Copyright © Abbi Glines 2013

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone

Autor:

Abbi Glines

Tytuł:

Zacznijmy od nowa

Tytuł oryginału:

Forever Too Far

Tłumaczenie:

Agata Żbikowska

Redakcja:

Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna

Korekta:

Zofia Biedronka

Okładka:

Katarzyna Borkowska

Zdjęcie na okładce:

Kathrin Ziegler / Taxi / Getty Images,

Redaktor naczelna:

Agnieszka Hetnał

Bielsko-Biała 2014
ISBN 978-83-7642-340-1

Wydawca:

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.
ul. Zapora 25
43-382 Bielsko-Biała
pascal@pascal.pl
www.pascal.pl

eBook redaktor i konwersja:

Dominik Trzebiński Du Châteaux
atelier@duchateaux.pl

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Dla wszystkich, którzy pokochali opowieść o Rushu i Blaire tak mocno jak ja.

Dziękuję, że błagaliście, bym poświęciła im trzecią książkę. Każde słowo pisałam z miłością.

Gdy znajdziesz powód do życia, trzymaj się go. Nigdy nie puszczaj. Nawet jeśli przy okazji będziesz musiał spalić za sobą mosty.

Rush Finlay

Prolog

Gdybym nie był tak mocno skupiony na Blaire, która rozsiewała wokół wyjątkowy blask, zauważyłbym, że wszedł. Ale tak się nie stało. Nagle rozmowy wokół umilkły, a wzrok obecnych skierował się na drzwi za moimi plecami. Spojrzałem na swoją dziewczynę, która wciąż rozmawiała z Woodsem i nie zauważyła zmiany atmosfery w pokoju. Przesunąłem ją za siebie ochronnym gestem, a potem odwróciłem się, żeby zobaczyć, kto zrobił takie wrażenie na obecnych w barze gościach.

Takie same srebrne oczy, jakie widywałem codziennie w lustrze, skupiły na mnie swoje spojrzenie. Minęło sporo czasu, odkąd ostatnio widziałem się z ojcem. Zazwyczaj utrzymywaliśmy regularny kontakt, ale odkąd Blaire pojawiła się w moim świecie i wywróciła go do góry nogami, nie miałem czasu ani energii, żeby odszukać tatę i z nim porozmawiać.

Wyglądało na to, że tym razem on odnalazł mnie.

– Twój ojciec… – szepnęła Blaire. Wyszła zza moich pleców i wzięła mnie pod ramię.

– Tak, to on.

Blaire

Bez makijażu, ubrany w czarne, skórzane ciuchy, wyglądał jak starsza wersja Rusha. Musiałam szybko stawiać kroki, żeby nadążyć za ukochanym, który mocno trzymał mnie za rękę, kierując się w stronę wyjścia. Zostawiliśmy resztę gości w barze. Jego ojciec torował drogę. Nie wiedziałam, czy Rush jest zadowolony, że go widzi, czy wręcz przeciwnie. Nie odezwali się do siebie ani słowem, Rush tylko skinął głową w stronę wyjścia. Najwyraźniej nie chciał przedstawiać mnie ojcu przy świadkach.

Dean Finlay, najsłynniejszy na świecie perkusista, zatrzymał się kilkakrotnie, żeby złożyć autograf na podetkniętych mu pod nos przedmiotach. Podchodziły nie tylko dziewczyny. Znalazł się nawet chłopak, który stanął przed nim i poprosił o podpis na barowej serwetce. Rush rzucał groźne spojrzenia na lewo i prawo, żeby jego ojciec mógł wreszcie opuścić bar. To powstrzymało pozostałych. Zamilkli i w ciszy przyglądali się, jak perkusista Slacker Demon wychodzi na zewnątrz.

Nocne powietrze znacznie się ochłodziło. Zadrżałam, a Rush zatrzymał się i objął mnie ramionami.

– Musimy wracać do domu. Nie chcę, żeby tu stała, podczas gdy my będziemy rozmawiać. Jest zbyt zimno – poinformował ojca Rush.

Dean wreszcie się zatrzymał i odwrócił w moją stronę. Przyglądał mi się uważnie. Dokładnie widziałam moment, gdy zauważył brzuch.

– Dean, to jest Blaire Wynn. Moja narzeczona. Blaire, oto Dean Finlay, mój ojciec. – Rush był spięty. Najwyraźniej nie chciał nas sobie przedstawić.

– Nikt mi nie powiedział, że będę dziadkiem – powiedział ojciec Rusha, przeciągając samogłoski. Ciężko było stwierdzić, co o tym myśli – jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.

– Byłem zajęty – brzmiała zdawkowa odpowiedź mojego narzeczonego. Dziwne. Czyżby wstydził się przed ojcem? Poczułam, że robi mi się niedobrze, i zaczęłam się od niego odsuwać.

Objął mnie mocniej i nagle skupił na mnie całą uwagę.

– Co się stało? – spytał, odwracając się tyłem do ojca i pochylając, żeby móc spojrzeć mi prosto w oczy.

Nie chciałam rozmawiać o tym przy Deanie. Czułam, że wciąż przygląda się nam obojgu. Potrząsnęłam głową, ale nie zdołałam się rozluźnić. Nie potrafiłam nic na to poradzić. Martwiło mnie, że nie powiedział o nas ojcu.

– Zabieram ją do samochodu. Spotkamy się w domu – rzucił przez ramię, wciąż nie spuszczając ze mnie wzroku. Wlepiłam spojrzenie w ziemię, żałując, że tak zareagowałam. Robiłam scenę. Dean pomyśli sobie, że jestem rozkapryszoną księżniczką.

Otworzyłam usta, żeby zaprotestować, ale Rush objął mnie ramieniem i poprowadził do range rovera. Był niespokojny. Nie lubił, kiedy się denerwowałam. Musieliśmy nad tym popracować. Czasami miałam prawo się zdenerwować. Nie mógł mieć nad wszystkim kontroli.

Rush otworzył drzwi od strony pasażera, po czym podniósł mnie i posadził na siedzeniu, jakbym miała pięć lat. Kiedy sądził, że jestem nieszczęśliwa, zaczynał traktować mnie jak dziecko. Nad tym też powinniśmy popracować.

Nie zamknął jeszcze swoich drzwi, a już mi się przyglądał.

– Coś się stało. Muszę wiedzieć, o co chodzi, żebym mógł to naprawić.

Westchnęłam i oparłam się o siedzenie.

– Dlaczego nie powiedziałeś mu o dziecku?

Rush pochylił się i objął moją dłoń.

– Dlatego się zdenerwowałaś? Bo nie powiedziałem Deanowi?

Skinęłam głową i spuściłam wzrok na nasze splecione dłonie leżące na moich kolanach.

– Nie miałem czasu, żeby go szukać. Wiedziałem, że jeśli mu powiem, natychmiast się pojawi i będzie chciał cię poznać. Nie byłem jeszcze gotów na towarzystwo. Zwłaszcza jego.

Nie byłam rozsądna. Ostatnio moje emocje szalały. Podniosłam wzrok i napotkałam jego zmartwione spojrzenie.

– Dobrze. Rozumiem.

Rush pochylił się i lekko pocałował mnie w usta.

– Przepraszam, że cię zdenerwowałem – szepnął, cmoknął mnie ponownie w kącik ust, po czym oparł się na siedzeniu. Właśnie w takich chwilach niemal mdlałam z zachwytu.

– Teraz jest tutaj. Lepiej dowiedzmy się, co go sprowadziło, zanim moja matka się tutaj zjawi. Chcę cię mieć tylko dla siebie. Nie lubię, kiedy w pobliżu jest moja popieprzona rodzina.

Rush nie puścił mojej ręki, kiedy odpalał silnik i wyjeżdżał na drogę. Oparłam głowę o siedzenie i odwróciłam się w jego stronę. Lekki zarost sprawiał, że wyglądał na starszego i nieujarzmionego. Bardzo seksownie. Mógłby się rzadziej golić. Lubiłam to lekkie drapanie. Wyjął kolczyk i prawie nigdy go teraz nie zakładał.

– Jak sądzisz, dlaczego przyjechał? – spytałam.

Rush rzucił mi spojrzenie.

– Miałem nadzieję, że chciał cię poznać. Ale zdaje się, że nic o tobie nie wiedział. Wyglądał na zaskoczonego. W takim razie pewnie chodzi o Nan.

Nan. Jego siostra nie wróciła do Rosemary po wyjściu ze szpitala. Rush nie wydawał się tym zmartwiony, ale kochał siostrę. Czułam się okropnie, bo to przeze mnie trzymała się z daleka. Teraz, kiedy wiedziała już, kto jest jej prawdziwym ojcem i że nigdy niczego jej nie odebrałam, miałam nadzieję, że nasze stosunki się poprawią – choćby ze względu na Rusha. Jednak nic na to nie wskazywało.

– Myślisz, że Nan pojechała zobaczyć się z Kirem? – spytałam.

Wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Od wypadku wydaje się inna.

Samochód zatrzymał się przed olbrzymim domem na plaży, który ojciec kupił Rushowi, kiedy ten był jeszcze dzieckiem. Mój chłopak ścisnął mnie za rękę.

– Kocham cię, Blaire. Jestem taki dumny z faktu, że zostaniesz matką mojego syna. Chcę, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Nigdy w to nie wątp.

Zapiekły mnie oczy i skinęłam głową. Podniosłam jego rękę do ust i pocałowałam ją.

– Zrobiłam się bardzo uczuciowa. Po prostu ignoruj mnie, kiedy się rozklejam.

Rush potrząsnął głową.

– Nie mogę cię ignorować. Chcę cię uspokoić.

Drzwi od strony pasażera się otworzyły. Gwałtownie odwróciłam głowę. Dean Finlay stał obok mnie, uśmiechając się z przekorą.

– Wypuść tę kobietę z samochodu, synu. Czas, żebym poznał matkę mojego wnuka.

Wyciągnął do mnie rękę, więc podałam mu swoją, niepewna, jak się zachować. Jego długie palce objęły moją dłoń i pomógł mi wysiąść z samochodu. Rush natychmiast znalazł się obok, wydobył moją rękę z dłoni ojca i przyciągnął mnie do siebie. Dean zachichotał i potrząsnął głową.

– A niech mnie…

– Chodźmy do środka – odparł Rush.

Rush

Dean podszedł do kanapy i opadł na nią, po czym wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów. Kurwa! Nie miałem najmniejszej ochoty się z nim użerać.

– Nie możesz tutaj palić. W ogóle nie pal w towarzystwie Blaire. To szkodzi dziecku.

Dean uniósł brew.

– Do cholery, chłopcze, jestem raczej pewien, że twoja mamuśka paliła, kiedy nosiła cię w brzuchu.

Z pewnością robiła też wiele innych rzeczy. Nie miałem najmniejszego zamiaru narażać na to samo mojego dziecka.

– To nie znaczy, że tak ma być teraz. Blaire w niczym nie przypomina matki.

W momencie, kiedy wymieniłem jej imię, do salonu weszła moja dziewczyna, niosąc dwa piwa. Nie prosiłem jej o to. Nie chciałem, żeby komukolwiek usługiwała. Ale i tak to zrobiła. Wstałem i przeciąłem jej drogę.

– Nie musiałaś nic przynosić. – Wyjąłem jej butelki z ręki i pocałowałem w skroń.

– Wiem. Ale mamy gościa. Chciałam, żeby dobrze się poczuł.

Uśmiechnęła się słodko. Wolno mi było skupić się na ojcu. Chciałem zabrać ją na górę, do sypialni.

– Podaj mi piwo, chłopcze, i przestać tak się rządzić. Zadusisz tę biedną dziewczynę. Nie wiem, co, do diabła, w ciebie wstąpiło.

Blaire roześmiała się leciutko. Zdecydowałem, że daruję mu to, co powiedział, bo rozśmieszył moją ukochaną.

– Proszę. – Podałem mu piwo. – A teraz powiedz, po co przyjechałeś?

– A co? Tatuś nie może przyjechać w odwiedziny do synka, kiedy zechce?

– Jesteśmy w Rosemary. Nigdy tu nie przyjeżdżasz.

Dean wzruszył ramionami i pociągnął łyk piwa. Przerzucił ramię przez kanapę i położył nogi na stojącym przed nim stoliku.

– Twoja siostra to szurnięta jędza. Kompletnie jej odwaliło! Potrzebujemy pomocy.

A zatem chodziło o Nan. Tak właśnie sądziłem. Usiadłem na fotelu naprzeciwko i wyciągnąłem rękę do Blaire. Nie chciałem, żeby stała, poza tym pragnąłem, by czuła się potrzebna w tej rozmowie. Podeszła i usiadła mi na kolanach.

– Co takiego zrobiła? – spytałem, bojąc się odpowiedzi.

Dean upił kolejny łyk piwa. Potem przesunął ręką po długich, zmierzwionych włosach.

– Pytanie raczej, czego nie zrobiła. Ta cholerna dziewucha zafundowała nam prawdziwe piekło. Nie możemy złapać oddechu. Dwa tygodnie temu skończyliśmy trasę koncertową i pojechaliśmy do Los Angeles, żeby trochę odetchnąć. Wtedy pojawiła się Nan i zaczął się koszmar. Nikt nie ma ani chwili spokoju. Kiro nie wie, co z nią zrobić. Musisz nam pomóc.

Wiedziałem, że Nan bywa skryta, ale nie przyszło mi do głowy, że może wybrać się do Los Angeles i odszukać swojego prawdziwego ojca. Wiedziała, że mój tata i Kiro mają dom w Beverly Hills. Kiedy nie byli w trasie, tam właśnie mieszkali i tak było od zawsze. Kiro kilka razy się żenił i wyprowadzał, ale po każdym rozwodzie wracał. To miejsce było znane jako rezydencja Slacker Demon. Nikt nigdy nie mógł być pewien, którzy członkowie zespołu akurat tam przebywali.

– Mieszka u ciebie? – spytałem.

Ojciec uniósł wysoko brwi.

– Czy ja ci wyglądam na kompletnego kretyna? Cholera, jasne, że nie. Po prostu co chwila przyjeżdża. Stawia żądania i w ogóle. Kiro próbował się z nią dogadać, stworzyć jakąś relację, ale mu nie pozwoliła. Nie chce go słuchać i… no, dowiedziała się, że on ma jeszcze jedną córkę. Nic dobrego z tego nie wynikło.

Najwyraźniej jeszcze nie wiedziała, że Kiro ma również syna, ale w końcu Mase nigdy się tam nie pojawiał.

– Musi być jej strasznie przykro – odezwała się Blaire autentycznie zmartwionym głosem. Jak mogła współczuć Nan? Kompletnie tego nie pojmowałem. – Musisz tam pojechać, pomóc jej się z tym uporać. Może udałoby ci się sprawić, żeby nawiązali z Kirem normalne stosunki.

Nie miałem zamiaru się na to zgodzić, ale Dean mi przerwał.

– Już ją lubię. Właśnie na to liczyłem. Twój pokój stoi pusty, a wiesz, jaki jest wygodny. Weź ze sobą Blaire. Dzięki temu lepiej ją poznam i spędzę z tobą trochę czasu. Poza tym jeśli nie przyjedziesz, Kiro w końcu zabije Nan.

Moja ukochana ścisnęła mnie za ramię.

– Myślę, że powinniśmy jechać. Nan cię potrzebuje.

Odchyliłem głowę i spojrzałem na nią.

– Dlaczego obchodzi cię, czego potrzebuje Nan? – spytałem z pełnym podziwu szacunkiem.

– Bo ją kochasz – odparła po prostu.

– Świetna dziewczyna! Dobra, wystarczy gadek o Nan. Chcę wiedzieć, kiedy urodzi się dziecko i kiedy wesele – rzucił Dean radosnym tonem. Bardzo różnym od tego, którego używał, mówiąc o Nan.

Blaire spojrzała na tatę i się uśmiechnęła.

– Jestem w dwudziestym tygodniu. Dziecko urodzi się w połowie kwietnia. Wesele miało odbyć się za dwa tygodnie, ale nie chcę, żeby to ograniczało Rusha. Wolałabym przełożyć ślub i dać mu czas na uporanie się z rodzinnymi sprawami. Nie rozesłaliśmy jeszcze zaproszeń ani nic w tym rodzaju. Zmiana daty nie będzie problemem.

– Nie. Nie chcę dłużej czekać na twoją zmianę nazwiska – próbowałem postawić na swoim, ale Blaire przyłożyła mi palec do ust.

– Cśś. Nie kłóćmy się. Nie będę się dobrze bawiła na weselu, wiedząc, że musisz załatwić pilne sprawy rodzinne. Spędźmy Święto Dziękczynienia z przyjaciółmi, tak jak planowaliśmy, a potem polecimy do Los Angeles i zajmiemy się Nan. Kiedy będziemy już mieli to za sobą, możemy skupić się na kwestii wesela.

Nie chciałem czekać. Nie podobało mi się, że Blaire wciąż nosi nazwisko Wynn, gdy nasze dziecko rośnie w jej brzuszku. Chciałem, żeby nosiła moje nazwisko i żeby cały świat wiedział, że pragnę jej i mojego dziecka. Ale po zdeterminowanym spojrzeniu Blaire wiedziałem, że tego sporu nie wygram.

– Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa – mruknąłem w końcu.

Blaire pocałowała mnie w czubek nosa.

– Wiem, że tak jest. To jeden z wielu powodów, dla których cię kocham.

– Pojedziecie do Los Angeles i zajmiecie się Nan dopiero po Święcie Dziękczynienia? W takim razie ja też zostaję. Zresztą minęły lata, odkąd spędziłem je w twoim towarzystwie – oznajmił ojciec.

Nie byłem pewien, jak się z tym czuję.

– Będziemy zachwyceni, mogąc tu pana gościć, panie Finlay – poinformowała go Blaire, uśmiechając się promiennie, jakby naprawdę tak uważała. Cholera. Będę musiał po prostu na to pozwolić.

– Mów mi Dean, złotko. Jesteśmy już rodziną.

Zrobiła zadowoloną minę, a ja musiałem się uśmiechnąć. Może obecność taty w czasie świąt nie będzie taka zła. Jeśli wprawi Blaire w dobry humor, jakoś to wytrzymam.

Blaire

Rozmowa o Święcie Dziękczynienia przypomniała mi o mamie. To miały być moje pierwsze święta bez niej. Im mocniej to sobie uświadamiałam, tym trudniej było mi oddychać. Zmusiłam się do uśmiechu i wykręciłam od dalszej rozmowy, po czym pobiegłam na górę wziąć prysznic. Rush, tak czy inaczej, powinien spędzić trochę czasu sam na sam z tatą.

Pozwoliłam łzom spływać swobodnie po mojej twarzy, kiedy się rozbierałam i wchodziłam pod prysznic. Odkręciłam ciepłą wodę i pozwoliłam sobie na płacz. Rok wcześniej ugotowałam świąteczny obiad i zjadłyśmy go razem w jadalni. Nie było żadnych przyjaciół ani rodziny. Tylko my dwie. Tamtej nocy też szlochałam. W głębi duszy wiedziałam już, że to moje ostatnie święta z mamą. Nachodziły mnie też słodko-gorzkie wspomnienia z lat, kiedy Valerie żyła, a tata był z nami. Serce bolało mnie na myśl o tym, co straciłyśmy. Nie sądziłam, że cokolwiek może boleć mocniej, ale teraz wiedziałam, że się myliłam.

Perspektywa spędzenia świąt bez mamy była bardzo przygnębiająca. Mama kochała Święto Dziękczynienia i Boże Narodzenie. Świąteczne dekoracje wieszałyśmy już w czwarty czwartek listopada. Potem siadałyśmy razem i oglądałyśmy Białe Boże Narodzenie, zjadając resztki indyka i zapiekanki ze słodkich ziemniaków. To była nasza tradycja. Nawet po tym, jak straciłyśmy Valerie, a tata od nas odszedł.

Tego roku wszystko miało być inne. Świadomość, że Rush jest ze mną i że mamy własną rodzinę, sprawiała, że ból był odrobinę mniejszy. Chciałam tylko, żeby moja mama mogła tu być i widzieć, jaka jestem szczęśliwa.

Nagle drzwi do łazienki otworzyły się i wszedł Rush. Zmarszczył brwi. Zatrzymał się i przyglądał mi się przez chwilę, po czym zdjął koszulę i rzucił ją na marmurową podłogę. Potem rozpiął dżinsy i ściągnął bokserki. Patrzyłam, jak wchodzi pod prysznic.

– Dlaczego płaczesz? – spytał, obejmując dłońmi moją twarz. Wiedziałam, że woda zmyła moje łzy, ale widocznie wciąż miałam czerwone oczy.

Potrząsnęłam głową i uśmiechnęłam się do niego. Nie chciałam opowiadać mu o uczuciach, które mną targały.

– Usłyszałem cię, kiedy wszedłem do sypialni. Muszę wiedzieć, Blaire.

Westchnęłam i oparłam głowę o jego pierś, po czym objęłam go ramionami w talii. Wiele straciłam, ale Bóg wynagrodził mi to, dając Rusha. Musiałam pamiętać, jak wiele otrzymałam.

– Dotarło do mnie, że to będą pierwsze święta bez mojej mamy – przyznałam.

Rush objął mnie mocniej.

– Przykro mi, kochanie – szepnął w moje włosy, tuląc mnie do siebie.

– Mi też. Żałuję, że się nie spotkaliście, to znaczy teraz, kiedy jesteś już starszy. Chciałabym, żeby mogła zobaczyć, na kogo wyrosłeś.

– Ja też bym tego chciał. Z pewnością była tak wspaniałą osobą, jak ty.

Uśmiechnęłam się. Nie byłam nawet w połowie tak idealna, jak matka. Tak wyjątkowe osoby rzadko się spotyka na tym świecie.

– Jeśli wizyta mojego taty to dla ciebie zbyt dużo, wyrzucę go stąd. Chcę, żebyś miała dobre wspomnienia. Jeśli mogę ci jakoś pomóc, powiedz, a ja to zrobię.

Łzy znów popłynęły po mojej twarzy. Głupie hormony ciążowe sprawiały, że tryskało ze mnie jak z fontanny.

– Sama twoja obecność sprawia, że jest mi lepiej. Po prostu kiedy zaczęliśmy o tym rozmawiać, wszystko do mnie dotarło. Mamusia kochała Święto Dziękczynienia. W zeszłym roku wiedziałam, że to już ostatnie święto, jakie spędzimy razem. Cały dzień robiłam wszystko, co tylko mogłam, żeby było dla niej wyjątkowe. I dla mnie. Wiedziałam, że będę potrzebować tego wspomnienia.

Rush masował mnie i obejmował w milczeniu. Staliśmy tak kilka minut, a woda spływała nam po plecach. W końcu odsunął mnie od siebie i spojrzał mi w oczy.

– Czy mogę cię obmyć? – spytał.

Skinęłam głową, niepewna, co miał na myśli. Sięgnął po jedną z leżących obok prysznica gąbek i wziął butelkę z moim płynem do kąpieli. Potem zaczął myć mi plecy i ramiona. Uniósł moje ręce, jakbym była dzieckiem, i starannie je wyszorował. Patrzyłam, jak w skupieniu czyścił każdy centymetr mojego ciała. O dziwo nie robił tego w sposób kojarzący się z seksem. Było to słodsze i bardziej niewinne niż wszystko, co kiedykolwiek robiliśmy. Jego dłoń nie zatrzymała się dłużej między moimi nogami. Pocałował mnie tylko raz, w brzuch, kiedy ukląkł przede mną i umył mi nogi i stopy.

Kiedy już skończył, wstał i zaczął spłukiwać moje ciało dłońmi. Jego dotyk wydawał się niemal nabożny. Tak jakby oddawał mi cześć. Kiedy moje ciało było już czyste, zabrał się za włosy. Zamknęłam oczy, gdy jego dłonie masowały skórę głowy. Było mi tak przyjemnie, że kolana lekko ugięły się pode mną. Rush zmył szybko szampon, po czym równie uważnie nałożył odżywkę. W końcu spłukał mi włosy czystą wodą.

Poczułam się rozpieszczona i zrelaksowana, niemal ospała. Rush zakręcił kran i sięgnął po dwa duże ręczniki. Jednym owinął moje włosy, a drugim – ciało. Potem podniósł mnie i zaniósł do łóżka.

– Odpoczywaj sobie po prostu. Zaraz wrócę – szepnął. Pocałował mnie w czoło i wrócił do łazienki. Widok jego nagiej pupy był kuszący i nie chciałam zasypiać. To, że mnie tak dotykał, podnieciło mnie, nawet jeśli nie taki był jego zamiar. Chciałam na niego poczekać, ale oczy same mi się zamykały i wkrótce zasnęłam.

***

Wtuliłam się w ciepłe ciało. Pachniało słońcem i oceanem. Westchnęłam z zadowoleniem i potarłam policzkiem o pokrzepiające ciepło. Ktoś się roześmiał.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że przytulam się do nagiej klatki piersiowej Rusha. Uśmiechnęłam się, pocałowałam go i spojrzałam w górę. Rozbawiony uśmieszek igrał na jego ustach. Zachichotałam.

– Rankami jesteś jak mały kociak – powiedział głębokim, zachrypniętym głosem. Też musiał przed chwilą się obudzić.

– Gdybyś nie był taki przyjemny w dotyku, nie starałabym się ocierać o ciebie nawet przez sen.

Puścił mi oczko.

– W takim razie cieszę się, że tak uważasz, bo tylko o mnie możesz się ocierać. Każdego innego musiałbym zabić.

Kochałam tego faceta.

– Przepraszam, że tak szybko wczoraj zasnęłam.

Rush pokręcił głową.

– Nie ma za co. Cieszę się, że cię zrelaksowałem i że łatwiej było ci zasnąć. Nie lubię, kiedy jesteś smutna.

Wściekle kocham tego faceta.

Przeciągnęłam się, wsunęłam mu ręce za szyję i przytuliłam się do niego. Ścisnęłam nogi, czując między nimi łaskotanie podniecenia, które pojawiło się, gdy jego erekcja otarła się o moje udo. Potrzebowałam go tego ranka. Po tych słodkich chwilach poprzedniej nocy musiałam poczuć się z nim jednością.

– Kochaj się ze mną – szepnęłam, wtulając głowę w zagłębienie między jego szyją i ramionami.

– Z przyjemnością – mruknął i włożył mi rękę między uda. Uniósł moją nogę i oparł ją o swoje biodro. Byłam rozwarta i to mnie podnieciło. Jego palce błądziły między moimi nogami, drażniąc mnie, ledwie przesuwając się po moim nabrzmiałym, chętnym wejściu. Jęknęłam, mając nadzieję, że przyspieszy, ale presja na niego nie działała. Wręcz przeciwnie – jeszcze bardziej zwolnił. Szorstkie opuszki palców błądziły od kolan do górnej części ud i z powrotem.

Przez te jego zabawy na pewno zrobiłam się zawstydzająco mokra.

– Rush, proszę.

– Proszę co, kochana Blaire? Co chcesz, żebym zrobił?

Już mu powiedziałam, czego chcę. Najwyraźniej chciał to usłyszeć jeszcze raz. Jego przekomarzanie się ze mną zawsze mnie podniecało.

– Dotknij mnie.

– Dotykam cię przecież – odparł.

– Wyżej… – poprosiłam. Chciał, żebym była nieprzyzwoita. Ja też postanowiłam się z nim podrażnić.

Przesunął palcem po pachwinie. Złapałam go mocno za ramię i zadrżałam. Był tak blisko.

– Tutaj? – spytał.

Przesunęłam się, tak że jego palec znalazł się bliżej. Zaczął odsuwać dłoń, po czym nagle się zatrzymał.

– Cholera – jęknął, wsuwając we mnie powoli palec. – Jesteś taka wilgotna. Nie mogę się z tobą drażnić, kiedy jesteś gotowa – szepnął.

Jęknęłam, kiedy łagodnie przesunął czubkiem palca po mojej łechtaczce. Moje rozłożone nogi i fakt, że mnie dotykał, sprawiały, że coraz bardziej się nakręcałam. Chciałam jeszcze.

– Moja słodka dziewczynka jest tak bardzo gotowa na mnie. – Wsunął we mnie dwa palce i nacisnął na punkt G.

Głośny jęk rozkoszy, który mi się wyrwał, to było więcej, niż mógł znieść. Złapał mnie w talii i przeniósł nad siebie, po czym powoli opuścił mnie na swojego wyprężonego żołnierza.

– Do licha, jak to możliwe, że stałaś się jeszcze ciaśniejsza? – jęknął, ściskając mnie za biodra i kołysząc się pode mną, kiedy zanurzałam się w niego aż do końca. Tego właśnie pragnęłam. Być wypełnioną Rushem.

Rush

Blaire nie zgodziła się, kiedy zaproponowałem, żebyśmy zostali cały dzień nadzy w naszym pokoju. Nalegała, żebyśmy się ubrali i spędzili trochę czasu z Deanem. Twierdziłem, że zrozumiałby moje pragnienie, by spędzić z Blaire cały dzień. Nie zgodziła się ze mną. To tylko dowodziło, jak niewiele wiedziała o życiu gwiazdy rocka.

Zostawiłem ją, żeby wysuszyła włosy, i zszedłem na dół zrobić śniadanie. Poprzedniego wieczora na przyjęciu nie zjadła zbyt wiele, a potem zasnęła bez kolacji.

W kuchni był Dean. Wyjmował rzeczy z lodówki, ustawiając je na blacie. Przez chwilę przyglądałem mu się, próbując zrozumieć, co właściwie robi. Wziął do ręki karton z mlekiem, po czym spojrzał w moją stronę.

– Dzień dobry. Nie byłem pewien, czy zechcecie wyjść z sypialni po tym, jak wczoraj goniłeś za nią po schodach. Miałem zamiar skusić was oboje śniadaniem.

Oparłem się o kontuar i założyłem ręce na piersiach.

– Próbowałem zatrzymać ją na górze. Nalegała, żebyśmy zeszli do ciebie – wyjaśniłem.

Dean zachichotał.

– Jaki ojciec, taki syn.

– Nie jestem do ciebie w ogóle podobny. Kobieta, z którą będę miał dziecko, to miłość mojego życia. Ożenię się z nią i zestarzeję, robiąc wszystko, co w mojej mocy, żeby się uśmiechała.

Tata zamknął drzwi lodówki i spojrzał na mnie uważnie. Widziałem, że nie takich słów się po mnie spodziewał. Kiedy ostatnio się widzieliśmy, każdego wieczora miałem w łóżku inną dziewczynę.

– Co ją różni od pozostałych? Byłeś z wieloma dziewczynami. Dlaczego właśnie ona? – Gdyby nie to, że wyglądał na naprawdę zaintrygowanego, wkurzyłby mnie. Ale on po prostu znał mnie, zanim spotkałem Blaire.

– Kiedy pierwszy raz znalazła się w moim domu, od razu mi się spodobała. Ta część była prosta. Ale potem dostrzegłem jej charakter. Była zupełnie inna niż jakakolwiek znana mi dziewczyna. Życie dało jej strasznie w kość, a ona wciąż walczyła, żeby iść dalej. Nie zamierzała się wycofać ani poddać. Podziwiałem ją. Potem jej spróbowałem i przepadłem. Jest wszystkim, czym chciałbym być.

Na twarz Deana powoli wypełzł uśmiech. Potem skinął głową.

– Cóż, w takim razie w porządku. Wygląda na to, że wiesz o życiu więcej niż twój stary, bo nigdy żadna kobieta nie sprawiła, że tak się poczułem. Cieszę się, że tobie się to przytrafiło. To się rzadko zdarza, więc trzymaj się jej mocno. Drugiej takiej nie będzie.

Nie zamierzałem pozwolić Blaire odejść. Ojciec rozejrzał się po pomieszczeniu.

– Gdzie trzymasz miski? Zrobię jajecznicę mamuśce mojego wnuka.

Serce mi się ścisnęło.

– Druga półka po lewej stronie od piekarnika.

– Ty zrób bekon. Ona potrzebuje białka – dodał, wyciągając miskę.

Nie zamierzałem się kłócić. Zawsze pilnowałem, żeby Blaire zjadła porządne śniadanie.

– Będzie miała też ochotę na wafle. Mam tu gofrownicę – poinformowałem go.

Dean skinął głową.

– Dobrze wiedzieć, że się nią dobrze zajmujesz.

Przez kilka minut pracowaliśmy w milczeniu. Chciałem zapytać o Nan i Kira, ale wolałem, żeby nie była to pierwsza rozmowa, jaką Blaire usłyszy po zejściu na dół. Lubiłem, gdy jadła śniadanie w miłej atmosferze. Rozmowa o Nan nigdy nie była przyjemna.

– Pewnie słyszałeś, że Grant umawiał się z Nan – rzucił Dean, rozbijając jajka.

Zamarłem. Co?? Czy ja dobrze usłyszałem?

– Ostrzegałem go, że jest równie walnięta, jak jej mamuśka i że powinien zwiewać, gdzie pieprz rośnie. Wiem, że to twoja siostra i ją kochasz, ale ta panna jest jadowita. Taki chłopak jak Grant zasługuje na kogoś lepszego. Zawsze był dobrym dzieciakiem. Nie chciałem patrzeć, jak ta jędza go zjada i wypluwa.

Wciąż nie potrafiłem znaleźć słów. Grant i Nan… kiedy to się, kurwa, stało? Jeśli istniała na świecie osoba, która zdawała sobie sprawę z faktu, jak bardzo niezrównoważona jest Nan, był nią Grant. Dorastał, patrząc na to, jak moja matka ją traktuje i co zrobił jej ojciec, nigdy nawet nie uznając jej istnienia.

– Grant próbował z nią rozmawiać, ale uciekła z jakimś przystojniakiem, którego poznała w klubie. I to na jego oczach! Myślę, że miał już dość. – Umył ręce. – Taką przynajmniej mam nadzieję.

W końcu odstawiłem ciasto na gofry, które trzymałem w rękach. Patrzyłem na ojca, jakby bełkotał bez sensu.

– Grant… był z Nan? – Niedowierzanie w moim głosie zwróciło jego uwagę. Spojrzał na mnie.

– Tak. Zgaduję po twojej minie, że nie miałeś o tym pojęcia. Byli parą przez jakiś czas, o ile mi wiadomo. Biedny chłopak naprawdę się zakochał. Ale ona jest taka sama, jak jej matka. Grant ma szczęście, że to się już skończyło.

– Jak to się stało?

Dean potrząsnął głową.

– Też się nad tym zastanawiałem.

Nie mogłem z nim o tym rozmawiać. Wyszedłem z kuchni i skierowałem się w stronę podwójnych drzwi prowadzących na werandę z tyłu domu. Kiedy znalazłem się już na zewnątrz, wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem do Granta. O wszystkim sobie mówiliśmy. A jednak spotykał się z moją siostrą i nie zająknął się na ten temat ani słowem.

– Cześć, braciszku – powitał mnie jego tryskający energią głos.

– Wiem o Nan – oświadczyłem tylko.

Grant westchnął ciężko.

– Miałem nadzieję, że zdążę ci o tym powiedzieć. Chciałem. Po prostu… ona nie życzyła sobie, żebym to zrobił, a potem miała wypadek. Teraz, cóż… wszystko skończone. Bardzo wyraźnie dała mi do zrozumienia, że nie chce wchodzić w poważny związek. Nie dałbym sobie rady z jej zdradami. To nie był z mojej strony tylko seks. Nigdy bym jej tego nie zrobił. Wiesz o tym. Naprawdę ją lubię. Może za bardzo mi zależało…

Opadłem na stojące obok krzesło i wlepiłem wzrok w ocean.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Chciałem. Ale ona błagała, żebym tego nie robił. Zależało mi na niej, Rush. Chciałem, żeby nam się udało. Zrobiłem, o co prosiła. Ale czułem się chujowo, kłamiąc na ten temat.

Zależało mu na Nan? Coś podobnego.

– Dean mówi, że już z nią skończyłeś.

– To ona skończyła ze mną. Nie mogę grać w jej gierki.

Kochałem moją siostrę, ale Granta również. Złamałaby mu serce. Była dla niego nieodpowiednia. Ojciec miał rację. Grant potrzebował kogoś, kto potrafiłby go kochać. Nie miałem przekonania, że Nan byłaby do tego zdolna. Poczułem ulgę, że się rozstali, ale nie dlatego, że nie chciałem, aby byli parą. Bałem się, że Nan potraktuje Granta tak, jak moja matka w przeszłości traktowała mężczyzn, którzy ją kochali. Grant zasługiwał na więcej.

– Ona nie uszczęśliwi nikogo, dopóki nie znajdzie sposobu, by sama być szczęśliwą. W tej chwili jest tak rozżalona, że zniszczy każdego, kto znajdzie się wystarczająco blisko. Nie pozwól, żeby to się przytrafiło tobie.

Grant przez chwilę milczał.

– Nie zawsze zachowuje się jak jędza. Przez chwilę jakaś część mnie zakochała się w niej. Potem ze mną zerwała i przypomniało mi się, jak ciężko ją kochać.

– Kocham moją siostrę. Ale ty zasługujesz na coś więcej. Nan jest zbyt pokręcona. Ma za dużo problemów.

– Dziękuję. Myślałem, że ta rozmowa potoczy się zupełnie inaczej. Nie spodziewałem się, że będziesz się o mnie martwił.

– Jesteś moim bratem. Chcę tego, co dla ciebie najlepsze. Chcę, żebyś miał to, co ja mam. Znajdź to.

Grant roześmiał się, jakby nie sądził, że to w ogóle możliwe.

– Ta poprzeczka stoi trochę za wysoko.

Blaire

Weszłam do kuchni i trafiłam na Deana Finlaya smażącego bekon i pogwizdującego przy tym jeden z hitów Slacker Demon. Nie mogłam się nie uśmiechnąć. Odwrócił się i spojrzał na mnie. Jego wyraz twarzy skrajnie różnił się od tego, czego spodziewałam się po słynnym rockowym muzyku. Przypominał mi ojca.

– Witaj, słońce. Pichcę śniadanko dla ciebie i dla mojego wnuka. Rush mi pomagał, ale obawiam się, że oświeciłem go w pewnej kwestii, o której nie miał pojęcia, i to go trochę zszokowało. Wyszedł na zewnątrz, żeby zadzwonić. Zaraz wróci – powiedział, zdejmując z blaszki kawałki bekonu i układając je na wyłożonym papierowym ręcznikiem talerzu.

Spojrzałam przez znajdujące się za nim okno. Rush stał na zewnątrz, rozmawiając w skupieniu przez telefon.

– Co takiego mu powiedziałeś? – Pomyślałam, że może powinnam wyjść i sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Grant

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Harlow

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Trzy miesiące później… Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Rush

Darmowy fragment

Grant

Darmowy fragment

Blaire

Darmowy fragment

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Prolog

Zacznijmy od nowa