: Namiętna gra

Autor: Alice Clayton

Tłumaczenie: dr Agnieszka Kocel, Kancelaria Linglex

Redakcja: Joanna Kułakowska-Lis

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: ilustria | studio grafiki

Zdjęcie na okładce: YuriyZhuravov/Shutterstock

Redaktor prowadząca: Agnieszka Pietrzak

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016

ISBN 978-83-7642-830-7

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Dla Nancy

podziękowania

Dla Elizabeth za to, że dała mi szansę.

Dla internetowej społeczności literackiej za wiele cudownych znajomości i wiele cennych spostrzeżeń.

Dla mojej rodziny i przyjaciół za duże wsparcie i cierpliwość okazaną mi przy przymiarkach tego nowego kapelusza.

Dla wszystkich, którzy zaakceptowali swoją wewnętrzną Grace.

I dla Petera, który od zawsze był dla mnie moim George’em.

rozdział pierwszy

Zdajesz sobie sprawę, że już wcześniej widziałam cię nagą, prawda? – krzyknęła Holly zza zamkniętych drzwi.

– Tak, kochana, ale to było jakiś czas temu. Nie sądzę, abyś teraz była na to gotowa.

– Chciałaś powiedzieć: „Nie sądzę, abyś była gotowa na te wałeczki”?

– I mówisz to na wpół rozebranej kobiecie? Rany, naprawdę powinnaś czasem się zastanowić, przez ciebie nabawię się kompleksów. Idiotka.

– Przesadzasz, Grace.

– I kto to mówi – mruknęłam pod nosem, uśmiechając się do siebie. Właśnie usiłowałam wcisnąć pupę w nowe dżinsy biodrówki, które miały tak nieprzyzwoicie niski stan, że w zasadzie powinny zostać oficjalnie zakazane.

– Koniec – skwitowała Holly. – Wchodzę. Wciągnij brzuch, Grace!

Holly wtargnęła do środka, ale na mój widok zatrzymała się w pół kroku. Leżałam na wznak na przykrytym prześcieradłem łóżku, w uroczym koronkowym biustonoszu w brzoskwiniowym kolorze, z założonymi do połowy dżinsami. To ona mnie namówiła do kupienia tych cholernych spodni, choć dobrze wiedziałam, że minęły już czasy, kiedy mogłam z dumą nosić taki fason. Holly jednak zawsze potrafiła przekonać mnie do zrobienia tego, co – jak twierdziła – jest dla mnie najlepsze, i nie da się ukryć, że prawie zawsze miała rację.

– Świetne cycki – orzekła, oglądając mój biustonosz. – Czy mam przynieść obcęgi i zapiąć ci zamek? Chyba widziałyśmy to w jakimś filmie – zadumała się.

– Tak. Widziałyśmy… pomożesz? Biust mam już „na baczność”, naprawdę wolałabym doprowadzić się do stanu, w którym wyglądam przyzwoicie. – Usilnie starałam się utrzymać na łóżku w tej dziwnej pozycji.

– Widzę. Okay, wstrzymaj oddech – powiedziała, chwytając za guzik od spodni. Pociągnęłam z całej siły zamek, i w końcu udało mi się go zapiąć, choć na moment zabrakło mi tchu.

– Mój Boże. Myślę, że właśnie pękła mi macica. Tak, na pewno pękła – jęknęłam.

Nie mogłam uwierzyć, że te dżinsy są aż tak ciasne, ale jednocześnie wypełniała mnie duma, że udało mi się je włożyć. Poczułam dreszcz w stylu „ciągle cię na to stać, mała”, choć mogło to też być spowodowane brakiem tlenu – dżinsy ewidentnie ograniczały jego przepływ.

Holly pomogła mi wstać z łóżka, abym mogła zobaczyć, jak wyglądam w tych niesamowitych spodniach, i oswoić się z myślą, że faktycznie może nam się udać. Przez jakiś czas jeszcze łapałam się na tym, że – zerkając w lustro – musiałam się dwa razy upewniać, że to naprawdę ja.

Holly zobaczyła, jak się sobie przyglądam, i zaśmiała się.

– Wyglądasz szykownie, moja droga. Sama mogłabym się z tobą pieprzyć.

– Kochana jesteś, Holly. Dzięki. – Uśmiechnęłam się do niej, cały czas stojąc przed lustrem, po czym zaczęłam stroić miny i chichotać.

– Uspokój się, Grace. Modeling ci nie wychodzi. – Zaśmiała się i wyszła, pokazując mi podniesionym do góry kciukiem, że jest super.

Ostatnio sporo zrzuciłam. Tak naprawdę, to miałam teraz lepszą figurę niż wtedy, gdy studiowałam. Holly była ze mnie dumna i starała się jak najczęściej mi to powtarzać.

Z Holly Newman poznałyśmy się jeszcze na uczelni. Pomimo że obie wybrałyśmy specjalizację teatralną, ona już wcześniej wiedziała, że woli raczej to, co dzieje się za kurtyną, szczególnie od strony biznesowej, podczas gdy ja pragnęłam zostać królową sceny. Przez cały okres studiów snułyśmy plany, jak to kiedyś podbijemy świat show-biznesu. Ona marzyła o swojej agencji, miała zajmować się łowieniem najlepszych talentów, pracując z artystami, którzy podzielaliby jej wizję. Mnie natomiast wzrok przesłaniały gwiazdy – chciałam być sławna. Cholernie sławna.

Holly dotarła na wybrzeże sześć miesięcy przede mną, i gdy w końcu dojechałam, ona już pracowała jako młodszy agent w jednej z głównych firm w mieście. Miała prawdziwy talent do kierowania artystami, doskonale wyczuwając, kiedy ma być twarda, a w którym momencie się ugiąć. Wiedziała, kiedy naprawdę walczyć o swoich klientów i w którym momencie zacząć budować fundament pod przyszłe projekty. Gdy się zjawiłam, załatwiła mi tymczasową pracę w agencji. Obserwowałam ją, pełna podziwu, jak radzi sobie w tym ciągle jeszcze zdominowanym przez mężczyzn świecie.

Miała idealne złoto-blond włosy, fantastyczną figurę i doskonały styl, więc cały czas spotykała się z pytaniami, dlaczego pracuje poza sceną, a nie przed kamerami. Nic dziwnego – Holly była powalająca. Ona jednak zawsze zbywała te nagabywania śmiechem i odpowiadała: „To po prostu nie dla mnie”, a następnie rzucała się w wir zadań, harując bardziej niż ktokolwiek inny.

Podobało mi się Los Angeles. Wprowadziłam się do Holly, zaczęłam brać lekcje gry aktorskiej i pracowałam razem z nią w agencji, wieczorami kelnerując w restauracji w Santa Monica. Naprawdę czułam, że żyję prawdziwym życiem Hollywood, o którym od zawsze marzyłam.

Po około sześciu miesiącach Holly przekonała swojego szefa, że powinnam przyjść na przesłuchanie jako klientka agencji. Byłam przygotowana, przesłuchanie dobrze mi poszło, moje zdjęcia profilowe okazały się idealne… mimo to musiałam poczekać. I czekałam. A później czekałam jeszcze dłużej. W końcu zgodzili się mnie wziąć pod warunkiem, że Holly będzie reprezentować mnie osobiście jako agentka.

Zaczęła więc wysyłać mnie na przesłuchania, które odbywały się w różnych miejscach, i wszędzie okazywało się, że jestem cholernie dobra. Ale tak samo cholernie dobrzy byli też inni.

Nie dostałam ani jednego angażu.

To, czego nie mówią wam, gdy dorastacie na Środkowym Zachodzie, lata świetlne od L.A., to to, że gdy przeprowadzacie się do Hollywood, każdy zamienia się w Miss Ideału. Wszyscy myślimy, że jesteśmy najładniejsi, wyjątkowi, jedyni i to właśnie my naprawdę mamy to coś. Wszyscy zakładamy, że nasz talent jest unikatowy i autentyczny, że mamy coś do przekazania światu i nikt z nas nie może pojąć, dlaczego nie dostajemy ofert pracy.

Rzecz w tym, że w L.A. nie wystarczy ładna buzia, gdyż to zawsze można podretuszować. Nie wystarczy dobre ciało, bo każdy może się zwęzić czy wyszczuplić nawet w takich miejscach, o których nam się nie śniło. Nie wystarczy też chichotać i zarzucać włosami czy pochwalić się dobrą puentą, gdyż był już przed nami ktoś, kto też tego próbował.

Tym, którzy co roku przyjeżdżają do L.A., odpowiada mniej więcej taka sama liczba wyjeżdżających. Powłócząc nogami, wracają w rodzinne strony. Nieudacznicy z gotową historyjką o tym „Jak to kiedyś żyłem w Kalifornii”, opowiadaną przy drinkach w gronie znajomych z ogólniaka.

Sama stałam się jednym z takich nieudaczników – przetrwałam w Los Angeles osiemnaście miesięcy. Odeszłam z podwiniętym ogonem, po raz pierwszy w życiu czując się jak oferma. Pozwoliłam, aby to miasto i ten biznes mnie pokonały.

Teraz jednak wróciłam. Potrzebowałam na to dziesięciu lat, ale tym razem nie miałam zamiaru się poddawać.

* * *

Holly organizowała przyjęcie z okazji otwarcia swojej nowej firmy i zaprosiła bliskich przyjaciół oraz kilkoro aktorów i aktorek, których reprezentowała. Niedawno zrezygnowała z prestiżowego stanowiska w dobrze znanej agencji. Paru jej klientów zdecydowało się pozostać w poprzedniej firmie, ale dzięki temu, że Holly była tak dobra w rozwijaniu cudzej kariery, szczególnie w przypadku świeżych, nowych talentów, wiele osób poszło za nią.

Od kiedy przeprowadziłam się z powrotem do L.A., mieszkałam z Holly, w domu na wzgórzach. Dobrze się jej powodziło, miała dużą posiadłość przy Mulholland Drive, z widokiem na leżące u stóp miasto.

Temat imprezy sprowadza nas zaś ponownie do nieprzyzwoitych dżinsów. Jako trzydziestotrzylatka o pewnych istniejących od zawsze kompleksach na punkcie swojego wyglądu, starałam się mimo wszystko nastroić pozytywnie do tego, że będę kierować przyjęciem, mając na sobie tę konkretną parę spodni. Do nieprzyzwoitych dżinsów dobrałam dość konserwatywny turkusowy top bez rękawów z szerokim golfem, a do tego bardzo ładne buty z paseczkiem z tyłu i odkrytymi palcami. Muszę powiedzieć, że mam pięknie wyrzeźbione palce u stóp.

Zdecydowałam się rozpuścić włosy, czego zwykle nie robię, ale Holly zabroniła wszelkich upięć w kucyk na ten wieczór. Wybrałyśmy się po południu do fryzjera, który z mojej rudej czupryny zrobił kaskadę miękkich loków. Faktycznie, można powiedzieć, że okazał się stylistą wartym swojej ceny. Musiałam przyznać, że loki nadawały się na udział w reklamie szamponu.

Impreza już się rozkręciła i wszyscy świetnie się bawili. Ponieważ Holly przyjmowała tylko tych klientów, w których karierę naprawdę chciała się zaangażować, szybko się zaprzyjaźniali. Bywali u niej często, dzięki czemu jej krąg towarzyski wkrótce stał się także moim.

– Grace, nie mówisz poważnie. Feldman jest o wiele seksowniejszy niż Haim.

Pochłonęła mnie rozmowa z Nickiem, scenarzystą, którego Holly znała od lat. Teraz był również jednym z moich znajomych – zawsze mogłam na niego liczyć jako na dobrego skrzydłowego w trakcie imprez. Tego wieczoru wypiliśmy już niejedno nieprzyzwoite martini. Bardzo nieprzyzwoite. Nick czekał na pewnego aktora, który dopiero miał dojechać – był nowym nabytkiem Holly, kimś, kto wydawał się kolejnym strzałem w dziesiątkę. Jeszcze go nie poznałam, aczkolwiek Nick przyznał, że jest, cytuję, „pyszny, przepyszny… troszkę niechlujny, ale w seksowny sposób”, a jego brytyjski akcent jest „słodki”, „wart, by za niego umrzeć”, „powalający i można dać się za niego przelecieć”.

– Dobra – odpowiedziałam. – Przyznaję, że Corey Feldman był genialny w Goonies, i nawet nieco słodki w Stań przy mnie. Ale nikt nie ma szans z moim Lucasem. – Musiałam wygrać tę rundę. Niedawno odbyliśmy podobną rozmowę o Stevie Carellu i Rickym Gervaisie. Nie skończyła się dobrze. Nie wszyscy wyszli z tego starcia bez szwanku.

Wtem usłyszałam za sobą parsknięcie i brytyjski akcent.

– Myślę, że musicie przyznać punkt Haimowi, choćby za to, że udało mu się pocałować Heather Graham.

Odwróciłam się, aby oddać cześć geniuszowi nowego gościa, który widział film Prawo jazdy.

– Hej, to ty jesteś ten Superseksowny Naukowiec! – wykrzyknęłam i w tym samym momencie zakryłam usta. Czułam, jak się czerwienię.

Holly miała zdjęcie tego faceta na komputerze i przez ostatni miesiąc nazywała go „Superseksownym Naukowcem”. To był właśnie jej nowy klient – kolejne wielkie odkrycie. Grał główną rolę w filmie mającym jesienią wejść na ekrany, o którym sporo się już mówiło. Nie wiedziałam zbyt wiele o tej produkcji, ale Holly bardzo ekscytował fakt reprezentowania nowego klienta.

Superseksowny Naukowiec uśmiechnął się do mnie lekko zawstydzony i zmieszany. Czy zdawał sobie sprawę, jak seksowny był to uśmiech?

O tak. Nawet bardzo dobrze.

Podał mi rękę i z akcentem godnym królowej angielskiej odpowiedział: – Superseksowny Jack Hamilton, bardzo mi miło.

rozdział drugi

Nick prawie mnie staranował, rzucając się bez tchu  stronę Jacka, aby uścisnąć mu dłoń.

– Cześć, Jack. Jestem Nick. Widziałem cię w filmie Jej lepsza połowa. Coś fantastycznego! Widziałem też twoje zdjęcia w „Entertainment Weekly”[1]. Mieszkasz teraz w L.A.? Cieszysz się na premierę Czasu? Wow, przystojniak z ciebie. – Nick wyrecytował wszystko na jednym oddechu i przerwał dopiero wtedy, gdy zabrakło mu powietrza.

1) Amerykański magazyn wydawany przez główną filię medialną Time Inc. w Stanach Zjednoczonych (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

Obserwowałam, jak na twarzy Jacka odmalowuje się po kolei zaskoczenie przechodzące w zmieszanie, zadumę, aż w końcu ledwo powstrzymywane uczucie rozbawienia.

Zaśmiałam się i powoli uwolniłam jego dłoń z uścisku Nicka.

– No już, spokojnie, kolego. Możesz obsypywać Jacka komplementami przez całą noc, ale nie chcesz chyba, aby biedak doznał szoku w ciągu pierwszych pięciu minut. – Odwróciłam się do Jacka. – Witam. Jestem Grace Sheridan – Super-Seksowna Grace Sheridan. Miło mi poznać. – Uścisnęłam jego dłoń, słysząc tylko, jak stojący obok Nick głośno dyszy. – I przyznaję, jesteś całkiem ładniutki – dodałam, widząc pojawiający się u Jacka uśmiech.

Otrząsnąwszy się z chwilowego zamroczenia, ujrzałam przed sobą szczupłego, młodego mężczyznę, który przewyższał mnie prawie o głowę. Miał na sobie wyblakłe dżinsy, czarną koszulkę i grafitową zapinaną na zamek kurtkę. Spojrzałam w dół. A niech mnie, czyżby to były martensy? Całość dopełniała stara, szara czapka z daszkiem i kilkudniowy zarost, który zdecydowanie mu pasował. Wydawał się dobrze czuć w swojej skórze… Przez sekundę wyobraziłam sobie jej dotyk.

Ten facet wygląda na tyle lat, że mógłby być twoim synem, Grace.

Tak, ale tylko w przypadku, gdybym gorzej prowadziła się w liceum…

Potrząsnęłam głową, aby pozbyć się tych myśli, i ujrzałam, jak Holly zmierza przez kuchnię w naszą stronę, aby przywitać się z Jackiem.

– Witaj, skarbie. Jak się miewasz? – Objęła go ramieniem i nastawiła policzek na całusa.

– Dobrze, dziękuję. Właśnie poznałem Grace i… hmm, Nicka, tak? – Jack znów się uśmiechnął, wprawiając tym samym Nicka w stan najwyższego uniesienia. Parsknęłam, a on mrugnął do mnie szelmowsko.

– Grace to swój człowiek – objaśniła Holly. – Przeżyłyśmy razem kawał historii. A Nick, cóż, Nick to konieczność – dodała przekornie.

Nick zrobił oburzoną minę i odparował:

– Kobieto, gdzie ty znajdziesz drugiego takiego, który zabierze cię na występ New Kids on the Block? I na dodatek łyknie kit, że to wypad służbowy?

Prawie zakrztusiłam się drinkiem ze śmiechu. Holly była największą potajemną fanką New Kids. A ja byłam jedną z niewielu osób, które o tym wiedziały, i to pewnie tylko dlatego, że też ich uwielbiałam.

– Nie wiem, dlaczego się śmiejesz, kochana. – Nick zwrócił się tym razem do mnie. – Ty cały czas jeszcze fantazjujesz o Joe’ym McIntyre’u, jakbyś nadal miała trzynaście lat!

– O, to moja obsesja. Gdyby Joey Joe był tu teraz, rzuciłabym się na niego, nic by mnie nie powstrzymało – ogłosiłam, dopijając martini.

Jack pochylił się w moją stronę i zapytał na tyle głośno, aby Holly usłyszała:

– Czy to dlatego starała się załatwić mi przesłuchanie do kolejnego filmu Donniego? Czy mam się zacząć bać?

Z tak bliska wreszcie mogłam przyjrzeć się jego oczom. Było w nich coś intensywnego – ciemna, szmaragdowa zieleń z żółtymi refleksami.

Ten facet z pewnością ma powodzenie.

Przysunęłam się bliżej i odpowiedziałam cicho:

– Jesteś bezpieczny, dopóki nie poprosi cię, abyś dla niej zatańczył. Tego się wystrzegaj.

Obdarzył mnie delikatnym, seksownym uśmiechem, po czym ruszył za ciągnącą go za rękę Holly.

– Okay, dzieci. Muszę przedstawić Jacka paru osobom. Potem się z wami porachuję.

Idąc z Holly w stronę salonu, Jack odwrócił się jeszcze i pomachał przez ramię, zostawiając nas w kuchni, szczerze ubawionych.

– Cóż, Nick, to był doprawdy szczyt taktu. Czy to o tym przystojniaczku tak nadawałeś przez cały wieczór?

– Nie udawaj, że nie zauważyłaś, jaki jest słodki. Widziałem, jak go taksujesz wzrokiem – odpowiedział, wachlując się. – Ale zrobiłem z siebie kretyna! Chciałem to rozegrać na luzie, ale gdy go zobaczyłem, nie potrafiłem się zamknąć! Czy naprawdę powiedziałem mu, jaki z niego przystojniak? – Zarumienił się.

– Niestety. Ale nie przejmuj się. Kiedyś, jak się tu przeprowadziłam, wydawało mi się, że spotkałam w supermarkecie aktora ze Słonecznego patrolu. Szłam za nim od stoiska z warzywami aż po pieczywo. W końcu spojrzał na mnie, wymamrotał „Hasselhoff”, po czym uciekł i schował się w alejce z zupami. Nadal się wstydzę, gdy widzę pudełko z Cup Noodles[2].

2) Marka zupek błyskawicznych.

– I słusznie, bo nadal kupujesz te zupki, ale co mi tam. Urżnijmy się i poflirtujmy z ładniutkimi chłopcami! – Dolał mi podwójne martini z oliwkami.

Zaśmiałam się, starając ignorować mrowienie w żołądku wywołane dźwiękiem brytyjskiego akcentu dochodzącego z drugiego pokoju.

* * *

Tego samego wieczoru usiadłyśmy z Holly na tarasie z widokiem na miasto i sącząc czwartego już drinka, opijałyśmy jej sukces. Nick przyszedł się pożegnać i obejmując mnie w pasie, ogłosił:

– No dobrze, dziewczynki, będę się zwijać. Bądźcie grzeczne i dopilnujcie, aby nikt nie zabrał dziś mojego przystojniaczka na noc. Muszę mieć pewność, że pozostanie niewinny, dopóki nie przekonam go do zmiany drużyny – zażartował, kiwając palcem w stronę Holly.

– Skąd wiesz, że już nie gra w waszej drużynie, Nick? – zapytałam.

Holly zaśmiała się:

– Oj, kochanie, Jack jest dziś najgorętszym towarem w mieście. Każdego wieczoru może przebierać w dziewczynach. Jest dyskretny, ale korzysta z okazji.

– O mój Boże, nie chcę tego słuchać, wpadnę w depresję. Idę do domu popłakać przy Manilowie – krzyknął Nick, wracając do środka. Minął stojącego przy pianinie Jacka, który zabawiał rozmową jakieś dwie dziewczyny. Puścił oko do Nicka, a ja usłyszałam tylko, jak ten rzucił pod nosem: „Tak, drocz się ze mną”, po czym, ku rozbawieniu Brytyjczyka, ruszył do wyjścia.

– No więc, zgadzam się, jest słodki – stwierdziłam. – Zresztą, która by nie poleciała na ten akcent? Ale dlaczego uważasz, że to kolejne odkrycie? Nick wspomniał coś o premierze filmu Czas, czy coś takiego? – zapytałam, obserwując wraz z Holly, jak Jack zagaduje dziewczyny, przyjmujące chichotem wszystko, co padało z jego ust. Zauważyłam, że cały czas przygryza dolną wargę.

Czyżby się denerwował?

– Zgrywasz się, Grace? Nie mówisz chyba poważnie. Czas? – Holly spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

– No co? Powinnam coś o tym wiedzieć? – Zamyśliłam się, próbując przypomnieć sobie, czy słyszałam coś o tym filmie, ale w głowie miałam pustkę.

– Nigdy nie czytałaś opowiadań, na których podstawie nakręcono Czas? Na serio ich nie znasz? – Wyglądała na absolutnie zaskoczoną.

– Hej, ostatnio dużo się działo. Nie miałam zbyt wiele czasu na czytanie. Poza tym wiesz, że sięgam głównie po literaturę faktu – odpowiedziałam, patrząc na Jacka przez przeszklone drzwi.

– To seria opowiadań napisanych dla jednego z magazynów kobiecych. Mają w sobie coś, czego szuka każda z nas: pasję, miłość, przygodę, seks, humor. Niemal każda kobieta, którą znam, jest w nich zakochana! Główny bohater, Joshua – o matko – to Superseksowny Naukowiec, który podróżuje w czasie i w każdym odcinku przemieszcza się do innego okresu w historii, a towarzyszy mu w tym coraz to inna kobieta. Ten film to będzie hit! – Holly aż pisnęła z podekscytowania.

– Hmm, zwykle nie bywam fanką romansów. Wiesz, są dla mnie za ckliwe. Nie jestem też fanką filmów typu science fiction. Daj mi dobrą powieść historyczną, jak ta nowa książka o Lincolnie. Teraz pojawiły się opinie, że facet…

– Oj, zamknij się – przerwała mi Holly. – Zachowujesz się, jakbyś zaraz miała przeprowadzić się do domu spokojnej starości! A Czas to nie romans, to raczej… Ha, nie potrafię tego opisać! Dlatego właśnie ten film jest tak niesamowity – i dlatego Jack to teraz taki gorący towar. Kobiety w całym kraju nie mogą wprost doczekać się premiery, a on jest właśnie Joshuą. Kurczę, musisz przeczytać te opowiadania! Przyrzeknij zaraz, że to zrobisz!

Tak podekscytowaną widywałam ją tylko wtedy, gdy chodziło o Donniego Wahlberga.

– Jezu, dobrze. Uspokój się. Przeczytam je. – Kątem oka dostrzegłam zbliżającego się do nas Jacka.

– Jack, jak ci to powiem, to padniesz – zawołała Holly. – Grace nie przeczytała żadnego z opowiadań serii Czas. Nawet nie słyszała o filmie! – oznajmiła, gdy ten wszedł na taras.

Jack spojrzał zszokowany, po czym chwycił mnie w objęcia.

– Ucieknij ze mną – wyszeptał, a potem odchylił się i spoglądając mi prosto w oczy, ujął moją twarz w dłonie.

Zaśmiałam się nerwowo, ale szybko odzyskałam panowanie nad sobą.

– Czy często proponujesz przypadkowo spotkanym kobietom, aby z tobą uciekły, Jack? – zapytała Holly. Jack puścił moją twarz, nie spuszczając jednak ze mnie wzroku pełnego teatralnego uwielbienia.

– Przypadkowo spotkanym? Mówiłem serio! – zaoponował. – Powiedziałem ci kiedyś: gdy tylko spotkam kobietę, która nie słyszała o tym naiwnym filmiku, ucieknę z nią i wdam się w smakowity romansik, aby podrzucić coś magazynom plotkarskim. Jakiż ze mnie szczęściarz, że ta tutaj wydaje się normalna! – zażartował.

– Nie wydawałabym pochopnych wyroków. Nie masz pojęcia, jak nienormalna naprawdę jestem – odpowiedziałam, kładąc dłonie na biodrach.

– Muszę przyznać, Jack, że ma nierówno pod sufitem – dodała Holly ostrzegawczo. – Nie chcesz się o tym przekonać na własnej skórze. Uwierz mi, wiem, o czym mówię. Znam Grace od studiów i jest naprawdę szalona. – Rzuciła, dopijając ostatniego drinka.

– Czekaj, czekaj – czy to jest ta Grace, twoja najlepsza przyjaciółka? Ta, która zostawia w całym domu stosy paczek Chex Mixów[3]? – Spoglądał raz na mnie, raz na nią.

3) Mieszanka płatków, orzechów, krakersów, chipsów i chrupkiego pieczywa.

– Tak, to właśnie moja Gracy. Masz okazję, możesz ją zapytać, dlaczego tak robi – odpowiedziała przekornie.

Rzuciłam jej wymowne spojrzenie.

– Przede wszystkim, dzięki za zdradzanie moich sekretów całemu miastu. Dla jasności, to nie są stosy. Tak się akurat składa, że nie przepadam za chrupkim pieczywem, więc jedząc Chex Mixy, zostawiam je w paczce. Jeśli ktoś inny miałby ochotę, może się poczęstować – wyjaśniłam, pokazując Holly środkowy palec.

– Tak się akurat składa, że ja uwielbiam chrupkie pieczywo – odpowiedział Jack, śmiejąc się do Holly, która zrobiła taką minę, jakby właśnie zdała sobie sprawę, że to idealne rozwiązanie.

– Następnym razem, gdy będę mieć taki stosik, zachowam go dla ciebie. W ten sposób, gdy znajdziesz się w sytuacji deficytu chleba…

– Będą na podorędziu. Podoba mi się ten plan – odparł.

Zauważyłam, że dwie dziewczyny, z którymi Jack rozmawiał w środku, właśnie kierują się w naszą stronę. Weszły na taras, a Holly pociągnęła mnie do domu.

– Zobaczymy się później, skarbie. Nie zapomnij przyjść się pożegnać, gdy będziesz wychodzić – rzuciła przez ramię, idąc obok mnie po kamiennych płytkach.

– Daj znać, gdy będziesz gotowy na ten romansik – dodałam, puszczając oko do dziewczyn, które popatrzyły na nas oszołomione. Po prostu nie mogłam się oprzeć.

– Ty, ja, chrupkie pieczywo. – Jack wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.

– Od kiedy to zapraszasz do siebie groupie? – zapytałam, gdy już weszłyśmy do środka.

– Groupie? Ach, te dwie tam? Kochanie, ta blondynka to radca prawny specjalizująca się w prawie mediów, a ta brunetka to kierownik PR. Przy naszym Malowanym Chłopcu wszystkie zmieniają się w chichoczące idiotki. – Uśmiechnęła się znacząco, gdy obejrzałam się przez ramię, aby zerknąć na taras. Jack stał w środku, a dziewczyny rozpychały się, próbując umiejscowić się jak najbliżej. Zauważył mój wzrok i rzucił mi ten sam pełen zakłopotania uśmiech.

Wow, radca prawny? Te opowiadania muszą być cholernie dobre.

Godzinę później przyjęcie zaczęło powoli zmierzać ku końcowi. Poszłam do kuchni po kilka krakersów, aby zagryźć czymś pięć wypitych wcześniej mocnych martini. Stałam, opierając się na łokciach o granitowy blat i myśląc o tym, jak bardzo będzie mnie jutro boleć głowa, gdy usłyszałam, że ktoś wchodzi.

– Witam ponownie. – Usłyszałam brytyjski akcent.

Spojrzałam w górę, nadal oparta o blat.

– Witaj. Dobrze się bawiłeś? – zapytałam i włożyłam do ust krakersa.

– O nie. Krakersy – to nigdy nie jest dobry znak. Za dużo drinków? – zapytał.

– Być może, biorąc pod uwagę, że mój limit skończył się trzy drinki wcześniej. – Skrzywiłam się, przypominając sobie ostatni raz, gdy byłam na kacu. Naprawdę nie cieszyłam się na to, co miało mnie spotkać jutro.

– Z mojego doświadczenia wynika, że najlepsze lekarstwo na kaca to nie przestawać pić. – Uśmiechnął się ironicznie. Stanął po przeciwnej stronie blatu i oparł się na dłoniach.

– Cóż, to pewnie dlatego, że masz coś około siedemnastu lat i nadal możesz sobie pozwolić na takie balowanie. Ja zaś obudzę się jutro z uczuciem, jakby coś właśnie zdechło mi w ustach, i z wielkimi jak główki kapusty worami pod oczami.

– Wow, to dość obrazowy opis. Kusi mnie, aby zostać i to zobaczyć. – Roześmiał się. – A dla twojej informacji, mam dwadzieścia cztery lata, nie siedemnaście – dodał.

Spojrzałam na niego, unosząc brwi. Szczeniak. Też potrafiłam kiedyś pić i tańczyć całą noc, a potem, po godzinie snu, wstać do pracy i nadal wyglądać cudownie. Ach, żeby tak jeszcze raz być młodym i głupim…

Wyciągnęłam ręce w górę, a potem wyprostowałam je do tyłu, próbując się trochę rozciągnąć. Gdy ponownie spojrzałam na Jacka, zorientowałam się, że wyeksponowałam przed nim w całej krasie swój biust, w który on teraz wpatrywał się niczym sroka w kość.

– Czy gapisz się właśnie na moje piersi? – zapytałam.

Na chwilę zamarł, po czym wybuchnął śmiechem.

– Tak, chyba właśnie to robię. Są całkiem niezłe – wydusił, nadal się śmiejąc.

– Są całkiem niezłe, to prawda. I całkowicie moje. Pewnie nie masz zbyt wiele okazji, by dotykać naprawdę naturalnego biustu tu, w L.A., ale wiedz, że nadal kilka z nas może się poszczycić prawdziwymi okazami. – Też zaczęłam się śmiać.

– Myślę też, że lubisz, gdy mężczyźni na nie patrzą. Po co inaczej nakładałabyś tam brokat? – Nadal śmiejąc się, spojrzał mi wreszcie w oczy.

– O czym ty mówisz? – Zerknęłam na swój biust i zauważyłam trochę brokatu na dekolcie.

– No tak. Zanim przebrałam się na dziś wieczór, nałożyłam nieco balsamu z brokatem.

– Kobiety robią dziwne rzeczy. Szczególnie wy, Amerykanki. Wszędzie dużo brokatu i świateł. Kto wam powiedział, że cycki powinny błyszczeć? Przepraszam, piersi – poprawił się.

– Możesz mówić cycki, choć ja wolę piersi. Podobają mi się też „zderzaki”. – Starałam się zachować poważną minę.

– A co powiesz na „podusie”? – wypalił.

– „Balony”? – odbiłam piłeczkę.

– Uuu, a może „dydki”? – próbował powstrzymać śmiech.

– Dobre, ale nie tak jak „bufory” – udało mi się wykrztusić, zanim wybuchłam takim śmiechem, że oplułam wszystko dookoła kawałeczkami krakersów. Jack podszedł bliżej, doprowadzając mnie już zupełnie do łez, gdy wspólnie zaczęliśmy ścierać z blatu mokre okruszki.

W tym samym momencie do kuchni weszła Holly i widząc nas, potrząsnęła tylko głową.

– O matko, co tu się dzieje? Zresztą, nieważne. Jack, twoje panie cię szukają. Aż dostają ślinotoku. Najwyższy czas zabrać je do siebie. Grace, dlaczego masz okruszki na dekolcie? – zapytała, wpatrując się w mój pokryty krakersami biust.

Znów wybuchliśmy śmiechem. Wyciągnęłam rękę w kierunku Jacka.

– Jack, miło było cię poznać. Mam nadzieję, że następnym razem będę bardziej nad sobą panować. Miłej zabawy w trójkącie – powiedziałam z szelmowskim uśmiechem. Facet był świetny i cieszyłam się, że może zostaniemy przyjaciółmi.

Uścisnął mi dłoń.

– Grace, to był interesujący wieczór, nie ma co. A twoje brokatowe piersi są piękne. Udanego dnia na kacu. – Raz jeszcze ścisnął moją dłoń i śmiejąc się, wyszedł z kuchni, cmokając na pożegnanie Holly, która odprowadziła go do drzwi.

Obserwowałam, jak wychodzi z blondynką i brunetką, rozmyślając, jak miło, mimo wszystko, bawiłam się tego wieczoru.

Holly pożegnała ostatniego z gości, wróciła do kuchni i rozejrzała się po imprezowym pobojowisku.

– Posprzątamy rano?

– Albo po południu? – zasugerowałam, podtrzymując rękami głowę.

– Stoi. Chodźmy spać – zgodziła się, zamykając drzwi, podczas gdy ja zajęłam się gaszeniem świateł. Z trudem wspięłyśmy się po schodach, rozmawiając jeszcze o wieczorze i kierując się do naszych pokoi.

– To była świetna impreza, Holly. Jestem z ciebie dumna. Osiągnęłaś wszystko, co sobie zamierzyłaś, i nic cię nie powstrzymało. Jesteś wielka. – Uśmiechnęłam się i przytuliłam ją.

– Tak, skopałam parę tyłków. A teraz idź wymiotować. Wiem, że ci się chce. – Popchnęła mnie w stronę mojego pokoju.

– Naprawdę mi się chce. Dobranoc – rzuciłam przez ramię, zamierzając zaraz paść jak kłoda.

– Dobranoc, dzieciaku. Serio, Grace – pięć mocnych martini? – to były ostatnie słowa, które zarejestrowałam, zamykając drzwi i opadając bezwładnie na łóżko.

Zanim jednak zasnęłam, przypomniały mi się moje pokryte brokatem piersi i uśmiechnęłam się.

rozdział trzeci

Ranek okazał się piekłem i wydawało mi się, że wymiotuję dosłownie ogniem piekielnym. Gdy tylko otworzyłam sklejone tuszem oczy, co trwało jakieś kilka minut, wiedziałam, że to najprawdopodobniej będzie najgorszy dzień w moim życiu. Nigdy, powtarzam nigdy, nie piję więcej niż dwa drinki. Po prostu nie potrafię więcej wypić. Chciałabym poudawać, że nadal mogę bawić się z młodzieniaszkami, pić drink za drinkiem i nie cierpieć, ale to już nie te lata, nie ten czas. Ból był koszmarny.

Próbowałam się ubrać, ale grawitacja okazała się silniejsza i zmusiła mnie do wyjścia z pokoju w starej zapinanej na guziki koszuli, bez spodenek, które zostały na podłodze w łazience, gdzie poległy w walce. Usiłując zachować równowagę, przeszłam przez hol, podtrzymując się ściany, a potem poręczy. Czułam zapach kawy, który nęcił mnie niczym bekon. Słyszałam, jak Holly rozmawia przez telefon i jęknęłam na dźwięk jej przeklętej wesołości. Holly nigdy nie miewała kaca. Zołza.

– Tak, siódmego masz spotkanie w MTV, a potem dwunastego tego samego miesiąca sesję zdjęciową dla magazynu „InStyle” – powiedziała, uśmiechając się do mnie.

Nalałam sobie kawy, obejmując dłońmi kubek i zaciągając się mocno zapachem. Za dzień lub dwa znów może poczuję się jak człowiek. Odbiło mi się. No, może za parę dni, pomyślałam.

– Słuchaj no, chłopaku. Czy zdajesz sobie sprawę, jak trudno jest zsynchronizować wasze harmonogramy? Połowa obsady tam będzie. Masz być na sesji zdjęciowej dwunastego. Przynajmniej to na miejscu, w L.A., więc nie trzeba nigdzie jechać. Tak, wiem, że tej jesieni będziesz mieć sporo wyjazdów. Naprawdę, Jack, czasami zachowujesz się jak mała zołza. – Zaśmiała się, kiwając do mnie, żebym usiadła.

Wiedząc, że nie wystoję za długo na własnych nogach, opadłam ciężko na jeden z wygodnych foteli stojących w aneksie śniadaniowym. Popijając kawę, przypomniałam sobie wczorajsze spotkanie z Jackiem i uśmiechnęłam się na myśl, jak ktoś z zewnątrz mógł odebrać naszą rozmowę.

– Właśnie się obudziła. Tak, wydaje się mocno skacowana. Poczekaj, sprawdzę – powiedziała, przyglądając mi się badawczo. – Jack poprosił, żebym sprawdziła, czy masz wory pod oczami wielkie jak… czekaj, co? Wielkie jak główki kapusty? – Popatrzyła na mnie dziwnie.

– Powiedz Hamiltonowi, żeby się pieprzył – mruknęłam, zadowolona jednak, że tak dobrze pamiętał naszą rozmowę, i zaskoczona tym, że ja też.

– Grace mówi: „Pieprz się, Hamilton”. Nie, naprawdę tak powiedziała – rzuciła Holly do słuchawki, a ja zaśmiałam się do siebie. – Chce wiedzieć, co dokładnie ma pieprzyć, Sheridan? – zapytała, przewracając oczami.

– Przekaż Hamiltonowi, że trafił w dziesiątkę: ma pieprzyć Sheridan – krzyknęłam głośno, aby sam to usłyszał, potęgując jednak przy tym ból głowy.

– Okay, dość tej telefonicznej gry wstępnej. Wrócicie do zabawy przy innej okazji. Jack, pogadamy później. Co? Jezu. Dobrze, zapytam ją. Cześć. Rozłączam się. – Wyłączyła telefon i odłożyła na blat, przyglądając mi się uważnie.

– Co? Czemu tak mi się przyglądasz? – zapytałam, szczerząc się.

– Ty mi powiedz. Dlaczego wypytuje mnie o twoje pokryte brokatem piersi? – Uniosła brwi.

Opuściłam głowę nad kubek z kawą, walcząc sama ze sobą, aby się nie uśmiechnąć.

* * *

Tego dnia Holly była jak anioł: zostawiła mnie w spokoju, donosząc tylko sprite’a i krakersy. Tym razem udało mi się nie opluć wszystkiego dookoła. Cały dzień przesiedziałam na kanapie. Po kilkugodzinnym kacu musiałam chyba w końcu zasnąć, bo gdy się obudziłam, na zewnątrz było ciemno, a Holly gdzieś wyszła. Na stoliku obok zostawiła mi liścik i stos magazynów.

Kociaku,
Masz tu opowiadania, które obiecałaś przeczytać. Wyszłam z klientami na kolację. Nie powinnam siedzieć za długo. Zadzwoń, gdy będziesz czegoś potrzebować i oporządź się. Wyglądasz jak siedem nieszczęść.

Całuski. H

Holly miała rację; byłam w godnym pożałowania stanie. Poszłam do łazienki, aby obmyć twarz i umyć zęby. Potrzebowałam trochę energii, więc przebrałam się w kostium kąpielowy i zabrałam ręcznik. Przechodząc przez dom, zwróciłam uwagę na leżące na stoliku magazyny oznaczone karteczką samoprzylepną. Przeczytawszy ją, zabrałam czytadełka na leżak przy basenie.

Z usytuowanej wysoko na wzgórzach rezydencji Holly rozciągał się piękny widok. Był to nowoczesny dom w kalifornijskim stylu, zaprojektowany w oparciu o duże otwarte przestrzenie i mnóstwo naturalnego światła. Był nawet wyposażony w system dźwiękowy zainstalowany w całym domu i na patio. Podłączyłam iPoda i wybrałam ulubioną playlistę z relaksującymi utworami U2.

Najlepszą częścią domu był basen z najpiękniejszą panoramą: na centrum L.A. Holly miała nawet jacuzzi, gdzie wylądowałam po półgodzinie i przepłynięciu kilku długości. Udało mi się wrócić do formy właśnie dlatego, że pływałam przynajmniej trzy razy w tygodniu.

Poddałam się relaksującemu wpływowi ciepłej wody, pozwalając, aby masujące bicze wydobyły ze mnie resztki alkoholu i wszystkie toksyny, które tak mi dziś dały do wiwatu. Łyknęłam wodę z butelki i przypomniałam sobie o magazynach.

A co mi tam. Obiecałam.

Zaczynając czytać, miałam przed oczami podekscytowaną twarz Holly, opisującej swoje wrażenia z lektury. To tylko zwiększyło moje obawy, tym bardziej że nie chciałam ulec szaleństwu, które najwyraźniej ją opętało. Superseksowny Naukowiec Joshua, tak? Zobaczymy…

Gdy już zaczęłam się naprawdę wciągać, usłyszałam dochodzące z domu głosy. Zerknęłam do środka i zobaczyłam Holly wraz z wysokim, przystojnym mężczyzną, zbliżających się do przeszkolnych drzwi i kierujących się w moją stronę. Holly miała na sobie czarną, zakładaną w talii sukienkę i przepiękne sandały z wężowej skórki.

Kurcze, ależ ona dobrze wygląda. Musiała być na randce z tym dryblasem… Zaraz, czy to nie Jack?

Gdy tylko wyszli na patio, zauważyłam, że choć to faktycznie był on, to poprzedniego wieczoru poznałam innego faceta.

Wczoraj przekomarzałam się w kuchni z lekko zaniedbanym hollywoodzkim hipsterem, a dziś przede mną stał bardzo przystojny, ogolony mężczyzna, ubrany w ciemnografitowy garnitur i krawat, z masą przepięknych, idealnych blond loczków, które poprzedniego wieczoru skrywała czapka z daszkiem. Mam słabość do kręconych włosów.

Cholera, schować magazyny. SCHOWAĆ MAGAZYNY!

Pośpiesznie rzuciłam na nie koszulę, przybierając minę, która – miałam nadzieję – wyglądała naturalnie.

– Cześć, Gracy. Widzę, że już się lepiej czujesz! – stwierdziła Holly, podchodząc do jacuzzi.

– O wiele lepiej. Popływałam trochę i teraz się relaksuję. – Nie czułam się komfortowo, siedząc dużo niżej niż oni. Jack przykucnął na piętach.

– Hej, Sheridan. To naprawdę bardzo hollywoodzkie. Jacuzzi, księżyc, widok na miasto…

– A dla przyjemności rozmieszczone w strategicznych miejscach bicze wodne – dodałam.

Holly jęknęła.

– Jezu, Grace, jesteś niemożliwa. – Zaśmiała się.

– To prawda; jestem niemożliwa. Podaj mi ręcznik. Wystarczy już moczenia się na dziś.

Holly posłusznie wręczyła mi ręcznik, po czym usiadła w fotelu, zrzucając szpilki.

– No więc, jakie macie plany?…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty