Redakcja i korekty: Melanż

Konsultacja merytoryczna: HANNA STOLIŃSKA-FIEDOROWICZ

Projekt i opracowanie graficzne: BARTŁOMIEJ SZACIŁŁO

Redaktor prowadzący: MAGDALENA CHORĘBAŁA

Dyrektor produkcji: ROBERT JEŻEWSKI

Zdjęcia potraw: KAROLINA I MACIEJ SZACIŁŁO

Zdjęcia na okładce oraz zdjęcia autorów: TOMEK PACZKOWSKI I MAGDA RZYMANEK

Pozostałe zdjęcia: Fotolia

Ilustracje: Fotolia

© Copyright by Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.,
Warszawa 2017
Text © copyright by Karolina i Maciej Szaciłło 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

ISBN 978-83-65456-78-6

Wydawca
Wydawnictwo Zwierciadło Sp. z o.o.
ul. Postępu 14, 02-676 Warszawa
e-mail: handlowy@grupazwierciadlo.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

MIŁOŚĆ TO WOLNOŚĆ...

Gdybyśmy wszyscy uznali, że ukochana istota – dziecko czy partner – nie do nas należy, rodzaj ludzki byłby bardziej wolny. I bardziej inteligentny.

Oriana Fallaci

„Przepisy na parze...?!” – nie byłam przekonana, kiedy Maciek wpadł na pomysł tej książki. To prawda, że parowana kuchnia kojarzyła mi się z czymś zdrowym, ale również mdłym i pozbawionym smaku. Przypomniały mi się parowane, rozpadające się marchewki i brokuły, które serwowała mi mama, gdy dochodziłam do siebie po wypadku (i urazie wątroby). Gdy zamykam oczy, nadal czuję ich jednostajny, monotonny smak. Na dodatek pozbawiony soli. „Przepisy na parze...?!” – im dłużej myślałam, tym większy narastał we mnie opór. Podzieliłam się swoimi wątpliwościami z mężem. Przygotuję ci jutro parowany obiad i... deser. Jeśli po zjedzeniu go nadal będziesz na „nie”, to zostawimy ten temat. Umowa stoi? – zaproponował pewnym głosem. Gryczane, leciutkie, dosłownie rozpływające się w ustach kluseczki z kremowym sosem pieczarkowym i pudding z brązowego ryżu oraz bananów rozwiały większość moich wątpliwości. Pozostała jednak delikatna obawa, czy uda nam się przygotować aż 60 udanych przepisów na parze. Udało się. Każdy dzień pracy nad PARĄ W KUCHNI nas zaskakiwał. Okazało się, że parowar kryje w sobie nieskończone możliwości. Nie tylko usprawnia i przyśpiesza pracę w kuchni. Pozwala również zachować więcej składników odżywczych (w porównaniu z innymi metodami obróbki termicznej). Odpowiednio użyty dodaje daniom smaku. Najprostsze składniki, jak oliwa, szalotki, passata pomidorowa i rozmaryn, pod wpływem pary zamieniają się w lekką i wykwintną przekąskę. Papier ryżowy nabiera miękkości. Staje się doskonałą bazą do przygotowania na przykład bezglutenowych naleśników z serkiem z nerkowców lub truskawkami. Tak! Para odświeża też tradycyjne dania. Przez ostatnie kilka miesięcy na nowo odkrywaliśmy kuchnię polską. Zamienialiśmy niektóre składniki. Puszczaliśmy wodze fantazji. W ten sposób powstawały knedle z batatów z truskawkami lub makiem i sosem waniliowym czy gryczane pierożki. Bambusowy parowar pozwalał nam również przekraczać kulinarne granice. Dzięki niemu kolejny raz wybraliśmy się w „podróż”. Tajlandia, Wietnam, Japonia, Indie czy Chiny – inspirowaliśmy się tymi zakątkami świata, gdzie na co dzień korzysta się z jego mocy. Następnie tworzyliśmy własne dania. Czy wyobrażasz sobie nigiri lub carpaccio z łososia bez łososia? Nie... Pokrój cienko dynię piżmową i uparuj ją na arkuszach glonów nori. Później dodaj kilka prostych dodatków. Gotowanie jeszcze nigdy nie było tak zdrowe i... proste.

Według ajurwedy gotowanie na parze jest najlepszym sposobem obróbki termicznej. Dlaczego? Pozwala zachować najwięcej tak zwanej prany – ulotnej energii życiowej. Energia w jedzeniu, podobnie jak w życiu, przejawia się w dwóch formach – męskiej i żeńskiej. Męska jest solarna, rozgrzewająca, dominująca i aktywna. Żeńska z kolei lunarna, zimna, bierna i lekka. W każdej potrawie i w nas samych te energie się ze sobą przeplatają. Uzupełniają się. Ogień, dzięki któremu powstaje para w kuchni, jest męski. Sama delikatna i ulotna para jest żeńska. Nieustanna interakcja między tym, co kobiece i męskie, przejawia się we wszystkich aspektach naszego istnienia. Ja i Maciek najbardziej świadomie obserwujemy ją w... kuchni. Gotując, wymyślając nowe przepisy, robiąc zdjęcia i stylizacje, często konfrontujemy się z trudnymi i latami wypieranymi emocjami. Kłócimy się i godzimy na zmianę. Bierzemy odpowiedzialność za swoje emocje. Uczymy się patrzenia na każdą sytuację z dystansem. Dostajemy najpiękniejszą (i najtrudniejszą) lekcję beznamiętności. PARA W KUCHNI to nie tylko 60 przepisów na wegetariańskie (z wariantem wegańskim) i w większości bezglutenowe przekąski, dania główne, desery i pieczywo. To również nasze refleksje dotyczące relacji. Dzielimy się spostrzeżeniami na temat związku. Tymi wypracowanymi w trakcie wielogodzinnych rozmów oraz wynikającymi ze współpracy z zaprzyjaźnionymi terapeutami. Tym wszystkim, co pomaga nam na co dzień lepiej funkcjonować, pokonywać przeszkody i rozwijać się. Słowem – pokazujemy nasz związek w kuchni i „od kuchni”.

Gdybyśmy wszyscy uznali, że ukochana istota – dziecko czy partner – nie do nas należy, rodzaj ludzki byłby bardziej wolny. I bardziej inteligentny – pisała Oriana Fallaci w Liście do nienarodzonego dziecka. Relacja z Maćkiem jest pierwszą, w której oboje nie traktujemy siebie jak przedłużenia własnego ego. Pierwszą, w której nie chcemy posiąść i kontrolować swojego partnera. Pierwszą, w której nie mylimy miłości z lękiem. Pierwszą, dzięki której zrozumieliśmy, że szczęśliwy partnerski związek można wybudować nie tylko na szacunku do drugiej osoby, lecz w pierwszej kolejności do samego siebie. Bo miłość to przede wszystkim wolność. I jak kiedyś powiedział ktoś mądry, patrzenie nie na siebie (nawzajem), lecz w tym samym kierunku...

Dlaczego warto gotować na parze? – opowiada Hania Stolińska, dietetyczka z Instytutu Żywności i Żywienia, która pomogła nam opracować menu i objęła nadzór merytoryczny nad całą książką.

Gotowanie to najlepsza metoda obróbki termicznej. Gotowane produkty mogą być spożywane praktycznie przez wszystkie osoby, zaczynając od niemowląt podczas wprowadzania pierwszych posiłków, a kończąc na osobach starszych. Osoby starsze często mają problemy ze spożywaniem wielu pokarmów. Gotowane potrawy są zdecydowanie bardziej lekkostrawne, wartościowe i zwykle mniej kaloryczne niż produkty smażone i pieczone (najczęściej z dodatkiem tłuszczu). Najlepszym sposobem gotowania jest gotowanie na parze. Na czym ono polega? Na poddawaniu produktów działaniu pary wodnej o temperaturze powyżej 100°C. Niezależnie od tego, czy dysponujesz odpowiednim urządzeniem czy nie, możesz spróbować, jak smakuje gotowany na parze posiłek. Wystarczy umieścić specjalny koszyczek lub garnek z dziurkami nad garnkiem z gotującą się wodą lub skorzystać ze specjalnego parownika.

Czy wiesz, że podczas tradycyjnego gotowania wiele składników mineralnych i witamin przechodzi do wywaru? Nawet podczas blanszowania zmniejsza się wartość odżywcza produktów. Straty podczas tradycyjnego gotowania dotyczą głównie witamin rozpuszczalnych w wodzie: witaminy C (nawet do 70%), B1, kwasu foliowego, ale także części witaminy A (64%) i E. Występują również straty potasu (30–60%), wapnia (68%), żelaza (nawet do 95%) i magnezu (15–70%). Jak przedstawia się statystyka dla gotowania na parze? Dla witaminy C do 25%, kwasu foliowego około 15%, 30% potasu, 28% wapnia, 29% żelaza i 37% magnezu. Przykładowo ziemniaki ugotowane w wodzie zawierają aż o połowę mniej potasu, natomiast te ugotowane na parze tylko o 6% mniej. Szczególnie duże straty obserwuje się podczas gotowania zielonych warzyw liściastych. Kapusta pokrojona i ugotowana w sporej ilości wody traci aż 72% wapnia, 60% fosforu, a także 67% żelaza. To ponad 3/4 wszystkich wartości! W przypadku szpinaku straty żelaza podczas gotowania tradycyjnego to aż 43% tego składnika, tymczasem po ugotowaniu na parze strata wynosi 25%! Polifenole i inne antyutleniacze oraz beta-karoten z marchewki zachowują się w dużo większych ilościach w warzywach gotowanych na parze. Warto dodać, że jeszcze większe straty witamin następują podczas smażenia. Przykładowo podczas smażenia brokułów straty witaminy C wynoszą aż 87%, a kwasu foliowego – 57%. Podczas pieczenia natomiast przez 30  minut tracimy 50% kwasu askorbinowego.

Podsumowując, gotowanie na parze jest prostą i zdrową metodą gotowania. Znakomicie poprawia smak warzyw, nie obniża ich wartości odżywczych, jest szybkie i tanie. Jest to jeden z najprostszych i najszybszych kroków, żeby jeść zdrowsze posiłki. Niestety, mimo to jest wciąż mało popularną metodą obróbki termicznej. W badaniu oceniającym sposób przygotowania warzyw i ziemniaków jedynie 2,4% respondentów wskazuje na stosowanie gotowania na parze...

.

PRZYSTAWKA CZY DANIE GŁÓWNE?

MACIEK: Czy kochasz siebie? Może to zbyt mocne stwierdzenie. Zacznijmy trochę delikatniej: czy lubisz siebie? Doceniasz się i szanujesz? I nie mam na myśli takiego narcystycznego samouwielbienia, przykrywającego głęboko skrywane kompleksy i brak poczucia własnej wartości. Mówię o stanie, w którym wiesz, kim jesteś. Znasz siebie – zarówno te dobre, jak i te mniej wygodne strony. Akceptujesz je. Pracujesz nad sobą, ale przede wszystkim jesteś dla siebie dobry. Twoje poczucie wartości wypływa z głębokiej samoświadomości – z samego środka. Nie jest zależne od czegoś tak nietrwałego jak opinie innych osób. Nie oznacza to, że jesteś zamknięty na krytykę. Przyjmujesz ją, wysłuchujesz, a następnie „przetrawiasz” i konfrontujesz z tym, co czujesz. Również z opiniami innych osób. Nie potrzebujesz robić wielkich rzeczy, które zasilą twoje ego. Zbędne są ci pochlebstwa, komplementy. Masz świadomość, że podobnie jak krytyka, ciągle się zmieniają, przemijają. Stanowią coś tak nietrwałego. Zapytam ponownie: czy kochasz siebie? Powtarzam się nie bez przyczyny. Ja przez wiele lat unikałem odpowiedzi na to wydawałoby się proste pytanie. Zbyt mocno byłem zajęty udowadnianiem sobie i innym tego, jaki jestem dobry, uczynny, oddany. Słowem: wspaniały. Tak naprawdę nie kochałem siebie. Zdałem sobie z tego w bolesny sposób sprawę, kiedy pewna zaprzyjaźniona terapeutka zadała mi dość bezpośrednie pytanie: Czy możesz prawdziwie kogoś pokochać, komuś pomóc, dać mu szczęście, jeśli nie kochasz siebie? W tej sekundzie uświadomiłem sobie, że nie mogę. Bo „z pustego i Salomon nie naleje”. Skoro się nie lubię, nie akceptuję, nie szanuję i nie kocham, to jak mam tym czego, sam nie posiadam, obdarować innych? – pisałem w lutowym numerze magazynu SENS. Przede wszystkim jak mogę żyć w partnerskiej relacji, skoro sam na sobie nie mogę polegać? To niemożliwe. Przyznaję był moment w moim życiu, w którym wpadałem z jednej relacji w drugą. Tylko po to, żeby nie być samemu. W końcu zmęczony poszukiwaniami, przystanąłem. Złapałem oddech. Potrzebowałem kilku miesięcy spędzonych samotnie, aby nabrać dystansu. Spojrzeć z perspektywy na swoje życie. Odpowiedzieć sobie na pytanie: Co mogę zrobić, aby być szczęśliwy? Czy potrzebuję kogoś, aby poczuć pełnię? Im dłużej zastanawiałem się nad tym pytaniem, tym mocniej czułem, że nie. Zobaczyłem, że póki sam dla siebie nie stanę się daniem głównym, nie wyjdę z „roli przystawki”, nie będę w stanie stworzyć szczęśliwego partnerskiego związku. Póki sam w siebie nie uwierzę, nikt we mnie też nie uwierzy. Póki nie nabiorę do siebie szacunku, żadna kobieta nie będzie mnie w pełni szanowała. Póki się nie zaakceptuję, nie znajdę na zewnątrz akceptacji. Póki nie poczuję, że jestem sobą, dokładnie taki, jaki powinienem być, nikt mnie do tego nie przekona. Zrozumiałem, że do poznania Karoli w każdej kobiecie (zupełnie podświadomie) szukałem matki. Pragnąłem oparcia. Wydawało mi się, że jestem wybrakowany. A na niepełnym, „wybrakowanym”, fundamencie nie sposób wybudować solidną relację...

KAROLINA: „Kobiety, które kochają za bardzo” Robin Norwood, tę książkę sprezentowała mi kilka lat temu przyjaciółka. Dość długo leżała na półce. Od czas do czasu brałam ją do ręki. Otwierałam. Szybko „przelatywałam” parę przypadkowych zdań. Później wracała na miejsce. „Przecież ja nie lubię poradników...” – racjonalizowałam swoją niechęć. Książka przyciągała mnie i odpychała jednocześnie. Nie byłam jednak w stanie jej wyrzucić. Przypomniałam sobie o niej kilka miesięcy przed poznaniem Maćka. Miałam dość bycia samą i „nieszczęśliwe zakochaną” (choć chyba powinnam powiedzieć „nieszczęśliwe nakręconą”). Świadomie nie chciałam już być dodatkiem, przystawką, zbędnym elementem. Kiedy w moim życiu pojawiał się nowy mężczyzna, zapominałam o sobie. Podświadomie wybierałam zawsze tych, którzy byli mną (przynajmniej na początku) zupełnie niezainteresowani. Później robiłam wszystko (dosłownie), aby zwrócić na siebie uwagę. Wysiłek, który wkładałam w „polowanie”, skutecznie odciągał uwagę od niewygodnych rzeczy, które działy się we mnie. Pozwalał nie konfrontować się z brakiem akceptacji siebie i z kulejącym poczuciem wartości. Czytając „Kobiety, które kochają za bardzo”, miałam wrażenie, że czytam o sobie. Choć autorka opisywała skrajne przypadki mylenia miłości z lękiem, owo przejaskrawienie pomogło mi w końcu przystanąć. Zajrzałam do środka. Zobaczyłam, że mam ten sam problem. Na wstępie odrzucałam dobrych, troskliwych i ciepłych mężczyzn. Wydawali mi się nudni. Nie byli w stanie przejść mojej „lękowej selekcji”. Jeśli na moment wzbudzali moje zainteresowanie, szybko zaczynałam ich niszczyć. Zamieniałam się w kata, oprawcę. Mogłam wyżyć się za całe swoje „nieszczęście”. Interesowali mnie tylko ci całkowicie niedostępni lub tylko pozornie niezainteresowani. Ci, którzy wzniecali lęk (wtedy nazywany miłością ). Ci, mogący mnie skrzywdzić. Ci, przy których czułam się „przystawką”. Ci, których tak łatwo nie mogłam usidlić. W końcu Ci, przy których mogłam być ofiarą. Kiedy stawali się dostępni, szybko traciłam zainteresowanie. Najczęściej na rzecz kolejnego obiektu. Czytając tę książkę, uświadomiłam sobie, że choć świadomie nie chcę kolejnej lękowej relacji, podświadomie do niej dążę. Zobaczyłam też, że przy okazji tych nagłych zwrotów akcji (i obiektów) zmieniały się również moje zainteresowania. Niczym kameleon dopasowywałam się do kolejnej „ofiary”. Z imprezowiczki zmieniałam się w miłośniczkę botaniki, a z podróżniczki w domatorkę. „Zakochana” zupełnie traciłam poczucie tego, kim jestem. Dostosowywałam się do swojego partnera. Idealizowałam go. Wstawiałam na piedestał. Zakładałam różowe okulary. Przestawałam jeść, spać. O ironio, przez pond trzydzieści lat ten stan lękowego podniecenia myliłam ze szczęściem. Wydawało mi się, że jestem zbyt „wolna”, „niezależna” i „wymagająca”. Właśnie dlatego nie mogę się „szczęśliwe zakochać” i ustatkować. Wspomniana książka, medytacje, spotkania z terapeutką pomogły mi przerwać to błędne koło. Włączyć pauzę. Zrobić gruntowny remont „od środka”. Przemalować ściany, zmienić meble i ubrać świeżą pościel. Pierwszy raz w życiu sama wybierałam kolory i faktury. Uczyłam się siebie. Poczułam, że póki sama nie będę zadowolona z „nowego mieszkania”, nie poczuję się w nim dobrze, nie zakończę „remontu”, nie mogę nikogo wpuścić do środka... również do mojej przestronnej i wypełnionej światłem kuchni. Znalazło się w niej oczywiście miejsce dla bambusowego parownika. Dziś potrafię w nim przyrządzić zarówno przystawkę, danie główne, jak i... deser.

Dietetyczka radzi

Jak prawidłowo gotować na parze?

Gotowanie na parze wydobywa smak wielu produktów. Warto jednak pamiętać, iż warzywa gotowane na parze łatwiej rozgotować. Nie powinieneś również zakrywać pożywieniem wszystkich dziurek, przez które przechodzi para. Zadbaj też o w miarę podobną grubość produktów.

Szczególnie pyszne są przygotowane w ten sposób ryby, ryż oraz brokuły i ziemniaki. Chcesz zintensyfikować smak parowanych dań? Do wody dodaj zioła. Wówczas produkty przejdą ich aromatem. Jedyną przyprawą, na której zawartość należy uważać, jest sól. Para sprawia, iż naturalna zawartość sodu w produkcie jest bardziej wyczuwalna. Dlatego sól dodawaj zawsze po ugotowaniu.

Komu polecane są potrawy gotowane na parze?

Wszystkim. Dużo chętniej po parowane warzywa, niż po te rozgotowane w wodzie, sięgają dzieci. Gotowanie na parze popularne jest w niskotłuszczowej kuchni, ponieważ pozwala przygotowywać posiłki bez użycia tłuszczu. Parowanie polecane jest również osobom starszym (szczególnie tym z osłabionym apatytem) oraz wszystkim cierpiącym na problemy trawienne.

MARYNOWANE BAKŁAŻANY

porcja dla 4–5 osób | trudność: łatwe | czas przygotowania: ok. 20 minut

• 1 bakłażan pokrojony w plastry o grubości około 1 cm

• nierafinowana sól

ZALEWA

• 4–5 łyżek oliwy z pierwszego tłoczenia

• 2 łyżki octu jabłkowego

• 2 drobno poszatkowane ząbki czosnku

• 1 łyżeczka suszonego oregano

• 1 drobno poszatkowana czerwona papryczka chili (z pestkami lub bez)

• 1 drobno pokruszony duży liść laurowy

• 1 łyżeczka kaparów (opcjonalnie)

• oliwa do zalania bakłażanów (opcjonalnie)

• poszatkowana natka pietruszki

Plastry bakłażanów posypujemy solą. Odstawiamy na około 5–10 minut, aż puszczą sok. Każdy plaster opłukujemy świeżą wodą. Plastry przekładamy do parownika. Parujemy około 10–12 minut, aż będą całkowicie miękkie. Po wyjęciu z parowaru układamy na talerzu i oprószamy je delikatnie solą. Następnie każdy plaster skrapiamy zalewą. Jeśli chcemy dłużej przechowywać plastry w lodówce (około 2–3 dni), przekładamy je do słoiczka i zalewamy oliwą. Plastry podajemy przybrane natką pietruszki. Doskonale sprawdzą się jako prosta mezze lub dodatek do kanapki z dobrej jakości pieczywa, na przykład żytniego na zakwasie.

Przygotowujemy zalewę: wszystkie składniki mieszamy.

MACIEK: Grillowane i skąpane w oliwie, czosnku oraz ziołach bakłażany pamiętam z jednej z moich pierwszych wypraw na południe Włoch. Choć opiekanie na suchej patelni daje im charakterystyczny, dymny posmak, gotowane na parze są słodsze, szybsze i mięciutkie. W konsystencji trochę przypominają marynowane śledzie...

PAROWANA NADZIEWANA CUKINIA

porcja dla
2–3 osób | trudność: łatwe | czas przygotowania: ok. 20–25 minut

• 1 średnia cukinia

FARSZ

• 2 łyżki oliwy z pierwszego tłoczenia

• 1 drobno poszatkowana szalotka

• 1 drobno poszatkowany ząbek czosnku

• drobno poszatkowany miąższ z cukinii

• 1/3 szklanki passaty pomidorowej

• 30 g drobno poszatkowanych nerkowców

• szczypta nierafinowanej soli

• garść poszatkowanych listków bazylii

Cukinię kroimy na 3 równe części. Każdą z nich przecinamy wzdłuż na pół. Nożykiem lub łyżeczką wycinamy środek, tak aby z każdej strony pozostał rant. Kawałki cukinii powinny przypominać małe łódeczki. Każdą łódeczkę nadziewamy farszem i parujemy około 8–10 minut. Cukinie powinny pozostać al dente. Cukinie można przed podaniem przybrać listkami bazylii.

Przygotowujemy farsz: na oliwie podsmażamy szalotkę i czosnek. Powinny się zeszklić. Uważamy, aby ich nie przypalić. Dodajemy cukinię i dusimy jeszcze przez około 2 minuty. Cały czas mieszamy. Dodajemy passatę i drobno poszatkowane nerkowce. Dusimy jeszcze chwilę i doprawiamy solą. Nadzienie miksujemy ręcznym blenderem. Dodajemy listki poszatkowanej bazylii. Mieszamy.

MACIEK: Ta cukinia kojarzy mi się z moimi wyprawami do Włoch. Choć dziś zdecydowanie bliższe mi są intensywnie korzenne i ostre indyjskie klimaty, połączenie czosnku, pomidorów i oliwy ma stałe miejsce w mojej kuchni. To boskie włoskie trio doskonale komponuje się z lekką i niekumulującą metali ciężkich cukinią oraz wręcz kremowymi, „śmietankowymi” nerkowcami.

Uwaga: Ta cukinia dobrze sprawdzi się zarówno jako przystawka, jak i dodatek do obiadu oraz lekka kolacja.

SZALOTKI NA PARZE W POMIDORACH

porcja dla 2 osób | trudność: łatwe | czas przygotowania: ok. 20–25 minut

• 7–8 obranych szalotek

• 2 obrane ząbki czosnku

SOS POMIDOROWY

• 1 łyżka oliwy z pierwszego tłoczenia

• 1 łyżeczka świeżo posiekanego rozmarynu lub suszonego rozmarynu

• około 200 ml (2/3 szklanki) passaty pomidorowej

• 1 łyżeczka ksylitolu lub syropu klonowego, lub wybranej melasy

• 1 łyżeczka oregano

• szczypta nierafinowanej soli

• 2 ugotowane na parze ząbki czosnku

DO PODANIA

• 1 łyżka zimno tłoczonego oleju (rzepakowego, lnianego lub z lnianki)

• posiekany lub suszony rozmaryn do posypania

Czosnek i szalotki parujemy, aż będą miękkie (około 10–15 minut). Parowane szalotki podajemy z sosem pomidorowym.

Przygotowujemy sos: na oliwie podsmażamy rozmaryn, aż wydobędzie się aromat. Uważamy, aby go nie przypalić. Wlewamy passatę i dodajemy resztę składników (z wyjątkiem czosnku). Gotujemy chwilę, aby wszystkie smaki się połączyły. Zdejmujemy z gazu i dodajemy ugotowany na parze czosnek. Całość miksujemy na jednolity sos.

KAROLINA: „Parowane szalotki, pomidory i rozmaryn?!” – w pierwszej chwili byłam przekonana, że z tego zestawienia nic dobrego nie wyniknie. Mój entuzjazm wzrósł, gdy spróbowałam słodkiej i delikatnej parowanej szalotki. Miałam ochotę wylizać rondelek, gdy dodałam do niej tego prostego, pomidorowego sosu. Na dodatek gotowanie na parze łagodzi nie tylko smak, ale również agresywną naturę cebulowatych, sprawiając, że stają się lekkostrawne...

Uwaga: Parowane szalotki w pomidorach sprawdzą się zarówno jako przystawka, jak i dodatek do obiadu, na przykład kaszy gryczanej i plastrów podsmażanego z sosem sojowym tofu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki