Copyright © 2012 by Abbi Glines

Copyright for Polish translation © Wydawnictwo Pascal sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Because of Low

Tytuł: Wybierz mnie

Autor: Abbi Glines

Tłumaczenie: Agnieszka Skowron

Redakcja: Klaudia Tyliba

Korekta: Aleksandra Tykarska

Projekt graficzny okładki: Jessica Handelman

Opracowanie graficzne okładki: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

Zdjęcie na okładce: © 2013 by Michael Frost

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016

ISBN 978-83-7642-846-8

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Mojej najlepszej przyjaciółce,
Monice Tucker.

Dziękuję Ci za wysłuchanie
wszystkich moich pomysłów,
i za to, że zawsze przy mnie jesteś.

Gdybym wiedział, kim jest, kiedy ją poznałem, czy wszystko potoczyło by się inaczej? Szczerze, nie jestem w stanie powiedzieć. W  momencie, kiedy Willow pojawiła się w moim życiu, wszystko się zmieniło. Gdy moja rodzina rozpadła się na kawałki, ona była moim jedynym stałym punktem odniesienia. Moim filarem, moją kotwicą. Potem to, kim była, zmieniło się w mój najgorszy koszmar. Nie mogłem mieć wszystkiego. Musiałem wybrać. Willow albo moja rodzina. Nie było innego wyjścia.

Rozdział I

Marcus

Powrót do domu był naprawdę do bani. Wszystko w tym mieście przypominało mi o tym, dlaczego tak bardzo chciałem się stąd wydostać. W Tuscaloosie miałem swoje życie, to była moja ucieczka. Tutaj byłem tylko Marcusem Hardym. Nieważne, gdzie się zjawiałem, ludzie zawsze mnie rozpoznawali. Znali moją rodzinę. A teraz… plotkowali na jej temat. I właśnie dlatego musiałem wrócić. Zostawienie siostry i matki, by same stawiały temu czoła, nie wchodziło w rachubę. Skandal, który lada moment miał się rozpętać, odebrał mi wszystkie opcje. I wolność. Póki co, o sprawie wiedziało tylko kilka osób, ale to tylko kwestia czasu. Wkrótce całe Sea Breeze w Alabamie dowie się, co robił mój ojciec – a raczej kogo robił. Król dealerów Mercedesa na całym wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej był wystarczająco dobrym tytułem dla niewiele ode mnie starszej naciągaczki, żeby wskoczyć do łóżka mojego drogiego ojczulka. Kiedy jeden jedyny raz widziałem tę niszczycielkę cudzych rodzin, jak pracowała za biurkiem, zaraz obok biura mojego ojca, czułem, że coś jest nie tak. Była młoda, piekielnie seksowna i najwyraźniej głodna gotówki.

Tata nie umiał utrzymać ptaka w spodniach, a teraz mama i siostra będą musiały zmierzyć się z piętnem, jakie się z tym wiąże. Ludzie zaczną współczuć mamie. To wydarzenie było dla niej już wystarczająco druzgocące, a nie wiedziała jeszcze, że ta druga dopiero co stała się kobietą. Moja młodsza siostra, Amanda, przyłapała tę parkę na gorącym uczynku, kiedy mama wysłała ją z obiadem do biura taty. Zadzwoniła do mnie tamtej nocy, płacząc histerycznie. Wymigałem się od szkoły, spakowałem swoje rzeczy i pojechałem do domu. Nie było innej możliwości. Moja rodzina mnie potrzebowała.

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z ponurych rozmyślań, wstałem więc i poszedłem sprawdzić, jakaż to laska szuka Cage’a tym razem. Przez życie tego gościa paraduje niekończąca się kolejka dziewczyn. Mój współlokator jest podrywaczem. Największym jakiego znam. Przy nim Preston, mój najlepszy przyjaciel, wypada zadziwiająco blado. Nacisnąłem klamkę i z całym impetem otworzyłem drzwi, nie patrząc wcześniej przez judasza.

I tu czekała mnie prawdziwa niespodzianka. Byłem przygotowany na to, by powiedzieć kolejnej wysokiej, smukłej, z wielkim-ale-sztucznym biustem, ubranej w prawie nic, czekającej za drzwiami lasce, że Cage jest zajęty z inną, podobną do niej przedstawicielką płci pięknej. Tylko że przede mną stał bardzo naturalny, prawie pulchny rudzielec. Patrzyła na mnie przekrwionymi oczami, a po policzkach płynęły jej łzy. Nie miała rozmazanego tuszu. Jej włosy nie były specjalnie ułożone, ale związane z tyłu w zwykły kucyk. Miała na sobie dżinsy i coś, co wydawało mi się oryginalną koncertową koszulką AC/DC Back in Black. Pępek przykuwał uwagę do płaskiego, opalonego brzucha. Jej ubrania nie były obcisłe. No, może spodnie były dosyć dopasowane, ale bardzo ładnie przylegały do jej bioder. Mój zachwyt jej nogami skończył się w momencie, gdy zobaczyłem walizkę, której uchwyt mocno ściskała w dłoni.

– Zastałam Cage’a? – Choć głos jej się łamał, nadal brzmiał bardzo melodyjnie. Miałem spory problem z przetrawieniem tego, że ta dziewczyna była tu dla Cage’a. Zupełnie nie była w jego typie. Całkiem naturalna, bez dodatkowych poprawek czy ulepszeń. Wszystko, począwszy od gęstych ciemnomiedzianych włosów po trampki, krzyczało: NIE JESTEM TYPEM CAGE’A. A to, że miała przy sobie walizkę, no cóż, nie wróżyło niczego dobrego.

– Hmm, nie.

Jej ramiona opadły i usłyszałem wyraźny szloch. Mała, delikatna dłoń podniosła się, żeby zakryć usta, jakby sama siebie chciała uciszyć. Nawet jej paznokcie były eleganckie. Nie za długie, z gładkimi, zaokrąglonymi końcami, pociągnięte delikatnym różowym lakierem.

– Zostawiłam telefon u mojej siostry – westchnęła wreszcie. – Muszę do niego zadzwonić. Czy mogę wejść?

Cage wyszedł gdzieś z modelką strojów kąpielowych, którą najwyraźniej pociągali bejsboliści grający dla drużyny uniwersyteckiej. Podejrzewałem, po tym, co mi opowiadał, że raczej nie wróci na noc. Nigdy nie odbierze od niej telefonu, a ja po prostu nie mogłem znieść myśli o tym, że ta dziewczyna mogłaby się jeszcze bardziej zasmucić. Okropna myśl przemknęła mi przez głowę: Oby tylko nie chodziło o wpadkę. Czy on nie widział, jak cholernie była niewinna?

– Hmm, taa, ale nie wiem, czy odbierze. On jest zajęty… dziś wieczorem.

Uśmiechnęła się cierpko i przytaknęła, wpraszając się do środka.

– Wiem, czym jest tak zajęty, ale ze mną porozmawia.

Brzmiała raczej pewnie. Cóż, ja nie byłem o tym aż tak przekonany.

– Masz może komórkę, z której mogłabym zadzwonić?

Sięgnąłem do kieszeni dżinsów i podałem jej telefon, nie chcąc się z nią sprzeczać. Przestała w końcu płakać i chciałem, żeby tak zostało.

– Dzięki. No to dzwonię.

Patrzyłem, jak podchodzi do sofy i z głośnym hukiem rzuca na podłogę walizkę, a potem usadawia się na wysłużonych poduszkach, jakby gościła tu już wielokrotnie. Jako że wprowadziłem się dopiero dwa dni temu, nie mogłem wiedzieć, czy rzeczywiście bywała tutaj wcześniej. Cage był znajomym znajomego i szukał współlokatora. Ja potrzebowałem czegoś na już, a jego mieszkanie było całkiem przyjemne. Preston i Cage grali w tej samej drużynie uniwersyteckiej. Kiedy mój kumpel usłyszał, że potrzebuję mieszkania, zadzwonił do Cage’a i umówił nas na spotkanie.

– To ja. Kiedy uciekałam, zostawiłam swój telefon. Nie ma cię tu, ale twój współlokator mnie wpuścił. Zadzwoń do mnie. – Pociągnęła nosem się rozłączyła.

Zafascynowany obserwowałem, jak zaczęła pisać do niego wiadomość. Ona naprawdę wierzyła, że ta męska dziwka oddzwoni, jak tylko odczyta jej SMS-a. Byłem zaintrygowany i z każdą minutą coraz bardziej zaniepokojony.

Skończywszy, oddała mi telefon. Na jej zapłakanej czerwonej twarzy pojawił się delikatny uśmiech, ukazując dołeczki w policzkach. Cholera, to było naprawdę urocze.

– Dzięki. Masz coś przeciwko, żebym tu zaczekała, aż do mnie oddzwoni?

Pokręciłem głową.

– Nie, absolutnie. Napijesz się czegoś?

Przytaknęła i wstała z sofy.

– Tak, ale sama sobie wezmę. Moje napoje są na dolnej półce, za piwami.

Zmarszczyłem brwi i poszedłem za nią do kuchni. Otworzyła lodówkę i schyliła się, żeby wyciągnąć swój ukryty napój. W tej pozycji trudno było przeoczyć jej tyłek – zwłaszcza w tych dopasowanych, przetartych dżinsach. Był idealny, w kształcie serca, i choć nie była specjalnie wysoka, jej nogi sięgały nieba.

– Tu jest. Cage musi iść do sklepu uzupełnić zapasy. Chyba pozwala swoim jednonocnym zdobyczom pić moje Jarritos[1].

1) Meksykański napój owocowy (przyp. tłum.).

Miałem dosyć zgadywanek. Musiałem wiedzieć, kim właściwie jest ta kobieta. Na pewno nie jedną z jego dziewczyn. Czyżby to była owa siostra, z którą umawiał się Preston? Miałem cholerną nadzieję, że nie. Byłem nią naprawdę zainteresowany, a nie interesowałem się nikim już od dłuższego czasu – odkąd ostatnia dziewczyna złamała mi serce. Już chciałem zapytać, skąd zna Cage’a, kiedy mój telefon zaczął dzwonić. Podeszła do mnie i wyciągnęła dłoń. Dziewczyna naprawdę myślała, że to Cage. Spojrzałem na wyświetlacz i okazało się, że faktycznie dzwoni mój współlokator. Chwyciła aparat.

– Hej… Ona jest takim samolubnym pajacem… Nie mogę tam zostać, Cage… Nie chciałam zostawiać tam telefonu. Byłam po prostu smutna… Tak, twój nowy współlokator to miły gość. Był bardzo pomocny… Nie, nie kończ swojej randki. Ulżyj sobie. Poczekam… Przysięgam, że tam nie wrócę. Ona jest, jaka jest, Cage… Ja po prostu jej nienawidzę. – Znów usłyszałem tłumiony szloch w jej głosie. – Nie, nie, naprawdę, wszystko okej. Potrzebuję cię zobaczyć… Nie rób tego. Odejdę… Cage… Nie… Cage… Okej, w porządku.

Podała mi telefon.

– Chce z tobą rozmawiać.

Czegoś takiego się nie spodziewałem. Dziewczyna musiała być jego siostrą.

– Hej.

– Posłuchaj, muszę mieć pewność, że Low zostanie tam, gdzie jest, dopóki nie wrócę do domu. Jest zdenerwowana i nie chcę, żeby sobie poszła. Daj jej jeden z tych meksykańskich drinków z lodówki. Są za piwami, na dolnej półce. Muszę je ukrywać przed laskami, które do mnie przychodzą. Wszystkie kobiety szaleją za tym paskudztwem. Włącz telewizor, rozerwij ją, cokolwiek. Jestem dziesięć minut drogi od domu, ale już wkładam dżinsy i wracam. Pomóż jej skupić się na czymś innym, tylko jej nie dotykaj.

– Ach, okej, jasne. To twoja siostra?

Cage zaśmiał się do telefonu.

– No coś ty, to nie jest moja siostra. Siostrze nie kupiłbym ulubionego napoju i nie przerwałbym akcji w trójkącie, żeby do niej oddzwonić. Low jest dziewczyną, z którą się ożenię.

Nie miałem na to żadnej odpowiedzi. Spojrzałem na nią – stała przy oknie, obrócona do mnie plecami. Długie i gęste miedziane loki, zakręcone na końcach, sięgały środka jej pleców. Ani trochę nie przypominała dziewczyn, z którymi zadawał się Cage. O co mu chodziło, kiedy mówił, że to dziewczyna, którą poślubi? To nie miało żadnego sensu.

– Zatrzymaj ją tam. Jestem w drodze.

Rozłączył się.

Rzuciłem telefon na stół i nadal stałem w miejscu, gapiąc się po prostu na jej plecy. Odwróciła się powoli i przez moment przyglądała mi się uważnie, aż wreszcie się uśmiechnęła.

– Powiedział ci, że mnie poślubi, prawda? – zapytała, śmiejąc się delikatnie i upiła nieco swojego napoju. – Szalony chłopak. Nie powinnam była go martwić, ale jest wszystkim, co mam.

Podeszła bliżej i usiadła na starej, wyblakłej, zielonej sofie, podkuliwszy nogi pod siebie.

– Nie martw się. Nie odejdę. Gdybym wyszła, Cage przetrząsnąłby dom mojej siostry, zapewne napędzając jej przy tym niezłego stracha. Mam już wystarczająco dużo problemów, kiedy w grę wchodzi moja siostra. Nie mam zamiaru napuszczać na nią Cage’a.

Powoli podszedłem do jedynego krzesła w pokoju i usiadłem na nim.

– Więc jesteście zaręczeni? – zapytałem, gapiąc się na jej serdeczny palec, na którym nie było żadnego pierścionka.

Ze smutnym uśmiechem pokręciła głową.

– Nigdy w życiu. Cage miewa szalone pomysły. To, że wypowiada je na głos, nie znaczy, że stają się one choćby prawdopodobne.

Uniosła brew i znów pociągnęła odrobinę napoju z butelki.

– To nie wyjdziesz za Cage’a? – Naprawdę chciałem, żeby mi to wyjaśniła, ponieważ byłem niezwykle zdezorientowany i bardziej niż trochę nią zainteresowany. Przygryzła dolną wargę i dopiero teraz zauważyłem, jak pełne były jej usta.

– Cage był moim „chłopcem z sąsiedztwa”, kiedy dorastałam. Jest moim najlepszym przyjacielem. Kocham go na zabój i naprawdę jest wszystkim, co mam. Jest jedyną osobą, na którą mogę liczyć. Nigdy nie byliśmy parą, ponieważ on wie, że nie będę się z nim kochać, a on potrzebuje seksu. Poza tym on jest zupełnie zakręcony na punkcie samej idei naszego związku i tego, że zanim się ze mną ożeni, wszystko się rozpadnie. Jest w nim jakiś irracjonalny strach, że mnie straci.

Czy ona wiedziała, że Cage posuwał więcej niż trzy różne laski w tym tygodniu i najwyraźniej zabawiał się w trójkącie, kiedy do niego zadzwoniła? Była o wiele lepsza od niego.

– Pozbądź się tej miny. Nie potrzebuję twojej litości. Wiem, jaki on jest. Wiem też, że zdajesz sobie sprawę, na jakie dziewczyny leci, i że nie wyglądam ani trochę jak one. Nie żyję w świecie fantazji. Jestem bardzo świadoma. – Przechyliła głowę i uśmiechnęła się do mnie słodko. – Nawet nie znam twojego imienia.

– Marcus Hardy.

– Więc Marcusie Hardy, jestem Willow Montgomery, ale wszyscy wołają na mnie Low. Miło mi cię poznać.

– Wzajemnie.

– Jesteś przyjacielem Prestona.

Przytaknąłem.

– Tak, ale nie miej mi tego za złe.

Zaśmiała się po raz pierwszy i zaskoczyła mnie nagła przyjemność, jaką odczułem, patrząc na ten prosty gest. Lubiłem jej śmiech.

– Nie będę. Preston nie jest aż taki zły. Lubi wykorzystywać ładną buźkę dla swoich korzyści, ale ja jestem poza jego radarem. Cage by go zabił, gdyby zaczął łypać na mnie tymi swoimi niebieskimi oczętami.

Czy to dlatego, że Preston był kobieciarzem? A może po prostu wzbudzał w Cage’u silniejszy instynkt opiekuńczy wobec Willow. Czy ten facet naprawdę myślał, że ona zaczeka, aż będzie gotowy się ustatkować i ją poślubić?

– Low! – zabrzmiał głos Cage’a, kiedy otworzyły się drzwi wejściowe do mieszkania. Rozejrzał się niespokojnie dookoła i od razu skupił wzrok na Willow.

– Boże, skarbie, tak się bałem, że uciekniesz. Chodź do mnie. – To był Cage, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. Najwyraźniej ten słodki mały rudzielec trafiał do niego jak nikt inny. Objął ją jedną ręką, drugą sięgnął w dół po zapomnianą już walizkę, po czym zaprowadził ją do swojego pokoju, szepcząc coś do ucha. Gdyby nie powiedziała mi wcześniej, że odmówiła mu seksu, to teraz zapewne wpadłbym w szał, że Cage będzie dotykał kogoś tak niewinnego jak ona, choć sam dopiero co zabawiał się w łóżku z dwiema laskami. A tak zżerała mnie tylko zwyczajna zazdrość, ponieważ wiedziałem, że przyjdzie mu ją tulić i słuchać jej melodyjnego głosu, kiedy będzie wypłakiwała swoje żale. To on będzie tym, który jej pomoże, nie ja. Dopiero co ją poznałem. Dlaczego więc, do cholery, tak mnie to męczy?

Rozdział II

Willow

Spojrzałam na Cage’a rozłożonego na podłodze koło łóżka. Po powrocie z nocnych wojaży jakimś cudem zdołał znaleźć kilka dodatkowych koców i poduszek. Śmierdział whisky i seksem. Nie pozwoliłam mu spać obok siebie, skoro chwilę wcześniej bzykał jakąś bezimienną laskę. Wariat. Powstrzymałam chęć odgarnięcia mu z czoła jego długich czarnych włosów. Musiałam wyjść, a gdybym go obudziła, próbowałby mnie zatrzymać. Moja siostra liczyła na to, że zajmę się dzisiaj swoją siostrzenicą, Larissą. Wciąż byłam na nią wściekła, ale Larissa była tylko dzieckiem, potrzebowała mnie. To nie jej wina, że jej mama jest takim samolubnym bachorem.

Wstałam, zdjęłam z łóżka narzutę i okryłam nią półnagie ciało Cage’a. W nocy rozebrał się do bokserek, żeby pozbyć się smrodu dymu, alkoholu i tanich perfum, którymi nasiąkły jego ubrania. To nie miało znaczenia, bo i tak nieprzyjemny zapach nadal się utrzymywał. Jego absurdalnie wyrzeźbiona klatka piersiowa zawsze była złociście brązowa. Jego mama była stuprocentową Indianką i to było widoczne na pierwszy rzut oka. Intensywnie niebieskie oczy Cage’a były jedyną cechą, jaką odziedziczył po ojcu. To jedna z wielu rzeczy, które nas łączą – nieobecność ojców w moim i jego życiu.

W walizce miałam tylko trzy zestawy czystych ubrań. Moje brudne ciuchy piętrzyły się w plastikowym koszu na bieliznę, który Cage trzymał w rogu pokoju. Naprawdę muszę znaleźć chwilę, żeby zrobić porządne pranie. Ze skromnego zasobu ciuchów wybrałam zwykłe dżinsy i koszulkę Hurricanes Baseball, którą dostałam od Cage’a, po czym szybko i cicho się ubrałam. Potem uczesałam włosy, zamknęłam walizkę i wrzuciłam do kosza brudne ubrania z poprzedniego dnia.

Delikatnie zamykając za sobą drzwi, żeby go nie obudzić, ruszyłam w kierunku kuchni. Potrzebowałam kawy. Chciałam też zostawić trochę przygotowanej dla Cage’a. Bóg jeden wie, jak bardzo będzie jej potrzebował po wczorajszej nocy.

– Myślałem, że wyszłaś wczoraj wieczorem.

Odwróciłam się i zobaczyłam siedzącego przy stole Marcusa Hardy’ego – popijał kawę i przeglądał gazetę. Naprawdę wolałabym, żeby nie był aż tak piekielnie przystojny. Marcus Hardy to zdecydowanie nie moja liga. Nie miałam zielonego pojęcia, jak Cage’owi udało się znaleźć takiego współlokatora. Preston musi być blisko z Marcusem, co w sumie jest dziwne, bo dorastał w takim samym środowisku jak Cage i ja.

– Hmm, nie, to był Cage.

Marcus skrzywił się i popatrzył z dezaprobatą, którą widziałam na jego twarzy już wczoraj. On naprawdę nie rozumiał naszego związku. Nie byłam pewna, czy nas ocenia, ale i tak mnie to irytowało. Nawet jeśli miał najpiękniejsze zielone oczy, jakie w życiu widziałam.

– Cage’a tu nie ma?

Pokręciłam głową.

– Jest, jest. Dostał wczoraj, hmm… telefon i musiał wyjść. Wrócił kilka godzin temu.

– Więc zostawił cię tutaj, kiedy on… wyszedł.

Westchnęłam i sięgnęłam po kubek, żeby nalać sobie kawy.

– Dokładnie.

– Właśnie miałem smażyć jajka i robić tosty. Masz ochotę?

Nie takiej odpowiedzi się spodziewałam. Myślałam, że będzie roztrząsał moje relacje z Cage’em. A on proponował mi śniadanie.

– Nie, dziękuję. Muszę zająć się dziś siostrzenicą. – Pokazałam mu swój kubek z kawą. – Wychodząc, zabieram ze sobą kawę, ale zawszę zwracam kubki.

Marcus wzruszył ramionami.

– Bez obaw. I tak nie są moje.

– Wiem. Kupiłam je Cage’owi, kiedy się tu wprowadzał.

Marcus wstał i podszedł do lodówki, by wyciągnąć z niej jajka i masło. Jeśli miałabym być wobec siebie zupełnie szczera, to musiałabym przyznać, że chciałam tam po prostu stać i patrzeć, jak gotuje. Potem zjeść z nim śniadanie i sprawdzić, czy dam radę sprawić, by się uśmiechnął. Byłam przekonana, że ma piękny uśmiech. I że te jego zielone oczy potrafią cudnie błyszczeć radością.

– Jesteś pewna, że nie możesz zostać? Moje umiejętności kulinarne są dość imponujące.

Marcus sięgnął do półki obok mnie. Poczułam zapach mydła wymieszany z wonią kawy i czymś, co przypominało mi ciepłe letnie dni. Powstrzymałam się od chwycenia go za koszulkę i zaciągnięcia się mocniej tym zapachem. Pomyślałby, że oszalałam. Zawsze uważałam, że zapach Cage’a po zwycięskim meczu był nie do przebicia. Ale pot, piwsko i papierosy to jednak żadna konkurencja dla czystego Marcusa Hardy’ego.

Okej, muszę już spadać.

– Hmm, okej, muszę już uciekać. Jeszcze raz dziękuję i może kiedyś skorzystam z tego zaproszenia na śniadanie. Muszę dostać się do mieszkania siostry, zanim ona zjawi się tu z dzieckiem na doczepkę.

Marcus spojrzał na mnie i zmarszczył delikatnie brwi. Wydawał się zmartwiony. Gdyby tylko ten facet wiedział, że to najmniejsze z moich zmartwień. Zastanawiałam się, co by pomyślał, gdyby się dowiedział, że nie mam gdzie mieszkać. Kanapa u siostry i łóżko u Cage’a to były na dzień dzisiejszy moje jedyne opcje. Podejrzewałam, że chciałby mi jakoś pomóc, i to mnie rozczulało. Potrząsnęłam głową, chcąc rozwiać tę iluzję Marcusa, którą sama sobie wymyśliłam. Minęłam jego i pyszne smakołyki, które przygotowywał, i skierowałam się do wyjścia.

– Poradzisz sobie? – zawołał, kiedy moja dłoń sięgnęła klamki. Uśmiechnęłam się. Miałam rację. Zależało mu. Ale z drugiej strony, faceci tacy jak on chcieli ratować cały świat.

– Jasne – odparłam, oglądając się za siebie i posyłając mu uśmiech, po czym wyszłam na zewnątrz, wracając do rzeczywistości.

– Gdzie ty się, do licha, podziewałaś? Nie, poczekaj, nie mówi mi. Znów wylądowałaś w łóżku Cage’a  Yorka. Zdajesz sobie sprawę, że nie możesz mnie oceniać, kiedy sama sypiasz z tą męską dziwką.

Ugryzłam się w język, żeby powstrzymać się od krzyku. Moja siostra była tak niezorientowana w tym, co dzieje się w moim życiu, że nawet nie była świadoma tego, jak bardzo się myli. Tak, Cage mógł być uważany za męską dziwkę, ale wybierał zawsze naprawdę gorące, seksowne dziewczyny. Całkiem wysoko stawiał poprzeczkę. Nigdy nie przestało mnie dziwić, że ludzie brali mnie za jeden z jego podbojów. Kompletnie nie pasowałam do profilu. Po pierwsze, wciąż utrzymywał ze mną kontakt. A nie robił tego nigdy, jeśli już panienkę zaliczył. Po drugie, nie byłam wystarczająco wysoka, byłam rudzielcem, moje biodra były zbyt szerokie, a piersi zbyt naturalne. Cage lubił sztuczne cycki. Dziwne, ale prawdziwe. W każdym razie moja siostra była żywym przykładem tego, na co leciał Cage. Prawda, też miała rude włosy, ale jej były naturalnie pofalowane, była wysoka i szczupła. Rudy wyglądał na niej lepiej niż na mnie. Jej rudy był seksowny. Mój niekoniecznie.

– Jestem przecież. Więc idź już, przestań przeklinać i krzyczeć przy Larissie. Cały tydzień pracowałam nad tym, żeby przestała mówić c-h-o-l-e-r-a, kiedy coś upuszcza.

Gdybym nie musiała zamartwiać się tym, że to słowo wejdzie na stałe do jej języka, uznałabym to zapewne za coś zabawnego. Siedziała na swoim wysokim krześle i upuszczała jedną chrupkę za drugą. Kiedy ta odbijała się od podłogi, mała krzyczała: „CHOLERA!”, klaskała w rączki i… powtarzała cały proces od początku. A to wszystko dzięki mojej uroczej siostrze, która krzyczała „cholera” za każdym razem, kiedy mała upuszczała jedzenie na ziemię. I tak moja siostrzenica zdecydowała, że to będzie doskonała zabawa.

– Nieważne, to było zabawne. Muszę lecieć. Zadzwoń do Janet Hall, tej kobiety, która w swoich żółtych włosach wiecznie ma wałki. Mieszka trzy domy stąd. Zapytaj, czy może jutro zająć się Larissą. Ty masz zajęcia, prawda?

Przytaknęłam.

– Tak.

Nie znosiłam zostawiać małej z tą kociarą. Ostatnim razem, kiedy tam była, wróciła do domu cała podrapana przez tysiące kotów, które się tam kręcą, o smrodzie kocich odchodów nawet nie wspomnę. Nie mogłam jednak opuścić zajęć czy nawet dostać mniej niż 5 z któregokolwiek kursu – odebraliby mi stypendium. A bardzo go potrzebowałam. W Faulkner podjęłam dwuletnie studia i tylko na tyle było mnie stać. Kiedy skończy się moje stypendium, będę musiała odłożyć edukację na bok. Chyba że udałoby mi się zdobyć kredyt studencki, ale zważywszy na to, że w tym momencie nie miałam nawet domu, było to mało prawdopodobne.

– Okej, już mnie nie ma. Nie dzwoń na komórkę, kiedy jestem w pracy. Jak będziesz miała jakieś problemy, sama je rozwiąż.

I już jej nie było. Żadnego buziaka dla Larissy. Nienawidziłam jej za to – zresztą nie tylko za to.

Moja mama zmarła na raka, kiedy miałam dwanaście lat, zostawiając mnie i siostrę zupełnie same. Tawny miała osiemnaście lat, kiedy przejęła nade mną opiekę. Dom na szczęście udało się spłacić dzięki oszczędnościom mamy. Zarówno on, jak i skromna suma na koncie przypadły Tawny. Zdała GED[2], zamiast ukończyć ostatnią klasę liceum, i zdołała zdobyć pracę, by móc płacić nasze rachunki. Kiedy już sama mogłam pracować, pomagałam z opłatami. Potem pojawiła się Larissa i jakiś rok temu wszystko się pogmatwało. Tawny stwierdziła, że nie może mnie dłużej utrzymywać i że muszę znaleźć sobie mieszkanie. Z pensji kelnerki nie było mnie stać na własny kąt. Zdecydowała więc, że jeśli będę zajmować się dzieckiem, kiedy ona jest w pracy, w zamian mogę zostać za darmo na noc. Problem w tym, że nie potrzebowała opiekunki codziennie, a „za darmo” nie pozwalała mi nocować.

2) GED – amerykański egzamin uznawany za odpowiednik dyplomu ukończenia szkoły średniej, w Polsce często traktowany jako ekwiwalent matury (przyp. red.).

Brzmi okrutnie, ale byłam przekonana, że w te noce przychodził do niej ojciec Larissy i nie chciała, żebym dowiedziała się, kim on jest. Podejrzewałam, że gdyby nie ten sekret, pozwalałaby mi zostawać. A tak, no cóż… wykopała mnie stamtąd przez jakiegoś faceta. Najpierw udałam się do kościoła metodystów, którzy prowadzili ośrodek dla bezdomnych, potem jednak dowiedział się o tym Cage, którego Tawny poinformowała, że nie pozwala mi u siebie nocować. I tak wylądowałam u niego. Próbowałam z nim dyskutować, ale tak naprawdę potrzebowałam go. Nawet kiedy momentami bywał zaborczy i nieco szalony, opiekował się mną. Wcześniej nikt nigdy tego nie robił. A on lubił świadomość, że potrafi się kimś zająć.

Kiedy zmarła jego babcia, zostawiła mu wszystko, nawet to, co miała schowane w skarpecie. Cage nigdy właściwie jej nie poznał, ponieważ jego matka jako szesnastolatka uciekła z domu i nigdy już do niego nie wróciła. To było wielkie zaskoczenie, kiedy otrzymał czek na dwieście tysięcy dolarów. Pierwszym, co zrobił, był zakup własnego mieszkania. Stwierdził, że to dobra inwestycja i chciał odrobiny bezpieczeństwa. Resztę pieniędzy ulokował w banku i brał z konta tylko tyle, ile potrzebował. Od tamtej pory nieustannie próbował mnie namówić, żebym z nim zamieszkała.

– Lowlow wyjść – zażądała Larissa, uderzając swoimi małymi piąstkami w tacę krzesła do karmienia, w którym siedziała. Ostatnio zaczęła tak na mnie wołać. Wcześniej mówiła do mnie „mama”, ale to strasznie złościło Tawny. Musiałam więc nieco popracować, żeby wyeliminować u małej ten nawyk.

– Tak, wyciągnę cię, ale najpierw umyjemy ci rączki z banana.

Marcus

– Kiedy Low wyszła? – wymamrotał Cage, wychodząc z sypialni godzinę po tym, jak Willow się ze mną pożegnała. Na odległość wyczułem zapach whisky. Jak ona mogła przy nim spać?

– Jakąś godzinę temu.

Skinął głową i wyciągnął komórkę z kieszeni spodni. W tym momencie naprawdę chciałem wyglądać na skupionego na pracy przy swoim laptopie, a nie jak ktoś, kto umiera z ciekawości, żeby usłyszeć rozmowę telefoniczną współlokatora.

– Cześć, skarbie, dlaczego wyszłaś i mnie nie obudziłaś?… Ach, no przestań. Wiesz, że dla ciebie bym wstał… Przepraszam. Nie powinienem był wychodzić… Nie, nie powinienem był. Myślałem, że śpisz… Chcę, żebyś tu dziś wieczorem wróciła i proszę, zabierz wreszcie klucz. Wciąż ci go zostawiam. Nie lubię, kiedy z nią zostajesz i lepiej, żebym się nie dowiedział, że wróciłaś do tego cholernego schroniska… Sam cię tu przyprowadzę, jeśli mnie do tego zmusisz… Mam dzisiaj mecz. Chcesz przyjść? Obiecuję, że wrócę z tobą… Okej, dobrze. Ale wróć. Jeśli musisz odpocząć przed jutrzejszymi zajęciami, to przyprowadź tu ten swój seksowny tyłek i porządnie się wyśpij. Obiecuję dzisiaj nie śmierdzieć.

Cage zaśmiał się i zakończył rozmowę.

– Oszaleję z tą dziewczyną, przysięgam.

Zerknąłem na niego. Napełniał właśnie swój kubek kawą.

– Wzięła sobie kawę, zanim wyszła?

– Taa, wzięła.

Przytaknął i oparł się o blat.

– Wyglądała na zmęczoną czy raczej zmartwioną?

Wyglądała na pokonaną, ale tego nie chciałem mu mówić. Nie dlatego, że się o niego martwiłem, ale dlatego, że ona nie chciałaby, żebym dzielił się podobnymi obserwacjami.

– Wyglądała okej.

Myślami wróciłem do ich rozmowy telefonicznej. Cage wspominał coś o jakimś schronisku. Wzdrygnąłem się na myśl o Willow śpiącej w takim miejscu.

– Co miałeś na myśli, mówiąc, żeby nie szła do schroniska?

Cage zaklął i pokręcił głową z dezaprobatą.

– Ta jej siostra jest wredna jak cholera. Generalnie wywaliła Low z domu. Na początku nie miałem o tym pojęcia. Dopiero po jakimś czasie dowiedziałem się, że sypia w kościele, który prowadzi schronisko dla bezdomnych. Byłem tak kurewsko zły, że mógłbym zabić tę babę gołymi rękami.

– Więc gdzie teraz mieszka? – przeczuwałem, że odpowiedź wcale mi się nie spodoba, ale po prostu musiałem wiedzieć.

– Jeśli danego dnia pilnuje siostrzenicy, siostra pozwala jej zostać na noc. Resztę nocy spędza tutaj. Kilkakrotnie proponowałem jej pokój, który ty teraz zajmujesz, ale zawsze odmawiała. Powiedziała, że nie zniosłaby mojego stylu życia tak na co dzień. Nie naciskam na nią tylko dlatego, że nie chcę jej stracić. Zrozumiałaby w końcu, jakim jestem tchórzem, i odeszłaby. Po prostu nie mogę jej stracić.

Gość był nieźle popieprzony. Jakim cudem wierzył w to, że jest zakochany, skoro nie potrafił przestać bzykać wszystkiego, co miało długie nogi i sztuczne cycki i zaopiekować się Willow?

– Rozumiem – odparłem, tak naprawdę nie rozumiejąc tego ani trochę.

Zaśmiał się, odkładając kubek.

– Wątpię, żebyś rozumiał.

Nie odpowiedziałem, miał przecież rację.

Pukanie do drzwi mnie zaskoczyło, choć spodziewałem się go już od kilku godzin. Odkąd Cage zapowiedział, że koło siódmej mam się spodziewać Willow, byłem wyjątkowo niespokojny. Teraz miałem ją mieć tylko dla siebie. Nawet wiedząc, że jest to zupełnie nierozsądne, wyczekiwałem jej z wielką niecierpliwością. Fascynowała mnie. Dręczyła mnie również świadomość, że jej własna siostra znów wyrzuciła ją z domu. Choć dziś przecież zajmowała się jej dzieckiem.

– Hej, Marcus – uśmiechnęła się do mnie, kiedy otworzyłem jej drzwi, zapraszając ją do środka.

– Witaj.

– Mam nadzieję, że nie zakłócam ci wieczoru. Możesz mnie ignorować i kontynuować to, co robiłeś, zanim przyszłam. Mogę się nawet schować w pokoju Cage’a, jeśli potrzebujesz prywatności czy coś.

Nie ma mowy.

– Nie, hmm, tak właściwie to przyda mi się towarzystwo. Próbowałem jakoś sensownie ustawić swoje kursy internetowe. Potrzebuję przerwy i rozmowy w realu. – Uśmiechnęła się promiennie, aż na jej policzkach znów pojawiły się te urocze dołeczki.

– Świetnie! Przyniosłam film na DVD, który ostatnio wypożyczyłam i mam też jakieś składniki na pizzę domowej roboty. – W ręce trzymała wielką bawełnianą torbę na zakupy. Drugą dłonią nadal obejmowała rączkę zużytej walizki. Ścisnęło mnie w żołądku na myśl o tym, że nosi tak ze sobą wszystkie swoje rzeczy. I sam fakt, że w tak małej torbie trzyma cały swój dobytek. Nie zmieściłaby się tam nawet kolekcja strojów kąpielowych mojej siostry.

– Brzmi idealnie.

– Jak sobie radzisz z krojeniem warzyw?

Zakasałem rękawy i ostentacyjnie naprężyłem ramię.

– Prawdę mówiąc, mam w tym trochę doświadczenia.

Zaśmiała się, a ja poczułem się tak, jakbym miał przenosić góry, a nie kroić dla niej jarzyny.

Poszedłem za nią do kuchni i przez chwilę mogłem bezkarnie napawać się jej widokiem. Dziś nie kryła swoich zgrabnych nóg za dżinsami. Szorty w kolorze khaki i czerwona koszulka podkreślały kolor jej kremowobrzoskwiniowej skóry. Włosy wisiały luźno wzdłuż pleców. Te jedwabne fale zdawały się niemal nierealne.

– Okej, wiem, że w którejś z szuflad jest całkiem dobry nóż, który przyniosłam tu kilka tygodni temu. Ty poszukaj noża i deski do krojenia, a ja umyję w tym czasie warzywa.

Wyruszyłem więc na poszukiwania, starając się jednocześnie pozbyć głupawego uśmieszku z twarzy.

– Ile lat ma twoja siostrzenica? – Dziś byłem zdeterminowany, żeby dowiedzieć się czegoś więcej na jej temat. Dziewczyna była dla mnie zagadką. Spojrzała przez ramię i uśmiechnęła się do mnie.

– W zeszłym miesiącu skończyła roczek.

Otworzyłem szufladę i znalazłem nóż między dwiema nakładkami termoizolacyjnymi na napoje.

– Mam!

– Och, dobrze. Zacznij od krojenia grzybów – powiedziała, wskazując głową na ręcznik, na którym leżały świeżo umyte składniki naszej przyszłej pizzy.

– Tak jest, psze pani.

– Powiedz, jak mieszka ci się z Cage’em? To znaczy, z tego, co widzę, jesteście zupełnie różni.

Co właściwie miała na myśli? Nie, żebym był urażony tym, że nie uważa mnie za podrywacza, ale Cage’a ceniła przecież bardzo wysoko. A skoro jestem zupełnie inny od niego…

– To miły gość. Rzadko tu bywa. Dzięki temu łatwo mi się skupić na kursach.

– Cage nie umie zbyt długo usiedzieć w jednym miejscu. Musi wychodzić do ludzi. Zawsze taki był. Kiedy byliśmy dziećmi, on zawsze był gotowy na nowe przygody. Wieczorami często wślizgiwał się do mnie przez okno, bo mama nie wpuszczała go do domu, jeśli wracał zbyt późno.

Nigdy nie mogłem zrozumieć rodziców, którzy zamykali drzwi przed własnymi dziećmi, kiedy te nie wracały do domu o czasie. Moi zawsze czatowali przy drzwiach, żeby wlepić mi karę za spóźnienie.

– Przestań się tak krzywić – zaśmiała się i trąciła mnie łokciem w bok. – Prawie widzę twoje myśli. Jesteś przyjacielem Prestona, więc wiesz, jakie miał życie. No cóż, takie jak większość dzieciaków w naszym sąsiedztwie.

Zmusiłem się do uśmiechu i próbowałem skupić na warzywach.

– Nie, taa, to znaczy, wiem.

Nie miało to żadnego sensu. Willow zaśmiała się głośno i zaczęła wyrabiać ciasto na pizzę. Pracowaliśmy w ciszy – starałem się ze wszystkich sił skoncentrować na powierzonym mi zadaniu, podczas gdy ona zajmowała się ciastem. Jej ramiona były szczupłe, ale mięśnie, które widocznie pracowały podczas ugniatania masy, robiły niesamowite wrażenie. Co jest ze mną nie tak?

– Wróciłeś do domu, bo zmęczyło cię studenckie życie, czy miała miejsce jakaś wielka zmiana, która spowodowała zmianę lokalizacji?

Nie była pierwszą osobą, która mnie o to pytała. Wszyscy przyjaciele, którzy wiedzieli, jak kochałem życie w Tuscaloosie, zasypywali mnie pytaniami. Wiedzieli też, że po moim zeszłorocznym wakacyjnym związku potrzebuję odpoczynku od dziewczyn. Ale Willow była pierwszą osobą, której chciałem powiedzieć prawdę – niestety na to było jeszcze za wcześnie.

– Przywiodły mnie tu sprawy rodzinne.

Byłem przygotowany na kolejne pytania – Preston sobie nie odpuścił – ale ona tylko przytaknęła, po czym wzięła garść pokrojonych przeze mnie grzybów i rozsypała je po pizzy.

– Rodzina jak nikt inny potrafi uprzykrzyć życie, prawda? – Ton człowieka przegranego, wyczuwalny w tych słowach, poruszył mnie do głębi. Przytulenie jej i zapewnienie, że wszystko będzie dobrze, nie było zapewne najlepszym pomysłem – tylko bym ją wystraszył. Ograniczyłem się więc do przytaknięcia i sięgnąłem po cebulę, dbając przy tym o to, by nasze ramiona się zetknęły.

– To była jedna z najlepszych pizz w moim życiu – przyznałem po tym, jak już udało nam się doprowadzić kuchnię do względnego porządku.

– Dobra z nas drużyna – odparła z uśmiechem, wkładając płytę DVD do odtwarzacza.

Usiadłem na krześle, zostawiając jej całą sofę wolną. Było na niej wystarczająco dużo miejsca dla nas obojga, nie chciałem jednak, żeby czuła się nieswojo, siedząc obok mnie. Willow odwróciła się do mnie i posłała mi krzywe spojrzenie.

– Ja nie gryzę, Marcusie. Możesz usiąść koło mnie na tej wygodnej starej kanapie. To krzesło jest piekielnie niewygodne.

Dokładnie takiego zaproszenia potrzebowałem. Usadowiłem się w rogu kanapy, wyciągając nogi przed siebie.

– Nie musisz powtarzać. Chciałem być miły.

Zaśmiała się i wzięła koc. Nie zajęła przeciwnego rogu, czym nieco mnie zaskoczyła. Usiadła obok mnie, ale zachowując bezpieczną odległość, tak by nasze ciała się nie dotykały, i zaoferowała mi koc.

– Chcesz się podzielić?

– Jasne. – Nie było mi ani trochę zimno, ale możliwość leżenia pod jednym kocem z Willow nie była czymś, co chciałbym sobie odpuścić.

– W porządku – oświadczyła, przykrywając nas oboje. – Proszę bardzo.

W ciemnym pokoju ekran telewizora był jedynym źródłem światła. Ciepło jej ciała było takie kuszące. Chciałem zbliżyć się do niej i przeczesać palcami jej włosy. Od momentu, kiedy zobaczyłem ją wczoraj zapłakaną, chciałem się przekonać, czy jej loki były takie miękkie, na jakie wyglądały. Jakby czytając mi w myślach, przysunęła się do mnie i położyła mi głowę na ramieniu.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, ale lubię się przytulać, oglądając film.

Cóż, w tym momencie prawie się zakrztusiłem.

– Hmm, nie, nie mam nic przeciwko.

Jakoś udało mi się utrzymać rękę tam, gdzie była do tej pory – czyli na oparciu sofy – i powstrzymać się od sięgnięcia do jej włosów.

– Nie martw się, to nie komedia romantyczna. Pomyślałam o tobie, wypożyczając film, a nie wyglądasz mi na kogoś, kto lubi ten rodzaj kina. Wzięłam więc science fiction.

Obejrzałbym nawet Pamiętnik – którego serdecznie nienawidzę, odkąd siostra zmuszała mnie do oglądania go na okrągło – kiedy tak tuliła się do mnie na kanapie.

– Science fiction jest okej – zapewniłem, wiedząc, że i tak nie będę w stanie skupić się na niczym oprócz zapachu jej włosów, z których unosiła się delikatna woń wiciokrzewu.

Rozdział III

Willow

– Low – szepnął mi do ucha Marcus. Wtuliłam się mocniej w źródło tego dźwięku i wzięłam głęboki oddech. Pachniał tak dobrze, że chciałam wejść w jego ubrania. – Low, musisz się obudzić – powiedział nieco głośniej. Przeciągnęłam się i otworzyłam oczy. Odczekałam chwilę, żeby przyzwyczaiły się do ciemności. Pierwszą rzeczą jaką zobaczyłam, był bardzo wyraźnie zarysowany sześciopak na brzuchu Marcusa Hardy’ego, widoczny spod nieco podciągniętej ciemnej koszulki. Po chwili dotarło do mnie, że leżę na jego kolanach.

– Przepraszam, że musiałem cię obudzić, ale jest już po drugiej i pomyślałem, że zechcesz pójść do łóżka, zanim wróci Cage.

Ściskałam w dłoni ciepły bawełniany materiał jego koszulki. Gapiłam się na nią przez chwilę, a potem szybko zwolniłam uścisk. Co, do diaska? Chciałam go rozebrać we śnie? Boże, mam nadzieję, że nie.

Usiadłam i ziewnęłam.

– Przepraszam, że zasnęłam – powiedziałam, czując jak twarz zalewa mi rumieniec.

Uśmiechnął się do mnie szeroko. W jego oczach widać było rozbawienie.

– Nie ma za co przepraszać. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak miło spędziłem wieczór.

Przygryzłam wargę, próbując…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Rozdział XXVII

Podziękowania