Samantha King

Wybór

Tłumaczenie:

Katarzyna Ciążyńska

Samantha King jest redaktorem, a także dyplomowaną psychoterapeutką. Wychowała się w południowo-zachodniej Anglii, wczesną młodość spędziła w północno-wschodniej Anglii, zaś studiowała jeszcze gdzie indziej, aż ostatecznie osiadła w zachodnim Londynie, gdzie z satysfakcją zajmowała się wydawaniem cudzych powieści. Po jakimś czasie porzuciła pracę na etacie i zajęła się tym, o czym od dawna marzyła. Ma męża i dwójkę małych dzieci, to właśnie rodzina zainspirowała ją do napisania debiutanckiej powieści zatytułowanej Wybór.

Magister literatury angielskiej i odwieczny mól książkowy, Samantha chętnie pozna opinie czytelników. Możecie się z nią podzielić swoimi wrażeniami po lekturze powieści na Facebooku: www.facebook.com/samanthakingbooks oraz Twitterze: @SamKingBooks.

Dla Paula, Hani i Rafiego – jesteście całym moim światem

Jakie bowiem marzenia w tym śnie śmiertelnym przyjść mogą.

William Szekspir

Hamlet akt 3, scena 1

Tłum. Józef Paszkowski

PROLOG

Loki mojej córki są rudo-złote. Połyskują w porannym słońcu, delikatne jedwabiste kosmyki wymykają się z moich poszukujących dłoni, a ja stoję jak porażona, patrząc, jak unoszą się niczym ognista chmura. Nie chciałam chwycić jej włosów – wyciągałam ręce do jej drobnego ciała, które upadało do tyłu, ten obraz w zwolnionym tempie zaszczepia się w moim mózgu – lecz mój gest był nadaremny, bo usiłując powstrzymać córkę przed upadkiem, objęłam tylko suche letnie powietrze, chwyciłam tylko tańczące w powietrzu kosmyki jej miedzianych loków, tych samych, o których ścięcie tak mnie zadręczała, bo chciała wyprostować włosy i wyglądać doroślej, a nie wciąż tak słodko.

Nigdy już nie będzie wyglądała doroślej; nigdy nie dorośnie.

Ta myśl szarpie mną gdzieś w głębi, jak echo powtarzając głuchy odgłos jej ciała, które uderza o ziemię. Rzucam się na ogrodową ścieżkę, ignoruję ból, jaki beton sprawia moim kolanom, jakby łamał mi kości, pełznę, wbijając paznokcie w podłoże, czołgam się ku niej leżącej pod krzewami róż. Moje drżące palce gorączkowo po omacku rozdrapują kamienistą ziemię, pokaleczone i odarte ze skóry, jak szalona wyciągam przed siebie ręce i brnę naprzód, a obrzydliwa woń krwi na moich dłoniach, na moich nadgarstkach przyprawia mnie o mdłości, które palą mnie w gardle. Tyle krwi. Moje ramiona niemal odskakują od mego ciała, gdy nadmiernie wyprężam ręce, zanurzam dłonie w aureoli włosów Annabel, owijam wokół palców miękkie pukle, jakbym w ten sposób przywiązywała ją do siebie. Przykładam policzek do lepkiej ziemi z nadzieją, że ja też umrę.

Śmierć nie nadchodzi, zamiast tego mój umysł zapętla się i jak zacięta taśma w kółko odtwarza ten koszmar i to wspomnienie…

Na swój wiek Annabel jest drobna, a przy tym nogi ma zadziwiająco długie jak na dziewczynkę liczącą niewiele ponad metr dwadzieścia wzrostu, ręce z kolei ma chude, kościste. „Moje patyki”, tak zawsze o nich mówi. Najbardziej rzucają się w oczy jej włosy – lśniące kasztanowe loki, a może rudo-złote, tak bardzo nieposkromione, a jednocześnie delikatne jak babie lato czy nitki waty cukrowej. Zawsze uważałam, że charakter Annabel kształtował się w taki sposób, by stanowić dopełnienie jej włosów: eterycznych, niespokojnych, na które trudno patrzeć bez uśmiechu i podziwu.

Włosy Aidana wyglądałyby tak samo, gdyby ledwie dziewięć miesięcy temu Nick nie kazał mi ich skrócić. Zabierając syna do fryzjera na głównej ulicy, czułam się jak zbrodniarz, to było tamtej soboty przed ich pierwszym dniem w nowej szkole. Pamiętam łzy, które Aidan usiłował ukryć za encyklopedią, a potem moje łzy, gdy Annabel niecierpliwie machała na mnie ręką, żebym sobie poszła od szkolnej bramy, jednocześnie ciągnąc za sobą młodszego o dwie minuty brata po bujnym trawniku w stronę potężnego budynku z czerwonej cegły. Spojrzałam na eleganckie fioletowe bluzy i serce mi się ścisnęło, gdy Aidan mimo woli uniósł rękę, by podrapać się po głowie z krótko ostrzyżonymi włosami.

Niezadowolenie syna było usprawiedliwione. Fryzjer męski posunął się za daleko, a ja powinnam go powstrzymać, ale zbyt długo się wahałam, gdy się upierał, że wszyscy chłopcy noszą teraz takie krótkie fryzury. Pocieszałam się, że to pomoże Aidanowi odnaleźć się w nowym miejscu, bo nie będzie się wyróżniał. Najbiedniejsze dzieci w ekskluzywnej modnej szkole… Nie mogłam znieść myśli o docinkach, jakie być może będą musieli znosić, choć wiedziałam, że klasy są tam nieliczne, a wyposażenie godne podziwu. A jednak Nick mylił się co do tej szkoły. Bliźnięta były o wiele szczęśliwsze w swojej starej państwowej podstawówce, ze starymi przyjaciółmi, dzieciakami, które nie oczekiwały iPhone’ów ani prywatnych lekcji jazdy na nartach. Ale cóż, przegrałam również i tę dyskusję, tak jak przegrywałam większość dyskusji ostatniego roku, zwłaszcza gdy dotyczyły bliźniąt.

– Ależ oni są niemożliwie podobni, prawda? – rozpływały się nianie w trykotach, zanim pognały na lekcje pilatesu.

Cóż, tak, tyle że wcale nie są. Syn stale był blisko mnie, tak długo, jak to możliwe, chciał trzymać mnie za rękę, za to córka od zawsze mnie odtrącała. Była ambitna i marzyła o wolności.

Czy dlatego go wybrałaś? Bo bardziej cię potrzebował? Bardziej cię kochał?

Te pytania nieraz mnie nawiedzały, ale przecież znałam odpowiedź. Moje dzieci potrzebowały mnie tak samo, jedno i drugie! Oboje mnie kochali. A ja dla każdego z nich miałam tyle samo miłości.

Żwirowata ziemia wwierca się głębiej w policzek, gdy moje myśli wirują, tocząc nieskończony spór. Annabel już nigdy nie będzie mnie potrzebowała, zaś Aidan nie przyzna się do tego, nawet gdyby mnie potrzebował. To kara za to, że pozwoliłam mordercy wejść do mojego domu, za to, że chroniłam mojego nieśmiałego, słodkiego, nazbyt ostrożnego syna, i pozwoliłam mojej pełnej życia, godnej podziwu córce, która zawsze odważnie stawiała życiu czoło, pobiec prosto w objęcia śmierci.

– Ja otworzę, mamo. Nie przeszkadzaj sobie, świetnie ci idzie. – Na dźwięk dzwonka Aidan ruszył spacerowym krokiem w stronę drzwi frontowych.

Ale ja uniosłam rękę, żeby go zatrzymać.

– Zaczekaj, kochanie. Wiesz, że nie lubię, kiedy otwieracie drzwi obcym.

– Kto powiedział, że to obcy? – spytała Annabel, podrywając się z sofy. – Może to wujek Max. Mówił, że ma dla nas superniespodziankę.

– Uhm. – Przewróciłam oczami. – Dajcie mi jeszcze sekundkę.

No właśnie. Świetnie. Nieświadoma czyhającej za rogiem tragedii, nikczemnego szpiega obserwującego naszą bezpieczną, zwyczajną rodzinę, nawet się uśmiechnęłam, wkładając ostatnią świeczkę do niebieskiego lukru na szczycie ogromnego urodzinowego tortu w kształcie basenu pływackiego – dziesięć fioletowych świeczek dla Annabel, dziesięć czerwonych dla Aidana. To miała być fantastyczna dekoracja i największa atrakcja urodzinowego przyjęcia przewidzianego na to popołudnie.

– Już idę! – zawołałam, zlizując z palców lukier i śpiesząc do drzwi.

Annabel mnie wyprzedziła.

– Założę się, że to listonosz. Popatrz tylko na ten wielki cień za szybą. Na pewno przyniósł nam olbrzymiasty wór prezentów!

– Mam nadzieję, że jest wśród nich Xbox – dodał mój syn, maniak gier, i stanął u boku siostry.

– Przecież wiesz, że twój tata nie przepada za grami wideo – powiedziałam, starając się, by nie zabrzmiało to oschle.

– Dlatego że zawsze chce wygrywać i złości się, jak przegrywa – stwierdził słusznie Aidan, tak jak ja wznosząc oczy do nieba, a ja znów się zaśmiałam.

To było niesamowite, bo przez kilka kolejnych sekund miałam wrażenie, jakbyśmy się znaleźli w świecie jednej z pełnych huków wystrzałów gier Aidana. Patrzyłam na moją córkę, dwa kroki przede mną, gdy otworzyła frontowe drzwi i podniosła wzrok na ponurego olbrzyma w polowym mundurze i kominiarce, który jednak nie przyniósł żadnych prezentów, za to przesłaniał piękny słoneczny letni ranek, i wydał mi się jeszcze potężniejszy, gdy chwycił dwoje moich dzieci i ciągnął je wzdłuż bocznej ściany domu do ogrodu na tyłach, a zaraz potem ręką w rękawiczce, w której trzymał wyciągniętą broń, wskazał na jedno, a następnie na drugie z moich niemal identycznych dzieci o twarzach promieniejących radością dnia urodzin, zaś gdy ich dogoniłam, wycelował w moją przerażoną twarz.

– Wybierz jedno, suko.

I tu zapada ciemność.

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Trzy miesiące później

Włosy mojego syna wymagają strzyżenia. Opadają mu na oczy, a on przez nie spoziera jak stremowany aktor, który przez szparę w kurtynie przygląda się widowni, nim odważy się wyjść na scenę. Tyle że on tylko przede mną się ukrywa. Ilekroć wchodzę do pokoju, odwraca głowę, a gdy się zbliżam, żeby go przytulić, jego drobne ciało robi w tył zwrot. Tak bardzo tęsknię za dotykiem miękkich bladych policzków Aidana, aż czuję mrowienie w palcach, więc obejmuję się ramionami, żeby już nie bolały od ciężaru pustki, bolesnego braku dziecka, które mogłabym przytulić.

Nosiłam w sobie bliźnięta przez trzydzieści sześć tygodni, uderzenia naszych serc brzmiały niczym potrojone echo. Najpierw czułam je wewnątrz, a potem przy piersi, skóra przy skórze, gdy otaczałam troską maleńkie ciała i dusze. Połączył nas węzeł wzajemnej miłości i potrzeby wspólnego istnienia. Tworzyliśmy jedność, i przez pierwszych dziesięć lat ich życia ten węzeł się zacieśniał. Teraz został rozerwany, a moja piękna córeczka odeszła.

Tęsknota za nią w dziwny sposób sprawia, jakby Annabel wciąż była tu obecna, a ja rozpaczliwie się tego trzymam. Porzuciłam moją córkę w tym jednym straszliwym momencie, i nigdy, ale to nigdy nie pozwolę jej odejść w życie wieczne. Jednak ból straty jest paraliżujący zarówno dla mnie, jak i dla mojego męża Nicka, a także dla mojego syna, który nie potrafi odnaleźć się w świecie bez siostry bliźniaczki.

Wciśnięty w róg kanapy, ze wzrokiem wlepionym w konsolę Nintendo DS, Aidan sprawia wrażenie, jakby chciał być niewidzialny, rozpłynąć się w otaczającej go przestrzeni. Zauważam, że znów ma na sobie te same dżinsy i koszulę, które kupiłam z myślą o przyjęciu z okazji dziesiątych urodzin jego i Annabel, i zastanawiam się, jak on to znosi. Jakim cudem materiał nie rani jego skóry bolesnym przypomnieniem. A może o to właśnie chodzi: nosi wciąż te same ubrania, by przypominać mamie, co zrobiła. To działa, i wiem, że na to zasłużyłam, jednak wydaje się to… nieoczekiwane.

Nie jestem całkiem pewna, czego się spodziewałam. Po prostu nie tego… nie tej pustki, nie tego braku wszystkiego innego poza milczącym oskarżeniem. Aidan nigdy nie był okrutny, przeciwnie, jest delikatny i czuły. Pamiętam, że kiedy nasz ukochany kot Disco zginął pod kołami samochodu, tuliłam Aidana godzinami, głaskałam po głowie trzyletniego chłopca, który drżał na całym ciele, podczas gdy Annabel poklepywała go po ręce, patrząc na mnie niepewnie, z zaciekawieniem, z pytaniami, których nie potrafiła zadać. W końcu łzy Aidana obeschły, objął siostrę, a ona znów się uśmiechnęła.

Aidan, jako jedyny z nas, potrafił wywołać uśmiech na twarzy Annabel, kiedy po szkolnym castingu nie została wybrana do głównej tanecznej roli albo gdy z powodu przeziębienia nie wzięła udziału w konkursie pływackim. Uwielbiał ją z taką mocą, z jaką mnie teraz w oczywisty sposób nienawidzi. Nie, nienawiść to zbyt mocne słowo, zakłada jakąś aktywność. A ja zwyczajnie przestałam dla niego istnieć, i on prawie przestał istnieć. Zawsze był cieniem Annabel, teraz jest cieniem samego siebie, zagubionym bez siostry bliźniaczki, która w moim brzuchu wtulała się w niego skulona, która jako niemowlę oplatała się wokół niego, a przez resztę swojego zbyt krótkiego życia trzymała się go ze wszystkich sił.

Moje najdroższe, nadzwyczajne bliźnięta.

Zawsze byli nierozłączni, a zatem ilekroć spojrzę na Aidana, widzę twarz Annabel. Porozmawiałabym z nim – och, jak bardzo chcę z nim porozmawiać – lecz z moich ust nie płyną żadne słowa, bo wiem, że gdyby popłynęły, on i tak mi nie odpowie.

– Aidan, kochanie, tak mi przykro…

Nie, nie powiedziałam tego na głos. Ale przeprosiny – jakże nieadekwatne – wypełniają moje myśli i wibrują w zakończeniach nerwów. Wydaje się, jakbym ostatnio nic innego nie mówiła, a przecież wypowiadam je wyłącznie w myślach, nie pokonują bariery moich ust.

I bez lekarza wiem, że to szok pourazowy skradł mi głos. „Mutyzm selektywny” – ten termin płynie ku mnie z moich uniwersyteckich psychologicznych lektur sprzed tak wielu lat. Wiem, że to wyjaśnia moje milczenie, rozumiem, że trauma spowodowała zaburzenia lękowe, które wygłuszają moją pamięć – a wraz z nią tłumią apetyt, osłabiają doznania fizyczne, obniżają poziom energii…

Wiem to wszystko, lecz nie jestem w stanie tego zmienić. Każdego dnia czuję, jakbym przedzierała się przez gęste chmury. Wszystko jest zamglone, wytłumione. Wszystko poza moimi emocjami, bo te nigdy nie były tak obnażone. Zapisuję je sumiennie po kolei na wyobrażonej tablicy suchościeralnej w mojej głowie – robię wszystko, byle zachować choć wycinkowy kontakt z rzeczywistością, żebym wiedziała, że choć trochę jestem. Bo już mi się zdaje, jakbym w połowie zanikła.

Tablica suchościeralna. Przez większość czasu mam teraz taką tablicę w głowie, z rozmaitymi notatkami, wykresami i komentarzami zapisywanymi na lśniącej powierzchni. Mój osobisty podręcznik. Oczy mam zmęczone, jestem krótkowzroczna, lecz przywołanie w pamięci mojej dawnej uniwersyteckiej tablicy suchościeralnej nie przysparza mi problemu, widzę ją w komplecie z przystojnym Seamusem Jacksonem, niespełnionym aktorem, który został wykładowcą pozującym przed tablicą. Pewnie nie ma w tym nic dziwnego, godzinami gapiłam się na tę parę.

Seamus Jackson. Od lat o nim nie myślałam, ale teraz w mojej głowie rozbrzmiewa jego melodyjny szkocki akcent. Moja pamięć przywołuje obraz „Seamusa-mówcie-do-mnie-Shay”, gdy w swej zwyczajowej pozie, na lekko rozstawionych nogach, wygłasza wykład i z przesadną gestykulacją gryzmoli na tablicy obraz mózgu po poważnej traumie, czyli mnóstwo rozproszonych neuroprzekaźników. Potem z rękami na biodrach Shay zamienia suchy opis w dramatyczną opowieść, jak to na skutek traumy nadmiernie pobudzone ciało migdałowate może „się zablokować w reakcji na zagrożenie, no wiecie, często kompletnie zamrażając zdolność mowy”. Tu następuje dramatyczna pauza, po czym Shay podejmuje: „Nadmierny niepokój albo trauma mogą podkręcić poczucie zagrożenia w ciele migdałowatym do tak wysokiego poziomu, że następuje w nim, jak by to powiedzieć, krótkie spięcie, tworzące nieprzerwane poczucie zagrożenia, które, mówiąc wprost, powoduje, że człowiek po prostu milknie”.

Tak, rozumiem moje milczenie, ale go nienawidzę. Nienawidzę tego, że jestem w stanie przywołać w pamięci wykłady, których słuchałam, ledwie przekroczywszy próg nastoletniości, ale nie jestem w stanie sobie przypomnieć, co się zdarzyło w ogrodzie na tyłach mojego domu tamtego ranka, gdy bliźnięta obchodziły dziesiąte urodziny, tamtego dnia, który całkowicie i na zawsze odmienił nasze życie. Pamiętam przeszywające spojrzenie niebieskich oczy Shaya, lecz szczegóły związane z morderstwem mojej córki – ostatnie chwile jej cennego życia – są dla mnie niewiadomą. Oto paradoks umysłu. A ludziom zawsze się zdaje, że to emocje są skomplikowane.

Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że poświęcałam Shayowi tyle uwagi. Spędziliśmy razem tylko jeden tydzień, i to potajemnie:

„Umawianie się ze studentką jest dla wykładowcy jak przycisk autodestrukcji”.

A jednak pamiętam wszystkie jego słowa. Chociaż dopiero teraz je sobie przypominam, a dzieje się to w najgorszym momencie mojego życia. Straciłam ukochaną córkę – co gorsza, z własnej winy – i to właśnie jest dla mnie nie do objęcia rozumem.

„Wybierz jedno, suko”.

Czemu ktoś wpadł na pomysł, żeby wymusić na mnie taką decyzję? To zupełnie tak samo jak w starym filmie z Meryl Streep, przy którym z moją współlokatorką wylewałyśmy tyle łez w deszczowe niedzielne popołudnia. „Wybór Zofii”, tak brzmiał jego tytuł. Ale to nie jest film, to moje życie. Jak ktoś śmiał mi to zrobić? Zrobić to mojej córce?

Złość.

Tak, złość znów się pojawia. Nauczyłam się jej nie opierać. Zamiast tego skrupulatnie odnotowuję ją na mojej mentalnej tablicy suchościeralnej, pozwalając mądrości Shaya raz jeszcze wypłynąć na powierzchnię:

„Wściekłość może dopaść wiele pogrążonych w smutku i żałobie osób. Nie popełniajcie tego błędu i nie sądźcie, że doświadczenie straty to przeżycie jednostronnie pasywne”.

Instynktownie wiem, że mój umysł chroni się, wymazując wszystko, co policja z pewnością powiedziała mi na temat uzbrojonego napastnika. Trauma po stracie Annabel zatrzasnęła okiennice w moim umyśle i niezależnie od tego, ile razy próbuję sobie przypomnieć tamten koszmarny dzień, tamte wstrząsające chwile, wszystko, co się pojawia, to jedynie bezładna mieszanina ułamków wspomnień. Prawdę mówiąc, mój umysł nie zadręcza się tym, kto to zrobił ani nawet dlaczego to zdarzenie skradło mi głos oraz sen, zdolność myślenia czy nawet pokonania większego dystansu.

To nie z powodu JEGO winy trwam jak zawieszona w szoku, ale z powodu MOJEJ winy.

Po raz tysięczny usiłuję odnaleźć w tym jakiś sens:

Czy kocham Aidana bardziej, skoro to jego uratowałam?

A może bardziej kocham Annabel, bo to ją wybrałam?

Byli bliźniętami, a ja zawsze sobie przyrzekałam kochać ich jednakowo, żadnego nie faworyzować. Więc co wtedy myślałam? Czy poświęciłam Annabel przez wzgląd na jej brata? Czy może uchroniłam ją przed męką istnienia w tym ponurym miejscu, gdzie nas troje dryfuje niczym cienie, w milczeniu na palcach obchodząc ziejącą przepaść w naszym życiu… razem… choć już nie tworzymy rodziny?

Nie otrzymuję żadnej odpowiedzi, mój umysł jest zamkniętą księgą.

Nick był niewzruszony niczym góra lodowa, a ja wiem, że to na niego zrzuciłam rozmowy z policją, prawnikami, dziennikarzami, sąsiadami… Nigdy mnie nie obwiniał – i nigdy, przynajmniej w mojej obecności, nie powiedział Aidanowi, że to ja jestem winna.

Wiem, że nie nastawi naszego syna przeciwko mnie, nie zmusi go do wyboru między dwojgiem rodziców, tak jak ja zostałam zmuszona do wyboru między dwójką moich dzieci.

Owszem, kiedyś prowadziliśmy z Nickiem gorące dyskusje na temat szkoły bliźniąt, ale tamte spory dawno odeszły w niepamięć.

Życie po prostu płynie naprzód – to samo, a jednak kompletnie odmienione. Mieszkamy w tym samym wygodnym domu na tej samej spokojnej ulicy w Hamptonie; każdy kolejny dzień naznacza normalna domowa rutyna: szkoła, zajęcia pozaszkolne, lekcje do odrobienia, spotkania Aidana z jego przyjacielem Jasperem. Tyle że ja już nie opuszczam domu. Teraz spędzam czas, obserwując, jak syn i mąż niezmordowanie kręcą się po pokojach, niezdolni usiedzieć w miejscu. Patrzą na mnie, jakby mnie nie widzieli, udają, że są zajęci radzeniem sobie z codziennością, podczas gdy ja niczym duch przemykam gdzieś na marginesie ich życia. Nie mówię, prawie nie sypiam, i nie potrafię spoglądać w przyszłość. Wszystko, do czego jestem zdolna, to oglądanie się wstecz i zadawanie sobie pytań:

– Jak znalazłam się w tym miejscu?

– Czemu ten koszmar się wydarzył?

Nick nie podnosi wzroku znad laptopa, Aidan wlepia wzrok w konsolę. Nie zauważają mnie. A zatem patrzę na Nicka, bacznie przyglądam się mężczyźnie, którego tak kochałam, a który już nie jest nawet w stanie zmusić się do tego, by spojrzeć – na mnie.

Jego twarz jest ściągnięta, marszczy brwi. Zaraz… czy kiedyś był bardziej krępy? Czy stracił na wadze? Ostatnie tygodnie i miesiące dały mu się we znaki, odcisnęły na nim piętno tak samo jak na mnie. Jego twarz zeszczuplała, wygląda na rozpaczliwie zmęczonego, niebieskie oczy są szkliste.

I wtedy zauważam drobną zmarszczkę w kąciku jego oka, która zabiera mnie w przeszłość, daleką przeszłość, do naszego pierwszego spotkania.

ROZDZIAŁ DRUGI

– Jeżeli otworzysz oczy odrobinę szerzej, gałki wypadną ci z oczodołów.

– Słucham? – Zaczerwieniłam się, gdy dostrzegłam wysokiego przystojnego chłopaka, który opierał się o półkę biblioteczną oznaczoną literami A-C z działu dotyczącego seryjnych morderców. Nieznajomy wlepiał we mnie niebieskie oczy, miałam wrażenie, że już jakiś czas mnie obserwował.

– Od co najmniej trzech minut nie mrugnęłaś. Chcesz ustanowić rekord? A może jesteś tylko pięknym wybrykiem natury? Tak przy okazji, mów do mnie Nick. – Przerwał na moment. – Jestem Dominic Castle. A ty?

– Jestem głęboko urażona. Wybryk? Jezu, dzięki. – Wymownie spojrzałam na zegarek, chociaż na ścianie wisiał duży zegar. – Niedługo zamykają bibliotekę, muszę się pośpieszyć.

– Nie zdradzając mi, jak ci na imię? Jak miałbym rozpuścić wieści o twoim wyjątkowym talencie, skoro nie wiem, kim jesteś? Aha, gdybyś nie zauważyła, to powiedziałem, że jesteś piękna, więc nie uciekaj. Nie gryzę… No, chyba że mnie o to poprosisz.

Zamaszystym krokiem podszedł do biurka, gdzie koczowałam przez ostatnie dwie godziny, i spojrzał na moje podręczniki do psychologii, choć tak naprawdę śledził wzrokiem Shaya. Potem wysunął krzesło i usiadł obok mnie, z uśmiechem splatając palce za głową, a czarny T-shirt naciągnął się na szerokiej klatce piersiowej. Na ten widok włoski na karku stanęły mi dęba.

– Słucham? – spytałam, choć rzecz jasna doskonale go słyszałam.

– Powiedziałem, że miło mi cię poznać, Madeleine Hartley. – Wyciągnął do mnie dużą dłoń.

Moje ciało, i tak już rozgrzane ciepłym popołudniem, zalało gorąco. Pod koniec lata cały Londyn solidarnie zlewał się potem w przytłaczającym uścisku fali upałów, a ja marzyłam o chłodnych rześkich jesiennych dniach, które bez wątpienia nadejdą. Chciałam zamienić ozdobione błyskotkami klapki na miękkie zamszowe botki, koronkowe topy na przytulne kardigany. Po prostu chciałam, żeby lato dobiegło już końca, podobnie jak moje dni na uniwersytecie.

– Skąd ty…? Och.

Zrezygnował z uścisku dłoni, kiedy zignorowałam jego wyciągniętą rękę, i sięgnął po mój skoroszyt z notatkami z psychologii dziecka, powoli przesuwał palcem po naklejce z moim imieniem i nazwiskiem. Palce miał smukłe, opalone. Zastanawiałam się, jak by to było, gdyby mnie dotykał.

– Jesteś Madeleine, Maddie czy po prostu Mad? – spytał, znów się uśmiechając.

Odwrócił się przy tym, szeroko rozsuwając nogi, które zamknęły mnie w pułapce.

– Zależy.

Zdekoncentrowana przez jakiś ruch na skraju pola mojego widzenia, zerknęłam na Shaya. Nie rozmawiał ze mną od trzech dni, a w poniedziałek zaczynały się przygotowania do egzaminów poprawkowych. Wiedziałam, że będę czuła się dość dziwnie, siedząc w tej małej sali z nim i dwoma innymi studentami, którzy jak ja musieli ponownie składać pracę zaliczeniową. Po raz setny żałowałam, że zmarnowałam tyle czasu, marząc o moim wykładowcy, zamiast skupić się na nauce do egzaminów końcowych. Wtedy byłabym już absolwentką, rozpoczęłabym kurs nauczycielski i…

– Zależy od czego? – spytał Nick, gorącymi szorstkimi koniuszkami palców ujął mnie pod brodę i odwrócił ku sobie moją twarz.

Celowo zamknęłam oczy, żeby na niego nie spojrzeć, bo tego ode mnie oczekiwał, lecz obraz ciemnych brwi i wyrazistych kości policzkowych został już wdrukowany w moją pamięć. Był zbyt zadufany w sobie, pewnie w duchu śmiał się z mojej nieżyciowej wstydliwości. Cholera… Z wielkim wysiłkiem zmusiłam się do podniesienia powiek. Nie zamierzałam mu zdradzić, że jego bliskość wytrąca mnie z równowagi.

– Cóż, mama mówiła do mnie Madeleine, zwłaszcza kiedy mnie objeżdżała. Moja współlokatorka nazywa mnie Mads. Dla innych jestem pospolitą Maddie.

– Nie ma w tobie nic pospolitego, Maddie.

– Nie szukam komplementów. – Dzielnie patrzyłam mu w oczy, czując, że się czerwienię.

– A on jak cię nazywa? Ten twój facet? – Wskazał głową Shaya.

– On nie jest moim facetem. Jest moim wykładowcą psychologii, jeśli chcesz wiedzieć. Zresztą nie twój interes.

– Aha, rozumiem. – Jego niski głos złagodniał, a duże ręce okazały się zaskakująco delikatne, gdy ujął moje dłonie i ścisnął je.

– Co rozumiesz?

– Och, nic szczególnego. Tyle że jego strata. I zdecydowanie mój zysk.

Kiedy się uśmiechał, wokół niebieskich oczu pojawiały się drobniutkie i bardzo seksowne zmarszczki, co mnie irytowało. Nie chciałam dać się zauroczyć temu rosłemu i zbyt pewnemu siebie mężczyźnie, który nieproszony naruszył moją prywatną przestrzeń.

Uwolniłam dłonie z jego uścisku.

– Nie jestem niczyją stratą… ani zdobyczą – dodałam z naciskiem. – Nie jestem przedmiotem, który przechodzi z rąk jednego faceta w ręce drugiego. Aha, i na wypadek, gdybyś nie zauważył, przypominam, że to jest biblioteka uniwersytecka. Wiesz, tu się wypożycza książki, a nie dziewczyny.

Mówiłam opryskliwie, głównie dlatego, że byłam na siebie zła, bo cień zaborczości, który w nim wyczuwałam, wydał mi się perwersyjnie podniecający. Widziałam, jak mój ojciec autorytatywnie narzucał mojej matce swoją wolę, a po jego śmierci obserwowałam, jak mama miota się bezradnie bez męża, który ją określał. Nie podobali mi się apodyktyczni i kontrolujący mężczyźni, a Nick wydawał mi się właśnie kimś takim. Facetem, który uwielbia rządzić. Nie rozumiałam, czemu jego arogancja wywoływała motyle w moim brzuchu, dlatego też byłam jak na siebie wyjątkowo zgryźliwa.

– Nawet na krótki termin? Szkoda. W takim razie wypożyczę podręczniki, choć ani trochę nie są tak fascynujące ani miłe dla oka. – Przekrzywił głowę i uniósł brwi.

– Masz rację. Zrób to, bo z pewnością przyszedłeś się tu uczyć. – Znacząco spojrzałam na jedno z pustych biurek, a potem na moje książki.

– A tak przy okazji, masz fantastyczne włosy. – Uniósł kosmyk i pogłaskał go.

Gwałtownie się cofnęłam.

– Nikt cię nie nauczył, że kiedy chcesz czegoś dotknąć, najpierw trzeba grzecznie poprosić o pozwolenie?

– Jesteś naturalnym rudzielcem? – spytał, ignorując moje złośliwości.

– To się nazywa truskawkowy blond. Swoją drogą, zamierzam je ściąć. – Owinęłam długi kosmyk wokół palca, mówiąc sobie, że nie flirtuję, jestem tylko uprzejma. Nic więcej.

– Nie rób tego. Dobrze ci w długich.

– Nie proszę cię ani o radę, ani o pozwolenie. – Uniosłam głowę. – Tak się składa, że dużo biegam, więc włosy mi zawadzają. I są za gęste, gorąco mi.

– Dbasz o figurę, to widać. To znaczy, że łączy nas dużo więcej niż ten lokal, gdzie postanowiliśmy spędzić piątkowy wieczór.

Jego wzrok bezczelnie wędrował po mojej białej cygańskiej spódnicy i turkusowej bluzce bez rękawów, a moje policzki gwałtownie płonęły. Chciałam objąć się bladymi ramionami, które nigdy nie ulegały słońcu, niezależnie od tego, ile godzin razem z moją przyjaciółką Gabrielle wysiadywałyśmy na maleńkim balkonie naszego wynajętego mieszkania na pierwszym piętrze w Kew. Ustawiałyśmy się w taki sposób, by złapać ostatnie promienie słońca, marząc przy tym, by jasna skóra, którą obdarzyła nas natura, przybrała złotobrązowy odcień. Długie szczupłe nogi Gabrielle zabarwiły się na kolor lekko rozbielonego toffi, ale wszystkim, co ja zyskałam, spędzając na słonecznych kąpielach niemal całą letnią przerwę, i udając, że uczę się do powtórkowego egzaminu, były obsypany piegami nos i piekące, wściekle różowe kolana. Przynajmniej dzięki bieganiu utrzymuję całkiem niezłą figurę, pomyślałam. Mimowolnie pociągnęłam w dół spódnicę, kiedy zauważyłam, że Nick gapi się na moje nogi.

– Nie masz nic pożytecznego do roboty? Zrób kilka przysiadów albo sprawdź swój kaloryfer w lustrze. – Prychnęłam i przewróciłam oczami.

– Cóż, muszę skończyć pracę na temat ekonomicznych następstw globalizacji. Cóż, chyba jednak powinienem zasiąść do niej. – Oparł się, z satysfakcją patrząc na moją reakcję.

– Och.

– Niech zgadnę. Myślałaś, że jestem studentem wychowania fizycznego, tak?

– Nie, myślałam tylko… Nie spodziewałam się… – Szukałam jakiejś wymówki, ale w głowie miałam pustkę.

– Przygotowuję się do MBA, żeby uzupełnić dyplom z zarządzania. Pierwsza zasada randek z Dominikiem Castle’em? Spodziewaj się niespodzianek.

Nie mogłam uwierzyć, że to powiedział. Powinnam roześmiać mu się w twarz, a jednak tego nie zrobiłam. Byłam młoda, łatwo było zrobić na mnie wrażenie. Chłonęłam każde słowo.

– Ee, kto mówił o randce? – Byłam tak bardzo zdenerwowana, że nie dało się tego ukryć.

– To jest nasza pierwsza randka, prawda? Dość dobrze znam się na ludziach, a już zwłaszcza takich o kobiecych kształtach, truskawkowych blond włosach, z dużymi niebieskimi oczami i ślicznym piegowatym nosem. Zwykle trafnie odczytuję sygnały.

– Kobiecych kształtach! – Zmierzyłam go morderczym wzrokiem. – I nie wysyłałam ci żadnych sygnałów.

– Och, wysyłasz, Maddie, wysyłasz. Twoje ciało wysyła całą rozmaitość podniecających sygnałów. Twój umysł po prostu jeszcze za nimi nie nadąża. Ale nadrobi to. – Pochylił się ku mnie, a mój umysł uleciał w krainę fantazji, gdzie Dominic porywa mnie z krzesła, przerzuca przez ramię i silny, wręcz mocarny wynosi na słońce.

Shay minął nas, idąc do drzwi, a ja nawet nie podniosłam wzroku.

ROZDZIAŁ TRZECI

Po pierwszym spotkaniu w bibliotece spędzaliśmy z Nickiem wszystkie dni – i niemal wszystkie noce – w ciasnym pokoju na poddaszu eleganckiego czteropiętrowego georgiańskiego budynku na Richmond Hill, gdzie mieszkał Nick, który do tego stopnia oczarował właściciela, że ten wynajął mu lokum po niższej cenie. Radośnie trwoniliśmy czas, leżąc na wąskim pojedynczym łóżku, i rozmawialiśmy do późna w nocy. Podręczniki Nicka leżały w porządnych stosach na nocnym stoliku, a na drugim stały świece i wino. Był pierwszym człowiekiem, jakiego znałam, który tak jak ja stracił oboje rodziców. Zazwyczaj niewiele o tym mówiłam, ale przed Nickiem łatwo było się otworzyć. Naprawdę wiedział, o czym mówię, gdy opisałam moje życie jako chodzenie po linie bez siatki zabezpieczającej, bo nie miałam rodziców, którzy by mnie złapali, gdybym spadła. Był pierwszym mężczyzną, który mnie naprawdę słuchał, co było odurzające.

Choć Nick był tylko o rok ode mnie starszy, sprawiał wrażenie dużo dojrzalszego. To było równie pociągające, co jego mocne ciało i poważne skupione niebieskie oczy, które, kiedy do niego mówiłam, nigdy nie opuszczały mojej twarzy. Opowiadałam o tym, jak zaczęłam biegać, kiedy współlokatorka rzuciła mi wyzwanie, żebym wzięła udział w półmaratonie; o tym, że studiowanie psychologii dziecka skłoniło mnie do wyboru zawodu – postanowiłam zostać nauczycielką; o moich rodzicach, tak powściągliwych i obsesyjnie skupionych na karierze, że zaczęłam marzyć o szczęśliwszej rodzinie. Obawiałam się, że Nick przebiegnie swój półmaraton – oddalając się ode mnie – kiedy to wszystko usłyszy. Z początku wzięłam go za seryjnego flirciarza, który na wspomnienie słowa „zobowiązanie” dostaje pokrzywki; dziwiła mnie tęsknota, z jaką on także mówił o chęci posiadania rodziny, dopóki mi się nie zwierzył, opowiadając o swoim dojrzewaniu.

– Tak naprawdę jedyne, czego żałuję, to że rodzice nie zobaczą mojego dyplomu. Rak ma fatalne wyczucie czasu. Zmarli, zanim mieli szansę przekonać się, że do czegoś doszedłem. Niewiele dzieci z naszego osiedla studiuje na uniwerku. Wiele nie skończyło nawet szkoły, na przykład mój brat.

– Twoi rodzice na pewno byliby z ciebie bardzo dumni.

– Nie chodzi o dumę. Chodzi o rehabilitację.

– Słucham? – Te słowa mnie zdumiały; to był koktajl namiętności i wściekłości.

– Zawsze im mówiłem, że to zrobię, ale ich zdaniem Max był zdolniejszy. Jest inteligentny, nie przeczę, po prostu bystrzak pierwszej klasy. Wiedza na poziomie akademickim łatwo mu wchodzi do głowy. Po prostu nigdy mu na tym nie zależało. W szkole większość czasu zmarnował na wyzywanie nauczycieli od idiotów, a potem, jak skończył piętnaście lat, rzucił szkołę i dostał pracę w londyńskim metrze. Okłamał ich, że jest starszy.

– Wygląda na to, że zmarnował swoje możliwości. Jaka szkoda.

– Tak myślisz? Prawdę mówiąc, rodzice się ucieszyli. Miał prawdziwą pracę, przynosił do domu wypłatę, nie obijał się jak student.

– Nikt nie dostaje dyplomu z bardzo dobrą oceną za to, że się obija – oburzyłam się za niego. – Zawsze chciałam mieć brata albo siostrę, ale być może szczęśliwie uniknęłam przykrych sytuacji. Nie musiałam rywalizować z rodzeństwem. Rodzicom już na oddziale położniczym powinno się wręczać podręcznik wychowania dziecka. Rozdział pierwszy powinien nosić tytuł: „Równe traktowanie dzieci”. – Przewróciłam oczami.

– Nie zawsze rodzice są winni. Max od dnia moich narodzin był zdeterminowany, żeby rządzić. Choć mówiąc szczerze, chyba to nawet nie jego wina. Urodziłem się, kiedy miał dziesięć lat, więc zapewne ich trójka już stworzyła swój mały klub. Po prostu tam nie pasowałem. Dziecko, które nie chciało skończyć jako pracownik kolei, jak jego ojciec. Mój brat nie jest złym człowiekiem. Tylko… powiedzmy, że brak mu samoświadomości. Wielu osobom, nie tylko mnie, nadepnął na odcisk. Było i tak, że próbowałem stawać w jego obronie. Na dowód do tej pory mam blizny.

– Blizny? – spytałam z nadzieją, że Nick nigdy mnie nie zaprosi na swoje stare osiedle. – Więc kiedy poznam tego intrygująco skomplikowanego brata? – Wsunęłam palce między guziki koszuli Nicka, dotykając miękkiego zarostu.

– Rzadko się teraz widujemy. – Nagle usiadł i przygarbił się.

– Czemu? Wciąż gdzieś tu mieszka, prawda?

– Tak, po śmierci rodziców przejął najem ich mieszkania komunalnego.

– Aha. Dla ciebie to musiało być trochę dziwne. – Widziałam, że w napięciu zacisnął zęby, a jego ciało zesztywniało.

– No chyba. Przez całe życie skupiał na sobie prawie całą ich uwagę, a potem jeszcze dostał po nich dom. Nasz dom, powinienem powiedzieć. Nie jestem podrzutkiem, ale wiem, kiedy nie jestem mile widziany. Zresztą tata zostawił mi swoje oszczędności. To też coś. Max żyje teraz swoim życiem, ja swoim, i to mi odpowiada.

– Cóż, cokolwiek myśleli twoi rodzice, ja jestem z ciebie dumna. To wspaniałe, co osiągnąłeś. Mój tata był sędzią, mama adwokatem. Miałam własnego kucyka i fundusz powierniczy, a ledwie kończę studia. Zastanawiam się, ile osób, które starają się o pracę w City, miało tak trudny start jak ty.

– Taa, założę się, że większość ma więcej wspólnego z tobą. Jeszcze nie jest za późno, żebyś sobie znalazła miłego i młodego dżentelmena z Surrey. – Wreszcie się zrelaksował i położył się na plecach, objął mnie i przyciągnął do siebie, pewny mojej odpowiedzi. Na pozór żartował, a jednak nie zdołał do końca ukryć przewrażliwienia na punkcie różnic w naszym pochodzeniu.

– Akurat.

Uśmiechnął się, wsuwając palec w pęknięcie na przedzie mojej sukni w stylu lat czterdziestych, którą kupiłam na naszą pierwszą oficjalną randkę, i połaskotał mnie w żebra, aż zaczęłam się wić i głośno się zaśmiałam. Potem zaczął rozpinać perłowe guziki, a jego duże dłonie były zaskakująco zwinne.

– No, to jest Nick, którego znam i… – Urwałam, przygryzając wargę.

– Co mówiłaś?

Jego palce znieruchomiały, a potem wciągnął mnie na siebie, a ponieważ był dużo wyższy, mój policzek znalazł się na wysokości jego piersi. Słuchałam rytmicznego bicia jego serca, czekając, aż moje zaczerwienione policzki zbledną. Choć byliśmy ze sobą bardzo blisko, nie powiedziałam mu dotąd, że go kocham. Nie byłam blisko z moim ojcem, który zmarł na atak serca, kiedy miałam szesnaście lat. W ciągu kolejnych dwóch lat po jego śmierci matka, zajęta własnym bólem, bardzo się ode mnie oddaliła. Zupełnie jakby odpuściła sobie życie. Rodzice byli ustosunkowanymi, ale emocjonalnie zdystansowanymi ludźmi, a ja dorastałam, wstydząc się otwartego wyrażania uczuć. Cieszyłam się, że nieskrępowana namiętność Nicka kompensowała moją naturalną rezerwę.

Przytuliłam się do niego mocniej, z nadzieją, że zrozumie, czego chce moje ciało, ale też będzie czytać w moich myślach.

– Przecież wiesz. Muszę to mówić?

– Możesz mi to pokazać na migi. Mogłoby być zabawnie. – Puścił do mnie oko i pocałował w czubek nosa, a ja się uśmiechnęłam. – Ja też jestem z ciebie dumny, kochanie. Będziesz świetną nauczycielką, oczywiście o ile nie uciekniesz z jakimś byczkiem od wuefu, który zasypie cię komplementami.

– Tylko wtedy, kiedy będzie wysoki, ciemnowłosy i przystojny, i okaże się, że jest na studiach podyplomowych.

Na co Nick odparł z uśmiechem:

– Chyba znam kogoś, kto spełnia twoje wymagania.

Jak się okazało, zarówno studia podyplomowe Nicka, jak i mój kurs nauczycielski trzeba było odłożyć. W końcu udało mi się skończyć studia, choć Shay nie wrócił na wydział psychologii, by przygotować spóźnialskich do egzaminów poprawkowych, przeniósł się do Brighton, gdzie pracował jako aktor w restauracji z kabaretem. Chyba nigdy tak naprawdę nie zrezygnował ze swojego prawdziwego powołania.

Dziewięć miesięcy później ja odkryłam swoje: niedługo zostanę matką.

Nick stale przysięgał, że dzień, kiedy dowiedział się, że noszę w sobie bliźnięta, był najszczęśliwszym dniem jego życia. Nieważne, że spotykaliśmy się ledwie parę tygodni; twierdził, że zakochał się we mnie pierwszego wieczoru w bibliotece i niczego tak bardzo nie pragnął, jak się mną zaopiekować i urzeczywistnić nasze wspólne marzenie o szczęśliwej rodzinie. Dwanaście tygodni po naszym pierwszym spotkaniu Nick pożyczył garnitur od jak zawsze uczynnego i oczarowanego nim gospodarza, wysępił tyle grosza, ile tylko się dało, i zarezerwował stolik dla dwojga w restauracji Oxo Tower. Mając za plecami wyjątkowy, niemal surrealnie piękny widok Londynu na tle nieba, oświadczył mi się, ofiarując zaręczynowy pierścionek swojej matki.

– Takie właśnie życie pragnę zapewnić tobie i naszym dzieciom. – Szeroko rozłożył ramiona, jakby pragnął nimi objąć eleganckie otoczenie.

Zaś ja rozejrzałam się wokół, patrząc na przykryte białymi obrusami stoliki, chromowane wiaderka na szampana i dobrze ubranych gości, po czym z tęsknotą przeniosłam wzrok na katedrę Świętego Pawła, majestatycznie rozświetloną na tle nocnego nieba w kolorze indygo. Ten świat tak bardzo różnił się od ciasnej umeblowanej kawalerki Nicka.

– Pięknie tu, ale i bardzo kosztownie – skomentowałam.

– Co z tego? To tylko pieniądze.

– Łatwo powiedzieć, kiedy ma się ich dużo. A my ich nie mamy, Nick.

– Nieważne, czy będę musiał pracować dwadzieścia cztery godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu, i tak zamierzam dać ci wszystko, co najlepsze, kochanie. Koniec ze współlokatorami i ciasnymi poddaszami. I zdecydowanie koniec z sukniami z lumpeksów.

– Lubię moje sukienki – zaprotestowałam ze śmiechem. Nick wolał szykowną elegancję, podczas gdy ja kochałam zwariowany oryginalny styl vintage. – A co z twoimi studiami podyplomowymi? Nie dasz rady pracować na pełny etat i tyle się uczyć. Gdy tylko dzieci troszkę podrosną, zacznę kurs nauczycielski, ale do tej pory…

– Jak naprawdę się chce, to zawsze znajdzie się sposób. Patrzysz na człowieka, który ma plan. W przyszłym tygodniu mam ostatnie spotkanie z menadżerem banku i narodzi się Castle Consultancy, jeszcze przed naszymi dziećmi. – Uśmiechnął się.

– Firma konsultingowa?

– To zawsze był mój ostateczny cel. Od lat mam gotowy biznesplan, muszę tylko szybciej wziąć się do dzieła, ale to nie problem. To dużo mniej bolesne niż przechodzenie przez cały ten rekrutacyjny młyn w City. Zamierzam założyć własny biznes, sam dla siebie być szefem. Tak lepiej, a na dłuższą metę również większe zyski.

– Mówisz, jakby to było takie proste…

– Bo to jest proste. Niczym się nie martw, poza tym…

Delikatnie dotknął mojego brzucha ukrytego pod czarną szyfonową suknią bez rękawów, na którą szarpnęłam się na ceremonię rozdania dyplomów, nie zdając sobie jeszcze sprawy, że jej fason w kształcie litery A okaże się idealny, gdy moja talia zacznie się szybko poszerzać. Nie mogłam uwierzyć, w jakim tempie zmieniało się moje ciało.

– Ale ja się martwię. I nie zamierzam być żoną na utrzymaniu męża. – Próbowałam się uśmiechnąć, nie chciałam, żebyśmy się posprzeczali, zwłaszcza w tych nadzwyczajnych okolicznościach. Supernadzwyczajnych, bo przed chwilą Nick poprosił mnie o rękę.

– Chyba chcesz być w domu z dziećmi, prawda? Czy nie o tym zawsze marzyłaś? O prawdziwej rodzinie?

– Tak, to prawda. – Boleśnie pamiętałam, ile razy po lekcjach wracałam do pustego domu, gdzie od ścian echem odbijała się samotność. Pragnęłam być obecna w życiu moich dzieci, ale z własnej woli, nie pod naciskiem Nicka.

– Cóż, w takim razie sprawa załatwiona. Więc jak brzmi twoja odpowiedź? Zostaniesz moją żoną, Maddie? – Usiadł prosto, gestem przywołując kelnera, żeby przyniósł nam więcej szampana. Ani przez moment nie wątpił w moją odpowiedź.

Wszystko działo się tak szybko. Jeszcze nie otrząsnęłam się z szoku po teście ciążowym, który kupiła Gabrielle, gdy po raz trzeci zwymiotowałam śniadanie. Zamknięta w toalecie w centrum handlowym Bentall Centre w Kingston zwymiotowałam raz jeszcze na dokładkę. Gabrielle spotkała się ze mną później, jej szczupła postać i krótkie czarne włosy wyróżniały ją w tłumie kupujących, gdy szła raźnie kołyszącym się krokiem, obwieszona torbami pełnymi ubranek dla dzieci, pieluszek i przytulanek, bo nie miała żadnych wątpliwości, że wynik testu będzie pozytywny. Kiedy wypłakiwałam się na jej ramieniu, szalały we mnie hormony i emocje. Byłam zrozpaczona, bo po zakończeniu praktyki przed rokiem dyplomowym na studiach filologicznych Gabrielle postanowiła wrócić do Paryża, zaś perspektywa poinformowania Nicka, że zaszłam z nim w ciążę, zamieniła mnie w kłębek nerwów. Jego reakcja, podobnie jak oświadczyny, zdumiały mnie. Bardzo się ucieszyłam, a jednocześnie byłam trochę przestraszona.

– Tak, Nick, wyjdę za ciebie. – Na myśl o rosnących we mnie dzieciach czułam motyle w brzuchu. Nic poza nimi w tamtej chwili mnie nie obchodziło, dzieci były wszystkim, czego pragnęłam. Albo inaczej: Nick był wszystkim, czego pragnęłam. – Ale pamiętaj, że nie rezygnuję z pracy w szkole. Jak trochę odchowam dzieci, wrócę do tego.

– Wszystko po kolei. Zobaczymy, dobrze? Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałem, Maddie, i nigdy, ale to nigdy nie pozwolę ci odejść. Chcę cię mieć w domu – oznajmił, sięgając przez stół, żeby uścisnąć moje trzęsące się dłonie, i wcisnął mi mocniej pierścionek z szafirem, z którym wciąż czułam się nieswojo.

– Przy garach i w ciąży – zażartowałam.

– Nie wyobrażam sobie nic seksowniejszego.

Tytuł oryginału: The Choice

Projekt okładki: Ceara Elliot LBBG

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Jakub Sosnowski

Korekta: Małgorzata Narewska

© 2017 by Samantha King

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: Arcangel & Shutterstock.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-276-2940-1

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Strona redakcyjna