Dla wszystkich fanek Cage’a Yorka, które czekały na kolejną książkę o nim. Ta jest dla Was!

– Prolog –

Stałam w kościele naprzeciwko rodziny i przyjaciół, spoglądając na ich poważne twarze. Wcale nie chciałam tam stać na widoku. Miałam ochotę zwinąć się w kłębek obok leżącej przede mną trumny i płakać jak dziecko. To wszystko wydawało mi się takie niesprawiedliwe. Już raz przez to przechodziłam: stałam przed zapłakanym tłumem i mówiłam o mężczyźnie, którego kochałam, ale który został mi odebrany.

A teraz znów tu byłam. I miałam przemówić do zebranych. Powiedzieć coś o mężczyźnie leżącym w trumnie. O tym, któremu ufałam bezgranicznie. O tym, do którego przywarłam, wypłakując się na jego ramieniu, kiedy odkryłam, że zostanę samotną matką. O tym, który, jak wiedziałam, nigdy by mnie nie opuścił. Ale teraz odszedł.

Spojrzałam na Jeremy’ego, który – w garniturze i pod krawatem – przyglądał mi się bacznie. On wciąż tu był. Nie zamierzał mnie zostawić. Wciąż miałam jego. W milczeniu skinął mi głową, a ja wiedziałam, że gdybym go poprosiła, podszedłby i złapał mnie za rękę w tej trudnej chwili. Wciąż na niego patrzyłam, kiedy otworzyłam usta, by przemówić. Jego obecność dodawała mi sił.

– W życiu człowiek nigdy się nie spodziewa, że straci tych, których kocha. Nie planujemy, że będziemy stali przed przyjaciółmi i rodziną i mówili o osobie, która była dla nas wszystkim. Tak się jednak zdarza. I to boli. Boli cały czas. – Urwałam i przełknęłam ślinę w nadziei, że to złagodzi ucisk w moim gardle. Jeremy zrobił krok w moją stronę, ale potrząsnęłam głową. Dam sobie radę bez niego. Muszę. – Nikt nie obiecuje nam jutra. Tata nauczył mnie tego, kiedy będąc małą dziewczynką nie rozumiałam, dlaczego mama nie wraca do domu. A potem, kiedy straciłam chłopaka, z którym miałam nadzieję się zestarzeć, los przypomniał mi o tym jeszcze raz. Życie jest krótkie. – Oderwałam wzrok od Jeremy’ego. Nie byłam w stanie na niego patrzeć, kiedy mówiłam o Joshu. Ból, który widziałam w jego twarzy, sprawił, że oczy jeszcze bardziej zapiekły mnie od cisnących się do nich łez. – Miałam to szczęście, że zaznałam bezwarunkowej miłości. I to ze strony dwóch mężczyzn. Obaj kochali mnie aż do swojej śmierci. Zachowam ich w sercu do końca życia. Mam tylko nadzieję, że reszta świata będzie miała tyle samo szczęścia, co ja. – Drzwi kościoła otworzyły się, a ja przestałam mówić. Miałam wrażenie, że wszystko dzieje się w zwolnionym tempie.

Napotkałam spojrzenie niebieskich oczu Cage’a, stojącego z tyłu kościoła. Nie spodziewałam się, że dzisiaj go tu zobaczę. W ogóle się nie spodziewałam, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczę. Nie byłam gotowa na spotkanie z nim. Zwłaszcza dziś.

Poczułam, że obejmuje mnie ramię Jeremy’ego, słyszałam też, że on coś szepcze, ale nie mogłam się skupić na jego słowach. Mieszanina uczuć w oczach Cage’a zupełnie mnie sparaliżowała. Minęło wiele miesięcy, odkąd po raz ostatni widziałam jego przejmująco piękną twarz. I jeszcze więcej, odkąd po raz ostatni otaczały mnie jego ramiona. Okazał się największym kłamstwem mojego życia. Myślałam, że jest moim jedynym. Myliłam się jednak. Teraz wiedziałam, że taka miłość trafia się tylko raz w życiu, a wraz ze śmiercią Josha straciłam szansę na to, by być w pełni kochaną.

– Usiądźmy. – Wreszcie dotarły do mnie słowa Jeremy’ego. Martwił się o mnie. Zamierzałam jednak dokończyć moją przemowę. Pojawienie się Cage’a Yorka nie mogło mnie przed tym powstrzymać. Odebrał mi już tak wiele. Nie pozwolę, żeby i dziś mi zaszkodził.

Odchrząknęłam i mówiłam dalej.

– Nie ma dnia, żebym nie myślała o tacie. Pamięć o nim na zawsze pozostanie w moim sercu. Kiedyś opowiem mojej córeczce o dziadku. O tym, jakim był dobrym człowiekiem. O tym, jak bardzo by ją kochał. Kładąc się spać wieczorem, nigdy nie będę się czuć niekochana, bo kochał mnie jeden z najcudowniejszych mężczyzn, jakich znałam. – Jeremy zacisnął dłoń na mojej talii. Spojrzałam na pierścionek z diamentem na mojej lewej dłoni i serce mi się ścisnęło. W dniu, w którym Jeremy włożył mi ten pierścionek na palec, tata poczuł taką ulgę. Martwił się, że po jego śmierci zostanę sama. Jeremy uwolnił go od tego lęku.

– Kocham cię, tato. Dziękuję ci za wszystko – wyszeptałam do mikrofonu.

– Rozdział I –

SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ…

Cage

To się działo naprawdę. Ukończę college. Dzięki baseballowi dostałem pełne stypendium. Jedyny problem polegał na tym, że musiałem przenieść się do Tennessee. Eva pojedzie ze mną. Doprowadzę do tego. Jej tata za mną nie przepadał, ale wyśle ją do college’u w Tennessee, jeśli go poprosi. Wbiegłem po dwa stopnie po schodach prowadzących do naszego mieszkania. Nie mogłem się doczekać, kiedy ją zobaczę. Musiałem jej powiedzieć. Będę miał dyplom ukończenia studiów. A pewnego dnia znajdę dobrą pracę. Nie byłem takim nieudacznikiem, za jakiego uważał mnie jej ojciec.

Z impetem otworzyłem drzwi mieszkania. Zobaczyłem, że Eva siedzi przy pianinie. Przestała grać i uśmiechnęła się do mnie. W tym momencie poczułem, że życie jest doskonałe. Wszystko jest takie, jak być powinno. Mam ukochaną dziewczynę i zdołam zapewnić przyszłość nam obojgu.

Przyglądała mi się przez chwilę, po czym wstała i podbiegła do mnie.

– Dostałeś je – powiedziała, obejmując mnie w pasie i spoglądając na mnie z zadartą głową.

– Dostałem – odparłem, przyciągając ją do swojej piersi i zbliżając usta do jej ust. Była ze mnie dumna. Cholera, bardzo przyjemne uczucie.

Kiedy już nasyciłem się jej smakiem, odsunąłem się i spojrzałem jej w oczy. Uwielbiałem te oczy i blask, który w nich dostrzegałem, kiedy była podniecona. Moją przyjemność dodatkowo wzmagała świadomość, że to dzięki mnie tak lśniły.

– Dokąd? – spytała.

– Hill State – odparłem. Jej uśmiech nie zbladł ani trochę. Na jego widok zniknął cień lęku, że się nie ucieszy albo nie będzie chciała ze mną wyjechać.

– Och, Cage! Tak się cieszę. Spełniło się twoje największe marzenie! Udało ci się!

Wsunąłem dłonie w jej włosy, tuląc jej głowę.

– Nie, Evo. Ty jesteś spełnieniem moich marzeń. Stypendium to tylko zabezpieczenie, że będę mógł o ciebie zadbać tak, jak na to zasługujesz.

Przesunęła dłonie po mojej piersi i splotła palce na mojej szyi.

– To słodkie, co mówisz, ale chcę, żebyś myślał również o sobie. Nie tylko o mnie. Tego właśnie pragnąłeś. I to zanim jeszcze cię poznałam. Nie zapominaj, że pracowałeś na to już dużo wcześniej, zanim pojawiłam się w twoim życiu.

Czasem wciąż mnie zdumiewało, że ona tego nie rozumie. Z chwilą, kiedy pojawiła się w moim życiu, wszystko się zmieniło. W tym również moja motywacja. Moje życie nabrało znacznie większego sensu.

– Ty jesteś centrum mojego świata, dziewczyno. Nie zapominaj o tym.

Powiodła palcem po mojej piersi, zatrzymując się na przekłutym sutku i bawiąc się nim przez koszulkę.

– Hmm, jeśli tym tekstem usiłowałeś mnie skłonić do zdjęcia spodenek, w takim razie gratulacje, bo właśnie ci się to udało.

Zachichotałem, a ona chwyciła moją koszulkę i zaczęła ją ze mnie ściągać. Podniosłem ręce, żeby jej pomóc. Rzuciła koszulkę na podłogę, po czym posłała mi szelmowski uśmiech.

– To mi się nigdy, przenigdy nie znudzi. Wiesz o tym, prawda? Widok tego perfekcyjnie wyrzeźbionego ciała, ozdobionego kolczykami jest diabelnie seksowny, Cage’u Yorku.

Kiedy przekłułem sobie pierwszy sutek, zrobiłem to wyłącznie dla własnej przyjemności. Nigdy bym nie pomyślał, że to będzie aż tak kręcić małą, przyzwoitą Evę. Z radością przekłułem sobie dla niej również drugi sutek. Byłem gotów na wszystko, co tylko ją podniecało.

– Twoje frywolne słowa, wypowiadane podczas rozbierania mnie, nigdy mi się nie znudzą – mruknąłem, biorąc ją na ręce i niosąc chichoczącą do naszej sypialni. Kiedy musnęła językiem mój sutek, jęknąłem. Musiałem jak najszybciej ją rozebrać.

– Podobało mi się, jak robiliśmy to na barku tamtego wieczoru – powiedziała, oglądając się w stronę kuchni.

Przestałem iść do sypialni i zawróciłem do kuchni. Chciała kochać się na barku, zrobimy to na nim.

– Co ci się najbardziej podobało tamtego wieczoru? To, jak lizałem twoją gorącą cipkę, czy to, jak założyłem sobie twoje nogi na ramiona, wchodząc w ciebie głęboko?

Eva zaczęła drżeć i wiercić się w moich ramionach.

– Jedno i drugie. Zawsze jedno i drugie.

– To dobrze, bo mnie też – odparłem, stawiając ją na kuchennej podłodze, a następnie ściągając z niej szorty i koszulkę. Nie miała stanika. To była nasza zasada: w domu nie nosiła stanika ani majtek. Uśmiechnąłem się i przycisnąłem wargi do jednego z twardych sutków Evy, po czym objąłem ją za szyję i znów wpiłem się w jej wargi.

Ta przygoda z Tennessee musi się udać. Stanę się godny miłości Evy. Jej tata się mylił. Nie okażę się największym błędem tej dziewczyny.

Eva

Leżałam w ramionach Cage’a i patrzyłam jak śpi. Po szalonym i radosnym seksie na barku przenieśliśmy się do sypialni, gdzie Cage zrobił się delikatny i czuły. Tak bardzo się cieszył. Byłam z niego dumna. Ciężko pracował na to stypendium. Wiedziałam, że mu się uda, ale on wcale nie był pewien swego.

Bez jego czujnego spojrzenia mogłam dopuścić do siebie własny niepokój. Nie miałam pewności, czy tata zapłaci za moją przeprowadzkę z Cage’em aż do Tennessee. Nawet gdybym znalazła pracę, nie będę mogła z nim jechać, jeśli tata nie pomoże mi finansowo. Tata bardzo niechętnie pogodził się z moją decyzją o związaniu się z Cage’em, ale to wszystko. Nie pochwalał tego. Był przekonany, że Cage złamie mi serce.

Musiałam porozmawiać z nim bez Cage’a. Wyjawianie Cage’owi moich obaw zanim porozmawiam z tatą, nie miało sensu. Nie chciałam, żeby Cage martwił się o przyszłość naszego związku, kiedy był taki szczęśliwy z powodu zdobycia stypendium. Jego ciężka praca została nagrodzona. Nie powinien teraz stresować się tym, jak mnie ściągnąć do Tennessee. To był mój problem, nie jego.

Pocałowałam go w ramię i wysunęłam się z jego objęć. Chciałam zadzwonić do taty i spytać, czy zje ze mną jutro lunch. Wtedy z nim porozmawiam. Zależało mu, żebym poszła do college’u. Może spodoba mu się ten pomysł.

Cicho zamknęłam za sobą drzwi sypialni i wyszłam z mieszkania. Chciałam odejść na tyle daleko od Cage’a, żeby się nie obudził i nie usłyszał, co mówię. Denerwowałam się, stojąc pod naszym mieszkaniem na plaży. Usiłowałam skupić się na falach i na pięknie zatoki rozpościerającej się przede mną.

– Najwyższa pora, żebyś zadzwoniła do taty – usłyszałam na powitanie.

Rozmawialiśmy dwa dni temu. Bardzo często do niego dzwoniłam, ale tata lubił trochę pomarudzić.

– Cześć, tato. Co u ciebie? – zapytałam najpierw, jak zawsze. Odkąd zamieszkałam w Sea Breeze z Cage’em, czułam się wyłączona z życia na farmie. Martwiłam się, jak tata sobie radzi bez Jeremy’ego i beze mnie. Nie był jeszcze stary, ale młody też nie. Z przykrością myślałam o tym, że jest tam zupełnie sam.

– W porządku. Big Boy wreszcie zdechł. Wczoraj musiałem się tym zająć. Teraz, kiedy nie muszę go już pielęgnować, powinienem wybrać się na aukcję bydła i dokupić parę sztuk. Pora sprzedać całe stadko.

Big Boy był bykiem. Bardzo starym bykiem. Ostatnio od kilku miesięcy chorował. To był byk, którego wybraliśmy z Joshem przed laty, kiedy jeszcze jeździliśmy z tatą na aukcje. Tata wiedział, że byłam przywiązana do wszystkiego, co kojarzyło mi się z Joshem, więc go nie sprzedał. Kiedy Josh zginął, zwierzę stało się dla mnie jeszcze ważniejsze. Poczułam żal, że nie było mnie na farmie, kiedy Big Boy umierał.

– Miał długie życie – powiedziałam bardziej do siebie niż do taty. Pocieszałam się, że zdążył się nacieszyć życiem. Jednak kwestia jego śmierci wciąż nie dawała mi spokoju. Dręczył mnie lęk, że stracę kolejną ukochaną osobę.

– To prawda – odparł tata. – A co u ciebie, córeczko? Ten chłopak nadal dobrze cię traktuje?

Tata z trudem pozwolił mi zamieszkać z Cage’em. Nie był przekonany, że nasz związek okaże się trwały. Nie ufał Cage’owi i bolało mnie to. Chciałam, żeby kochał go tak samo jak ja. Ale tata twierdził, że Cage nie jest materiałem na stałego partnera.

– Wszystko wspaniale. Wkrótce końcowe egzaminy, nie mogę się już doczekać wakacji – odparłam szczerze. Tata tak się cieszył, kiedy w tym roku przeniosłam się z naszego małego lokalnego college’u na Uniwersytet Południowej Alabamy. Nadal nie byłam zdecydowana na przedmiot kierunkowy. Kiedyś miałam bardzo konkretne życiowe plany. Ale po śmierci Josha wszystko się zmieniło.

– Za dwa tygodnie przyjeżdża Jeremy. Wpadł do mnie w ubiegłym tygodniu, kiedy był akurat w domu, i pytał o robotę na lato.

Miałam ochotę odetchnąć z ulgą na myśl, że Jeremy będzie latem z moim tatą. Potrzebował pomocy i dobrze było wiedzieć, że może liczyć na Jeremy’ego.

– To świetnie! Nie będziesz musiał szukać innego pomocnika.

– To wspaniały pracownik. Wspaniały młody człowiek – powiedział tata. To nie było zwykłe stwierdzenie. Wiedziałam, do czego pije. Ale zignorowałam jego aluzję. Nie mogłabym zakochać się w Jeremym tak, jak kochałam jego brata bliźniaka, Josha. To Josh Beasley był całym moim światem, a Jeremy po prostu dobrym przyjacielem.

– Miałam nadzieję, że któregoś dnia w tym tygodniu mogłabym przyjechać i ugotować ci coś na lunch – powiedziałam, chcąc przejść do rzeczy i jednocześnie zmienić temat.

– Już myślałem, że nigdy tego nie zaproponujesz. Tęsknię za twoimi bułeczkami – odparł tata.

Uśmiechnęłam się i serce mi się ścisnęło. Kochałam tatę. Chwilami straszliwie za nim tęskniłam, chociaż dzieliła nas zaledwie godzina drogi.

– To może w czwartek? – spytałam, chcąc spotkać się z tatą raczej wcześniej niż później. Wiedziałam, że nie uda mi się zbyt długo ukrywać moich obaw przed Cage’em. Musiałam jak najszybciej pogadać z tatą.

– Nie widzę przeszkód. W czwartek będzie też Jeremy. Zajęcia ma tylko do środy i przyjeżdża do domu na długi weekend. W piątek chce się ze mną wybrać na aukcję bydła.

Świetnie. Obecność Jeremy’ego mogła okazać się zbawienna. W razie czego stanie po mojej stronie.

– No to jesteśmy umówieni. Do zobaczenia w czwartek, tato. Kocham cię – powiedziałam.

– Ja też cię kocham, córeczko – odparł tata i się rozłączył.

Schowałam telefon do tylnej kieszeni i stałam, patrząc na fale. Wszystko będzie dobrze. Jeremy pomoże mi przekonać tatę, że powinnam jechać z Cage’em, skoro… tak bardzo tego chciałam. Będę tęsknić za tatą, bardzo tęsknić, ale nie mogłam rozstawać się z Cage’em. Chciałam z nim być. To przeważało nad tęsknotą za tatą.

– Wszystko w porządku?

Wzdrygnęłam się, słysząc to pytanie. Odwróciłam się i zobaczyłam Low, która stała za mną z zatroskaną miną. Willow była najbliższą przyjaciółką Cage’a; mówił do niej „Low”, a za jego przykładem wszyscy inni też. Nie bardzo mogłam jej powiedzieć, co mnie trapi. Ufałam jej, ale była lojalna przede wszystkim wobec Cage’a. Wiedziałam o tym.

– Tak, po prostu lubię patrzeć na wodę – odparłam.

Low nie wyglądała na przekonaną, ale uśmiechnęła się. Jej długie rude włosy tańczyły na wietrze, a ja po raz kolejny uświadomiłam sobie, że byłabym o nią straszliwie zazdrosna, gdyby nie to, że była szczęśliwą mężatką, żoną Marcusa Hardy’ego, byłego współlokatora Cage’a. Nie było mnie tu, kiedy Marcus i Willow się poznali, ale podobno była to miłość od pierwszego wejrzenia. Cage trochę się z początku zżymał, ale nie mógł nic poradzić na uczucie Low do Marcusa.

– Pomyślałam, że zajdę i spytam, czy nie chcielibyście z Cage’em przyjść dziś do nas na kolację. Będą też Preston i Amanda. Marcus i Preston wypłynęli w weekend na ryby i przywieźli ich całe mnóstwo. Będziemy je smażyć i byłoby nam niezmiernie miło, gdybyście zjedli z nami.

Wiedziałam, że Cage z przyjemnością spotka się z przyjaciółmi. Ostatnio ciągle grał w baseball i nie miał czasu widywać się z nikim poza Prestonem Drakiem, który należał do jego drużyny. To zresztą Preston przedstawił Cage’a swojej grupie przyjaciół i tak jakoś wyszło, że potem Cage zamieszkał z Marcusem.

– Przyjdziemy z przyjemnością. Co mogę przynieść?

– Cage ciągle gada o twoich bułeczkach. Mogłabyś upiec trochę i jeszcze może to ciasto czekoladowe, które podałaś, jak byliśmy u was parę miesięcy temu?

Kiwnęłam głową z uśmiechem.

– Jasne.

Low obejrzała się na schody prowadzące do naszego mieszkania.

– Na pewno wszystko w porządku? Wiem, że Cage bywa czasem trudny, ale on ma dobre serce i kocha cię.

Pokręciłam głową i powstrzymałam ją przed mówieniem dalej. Mój niepokój, który najwidoczniej wyczuła, nie miał nic wspólnego z Cage’em. On był idealny.

– Cage jest cudowny. Wszystko w porządku. Po prostu rozmawiałam przez telefon z tatą. Muszę z nim pomówić o opłacie za studia w przyszłym roku. Takie sprawy.

Miałam wrażenie, że Low trochę się uspokoiła.

– Och, to dobrze. Po prostu… nie wydaje mi się, że ten chłopak dałby sobie radę bez ciebie. Odkąd pojawiłaś się w jego życiu, zupełnie się zmienił. Wielbi ziemię, po której stąpasz, i bardzo bym nie chciała, żeby wszystko zepsuł. Czasami podejmuje głupie decyzje, ale ma dobre intencje.

W takich momentach uświadamiałam sobie, że Low jest dla Cage’a jak rodzina. Tak naprawdę miał tylko ją. Low była w tym samym wieku co on, ale broniła go jak starsza siostra. Rozczulało mnie to.

– Kocham go. I zawsze będę – zapewniłam ją.

Low uśmiechnęła się szeroko.

– To dobrze. Przepraszam, jeśli bywam wobec niego trochę nadopiekuńcza.

– To zrozumiałe. Cieszę się, że ciebie ma.

– Rozdział II –

Cage

Coś było nie tak. Nie byłem tylko pewien co. Marcus wydawał się zdenerwowany. Low wyglądała na zaniepokojoną, a ja nie mogłem się skupić na żadnym z nich dwojga, ponieważ Eva sprawiała wrażenie wycofanej. Pociągnąłem kolejny łyk piwa, gdy tak siedziałem na kanapie i słuchałem, jak Preston nawija o meczu, który nas czekał w przyszłym tygodniu. Z trudem się powstrzymywałem, żeby nie wywlec Evy z kuchni i nie zaciągnąć jej do innego pokoju, gdzie mógłbym się dowiedzieć, co ją trapi.

Coś było nie tak, odkąd po południu ocknąłem się z drzemki i zobaczyłem, że jej nie ma. Chwilę później wróciła do mieszkania i cała w uśmiechach opowiedziała mi o odwiedzinach Low i zaproszeniu na wieczór, ale wyraźnie czymś się niepokoiła. Chciałem się dowiedzieć czym, by móc jakoś temu zaradzić. Nie chciałem, żeby się martwiła.

– Cage? – głos Prestona wyrwał mnie z zamyślenia. Oderwałem wzrok od drzwi kuchennych i popatrzyłem na niego. Zmienił się, odkąd związał się z siostrą Marcusa, Amandą. Swego czasu był playboyem, słynącym z tego, że co noc sypia z więcej niż jedną panienką. Dlatego też tak się polubiliśmy. Kiedyś byłem taki sam.

– Co? – spytałem ostrzejszym tonem, niż zamierzałem.

– Widziałeś ten mecz Buccaneersów z ubiegłego tygodnia, który ma trener? Ich miotacz jest cholernie dobry. – Mieliśmy grać z Buccaneersami w przyszłym tygodniu. Preston się stresował, że przegramy i zaliczymy pierwszą porażkę w tym sezonie. Ja miałem poważniejsze problemy.

– Tak, wiem – odparłem, po czym odstawiłem piwo i wstałem. Musiałem porozmawiać z Evą. To napięcie mnie wykańczało.

– Dokąd idziesz? – zawołał za mną Preston. Nie odpowiedziałem. Usłyszałem, że Marcus coś mówi, ale zignorowałem ich obu i skierowałem się do kuchni.

Kiedy otworzyłem drzwi, odszukałem ją wzrokiem – stała przy zlewie i myła ręce, podczas gdy Amanda paplała radośnie, opowiadając o czymś Evie i Low.

Eva niby się uśmiechnęła, ale jakoś tak bez przekonania, jakby myślami była gdzie indziej.

– Cześć, Cage. – Amanda rozpromieniła się na mój widok, a Eva podniosła gwałtownie głowę i nasze spojrzenia się spotkały.

– Mogę porwać Evę na chwilę? – spytałem, nie odrywając od niej wzroku.

Eva wytarła ręce w ściereczkę wiszącą przy zlewie, po czym obejrzała się na Low i Amandę.

– Zaraz wrócę i zajrzę do bułeczek – powiedziała, idąc w moją stronę.

Wyciągnąłem do niej rękę, a ona wsunęła swoją dłoń w moją i wyprowadziłem ją z kuchni tylnymi drzwiami. Nie chciałem przechodzić przez salon. Preston zadawał, cholera, za dużo pytań.

– Wszystko w porządku? – spytała Eva, gdy już zamknąłem za nami drzwi. Odwróciłem się do niej.

– To ja chcę cię o to spytać, bo martwię się o ciebie. Czuję, że coś jest nie tak, kotku, i muszę wiedzieć co – powiedziałem, nie puszczając jej dłoni.

Eva zaczęła coś mówić, ale nagle urwała. Zacisnęła powieki i westchnęła sfrustrowana. Miałem rację. Coś było nie tak. Przysunąłem się do niej bliżej, gotów ją chronić przed tym, cokolwiek ją trapiło. Nie znosiłem pozostawać w nieświadomości, gdy czegoś potrzebowała.

– Co się stało, kochanie? Powiedz mi, żebym mógł temu zaradzić – szepnąłem, puszczając jej rękę i obejmując ją w pasie, żeby przyciągnąć ją do siebie jeszcze bliżej.

Otworzyła oczy i spojrzała na mnie ze smutkiem.

– Nie chciałam cię martwić. Nie zamierzałam ci nic o tym mówić. Ale zbyt dobrze mnie znasz albo po prostu nie potrafię ukrywać swoich uczuć.

Nie podobało mi się to, co usłyszałem.

– W czwartek zamierzam porozmawiać z tatą o opłacie za studia w przyszłym roku. Nie mam pewności, jak zareaguje. Tennessee znajduje się kawał drogi stąd i nie jestem przekonana, czy zaufa ci na tyle, żeby z ochotą puścić mnie z tobą tak daleko. Wiem, że mogę wyjechać bez jego błogosławieństwa, ale będę… ale potrzebuję pieniędzy. To on musi zapłacić za studia. – Wyrwał jej się cichy szloch, stłumiła go, mamrocząc przekleństwo. To było takie urocze, że uśmiechnąłbym się, gdybym nie był taki przejęty jej zmartwieniem.

– Jeśli on nie zapłaci, to ja coś, kurde, wykombinuję. Nie martw się tym. Mogę sprzedać mieszkanie i przeznaczyć te pieniądze na twoje studia. Damy sobie radę. Nie chcę, żebyś się tym zamartwiała. Nie zostawię cię samej, Evo.

Do oczu napłynęły jej wielkie łzy.

– O to właśnie chodzi, Cage. Musisz jechać. To twoja przyszłość. Twoje marzenie. Nie zgadzam się także, żebyś sprzedał swój majątek po to, by opłacić moje studia. To mieszkanie jest twoim zabezpieczeniem. Nie zgadzam się. Nie zgadzam się i już.

Ująłem jej twarz w dłonie i wytarłem kciukami jej łzy.

– Jeśli nie chcesz, to nie sprzedam mieszkania, a wyjeżdżam dlatego, że to n a s z a przyszłość. Moim marzeniem jest życie z tobą, Evo. To stypendium stanowi jedynie środek do celu. Nic więcej. Wyjedziemy oboje, z pieniędzmi twojego taty albo bez nich. Obiecuję ci to. A teraz przestań się zadręczać. Wszystkim się zajmę.

– Okej – wyszeptała.

– Zaufaj mi – błagałem. Chciałem, żeby przestała się martwić.

– Ufam. Bezgranicznie – odparła.

W podobnych chwilach trwałem oszołomiony tym, że ta dziewczyna tak bardzo mnie kocha. Nigdy bym nie przypuszczał, że będę dzielić życie z taką osobą, jak ona. To, że była ze mną, kochała mnie i nie musiałem się bać, że mnie zostawi, stanowiło lek na wszystkie moje problemy i lęki. Na całe zło.

Pochyliłem się, skubnąłem delikatnie dolną wargę Evy, po czym wsunąłem jej język do ust, żeby poczuć ich smak. Kiedy trzymałem ją w ramionach, mój świat osiągał idealną równowagę.

Eva odsunęła się, jak tylko moje ręce znalazły się pod jej bluzką. Tym razem uśmiech na jej twarzy był prawdziwy.

– Cage, mamy być w środku z przyjaciółmi, a nie obłapiać się tu po kryjomu – powiedziała.

– A niby dlaczego nie? To dużo przyjemniejsze niż gadanie z tamtymi kolesiami – odparłem, po czym pocałowałem ją w kącik ust i jedną dłonią chwyciłem jej pierś.

– Cage, przestań – powiedziała chrapliwym, zdradzającym pożądanie głosem. Cholera, teraz naprawdę chciałem wracać do domu. – Musimy zjeść z nimi kolację. Myślę, że Low chce nam coś powiedzieć. Jest bardzo podekscytowana.

Oboje, Low i Marcus, dziwnie się zachowywali. Teraz to do mnie dotarło. Niechętnie wyjąłem dłoń spod bluzki Evy, po czym podałem jej rękę i splotłem palce z jej palcami.

– W porządku, teraz wrócimy do środka, ale przez całą kolację będę myślał o tej twojej ciasnej cipce – odparłem, puszczając do niej oko.

Eva

Trudno mi było jeść. Cage co chwila wsuwał mi rękę między uda. Zaczęłam myśleć, że włożenie tej spódniczki to był zły pomysł. Za każdym razem, kiedy odsuwałam jego rękę, posyłał mi szelmowski uśmiech, który był tak niesamowicie seksowny, że to prawdziwy cud, że mu nie uległam.

– Wiesz przecież, że chcesz się dla mnie otworzyć – wyszeptał mi Cage do ucha, aż przeszedł mnie dreszcz. A niech go.

Pojedynczy palec wędrował w górę po moim udzie i wślizgnął mi się pod spódniczkę. Cage był naprawdę niegrzecznym chłopcem. Pod tym względem chyba nigdy się nie zmieni.

– Wpuść mnie do tych mokrych majteczek.

Jego chrapliwy szept sprawił, że moje majtki naprawdę zrobiły się mokre. Efekt będzie taki, że zanim jeszcze kolacja dobiegnie końca, oddam mu się w łazience.

– Co ty jej robisz, stary? Cholera, jest cała czerwona – odezwał się Preston zza stołu.

Cage podniósł gwałtownie głowę i spojrzał na Prestona, a ja byłam rozdarta pomiędzy poczuciem upokorzenia, że wszyscy widzieli, co się dzieje, a lękiem, że Cage zrobi mu krzywdę.

– Nie wiem, o czym ty, do diabła, mówisz, ale chyba nie chcesz wprawić mojej dziewczyny w zakłopotanie? Bo jeśli jest inaczej, to skopię ci tyłek!

Preston tylko zachichotał, dostrzegłam jednak panikę w oczach Amandy.

– Dobra, wy dwaj. Już dosyć. Preston, ty się przymknij, a ty, Cage, wyluzuj. Cholerni psychole – odezwał się Marcus, siedzący u szczytu stołu.

Teraz przynajmniej nie byłam już taka chętna, żeby zaciągnąć Cage’a do łazienki i pieprzyć się tam z nim do utraty tchu.

– Zanim Cage i Preston zaczną się bić przy stole, chcę wam coś powiedzieć – przemówiła Low, uśmiechając się do Marcusa. Widząc pełne uwielbienia spojrzenie, jakie mu posłała, domyśliłam się, co zamierza nam ogłosić. Wiedziałam już, o co chodzi. Złapałam rękę Cage’a i mocno ją ścisnęłam.

– Wczoraj byłam u lekarza. Będziemy mieli dziecko – oznajmiła Willow z najbardziej promiennym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałam na jej twarzy.

Preston wydał głośny okrzyk.

– Jasna cholera, a niech was! To fantastycznie!

Amanda zerwała się z krzesła i pobiegła uściskać Low, po czym rzuciła się bratu w ramiona. Patrzyłam, jak Marcus uśmiecha się do siostry i chichocze na widok jej łez szczęścia. Swego czasu, kiedy odkrył, że spotyka się z jego najlepszym przyjacielem, był wściekły. Ale teraz wszyscy świetnie się dogadywali. Z pewnością pomógł w tym fakt, że Preston wielbił ziemię, po której Amanda stąpała. Marcusowi to się podobało.

Low po raz pierwszy spojrzała na Cage’a. Zastanawiałam się, jak on to przyjmie. Wiedziałam, że Cage mnie kocha, ale ją też kochał. Równie mocno, tylko inaczej. Odwzajemnił uścisk mojej dłoni, po czym puścił mnie, wstał i obszedł stół naokoło, żeby wziąć w ramiona Low. Zobaczyłam, że szepcze jej coś do ucha, a ona się śmieje. Z początku nie rozumiałam ich relacji. Z czasem jednak zdałam sobie sprawę, że chociaż niespokrewnieni, są pokrewnymi duszami. To potrafiłam zrozumieć. Podobna więź łączyła mnie z Jeremym. Dorastałam z Jeremym i Joshem Beasleyami. Chociaż moje serce zawsze należało do Josha, Jeremy’ego kochałam jak brata. Po śmierci Josha razem przeżywaliśmy żałobę. To nas dodatkowo połączyło. Relacja Willow i Cage’a jak najbardziej miała dla mnie sens. Oni nie kochali tej samej osoby i jej nie stracili, ale razem walczyli o życie i przetrwanie. W dzieciństwie dzięki temu, że mieli siebie, łatwiej było im znieść zaniedbywanie ze strony ich rodzin. Utrata Josha zdruzgotała mnie, ale Jeremy’ego także. Josh był jego bratem bliźniakiem. Jego drugą połową. Trzymaliśmy się razem, żeby przetrwać.

Ogarnęło mnie wzruszenie. Cage miał takich cudownych przyjaciół. Wszyscy, co do jednego z otwartymi ramionami przyjęli mnie do swojego grona.

Serce mi się ściskało, gdy patrzyłam, jak się cieszą szczęściem Low i Marcusa.

Wstałam i podeszłam do Marcusa, by mu pogratulować. Następnie zwróciłam się do Low, którą Cage właśnie wypuścił z objęć.

– Gratulacje – powiedziałam i przytuliłam ją. – Będziesz wspaniałą matką. – Była już wspaniałą ciocią. Widziałam ją z Larissą, jej siostrzenicą.

– Dziękuję. Tak się cieszę, że Cage ma teraz ciebie – wyszeptała.

To dlatego martwiła się o nas. Wiedziała, że jej życie drastycznie się zmieni i nie będzie już mogła służyć Cage’owi wsparciem w każdej sytuacji. Potrzebował mnie.

Cage objął mnie w pasie i przyciągnął do siebie. Wtuliłam się w niego, patrząc, jak Preston klepie Marcusa po plecach i nazywa tatuśkiem. Amanda już pytała Low o imiona dla dziecka, a ja obserwowałam to z przyjemnością. To było szczęście. Cudownie było w tym uczestniczyć.

– Jesteś szczęśliwy? – spytałam Cage’a, zadzierając głowę ku jego twarzy.

Popatrzył na mnie.

– Przeszczęśliwy. Kiedy byliśmy dziećmi, myślałem, że zawsze będziemy mieli tylko siebie. Ale los sprawił nam niespodziankę. Low znalazła Marcusa, a ja ciebie.

Pocałowałam go w pierś i znów spojrzałam na pozostałe osoby w pokoju. Nawet jeśli tata nie pomoże mi w wyjeździe do Tennessee, znajdziemy jakiś sposób. Marcus i Low przezwyciężyli znacznie gorsze problemy niż kłopoty finansowo-wyjazdowe, a kto by w to uwierzył, patrząc na nich teraz?

– Rozdział III –

Eva

Stałam na werandzie domu rodzinnego, spoglądając na znajomą ziemię, którą kochałam od dziecka. W mojej głowie wirowało tyle wspomnień. Kiedyś kręciły się one wyłącznie wokół Josha, mojego ukochanego z dzieciństwa, narzeczonego, a teraz poległego żołnierza. Był całym moim światem nawet po swojej śmierci – dopóki w moje życie zawadiackim krokiem i z frywolnym słowem nie wkroczył Cage York. W niczym nie przypominał Josha, ale i tak się w nim zakochałam.

Uśmiechnęłam się, podniosłam szklankę z mrożoną herbatą i wypiłam łyczek. Czekałam, aż tata wróci z wyprawy do zagrody dla bydła. Mieliśmy zjeść dziś razem lunch, ale rano nowy pracownik taty zawiadomił go, że jest chory. Prawie dojeżdżałam na miejsce, kiedy tata zadzwonił, żeby odwołać nasze spotkanie, więc uznałam, że przyjadę mimo wszystko i po prostu trochę porozkoszuję się ciszą i spokojem.

Chciałam zostać i zobaczyć się dziś z tatą. Z początku trudno było mi się z nim rozstać. Kiedy umarła mama, byłam jeszcze bardzo mała. Wspierając się w bólu i żalu, bardzo zbliżyliśmy się z tatą. Miałam poczucie winy, że go zostawiam, ale nadszedł już czas. Nie mogłam mieszkać z nim do końca życia.

– Mam wrażenie, że poznaję tego dżipa przed domem – dobiegł mnie głos Jeremy’ego z podwórza. Odwróciłam głowę i zobaczyłam brata bliźniaka Josha, stojącego z rękami w kieszeniach pod klonem i uśmiechającego się do mnie. Nie widziałam go, odkąd przyjechał na ferie zimowe.

Odstawiłam szklankę na drewnianą poręcz werandy i zbiegłam po schodkach. Jeremy rozpostarł ramiona, żeby mnie uściskać. Był częścią mojego dzieciństwa i wczesnej młodości tak samo jak Josh. Nasza trójka była nierozłączna. Kiedy Josh umarł, przylgnęliśmy z Jeremym do siebie. Przetrwaliśmy dzięki temu, że trzymaliśmy się razem. Nie zdawałam sobie tylko sprawy, że Jeremy jest gotów rozpocząć kolejny rozdział życia, dopóki Cage nie wparował w moje. W pewnym sensie Cage uratował nas oboje.

Jeremy objął mnie i uniósł nad ziemię.

– Przyjechałeś! – wykrzyknęłam. – Nie wiedziałam, że w tym tygodniu wybierasz się do domu! Myślałam, że będziesz dopiero za tydzień. – Uściskałam go mocno. Tęskniłam za nim. Widok jego twarzy zawsze łączył słodycz z goryczą. Był taki podobny do Josha.

– Semestr już się skończył. Już mogę się cieszyć wakacjami. A co ty tu robisz? – spytał, stawiając mnie na ziemi.

– Przyjechałam zjeść lunch z tatą, ale on wyprawił się do zagrody dla bydła. Jego pracownik nagle zachorował.

Jeremy zaczął ruszać żartobliwie brwiami.

– To może zamiast z tatą zjesz lunch ze mną?

– Z przyjemnością. Mam w lodówce sałatkę z kurczakiem, kolby kukurydzy i czarno nakrapianą fasolę, a na kuchence ciepłe bułeczki. Sami z tatą nie zjemy wszystkiego. Zapraszam, możemy od razu jeść, a ty mi opowiesz o tych wszystkich dziewczęcych sercach, które złamałeś w tym roku.

W oczach Jeremy’ego mignęło zażenowanie, czego większość ludzi pewnie nawet by nie zauważyła, ale inni, dorastając, nie spędzali z nim każdego dnia. Za dobrze go znałam. I właśnie dlatego postanowiłam na razie nie drążyć tematu. Wyraźnie było coś, co chciał zachować dla siebie, i miał do tego wszelkie prawo.

– Sałatka z kurczakiem twojej własnej roboty? – spytał z zadowoloną miną.

– Tak.

– W takim razie: hurra! – wykrzyknął, po czym w podskokach wbiegł na schodki, nie czekając na mnie.

Jak miło. Ostatnio tęskniłam za domem… za tatą… za Jeremym… za przeszłością. Nie dlatego, że nie byłam szczęśliwa z Cage’em – byłam, i to szaleńczo. Po prostu miałam poczucie, że nie mogę opowiadać mu o moim domu rodzinnym. Cage i tata nadal ze sobą nie rozmawiali. Kiedy się spotykali, sytuacja stawała się niezręczna. Chociaż Cage o tym nie mówił, wiedziałam, że wciąż się martwi, że nigdy nie dorówna Joshowi. Ilekroć wspominałam Josha, wyraz twarzy Cage’a mówił sam za siebie. Po prostu nie mogłam rozmawiać z nim całkiem otwarcie o wszystkim.

Nałożyłam nam obojgu jedzenie na talerze, po czym usiadłam przy stole naprzeciwko Jeremy’ego. Jadaliśmy razem przy tym stole, odkąd byłam małą dziewczynką. Miło było znów tak razem usiąść.

– Opowiedz mi o college’u. Jesteś już szaleńczo zakochany?

Jeremy spojrzał na mnie, po czym znowu opuścił wzrok na swój talerz i włożył do ust widelec z fasolą. Chyba nie miał ochoty o tym rozmawiać. Co oznaczało, że tym bardziej powinniśmy. Zawsze to zadaniem Josha było skłonić Jeremy’ego do mówienia, kiedy ten miał jakiś problem. Obserwowałam ich relacje przez lata. Znałam Jeremy’ego równie dobrze, jak kiedyś Josha.

– Mów, Jer – powiedziałam, odkładając widelec i patrząc na niego wymownie.

Westchnął przeciągle i pokręcił głową.

– Kiedy nie ma o czym.

– Już ja wiem lepiej. Mnie nie oszukasz – odparłam.

Jeremy oparł się wygodnie i popatrzył mi w oczy.

– W porządku. Myślę, że życie w college’u nie jest dla mnie. Sądziłem, że tego właśnie chcę. Nie mogłem się doczekać, kiedy stąd wyjadę… No wiesz, wyrwę się z tego małego miasteczka. Ale teraz za nim tęsknię. Jak cholera. Tęsknię za rannym wstawaniem i wychodzeniem przed dom, zanim rosa wyschnie. Tęsknię za zapachem ziemi i za żarem słońca na plecach, kiedy pracuję. Tak długo marzyłem o tym, żeby stąd uciec, a teraz wiem, że tu jest mój dom. Tutaj jestem sobą.

Rozumiałam to w jakimś stopniu. Ja też tęskniłam za ziemią rodzinną. Może nie aż tak bardzo jak on, ale ta ziemia była częścią nas obojga.

– W takim razie wróć do domu. Jeśli tego właśnie pragniesz, wracaj.

Widziałam rozdarcie w jego oczach.

– Chciałbym, ale… mama jest ze mnie taka cholernie dumna. Po raz pierwszy w moim życiu czuję, że jest ze mnie tak samo dumna, jak kiedyś z Josha. Kochałem brata, wiesz o tym, Evo, ale w oczach mamy nigdy nie byłem równie dobry, jak Josh. Uwielbiała go. To on był tym, kogo wszyscy kochali. – Urwał i opuścił wzrok, uciekając spojrzeniem. – Rozumiem dlaczego. Ja też go kochałem. Ale miło jest czuć, że choć raz w życiu robię coś, z czego mama jest dumna, mimo że na początku wcale nie chciała, żebym wyjeżdżał. Teraz się z tego cieszy.

Nachyliłam się przez stół i wbiłam w Jeremy’ego wzrok, wpatrując się w niego uporczywie tak długo, aż znów na mnie spojrzał.

– Jeremy Beasleyu, posłuchaj mnie i to bardzo uważnie. Twoja mama patrzy w ciebie jak w obraz. Uwielbia cię tak samo, jak uwielbiała Josha. Jak mogłoby być inaczej? Kiedy wszyscy – ja, twoja mama, twój tata, wszyscy – rozpaczaliśmy po śmierci Josha, to ty dodawałeś nam otuchy. Zamiast pogrążyć się w bólu i kompletnie się rozsypać, ty jeszcze wspierałeś nas. Ty, Jeremy. Ty. Jeśli uznasz, że chcesz wrócić do domu i tutaj ułożyć sobie życie, twoja mama będzie zachwycona. Ona chce mieć cię blisko siebie, Jer. Ale przede wszystkim pragnie, żebyś był szczęśliwy. Nie widzisz tego? Chce, żebyś miał szansę na udane życie. Zależy jej, żebyś żył własnym życiem, w przeciwieństwie do twojego brata, któremu nie było to dane.

Kącik ust Jeremy’ego uniósł się w nieznacznym uśmiechu. Ten krzywy uśmieszek tak bardzo przypominał mi Josha.

– Cieszę się, że byłaś tu dzisiaj. Potrzebowałem tego, żebyś mnie przywołała do porządku. Zawsze byłaś w tym dobra – zażartował Jeremy.

– Wszyscy mamy swoje talenty – odparłam i mrugnęłam do niego, sięgając po bułeczkę.

– Jak się układa między tobą a Cage’em? – spytał Jeremy, również wracając do jedzenia.

– Dobrze, nie, wspaniale. Dostał pełne stypendium baseballowe na uniwersytet stanowy w Tennessee. Jestem z niego bardzo dumna.

Jeremy zmarszczył brwi.

– Czyli jak to będzie? Nie mogę sobie wyobrazić, że York wyjedzie i cię zostawi. Kiedy ostatnim razem widziałem was razem, wydawał się bardzo do ciebie przywiązany.

Strach, który mnie dręczył, wrócił ze zdwojoną siłą. Chciałam być dobrej myśli, ale prawda była taka, że tata mógł się nie zgodzić. I co wtedy?

– Jadę razem z nim – oznajmiłam, dochodząc do wniosku, że może jeśli wypowiem to na głos, tak właśnie się stanie.

