Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title Here’s Looking at You

© Mhairi McFarlane 2013

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal

Tytuł oryginalny: Here’s Looking at You

Tytuł: Uwaga! To może być miłość

Autor: Mhairi McFarlane

Tłumaczenie: Arkadiusz Belczyk

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Zdjęcia na okładce: Getty Images/Tom Merton

Redaktor prowadząca: Zuzanna Klim

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2014

ISBN 978-83-7642-478-1

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

dla Helen

przyjaciółki ze szkoły,
która jest dla mnie kimś więcej niż siostrą

Prolog

Liceum ogólnokształcące Rise Park,
wschodni Londyn, 1997 rok.

Ostatni dzień w szkole

– Przed państwem Elton John!

Gavin Jukes, w ogromnych drucianych okularach i kostiumie kaczki, wyszedł na scenę witany ogłuszającą wrzawą. „Wyszedł” o tyle, o ile można wyjść w kanarkowo żółtych piankowych płetwach – było to raczej dziarskie człapanie. Usiadł przy pianinie – co ze względu na pękaty kuper z ogonem okazało się dość trudne – i zaczął bezgłośnie uderzać w klawisze, śpiewając jednocześnie Are You Ready for Love.

Stojąca za kulisami Aureliana poprawiła szarfę swej brzoskwiniowej sukni ciążowej z lat siedemdziesiątych, poliestrowej, o gęsto plisowanej spódnicy, i dotknęła dłonią utapirowanych włosów. Zrobiła głęboki, drżący wdech, wciągając w płuca zapach szkolnej sali gimnastycznej: gumowych podeszew tenisówek, dezodorantu i silnych hormonów dojrzewających nastolatków.

Formuła koncertu „Twoje przeboje”, imprezy organizowanej na pożegnanie rocznika opuszczającego szkolne mury, była prosta i niezwykle nośna: należy się przebrać za gwiazdę muzyki pop, w im bardziej absurdalny strój, tym lepiej, i sparodiować wykonanie jakiegoś starego hitu.

A publiczność, Bogu dzięki, była zachwycona Gavinem.

Jak głosiły te wszystkie głupie graffiti na temat Gavina Jukesa, uważano go za „totalną ciotę”. A mimo to odważył się udawać ekstrawaganckiego homoseksualistę, wprawiając zgromadzonych w euforię. Może więc i Aureliana Alessi, to dziwadło, które jada na lunch śmierdzące lasagne zamiast kanapek z pełnoziarnistego pieczywa, wzbudzi raczej śmiech aprobaty niż szyderstwa.

Miała wrażenie, jakby szkoła była jedną wielką pantomimą, w której wszyscy tylko odgrywali różne role i na koniec zeszli się teraz, ci dobrzy i ci źli, by wspólnie ukłonić się widzom.

Dziś nawet Lindsay i Cara, najbardziej zajadłe prześladowczynie Aureliany, ubrane w miniówki i buty na koturnach à la Agnetha i Anni-Frid z ABB-y, zostawiły ją w spokoju. Obie czarownice żłopały wódkę Minkoff przeszmuglowaną w butelkach coli i przyglądały się Aurelianie mocno umalowanymi oczami, ale nie zbliżały się do niej. Ona sama też nie miałaby nic przeciwko łykowi czegoś mocniejszego.

Magia „Twoich przebojów” mogła wynikać z tego, że dla młodszych uczniów ich popularni starsi koledzy i koleżanki już i tak byli kimś w rodzaju gwiazd rocka. Wyjąwszy Jamesa Frasera. On był gwiazdorem dla wszystkich. Aureliana zerknęła na niego i po raz kolejny powtórzyła sobie, że jej występ będzie super, bo znajdzie się na scenie razem z Jamesem Fraserem.

„James Fraser”. Na sam dźwięk tego imienia robiło jej się ciepło w brzuchu.

Tydzień temu podszedł do niej, gdy zwiała z WF-u i schowała się w bibliotece, by znów zagłębić się w lekturze Sweet Valley High[1].

1) Sweet Valley High – cykl popularnych romansów dla nastolatków wydawanych od lat 80. XX w. pod nazwiskiem Francine Pascal (jeśli nie zaznaczono inaczej, przypisy pochodzą od tłumacza).

– Cześć, Aureliana. Nie powinnaś być teraz na WF-ie?

To było coś niesamowitego.

1) James Fraser, bożyszcze Rise Park, po raz pierwszy do niej przemówił. Do niej.

2) Wiedział, jak ma na imię. Nie nazwał jej „włoskim galeonem” ani „Pavarottim”.

3) Znał jej plan lekcji.

Uśmiechnął się leniwie. Aureliana jeszcze nigdy nie widziała go z tak bliska.

To było jak spotkanie z idolem – po tych wszystkich godzinach spędzonych na analizowaniu każdego detalu jego wyglądu nagle stajesz przed nim żywym, najprawdziwszym, z krwi i kości.

A jaka to była krew i kości, co za ciało… Ta nieprawdopodobnie biała skóra, jakby rozświetlona od wewnątrz, niby płomieniem kościelnej świecy, palącym się powoli i prześwitującym przez wosk. Do tego lśniące czarne włosy, kolorem przypominające rozlaną ropę, i niebieskofioletowe oczy.

Kiedyś próbowała go narysować flamastrami w swoim pamiętniku Przyjaciele na zawsze. Nie wyszedł jej – wyglądał bardziej jak Shakin’ Stevens. Powróciła więc do zwykłych serduszek, esów-floresów i wpisów typu „AA DLA JF NA ZAWSZE”.

– Nie dziwię ci się. WF jest do dupy.

Aureliana wydała z siebie pełen niedowierzania dźwięk, coś jakby krzyk dzikiej gęsi, i przytaknęła energicznie. Wysportowany James w głębi ducha też nie znosił WF-u?! Oto dowód. Byli sobie przeznaczeni.

– Zastanawiałem się nad „Twoimi przebojami”. Przyszło mi do głowy, że może fajnie byłoby odegrać Freddiego Mercury’ego z tą śpiewaczką operową. Ja i ty w duecie. Masz ochotę?

Aureliana skinęła głową. Użył sformułowania „ja i ty”. Fantazje przeobraziły się w rzeczywistość. W tamtej chwili równie dobrze mógłby powiedzieć: „Może byśmy wyskoczyli razem przez to okno? Chyba nie jest bardzo wysoko. Ja i ty, masz ochotę?”, a też by się zgodziła.

Dopiero później zaczęła się wahać, czy to rozsądne, by jedna z najgrubszych, najbardziej nielubianych i prześladowanych dziewczyn w Rise Park pojawiła się na scenie obok szkolnego boga seksu. A jeśli te wszystkie najgorsze jędze ukrzyżują ją za to? Doszła jednak do wniosku, że po dzisiejszym dniu już nigdy więcej żadnej z nich nie zobaczy, a nie odważą się zepsuć wielkiej chwili Jamesowi Fraserowi.

Zastanawiała się, czy James nie chciałby przećwiczyć ich wspólnego występu, ale on sam nigdy tego nie zaproponował, ona zaś nie chciała wyjść na natrętną. Wiedział, co robi, zawsze tak było.

Choć może przydałoby się uzgodnić kwestię garderoby. Aureliana uznała, że zgodnie z umową idą na całość. Zaczesała włosy do tyłu w coś zbliżonego do fryzury sopranistki i nałożyła na twarz grubą warstwę pudru. James, z tego, co widziała, ograniczył się do namalowania sobie kredką niedużego wąsika. Ale w gruncie rzeczy sama nie wiedziała, czego od niego oczekuje – wątpliwe przecież, by włożył trykot z wyciętym przodem i założył sztuczne owłosienie na klatę.

Gavin właśnie kłaniał się publiczności. O Boże. Teraz my. To już. James podszedł do niej i nagle poczuła się ważna i wyjątkowa jak nigdy dotąd.

Prowadzący „Twoje przeboje” pan Towers dał znak, by puszczono muzykę. Z cichym sykiem począł się wylewać suchy lód i rozległy się pierwsze takty Barcelony.

Wyszli na scenę witani ogłuszającymi krzykami i oklaskami. Aureliana gapiła się w urzeczeniu na galerię przepełnionych entuzjazmem twarzy, czując, jak to jest być Jamesem Fraserem. Budzić w innych tak wielką euforię i sympatię samym swym widokiem. Odwróciła się do niego, by wymienić nerwowy uśmiech solidarności, nim zaczną śpiewać, ale James rzucił jej tylko rozbawiony uśmieszek i wycofał się za kulisy.

Pierwsza nadleciała zielona trójkątna czekoladka, która trafiła ją w policzek i spadła na deski sceny. Chwilę później Aureliana poczuła ból w brzuchu, jakby ktoś strzelił w niego naciągniętą gumką – to następny pocisk uderzył w cel. Obok głowy przemknął jej fioletowy cukierek z orzechem laskowym. Uchyliła się przed nim, ale w tym samym momencie na brodzie wylądował jej drops o smaku toffi.

A potem rozpętał się huragan. W powietrzu zrobiło się gęsto od błyszczących słodyczy w kolorowych papierkach. Pan Towers wyłączył muzykę i zaczął krzyczeć, usiłując przywrócić porządek, ale wszystko na próżno.

Zrozpaczona Aureliana poszukała wzrokiem Jamesa. Ten pokładał się ze śmiechu. Jego kumpel Laurence jedną ręką obejmował go za szyję, a drugą uniósł wysoko w triumfalnym geście. Lindsay i Cara wspierały się jedna na drugiej, a po grubej warstwie makijażu spływały im łzy radości.

Dopiero teraz Aureliana zrozumiała, co się dzieje. To wszystko od początku było ukartowane. Ktoś zadał sobie trud, by kupić dziesiątki wielkich puszek słodyczy i rozdać je publiczności. Ktoś dał sygnał, kiedy należy zacząć nimi rzucać, i podczas wielkiego finału wszyscy urządzili sobie dodatkową zabawę.

Powoli dotarło do niej, że być może jej zauroczenie Jamesem wcale nie jest tajemnicą. Odebrała to jako jeszcze większe upokorzenie niż obrzucenie jej cukierkami.

Dostrzegła, jak Gavin spod swego kaczego kapelusza próbuje protestować. James Fraser bił brawo, a kiedy ich spojrzenia się spotkały, wypowiedział jedno trzysylabowe słowo, które zrozumiała bez trudu. „Słonina”.

Aureliana już dawno nauczyła się nie płakać pod presją. Nie tylko dlatego, by nie dawać satysfakcji swym prześladowcom, ale także z tego względu, że – jak odkryła – im mniej reagowała na ich zaczepki, tym szybciej tracili zainteresowanie. Nie widziała powodu, by teraz złamać tę zasadę i rozpłakać się przed wrogim tłumem.

Niestety, dokładnie w chwili, gdy podjęła tę pełną godności decyzję, w lewe oko trafiło ją kokosowe ciastko i łzy popłynęły same.

Rozdział 1

Anna zostawiła za sobą przejmujący jesienny chłód i wcisnęła się w parne ciepło restauracji. Wnętrze rozbrzmiewało gwarem rozmów i głośną muzyką, wyraźnie świadczących o tym, że rozpoczął się weekend.

– Proszę stolik dla dwóch osób! – zawołała Anna, czując, jak ogarnia ją zdenerwowanie i oczekiwanie podszyte odrobiną sceptycyzmu. W dziedzinie nieudanych randek osiągnęła wysoki poziom zaawansowania.

Z doświadczenia wiedziała, że aby opanować nerwy, najlepiej wybrać jakąś zatłoczoną i nie nazbyt romantyczną knajpkę. Plusem w tym wypadku były też wspólne talerze pojawiające się na stole w różnych momentach. Przy tradycyjnych trzech daniach nie było nic gorszego niż nieudana randka, niemożność wyrwania się z odrętwiającego koszmaru tych niekończących się „Naprawdę?” i „Skąd jesteś?”, nim wreszcie nadejdzie pora na „Ja poproszę tylko espresso”.

Oczywiście, można się wybrać po prostu na drinka i w ogóle zrezygnować z jedzenia. Anna wyleczyła się jednak z alkoholu na pusty żołądek, odkąd pewnego razu obudziła się na końcu linii metra Central z nader mglistymi wspomnieniami tego, jak się tam znalazła, trzymając plastikowy kubełek na lód w kształcie ananasa i komórkę z jedenastoma esemesami o treści coraz bardziej nieskładnej i pornograficznej.

Onieśmielająco młoda i atrakcyjna kelnerka zanotowała jej nazwisko i poprowadziła ją do ciemnej piwnicy. Anna stanęła w tłumie ludzi w garniturach i garsonkach, którzy ewidentnie przyszli tu prosto z pracy i teraz trzema rozgadanymi rzędami otaczali bar. Zastanawiała się, czy ten wieczór będzie mogła zaliczyć do udanych.

Przez „udany wieczór” rozumiała taki, o którym w jej fantazjach pewnego dnia wspomni drużba wygłaszający uroczystą mowę we wspaniałej sali weselnej, stojąc w promieniach słońca wpadających do środka przez wielodzielne okna.

„Jeśli ktoś z was jeszcze tego nie wie, to Neil poznał Annę i umówił się z nią na pierwszą randkę przez internet. Jak słyszałem, spodobało mu się jej błyskotliwe poczucie humoru oraz to, że sama bez proszenia postawiła mu drinka”. (Pauza na szmer rozbawienia).

W końcu, częściowo krzycząc, częściowo wymachując rękami, zdołała zamówić coś dla siebie i faceta, z którym się umówiła, a potem poszukała wolnego kawałka sali.

No dobra, napomniała się w duchu, internetowa randka zasadniczo stanowi rozmowę kwalifikacyjną przed ewentualnym bzykaniem. Czy samo w sobie nie jest to wystarczająco stresujące, by jeszcze się przejmować wyimaginowanym ślubem? Anna bynajmniej nie myślała obsesyjnie o małżeństwie dla samego małżeństwa – chciała tylko znaleźć kogoś, kto byłby dla niej ważny. Miała trzydzieści dwa lata, a temu sukinsynowi wcale się nie spieszyło. Tak bardzo się ociągał, że podejrzewała, iż zabłądził gdzieś po drodze i przez przypadek ożenił się z kimś innym.

Rozglądała się w tłumie za twarzą, która by choćby mgliście przypominała tę ze zdjęć, jakie oglądała. W piwnicy było ciemno, w dodatku Anna przyzwyczaiła się już, że fotografie zamieszczane w internetowych profilach mają się nijak do rzeczywistości. Sama do swojego wybrała kilka, na których wyglądała dobrze, ale w miarę prawdziwie, by uniknąć przerażającej perspektywy tego, że kiedy się zjawi na randce, facetowi zrzednie mina na jej widok. Mężczyźni, jak przypuszczała, myślą bardziej pragmatycznie: jeśli już się znajdą razem z tobą w jednym pokoju, ich charyzma może wziąć górę.

– Cześć, to ty jesteś Anna?

Udało jej się obrócić o dziewięćdziesiąt stopni i dojrzeć wesołego, na oko nieszkodliwego mężczyznę o lekko przerzedzonych brązowych włosach, który z zachwytem uśmiechał się do niej w mroku. Miał na sobie kurtkę Berghaus. Ubranie turysty łażącego po górach, mimo że w tym momencie bynajmniej nie zajmował się turystyką. Hmmm.

„W pierwszej chwili Anna nie bardzo wiedziała, co sądzić o stylu ubierania się Neila. Miło mi oznajmić, że na dzisiejszy dzień to ona wybrała mu strój, bo inaczej pewnie by się zjawił na własnym ślubie w goreteksie…”.

Tak czy owak, wyglądał na człowieka przystępnego i budzącego zaufanie, a kiedy się uśmiechał, widać mu było szczelinę między zębami. To akurat nie stanowiło dla niej problemu – jeśli chodzi o męską urodę, Anna nie była ani trochę wybredna. Prawdę mówiąc, do wyjątkowo urodziwych mężczyzn podchodziła wręcz z podejrzliwością.

– Jestem Neil – przedstawił się, podając jej dłoń i przelotnie całując Annę w policzek.

Zaproponowała mu trzymane w ręce negroni.

– Co to jest? – spytał.

– Gin z campari. Popularny drink z mojej ojczyzny.

– Obawiam się, że wolę piwo.

– O. – Anna cofnęła dłoń i poczuła się głupio.

„Na litość boską, nie mógłbyś się napić z grzeczności? – pomyślała. A potem: – Może kiedyś oboje będziemy się z tego śmiać”.

„Zdaje się, że dla Anny wielkim szokiem było odkrycie, iż Neil nie pija koktajli. Zrobił też na niej wrażenie tym, że zaraz zniknął w poszukiwaniu piwa. Tak to sobie zawczasu zaplanowałeś, Neil?”. (Pauza, by goście znów mogli dać wyraz swemu rozbawieniu).

Anna wychyliła swoje negroni i szybko zabrała się do drugiego drinka. W tej chwili, z dudniącą jej w uszach Madonną z lat osiemdziesiątych, czuła się londyńską singielką w stanie czystym. Było to dla niej uczucie aż nazbyt znajome – doznanie intensywnej samotności w sali tak zatłoczonej, że jeszcze trochę i zostaną w niej złamane przepisy przeciwpożarowe, wrażenie, jakby życie toczyło się gdzie indziej. Dokładnie wtedy, gdy powinna się znajdować w pulsującym centrum wszystkiego.

Nie! Myśl pozytywnie. Anna powtarzała mantrę, którą ćwiczyła już z tysiąc razy: ileż to szczęśliwych par zabawia towarzystwo przy stole opowieścią o tym, jak na pierwszy rzut oka nie wydali się sobie szczególnie interesujący? Czy wręcz się sobie nie spodobali?

Nie chciała się stać jedną z tych kobiet, które wypisują w punktach na kartce swoje oczekiwania, a potem u każdego faceta znajdują taki czy inny mankament. To tak, jakby ktoś mierzył miejsce na nową lodówkę i narzekał, że zamrażalnik ma nieodpowiednią wielkość.

Poza tym nie potrzebowała wielu internetowych randek, by zdać sobie sprawę, że zauroczenie kimś od pierwszego wejrzenia, czego tak bardzo pragnęła, po prostu nie istnieje. Jak zawsze powtarzała jej mama, aby rozpalić ogień, trzeba pocierać patyki.

– Przepraszam, ale po paru takich drinkach zwaliłbym się pod stół. Koktajle tak na mnie działają – powiedział Neil, kiedy wrócił ze szklanką birra moretti. Każdą cząstką swej jaźni Anna pragnęła, by okazał się sympatyczny i żeby razem miło spędzili czas.

– No tak, jutro pewnie będę żałowała, że nie poszłam za twoim przykładem – zawołała Anna, przekrzykując muzykę, a Neil uśmiechnął się w odpowiedzi. Poczuła, że samą siłą woli zdoła sprawić, by ta randka należała do udanych.

Neil pisał artykuły do czasopisma o tematyce biznesowo-technicznej i – sądząc po tym, czego Anna zdążyła się o nim dowiedzieć korespondencyjnie – sprawiał wrażenie faceta przyzwoitego, miłego w obyciu i solidnego, kogoś, po kim właściwie można by się spodziewać, że ma żonę, dzieci i chatę.

Rozmawiali ze sobą przez internet bardzo krótko. Anna zraziła się do zbyt długich wirtualnych flirtów od czasu niezwykle bolesnego rozczarowania, jakim okazał się dla niej pewien szkocki pisarz imieniem Tom. Pisywali do siebie miesiącami, zauroczył ją dowcipem, urokiem osobistym i literackimi aluzjami. Złapała się na tym, że nie może się doczekać sygnału powiadomienia o nadejściu kolejnej wiadomości od niego. Była w nim już na wpół zakochana, kiedy w końcu postanowili się spotkać i dopiero wtedy, gorąco ją przepraszając, wyjawił, że: a) ma za sobą pobyt w zamkniętym szpitalu psychiatrycznym Rampton dla osób szczególnie niebezpiecznych; b) ma również „jakby żonę”. Po tym wszystkim Anna zmieniła swój jakby adres na Gmailu.

Kiedy alkohol zaczął działać, odkryła, że bawią ją opowieści Neila o odczytach, prelekcjach i szemranych guru uczących o tym, jak zostać milionerem. Gdy wreszcie dostali stolik i zamówili solidny podkład pod alkohol, to znaczy klopsiki, kałamarnice i pizzę, Anna przekonywała już samą siebie, że może Neil jest dokładnie takim budzącym zaufanie kandydatem, jakiego szuka.

– Anna to chyba nie jest typowo włoskie imię? – spytał Neil, kiedy oboje zajadali się krążkami smażonych kałamarnic, maczając je w miseczce z sosem czosnkowym.

– To skrócona forma od Aureliany. Zmieniłam je sobie po szkole. Wydawało mi się zbyt… bo ja wiem… kwieciste – wyjaśniła, podkładając pod widelec dłoń, ponieważ kawałek kałamarnicy w ostatniej chwili najwyraźniej usiłował powrócić do morza. – A w gruncie rzeczy nie ma we mnie nic szczególnie kwiecistego.

– No fakt. Widzę – stwierdził Neil, co zabrzmiało odrobinę zarozumiale.

Wolną ręką mimowolnie dotknęła włosów, jak zwykle niedbale związanych. Może powinna była coś więcej z nimi zrobić. I nie ograniczać się z makijażem do czerwonawego balsamu do ust, nałożonego pospiesznie w trakcie jazdy metrem. Zawsze jednak uważała, że powinna od razu zaprezentować się taką, jaką zamierza być. Nie ma sensu robić z siebie wielkiej laski tylko po to, żeby później rozczarować faceta.

– Nawiasem mówiąc, te wieprzowe klopsiki z włoskim koprem są najlepsze – zmieniła temat. – Próbowałam już wszystkich i mogę polecić.

– Często tu bywasz? – spytał łagodnie Neil, a Anna poruszyła się niespokojnie.

– Dosyć. Ze znajomymi i na randkach.

– W porządku. Oboje jesteśmy już po trzydziestce. Nie musisz przede mną udawać rumieniącego się niewiniątka – powiedział i to zwrócenie uwagi na skrępowanie Anny niezbyt jej się spodobało. A może tylko nieudolnie próbował sprawić, by poczuła się swobodniej?

Rozmowa urwała się w trakcie hałaśliwego kawałka Prince’a, jednego z tych, w których piskliwym i rozgorączkowanym głosem śpiewał, że pragnie robić z kobietą jakieś sprośności.

– Prawdę mówiąc, jestem poli – wyznał Neil.

„Że co? Jaki znów poli?!”.

– Kim? – Anna z uniesionym widelcem pochyliła się gwałtownie w jego stronę, by lepiej słyszeć w hałasie.

– Poligamistą. Wielu partnerów, którzy wszystko o sobie nawzajem wiedzą – wyjaśnił.

– Aha. Rozumiem!

– To dla ciebie problem?

– Jasne, że nie! – zapewniła go chyba aż nazbyt entuzjastycznie. Grzebiąc w resztkach na talerzu, równocześnie pomyślała: „No nie wiem”.

– Nie wierzę, że monogamia to nasz naturalny stan, choć zdaję sobie sprawę, że mnóstwo ludzi właśnie tego szuka. Ale z kimś odpowiednim jestem gotów spróbować – uśmiechnął się.

– To dobrze o tobie świadczy.

– I może powinienem też wyznać, że lubię sado-maso w łagodnej formie. Zdecydowanie hetero, ale z pieprzykiem.

Anna posłała mu krzywy uśmiech, zastanawiając się, czy powiedzieć: „Przepraszam, ale nie znam się na tych wszystkich perwersjach”. Co niby ma zrobić z tymi informacjami? Nie ulegało wątpliwości, że na randkach w ciemno do spraw intymnych przechodzi się bardzo szybko.

– Chodzi mi o to, że nie jestem jakoś wyjątkowo zaawansowany w te klocki – ciągnął Neil. – Próbowałem już figgingu. Ale golenia goryla jeszcze nie zaliczyłem, cha, cha, cha.

Mówił o seksie z goleniem i zwierzętami. I o figach, jeśli dobrze interpretowała ten „figging”. Anna nie była już rozczarowana. Rozczarowanie zostawiła za sobą na poprzednim skrzyżowaniu. Teraz mijała właśnie potężne oszołomienie i zanosiło się na to, że pędząc dalej z tą prędkością, na najbliższym zjeździe skręci z autostrady, by zatrzymać się na postój.

– A ty? – spytał Neil.

– Co?

– Co ciebie kręci?

Anna otwarła usta, by odpowiedzieć, i zawahała się. W normalnych okolicznościach rzuciłaby: „to nie twój interes”. Ale przecież spotkali się na randce i poniekąd to był jego interes. – Hm… Zwyczajny seks.

„Zwyczajny seks”. O Boże. Była nieprzygotowana i zbyt rozluźniona. Przypomniało jej to tę sezonową pracę w kinie któregoś lata, kiedy podczas żartobliwej rozmowy kwalifikacyjnej zapytano ją: „Gdyby pani osobowość była czymś, co się je w kanapce, to co by to było?”. Poczuła kompletną pustkę w głowie i odparła: „Ser”. „Po prostu ser?”. „Po prostu ser”. „Ponieważ...?”. „Jest normalny”. Normalny ser i zwyczajny seks. Nie powinna była nawet zaglądać do internetu.

Neil przyglądał jej się znad krawędzi szklanki z wodą.

– W porządku. Z twojego profilu wywnioskowałem, że jesteś heteronormatywna, ale z jakiegoś powodu mogą być ci nieobce pewne elementy transgenderyzmu.

Anna nie chciała się przyznać, że nie rozumie, co znaczą kluczowe pojęcia przywołane w tym zdaniu.

– Przepraszam, jeśli wydaje ci się to trochę napastliwe – ciągnął Neil. – Zdecydowanie opowiadam się za uczciwością. Moim zdaniem większość związków nie udaje się z powodu kłamstw, hipokryzji i pozowania na kogoś innego, niż się jest w rzeczywistości. Znacznie lepiej od razu się określić, „Oto, kim jestem”, i otworzyć się całkowicie, niż potem na czwartej randce wyskoczyć z pytaniem w rodzaju… – Neil uniósł ręce i z pokrzepiająco promiennym uśmiechem dokończył: – Czy lubisz zabawy z sikaniem?

„Tak więc, panie i panowie, kielichy w dłoń i wznieśmy toast za szczęśliwą parę, Neila i Annę. Wypijmy do dna za spłonioną pannę młodą. Pełny pęcherz przyda jej się na później”. (Oklaski).

Rozdział 2

– Dobra, poszukam w Google’u, o co chodzi z tym pieprzeniem o goleniu goryla. – Michelle zmrużyła oczy nad ekranem swojego iPhone’a. W drugiej ręce trzymała zapalonego marlboro light, z którego w pustej jadalni unosiła się smużka dymu.

Gdyby nie to, że na koniec wieczoru w razie czego mogła uciec do przyjaciół, Anna nie poradziłaby sobie z tyloma nieudanymi randkami. Na szczęście pracowali w takich godzinach, że znacznie łatwiej było się z nimi spotkać na drinka przed snem, niż wybrać się gdzieś na wspólną kolację.

Michelle prowadziła restaurację Pantry przy Upper Street w Islington, w której serwowano „tradycyjne brytyjskie dania w oryginalnym ujęciu”. Był to zabytkowy lokal z wiekowymi żyrandolami, palmami w donicach i drewnianą boazerią kremowego koloru. Miejsce tego rodzaju, w jakich bohaterki w serialach BBC przeżywają wojenne romanse z mężczyznami imieniem Freddy i gdzie rozmawia się o „transakcjach, które nie wypaliły”.

Pracujący tam Daniel, od lat zaprzyjaźniony z Michelle, należał do tych na wpół słynnych maître d’hôtel, o których w „Time Out” piszą, że mają „osobowość”. Słowo to bywa eufemistycznym synonimem „irytującego pacana”, ale Daniel naprawdę wyróżniał się urokiem osobistym i autentyczną ekscentrycznością.

Po części świadczył o niej jego wygląd: bujna czupryna w kolorze piasku, krzaczasta broda i silnie powiększające okulary, które sprawiały, że oczy miał wielkie jak u bohaterów kreskówek. Przypominał lwa ze Zwariowanych melodii skrzyżowanego z profesorem uniwersytetu otwartego. Ubierał się niczym pan Ropuch z O czym szumią wierzby, w staromodne tweedowe garnitury, mówił zaś w stylu podniosłym, niedzisiejszym, jak jakiś młody Alan Bennett[2].

2) Alan Bennett – brytyjski dramaturg, scenarzysta, pisarz i aktor urodzony w 1934 r.

Kiedy Michelle kończyła pracę, spotykali się często we troje na drinka. Rozsiadali się na kanapach dla czekających gości, podczas gdy na stołach dopalały się pękate świece. W białym kitlu szefa kuchni i kuchennych chodakach Michelle wyglądała bardzo profesjonalnie. Lśniące włosy nosiła krótko ścięte, na pazia, zaczesane za uszy i ufarbowane w dokładnie tym samym odcieniu czerwieni, jaki można zobaczyć w hinduskich restauracjach na kurczaku tandoori. Miała olbrzymie oczy koloru orzechów laskowych, wydatne malarskie usta, posągową figurę i pokaźne piersi. Supermodelka, aczkolwiek nie z tej epoki. Trafiła na czasy, w których ludzie nazywali ją pięknością, ale „trochę przy kości”.

– Może to nic zboczonego – odezwał się Daniel, zamiatając podłogę w drugim końcu sali. – Może wszyscy prócz nas golą goryle, tańczą kaczuszki i… duszą zająca?

– Miałam już w menu potrawkę z zająca i zapewniam was, że nie nadaje się na seksualny eufemizm, biorąc pod uwagę, ile się przy tym trzeba babrać we krwi – odparła Michelle, wciąż wpatrzona w telefon.

Daniel odstawił miotłę i dołączył do nich.

– Ktoś mi dziś zadał pytanie, dlaczego nie noszę siatki na włosy – rzucił bez związku, nalewając porto z butelek stojących na niskim stoliku.

– Co takiego? Kto? Spytałeś go, czy mu się wydaje, że przyszedł do zakładów mięsnych? – zainteresowała się Michelle.

– Chodziło o włosy na głowie czy o brodę? – spytała Anna.

– O brodę też. Uważał, że to niehigieniczne.

– Siatka na brodę? Bo przecież nic tak nie podnosi na duchu jak kelner serwujący ci jedzenie w maseczce chirurgicznej – stwierdziła Michelle. – Czekaj, kto cię o to pytał? Przypadkiem nie ten gość przy piątce? Ten weganin uczulony na pszenicę, który zażyczył sobie, żeby w sałatce ze stiltona i orzechów zamiast sera dać mu więcej sałatki?

– Zgadza się.

– Skąd wiedziałam? Banda upierdliwców.

– Nie chciał sera? – zdziwiła się Anna. Była już tak pijana, że z trudem zbierała myśli.

– To wkurzająca moda z Ameryki. Zachowują się jak w barze kanapkowym. „Musztardy nie trzeba, proszę dołożyć więcej pikli” – wyjaśniła Michelle.

– Obawiam się, że na dobre wkroczyliśmy w epokę rozkapryszonych sukinsynów i nic na to nie poradzimy – podsumował Daniel.

Z powodu sepleniącego akcentu z Yorkshire zabrzmiało to tak niewyraźnie, że spokojnie mogliby puścić jego wypowiedź w publicznym radiu. Na tym, pomyślała Anna, polega sekret Daniela, który potrafi załagodzić każdy konflikt. Jakichkolwiek słów używał, ton jego głosu zawsze pozostawał bardzo uprzejmy.

Michelle przesunęła palcem wskazującym po ekranie telefonu.

– Znalazłam! Golenie goryla… No nie… – jęknęła w trakcie czytania. – Mam wątpliwości, czy nasi dziadkowie za to oddawali życie.

– Mówił, że to akurat go nie kręci? – zapytał Daniel.

– Nie połapałeś się, Dan? Klasyczna technika obłaskawiania. Najpierw wspomnij o czymś niby w żartach. – Michelle pokręciła głową. – Przygotuj się, to coś obrzydliwego związanego ze spermą. – Obróciła ekran telefonu w stronę Anny, która zmrużyła oczy, przeczytała tekst i skrzywiła się.

– Mam sprawdzić figging? – spytała Michelle.

– Nie! Nie zamierzam nigdy próbować żadnego figgingu! Chcę poznać miłego faceta, który miałby…

(fragment)…

.

.

.

Całość dostępna w wersji pełnej

Rozdział 3

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 4

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 5

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 6

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 7

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 8

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 9

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 10

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 11

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 12

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 13

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 14

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 15

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 16

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 17

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 18

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 19

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 20

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 21

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 22

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 23

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 24

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 25

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 26

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 27

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 28

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 29

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 30

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 31

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 32

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 33

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 34

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 35

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 36

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 37

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 38

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 39

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 40

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 41

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 42

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 43

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 44

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 45

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 46

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 47

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 48

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 49

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 50

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 51

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 52

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 53

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 54

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 55

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 56

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 57

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 58

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 59

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 60

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 61

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 62

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 63

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 64

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 65

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 66

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 67

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 68

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 69

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Rozdział 70

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

Podziękowania

(fragment)…

.

.

.

Rozdział dostępny w wersji pełnej

O autorce

Mhairi McFarlane studiowała anglistykę na Uniwersytecie w Manchesterze, a po ukończeniu studiów krótko pracowała jako dziennikarka. Obecnie mieszka w Nottingham. To jej druga książka.

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Podziękowania

O autorce