Copyright © 2013 by Abbi Glines

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Breathe

Tytuł: Oddychaj mną

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Agnieszka Skowron

Redakcja: Marian Bruno

Korekta: Justyna Tomas

Projekt graficzny okładki: Jessica Handelman

Opracowanie graficzne okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

Zdjęcie na okładce: © 2013 by Michael Frost

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016

ISBN 978-83-7642-770-6

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Mojej matce Becky,
która czytała moje „manuskrypty”,
odkąd skończyłam dziewięć lat,
i na każdym kroku
zachęcała mnie do pisania.

Prolog

Sadie

Życie od zawsze dawało mi w kość. Wiedziałam, że inni nie mają lepiej, nigdy jednak nie przestałam marzyć, że pewnego dnia nie będę już czuła się taka samotna i odizolowana od reszty normalnego świata. To marzenie pomogło mi przetrwać te wszystkie noce, kiedy walczyłam z pokusą, by po prostu zniknąć. Jestem przekonana, że moja matka nie miałaby obiekcji. Wiem, co myślicie, ale nie, nigdy nie usłyszałam tych słów płynących z jej ust, jednak moje przyjście na świat dramatycznie zmieniło bieg jej losów. Była szkolną pięknością z małego miasteczka w Arkansas, gdzie dorastała. Wszyscy mówili, że kiedyś dokona wielkich rzeczy. Być może piękno i wdzięk otworzyłyby jej wiele drzwi, gdyby nie poznała mężczyzny, który przyczynił się do mojego pojawienia się na świecie. Prawda jest taka, że wyjechała, by zostać gwiazdą, i zakochała się w żonatym facecie, który nie uznał mnie i nie pomógł jej, obawiając się o swoją reputację w wielkim mieście Nashville w Tennessee.

Pierwszą część życia spędziłam w jednopokojowej budzie na wzgórzach Tennessee. Tak było do momentu, gdy pewnego dnia moja matka wstała i zdecydowała, że życie będzie łatwiejsze w Alabamie. Na południowym wybrzeżu znajdzie pracę, a słońce będzie dla nas korzystne – tak przynajmniej mówiła. Wiedziałam, że potrzebuje ucieczki bądź też miejsca, gdzie zacznie wszystko od nowa. Jeśli istniała osoba, będąca magnesem dla nieudaczników, to była nią moja mama – wkrótce w tym niestabilnym życiu, jakie prowadziła, a które mocno zawierzała dziecku, czyli mnie, miała się pojawić kolejna istota. Gdyby tylko pozwoliła mi podejmować za nią decyzje dotyczące randek, jak pozwala w każdym innym aspekcie. Niestety jednak wyruszałyśmy do południowej Alabamy, gdzie słońce miało świecić jaśniej i zmyć wszystkie nasze zmartwienia…Tak, oczywiście.

Rozdział I

Jax

To koniec. Nareszcie. Ostatni przystanek w tournée. Otworzyłem drzwi prywatnego apartamentu, a Kane, mój ochroniarz, zamknął je porządnie za mną. Krzyki po drugiej stronie drzwi przyprawiały mnie tylko o ból głowy. Kiedyś mnie to bawiło. Teraz jedyne, o czym myślałem, to uciec od tego wszystkiego. Dziewczyn. Rygorystycznych harmonogramów. Braku snu i ciągłej presji. Chciałem być kimś innym. Gdziekolwiek indziej.

Opadłem na czarną skórzaną sofę i patrzyłem na mojego młodszego brata Jasona, który stał z wielkim uśmiechem na ustach i dwoma piwami w rękach.

– To już koniec – ogłosił. Tylko Jason ostatnimi czasy rozumiał moje odczucia. Był ze mną podczas tej szalonej jazdy. Widział, jak rodzice pchają mnie do przodu, a ja z nimi walczę. On był moim najlepszym przyjacielem. Moim jedynym przyjacielem. Już dawno temu dałem sobie spokój z rozmyślaniem, kto lubi mnie dla kasy i sławy. To było bez sensu.

Jason podał mi piwo i usiadł na sofie.

– Dałeś dzisiaj czadu. Publiczność oszalała. Nikt by nie przypuszczał, że nie możesz się doczekać porannej ucieczki do Alabamy, żeby ukryć się tam na całe lato.

Mój agent Marco powiedział rodzicom o prywatnej wyspie na wybrzeżu Alabamy. Tak bardzo chcieli mieć dom gdzieś indziej niż w Los Angeles, że od razu skorzystali z okazji.

Powrotu do rodzinnego Austin w Teksasie raczej nie planowali. Zbyt wielu ludzi wiedziało, kim jesteśmy.

Bezpieczeństwo, jakie oferowało Sea Breeze, pozwalało mi na wolność, którą straciłem, kiedy usłyszał o mnie świat. Każdego lata na kilka tygodni znów stawaliśmy się rodziną. Ja byłem zwykłym człowiekiem, który mógł chodzić po plaży bez obecności kamer i fanów. Żadnych autografów. Tylko spokój. Jutro wybieraliśmy się właśnie tam. To była nasza letnia przerwa. Nie obchodziło mnie, jakie plany mieli wobec mnie matka czy agent. Ukrywałem się przez trzy miesiące, a oni mogli pocałować mnie w tyłek. To, na co kiedyś nalegała matka, czyli wspólne spędzanie lata w Alabamie, stało się moim rytuałem. Potrzebowałem czasu tylko z nimi. Przez resztę roku rzadko ich widywałem. To był jedyny dom, który mogliśmy nazywać naszym wspólnym. W LA ja miałem swój, a rodzice i Jason – swój.

– Też przyjeżdżasz, prawda? – zapytałem go.

Jason przytaknął.

– Taa. Będę tam, ale nie jutro. Potrzebuję kilku dni. Mama i ja pokłóciliśmy się o szkołę. Chcę dać sobie kilka dni, zanim znów się z nią zobaczę. Ona doprowadza mnie do szaleństwa.

Kiedy w grę wchodziło nasze życie, matka stawała się jego reżyserem.

– Dobry pomysł. Porozmawiam z nią. Może uda mi się ją przekonać, żeby nieco odpuściła.

Jason położył głowę na skórzanym zagłówku.

– Powodzenia. Ona ma misję unieszczęśliwienia mnie.

Ostatnio czuję, że to samo robi ze mną. Już z nią nie mieszkałem. Byłem niezależny. To ja płaciłem jej rachunki. Nie rozumiałem, dlaczego wciąż myślała, że może mi mówić, co mam robić. Ale tak właśnie postępowała. Zawsze myślała, że wie, co jest dla nas najlepsze. Miałem już tego dość, podobnie jak Jason. Już z nią na ten temat rozmawiałem. Musiała się nauczyć, kto tak naprawdę tu rządził, i dać sobie spokój.

– Poczekaj kilka dni. Zrób coś dla siebie. Pozwól mi przygotować mamę na to, że nie pozwolę jej kontrolować twojego życia. A potem przyjeżdżaj na południe – powiedziałem, zanim wziąłem łyk piwa.

Sadie

– Mamo, idziesz dzisiaj do pracy? – przewróciłam oczami, patrząc na moją ciężarną matkę, leżącą na łóżku w samych majtkach i biustonoszu. Ciąża sprawiła, że Jessica stała się jeszcze większą histeryczką niż wtedy, zanim zaczęła uprawiać seks bez zabezpieczenia z kolejnym palantem.

Jęknęła i zakryła twarz poduszką.

– Czuję się fatalnie, Sadie. Idź zamiast mnie.

Na kilometr czułam, że tak będzie, zanim jeszcze skończyła się szkoła. Wczoraj był ostatni dzień nauki, ale zamiast dać mi szansę na bycie normalną nastolatką, Jessica oczekiwała, że zacznę zarabiać pieniądze. Tak jakby od początku zaplanowała, że zajmę jej miejsce.

– Mamo, nie mogę tak po prostu iść i cię zastąpić. Nie zgodzą się, żeby twoja siedemnastoletnia córka pracowała za ciebie.

Ściągnęła poduszkę z twarzy i rzuciła mi posępne spojrzenie, które dopracowywała latami.

– Sadie, nie mogę już sprzątać domu z brzuchem wielkości piłki plażowej. Jest mi gorąco i jestem zmęczona. Potrzebuję twojej pomocy. Ty zawsze coś wymyślisz.

Podeszłam do okiennej klimatyzacji i wyłączyłam ją.

– Jeśli przestałabyś ustawiać temperaturę na dwadzieścia stopni, może wtedy potrzebowałybyśmy mniej pieniędzy. Wiesz, ile kosztuje włączona przez cały dzień klimatyzacja?

Nie miała pojęcia i niewiele ją to obchodziło, ale musiałam zapytać. Skrzywiła się i usiadła.

– A czy ty masz pojęcie, jak jest mi gorąco z tymi dodatkowymi kilogramami? – parsknęła.

Z całej siły starałam się powstrzymać od zarzucenia jej, że nie użyła gumki. Sama jej kupiłam i dbałam o to, by zawsze miała kilka w torebce. Nawet przypominałam jej o nich przed randkami.

Trudno było ustalić, kto tak naprawdę w naszej rodzinie jest dorosły. Czasami miałam wrażenie, że role się odwróciły – dla Jessiki bycie dorosłym nie oznaczało podejmowania mądrych decyzji, ponieważ ona po prostu nie wiedziała, jak być odpowiedzialną.

– Wiem, że jest ci gorąco, ale nie możemy wydawać każdego grosza na klimatyzację – przypomniałam jej.

Westchnęła i znów osunęła się na łóżko.

– No cóż – burknęła.

Podeszłam do jej torebki i zajrzałam do środka.

– W porządku, pójdę za ciebie i mam nadzieję, że wpuszczą mnie za bramę. Jeśli to nie wypali, to nie mów, że cię nie ostrzegałam. Kwalifikuję się tylko do pracy za najniższą stawkę, z której nie opłacimy rachunków. Jeśli poszłabyś ze mną, miałabym większe szanse.

Wiedziałam, kiedy wypowiadałam te słowa, że zostanę olana. Ona pracowała dwa miesiące i tyle też zwykle udawało jej się utrzymać pracę.

– Sadie, obie dobrze wiemy, że dasz sobie radę.

Westchnęłam pokonana i zostawiłam ją tam, gdzie była. Znów pójdzie spać, jak tylko wyjdę z domu. Chciałam być na nią zła, ale widząc, że jest taka wielka, czułam litość. Nie była najlepszą matką na świecie, ale była moja. Ubrałam się i przeszłam obok jej pokoju, zaglądając przez uchylone drzwi. Cichutko chrapała, a klimatyzacja po raz kolejny była ustawiona na dwadzieścia stopni. Pomyślałam, żeby ją wyłączyć, ale zmieniłam zdanie. W mieszkaniu już było ciepło, a dzień miał być jeszcze gorętszy.

Wyszłam na zewnątrz i wsiadłam na rower. Trzydzieści minut zajęło mi dostanie się do mostu, który prowadził do ekskluzywnej wyspy połączonej z Sea Breeze. Nie mieszkali na niej miejscowi, spędzali tu wakacje bogaci przyjezdni, którzy zatrudniali pełną obsługę. Jessice udało się zdobyć posadę pomocy domowej za dwanaście dolarów za godzinę. Modliłam się, żeby przejąć jej pracę bez większych przeszkód.

Adres znalazłam na identyfikatorze, który zabrałam z jej torebki. Moje szanse na zdobycie zatrudnienia były niewielkie. Im dalej jechałam w kierunku wyspy, tym większe i bardziej ekstrawaganckie stawały się domy. Miejsce, w którym pracowała mama, znajdowało się już tylko trzy budynki dalej. Ona oczywiście musiała znaleźć pracę w najbardziej ekskluzywnym przy całej ulicy, nie wspominając, że w tym najbliżej plaży.

Podjechałam do wielkiej, zdobionej żelaznej bramy i podałam identyfikator Jessiki człowiekowi przy wejściu. Ten zmarszczył brwi i spojrzał na mnie. Podałam mu też swoje prawo jazdy.

– Jestem córką Jessiki White. Mam ją dziś zastąpić, ponieważ się rozchorowała.

Kiedy podniósł słuchawkę i zadzwonił do kogoś, wciąż miał zmarszczone brwi. To nie był dobry znak, zważywszy na to, że nikt nie wiedział o zastępstwie. Zjawiło się dwóch wielkich gości, którzy ruszyli w moją stronę. Obaj nosili ciemne okulary i przypominali graczy NFL – powinni nosić sportowe uniformy zamiast czarnych garniturów.

– Panno White, czy możemy zobaczyć pani torebkę? – jeden z nich bardziej stwierdził, niż zapytał, podczas gdy drugi już ściągał ją z mojego ramienia.

Przełknęłam ślinę i starałam się powstrzymać od drżenia. Byli onieśmielający, wielcy i wyraźnie mi nie ufali. Zastanawiałam się, czy przy moich stu siedemdziesięciu centymetrach wzrostu uważają mnie za zagrożenie. Spojrzałam w dół na fioletowy top i skąpe białe szorty – ciekawa byłam, czy wiedzą, że pod takim strojem trudno byłoby ukryć broń. Pomyślałam, że to trochę dziwne, dwóch wielkich facetów ociągających się przed wpuszczeniem mnie za bramę. Jeśli nawet stanowiłabym zagrożenie, wierzę, że nawet z zawiązanymi rękami szybko by mnie obezwładnili. Zachciało mi się śmiać, gdy sobie to wyobraziłam. Przygryzłam dolną wargę i czekałam, aż zostanę wpuszczona przez tę wielką żelazną bramę.

– Może pani wejść, panno White. Proszę skierować się do drzwi dla służby, po lewej stronie od kamiennej ściany, i zgłosić się do kuchni, gdzie zostanie pani dalej poinstruowana.

Kim byli ludzie, którzy potrzebowali dwóch facetów wielkości Goliata do obstawienia wejścia? Wsiadłam na rower i przejechałam przez otwartą już bramę. Kiedy ominęłam bujne palmy i tropikalny ogród, zobaczyłam dom. Przypominał mi posiadłości z programu MTV Cribs. Nigdy nie przypuszczałam, że w Alabamie takie istnieją. W Nashville widziałam domy podobnej wielkości, ale nie aż tak spektakularne. Uspokoiłam się nieco i poprowadziłam rower za róg, próbując nie gapić się na ogrom wszystkiego, co mnie otaczało. Oparłam rower o ścianę, by nie rzucał się w oczy. Drzwi dla służby były imponujące. Wysokie na co najmniej trzy i pół metra, ozdobione grawerowaną literą „S”. Nie dość, że wielkie, były także ciężkie, musiałam więc użyć całej siły, żeby je otworzyć. Zajrzałam do środka wielkiego hallu i przeszłam do miejsca, gdzie stało przede mną troje łukowatych drzwi. Nigdy tu wcześniej nie byłam, nie wiedziałam więc, gdzie może znajdować się kuchnia. Podeszłam do pierwszych drzwi po prawej i zajrzałam do środka. Pomieszczenie wyglądało na ogromny salon, nic nadzwyczajnego, nie było tam żadnych kuchennych urządzeń, skierowałam się więc do drzwi numer dwa, zerknęłam do środka i zobaczyłam wielki, okrągły stół, przy którym siedzieli ludzie. Starsza pani przy kości stała obok pieca, jakiego nigdy jeszcze w żadnym domu nie widziałam. Takie coś widuje się jedynie w restauracjach.

To musiało być to miejsce. Weszłam do środka. Kobieta przy piecu zauważyła mnie i zmarszczyła brwi.

– W czym mogę pomóc? – spytała ostrym, autorytarnym tonem, jednak mimo to przypominała mi ciocię Bee z The Andy Griffith Show.

Uśmiechnęłam się, czując jednocześnie, że gorąca fala wystrzeli mi zaraz uszami, kiedy patrzyłam, jak wszyscy siedzący przy stole zaczynają obracać się w moją stronę. Nienawidziłam wzbudzać zainteresowania i robiłam wszystko, aby nie zwracać na siebie uwagi. Nawet jeśli z wiekiem było to coraz trudniejsze. Starałam się unikać wszystkiego, co zachęcało innych do mówienia. Sztukę bycia „nieciekawą” doprowadziłam do perfekcji. Nie w tym rzecz, że jestem samotnikiem, po prostu mam zbyt dużo obowiązków. Bardzo wcześnie zorientowałam się, że przyjaźnie nie są dla mnie. Jestem zbyt zajęta opiekowaniem się mamą.

– Hmm, tak, powiedziano mi, że mam się zgłosić do kuchni po dalsze instrukcje – cicho odchrząknęłam i czekałam. Nie podobało mi się, jak na mnie patrzyła, ale skoro już tu byłam, nie miałam innego wyboru jak zostać.

– Jestem pewna, że cię nie zatrudniałam. Kto cię tu skierował?

Nienawidziłam tych wszystkich oczu skupionych na mnie i tego, że Jessica była taka uparta. Potrzebowałam jej, przynajmniej dzisiaj. Dlaczego zawsze mi to robi?

– Nazywam się Sadie White. Jestem córką Jessiki White. Ona, cóż, nie czuła się dziś zbyt dobrze, więc przyszłam ją zastąpić. Ja… hmm… miałam tego lata z nią pracować.

Nie chciałam wyjść na zdenerwowaną, ale gapili się na mnie ludzie. Kobieta zmarszczyła brwi, zupełnie jak ciocia Bee, gdy ktoś ją zdenerwował. Ucieczka wydawała się kusząca.

– Jessica nie pytała, czy będziesz mogła z nią pracować, poza tym nie zatrudniam dzieci. To nie jest dobry pomysł, zwłaszcza teraz, kiedy rodzina przyjeżdża tu na wakacje. Może jesienią, kiedy wyjadą, damy ci szansę.

Moje zdenerwowanie spowodowane tym, że jestem w centrum uwagi, natychmiast zniknęło, spanikowałam na myśl, że mama może stracić jedyny dochód, którego tak bardzo potrzebowałyśmy. Zrezygnowałaby, gdyby dowiedziała się, że nie mogę jej zastąpić. Zdecydowałam, że dorosłym, pewnym siebie głosem muszę przekonać tę kobietę, że nadaję się do pracy jak nikt inny.

– Rozumiem pani obawy. Jednak gdyby dała mi pani szansę, udowodnię, że jestem wartościowym pracownikiem. Nigdy nie spóźnię się do pracy i zawsze będę wypełniać swoje obowiązki. Proszę o jedną szansę.

Kobieta zerknęła na kogoś siedzącego przy stole, jakby szukała opinii. Ponownie spojrzała na mnie i wiedziałam, że udało mi się zmienić jej decyzję.

– Dobrze, Sadie White, twoja szansa zaczyna się teraz. Dołączysz do Fran, która pracuje w tym domu tak długo jak ja. Ona cię poinstruuje i zda mi raport. Pod koniec dnia dam ci odpowiedź. To twój okres próbny, panno White, proszę tego nie zaprzepaścić.

Przytaknęłam i uśmiechnęłam się do stojącej już obok mnie Fran.

– Chodź za mną – powiedziała wysoka szczupła kobieta o rudych włosach, wyglądająca na jakieś sześćdziesiąt pięć lat, po czym odwróciła się i wyszła z pokoju.

Zrobiłam, co mi kazano, nie patrząc w oczy nikomu, kto był w pokoju. Miałam misję do wykonania.

Fran oprowadziła mnie po korytarzu, mijając po drodze kilka drzwi. Zatrzymałyśmy się, otworzyłyśmy jedne z nich i weszłyśmy do środka. W pokoju były wysokie po sam sufit półki z książkami. W całym pomieszczeniu stały ciemnobrązowe fotele obite skórą. Żaden z nich nie był skierowany w stronę drugiego czy też użyty na okazję wizyt i spotkań. Pokój wyraźnie zaadaptowano na bibliotekę. Miejsce, gdzie każdy mógł przyjść, wybrać książkę i zatracić się w lekturze, siedząc w jednym z tych wielkich wygodnych foteli.

Fran wskazała pokój gestem pełnym klasy.

– To ulubione miejsce pani Stone. Pokój był zamknięty przez cały rok. Zetrzesz kurze z książek oraz półek, skórę wyczyścisz specjalnym środkiem i umyjesz okna. Odkurz zasłony, umyj i nabłyszcz podłogę. Ten pokój ma lśnić. Pani Stone lubi, gdy w jej sanktuarium wszystko jest idealne. Przyjdę po ciebie w porze lunchu, który zjemy w kuchni.

Podeszła do drzwi i usłyszałam, jak komuś dziękuje. Weszła z powrotem do środka, ciągnąc wózek pełen środków czystości.

– Tu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz. Ostrożnie obchodź się ze wszystkimi oprawionymi dziełami i eksponatami. Ostrzegam, że wszystko w tym domu jest bardzo cenne i musi być otoczone należytą opieką. Zatem nie trać czasu na głupoty, oczekuję ciężkiej pracy.

Pani Fran z kamienną twarzą wyszła z pokoju.

Okrążyłam bibliotekę, napawając się otaczającą mnie ekstrawagancją. Pomieszczenie nie było przesadnie duże, wydawało się jednak wypełnione po brzegi. Dam radę tu posprzątać. Nie zostałam poproszona o coś niewykonalnego. Zabrałam środek do usuwania kurzu i poszłam w stronę drabiny połączonej z półkami na książki. Mogę zacząć od góry, zwłaszcza że kurz i tak opadnie.

Zanim Fran zabrała mnie na lunch, zdołałam pozbyć się zabrudzeń i umyć okna. Potrzebowałam przerwy i jedzenia. Jej skwaszona mina była miłym widokiem. Zanim poprowadziła mnie w ciszy korytarzem, którym szłyśmy tego ranka, omiotła wzrokiem pokój i przytaknęła. Już zza rogu uderzył mnie zapach świeżo pieczonego chleba. Weszłam do wielkiej jasnej kuchni. Pani Mary stała przy kuchence i wskazywała na młodszą kobietę z upiętymi w kucyk włosami, schowanymi – identycznie jak jej włosy – pod ochronną siatką.

– Ładnie pachnie, Henrietta. Myślę, że masz talent. Przetestujemy dziś tę partię na obsłudze, jeśli wszystkim zasmakuje, przejmiesz przygotowanie wypieków do rodzinnych posiłków. – Pani Mary odwróciła się i wytarła dłonie w fartuch.

– Ach, oto nasza nowa pracownica. Jak idzie?

Pani Fran skinęła głową i odparła:

– W porządku.

Albo ta kobieta rzadko się uśmiechała, albo mnie po prostu nie lubiła.

– Siadaj, siadaj, mamy sporo roboty, zanim przyjedzie rodzina.

Usiadłam zaraz za Fran, a pani Mary postawiła przed nami półmiski z jedzeniem. Musiałam zrobić coś nie tak, ponieważ kolejne słowa Fran skierowała w moją stronę.

– Cała obsługa je przy tym stole. Każdy z nas przychodzi na lunch o różnych porach. Wybierz sobie, na co masz ochotę.

Przytaknęłam, sięgnęłam w stronę półmiska z kanapkami i poczęstowałam się jedną. Z talerza wzięłam świeży owoc.

– Napoje są tam, na barze. Możesz iść i wybrać, co jest, lub zrobić sobie coś sama.

Podeszłam do baru i nalałam sobie lemoniady. Zjadłam w ciszy i słuchałam, jak pani Mary instruuje Henriettę. Wydawało mi się, że przygotowywały chleb na dzisiejszy posiłek. Ani Fran, ani ja nie paliłyśmy się do rozmowy.

Kiedy zjadłyśmy, podeszłam za nią do zlewozmywaka. Opłukałyśmy talerze, po czym załadowałyśmy naczynia do pojemnej zmywarki. W ciszy wróciłyśmy do biblioteki. Teraz byłam już nieco mniej zdenerwowana i bardziej ciekawa otoczenia. Gdy szłyśmy korytarzem, zauważyłam portrety. Przedstawiały dwóch małych uroczych chłopców. Im dalej szłam, tym starsi się wydawali. Przy ogromnym przejściu do biblioteki poczułam, jak znajoma twarz śmieje się do mnie z portretu. Twarz, którą wielokrotnie oglądałam w telewizji i w gazetach. Nawet podczas wczorajszej kolacji widziałam ją w telewizji. Jessica podczas posiłku oglądała Entertainment Daily. Nastoletni rockman i łamacz damskich serc Jax Stone był jednym z bohaterów. Wczoraj pokazywali go z dziewczyną, która według plotki wystąpi w jego nowym teledysku. Fran zatrzymała się za mną. Odwróciłam się w jej stronę, była skupiona na obrazie.

– To jego wakacyjny dom. Lada dzień przyjedzie tu ze swoimi rodzicami i bratem. Poradzisz z tym sobie?

Widząc na ścianie twarz Jaxa Stone’a, przytaknęłam w szoku, nie mogąc wydobyć z siebie jakichkolwiek słów.

Fran ponownie ruszyła, a ja podążyłam jej śladem do biblioteki.

– To on jest powodem, dla którego nastolatki nie są zatrudniane. To jego prywatny azyl. Kiedy był młodszy, jego rodzice nalegali, by co roku odpoczywał w ich towarzystwie, z dala od zgiełku Hollywood. Teraz, gdy jest już starszy, nadal spędza tu lato. Od czasu do czasu wyjeżdża uczestniczyć w różnych imprezach, ale większość czasu spędza tutaj. Zabiera ze sobą rodzinę, ponieważ przez resztę roku nie widują się zbyt często. Jeśli nie będziesz umiała sobie z tym poradzić, zostaniesz zwolniona w trybie natychmiastowym. Jego prywatność ma najwyższe znaczenie. To dlatego praca tu jest tak dobrze płatna.

Wyprostowałam się i chwyciłam wiadro, którego wcześniej używałam.

– Poradzę sobie ze wszystkim. Ta praca jest dla mnie ważniejsza niż nastoletnia gwiazda rocka.

Fran skinęła głową, ale po chwili zmarszczyła brwi, widziałam, że mi nie wierzy.

Całą swoją energię skupiłam na pracy. Pod koniec długiego dnia usłyszałam, jak małomówna, skwaszona Fran raportuje coś pani Mary. Wierzyła, że będę dobrym pracownikiem i powinna dać mi szansę. Podziękowałam jej i Mary. Do jesieni, kiedy pojawi się dziecko, a ja wrócę do szkoły, będę w stanie zaoszczędzić trochę pieniędzy. Dam radę.

Tak, Jax Stone był sławny i jego niesamowicie niebieskie oczy sprawiały, że serce biło mi mocniej. Tyle mogłam przyznać. Był najpiękniejszą istotą znaną ludzkości. Wszyscy jednak wiedzą, że uroda jest bardzo powierzchowna. Podejrzewałam, że jego płytka osobowość okaże się tak odrażająca, że nie będzie mnie obchodziło, czy sprzątam w jego domu lub czy mijam go na korytarzu. Poza tym faceci byli gatunkiem, o którym nie miałam zielonego pojęcia. Nigdy nie poświęciłam swojego czasu na rozmowę z jednym z nich, nawet jeśli któryś chciał porozmawiać ze mną. Zawsze miałam na głowie większe problemy, jak choćby troska o to, czy będziemy miały co jeść i czy mama pamiętała, żeby zapłacić rachunki.

Kiedy pomyślę o tej całej kasie zmarnowanej na kondomy, które upychałam jej do ręki i torebki, zanim wychodziła z jednym z niezliczonej ilości mężczyzn, trudno się mi na nią nie gniewać. Nawet w lumpeksie wyglądała przepięknie. Jeden z jej obleśniejszych wybranków powiedział, że odziedziczyłam po niej ten przeklęty wygląd. Mam wszystko: od jej blond loków po niebieskie oczy i gęste czarne rzęsy. Mam jednak jeszcze coś, co mogłoby ocalić mnie przed nieuchronną katastrofą – wydaję się raczej nudna. Matka często mi o tym przypomina, a ja, zamiast być przygnębiona, trzymam się tego jak ostatniej deski ratunku. To, co ona uważała zawsze za wadę mojego charakteru, ja traktowałam jak jedyną szansę. Nie chciałam być taka jak ona. Jeśli posiadanie nudnej osobowości chroni mnie przed pójściem w jej ślady, to ja będę się tego trzymać.

Mieszkanie, które kosztowało nas pięćset dolarów miesięcznie, znajdowało się w dużym, starym domu. Weszłam, by się przekonać, że nie ma jej w środku. Zważywszy, że miałyśmy cztery pokoje, nie mogła się zbytnio oddalić.

– Mamo? – nie odpowiedziała.

Słońce już zachodziło, więc wyszłam na coś, co Jessica nazywała patiem. Gdybyście chcieli wiedzieć, dla mnie wyglądało to jak niewielki kawałek betonowej płyty za domem.

Stała w ogrodzie z tym swoim wciąż powiększającym się brzuchem, ubrana w bikini, które kupiłam kilka tygodni temu w sklepie z używaną odzieżą. Odwróciła się i uśmiechnęła do mnie. Po fasadzie udręczenia, wymalowanej na jej twarzy rano, nie było już śladu. Ona promieniała.

– Sadie, jak było? Czy stara dobra pani Mary sprawiała ci problemy? Jeśli tak, to mam nadzieję, że byłaś miła. Potrzebujemy tej pracy, a ty potrafisz być taka niegrzeczna i nietowarzyska.

Słuchałam jej paplania o mojej aspołeczności i czekałam, aż skończy, wtedy odparłam:

– Dostałam pracę na lato, jeśli chcę.

Jessica westchnęła dramatycznie.

– Wspaniale, przez najbliższe kilka miesięcy będę potrzebowała odpoczynku. Dziecko mnie wykańcza. Nie rozumiesz, jak trudno jest być w ciąży.

Chciałam jej przypomnieć, jak starałam się ją przed tym uchronić, poświęcając pieniądze przeznaczone na jedzenie, żeby kupić jej gumki, których i tak nie używała. Ja jednak przytaknęłam i weszłam z nią do środka.

– Sadie, umieram z głodu. Mogłabyś mi coś szybko przygotować? Ostatnio jem za dwóch.

Zanim dotarłam do domu, już zaplanowałam, co zjemy na kolację. Moja mama kompletnie nie radziła sobie w kuchni. Ja przetrwałam pierwsze osiem lat swojego życia na kanapkach z masłem orzechowym i dżemem. Około moich ósmych urodzin zrozumiałam, że mama potrzebuje pomocy – musiałam dorosnąć szybciej niż inne dzieci. Im bardziej się starałam, tym więcej obowiązków na mnie zrzucała, kiedy skończyłam jedenaście lat, robiłam już wszystko.

Makaron się gotował, a mięsny sos dochodził, ja zaś weszłam do swojego pokoju, zdjęłam robocze ubranie i włożyłam podkoszulek oraz przetarte dżinsy z lumpeksu, które były podstawą mojej garderoby. Mój styl był prosty.

Garnek zaczął gwizdać na znak, że czas sprawdzić makaron. Jessica długo jeszcze nie będzie w stanie niczego sprawdzić. Pognałam do małej kuchni, nawinęłam nitkę spaghetti na widelec i rzuciłam nią o ścianę za kuchenką. Przykleiła się, więc była gotowa.

– Naprawdę, Sadie, nie mogę zrozumieć, dlaczego rzucasz makaronem o ścianę. Skąd ten pomysł?

Zmierzyłam Jessicę wzrokiem. Rozsiadła się w bikini na wyblakłej pastelowej kanapie, którą zastałyśmy tu, kiedy się wprowadzałyśmy.

– Jak byłam mała, zobaczyłam to w telewizji i zapamiętałam. Poza tym to się sprawdza.

– To paskudne – Jessica wymamrotała z kanapy.

Nie potrafiła nawet zagotować wody, ale postanowiłam ugryźć się w język i dokończyć kolację.

– Gotowe, mamo – powiedziałam, nakładając porcję spaghetti na talerz, o którego przyniesienie zaraz mnie poprosi.

– Skarbie, podaj mi talerz, proszę.

Uśmiechnęłam się półgębkiem. Byłam o krok przed nią. Ostatnimi czasy wstawała tylko wtedy, gdy naprawdę była do tego zmuszona. Na talerz położyłam widelec i łyżkę. Nawet nie usiadła. Talerz umieściła na brzuchu i zaczęła jeść. Obok niej postawiłam szklankę z mrożoną herbatą i poszłam nałożyć sobie porcję. Zgłodniałam. Potrzebowałam jedzenia.

Rozdział II

Jax

Pani Mary stała już wraz z całą służbą, kiedy limuzyna zatrzymała się przed domem. Nie czekałem na kierowcę, aż otworzy mi drzwi. Mogłem spokojnie przestać się martwić o to, jakie wrażenie tu wywrę. Mogłem robić, co mi się żywnie podoba. Wysiadłem z limuzyny i przeciągnąłem się, a kiedy spojrzałem na dom będący dla mnie synonimem wolności, na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

Tu nie było groźby ataku szalonych dziewczyn, dobijających się do moich drzwi. Nie musiałem w niczym uczestniczyć. Żadnych wywiadów. Nic. Mogłem leżeć na plaży cały cholerny dzień i nikt mnie nie niepokoił. Życie w południowej Alabamie było przyjemne. Mamy jeszcze nie było, miałem więc czas, żeby pójść się przywitać z panią Mary. Napić się słodkiej mrożonej herbaty i zjeść maślane ciastko, zanim zmierzę się z mamą.

Pani Mary wbiegła przez drzwi, zanim jeszcze zdążyłem wejść po schodach.

– Panie Jaxie, wygląda pan, jakby od naszego ostatniego spotkania schudł jakieś pięć kilogramów. Proszę tu podejść i częstować się porządnym jedzeniem. Dorastający chłopcy nie muszą być znów tacy chudzi.

Prawdę mówiąc, odkąd widziała mnie po raz ostatni, przybrałem pięć kilo – dzięki nowemu trenerowi. Ale nie miałem zamiaru się z nią kłócić. Nie należało się sprzeczać z panią Mary. Nawet mama to wiedziała.

– Witam, pani Mary. Wygląda pani jeszcze piękniej.

To było coś, co powtarzałem rok w rok od pięciu lat. Na mój komplement jej pomarszczone policzki zalały się rumieńcem.

– Cicho tam, chłopcze. Oboje wiemy, że to nieprawda. Za to moje ciasteczka to coś, czym można się zachwycać.

Była dumna ze swoich kulinarnych umiejętności, a ja z kolei byłem od nich uzależniony. To właśnie dlatego płaciłem jej, żeby pracowała tu cały rok, nawet gdy mnie nie było w rezydencji. Lubiłem myśl, że mogę tu przyjechać, kiedy tylko będę chciał. Utrzymanie domu dawało pracę nie tylko pani Mary, ale i kilku innym osobom ze służby. Pani Mary musiała zatrudniać dodatkowych ludzi tylko latem.

Sadie

Nie musiałam być już przeszukiwana i dostałam nawet identyfikator do pokazania przy bramie. Sprawy miały się coraz lepiej. Raz nawet Fran się do mnie uśmiechnęła. Po lunchu pani Mary wysłała mnie na trzecie piętro, gdzie znajdowała się większość sypialni. Łatwo było mi zapomnieć, w czyim domu sprzątam. Nie miałam żadnych przyjaciół, z którymi mogłabym się podzielić tą informacją. Zignorowanie faktu, że stoję w pokoju, w którym tego lata będzie spała najgorętsza nastoletnia gwiazda rocka, nie było więc czymś niemożliwym. Weszłam do jego sypialni i…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Podziękowania