Tytuł oryginalny: Last Call

Autor: Alice Clayton

Tłumaczenie: Marta Żbikowska

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Opracowanie graficzne okładki: Studio KARANDASZ

Skład: Studio KARANDASZ

Zdjęcie na okładce: Claudio Marinesco (front)

Dreamstime.com/Tadija Savic (tył)

Redaktor prowadząca: Angelika Ogrocka

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Przygotowanie e-Booka: Mariusz Kurkowski

Copyright © 2016 by Alice Clayton

First Gallery Books trade paperback edition June 2014

GALLERY BOOKS and colophon are registered trademarks of Simon & Schuster, Inc.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2016

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-7642-918-2

Dedykuję tę książkę Edwardowi Cullenowi za to, że jest… po prostu Edwardem.

PODZIĘKOWANIA

Historia Simona i Caroline sięga 2009 roku. Byłam wtedy częścią Twilight Fan Fiction, wyjątkowej społeczności, która skupiała pisarzy, czytelników, krytyków i najbardziej zwariowane indywidua w mieście. Niektórzy z Was, drodzy czytelnicy, byli jej członkami już wtedy, choć wielu wsiadło na ten pokład po moim odejściu. Wspominam o tym, ponieważ gdy siedzę przy biurku, robiąc ostatnie poprawki, mam dobrze w pamięci, że to właśnie dzięki niej jestem w tym miejscu.

W jednym z wywiadów, których udzielałam, zostałam zapytana o książkę, która zmieniła moje życie. Pamiętam taki odcinek Przyjaciół, w którym był konkurs na to, kto kogo zna lepiej: dziewczyny chłopaków czy na odwrót. Padły wówczas dwa pytania: „Co odpowiada Rachel, gdy się ją zapyta o ulubiony film?”. „Niebezpieczne związki”. „A jaki naprawdę jest jej ulubiony film?” „Weekend u Berniego”.

„A ty, Alice Clayton? Która książka zmieniła twoje życie?” Czułam, że powinnam powiedzieć o czymś bardzo znaczącym i mądrym. Czymś, co będzie odzwierciedlało moje wewnętrzne piękno i ukaże mnie jako erudytkę. Ale prawda jest taka, że… Zmierzch to cholernie dobra książka, która naprawdę odmieniła moje życie. Gdyby pytanie brzmiało: „Jaka jest twoja ulubiona książka?”, powiedziałabym, że Bastion Stephena Kinga. Kocham ją. Co roku czytam ją od nowa. Ale to nie ona odmieniła moje życie. Dziwnym trafem zrobił to właśnie Zmierzch.

Gdy trafiłam do społeczności fanowskiej, mogłam się do woli cieszyć Edwardem, ale bycie tam otworzyło mi oczy również na to, że i ja mogłabym opowiedzieć jakąś historię. Zbudować swój własny świat, a przy okazji dogodzić swojemu wewnętrznemu świntuszkowi. I bawiłam się świetnie, robiąc to. Przy okazji poznałam ludzi, którzy później zostali moimi najlepszymi przyjaciółmi, a patrząc z szerszej perspektywy, pozwoliło mi to obudzić kreatywną część mojej osobowości, która przez lata pozostawała uśpiona. Pozwoliłam zaistnieć swojemu głupkowatemu ja, pozwoliłam sobie być zwariowana i odkryć na nowo Szaloną Alice. I były to najlepsze chwile w moim życiu.

Książka Nie dajesz mi spać została wydana w wielu krajach. Za kilka tygodni wybieram się za ocean, żeby podpisywać książki w Pradze – w cholernej Pradze! – mieście, które chciałam zobaczyć od zawsze. Poza tym zaczęłam pracę nad zupełnie nową serią infantylnych/namiętnych, śmiesznych/gorących historii, które są już gotowe w mojej głowie. Bądźcie czujni, kochani, bo wkrótce udamy się w zupełnie nowe i całkiem nagie rejony. Już się nie mogę doczekać!

Siedzę teraz, zapinając na ostatni guzik historię, która zaczęła się bardzo dawno temu w chatroomach i na blogach. Jestem troszkę smutna, ale i bardzo wdzięczna. I niezmiernie podekscytowana, że otwiera się kolejny rozdział tego niesamowitego życia, którym teraz żyję.

A wszystko zaczęło się od nastolatki w bluzie z kapturem i stusiedmioletniego wampira prawiczka.

Dzięki.

Alice

XOXO

PROLOG

Noc od gwiazd jaśnieje.

Nadchodzi kobieta w bieli.

W jej trzewiach strach się czai.

Oto początek końca tej historii miłosnej. Tej, w której dziewczyny są piękne, chłopcy przystojni, a koty zachowują się jak gwiazdy rocka. W której przyjaźnie trwają wiecznie, a relacje dojrzewają. Spódnice unoszą się na wietrze, emocje szaleją, a wszystko kończy się dobrze… Prawda?

Zbliżenie na szczęśliwe pary. Zbliżenie na miłość do grobowej deski. Zbliżenie na kaplicę.

Tak kończy się ta historia.

Tak kończy się ta historia.

Tak kończy się ta historia.

Nie skomleniem, ale hukiem.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nie jest dobrze. Nie jest dobrze!

– Poczekaj, możemy przecież… O rany, są naprawdę wszędzie, co nie? – powiedziałam.

– Nie jest dobrze – powtarzała Sophia.

– Podaj mi papierowe ręczniki, spróbuję to jakoś zmyć… Jezu, obrzydliwe.

– No, nie jest dobrze!

Tupnęłam nogą na znak protestu.

– Możesz przestać się powtarzać? Próbujemy coś zrobić, zanim… Cholera!

Właśnie przyjechała Mimi.

– Co, do diabła, leży na mojej sukni ślubnej?!

Najszybszym sposobem na to, żeby zostać zdegradowaną z roli druhny do zwyczajnego gościa weselnego, jest zwymiotować na suknię panny młodej. Ale zanim zwymiotujecie na suknię, upewnijcie się, że panna młoda jest idealną kombinacją pedantki, mistrzyni planowania i humorzastej księżniczki.

Mimi ma osobowość typu A, ale z elementami disnejowskimi. Oznacza to mniej więcej tyle, że do tego stopnia nie jest w stanie się zdecydować, którą suknię ślubną wybrać, że kupuje dwie. Obie szyte na miarę. Jedną na ceremonię zaślubin, drugą na wesele. Tak, że gdy pierwsza została sprofanowana – i to w każdym calu – w połowie przetrawionymi płatkami śniadaniowymi, Mimi włączyła tryb awaryjny i natychmiast mianowała się mistrzynią przezorności za to, że kupiła dwie. Suknia na wesele stała się suknią na całą imprezę i świat znów mógł spokojnie dać nura w tiul oraz koronki.

Niestety tylko do momentu, w którym uzmysłowiłyśmy sobie, że kilka w połowie przetrawionych płatków śniadaniowych wylądowało także na jej nowiutkich szpilkach od Jimmy’ego Choo. A jeden, czy nawet dwa, w środku.

Tym, co ocaliło Sophię od wyrzucenia z kościoła, był jej gigantyczny brzuch. Trzymałam Mimi mocno, ale nie było to łatwe. Była bardzo silna, jak na swoje czterdzieści pięć kilogramów.

– Zniszczyłaś moje choosy!

– Naprawdę nie chciałam! Wiesz, że nic nie mogę na to poradzić. Jestem jak fontanna, która tryska na lewo i prawo. Za gorąco mi – wymiotuję. Za zimno – wymiotuję. Wącham perfumy, które pachną przepięknie, naprawdę świetnie wybrałaś – wymiotuję. Gdybyś wiedziała, ile krawatów Neila bezpowrotnie zniszczyłam… Tak, to obrzydliwe! – Złapała się za wielki brzuch. – No ale jestem w ciąży. Chyba nie użyjesz cudu życia przeciwko mnie?

– Rety – westchnęła powoli Mimi, przewracając oczami.

Sophia była najbardziej zjawiskową kobietą w ciąży na świecie. Wszystkie się co do tego zgadzałyśmy. Jej skóra i włosy lśniły, w oczach miała blask, nie mówiąc o cyckach. Powalająca. No, może wyłączając te pięć czy sześć razy, kiedy jej skóra nagle stawała się zielona, czoło zlewało się potem, a ona sama strzelała zawartością żołądka na lewo i prawo, jeżeli nie udało jej się na czas dobiec do łazienki. Albo do kosza na śmieci. Albo jakiejś rośliny doniczkowej. Ewentualnie rynny – to akurat widziałam na własne oczy. Ale zaraz po tym wszystkim znów stawała się tym idealnym, pełnym blasku przykładem błogosławionego stanu, z każdym jego elementem, łącznie z rękoma splecionymi na pływającym w brzuchu dziecku, przy czym prawą rękę zawsze kładła na lewej, bo korzystała z każdej możliwej okazji, żeby się pochwalić pierścionkiem zaręczynowym. Oczywiście, robiła to całkiem słusznie: był obłędny. Plotki głoszą, że Neil potrzebował dźwigu, żeby go podnieść i umieścić na jej palcu…

Tak więc Sophia przyjęła postawę defensywną, którą dopełniały szeroko otwarte oczy, wyraz twarzy niewiniątka i świecidełko, podczas gdy ja siłowałam się z panną młodą, która wizualizowała sobie, jak dopracowane w każdym detalu wesele legnie w gruzach na jej oczach. Była naprawdę wściekła.

– Zapasowa sukienka? Mam. Zapasowe choosy? Nie mam! W czym ja mam, do cholery, iść?

– Nie możemy ich jakoś… umyć? – spytałam, zacieśniając uścisk na jej ramionach, kiedy przypuściła kolejny atak na Sophię, która akurat odgrywała chyba scenkę z Maryją i Józefem, zanim dotarli do gospody.

– Nie zdążymy ich umyć! Poza tym nie zamierzam w dniu swojego ślubu paradować w butach cuchnących sokiem żołądkowym! – rozpaczała Mimi.

– No dobra, teraz to mnie się robi niedobrze. Czy możemy w końcu przestać rozmawiać o wymiocinach? – zapytałam, z trudem przełykając ślinę. – Możesz założyć moje buty. Pójdę na bosaka.

– Przecież ty masz olbrzymie stopy! Wyglądałabym jak klaun w tych twoich kajakach! – krzyknęła Mimi.

Żeby było jasne: noszę trzydzieści osiem.

– Nie założę cudzych butów, o ile w ciągu dwudziestu minut nie znajdziesz kogoś, kto nosi trzydzieści sześć i ma doskonały gust.

Jej dolna warga drżała ze złości.

Rzuciłam Sophii, która musiała czuć się z tym wszystkim okropnie, rozpaczliwe spojrzenie. Zaczęłam już kalkulować, ile czasu zajęłaby mi wycieczka do najbliższego ekskluzywnego sklepu z butami, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi.

– Mimi? – To był Ryan. – Mimi, jesteś tam?

– Ryan? Nie możesz tu wchodzić, nie możesz mnie zobaczyć! – Mimi wyswobodziła się z mojego uścisku i schowała się za drzwiami, ubrana jedynie w satynowe majtki, sznurowany gorset i błękitne podwiązki. – Nie można oglądać panny młodej przed ślubem, to przynosi…

– Spokojnie, głuptasku. Nie ośmieliłbym się igrać z tradycją. Chciałem tylko coś ci powiedzieć, zanim się zacznie ten cały, wiesz, spacer do ołtarza.

– Co takiego? – zapytała i przyłożyła ucho do drzwi.

– Ja… Chcę, żebyś wiedziała… jaki jestem szczęśliwy. Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, bo za chwilę ożenię się z dziewczyną moich marzeń.

– Och… – wyszeptała Mimi, łapiąc się framugi.

Złapałam Sophię pod rękę i słuchałyśmy dalej razem.

– I nie mogę się doczekać, aż się z tobą ożenię. Dosłownie nie mogę się doczekać. Wiem, że to już za godzinę, ale wydaje mi się, że to strasznie długo, wiesz?

– Wiem – westchnęła Mimi i rozmarzona oparła się o drzwi. Ktoś coś mówił o sukni ślubnej? O szpilkach od Choo? Wszystko to nagle poszło w niepamięć. – Tak bardzo cię kocham.

– Ja ciebie też kocham, najsłodsza – wyszeptał, a my z Sophią westchnęłyśmy. – Nie mogę się doczekać naszego miesiąca miodowego. Rzucę cię od razu na łóżko i zedrę z ciebie suknię jednym ruchem. Nie mogę się już doczekać, jak przelecę moją żonę…

– Eee… Kochanie? Dziewczyny tu są.

– Cholera.

– Cześć, Ryan – powiedziałyśmy z Sophią jednogłośnym chórem.

– Cholera.

– Ale, wiesz, to brzmi naprawdę nieźle… – powiedziała łagodnie Mimi, a Ryan zachichotał.

– No dobra, nie będę wam przeszkadzał w tych waszych ślubnych sprawach. Chciałem ci to tylko powiedzieć.

– Do zobaczenia. – Mimi uśmiechnęła się, a my słuchałyśmy, jak Ryan odchodzi. Po chwili odwróciła się do nas, a jej oczy znów promieniały. – Wyjdę za niego na bosaka. W końcu raz się żyje!

Podbiegła do nas niczym tryskający radością wulkan energii i mocno nas przytuliła. I tym sposobem Sophia z powrotem trafiła na listę weselnych gości.

Kryzys został zażegnany i ślub odbył się bez przeszkód. Żadnych więcej wymiocin, za to mnóstwo śmiechu i łez. I jedna para bosych stóp z perfekcyjnym pedikiurem w drodze do ołtarza. Mimi miała sukienkę trzy czwarte z marszczonej satyny, o kroju à la lata pięćdziesiąte. Jej bose stopy? Urocze. Uśmiech? Nie z tego świata. Pasował tylko do tego, który zdobił twarz jej przyszłego męża patrzącego, jak się zbliża do ołtarza.

Ceremonia była krótka, w obrządku rzymskokatolickim, i bardzo piękna. A skoro już jesteśmy przy pięknych rzeczach…

Zawsze było mi mało Simona Parkera w garniturze. Szczególnie kiedy tak stał na końcu alejki. Nie będę kłamać, dało mi to trochę do myślenia, tym bardziej że podczas ceremonii parę razy spojrzał mi prosto w oczy. Czasami po prostu uśmiechaliśmy się do siebie, ciesząc się ze szczęścia naszych przyjaciół. Innym razem wyglądał na zamyślonego, jak to zwykle ludzie na ślubach. A raz spojrzał mi głęboko w oczy, sugerując, że wolałby zająć się czymś innym niż stanie w kościele. Tym czymś byłam ja.

Tak tylko tłumaczę, na wypadek gdyby to nie było jasne.

Kiedy szczęśliwi nowożeńcy wychodzili z kościoła do czekających na nich z życzeniami gości, Neil i Sophia, jego ciężarna dziewczyna, ruszyli za nimi. Simon zszedł do mnie po schodkach prezbiterium, wziął mnie pod rękę i razem poszliśmy nawą w kierunku wyjścia.

– Piękne – powiedział.

– Rzeczywiście, ceremonia była piękna.

– Nie o tym mówiłem – wyszeptał i zmierzył mnie wzrokiem, patrząc najpierw w dół, wzdłuż linii sukni z szantungu w bladym odcieniu herbaty, aż po idealnie dopasowane szpilki z odkrytymi palcami, a potem z powrotem w górę, aż po dekolt. Dobrze wyeksponowany. Mimi zażyczyła sobie, żeby jej druhny miały porządne dekolty.

– Bardzo mi miło.

– To one są bardzo miłe – powiedział, patrząc na moje dziewczynki.

– Panie Parker, przywołuję pana do porządku – poinstruowałam go i mocno uszczypnęłam w ramię.

Mój facet: wysoki i smukły, niesamowicie przystojny, o ciemnych włosach, niebieskich oczach i potężnych dłoniach, które unieruchamiają mnie, kiedy napiera… Zaraz, co ja wygaduję?

– A dokąd ty się właściwie wybierałaś? – zapytał zaciekawiony.

– W jedno takie nieprzyzwoite miejsce – rzuciłam i poczułam, że zapłonęły mi policzki.

Nachylił się w moją stronę, żeby założyć mi za ucho niesforny kosmyk blond włosów i przy okazji pocałował mnie w szyję.

– Wiedziałem, że zamiast nazywać cię Dziewczynką w Różowej Piżamce, powinienem był cię nazwać Niegrzeczną Dziewczynką.

– Cicho, Wallbanger. Przed nami jeszcze długa kolejka do życzeń. Potem zdjęcia. Potem koktajle. Potem obiad. Będziemy szczęściarzami, jeżeli uda nam się znaleźć choć chwilkę na sprośności przed jutrem.

– Szybki numerek w szatni?

– Nie, oni zdążyli mi już wybić z głowy ten pomysł – zaśmiałam się i wskazałam na Sophię i Neila.

Trzymał rękę na jej tyłku, co tam kościół! Od dnia, w którym obwieściła, że jest w ciąży, przytyła jakieś trzynaście kilogramów i wszystko poszło jej w piersi i pupę. Neil nie mógł się tym nacieszyć.

– Na pieska. Przez cały dzień. Przez całą noc. Chce tego w kółko. Nie może przestać na nią patrzeć, dotykać jej, całować i masować. Zupełnie jakbym się zamieniła w jeden wielki tyłek, stworzony tylko po to, by dawać mu przyjemność – powiedziała Sophia do Mimi podczas lunchu, ku wielkiej uciesze kelnera, który tego dnia obsługiwał nas zaskakująco gorliwie. Nie pamiętam, żeby poziom wody w mojej szklance choć raz opadł poniżej trzech czwartych.

Gdy byliśmy przy ostatniej ławce, Simon jeszcze raz nachylił się w moją stronę.

– A co by było, gdybym ci powiedział, że znam takie jedno miejsce stworzone do szybkich numerków… Absolutnie tajne.

Jego ciepły oddech ogrzewał moją skórę i kilka innych części ciała.

– Ty diable – szepnęłam, drżąc delikatnie.

– Caroline, opanuj się. Jesteśmy w kościele – zbeształ mnie z błyskiem w oku.

Kochałam tego faceta.

Doszliśmy do schodów, a gdy wychodziliśmy, zobaczyliśmy Ryana, który trzymał na rękach narzeczoną. Jej stopy majtały w powietrzu, a ona obejmowała go mocno i śmiała się jak dziecko. Zewsząd było słychać ochy i achy, a ja i moi przyjaciele staliśmy obok siebie, uśmiechając się i obserwując, jak pierwsza dziewczyna z naszej paczki zakłada rodzinę.

– Ile czasu Neil potrzebuje, żeby ciebie tak nosić na rękach? – zapytałam Sophię, która stała oparta plecami o ojca swojego dziecka.

– Sześć miesięcy od porodu. Tyle chyba wystarczy, żeby zrzucić dodatkowe kilogramy. Przecież muszę wyglądać zabójczo w ślubnej sukni – odpowiedziała i niezbyt subtelnie zaczęła ocierać się pupą o Neila, który wydał z siebie cichy pomruk i odwzajemnił jej ruchy.

– Nic nie widzę. Nic nie słyszę – rzuciłam i zasłoniłam oczy rękami.

– Nie mogę się powstrzymać… Widzieliście jej tyłeczek? Kochanie, odwróć się i pokaż im…

Simon zaśmiał się i lekko klepiąc Neila po plecach, zaczął odciągać go na bok.

– Zabieram Pana Tyłeczka i idziemy pogratulować świeżo upieczonemu Panu Mimi. Uważajcie na siebie – rzucił.

Gdy odchodzili, przyglądałyśmy się im z Sophią rozmarzone.

– A skoro już mowa o niezłych tyłeczkach…

– No właśnie. Boże, nie wiem, czy to ze mną jest coś nie tak, czy oni po prostu wyglądają w tych garniturach obłędnie?

– Można zacząć się nad tym zastanawiać, co nie?

Sophia zamyśliła się, patrząc, jak jej idealny Pan Tyłeczek zaczął wywijać Ryanem, tak jak ten wcześniej wywijał Mimi.

– Zastanawiać nad czym? Kiedy wyjść za mąż? Kiedy powinniśmy założyć rodziny? – zapytałam i serce mi stanęło na myśl o tym, że mogłabym zostać panią Parker.

– Nie. Zastanawiać się nad tym, czy Neil założył bokserki. Nie widzę, żeby pod tymi obcisłymi spodniami odznaczała się jakaś linia.

– No tak. To zupełnie inna bajka – odpowiedziałam i zaśmiałam się cichutko.

Objęła mnie ramieniem i przycisnęła do siebie.

– Caroline Reynolds, popatrz tylko, jak się czerwienisz…

– Cicho bądź!

– Tak cię ekscytuje myśl, że mogłabyś wyjść za mąż i zostać kobietą swojego mężczyzny?

– Myślisz, że skoro jesteś w ciąży, nie odważę się kopnąć cię w kostkę?

– Lepiej chodźmy pogratulować naszemu Shoeless Joe * – powiedziała z uśmiechem i wskazała na otoczoną przez rodzinę Mimi.

* Shoeless Joe (Joe Bez Butów) – przydomek amerykańskiego baseballisty, Josepha Jeffersona Jacksona, który jeden mecz zagrał w samych skarpetach (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).

Dziewięćdziesiąt minut później piłyśmy szampana przy Pałacu Sztuk Pięknych, jednym z najbardziej ikonicznych miejsc w San Francisco. Mimi dokładnie sprawdziła pogodę, ale nie chodziło jej tylko o dane meteorologiczne. Tak zaplanowała ślub, żeby światło wpadające przez okna kościoła idealnie podkreślało jej karnację, a wesele odbyło się o zachodzie słońca. Kiedy w końcu zapalono lampy i świece, cały ten zapierający dech w piersiach krajobraz zaczął się odbijać w tafli jeziora. Polerowane złoto murów budowli, głęboki błękit wody, budyniowy blask świec, a do tego magenta, pomarańcz i fuksja w kalejdoskopie obrazków zachodzącego słońca tworzyły wyjątkowo malownicze tło tego uroczego popołudnia.

Ten dzień był idealny i tylko profesjonalista mógł tego dokonać. Simon i ja wmieszaliśmy się w tłum, popijaliśmy szampana i rozmawialiśmy z obcymi, znajomymi i przyjaciółmi. Na wesele przyjechała nawet Viv Franklin, która zaprzyjaźniła się z Mimi, kiedy robiłam renowację jej domu w Mendocino. Był z nią Clark Barrow, jej czarujący narzeczony.

– Nie wierzę, że znowu jesteś w ciąży. William nie ma jeszcze pół roku! – powiedziałam, gdy ogłosiła nowinę.

– Wiem! Nasienie Clarka ma chyba… jakby to powiedzieć… jakąś nadnaturalną moc. Nie potrafię tego wytłumaczyć. Po prostu się tym cieszę.

– Vivian! – rzucił karcąco Clark, po czym spłonął rumieńcem i pokiwał głową. – Można wyjawić tajemnicę, nie zdradzając jednocześnie wszystkich szczegółów.

– Można powiedzieć dokładnie to, na co ma się ochotę, szczególnie jeśli jest się taką śliczną doniczką dla małej fasolki – zażartowała Viv i poklepała się po ledwo co widocznym brzuchu, ostatecznie zamykając temat Clarka, który robił się coraz bardziej czerwony.

Byliśmy u nich z Simonem tuż po narodzinach ich pierwszego syna, uroczego chłopca. Świeżo upieczeni rodzice bardzo entuzjastycznie podchodzili do tego, co dał im los. Planowali ślub kilka miesięcy po narodzinach małego, ale wyglądało na to, że będą musieli jeszcze trochę poczekać.

– Chciałabym wyjść za mąż w rodzinnych stronach, tam gdzie żenili się moi bracia – powiedziała Viv. – Simon, pamiętasz St. Gabriel, prawda?

– To ten kościół przy Siódmej Ulicy? – zapytał.

Oboje wychowali się na zachodzie, w Pensylwanii.

– Właśnie ten. W nim pożenili się chyba wszyscy Franklinowie. Moim zdaniem katolicy mają dziwne podejście do grzechu. Wybaczą wszystko, ale nie potrafią rozmawiać o tym twarzą w twarz… Wiesz, o co mi chodzi? Moja matka umarłaby, gdyby zobaczyła swoją córkę idącą do ołtarza z brzuszkiem – powiedziała Viv ze śmiechem.

– Dlatego poczekamy, aż ten się urodzi i weźmiemy ślub w przyszłym roku – dokończył Clark, po czym objął ją i mocno do siebie przytulił. – Nasze dzieci będą na naszym ślubie. Czyż to nie wspaniałe?

– Wspaniałe. – Viv uśmiechnęła się do niego ciepło, a potem zwróciła się do mnie: – A skoro już mowa o fajnych rzeczach, musisz koniecznie obejrzeć moje ostatnie obrazy. To seria, która pokazuje, jak zmienia się światło nad oceanem w różnych porach dnia. Są całkiem niezłe, przynajmniej moim zdaniem.

– Bardzo chciałabym je zobaczyć. Wiesz, że nigdy nie miałam problemów z tym, żeby znaleźć kupców dla twoich prac – powiedziałam i zaczęłam się zastanawiać, kiedy w końcu będę mogła pojechać na wycieczkę na północ. Mój biznes, Jillian Designs, miał się coraz lepiej i miałam kalendarz wypełniony po brzegi, chociaż pewnie dałoby się znaleźć w nim kilka luk. Jakoś udało mi się stworzyć idealną równowagę pomiędzy pracą i czasem dla siebie.

Jillian zatrudniła mnie po tym, jak odbyłam u niej staż podczas ostatniego roku studiów i szybko stała się dla mnie kimś więcej niż tylko szefową, prawą ręką czy mentorką. Jest przyjaciółką. Mniej więcej w zeszłym roku wszystko się zmieniło. Kiedy po raz pierwszy powiedziała, że ona i Benjamin będą wyjeżdżać do Amsterdamu na sześć miesięcy każdego roku, byłam pewna, że charakter mojej pracy w firmie projektującej wnętrza ulegnie zmianie. Zarządzałam nią już przez kilka miesięcy, kiedy pojechali na miesiąc miodowy, więc byłam zaszczycona, gdy Jillian zaproponowała mi współpracę. Zaszczycona i śmiertelnie przerażona. Przerażona na tyle, że nie byłam nawet w stanie jej odmówić i musiałam podjąć się tego, czego boi się większość początkujących projektantów. Kreatywna część mojego ja podpowiadała mi, że administracyjna strona prowadzenia firmy to nie przelewki, ale kiedy ktoś przekazuje ci klucz do swojego królestwa, nie możesz tak po prostu odejść.

Nie odeszłam, ale też nie przywłaszczyłam sobie kluczy. Jillian i ja wypracowałyśmy system, który pozwolił mi kontynuować pracę z klientami i wspólnie nadzorować sprawy, kiedy ona była za granicą. Ustaliłyśmy, że moja praca będzie mieć raczej charakter kreatywny i zatrudniłyśmy menedżera. Miał pilnować, żeby zapalić światło i żeby wypłaty wychodziły na czas.

Niewątpliwie jednak na brak pracy nie narzekałam. Po tym, jak pomogłam Viv z renowacją jej wiktoriańskiego domu w Mendocino, zlecono mi kilka innych projektów w okolicy, które wyszły poza dotychczasowy zakres działania Jillian Designs i Bay Area. Pracowałam w północnej Kalifornii i okolicach Santa Barbary. Oczywiście większość zleceń wciąż miałam w San Francisco, ale praca w terenie dawała mi radość i dużo satysfakcji. Poza tym pomagałam zwiększyć rozpoznawalność naszej firmy, choć trzeba przyznać, że już wcześniej była dosyć znana.

Niezależnie od tego, jak bardzo byłam zapracowana, zawsze starałam się wygospodarować trochę czasu, żeby podjechać na noc do Mendocino, odwiedzić Viv i zobaczyć, nad czym pracuje. Czasami jechałam z Simonem, czasami sama. Trasa była łatwa, a miejsce urocze. Viv przerobiła poddasze na studio, w którym malowała rewelacyjne obrazy, wszystkie zainspirowane jej nowym domem w Mendocino. Sprzedałam kilka z nich klientom i wieści się rozniosły. Parę jej prac wisiało w sklepach w jej okolicy, ale na koncie miała nawet wystawę w San Francisco. Nowe prace? Moim zdaniem były warte wycieczki.

– Zerknę w poniedziałek do mojego kalendarza i dam ci znać, kiedy będę mogła się do ciebie wybrać, dobrze?

– Świetnie! Simon, może tym razem ty też przyjedziesz? Dopiero co kupiliśmy dwa nowe kajaki – zaproponowała Viv, mając nadzieję, że w ten sposób uda jej się go namówić.

– Zobaczę. Niedługo jadę w podróż służbową i mam sporo do zaplanowania – odpowiedział, ale zobaczyłam w jego oczach błysk.

– Och, już przestań się migać, przyjedziesz i koniec. A teraz potrzebuję kolejnego bezalkoholowego piwa. Chodźmy dać czadu, Clark – rzuciła Viv, podejmując decyzję za Simona.

– Niesamowita kobieta – wymamrotał Clark i uśmiechnięty od ucha do ucha poszedł za nią do baru.

– Ci dwoje nie lubią chyba tracić czasu?

– Zdaje się, że nie tylko oni… – powiedziałam, wskazując stolik, przy którym Mimi i Ryan zaczynali grę wstępną.

– Przed nami jeszcze cały wieczór…

– Nie będziesz się nudził – szepnęłam i zjechałam ręką w dół, by ukradkiem złapać go za pośladki.

– Niegrzeczna – powiedział, po czym objął moją twarz rękoma i przyciągnął do siebie na długi pocałunek.

Pozwoliłam mu na to, raz się żyje. W końcu byliśmy na weselu. Odwzajemniłam jego czułości, na co on rozchylił swoje słodkie usta, bym mogła poczuć jego jeszcze słodszy język. Mój oddech przyspieszył, dostałam wypieków i nagle uznałam, że szybki numerek to nie taki głupi pomysł. Wtedy jednak usłyszałam, że zaczynają się toasty, co było sygnałem, że trzeba wracać do stołów, by dalej odgrywać role grzecznych i dystyngowanych gości weselnych.

– Później – wyszeptał.

To było jak obietnica.

Wesele przebiegało bez przeszkód. Tańczyliśmy, piliśmy, znowu tańczyliśmy, a potem wypiliśmy jeszcze więcej. Sophia i Viv wreszcie miały okazję się poznać i miłość do piwa bezalkoholowego połączyła je w okamgnieniu. Opowiadały sobie historie porodowe i bez końca rozmawiały o jakichś specjalnych chustach, w których można nosić dzieci. Wyglądało na to, że nigdy nie skończą gadać o tym czymś, jakkolwiek się to nie nazywa, ale ponieważ Sophia była pierwszą mamą w naszej małej paczce, cieszyłam się, że wreszcie znalazła osobę, która była w stanie zrozumieć, przez co przechodzi.

Kiedy żegnaliśmy się z Mimi i Ryanem, którzy jechali do hotelu Palace, gdzie chcieli przenocować przed jutrzejszym wylotem w wymarzoną podróż poślubną na Bora-Bora, byłam już całkiem wstawiona i zupełnie napalona na swojego faceta, ale oczywiście znalazłam chwilkę na pożegnanie z przyjaciółką.

– Byłaś najpiękniejszą panną młodą, jaką kiedykolwiek widziałam. Naprawdę, Mimi, to był wyjątkowy dzień.

– Było ekstra, prawda? – zaśmiała się, unosząc jedną stopę, by rzucić okiem na podeszwy. – Mam stopy czarne jak smoła…

– Wyglądają dość paskudnie – zgodziłam się. – Ale ty sama byłaś świetna.

– Wiem! – powiedziała, a potem przytuliłyśmy się do siebie.

– A co to za lesbijskie migdalenie się, co?

Sophia wyrosła przed nami, nie wiadomo skąd.

– Och, nie gadaj, tylko chodź do nas! – krzyknęła Mimi. – Jesteście moimi najlepszymi przyjaciółkami. Wiecie o tym, dziewczyny?

– Najlepszymi przyjaciółkami? Serio? To dlaczego twoja kuzynka była świadkową?

Sophia lubiła się z nią drażnić.

– Dobrze wiesz, że to nie była moja decyzja. Matka nigdy by mi tego nie wybaczyła. To musiała być ona i…

– Hej, mała, wstrzymaj konie. Żartowałam. – Sophia pocałowała ją w czoło. – Wyglądasz dziś niesamowicie. Zresztą, cholera, wszystkie wyglądamy. Zorganizowałaś naprawdę świetne przyjęcie, gratuluję.

– Dziękuję! I Boże, dziękuję, że nie zakochałaś się w Ryanie. I dziękuję, że ja nie zakochałam się w Neilu. On jest uroczy i naprawdę świetnie całuje, ale…

– Dzięki Bogu wszystkie jesteśmy w takim momencie, w jakim jesteśmy. I może na tym zakończymy? – wtrąciłam ze śmiechem, bo przypomniał mi się weekend nad jeziorem Tahoe, kiedy ich czwórka niespodziewanie naprawiła swoje błędy randkowe. To, co miało się skończyć, skończyło się właśnie tam. Dwójka wzięła ślub, a druga dwójka będzie miała dziecko.

Patrzyłyśmy na naszych chłopaków. Poluzowane krawaty, zmierzwione włosy. Chryste, ależ oni byli przystojni!

– Idę zabrać męża do apartamentu dla nowożeńców w hotelu Palace – powiedziała rozmarzona Mimi, a w jej głosie było słychać nutkę lubieżności.

– A ja idę po Simona i zamierzam robić z nim różne rzeczy w limuzynie, która zawiezie nas z powrotem do Sausalito.

– No to ja idę po Neila i kilka kawałków ciasta, które będę jadła, gdy on… będzie jadł mnie.

– Och, na miłość…

– Dobranoc, siostro!

W taki sposób właśnie wysłałyśmy Mimi na miesiąc miodowy.

Półtorej godziny później…

– Simon, Simon… Jak dobrze, o Boże, jak dobrze, tak, tutaj, tak, nie przestawaj…

Półtorej minuty później…

– Nie mogę uwierzyć, że jadłaś ciasto, kiedy to robiłem.

– Ty też możesz jeść ciasto, kiedy ja…

– Caroline, ty Niegrzeczna Dziewczynko. Na tylnym siedzeniu limuzyny… Ale mi dobrze. I to ciasto jest takie pyszne!

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej