Copyright © Abbi Glines 2013

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Autor: Abbi Glines

Tytuł: Spróbujmy jeszcze raz

Tytuł oryginalny: Never Too Far

Tłumaczenie: Agata Żbikowska

Redakcja: Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna

Korekta: Maciej Kiełbas

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Zdjęcie na okładce: Kathrin Ziegler/Taxi/Getty Images/FPM

Redaktor prowadząca: Barbara Filipek

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-443-9

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Podziękowania

Dziękuję Keithowi, mojemu mężowi, który tolerował bałagan w domu, brak czystych ubrań i moje wahania nastrojów, kiedy pisałam tę książkę (i wszystkie pozostałe).

Dziękuję również trójce moich ukochanych dzieciaków, która przez jakiś czas musiała żywić się parówkami w cieście, pizzą i lukrowanymi płatkami kukurydzianymi. Przysięgam, że gdy skończyłam, przygotowałam im mnóstwo porządnych ciepłych posiłków.

Jestem wdzięczna Elizabeth Reyes, Autumn Hull i Collen Hoover, które przeczytały i skomentowały Spróbujmy jeszcze raz. Dzięki za pomoc, dziewczyny!

Dziękuję Sarze Hansen za współpracę przy projekcie graficznym książki. To genialna kobieta. Ubóstwiam ją. W jej towarzystwie czas spędza się po prostu odlotowo. Wierzcie mi… Ja to wiem ;)

Jane Dystel to najfajniejsza agentka, jaka kiedykolwiek pojawiła się w światku literackim. Kocham ją. Po prostu. Dziękuję też Lauren Abramo, która zajmuje się sprzedażą praw do moich utworów za granicę. Dzięki niej tę książkę można czytać na całym świecie. To wspaniała kobieta.

Składam też podziękowania Stephanie T. Lott – pracowałam z różnymi redaktorkami, ale tylko tę uwielbiam. Jest cudowna.

Rush

Trzynaście lat temu…

Usłyszałem pukanie do drzwi, a potem ciche szuranie. Natychmiast poczułem ból w klatce piersiowej. Mama zadzwoniła w drodze do domu, żeby powiedzieć, co zrobiła. Poinformowała mnie, że po tym wszystkim musi wyjść napić się z koleżankami. Ja miałem pocieszyć Nan. Mama była zbyt zdenerwowana. A przynajmniej tak twierdziła, kiedy ze mną rozmawiała.

– Rush? – czknęła cicho Nan. Najwyraźniej płakała.

– Jestem tutaj. – Wstałem z dużej poduchy, która leżała w rogu pokoju i była moją kryjówką. W tym domu każdy potrzebował kryjówki. Jeśli nie miałeś się gdzie schować, to przepadłeś.

Pasma rudawych loków przykleiły się do mokrej buzi Nan. Jej dolna warga drżała. Dziewczynka patrzyła na mnie tymi swoimi smutnymi oczami. Prawie nigdy się nie śmiała. Matka poświęcała jej uwagę tylko wtedy, gdy trzeba było ją wystroić i pokazać znajomym. Wszyscy ją ignorowali. Z wyjątkiem mnie. Robiłem, co mogłem, żeby czuła się kochana.

– Nie widziałam go. Nie było go w domu – szepnęła, łkając cicho.

Nie musiałem pytać, o kogo chodzi. Wiedziałem. Nan ciągle pytała o ojca i mama miała tego dość. Postanowiła zabrać do niego córkę. Żałowałem, że mi nie powiedziała. Chciałbym pojechać z nimi. Na widok pogrążonej w bólu Nan zacisnąłem dłonie w pięści. Jeśli kiedykolwiek spotkam tego faceta, to mu przyłożę. Chcę zobaczyć, jak krwawi.

– Chodź tutaj. – Wyciągnąłem ręce i przytuliłem moją małą siostrzyczkę. Objęła mnie w pasie i mocno ścisnęła. W takich chwilach ciężko było mi oddychać. Nienawidziłem losu, który przypadł jej w udziale. Ja przynajmniej wiedziałem, że tata mnie chciał, bo spędzał ze mną czas.

– Ma inne córki. Dwie. One są… śliczne. Mają włosy jak aniołki. Ich mama pozwala im bawić się w błocie na dworze. Miały tenisówki. Brudne. – Nan zazdrościła im brudnych trampek. Nasza mama pilnowała, żeby jej córcia zawsze wyglądała idealnie. Nan nawet nie miała tenisówek.

– Nie mogą być piękniejsze od ciebie – zapewniłem ją, bo naprawdę w to wierzyłem.

Dziewczynka pociągnęła nosem i się odsunęła. Podniosła głowę i spojrzała na mnie swoimi wielkimi, zielonymi oczami.

– Są piękniejsze. Widziałam. Na ścianach wisiały jego zdjęcia z nimi. On je kocha… a mnie nie.

Nie mogłem kłamać. Taka była prawda. Rzeczywiście jej nie kochał.

– Jest głupim dupkiem. Masz mnie, Nan. Zawsze będziesz mnie miała.

Blaire

Dzisiaj…

Wystarczyło wyjechać dwadzieścia pięć kilometrów poza miasto. Nikt z Sumit nie tłukł się taki kawał do apteki. Chyba że ten ktoś miał dziewiętnaście lat i potrzebował dyskretnie coś nabyć. O tym, co kupiłaś w aptece w Sumit, w ciągu godziny wiedziało całe miasteczko. Zwłaszcza jeśli byłaś niezamężna i kupowałaś prezerwatywy… albo test ciążowy.

Położyłam testy na ladzie, ale nie spojrzałam na ekspedientkę. Nie mogłam. Strach i poczucie winy w moich oczach nie były czymś, czym chciałam dzielić się z obcą osobą. Nie powiedziałam nawet Cainowi. Odkąd trzy tygodnie wcześniej zmusiłam Rusha do odejścia, powoli wróciłam do zwyczaju spędzania czasu wyłącznie z Cainem. To było łatwe. Nie zmuszał mnie do mówienia, ale kiedy chciałam porozmawiać, uważnie słuchał.

– Szesnaście dolarów i piętnaście centów – oznajmiła kobieta za ladą. Słyszałam w jej głosie troskę. Nic dziwnego. To był wstydliwy zakup, którego obawiały się wszystkie nastolatki. Podałam jej dwadzieścia dolarów, nie podnosząc wzroku znad małej torebki, którą położyła przede mną na kontuarze. Zawierała odpowiedź na dręczące mnie pytanie i to mnie przerażało. Okres spóźniał mi się już dwa tygodnie, ale dotąd łatwiej było udawać, że nic się nie dzieje. Teraz jednak musiałam wiedzieć.

– Trzy dolary i osiemdziesiąt pięć centów reszty. – Ekspedientka wyciągnęła dłoń z pieniędzmi.

– Dziękuję – wymamrotałam i złapałam torebkę.

– Mam nadzieję, że wszystko ułoży się po twojej myśli – powiedziała kobieta łagodnie. Podniosłam wzrok i spojrzałam we współczujące brązowe oczy. Była obcą mi osobą, której miałam nigdy więcej nie zobaczyć, ale ucieszyłam się, że ktoś wie, przez co przechodzę. Nie czułam się taka samotna.

– Ja też – odparłam, a potem odwróciłam się i wyszłam.

Zrobiwszy dwa kroki w stronę parkingu, zauważyłam, że przy moim samochodzie ktoś stoi. Cain opierał się o drzwi auta z rękami założonymi na piersiach. Na głowie miał szarą bejsbolówkę z wyszytym logo Uniwersytetu Alabamy. Naciągnął ją mocno na oczy.

Zatrzymałam się i spojrzałam na niego. Nie mogłam teraz kłamać. Wiedział, że nie przyjechałam tu po prezerwatywy. Istniało tylko jedno wytłumaczenie. Nie widziałam jego oczu, ale i tak… wiedziałam, że on wie.

Przełknęłam gulę, która rosła mi w gardle, odkąd rano wsiadłam do samochodu i wyjechałam z miasta. Teraz wiedziałyśmy nie tylko ja i obca kobieta za ladą. Mój najlepszy przyjaciel też wiedział.

Zmusiłam się, żeby zrobić kolejny krok. Będzie zadawał pytania, a ja nie chciałam odpowiadać. Jednak po ostatnich kilku tygodniach zasłużył na wyjaśnienie. Naprawdę. Jak mogłam mu to wytłumaczyć?

Stanęłam przed Cainem. Cieszyłam się, że czapka rzuca cień na jego twarz. Łatwiej było mówić, gdy nie widziałam jego miny.

Staliśmy w milczeniu. Chciałam, żeby się odezwał, ale po kilku minutach ciszy zrozumiałam, że czeka na mój ruch.

– Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? – spytałam w końcu.

– Mieszkasz u mojej babci. Zadzwoniła do mnie, kiedy wyszłaś z domu, dziwnie się zachowując. Martwiłem się – wyjaśnił.

Poczułam wilgoć pod powiekami. Nie mogłam teraz płakać. Wypłakałam już wszystkie łzy. Wyprostowałam się, mocniej przyciskając do piersi torebkę z testem.

– Śledziłeś mnie – stwierdziłam. To nie było pytanie.

– Oczywiście, że tak. – Potrząsnął głową i odwrócił spojrzenie. – Miałaś zamiar mi powiedzieć, Blaire?

Czy miałam zamiar mu powiedzieć? Nie wiem. Nie wybiegałam jeszcze myślami tak daleko.

– Nie jestem pewna, czy jest o czym mówić – odparłam szczerze.

Cain pokręcił głową i zaśmiał się ironicznie.

– Nie jesteś pewna, tak? Przejechałaś taki kawał drogi, bo nie byłaś pewna?

Był zły. A może zraniony? Nie rozumiałam dlaczego.

– Dopóki nie zrobię testu, nie będę pewna. Spóźnia mi się okres. To wszystko. Nie widzę powodu, żeby ci mówić. To nie twoje zmartwienie.

Cain powoli odwrócił głowę w moją stronę. Przesunął czapkę do tyłu. Teraz jego oczy nie kryły się już w cieniu. Widziałam w nich niedowierzanie i ból. Poczułam się fatalnie. Wolałabym, żeby mnie skrytykował i potępił.

– Naprawdę tak uważasz? Po wszystkim, przez co razem przeszliśmy, tak właśnie czujesz?

To, przez co przeszliśmy, było już za nami. Cain należał do mojej przeszłości. Przeżyłam bardzo dużo bez niego. Podczas gdy on radośnie imprezował, moje życie legło w gruzach. Co takiego niby wycierpiał? Powoli ogarniała mnie złość. Rzuciłam mu wyzywające spojrzenie.

– Tak, Cain. Tak właśnie czuję. Nie jestem pewna, co dokładnie twoim zdaniem razem przeszliśmy. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi, potem staliśmy się parą, a wtedy zachorowała mama. Ty chciałeś mieć kogoś, kto ssałby ci fiuta, więc mnie zdradziłeś. Opiekowałam się mamą sama. Nie miałam w nikim oparcia. Potem ona umarła, a ja wyjechałam. Moje serce i świat rozpadły się na kawałki, więc wróciłam do domu. Wspierałeś mnie. Nie prosiłam cię o to, ale tak się stało. Jestem ci za to wdzięczna, ale to nie oznacza, że wybaczę ci wszystko inne. To nie zmienia faktu, że opuściłeś mnie, kiedy najbardziej cię potrzebowałam. Tak więc wybacz, że w chwili, kiedy ziemia po raz kolejny ma usunąć mi się spod nóg, nie jesteś pierwszą osobą, do której zwracam się o pomoc. Nie zasłużyłeś jeszcze na ten zaszczyt.

Oddychałam ciężko, a łzy spływały mi po twarzy. Nie chciałam płakać, do cholery. Zrobiłam krok do przodu i z całej siły odepchnęłam przyjaciela. Złapałam klamkę samochodu i szarpnęłam. Musiałam stąd odjechać. Zostawić go.

– Rusz się! – wrzasnęłam, mocno ciągnąc za drzwi, o które wciąż się opierał.

Spodziewałam się, że będzie próbował się kłócić, zrobi coś więcej niż tylko to, co mu każę. Wsiadłam do samochodu i rzuciłam plastikową torebkę na siedzenie obok, a następnie uruchomiłam silnik i wyjechałam z parkingu. Cain wciąż tam stał. Nawet się nie odsunął. Ruszył się tylko na tyle, żebym zdołała wsiąść do samochodu. Nie patrzył na mnie. Gapił się w ziemię, jakby to tam znajdowały się wszystkie odpowiedzi. Nie mogłam się teraz o niego martwić. Musiałam stąd zniknąć.

Może nie powinnam była mówić mu wszystkiego, tylko zachować to głęboko ukryte, jak przez te wszystkie lata. Ale teraz było już za późno. Zaczął naciskać w niewłaściwym momencie. Nie miałam zamiaru się tym przejmować.

Nie mogłam teraz wrócić do jego babci. Nie dałaby mi spokoju. Pewnie Cain zaraz do niej zadzwoni i wszystko powie. Jeśli nie całą prawdę, to coś bardzo zbliżonego. Nie miałam innej możliwości. Musiałam zrobić test ciążowy w łazience na stacji benzynowej. Czy mogło być gorzej?

Rush

Fale rozbijające się o brzeg niegdyś mnie uspokajały. Jeszcze kiedy byłem dzieckiem, siadałem na tym pomoście, patrząc w wodę. Tutaj zawsze udawało mi się ujrzeć sprawy we właściwym świetle. Ale dzisiaj to nie pomagało.

Dom był pusty. Matka i… mężczyzna, który powinien całą wieczność smażyć się w piekle, wyjechali tuż po tym, jak trzy tygodnie temu wróciłem z Alabamy. Byłem wściekły, rozbity i oszalały z bólu. Zagroziłem ojczymowi, że go zabiję, a potem kazałem im się wynosić. Nie chciałem ich widzieć. Powinienem zadzwonić do matki i porozmawiać z nią, ale jeszcze nie mogłem się na to zdobyć.

Wybaczenie mamie nie było takie łatwe. Nan, moja siostra, wpadła do mnie kilka razy, błagając, żebym z nią porozmawiał. To nie była wina Nan, ale z nią też nie mogłem gadać. Zbyt mocno przypominała mi, co straciłem. Czym nie zdążyłem się nacieszyć. Czego miałem nigdy nie odnaleźć.

Z domu dobiegło głośne stukanie i przerwało tok moich myśli. Odwróciłem się. Ktoś, kto stał przy drzwiach, zadzwonił, a potem ponownie zapukał. Kto to mógł być, do cholery? Od wyjazdu Blaire nikt mnie nie odwiedzał, poza siostrą i Grantem.

Odstawiłem piwo na stolik i wstałem. Ktokolwiek to był, lepiej, żeby miał naprawdę dobry powód do nachodzenia mnie bez zaproszenia. Przeszedłem przez wysprzątany dom, choć od czasu ostatniej wizyty pokojówki Henrietty minęło już trochę czasu. Łatwo było utrzymać porządek teraz, gdy nie urządzałem imprez i z nikim się nie spotykałem. Co ciekawe, naprawdę mi się to podobało.

Kiedy sięgnąłem do klamki, ponownie rozległo się pukanie. Nacisnąłem klamkę, gotów powiedzieć temu, kto stał za drzwiami, żeby stąd spieprzał. Ale słowa uwięzły mi w gardle. Tego faceta nie spodziewałem się kiedykolwiek jeszcze zobaczyć. Spotkałem go tylko raz i natychmiast znienawidziłem. Teraz stał tu, a ja chciałem złapać go za ramiona i trząść nim, aż powie mi, jak ona się czuje. Czy wszystko z nią w porządku? Gdzie mieszka? Boże, miałem nadzieję, że nie z nim. Co jeśli… nie, nie, nie, to niemożliwe. Nie zrobiłaby tego. Nie moja Blaire.

Zacisnąłem dłonie w pięści.

– Muszę wiedzieć jedną rzecz – powiedział Cain, chłopak z przeszłości Blaire, podczas gdy ja przyglądałem mu się ze zdziwieniem i niedowierzaniem. – Czy ty… – Zamilkł i przełknął głośno. – Czy ty… pieprzysz… – Zdjął czapkę i przeczesał palcami włosy. Pod oczami miał ciemne sińce. Był wyraźnie zmęczony i znużony.

Serce mi zamarło. Chwyciłem go za ramię i potrząsnąłem nim.

– Gdzie Blaire? Czy nic jej nie jest?

– Wszystko z nią w porządku… to znaczy, ma się dobrze. Puść mnie, zanim złamiesz mi rękę – warknął Cain, wyrywając się. – Blaire żyje i ma się dobrze. Jest w Sumit. Nie dlatego tu jestem.

A więc dlaczego? Mieliśmy tylko jedną wspólną sprawę. Blaire.

– Kiedy wyjeżdżała z Sumit, była niewinna... Bardzo niewinna. Byłem jej jedynym chłopakiem. Wiem, że nie miała nikogo poza mną. Przyjaźniliśmy się od dziecka. Ale Blaire, która stąd wróciła, nie jest tą samą osobą. O niczym mi nie mówi, nic nie chce wyjaśniać. Muszę wiedzieć, czy ty i ona… czy wy… Po prostu to powiem – pieprzyłeś się z nią?

Zrobiło mi się ciemno przed oczami i ruszyłem, myśląc tylko o tym, że zaraz go zabiję. Przesadził. Nie miał prawa mówić w ten sposób o Blaire. Nie mógł zadawać takich pytań ani wątpić w jej niewinność. Blaire była bez skazy, do cholery! Nie miał prawa.

– Kurwa! Rush, zostaw go! – usłyszałem głos Granta. Miałem wrażenie, że dobiega z daleka, z końca długiego tunelu. Liczył się tylko ten koleś przede mną. Moja pięść wylądowała na twarzy Caina, a z jego nosa popłynęła krew. Krwawił. Chciałem, żeby krwawił. Ktoś musiał krwawić, do ciężkiej cholery.

Ktoś objął mnie w pasie i odciągnął, a Cain poleciał do tyłu. Złapał się za nos, a w oczach miał panikę. Właściwie w jednym oku. Drugie zdążyło już mu spuchnąć i ledwie je było widać.

– Co mu, do cholery, powiedziałeś? – spytał zza mnie Grant. To on trzymał mnie w żelaznym uścisku.

– Nie waż się tego powtórzyć! – ryknąłem, gdy Cain otworzył usta, żeby odpowiedzieć. Nie mogłem słuchać, jak mówi o niej w ten sposób. To, co wydarzyło się między nami, nie było brudne ani złe. Zachowywał się tak, jakbym ją zepsuł. Blaire była bez skazy. Tak niesamowicie czysta. Nic nie mogło tego zmienić.

Grant mocniej zacisnął ramiona, przyciągając mnie do siebie.

– Musisz już iść. Nie zdołam go zbyt długo utrzymać. Ma jakieś dziesięć kilo więcej mięśni niż ja. To nie takie proste, na jakie wygląda. Wiej, stary, i nie wracaj. Masz cholerne szczęście, że akurat przyjechałem.

Cain skinął głową i popędził z powrotem do auta. Wciąż byłem wściekły, ale złość nie buzowała już we mnie tak silnym ogniem. Chciałem, żeby bardziej cierpiał. Pragnąłem zniszczyć jego myśl, że Blaire mogła nie być już tak idealna jak wtedy, gdy wyjechała z Alabamy. Nie wiedział, przez co przeszła. Nie miał pojęcia o piekle, które urządziła jej moja rodzina. Jak on mógł się nią opiekować? Potrzebowała mnie.

– Jeśli cię puszczę, pobiegniesz za samochodem czy zostawisz chłopaka w spokoju? – spytał Grant, rozluźniając chwyt.

– Zostawię go w spokoju – zapewniłem, wyswobadzając się z objęć brata. Podszedłem do balustrady i zacisnąłem na niej dłonie, robiąc kilka głębokich wdechów. Ból znów mną zawładnął. Wcześniej zdołałem nad nim zapanować. Zaledwie pulsował gdzieś pod powierzchnią, ale widok tego gówniarza wszystko mi przypomniał. Tamta noc. Znów będzie mnie prześladować. Naznaczyła mnie na zawsze.

– Mogę się dowiedzieć, co się tu, do diabła, stało czy mnie też stłuczesz na kwaśne jabłko? – spytał Grant, odsuwając się nieco.

Jakby na to nie patrzeć, był moim bratem. Rodzice pobrali się, kiedy byliśmy jeszcze dziećmi. Żyli razem wystarczająco długo, żebyśmy poczuli się ze sobą związani. Chociaż moja mama miała od tamtej pory kilku innych mężów, Grant wciąż był częścią mojej rodziny. Wiedział wystarczająco dużo, żeby domyślić się, że chodziło o Blaire.

– To były chłopak Blaire – odpowiedziałem, nie patrząc na niego.

Grant chrząknął.

– Hm, przyszedł tutaj, żeby się przechwalać? Zrobiłeś z niego miazgę, bo śmiał jej kiedyś dotknąć?

Jedno i drugie. Żadne z powyższych. Pokręciłem głową.

– Nie. Zadawał pytania o to, co było pomiędzy mną i Blaire. A co go to obchodzi? Powinien trzymać się ode mnie z daleka.

– Ach, rozumiem. To ma sens. Cóż, dostał za swoje. Chyba złamałeś mu nos, a na pewno solidnie podbiłeś oko.

Podniosłem wreszcie głowę i spojrzałem na Granta.

– Dziękuję, że mnie od niego odciągnąłeś. Straciłem kontrolę.

Brat skinął głową i otworzył drzwi.

– Chodź. Idziemy na piwo.

Blaire

Jedynym miejscem, do jakiego mogłam teraz iść, był grób mamy. Nie miałam domu. Nie chciałam wracać do Babuni Q. W końcu była babcią Caina. On pewnie tam na mnie czekał. A może nie? Może zbyt mocno go odepchnęłam. Usiadłam na cmentarzu. Podciągnęłam kolana pod brodę i oplotłam je ramionami.

Wróciłam do Sumit, ponieważ było to jedyne miejsce, jakie znałam. Teraz musiałam wyjechać. Nie mogłam tu zostać. Moje życie znów miało przybrać niespodziewany obrót, a ja nie czułam się na to gotowa. Kiedy byłam małą dziewczynką, mama zabierała nas do szkółki niedzielnej w lokalnym kościele baptystów. Pamiętam słowa pastora, że Bóg obarcza nas tylko tym, co jesteśmy w stanie znieść. Może chodziło mu o osoby, które co niedziela chodziły do kościoła i modliły się każdego wieczora, bo mnie Bóg zdecydowanie nie oszczędzał.

Jednak użalanie się nad sobą do niczego nie prowadziło. Musiałam wziąć się w garść i zastanowić, co dalej. Mieszkanie w pokoju u babci Caina było rozwiązaniem tymczasowym. Kiedy wprowadzałam się do jej gościnnej sypialni, wiedziałam, że to tylko na chwilę. Z Cainem znamy się od lat. Nie chciałam, żeby nasza historia się powtórzyła, więc nie mogłam pozwalać mu się wciąż ratować z opresji. Nadszedł czas, by odejść. Ale dokąd jechać? Czym się zająć? Wciąż nie wiedziałam. A ostatnie trzy tygodnie niczego w tej kwestii nie zmieniły.

– Szkoda, że cię tu nie ma, mamo. Nie wiem, co robić, i nie mam kogo się poradzić – szepnęłam, siedząc na cichym cmentarzu. Chciałam wierzyć, że mama mnie słyszy. Nie podobała mi się myśl, że jest pod ziemią, ale kiedy umarła moja siostra bliźniaczka, siadałyśmy z mamą w tym samym miejscu i rozmawiałyśmy z Valerie. Mama twierdziła, że jej duch nas obserwuje i słyszy. Tak bardzo pragnęłam, żeby to była prawda.

– To tylko ja. Tęsknię za wami. Nie chcę być sama… ale jestem. I boję się. – Jedyną odpowiedzią był odgłos wiatru szumiącego w liściach drzew. – Powiedziałaś mi kiedyś, że jeśli będę słuchać naprawdę uważnie, znajdę odpowiedź w sercu. Słucham, mamusiu, ale wciąż nie wiem, co robić. Może mogłabyś mi pomóc? Wskazać właściwy kierunek?

Oparłam podbródek na kolanach i zamknęłam oczy. Starałam się nie rozpłakać.

– Kiedyś mi powiedziałaś, że muszę wyjaśnić Cainowi, co czuję. Pamiętasz? Twierdziłaś, że nie poczuję się lepiej, dopóki wszystkiego z siebie nie wyrzucę. Właśnie dzisiaj to zrobiłam. Nawet jeśli mi wybaczy, już nigdy nie będzie tak samo. Zresztą nie mogę wciąż na nim polegać… Czas, żebym zaczęła podejmować decyzje samodzielnie. Ale nie wiem jak.

Gdy tylko to powiedziałam, poczułam, jak kamień spadł mi z serca. Wiedziałam, że nie otrzymam odpowiedzi, ale to nie miało znaczenia.

W ciszy rozległo się trzaśnięcie drzwiami samochodu, więc odwróciłam się w stronę parkingu. Stało tam auto, które było za bardzo wypasione jak na to małe miasteczko. Spojrzałam na kierowcę i zaniemówiłam z wrażenia. Skoczyłam na równe nogi. To była Bethy! Tutaj! W Sumit. Na cmentarzu… Przyjechała bardzo, bardzo drogim autem.

Długie, brązowe włosy miała ściągnięte w kucyk. Uśmiechała się do mnie. Nie mogłam się ruszyć. Bałam się, że tylko to sobie wyobraziłam. Co ona tu robi?

– Naprawdę fatalnie, że nie masz telefonu. Jak miałam cię powiadomić, że po ciebie przyjeżdżam? Hm? – jej słowa nie miały sensu, ale sam dźwięk głosu sprawił, że pobiegłam, aby ją uściskać.

Bethy roześmiała się i rozpostarła ramiona. Wpadłam prosto w jej objęcia.

– Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś. – Przytuliłam ją.

– Cóż, ja też nie. To była długa podróż, ale jesteś tego warta. A ponieważ zostawiłaś telefon w Rosemary, nie było innego sposobu, żeby się z tobą skontaktować.

Chciałam jej o wszystkim opowiedzieć, ale nie mogłam. Jeszcze nie. Potrzebowałam czasu. Wiedziała już o moim tacie. Wiedziała o Nan. Ale reszta… nie miała o tym pojęcia.

– Cieszę się, że tu jesteś, ale jak mnie znalazłaś?

Bethy uśmiechnęła się i przekrzywiła głowę.

– Jechałam przez miasto, szukając twojego samochodu. To nie było takie trudne. W tym mieście są raptem jedne światła. Gdybym mocniej mrugnęła, mogłabym je przegapić.

– Ten samochód na pewno zrobił wrażenie na sąsiadach. – Popatrzyłam na niego.

– To auto Jace’a. Cudownie się prowadzi.

Wciąż była z Jace’em. Dobrze. Mimo to poczułam ból w klatce piersiowej. Jace przypominał mi o Rosemary. A Rosemary oznaczało Rusha.

– Zapytałabym, jak się masz, ale wyglądasz jak śmierć na chorągwi. Dziewczyno, czy ty w ogóle coś jadłaś, odkąd wyjechałaś z Rosemary?

Spadały ze mnie ubrania. Kompletnie nie miałam apetytu. W żołądku wciąż czułam gulę.

– To były ciężkie tygodnie, ale czuję się trochę lepiej. Powoli udaje mi się ze wszystkim pogodzić. Jakoś sobie radzę.

Bethy popatrzyła na groby za moimi plecami. Obydwa. Widziałam w jej oczach smutek, kiedy przeczytała napisy na nagrobkach.

– Nikt nie może ci zabrać wspomnień. Masz przynajmniej je – powiedziała, ściskając moją dłoń.

– Wiem. Nie wierzę im. Ojciec kłamie. Cała ta rodzina to banda łgarzy. Moja mama nigdy by czegoś takiego nie zrobiła. Jeśli ktokolwiek jest winny, to ojciec. On byłby do tego zdolny. Nie mama. W żadnym razie mama.

Bethy skinęła głową i mocno ścisnęła moją dłoń. Poczułam się lepiej, mając świadomość, że ktoś mi uwierzył, rozumiał, że mama była niewinna.

– Czy twoja siostra była do ciebie podobna?

W moim ostatnim wspomnieniu Valerie się uśmiechała. Ten jasny uśmiech był o wiele ładniejszy od mojego. Miała idealne zęby i nie musiała nosić aparatu. Oczy miała jaśniejsze. Ale wszyscy twierdzili, że jesteśmy identyczne. Nie widzieli różnicy. Zawsze zastanawiałam się dlaczego. Ja widziałam ją doskonale.

– Byłyśmy identyczne – odparłam. Bethy by nie zrozumiała.

– Nie mogę sobie wyobrazić dwóch Blaire Wynns. Musiałyście złamać serca wszystkim facetom w tej wiosce. – Starała się rozluźnić atmosferę. Doceniałam to.

– Tylko Valerie. Ja od dzieciństwa byłam z Cainem. Nikt się za mną nie uganiał.

Bethy otworzyła szerzej oczy, po czym odwróciła wzrok i chrząknęła. Czekałam, aż znów na mnie spojrzy.

– Chociaż bardzo miło mi cię widzieć i zdecydowanie zrobiłybyśmy tu furorę, przyjechałam z pewną propozycją.

Tak właśnie sądziłam. Nie wiedziałam tylko, jaką propozycję mogła mieć na myśli.

– Tak? – spytałam, czekając na wyjaśnienie.

– Możemy porozmawiać przy kawie? – Spojrzała na ulicę ze zmarszczonym czołem. – Albo może przy deserze, bo lodziarnia była jedyną knajpą, jaką widziałam po drodze.

W przeciwieństwie do mnie, nie czuła się swobodnie wśród grobów. Nic dziwnego. To ja byłam dziwna.

– Jasne – odparłam i ruszyłam po torebkę.

Oto twoja odpowiedź – usłyszałam szept tak cichy, że chyba go sobie wyobraziłam. Odwróciłam się do przyjaciółki, która wciąż się uśmiechała.

– Mówiłaś coś? – zdziwiłam się.

– Hm, po tym, jak zasugerowałam lodziarnię? – zapytała.

Skinęłam głową.

– Tak. Szeptałaś coś?

Bethy zmarszczyła nos i rozejrzała się nerwowo.

– Nie… Hm… Może chodźmy już stąd. – Złapała mnie za ramię i pociągnęła do samochodu Jace’a.

Popatrzyłam w kierunku grobu mamy i poczułam zalewającą mnie falę spokoju. Czyżby to była…? Nie. To niemożliwe. Potrząsnęłam głową i ruszyłam w stronę miejsca dla pasażera, zanim Bethy zdążyła mnie na nie wepchnąć.

Rush

Nadszedł dzień urodzin mojej matki. Nan dzwoniła już dwukrotnie, próbując mnie przekonać, że powinienem zatelefonować z życzeniami. Nie mogłem. Matka była na Bahamach. Razem z nim. I nic jej kompletnie nie obchodziło. Po raz kolejny uciekła przed swoim życiem, zostawiając dzieci, by radziły sobie same.

– Nan znów dzwoni. Mam odebrać i powiedzieć, żeby spadała? – Grant wszedł do pokoju, trzymając w ręku dzwoniącą komórkę. Uwielbiali się ze sobą kłócić, jak prawdziwe rodzeństwo.

– Nie. Daj mi z nią porozmawiać – odparłem, łapiąc rzucony telefon. – Nan?

– Masz zamiar odezwać się do mamy czy nie? Dzwoniła już dwa razy, pytając, czy rozmawiałam z tobą i czy pamiętasz o jej urodzinach. Naprawdę jej na tobie zależy. Nie pozwól, żeby ta dziewczyna wszystko popsuła, Rush. Przecież groziła mi bronią, na Boga! Bronią! Jest kompletnie szalona i…

– Przestań! Zamknij się. Nie znasz jej i nawet nie chcesz znać, więc po prostu daj sobie spokój. Nie mam zamiaru dzwonić do matki. Możesz jej to powiedzieć, jeśli znów się z tobą skontaktuje. Nie chcę słyszeć jej głosu. W dupie mam tę jej wycieczkę i opowieści o urodzinowych prezentach.

– O rany – jęknął Grant, opadając na sofę i opierając nogi na stojącej przed nią otomanie.

– Nie wierzę, że to powiedziałeś. Nie rozumiem cię. Przecież ta dziewczyna nie może być aż tak dobra w…

– Przestań, Nannette. Skończmy tę rozmowę. Zadzwoń, jeśli będziesz mnie potrzebowała.

Rozłączyłem się, odkładając telefon na fotel i opierając głowę na poduszkach.

– Chodźmy stąd – zaproponował Grant. – Napijmy się czegoś, potańczmy z dziewczynami, zapomnijmy o tym całym gównie.

Proponował to już parę razy w ciągu ostatnich trzech tygodni. Wysuwał takie sugestie od czasu, gdy przestałem się miotać i uznał, że może się już bezpiecznie odezwać.

– Nie – sprzeciwiłem się, nie patrząc w jego stronę. Nie było powodu, żebym musiał udawać, że wszystko jest w porządku. Dopóki się nie dowiem, co z Blaire, nic nie będzie w porządku. Może mi nigdy nie wybaczyć, może już na mnie ani razu nie spojrzeć, ale muszę mieć pewność, że dochodzi do siebie. Musiałem to wiedzieć. Musiałem wiedzieć cokolwiek.

– Zauważ, że całkiem nieźle radzę sobie z niewtrącaniem się w twoje sprawy. Pozwoliłem ci szaleć, wrzeszczeć na wszystko, co się rusza, i tkwić w depresji. Myślę, że nadszedł czas, żebyś mi coś wyjaśnił. Chciałbym się dowiedzieć, co się wydarzyło w Alabamie. Coś musiało się stać. Wróciłeś stamtąd całkiem odmieniony.

Kochałem go jak brata, ale nie miałem zamiaru mu opowiadać o tamtej nocy w hotelu z Blaire. Nocy, kiedy czuła się skrzywdzona, a ja byłam zdesperowany.

– Nie chcę o tym rozmawiać. Ale muszę stąd wyjść i przestać gapić się na te ściany, które wciąż mi o niej przypominają… tak, muszę wyjść. – Zerwałem się z miejsca. Grant podniósł się z sofy. W jego oczach dało się dostrzec wyraźną ulgę.

– Na co masz ochotę? Piwo, dziewczyny czy obie rzeczy naraz?

– Głośna muzyka – zdecydowałem. Naprawdę nie byłem jeszcze gotowy na piwo i dziewczyny.

– Możemy wyjechać z miasta. Chciałbyś wyskoczyć do Destin?

– Pewnie – rzuciłem mu kluczyki do mojego samochodu. – Prowadź.

Zatrzymał nas dźwięk dzwonka u drzwi. Ostatnia wizyta niezapowiedzianego gościa nie zakończyła się zbyt dobrze. Bardzo prawdopodobne, że to policja przyszła aresztować mnie za pobicie Caina. Co dziwne – jakoś mnie to nie obchodziło. Czułem się zupełnie otępiały.

– Otworzę. – Grant spojrzał na mnie spod zmarszczonych brwi. Pewnie myślał o tym samym.

Usiadłem na sofie, opierając nogi o stolik. Matka tego nie znosiła. Kupiła ten stolik podczas jednej ze swoich międzynarodowych podróży i kazała go tu dostarczyć. Poczułem w sobie nagły przypływ poczucia winy, że nadal do niej nie zadzwoniłem, ale szybko je w sobie zdusiłem. Uszczęśliwiałem tę kobietę przez całe swoje życie i w dodatku zajmowałem się Nan. Nie chciałem już tego robić. Miałem dość tego całego gówna.

– O, Jace, co tam? Właśnie wychodziliśmy. Idziesz z nami? – Grant odsunął się na bok i wpuścił kumpla do środka. Nie ruszyłem się z miejsca. Chciałem, żeby sobie poszedł. Patrzenie na Jace’a przypominało mi o Bethy, która przypominała mi o Blaire. Jace musiał zniknąć.

– Yyy… nie… Chciałem tylko o czymś z tobą pogadać. – Zaszurał stopami, wpychając ręce do kieszeni. Wyglądał tak, jakby gotował się do ucieczki.

– W porządku – zgodziłem się.

– Dzisiaj chyba nie jest najlepszy dzień na rozmowę – wtrącił się Grant, stając przed Jace’em i wbijając we mnie wzrok. – Właśnie wychodziliśmy. Jace może poczekać z tym „obnażaniem duszy”.

Zmierzyłem go zaciekawionym spojrzeniem.

– Przecież nie jestem wariatem – stwierdziłem. – Usiądź. Pozwól mu mówić.

Jace popatrzył nerwowo na Granta i usiadł na krześle tak daleko ode mnie, jak tylko to możliwe. Patrzyłem, jak odgarnia włosy i zakłada je za uszy, i zastanawiałem się, co takiego ważnego ma mi do powiedzenia.

– Bethy i ja zaczęliśmy chodzić ze sobą na poważnie – zaczął.

To nie było dla mnie nic nowego. Nie obchodziło mnie to. Poczułem nagłe ukłucie bólu w piersi i zacisnąłem pięści. Musiałem się skoncentrować na nabraniu kolejnego oddechu. Bethy była przyjaciółką Blaire, doskonale wiedziała, jaka ona jest.

– Poza tym w tej obskurnej norze, w której mieszka, podnieśli czynsz. Nie odpowiada mi, że musi tam mieszkać, to niebezpieczne. Pogadałem więc z Woodsem, który powiedział, że jego ojciec ma do wynajęcia dwupokojowe mieszkanie. Załatwiłem to dla niej, wpłaciłem kaucję i zająłem się wszystkimi formalnościami, ale kiedy ją tam zabrałem, naprawdę się wściekła. Nie chciała, żebym płacił za czynsz, stwierdziła, że czuje się z tym jak tania dziwka – westchnął ciężko.

Jego przepraszające spojrzenie wciąż nie miało dla mnie większego sensu. Ich kłótnia była mi obojętna.

– Czynsz jest dwukrotnie wyższy… a przynajmniej Bethy tak myśli. Tak naprawdę wynajem kosztuje cztery razy więcej niż w jej poprzednim mieszkaniu, ale zmusiłem Woodsa do zachowania tajemnicy. Dopłacam resztę bez jej wiedzy. Tak czy siak… dziś pojechała do Alabamy. Samo mieszkanie strasznie jej się podoba. Chciałaby mieszkać na terenie klubu i mieć dostęp do plaży. Niestety jedyną współlokatorką, na jaką się zgodziła jest… Blaire.

Nie mogłem już dłużej usiedzieć, więc zerwałem się z miejsca.

– Wyluzuj, stary… – Grant również skoczył na równe nogi, ale powstrzymałem go ruchem dłoni. – Usiądź.

– Wcale się nie wściekam. Muszę odetchnąć – uspokoiłem go, patrząc na fale rozbijające się o brzeg za szklanymi drzwiami. Bethy pojechała po Blaire. Czułem, jak moje serce wali w szaleńczym tempie. Czy moja ukochana zgodzi się tu przyjechać?

– Wiem, że sprawy między wami nie skończyły się najlepiej – kontynuował Jace. – Prosiłem, żeby tego nie robiła, ale była naprawdę wściekła i nie chciałem jej jeszcze bardziej wkurzać. Twierdziła, że strasznie się stęskniła za nią i że Blaire również potrzebuje towarzystwa. Gadała nawet z Woodsem o ponownym zatrudnieniu Blaire, jeśli ta zgodzi się wrócić.

Blaire. Wraca…

(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

O autorce

Abbi Glines urodziła się w Birmingham w Alabamie. Dorastała w małej miejscowości Sumiton, z której wyjechała tego samego lata, gdy skończyła osiemnaście lat. Ale nie ujechała daleko… W pogoni za swoją licealną miłością dotarła na wybrzeże i tam pozostała.

Abbi mieszka teraz w urokliwym mieście Fairhope na południu Alabamy z trójką dzieci i mężem Keithem (tą samą szkolną miłością, za którą goniła). Jej życie nigdy nie jest nudne, a Keith zawsze potrafi zapewnić im rozrywkę.

Wśród książek opublikowanych przez Abbi znajdują się między innymi: The Vincent Boys oraz bestseller z list „New York Timesa” i „Wall Street Journal” O krok za daleko.

Kiedy Abbi nie pisze książek, zajmuje się dziećmi i wozi je na różne zajęcia. Można powiedzieć, że osobisty szofer dzieci to jej drugi zawód. Fantastyczny zresztą.

www.abbiglines.com

Przedstawicielstwo

Wszelkie pytania dotyczące praw do którejkolwiek z moich książek, zapytania o możliwość przełożenia ich na języki obce lub sfilmowania proszę kierować do Jane Dystel z Dystel&Goderich.