– Rany, naprawdę? Nie sądziłem, że twój tata będzie zadowolony z tego, że wyjeżdżasz z Cage’em.

Nie to chciałam w tej chwili usłyszeć. Zdobyłam się na to, by wzruszyć obojętnie ramionami.

– Może i nie, ale ja go kocham.

– A kiedy już Eva kogoś kocha, to kocha mocno i całym sercem. Wiem o tym. Widziałem ją w akcji – powiedział Jeremy ze smutnym uśmiechem, którego nie rozumiałam, ale nie chciałam zbytnio się w to teraz zagłębiać. Trochę dziwne.

Cage

Znowu spojrzałem na telefon, po raz trzeci w ciągu dziesięciu minut. Robiło się późno. Eva przysłała mi esemesa, że wraca od ojca, ponad godzinę temu. Nie chciałem do niej pisać z pytaniem, gdzie teraz jest, podczas gdy prowadziła samochód, w obawie że popatrzy na telefon i oderwie wzrok od drogi. Postanowiłem, że jeśli nie dotrze tu w ciągu następnych dziesięciu minut, wyjadę jej naprzeciw.

– Wyluzuj – odezwał się Preston, przyglądając mi się ze zmarszczonym czołem. – Cholera, wreszcie możemy pobyć sami dłużej niż pieprzone dziesięć minut, a ty nic tylko siedzisz nabzdyczony i gapisz się na telefon. Kocham Mandy obłąkańczo, ale nawet my musimy czasami od siebie odpocząć. Musisz nauczyć się oddychać, nie trzymając jej cały czas w objęciach.

Preston siedział naprzeciwko mnie przy stoliku w Live Bay, gdzie spotkałem się z nim i Dewayne’em, żeby posłuchać jak gra Jackdown. Eva wiedziała, gdzie jestem, i miała przyjechać bezpośrednio tutaj.

– Przymknij się – warknąłem na Prestona.

Założył za ucho kosmyk długich blond włosów i mógłbym się założyć, że dwie dziewczyny podeszły do naszego stolika właśnie z tego powodu. Ten koleś i jego pióra przyciągali panienki jak magnes. Wkurzające jak diabli, zwłaszcza że na ogół zjawiały się parami i jedna zawsze popatrywała na mnie. A ja nie byłem zainteresowany. I nigdy nie będę.

– Hej, Preston, jesteś dziś sam? – zagadnęła jedna z dziewczyn, nachylając się do niego i podsuwając mu pod nos wydatny biust.

– Nawet jeśli nie ma tu dzisiaj mojej dziewczyny, to jeszcze nie oznacza, że jestem do wzięcia. Idźcie szukać szczęścia gdzie indziej – rzucił w odpowiedzi, odprawiając je gestem. Ja nawet nie nawiązałem z nimi kontaktu wzrokowego. Cały czas wpatrywałem się w drzwi, czekając, aż Eva wejdzie do środka.

– Następnym razem skierujcie jedną w moją stronę – odezwał się Dewayne, stawiając piwo na stoliku i siadając obok mnie. – Odchodzę, cholera, na trzy minuty i omija mnie taka okazja. Potrzebuję, kurde, jakiejś rozrywki. One by się nadały akurat. Obie.

– Możesz jeszcze je dogonić. Na pewno polecą na te twoje tatuaże, dredy, przekłutą wargę i skórzane bransolety. Jesteś przerażający jak diabli, D. Laska musiałaby sobie golnąć coś więcej niż Malibu Barbie, żeby stawić ci czoła.

Preston świetnie podsumował Dewayne’a. Koleś był ostry. To się mogło nawet babkom podobać, ale wystarczyło, że coś burknie, i uciekały w popłochu.

– Masz rację. Te dwie nie dałyby rady sprostać moim potrzebom. Nawet obie naraz.

Wolałem nie wyobrażać sobie tego w szczegółach. Gdzie, u diabła, była Eva?

Drzwi otworzyły się i weszła do środka, jakbym ją tu przywołał moją desperacją. Rozpuszczone i rozwiane długie ciemne włosy opadały jej na ramiona. Miała na sobie szorty, które kiedyś były jej ulubionymi dżinsami. Obcięła nogawki, a chociaż wyglądała obłędnie, wolałbym, żeby zostawiła je trochę dłuższe. Tę opiętą koszulkę kupiła w zeszłym roku, żeby ją nosić na moje mecze. Była z moim numerem.

Dewayne gwizdnął przeciągle.

– Cholera, York, ty jak już postanowisz się ustatkować, to naprawdę wybierasz babkę pierwsza klasa i…

– Nie kończ. Tej. Myśli! – przerwałem mu, zanim wkurzy mnie do reszty. Jeśli Dewayne się na nią gapił, na pewno robił to każdy facet w tym pieprzonym barze. Zerwałem się z miejsca i popędziłem do mojej dziewczyny.

– Pilnuj jej! – zawołał za mną Preston, zanosząc się śmiechem.

Głupi gnojek dobrze wiedział, jakie to uczucie, kiedy inni gapią się na twoją dziewczynę. Znosił to mniej więcej tak samo dobrze jak ja. Po prostu był dupkiem, kiedy chciał.

– Hej! – spojrzenie Evy rozjaśniło się, kiedy zobaczyła, że przeciskam się do niej przez tłum.

Nie odpowiedziałem. Najpierw musiałem ją poczuć. Przyciągnąłem ją do siebie, polizałem jej dolną wargę, po czym zapalczywie wsunąłem język w jej usta. Tęskniłem dziś za jej smakiem. Nie było jej zbyt długo. Eva zachichotała i odsunęła się, zanim zdążyłem kompletnie zapomnieć, gdzie jesteśmy.

– Też za tobą tęskniłam – uśmiechnęła się do mnie.

– Ja tęskniłem szaleńczo – zapewniłem ją. Podczas jej nieobecności właściwie nie myślałem o niczym innym.

– Tata powiedział, że zapłaci.

To znaczyło, że nie pojadę do Tennessee bez niej. Byłem zdeterminowany jakoś ją tam ściągnąć, a w razie czego nawet gotów zrezygnować z wyjazdu. Ale kiedy teraz usłyszałem, że nie będziemy już musieli pokonywać tej przeszkody, ogromny kamień spadł mi z serca. Mogłem odetchnąć głęboko.

– Jasna cholera – mruknąłem, przyciskając ją mocno do siebie. – Potrzebuję cię. Teraz.

Byłem gotowy wyciągnąć ją z klubu, żeby to uczcić. Ale Eva zatrzepotała rzęsami, co oznaczało, że ma ochotę na coś innego i zamierza wykorzystać swój urok, żeby to uzyskać.

– Najpierw zatańczmy – powiedziała, chwytając mnie za rękę i ciągnąc w stronę parkietu pełnego spoconych ciał. Jackdown jeszcze nie grali i muzykę nadal wybierał DJ. Właśnie puścił „Hot in Here” Nelly’ego, a Eva spojrzała na mnie z szelmowskim uśmiechem. Byłem w opałach. Jak tak dalej pójdzie, skończy się na tym, że będziemy się pieprzyć w cholernym mustangu.

Pozwoliłem zaciągnąć się Evie pomiędzy innych tańczących i patrzyłem, jak przesuwa dłońmi po mojej piersi, muskając oba przekłute sutki, a potem zaczyna ruszać się tak, jak chciałbym to widzieć wyłącznie w zaciszu naszej sypialni. Cholera.

Kiedy zaczęła osuwać się wzdłuż mojego ciała i przykucnęła tak, że jej usta znalazły się na wysokości mojego rozporka, doszedłem do wniosku, że nie dotrwamy do następnej piosenki. Schyliłem się, podniosłem ją gwałtownym gestem, a ona odchyliła głowę do tyłu, śmiejąc się przekornie. Moja niegrzeczna dziewczynka chciała się ze mną pobawić. W porządku. Pobawimy się.

Wsunąłem kolano między jej nogi, napierając na te mikroskopijne szorty, po czym chwyciłem Evę za jej zwarty tyłeczek i przyciągnąłem do siebie, kołysząc jednocześnie biodrami w rytm muzyki. W oczach mojej dziewczyny natychmiast zapłonął ogień. Położyła obie dłonie na mojej piersi i przymknęła powieki. Kiedy jej usta rozchyliły się powoli, uznałem, że mam już dość. Chwyciłem Evę za rękę, ściągnąłem ją z parkietu i skierowałem się prosto do wyjścia.

Kiedy wyszliśmy na ciepły wieczorny wietrzyk, puls mi podskoczył. Zamierzałem ją zabrać do mustanga. Nie dam rady czekać.

– Dokąd idziemy? – spytała Eva bez tchu.

– Do mojego wozu – odparłem, ciągnąc ją na ciemny parking. – Dziewczyno, byłem napalony już, kiedy weszłaś. Nie potrzebowałem dodatkowej zachęty.

Szarpnięciem otworzyłem drzwi od strony pasażera. Odsunąłem fotel do tyłu najbardziej, jak się dało, następnie położyłem oparcie i usiadłem, sadzając sobie Evę na kolanach i zatrzaskując drzwi.

– Do mojego wozu, kotku – mruknąłem, ujmując w dłonie jej głowę i przyciągając do siebie jej zaskoczone usta, żeby zanurzyć w nich język tak, jak zamierzałem za chwilę zanurzyć się w jej ciele. – Pieprzone szorty. Zdecydowanie za krótkie – mamrotałem tuż przy jej wargach.

Usiadła na mnie okrakiem, podciągając wysoko kolana po obu stronach moich nóg, żeby przycisnąć do mnie swoją gorącą cipkę. Nawet przez dżins czułem, jaka jest gotowa. Wsunąłem dłonie pod jej koszulkę i rozpiąłem stanik, ale koszulkę zostawiłem, na wypadek, gdyby ktoś przechodził obok. Nie chciałem, żeby ktokolwiek oglądał cycuszki Evy. Były moje i tylko moje. Kąsałem delikatnie szyję i ramiona Evy. Zawsze smakowała tak cudownie. Wszędzie.

– Kiedy wrócimy do domu, będę się tobą sycił. Całą. Powoli. Ale teraz muszę w ciebie wejść. Ściągaj te szorty.

Eva cofnęła się, a w jej oczach dostrzegłem pożądanie. Patrzyłem, jak rozpina szorty i zaczyna wyślizgiwać się z nich i majteczek, cały czas siedząc mi na kolanach. Pomogłem jej ściągnąć je do końca.

– Połóż się na mnie – szepnąłem, przekręcając ją sobie na kolanach tak, że plecami opierała się o moją pierś. Rozchyliłem jej nogi i powiodłem dłońmi po wnętrzu jej ud. Miała taką gładką skórę, zawsze mnie to fascynowało.

– Proszę, Cage – wyszeptała błagalnie, gdy moje palce muskały jej pachwinę, niemalże dotykając najczulszego punktu jej ciała.

– O co mnie prosisz, kotku? Powiedz mi – droczyłem się z nią, a ona oparła głowę na moim ramieniu i westchnęła sfrustrowana, wywołując tym mój uśmiech.

– Dotknij mnie.

– Z największą przyjemnością – odparłem, wsuwając palec w jej mokrą szparkę, aż podskoczyła na moich kolanach. Była już bardziej niż gotowa. Przesunąłem kilka razy palcem po jej gorącej cipce, pozwalając jej się nacieszyć tą drażniącą pieszczotą, aż wreszcie nie mogłem już dłużej wytrzymać. Suwak wbijał mi się w cholernego fiuta. Musiałem sobie ulżyć.

Jedną ręką objąłem Evę w pasie i uniosłem ją nieco, a drugą rozpiąłem i zsunąłem dżinsy, uwalniając się z zamknięcia. Nie miałem kondomu, ale go nie potrzebowaliśmy. Badałem się i miałem pewność, że jestem czysty, a Eva brała pigułkę.

– Rozchyl je szerzej – poprosiłem, a ona poprawiła się na moich kolanach.

Skierowałem członek na jej mokrą dziurkę, dzięki której – wiedziałem dobrze – jednym pchnięciem trafię do nieba.

– Opadnij na mnie – poleciłem, a Eva mocno zakołysała biodrami. Oboje krzyknęliśmy z rozkoszy, gdy nasze ciała dopasowały się do siebie.

– Cholera – jęknąłem, bo nie spodziewałem się, że będzie aż tak gwałtowna. – Chcesz dzisiaj ostro? – spytałem.

– Tak. Marzę o ostrym rżnięciu – szepnęła, chwytając mnie za uda i znów się na mnie unosząc.

– Jak będziesz tak do mnie mówić, to nie ręczę za siebie – stęknąłem, gdy Eva ponownie na mnie opadła. Nie żartowała z tym ostrym rżnięciem. Miała ochotę na niegrzeczny seks, proszę bardzo.

Wsunąłem rękę między nogi Evy i potarłem jej łechtaczkę, wywołując tym jej okrzyk zaskoczenia.

– O, tak – wyjęczała.

– Ty ujeżdżaj mnie, a ja się zajmę uszczęśliwianiem twojej ślicznej cipki – powiedziałem, czując, jak przechodzi ją dreszcz.

– O Boże, Cage. Dojdę bardzo szybko, jak będziesz mnie tak dotykał.

Zachichotałem jej prosto do ucha.

– I bardzo dobrze, bo jak będziesz tak na mnie skakać, to i ja cholernie szybko eksploduję. Zwłaszcza jeśli będziesz przy tym świntuszyć.

Obróciła głowę, żeby na mnie spojrzeć. Widziałem błysk w jej oczach. Była podniecona. Sam o to prosiłem i zamierzała teraz mnie sprawdzić. Cholera. Znowu uniosła pupę, a ja ścisnąłem jej łechtaczkę, kiedy na mnie opadała. Uśmiechnąłem się, słysząc jej głośny krzyk rozkoszy.

– Zaraz dojdę – szepnęła. – Cholera, jak dobrze. Jak dobrze mieć cię w sobie. Chcę poczuć, jak we mnie eksplodujesz. Skończ razem ze mną, Cage – błagała.

Byłem już bardzo blisko. Jeszcze kilka razy przesunąłem kciukiem po jej łechtaczce i całe jej ciało zaczęło dygotać. Objąłem ją w pasie, uniosłem i przejąłem kontrolę nad rytmem. Jej orgazm natychmiast wywołał mój i oboje oddaliśmy się rozkoszy.

Obiema rękami objąłem Evę w pasie i przytuliłem, czując targające nią kolejne spazmy. Powoli zaczęła się odprężać w moich objęciach. Nadal byłem głęboko w niej. Nie chciałem jeszcze z niej wychodzić. Lubiłem czuć jej ciepło.

– Kocham cię – wydyszała bez tchu.

Była moim domem.

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

– Spis treści –

– Karta tytułowa –

– Dedykacja –

– Prolog –

– Rozdział I –

– Rozdział II –

– Rozdział III –

– Rozdział IV –

– Rozdział V –

– Rozdział VI –

– Rozdział VII –

– Rozdział VIII –

– Rozdział IX –

– Rozdział X –

– Rozdział XI –

– Rozdział XII –

– Rozdział XIII –

– Rozdział XIV –

– Rozdział XV –

– Rozdział XVI –

– Rozdział XVII –

– Rozdział XVIII –

– Rozdział XIX –

– Rozdział XX –

– Rozdział XXI –

– Rozdział XXII –

– Rozdział XXIII –

– Rozdział XXIV –

– Rozdział XXV –

– Epilog –

– Podziękowania –

– Karta redakcyjna –