Copyright © 2016 by Alice Clayton.

First Gallery Books trade paperback edition December 2014
GALLERY BOOKS and colophon are registered trademarks of Simon & Schuster, Inc.

Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Ta książka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Tytuł oryginalny: Mai Tai’D Up

Tytuł: Zapomnij o tym, co było

Autor: Alice Clayton

Tłumaczenie: Aga Rewilak

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Agnieszka Płoskonka

Opracowanie graficzne okładki: Studio KARANDASZ

Zdjęcie na okładce: Claudio Marinesco (front),

Redaktor prowadząca: Angelika Ogrocka

Redaktor inicjująca: Agnieszka Skowron

Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

www.pascal.pl

Bielsko-Biała 2016

ISBN 978-83-7642-842-0

eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux

Recenzje

Recenzje bawiących do rozpuku książek Alice Clayton z seksownej serii Cocktail:

Zapomnij o tym, co było

„Alice Clayton jest genialna! W Zapomnij o tym, co było nie brakuje zmysłowości, erotyki i humoru! Pozycja obowiązkowa, którą można czytać bez końca” – Emma Chase, autorka bestsellerowych powieści wydawanych przez „New York Timesa” i „USA Today”.

Nie mów mi, co mam robić

„Brawa dla Alice Clayton! Nie mów mi, co mam robić to zabawne połączenie elektryzujących sporów, oszałamiającego napięcia erotycznego i nieziemskich scen miłosnych. Bohaterka jest pełną werwy kobietą (Viv, może się zaprzyjaźnimy?), a przystojny bibliotekarz uwodzi swoją niepohamowaną zmysłowością. Nigdy aż tak nie pociągał mnie humanista” – Kresley Cole, autorka bestsellerowych powieści wydawanych przez „New York Timesa” i „USA Today”.

Z tobą się nie nudzę

„Chcemy się nią rozkoszować aż do końca: rozbawieni, zarumienieni i po uszy zakochani w tej lekturze” – Christina Lauren, duet autorek bestsellerowych powieści wydawanych przez „New York Timesa” i „USA Today”.

„Z charakterystycznym dla siebie bogactwem dowcipu i dużymi pokładami szaleństwa, Alice Clayton przedstawia czytelnikom intymną relację, pełną poczucia zagubienia, jakie odczuwają osoby budujące poważne związki. Gorące i swawolne sceny erotyczne oraz niepoprawni przyjaciele w fantastyczny sposób kontynuują wspólną podróż Wallbangera i Dziewczynki w Różowej Piżamce ku ich szczęściu” – „RT Book Reviews”.

„Spędź trochę czasu w towarzystwie tych namiętnych kochanków – dla zabawy, seksu i szarlotki” – „Heroes and Heartbreakers”.

„Świetna kontynuacja Nie dajesz mi spać. Równie zabawna i podniecająca jak pierwsza część!” – blog „Schmexy Girl”.

„Dowcipna, mocno erotyczna, romantyczna i z odpowiednią dozą dramatyzmu. Jeśli jeszcze nie jesteś wielbicielem Alice, to po przeczytaniu Z tobą się nie nudzę z pewnością będziesz” – „Love Between the Sheets”.

„Wybaczcie, ale muszę złapać oddech. Albo dyszę, albo się śmieję – jedno z dwóch dopadało mnie w trakcie czytania Z tobą się nie nudzę. Alice Clayton nigdy nie zawodzi” – „Book Bumblings”.

„Simon i Caroline są tak samo uroczy, zabawni i seksowni jak poprzednio” – „The Rock Stars of Romance”.

„Zabawne dialogi, ekscentryczni i przyjacielscy bohaterowie w epicentrum burzliwego romansu…” – „Peace Love Books”.

„Doskonała lektura na lato. Świetnie relaksuje i bawi” – blog „Under the Covers”.

„Opowieść, która wciąga” – „The Reading Cafe”.

„Zapłonęłam prawdziwą miłością do tej książki! Świetna narracja, niesamowici bohaterowie” – „Teacups and Book Love”.

„Zajmująca romantyczna historia przepełniona poczuciem humoru, namiętnością i emocjami” – „Sensual Reads”.

Nie dajesz mi spać

„Soczysta, seXXXowna, niesamowita… UWIELBIAMY ją!” – Perez Hilton.

„Klasyczny romans z wieloma wywołującymi śmiech scenami i interesującymi bohaterami” – Jennifer Probst, autorka bestsellera Searching for Perfect wydanego przez „New York Timesa”.

„Zabawna, frywolna i sprośna, z głównym bohaterem, który sprawi, że ugną się pod wami kolana. Doskonała mieszanka seksu, romansu i smakowitych wypieków” – Ruthie Knox, autorka bestsellera About Last Night.

„Alice Clayton ponownie zaskakuje, uwodząc prawdziwie kobiecym seksapilem, niezrównanym poczuciem humoru i hipnotyzującym sarkazmem; wywołuje śmiech i rumieniec na policzkach oraz nieodpartą chęć do zrzucenia wszystkich obrazów ze ścian” – blogerka Brittany Gibbons.

„Cudownie zabawni bohaterowie i znakomita, erotyczna i chwytająca za serce fabuła – Nie dajesz mi spać trzeba przeczytać. Śmiałam się. Wzdychałam, ale głównie uśmiechałam się jak wariatka” – „Tangled up in Books”.

„Nareszcie znalazła się kobieta, która wie, jak obchodzić się zarówno z mężczyzną, jak i robotem Kitchen Aid. Uwiodła nas chlebem cukiniowym!” – „Curvy Girl Guide”.

„Zabawna, szalona i nowocześnie romantyczna. Szybka akcja i łagodnie kreślona historia przyprawią was o dreszcze rozkoszy…” – „Smexy Books”.

Recenzje cenionych książek z serii Redhead:

Zwariowana i rozpalona do czerwoności historia miłosna, która rozbawi czytelników do łez” – „RT Book Reviews”.

„Bohaterowie Alice Clayton sprawiają, że śmieję się, zawstydzam, krzyczę i płaczę” – „Harlequin Junkie”.

„Uwielbiam Grace i Jacka. Jest między nimi wspaniała chemia. Ich miłość rozpala każdą stronę powieści” – „Smexy Books”.

„Namiętny romans, ciekawi bohaterowie i beczka pełna śmiechu” – „The Book Vixen”.

„Wywołuje salwy głośnego śmiechu” – „Smoking Hot Books”.

Zapomnij o tym, co było

Jak na razie nie spotkało mnie to szczęście i nie jestem właścicielką pitbulla, ale od zawsze byłam tą rasą oczarowana.

Książkę tę dedykuję wszystkim uroczym, uśmiechającym się psim mordkom.

Podziękowania

Mam najlepszą pracę na świecie. Wróć. Moja praca jest na drugim miejscu pod względem fajności. Pierwsze miejsce należy się stanowisku masażysty Roberta Pattinsona… Ale ten temat zostawiam na inny czas. Teraz zwracam się do osób, które pomagają mi w tworzeniu moich opowieści. Zwłaszcza w te dni, kiedy słowa się nie łączą, pomimo że główni bohaterowie już chcą. Widzisz, co właśnie napisałam? Dziękuję wszystkim, którzy pomogli mi w powstaniu Zapomnij o tym, co było i całej serii Cocktail.

Poniżej zamieszczam listę ofiar. Chyba naoglądałam się Synów Anarchii…

Zespół Gallery Books

Nuding

Bergstrom

Dwyer

Horbachevsky

Psaltis

Burke

Zespół redaktorski

Cole

Probst

Reisz

Proby

Evans

Chase

Zespół korekcyjny

Royer

Zespół ds. zdrowia psychicznego

Hogrebe

Zespół ds. wsparcia

Bocci

Hobbs

Billings

Zespół wielbicieli

Struble

Struble

Osterloh

Tolpa

Zespół miłości

Peter

San Diego, nie przestawaj błyszczeć

Alice

XOXO

Wstęp

Uśmiechałam się szeroko, kiedy patrzyłam, jak bez ruszania się z miejsc zataczają wokół siebie kręgi. Ona, wygodnie usadowiona na krześle, gwałtownie zareagowała na coś, co powiedział. On odparł jej równie bojowo, a to spowodowało, że rozpięła kolejny guzik koszuli…

Co za para. Clark, mój kuzyn, jeszcze nigdy w życiu tak nie narzekał na dziewczynę. Stąd nabrałam stuprocentowej pewności, że ta kobieta doskonale do niego pasuje. Vivian to, Vivian tamto – przez kilka ostatnich tygodni nie słyszałam nic innego.

Oparłam się o blat baru i podziwiałam namiętność, która iskrzyła pomiędzy nimi. Z ich ust padały nieprzyjazne słowa, ale ich ciała, choć sami tego nie dostrzegali, już się kochały. On się pochylił. Ona także. On przymknął oczy, a ona zakołysała biodrami. Padały coraz gorętsze słowa, a ich ciała były coraz bardziej rozpalone.

Rzadko odczuwałam taki żar na skórze. Tak naprawdę wszystko w moim ciele, od kostek w górę, raczej powoli zamarzało. Ale to chyba typowe u panien młodych, prawda?

Za miesiąc wychodzę za mąż. Ponieważ przez kilka tygodni byłam w szalonym wirze przygotowań do ślubu, postanowiłam się rozpieścić i spędzić długi weekend w moim ulubionym pensjonacie w Mendocino, a przy okazji spotkać się z ukochanym kuzynem. Czułam potrzebę oderwania się od codziennego życia w San Diego. Od paru dni chodziłam na spacery po plaży, a wieczorami siadałam przy trzaskającym kominku, próbując przypomnieć sobie, co jest dla mnie w życiu najważniejsze. Słuchałam też, jak Clark opowiada o dziewczynie, która wstrząsnęła jego światem. Miałam wypisać kartki z podziękowaniem za prezenty, które już do nas przyszły, ale bardziej potrzebowałam rozproszenia, zapewnianego mi przez mojego nieco staroświeckiego i beznadziejnie romantycznego kuzyna oraz jego ewidentne zauroczenie nowo przybyłą do miasta dziewczyną.

Gdy patrzyłam, jak tańczą wokół siebie, jak spojrzenie Clarka co chwila pada na jej najwyraźniej umyślnie odsłonięty dekolt, uświadomiłam sobie, że tak to powinno wyglądać. Jak taniec. W przód i w tył. Z iskrą i entuzjazmem.

Pomiędzy mną a mężczyznami nigdy tak nie iskrzyło. A obserwując pojedynek Vivian i Clarka, zapragnęłam tego doznać. Z tym że straciłam pewność, czy w San Diego czeka na mnie coś takiego…

Rozdział pierwszy

Miesiąc później w San Diego.

Wznoszę toast za najpiękniejszą dziewczynę na świecie. Moją córkę, Chloe. A jej wybrankowi mówię: „Opiekuj się nią. I pamiętaj, znam kogo trzeba”.

Oblałam się rumieńcem, kiedy tato wygłaszał mowę do mnie i mojego narzeczonego, któremu właśnie zagroził przy pięćdziesięciu osobach zgromadzonych na kolacji w wieczór poprzedzający nasz ślub. Oczywiście rzucił groźbę tak, jak jest to przyjęte, gdy ojciec panny młodej chce dokuczyć facetowi mającemu zamiar odebrać mu jego małą dziewczynkę. Śmiałam się razem z gośćmi, którzy wznosili kieliszki w naszą stronę.

Mój wybranek Charles Preston Sappington wstał, uścisnął dłoń mojego taty i przyjaźnie poklepał go po plecach. Czy zrobił to silniej niż zazwyczaj? Owszem. Czy groźba faktycznie była tak niewinna? Nie.

Tato puścił do mnie oko, kiedy nasze spojrzenia się spotkały. Zachichotałam głośno, przez co moja mama westchnęła na całą salę. Wzdychała tak często przy ojcu.

Ucieszyłam się, że mogę wrócić do jedzenia. Nagle poczułam na lędźwiach dotyk dłoni Charlesa. Pochylił się w moją stronę i od niechcenia pocałował mnie w czoło.

– Przywitam się tylko z Nickersonami. Zaraz wracam – szepnął.

Odszedł tak szybko, że mój całus poleciał w pustą przestrzeń. Zauważyłam, że mama przygląda mi się uważnie.

– Może pójdziesz z nim, kochanie? – rzuciła, patrząc, jak mój narzeczony gawędzi w oddali. Nasz wieczór przedślubny, a on sobie ucina pogawędki.

– Niekoniecznie. Jadłaś zapiekankę z karczochów? Jest przepyszna – powiedziałam i ugryzłam kolejny kęs.

– Skarbie, czy nie za bardzo się objadasz? Ledwie wbijasz się w suknię ślubną. – Gestem wezwała kelnera, aby zabrał mój talerz.

Zrezygnowana uśmiechnęłam się i tak głośno odłożyłam widelec, że mama spojrzała na mnie z oburzeniem.

– Przepraszam – wymamrotałam, wycierając usta serwetką, którą potem równo ułożyłam na kolanach.

– O, Marjorie. Daj jej spokój. Wychodzi za mąż! Niech się cieszy tym wieczorem. Zanim, no wiesz, klamka zapadnie – zażartował tato.

Parsknęłam śmiechem, a mama zrobiła się cała czerwona na twarzy.

– Thomas, naprawdę uważam, że to niestosowne tak jej dokuczać, i to dzień przed weselem. A ten toast? Co to ma znaczyć, że znasz kogo trzeba? I, na litość boską, kim niby są te osoby? Księgowymi? Urzędasami?

– O, rozchmurz się! To tylko żarty. Nic więcej – tłumaczył tato, wyraźnie rozbawiony tą rozmową.

Sześć lat temu, po dwudziestu dwóch latach ciągłego gderania, moi rodzice się rozwiedli. Ojca nic tak nie cieszyło, jak denerwowanie mamy. A ona zawsze dawała się sprowokować.

Ale tego wieczoru zaskoczyła nas oboje, bo po prostu wstała od stołu.

– Chloe, dołącz do Charlesa. Powinnaś razem z nim zabawiać gości – zbeształa mnie i nie patrząc na tatę, oddaliła się. Piękna i pełna wdzięku, przykładna matka panny młodej, starannie dbała o to, aby kelnerzy krążyli po sali i każdy z gości został należycie obsłużony. Zachowywała się jak perfekcyjna gospodyni. Przypuszczam, że to miała być moja rola. Ale szczerze? Miałam ochotę na dokładkę nieziemskiej zapiekanki z karczochów.

Wbiłam wzrok w talerz ojca, a on z uśmiechem podsunął go w moją stronę. Odwzajemniłam uśmiech i szybko zjadłam zapiekankę.

– I jak? Gotowa na jutrzejszy dzień? – spytał, obserwując salę.

Uprzejmości, przechadzanie się między gośćmi, dostojne, tłumione śmiechy wypełniały pomieszczenie. Pięćdziesięcioro naszych najbliższych przyjaciół i członków rodziny. A to tylko kolacja przedślubna. Na ślub, który odbędzie się w jednym z najelegantszych klubów zrzeszających śmietankę towarzyską San Diego, zaprosiliśmy czterysta (czterysta!) osób z prawie całego stanu. Do klubu należeliśmy od lat, ale po rozwodzie mama jasno dała do zrozumienia, że członkostwo należało się jej na wyłączność. Z tym że ojciec zmuszony był do opłacania rocznych składek. Takie alimenty.

– Chyba – odpowiedziałam, głośno odetchnąwszy. Zastanawiałam się, dlaczego za każdym razem, gdy ktoś mnie pyta o ślub, wzdychałam.

Ojciec zauważył to.

– Córeczko? – zapytał zmartwionym tonem.

– Będzie lepiej, jak pójdę porozmawiać z Nickersonami – stwierdziłam, zwłaszcza że mama rzuciła mi gniewne spojrzenie z drugiego końca sali. Robiła to z dobroci. Było nie było, to moje przedślubne przyjęcie. Powinnam się cieszyć gratulacjami, które dostawałam. Cały czas powtarzałam to sobie w duchu, kiedy szłam od stolika na środek sali, gdzie stał mój wybranek i wyciągał do mnie dłoń. Nałożyłam maskę szczęścia i spokoju, dzięki której niespełna dwa lata temu zdobyłam tytuł Miss Golden State. Charles, najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego znam, uśmiechał się do mnie. Przybrałam tak samo roześmiany wyraz twarz jak on, kiedy objął mnie ramieniem i łagodnie wciągnął w rozmowę.

Uśmiech. Skinienie głową. Uśmiech. Skinienie. Śmiech. Skinienie. Westchnienie.

Po tym, jak w końcu podano kawę i zakończono wznoszenie przydługich toastów (jakim cudem jutro ktokolwiek będzie w stanie powiedzieć choć słowo, skoro już dziś wyrzucili z siebie tak okazałe przemowy?), a goście zaczęli się kierować powoli do wyjścia, przeżyłam straszną chwilę. Mama zachowywała się jak profesjonalistka. Uśmiechała się szeroko i potakiwała każdemu, kto gratulował jej pięknej córki, chwalił wieczór i stwierdzał, że jesteśmy cudowną parą. Grrr. Była w tym świetna.

Nie miałam jej naturalnego wdzięku, ale potrafiłam go doskonale udawać. Wracając do sedna: moje uśmiechanie się. Wcześniej tego wieczoru uśmiechałam się i potakiwałam w trakcie półgodzinnej dyskusji, która toczyła się na temat tego, kto świadczył najlepsze usługi ogrodnicze w okolicy. Że trzeba utrzymywać trawniki w jak najlepszym stanie, nawet w czasie suszy. Uśmiechałam się też, kiedy pani Snodgrass rozwodziła się nad nieprzyzwoitą książką, o której wszyscy mówili, ale nikt nie chciał się przyznać, że ją czytał, choć wiem, że każda kobieta, która była na tym przyjęciu, zrobiła to. Uśmiech nie schodził mi z twarzy nawet wtedy, gdy pan Peterson zrobił nam wykład na temat nielegalnych imigrantów, chociaż dobrze wiem, że sam zatrudniał nianię na czarno. Naprawdę czułam się jak laleczka z głową na sprężynie. Ale przypomniałam sobie wszystkie zasady dobrych manier, które poznałam na konkursach piękności, i na nowo mogłam bez końca się uśmiechać i potakiwać. Byłam w stanie tryskać sympatią i wyglądać przy tym na rzeczywiście zainteresowaną. I cały czas pozostawać uroczą.

Tymczasem w środku nie czułam się piękna. Zastanawiałam się, co by się stało, gdybym wskoczyła na stół i zaczęła krzyczeć. Jak zareagowaliby goście? Byliby zaskoczeni? Przerażeni? Rozbawieni? Jak szybko kazano by mi zejść ze stołu? I po jakim czasie każdy wróciłby do swojej kawy?

Z myślowego chaosu wyrwała mnie mama, która robiła drugie okrążenie sali.

– Kochanie, państwo Snodgrassowie już się zbierają. Bądź grzeczną dziewczyną i podziękuj im za przyjście.

– Dobrze, mamo. – Uśmiechnęłam się i skinęłam głową. Gest ten wymierzyłam w stronę mojego przystojnego narzeczonego, który dotarł do państwa Snodgrassów przede mną.

W końcu zostaliśmy z Charlesem sami przed restauracją. Zanim Kopciuszek wsiądzie do ekskluzywnej karocy, musi powiedzieć „dobranoc” przystojnemu księciu.

– Podekscytowana jutrem? – spytał, obejmując mnie silnymi ramionami. Pracował nad siłą rąk i całej reszty ciała, spędzając godziny na pływaniu, bieganiu, grze w tenisa, racquetballa i oczywiście golfa. Zapalony golfista. Zachęcał mnie do tego sportu, więc się nauczyłam. Oczywiście, że tak. Ech.

– Bardzo – wymamrotałam, z głową wtuloną w jego pierś. Poczułam zapach wody kolońskiej. To był odurzający zapach.

– Wspomniałem Nancy Nickerson, że chciałabyś zostać wolontariuszką, jak wrócimy z podróży. Jest przewodniczącą organizacji, która działa w nowo powstałym oddziale pediatrycznym. Zgłosiłem cię.

– Cóż, dobrze. Ale nie wiem, ile czasu będę miała. Szpital właśnie dostał nowe psy do dogoterapii i potrzebna im pomoc przy…

– Chloe, kotku. Już o tym rozmawialiśmy. Realizowanie twojego celu z konkursu piękności, charytatywna dogoterapia, to świetny pomysł, ale nie bierzesz już udziału w konkursach. Ustaliliśmy, że pora zrobić kolejny krok i zająć się jakimś nowym projektem, prawda?

– Ale Charles, wspieram tę organizację od liceum. Nigdy nie robiłam tego ze względu na konkursy piękności. Zawsze potrzebowali pomocy i uważam, że…

– Nie.

– Yyy. Co? – spytałam, marszcząc czoło i patrząc Charlesowi w twarz.

Charles Preston Sappington był wysoki. Przystojny. Idealny. Przedstawiła nas sobie moja mama, która ceni sobie doskonałości. Był adwokatem. Żył z prowadzenia sporów, dlatego nigdy nie próbowałam się wdawać z nim w dyskusje. Niełatwo dyskutować z najbardziej wygadanym adwokatem w całej Kalifornii. Wiem, że nim jest, bo głosi to wisząca nad jego biurkiem tabliczka. Dlatego rzadko kiedy próbowałam. Jednakże…

– Czy właśnie powiedziałeś „nie”?

– Tak.

– Zechcesz wyjaśnić dlaczego? – powiedziałam i odsunęłam się trochę od niego, kiedy próbował przytulić mnie mocniej.

– Nie w tej chwili.

– Ale…

– Kotku, jest późno. Mamy dużo czasu na obgadanie tego typu spraw. A w tej chwili? Postaraj się wyspać, abyś jutro była olśniewająco piękna dla mnie – stwierdził kojącym tonem. – Wiesz, że nie mogę się doczekać jutra? A to, co będzie potem? Miesiąc miodowy. Kotku. Najlepsza część ślubu.

Przesunął dłonie po moich plecach i przycisnął mnie mocniej do siebie. Westchnęłam i pohamowałam się od uwag. Skupiłam się na kleszczach, które coraz mocniej zaciskały moją talię. Mam na myśli jego ręce.

– Dwa tygodnie na Tahiti. Prywatny bungalow. Bikini. Albo i nie – szeptał i przesunął dłonie niżej, aż złapał mnie za pupę.

– Charles! Ktoś może nas zobaczyć! – zaprotestowałam i rozejrzałam się dookoła. Roześmiał się, zakładając, że to koniec z tego typu sprzeciwem. W końcu jutro wychodzę za mąż. Ech.

– Kotku, wyśpij się. Jutro będę czekał na ciebie przed ołtarzem. Będziesz wyglądała cudownie. Wypowiemy kilka słów, wsuniemy na palce obrączki i cała będziesz moja. Brzmi obiecująco? – powiedział lekko wibrującym głosem. Kilka razy obrócił się ze mną dookoła własnej osi, a potem postawił mnie na ziemi i otworzył drzwi limuzyny.

– Mhm. – Tyle udało mi się z siebie wydobyć, bo wirowało mi trochę w głowie od tego kręcenia.

– Tu jesteście! Charles, zmykaj. Jutro będzie cała twoja, ale dziś jeszcze należy do mnie – wykrzyknęła moja mama, która właśnie stanęła obok mnie, z szerokim uśmiechem na twarzy.

– Tak, matko Patterson – odpowiedział Charles, wiedząc, jak bardzo mama nie lubiła, gdy ją tak nazywał.

Wbrew sobie zachichotałam, przez co mama zrobiła gniewną minę.

– Powiedz „dobranoc” Charlesowi – rozkazała zdecydowanym tonem i tym razem komentarz dotyczący zwrotu „matko Patterson” zachowała dla siebie.

– Dobranoc, Charles – powtórzyłam niczym echo i pocałowałam go w czoło.

– Dobranoc, moje panie. Do zobaczenia jutro – odparł, wsadzając nas do limuzyny przy cichym szeleście jedwabiu i satyny.

W drodze spod restauracji do domu słuchałam paplaniny mamy. W tym miejscu mieszkałam od studiów.

Dom rodziców. Żeński akademik. Dom rodziców. Dom męża? Ech.

Po godzinie byłam już w pokoju, który był moją sypialnią od siódmego roku życia. Łóżko z baldachimem. Pompony. Korony. Szarfy. Statuetki. Jestem dziewczyną startującą w konkursach piękności, prawda? Wystudiowane gesty to moja specjalność.

Leżałam zwinięta w kłębek na pościeli. Nie mogłam złapać oddechu, a serce biło mi znacznie szybciej niż zazwyczaj. Chyba denerwowałam się jutrem. Ślubem z Charlesem. Tym, że stanę się panią Sappington i wszystkim innym, co się z tym wiązało.

Popatrzyłam na zdjęcie, które stało na nocnej szafce. Było zrobione tego wieczoru, kiedy Charles mi się oświadczył. Pierścionek błyszczał równie jasno na fotografii, jak na moim palcu. To największy brylant, jaki widziałam. Był onieśmielająco duży. Zsunęłam pierścionek z palca i odłożyłam na szafkę, obok zdjęcia.

Spotkałam Charlesa niecały rok temu. Zaręczyliśmy się dokładnie, co do dnia, pięć miesięcy później. Czyste szaleństwo, delikatnie mówiąc. A Charles był najbardziej ułożonym szaleństwem, jakie można sobie wyobrazić. Ani pół zmierzwionego włoska, żadnej plamy po jedzeniu na krawacie czy kawałka szpinaku na zębach. Szpinak nigdy by się nie odważył.

Za to niejeden listek szpinaku bardzo chciałby przylgnąć do niego. Charles Preston Sappington był dobrze znanym kawalerem i wszystkie kobiety od San Diego po Santa Barbarę od lat próbowały go usidlić. Każda panna, soczysta jak ten szpinak, byłaby niezmiernie szczęśliwa, gdyby udało się jej przykleić do jego drzewa genealogicznego. Wiele małych dziewczynek słyszało od swoich mam piękną bajkę. Wysoki. Przystojny. Bogaty. Z dobrej rodziny. Jak będziesz robiła, co każe mamusia, to wejdziesz do tej krainy czarów.

Zostałam Miss Golden State. Moje radosne i beztroskie życie po raz ostatni zostanie ukoronowane – tym razem małżeństwem z Charlesem. Welon był już gotowy i mogłam spokojnie zapaść w sen wymuskanej, pięknej panny młodej. W gardle dławił mnie niemy krzyk.

Z takimi kojącymi myślami – czytaj: skrajnym przerażeniem – wyłączyłam światło.

Obrót w lewo. Siadam. Obrót w prawo. Siadam. Obrót. Siad. Łzy.

Patrząc wstecz, przyznam, że nie dostrzegłam jednej szczególnej rzeczy, która przechyliła szalę i kazała mi odwołać ślub. Wiem jednak, że w momencie, kiedy rano postawiłam stopy na podłodze, czułam, że coś jest nie tak. I nie chodziło tylko o to, że od trzeciej rano burczało mi i przelewało się w brzuchu. Za dużo zapiekanki z karczochów? Nigdy tego nie odgadnę.

Prawie przez całe życie każdego ranka jadłam owsiankę. Płatki owsiane górskie, odrobina słodziku, świeże owoce (borówki, które najchętniej dodawała mama, bo antyoksydanty są naszymi przyjaciółmi) i tylko trochę odtłuszczonego mleka. Ale kiedy dziś, powłócząc nogami, weszłam do kuchni, zobaczyłam coś, czego nigdy wcześniej nie dostrzegałam.

Pączki.

Prawdziwe. Piękne. Słodkie. Tłuste. Piękne. Pączki.

Z prawdziwym cukrem i tłuszczem.

Rozejrzałam się dookoła, aby się upewnić, czy na pewno jestem u siebie w domu. Moja miska na owsiankę, podkładka i sztućce były ułożone z dbałością na stole, jak każdego dnia. W garnku dymiła odpowiednia porcja owsianki, gotowa do zjedzenia. Mlecznik z dokładnie odmierzoną połową szklanki szarawego, wodnistego, odtłuszczonego czegoś, co ledwie przypominało mleko, stał obok miseczki na owsiankę.

Czy wspominałam o pączkach?

Myliłam się jednak, mówiąc, że nie wiem, co tego ranka przechyliło szalę. To pączki sprawiły, że zmieniłam kierunek.

Raz jeszcze rozejrzałam się wokoło, chcąc mieć pewność, że popełnię ten dietetyczny grzech śmiertelny bez świadków, i podeszłam do patery. Przyglądałam się pączkom ułożonym w wysoki stos, będący smakowitą dekoracją. Cukiernicze cudeńka, mięciutkie smakołyki, słodziutcy i tłuściutcy zabójcy diet. Wybrałam jednego, lepiącego się od polewy czekoladowej. Było to całkowite zaprzeczenie wszystkich stosowanych przeze mnie kuracji odchudzających.

Byłam szczupła. Dzięki genom i kalifornijskiemu stylowi życia. Jednym z powodów, dla których zostałam Miss Golden State, był mój wygląd – prezentowałam się jak dziewczyna z piosenki Beach Boysów I wish they all could be California Girl. Długie blond włosy. Opalona. Wysoka. Nie miałam zbyt dużych krągłości, ale za to byłam dobrze wyrzeźbiona i silna od biegania, gry w tenisa, ćwiczenia jogi i pilatesu. Od dziecka miałam wbijane do głowy, że chude jest lepsze. Na poparcie tych nauk nigdy nawet jeden pączek nie został wniesiony do tego domu. Oczywiście od czasu do czasu jadałam je, kiedy zostawałam na noc u znajomych. A gdy skończyłam szesnaście lat, zauważyłam, że prawo jazdy i niewielkie pieniądze zarobione na pilnowaniu dzieci umożliwiały jedzenie wszystkiego, co zaowocowało tym, że przytyłam pięć kilo i dostałam od mamy surowy wykład na temat zdrowia i kondycji fizycznej. Zakazała mi też pilnowania dzieci. Ale szczerze przyznam, że kiedy spuściła mnie z oka, pozwalałam sobie czasem na małą przyjemność.

Ale – powtórzę – nigdy w życiu nie widziałam pączka w naszym domu. Ani w mojej dłoni. Ani w ustach. A tym bardziej… dwóch pączków.

Gdy się zabierałam do trzeciego pączka, do kuchni weszła mama z Terrancem, który zajmował się organizacją ślubu. Z pisku, który wydobył się z jej ust, można było wywnioskować, że zobaczyła mnie z zakrwawionym nożem w ręce, a nie z niewinną drożdżówką.

– Chloe, pączki są dla pomagierów – powiedziała cicho.

Szczerze mówiąc, wolałam, jak piszczała. Jej szept oznaczał zagrożenie. Mama nie zauważyła, że Terrance skrzywił się na słowo „pomagier”, ale w tej chwili miałam to gdzieś. Niech każdy dba o siebie.

Normalnie skarcona Chloe przytaknęłaby, odłożyłaby pączka z przepraszającym wyrazem twarzy i cichutko wyszłaby z pomieszczenia. Wiedziałaby, że ta nieroztropność będzie zapamiętana i wykorzystana w przyszłości, jak zwykle w najmniej spodziewanym momencie. Byłam dorosłą kobietą, która nadal dostawała burę od mamy, kiedy ta uważała za konieczne udzielanie jej. Z upływem lat znosiłam te pogadanki z rosnącym rozbawieniem, ale to, jak bardzo mama kontrolowała w ostatnim czasie moje życie – na co zresztą sama jej pozwoliłam – stawało się nieznośne.

Dobrze wiem, że usłyszę słowa krytyki, kiedy będę wciągała brzuch mocniej niż zazwyczaj, aby włożyć suknię ślubną. Bez względu na konsekwencje, postanowiłam wyznaczyć granicę tłuściutkim, okrąglutkim pączkiem.

Wepchałam do ust spory kawałek niebiańskiej rozkoszy, pogryzłam, zrobiłam głośny wdech nosem i wsunęłam pozostałą część pączka do buzi. A potem szeroko się uśmiechnęłam. Od środka roznosiły mnie kalorie i dwadzieścia cztery lata tłumionego „chrzań się, mamo”. Wybuchowa mieszanka. Przełknęłam kęsy i nie odrywając spojrzenia od mamy, ze spokojem oblizałam palce.

Jak zawsze zachowała zimną krew.

– Terrance, czy będziesz tak uprzejmy i przygotujesz wszystko w salonie? Przypuszczam, że niebawem pojawi się fryzjer i chciałabym mieć pewność, że wszystko jest tak, jak powinno – powiedziała i niczym królowa przechyliła głowę.

Terrance uśmiechnął się do mnie nieznacznie, wziął sobie pączka i poszedł tam, dokąd mu kazano.

Zostałam sam na sam z matką.

– Chloe, jestem przekonana, że nie chciałaś zachować się tak niegrzecznie. Co pomyśli nasz organizator ślubu? Piękna panna młoda opycha się pączkami na parę godzin przed włożeniem sukni ślubnej, do ubrania której przygotowywaliśmy jej ciało całymi miesiącami? Będziemy mieć dużo szczęścia, jeśli guziki się nie rozejdą.

Wyrwało mi się ciche, ale prowokujące beknięcie.

Mama spojrzała na blat i westchnęła. Dotarło wtedy do mnie, że był to jedyny szczery wyraz emocji w stosunku do mojej osoby. Jeśli akurat nie wywierała na mnie nacisku, to wzdychała. Robiła to także, kiedy mnie nie uciszała albo gdy nie wytykała mi wszystkich, najdrobniejszych błędów.

Kocham moją mamę, ale z całą pewnością nie zawsze dawała się lubić.

– Chloe? – Przestała wzdychać.

– Co?

– Czy w taki sposób młoda kobieta odpowiada matce na pytanie?

Odruchowo wyprostowałam się, wciągnęłam brzuch, wypięłam pierś do przodu i ustawiłam głowę w pionie. W końcu to właściwa postawa ciała świadczy o moim dobrym wychowaniu.

– Mamo, przepraszam, że zachowałam się nieuprzejmie. Na pewno wejdę w moją śliczną suknię ślubną.

Ze skupieniem malującym się na jej ładnej twarzy i z precyzyjnie ułożoną fryzurą przyglądała mi się uważnie, aż w końcu kiwnęła głową.

– Idź przeprosić Terrance’a, kochanie, i proszę, nie jedz już nic, dopóki twój świeżo poślubiony mąż nie zaoferuje ci tortu weselnego. To będzie cudowny dzień. Tak bardzo się cieszę twoim szczęściem.

Ruszyła do drzwi prowadzących do ogrodu, gdzie ogrodnik jak zawsze psuł jej kompozycje z begonii.

– Na stoliku nocnym położę ci tabletki odwadniające, kochanie. Może pomogą na opuchliznę wokół twoich kostek – rzuciła przez ramię.

Włożyłam sporo energii w pohamowanie się przed skopaniem czegokolwiek moimi rzekomo spuchniętymi stopami. Gdybym tylko mogła unieść moje wielkie, słoniowe nogi. Rozluźniłam ciało, zlizałam zdradziecką resztę lukru z kącika ust, a następnie poszłam do Terrance’a oraz pozostałych „pomagierów”.

– No wiesz – mówił Terrance – widziałem już wszystko. Matki panien młodych wdające się w karczemne awantury z matkami panów młodych. Panów młodych, którzy upijali się na weselu tak, że wpadali na torty weselne. Raz nawet byłem świadkiem, jak ojciec panny młodej dobierał się do drużby.

Ekipa wizażystów działała pełną parą. Ktoś nakręcał mi włosy, ktoś inny malował paznokcie. Jeszcze inna osoba nakładała mi makijaż, a ktoś poprawiał mój pedicure. W tle leciała pogodna muzyka, a radosne druhny tańczyły i popijały szampana z sokiem. Cały dom przeobraził się w Centralę Szczęśliwego Zamążpójścia i co chwila wybuchał żeńskim chichotem. Tymczasem ja, wokół której toczyło się całe to baraszkowanie, byłam bliska łez. Wyglądało na to, że nikt nie zwrócił na ten fakt uwagi. Druhny były moimi wieloletnimi przyjaciółkami, z którymi kiedyś wiele mnie łączyło, ale od kiedy zaczęłam się zbliżać do tej weselnej przepaści, oddalałyśmy się od siebie coraz bardziej. Patrząc na ich doskonałe twarze, uświadomiłam sobie, że nie zależy mi na nich. Żadna z przyjaciółek nie zauważyła, że jestem w podłym nastroju. Za to dostrzegł to organizator ślubu.

– Widziałem też wiele zdenerwowanych i wystraszonych panien młodych – ciągnął Terrance, pochylając się przede mną i wciskając między specjalistów od paznokci i wizażystę. – To jak? Powiedz mi, co się dzieje?

Terrance miał prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu i wspaniale prezentował się w wysokich butach. Jestem pewna, że miały podwyższony obcas. Do tego karmelowa karnacja, dredy i niesamowita osobowość. Przez ostatnie dziesięć lat zajmował się planowaniem ślubów dla kawalerów z wyższych sfer i debiutantek na konkursach piękności w tej części Kalifornii. On jedyny wysłuchał moich wizji ślubnych i pomimo że w końcu poddałam się woli mamy, Terrance cały czas był po mojej stronie. Miałam wrażenie, że dostrzega rzeczy, których inni nie widzą albo nie chcą widzieć. Teraz spostrzegł, że do oczu napływają mi łzy i że nie mają związku z przyklejonymi przed chwilą sztucznymi rzęsami.

Od kiedy wstałam z łóżka, czułam okropny ciężar w żołądku. I to nie z nerwów. Od czwartego roku życia biorę udział w konkurach piękności i potrafię radzić sobie z tremą. Z każdą godziną ciężar się nasilał i zaczynał oddziaływać na całe moje ciało. Dzwoniło mi w uszach. W palcach u rąk i stóp czułam mrowienie. Język mi skołowaciał, a do oczu napłynęły łzy. Miałam przyspieszone tętno i wilgotne dłonie. Na usta cisnęły mi się słowa, które dosłownie chciały się wyrwać z krtani.

Przerażające słowa. Takie jak „nie” i „przerwijcie”. Oraz „poważnie, przerwijcie to”.

Ale to tylko nerwy związane ze ślubem, prawda? Od około miesiąca zaglądałam w wyimaginowane oczy strachu, który teraz był bardzo realny. I miał oczy szeroko otwarte. Ale to normalne, prawda? Przecież całe moje ciało nie mogło się kulić w sobie, aby mnie chronić, aby okazać prawdziwą wątpliwość i przejść do działania… Prawda?

– Chyba potrzebuję się wyciszyć – udało mi się powiedzieć, powstrzymując te inne słowa. Prawie nie oddychałam.

Kaszlę. Oddycham. Kaszlę. Oddycham. Proszę, oddychaj. Kulę się w sobie.

Terrance popatrzył na mnie ponownie i kazał zmyć się ekipie kosmetycznej. Druhny wyszły w oparach szampana. Szybko upięto pozostałe loki i zostałam sama.

Wsparłam głowę na dłoniach i po prostu załkałam. Tak jak się to robi w dniu ślubu, prawda? Niedobrze. Wszystko wydawało mi się niewłaściwe. To już nie było zdenerwowanie. Wpadłam w panikę, która potrzebowała miejsca, aby się rozprzestrzenić i dopuścić do głosu to, co się kotłowało we mnie.

Do pokoju weszła mama.

– Zechcesz wyjaśnić mi, dlaczego pięć druhen, dwóch specjalistów od paznokci i wizażysta popijają w tej chwili szampana z sokiem pomarańczowym na tarasie?

I tak siedząc w otoczeniu obfitych krynolin i piękna, w końcu wyrzuciłam z siebie słowa, które dusiłam cały dzień.

– Nie chcę wychodzić za Charlesa.

Mieliście kiedyś wrażenie, że słowa zawisły w powietrzu? Słyszałam, jak odbijają się echem w całkowitej ciszy. Uniosłam głowę i zobaczyłam stopy w czółenkach bez palców. Jedna z nich z wściekłością uderzała o drewniane klepki podłogi. Widziałam opalone i zgrabne nogi, z kolanami, na których pojawiły się pierwsze oznaki zmarszczek. Dostrzegłam też lnianą spódnicę w kolorze złamanej bieli, wiązaną brzoskwiniową koszulę, szlachetne kamienie na palcach, szminkę Chanel (Rouge Coco Shine, a nie byle co) i szeroko otwarte zielone oczy, których kolor pogłębiała złość.

– Młoda damo. Chyba się przesłyszałam – stwierdziła mama, a na jej twarzy po raz pierwszy pokazała się troska.

Miała związek z tym, jak się czuję? Czy może zmartwiła się, że popsuję jej ten doskonały dzień? Mogę obstawić w ciemno, że chodziło o to drugie.

– Nie chcę wychodzić za Charlesa Prestona Sappingtona. – Och, poczułam się całkiem dobrze.

Westchnienie.

– Chloe, powiesz mi, o co chodzi? – spytała mama.

Powtórzyłam to, co powiedziałam, wkładając w moją wypowiedź jeszcze więcej uczucia.

– Nie chcę wychodzić za Charlesa Prestona Sappingtona! Ani dziś, ani w żaden inny dzień.

Moje ciało od razu zareagowało na te słowa. Wyprostował mi się kręgosłup, jakby zdjęto z niego ciężar, a głowa unosiła się lekko, jakby ją…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej