Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

I

Dlaczego przybyliśmy do miasta

Żyjąc życiem innych

Pięć na milion

Bezuszna i rybie oczy

Życzeniowy marzec

Shelter Island

Jacob na ziemi jałowej

Rozczarowania

II

Dlaczego wyjechaliśmy z miasta

Zugzwang, oddział trzeci, 2010

William na moście

Ślub Sary Sherman i George’a Murphy’ego

To miasto, które jest

Podziękowania

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału

WHY WE CAME TO THE CITY

Redakcja: Piotr Królak

Projekt okładki: Magdalena Kuc

Zdjęcie na okładce: © Andrew C Mace/ Getty Images

Korekta: Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © 2016 by Kristopher Jansma

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with Viking, an imprint of Penguin Publishing Group, a division of Penguin Random House LLC

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Copyright © for the Polish translation by Joanna Golik-Skitał, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-435-3

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

I

Wszakże prośby Zeusa wielkiego są plemię:

Ułomne, słabą nogą wędrują przez ziemię,

Z czołem zmarszczką pokrytym, ze spuszczonym okiem.

Idą ciągle za Winą: ona silnym krokiem

Poprzedza je i szkody między ludźmi sieje;

Próśb ręka na jej rany słodki balsam leje.

Homer, Iliada
tłum. Franciszek Ksawery Dmochowski

Jeżeli coś może się nie udać – nie uda się na pewno.

Pierwsze prawo Murphy’ego

Dlaczego przybyliśmy do miasta

Przybyliśmy do miasta, albowiem chcieliśmy żyć bezładnie, zaspokajać wyłącznie najbardziej nierealne z naszych pragnień, przekonać się, czy potrafimy przyswoić sobie to, czego mogą nas nauczyć niepowodzenia, abyśmy żyjąc, nie odkryli, że nigdy nie umarliśmy. Pragnęliśmy żyć pełnią życia i wysysać z niego esencję, przepracowani i sprowadzeni do naszego ostatniego żartu. A gdy nasi szefowie okazywali się podli, cóż, wówczas nad wódką z żurawiną i burbonem ujawnialiśmy światu ich całą prawdziwą nikczemność. A gdy nasi kompani do picia okazywali się szlachetni, o świcie, krocząc chwiejnie po bruku Starego Miasta, wracaliśmy do domu, by wziąć gorący prysznic, włożyć czyste koszule i walczyć dalej, aż znów zapadnie zmierzch. Gdyż, jak nam się wydawało, większość społeczeństwa niejako pochopnie wyciągnęła wnioski, że głównym celem człowieka na tym świecie jest chwalić i wielbić Pana, że już piątek, i modlić się, by Netflix nigdy ich nie zawiódł.

Prowadziliśmy więc szaleńcze życie kolibrów, a w kadrach mówiono nam, że choć cenią nasze zaangażowanie i liczą się z naszą opinią, przez kolejny rok nie dostaniemy podwyżki. Jak komary walczyliśmy z członkami kierownictwa – którzy nie umieli korzystać z internetu, którym byliśmy potrzebni jedynie, by założyć im konta na Facebooku do szpiegowania ich dzieci albo zsynchronizować ich iPhone’y z Outlookiem bądź też wytłumaczyć, jak działa Twitter, a co ważniejsze, do czego w ogóle służy – choć tego nawet my nie wiedzieliśmy. „Wynocha na emeryturę!”, mieliśmy ochotę krzyknąć. „Zejdźcie nam z drogi z tymi waszymi wielkimi kciukami, sklerozą i tęsknotą za rokiem 1976!”. Nienawidziliśmy ich; chcieliśmy, by nas kochali. Pragnęliśmy być tacy jak oni i nigdy, przenigdy nie chcieliśmy się nimi stać.

Zawiłość, zawiłość, zawiłość! Tak, niech nasze ludzkie sprawy komplikują się i nie mają końca; niech salda naszych kont bankowych będą przekroczone, a nasze premie zmniejszone. Pozwólmy, by fundusze socjalne, na które odprowadzaliśmy składki, zbankrutowały. Byliśmy bankrutami, odkąd opuściliśmy rodzinny dom; sami się zabezpieczymy. Emerytura była życiem pośmiertnym, w które nie wierzyliśmy, a którego spodziewaliśmy się wczoraj. Zamiast trzech posiłków dziennie na śniadanie piliśmy kawę, a w porze lunchu żywiliśmy się pustką sal konferencyjnych. Planowaliśmy pójść na kolację i kupić sobie gumowe pad thai, mocno pikantne vindaloo z kurczaka i pudełka bentō w jednej z tych tandetnych, ciemnych restauracji balansujących na granicy bankructwa. Ci, którzy mieli trochę za dużo, płacili za tych, którym trochę brakowało, a my obiecywaliśmy się im odwdzięczyć zaproszeniem na kawę. Niektórym od lata byliśmy winni pieniądze za bilet do kina; oni o tym nie zapomnieli. Zawiłość, zawiłość, zawiłość.

Zawiłość, zawiłość, zawiłość. Na święta obdarowywaliśmy się roślinkami w doniczkach ozdobionych brzydkim dekupażem i szalikami, które sami zrobiliśmy na drutach, albo spinkami do mankietów zakupionymi ze zniżką dla pracownika. Gotowaliśmy według przepisów znalezionych w internecie, a i tak nasze suflety opadały, zapiekane sery brie się przypalały, a lody bazyliowe zamarzały na kość. Dzwoniliśmy do mamy po przepis na nasze ulubione danie, ale nigdy nie wychodziło nam tak jak jej. Tęskniliśmy za naszymi rodzinami; smuciliśmy się, będąc ich pozbawieni.

Dlaczego nie mamy żyć w takim pośpiechu i marnować życia? Umrzemy z głodu, zanim zaczniemy go odczuwać. Rozszyfrujemy hasło do wi-fi naszych sąsiadów i nigdy nie włączymy klimatyzacji. Ślubowaliśmy się zakochać: miłością wielką, namiętną, uczuciem, które w gardle ściska. W metrze i na ławce w parku, na schodach przeciwpożarowych i na zapleczu przewracaliśmy kartki książek, które postanowiliśmy doczytać do końca. Czas wolny był towarem deficytowym.

Gdybyśmy mieli więcej czasu, więcej pieniędzy, więcej cierpliwości; gdyby seks był bardziej udany, kawa smaczniejsza, buty nie przemakały, a parasole nie wywracały się na drugą stronę przy najmniejszym podmuchu wiatru. Pójdziemy na głupie układy. Dostaniemy awans albo wychodząc, podpalimy budynek. Stracimy zmysły.

Nie mogliśmy uwolnić się od śledzenia wiadomości. Co dziesięć sekund odświeżaliśmy nasze przeglądarki i gapiliśmy się na nagłówki. Czytaliśmy nudne blogi przyjaciół przyjaciół naszych przyjaciół, którzy założyli farmę organiczną nad rzeką Wachito. Tam marynowali i zaprawiali w słoikach dary natury. I wkrótce zaczęliśmy się martwić, że może i na nas przyszedł czas i my też powinniśmy wyjechać z miasta. Wyjechać! Do Urugwaju, Maroka albo Connecticut? Na Wielkie Równiny, w góry albo nad zatokę San Francisco? Zwlekaliśmy jednak z tą decyzją. A po miesiącach bądź latach tamci przyjaciele przyjaciół porzucali farmę, by zacząć naukę do egzaminu na studia prawnicze. Uważaliśmy, że to z jednej strony kiepsko, a z drugiej cudownie.

Tęskniliśmy za dostawaniem listów. Zastanawialiśmy się nawet, po co trzymamy jeszcze te małe kluczyki na naszych gęstych od innych kluczy breloczkach. Czasem wysyłaliśmy coś do siebie z biura. Czasem odręcznie pisaliśmy długie listy do dawnych ukochanych, ale ich nie wysyłaliśmy. Nie znaliśmy ich nowego adresu. Żadnych adresów nie znaliśmy. Pamiętaliśmy tylko skrzyżowania ulic i drzwi. Który guzik nacisnąć i czy dzwonek działa, czy nie. Wiedzieliśmy, na które piętro wejść i w którą stronę korytarza skręcić. Czasem tęskniliśmy za tymi, którzy nie przyjechali do tego miasta razem z nami, i za tymi, którzy wyjechali do innych miast. Czasem składaliśmy im wizytę, a czasem oni odwiedzali nas. To były najlepsze chwile, gdyż byliśmy wszyscy w domu, ale nie wszyscy byli u siebie. To były najgorsze chwile, bo chcieliśmy, aby wszyscy przeprowadzili się tu czy tam, ale nikt nigdy tego nie zrobił – wszyscy tylko wyjeżdżali. Wkrótce zostaliśmy całkiem sami.

Niebawem znienawidziliśmy to nasze wiecznie kurczące się życie. Sypianie z nieznajomymi i picie kawy z ludźmi, których znaliśmy, znaliśmy, tylko nie mogliśmy sobie przypomnieć skąd. Żyjąc na kartonach, nie mieliśmy miejsca, by się rozpakować. Wkrótce nadaliśmy imiona gołębiom, które przesiadywały na naszym parapecie; martwiliśmy się, że wyglądają marniej niż przed tygodniem.

Słyszeliśmy wrzaski w mieszkaniu pod nami i jak skrzypi łóżko w tym piętro wyżej. Wszędzie widzieliśmy ludzi z psami i zastanawialiśmy się, jak oni dają radę. Pracują z domu? A może nie pracują? Skończyli dobre szkoły? Mieli znajomości? My nie mieliśmy żadnych znajomości. Nasi rodzice dali nam jedynie nazwisko; dzwonili do nas z pracy w jakimś odległym bezbarwnym kompleksie biurowców na przedmieściach, by powiedzieć, że w każdej chwili możemy wrócić do domu, i to nas zawsze przerażało.

Ale potem nadchodził ten wieczór, zakradał się niepostrzeżenie, gdy zajęci pracą tkwiliśmy w swych ciemnych biurach, jak zagubione na morzu łodzie podwodne, żeglujące po ciemnej stratosferze cementowych wieżowców. Dzwoniliśmy do siebie, by dać znać, że zdarzyło się coś dobrego, ktoś nam powiedział komplement, ktoś docenił naszą pomoc, odnieśliśmy jakiś mały sukces. Nie oddalibyśmy tych wieczorów za nic w świecie. W takie wieczory jak ten przypominaliśmy sobie, dlaczego przybyliśmy do tego miasta. Bo jeśli naprawdę żyliśmy, chcieliśmy usłyszeć nasz łamiący się głos i poczuć drżenie kończyn. I nawet jeśli mieszkaliśmy w trumnach, nasze biurka były kamieniem nagrobnym, a nasze marzenia zakaźną chorobą – jeśli wszyscy powoli umieraliśmy – to przynajmniej przez całe to okropieństwo przechodziliśmy razem.

Żyjąc życiem innych

Irene Richmond uwijała się w wąskim holu, pomagając gościom zdjąć płaszcze pokryte płatkami śniegu, który sypał obficie od rana i zdołał cienką warstwą pokryć hotelowy balkon. Odwieszała okrycia, które warte były więcej niż jej miesięczna pensja i same w sobie stanowiły dzieło sztuki. Kaptury wykończone futrem z lisa rodem z Finlandii. Pikowany płaszcz z bawełnianej satyny wypełniony gęsim puchem w koncentryczne kręgi à la Tadasky. Długa kamizelka z króliczego futerka. Wełna z jagniąt mongolskich. Sam dotyk tych tkanin przyprawiał Irene o dreszcz, ale nie było jej dane nacieszyć się nim dłużej niż krótką chwilę.

Bo gdy ledwo któryś z gości zwrócił jej uwagę, by nie zagiąć kołnierza albo nie pognieść rąbka płaszcza, w drzwiach pojawiała się już inna, bardziej prominentna osoba.

W krótkich chwilach oddechu sprawdzała w telefonie, czy nie ma wiadomości od George’a albo Sary. Nic. Żadnych wieści od nich ani od Jacoba. Przeglądając się w korytarzowym lustrze, poprawiła wsuwki podtrzymujące jej blond włosy. Z aprobatą spojrzała na swą szyję oświetloną złotym blaskiem lampy. Stanowiła eleganckie przedłużenie odsłoniętego ramienia. Irene miała nadzieję, że nie wygląda zbyt wyzywająco. Abeba kazała ładnie się ubrać, lecz Irene wyczuła sugestię, by nie wyglądać ładniej niż goście. Juliette dodała, że mają wyglądać modnie, co w interpretacji Irene znaczyło młodo, dziarsko i ekscentrycznie.

Stąd błękitne legginsy, szydełkowa sukienka, naszyjnik z pawich piór i pleciony pasek.

Irene miała nadzieję, że wygląda profesjonalnie i jednocześnie wpisuje się w wizerunek artystki. W końcu każdy zawód ma swój uniform.

Poprawiła makijaż. Cień do powiek sprawiał, że jej niebieskie źrenice wydawały się teraz o ton ciemniejsze, niemal czarne. Potarła plamkę poniżej lewego oka, która pojawiła się tam już miesiąc wcześniej, ale dopiero niedawno zaczęła ją boleć. Na dźwięk kolejnego dzwonka poderwała się, by odwiesić bolerko ze wzorkiem à la żyrafa, własność kolejnej artystki tudzież dziedziczki fortuny, chwiejnym krokiem stąpającej na czarnych jak noc szpilkach.

Organizowane przez K Gallery w drugi piątek grudnia coroczne przyjęcie świąteczne w hotelu Waldorf Astoria zawsze robiło wrażenie. Irene i jej przyjaciele cały rok czekali na ten wieczór. Owszem, w ciągu roku bywali na różnego rodzaju imprezach i choć życie w Nowym Jorku pozwalało czasem otrzeć się o blichtr, z tą imprezą nic nie mogło się równać. Na oficjalnej liście gości było siedemdziesiąt osiem osób, a przyjęcie organizował znany szef kuchni Marc Herradura. Wśród zaproszonych były gwiazdy filmowe z prawdziwego zdarzenia.

W zeszłym roku widzieli tego gościa z serialu Biuro, a rok wcześniej była tu sama Cyndi Lauper! To było to drugie oblicze Nowego Jorku: niby w zasięgu ręki, a jednocześnie niedostępne. Tego jednak wieczoru oni też mogli stać się jego częścią.

Pomimo pierwszego ataku zimy, szalejącej na zewnątrz śnieżycy i wstrzymanego ruchu na lotniskach JFK i LaGuardia (tylko port lotniczy Newark wciąż dawał radę) frekwencja dopisywała, niemal wszyscy goście się stawili. Przez cały dzień właścicielki galerii Juliette i Abeba przeganiały Irene z jednego końca Manhattanu na drugi. W Chelsea wcisnęły ją do pokrytego śniegiem samochodu razem ze szkieletem pawiana z kutego żelaza (za jedyne trzysta tysięcy dolarów), którego głowa niebezpiecznie wystawała z okna pojazdu. W za dużych śniegowcach Abeby Irene przemierzała wytworne lobby jednego z hoteli na Lexington Avenue, taszcząc spleśniałego batata w pojemniku z żółto-zielonego polipropylenu (wart co najmniej pół miliona dolarów).

Jeszcze pięć lat temu, kiedy zaczynała pracę w galerii, już samo obcowanie z tak kosztownymi dziełami sztuki przyprawiało Irene o dreszcze. Teraz zaś zastanawiała się, czy nie kazać kierowcy pojechać na most Waszyngtona i stamtąd zrzucić do rzeki to wielkie zdjęcie genitaliów Trishy Birch (warte równy milion dolarów). Albo kazać mu jechać przed siebie, gdzieś za miasto. Z pieniędzy za sprzedaż tej fotografii Irene mogłaby malować dzień i noc przez następnych dwadzieścia lat. Albo otworzyć własną galerię tudzież założyć fundację dla młodych artystów. Mogłaby im pomóc uniknąć osiemnastogodzinnego dnia pracy, ciągłych napadów złości, wtrącania do rozmów nazwisk znanych osób, próżności, obcowania z ludźmi udręczonymi i pozbawionymi talentu. Tylko że poza Nowym Jorkiem, będąc w posiadaniu zdjęć Trishy Birch, zostałaby aresztowana raczej za brak przyzwoitości niż za kradzież. „Może powinnam uciec do Los Angeles”, pomyślała. „Albo do Londynu. A może na Marsa, albo jeszcze lepiej na Neptuna”.

Juliette i Abeba nie były złymi szefowymi, ale rzucała się u nich w oczy ta wybredność, która cechuje przeciętnej klasy artystów. Miały nosa do marketingu i potrafiły coś wylansować w niezwykle krótkim czasie. Ale im bardziej ich galeria liczyła się w Chelsea, tym większe ilości campari Juliette i Abeba wlewały w siebie i zaczynały gadać, że sprzedadzą to wszystko w cholerę i przeniosą się na Markizy jak Gauguin.

Pierwsza reguła mieszkania w tym mieście, jakiej Irene się nauczyła, brzmiała: gdy tylko tu przybędziesz, musisz zacząć grozić, że stąd wyjedziesz. Ona sama, teoretycznie, odkładała pieniądze na wyjazd do Francji, z którego, jak w głębi duszy sobie wyobrażała, nigdy już nie wróci. Jednak na jej koncie oszczędnościowym wciąż było to samo trzysta pięćdziesiąt dolarów, które wypłacała i znów wpłacała; w międzyczasie koszty podróży wzrosły, kurs wymiany stał się mniej korzystny, a praca w galerii pochłaniała coraz więcej czasu.

Mimo to, jak to mówią, wiodła jakieś życie, i to wcale nie najgorsze. Nawet jeśli musiała zdecydować, która z kup psa rasy teacup yorkie powinna znaleźć się obok diamentów na naszyjniku przygotowywanym na wystawę w parku Bryant. Albo skatalogować ścinki paznokci z palców u nóg Percy’ego Brysona, które zbierał siedemnaście lat.

Praca ta dawała jej pewne wymierne korzyści i na tyle pieniędzy, by zapłacić za ciasną kawalerkę na Wschodniej Czwartej Ulicy, gdzie mogła nocą malować, nikomu przy tym nie wadząc. No i nie cierpiała głodu.

Może nie stać ją było na wycieczki do Francji, ale jej pensja starczała jeszcze na jedną czy dwie sukienki w stylu vintage, na bilety do kina, na kilka kolejek w barze i smoothie z zieloną herbatą.

Drryń! No, wreszcie przyszli: George Murphy i Sara Sherman.

George z szerokim uśmiechem i w czarnym prążkowanym garniturze. Czyżby nowy?

Nowy. Sara kupiła mu go w zeszłym tygodniu w Macy’s na wyprzedaży przedświątecznej, żeby miał co włożyć na rozmowę o pracę, gdy już obroni doktorat. Irene pocałowała go w policzek i przyjrzała się uważnie jego miedzianym włosom – nadawały się do podcięcia. Jak zwykle nie mogła się powstrzymać i lekko je poczochrała.

– Jesteśmy! – oznajmił George.

Przemknął wzrokiem po pokoju ponad ramieniem Irene, a potem utkwił swe chabrowe oczy w jej twarzy. Kiedy mówił do niej, albo do kogokolwiek innego, zawsze patrzył głęboko w oczy. Jego trzy ulubione słowa to „Czy wiedzieliście, że”, po których zniżał głos i opowiadał coś niezwykłego o jakiejś odległej galaktyce, którą badał w obserwatorium astronomicznym North Shore, jakby Andromeda B była restauracją, do której warto się kiedyś wybrać. Wydawało się, że nie pragnie niczego więcej jak tylko być dla innych przydatnym. Od ręki potrafił wyjaśnić mechanizm działania windy i skąd się bierze grad albo iskra elektryczna między palcami a brzegiem sukienki. Dobrze wychowany chłopak z katolickiej rodziny z miasta Columbus – w mieście, w którym nikt cię nie słucha, George Murphy zawsze słuchał uważnie i za to był lubiany.

– Tutaj nikt nigdy nie zjawia się punktualnie – powiedziała Irene. – Daj mi swój płaszcz.

Ale George sam go odwiesił. Sara nadstawiła policzek do pocałunku Irene.

– Jakiś poważny wypadek na autostradzie LIE – wyjaśniła.

Irene powiedziała jej, że wygląda zjawiskowo, a Sara odparła, że chyba zwariowała; przyjechała prosto z siłowni i z pewnością cuchnie, co oczywiście było nieprawdą. Miała na sobie fioletową sukienkę delikatnie zdobioną cekinami. Kruczoczarne włosy Sary i jej wąska szczęka od zawsze sprawiały, że Irene korciło, żeby wyjąć swe węgle i naszkicować te ciemne eleganckie linie. I co z tego, że formalnie rzecz biorąc, Sara nie była częścią artystycznej śmietanki zebranej w tym miejscu – po godzinie połowa zgromadzonych pomyślałaby, że to ona właśnie organizuje to przyjęcie. Będzie krążyć między gośćmi, gładko przechodząc od jednej rozmowy do drugiej, czasami zabierając za sobą jedną czy dwie osoby, aż nikt już nie będzie dla siebie obcy. Trzy słowa „Czy wiedzieliście, że” należały też do ulubionych słów Sary. Z tą różnicą, że po nich nie następował żaden fakt naukowy, lecz nazwisko jakiejś osoby. Zawsze okazywało się, że kojarzy kogoś z kręgu twoich znajomych: dziewczynę, która jechała z tobą w limuzynie podczas wieczoru studniówkowego, twojego opiekuna z obozu wakacyjnego, baristę z kawiarni, do której często zaglądasz, gościa, którego poznałeś w barze w Chiang Mai, chłopca, z którym w trzeciej klasie szłaś za rękę podczas wycieczki do Muzeum Historii Naturalnej. Niektórzy nigdy nie zapominają twarzy; Sara nigdy nie zapominała kontaktów.

George bawił się swoim cienkim dzianinowym krawatem przed lustrem w holu.

– Zderzyło się sześć aut. Od pięciu lat codziennie jeżdżę tą trasą i jeszcze nigdy nie widziałem takiego strasznego karambolu.

Irene patrzyła, jak złota kanciasta rama lustra zamienia się w portret George’a: Mężczyzna z przekrzywionym krawatem. Chętnie zerwałaby teraz obraz Claude’a Lozarette’a ze ściany obok, stopiła pigmenty z płótna i użyła ich do namalowania George’a w tej właśnie chwili, tu na powierzchni szkła – a czemu nie? – ale chwila minęła. Krawat był zawiązany; odbicie w lustrze zniknęło.

– Wybacz. Musiałem się przebrać w toalecie w Starbucksie, w której śmierdziało zdechłymi prosiętami ziemnymi i… – Tu Sara mu przerwała.

– O, à propos, to dla ciebie. – Ze swej przepastnej torby wygrzebała zatłuszczoną papierową torebkę. Irene odwinęła papier i wyjęła przygniecioną waniliową babeczkę, posypaną kolorową posypką. – Kazali nam coś kupić, dasz wiarę?

Rzeczywiście, Irene w to nie uwierzyła. Po pierwsze, Sara była straszną kłamczuchą, a po drugie wszyscy wiedzą, że akurat w Starbucksie można skorzystać z toalety bez konieczności kupowania czegokolwiek; to w zasadzie mogła być druga zasada związana z mieszkaniem w tym mieście.

George puścił oko do Irene, gdy ta pomagała Sarze zdjąć płaszcz.

– Ktoś się martwił, że niczego dziś nie jadłaś – szepnął.

Sara udawała, że zaprzecza, lecz Irene znów dała jej całusa.

– A jadłaś? – spytała Sara, lecz zanim dostała odpowiedź, dotknęła bladej plamki pod okiem Irene.

Irene gwałtownie odsunęła głowę w bok.

– Zjadłam trochę winogron.

Pożałowała już, że powiedziała Sarze o tomografii komputerowej, którą zrobili jej w zeszłym tygodniu. Teraz będzie się zamartwiać i w końcu zapyta, co powiedział lekarz na wczorajszej wizycie kontrolnej.

– Jacob już jest? – spytał George, w zamyśleniu próbując odebrać płaszcz od Sary, by go powiesić.

Irene chwyciła okrycie.

– Jeszcze nie. Ale on zawsze się spóźnia.

– Ale to my przyszliśmy późno.

– On jest zawsze jeszcze później.

Potem, gdy Irene poszła zamknąć drzwi, zobaczyła, że ktoś nadchodzi – młody Koreańczyk nieśmiało badał wzrokiem ścianę. Wystarczyły dwie sekundy, aby zorientować się, że tu nie pasuje. Z daleka wydał jej się znajomy. Ubrany w szary garnitur od Armaniego, w jednej ręce trzymał butelkę szampana Bollinger Blanc.

„Kto przynosi szampana na przyjęcie z kateringiem?”, zastanawiała się Irene, próbując sobie przypomnieć, w której galerii pracuje ten człowiek. Nie zaskoczył ją zbytnio fakt, że Sara mocno go uścisnęła.

– William Cho? Co ty tutaj robisz? Irene, poznałaś Williama? Studiował historię sztuki. Był na roku z McClellanem. Ty też byłaś w tej grupie.

Irene bez wahania uścisnęła jego dłoń w mokrej rękawiczce. Był bardzo szczupły i miał kości policzkowe, które z pewnością zapamiętałaby, gdyby tak wyglądał w college’u. „Rzadko kto ma takie kości policzkowe”, powiedziała do siebie. „Albo takie czarne jak smoła oczy”. Podobała jej się jego dziewczęca górna warga, którą nerwowo przygryzał za każdym razem, gdy na nią spojrzał. Zwykle nieśmiałość nie robiła na niej wrażenia, ale ten gość miał w sobie coś, co sprawiało, że się rumieniła.

Sara zwróciła się do George’a:

– Pamiętasz Williama.

Uścisnęli sobie uprzejmie dłonie.

– Pewnie! William Cho, prawda? Poznaliśmy się na tym redakcyjnym przyjęciu z Lisą Schmidt. Sara przejęła po niej stanowisko redaktora, gdy Lisa wyjechała na Madagaskar z tym gościem od Rhodesa… jak on się nazywał, kochanie?

Sara oczywiście wiedziała (Henry Fordham junior). Pamiętała też, że tamta dziewczyna nazywała się Lisa Schlick. Twarz Williama zdradzała, że nie znał ani jego, ani jej.

– Chwila! Zanim się zagadamy – wtrącił George – pozwólcie, że przyniosę wam coś do picia.

Było jasne, że Irene musi poczekać, aż wszyscy goście przybędą, Sara jednak poprosiła o cokolwiek z dodatkiem likieru St. Germain. I wtedy właśnie William wyskoczył z butelką szampana, którą dotychczas ściskał w dłoniach jak piłkę futbolową.

George z wdzięcznością wziął ją do rąk.

– Cholera, niezły towar, William.

– Ukradłem – niespodziewanie wyznał William.

– Że niby gwizdnąłeś? – spytał George. – Nie mów, że komuś to gwizdnąłeś.

Sara roześmiała się.

– „Gwizdnąłeś?”. A ty co, jesteś gangsterem z lat trzydziestych?

George puścił do niej oko, a William zaczął wyjaśniać:

– Tak. To znaczy nie. Nie obrabowałem sklepu monopolowego ani nic z tych rzeczy. Po prostu wziąłem go spod wieszaka w biurze mojego szefa, bo stał tam od zeszłych świąt.

Obracając w rękach butelkę, George odkleił z jej dna błyszczącą naklejkę z napisem: „Lenny’emu. Od rodziny Berg-Geldorf”.

– Cóż, dziękujemy państwu Berg-Geldorf! Sprawdzę, czy da się to gdzieś schłodzić.

Poklepał Williama po plecach, po czym – gdy Irene i Sara skupiły swoją uwagę na Williamie – wślizgnął się do głównej sali, udając, że dobrze się bawi.

Tak naprawdę jednak denerwował się jak nigdy. Myślami był gdzie indziej. Zwykle przyjęcie świąteczne w galerii zapewniało doskonały pretekst do tego, by raz do roku wystroić się i poczuć częścią tego miasta. Tym razem jednak nie był w nastroju. Rozglądał się po sali, posyłając uśmiechy do wszystkich i do nikogo konkretnie, czując, jak bardzo daje się zauważyć, że pochodzi ze Środkowego Zachodu, jak wyraźnie ci artyści dostrzegają senne pola kukurydziane w jego karnacji.

Nie żeby dorastał na farmie. Fairfield Beach znajdowała się dziesięć mil od miasta Columbus. Jego rodzice byli członkami jachtklubu. Dziś jednak nie w głowie mu były regaty. Liczył, że kilka drinków pozwoli mu ukoić nerwy. Choć wypadek zdarzył się na pasie w kierunku wschodnim, wszyscy jadący w jego stronę gapili się na ten karambol, jakby od tego zależało ich życie. Jakby nigdy wcześniej nie widzieli wypadku. O, patrzcie! Migające światła! Fascynujące!

Podnosząc wzrok, zorientował się, że barman bacznie mu się przygląda.

– Ma pan wiaderko z lodem, w którym mógłbym to schłodzić?

Lekko siwiejący mężczyzna zmarszczył brwi.

– To nie nocny klub. Nie zajmuję się butelkami.

Biedaczek wyglądał na bardzo zmęczonego. George uśmiechnął się i wyjął dwadzieścia dolarów z portfela – wszystko, co tam miał – po czym wsunął je do słoika na napiwki. To zadziałało, ale nie do końca. Barman wziął od niego butelkę, wstawił ją do wazy na poncz i ze złością zaczął napełniać ją lodem, urażony sugestią, że niby można go kupić, choć tak właśnie było.

George bawił się guzikiem od nowej marynarki. Rozpięta powiewała za nim jak peleryna, gdy szedł zbyt szybko. Z zapiętą wyglądał na sztywnego, prawie tak jak ten William. George nie przypominał sobie, żeby widział go w college’u. W ogóle gościa nie kojarzył. Był cichy, uprzejmy i wytwornie ubrany, co oznaczało, że Jacob go znienawidzi. Na samą myśl o tym, jak Jacob może go potraktować, George’a oblał zimny pot. A tak w ogóle to gdzie jest Jacob?

Jak to jest, że w ich towarzystwie to właśnie on zawsze przychodzi najpóźniej? Mógłby pojawić się w tej chwili, obrazić Williama, dziewczyny by się zdenerwowały, a wtedy George wkroczyłby do akcji, załagodził całą sytuację i spokojnie rozeszliby się do domu.

Kiedy barman z kwaśną miną skończył nakładać lód, George zamówił z ozdobnie drukowanego menu coś o nazwie Śmierć na Pustyni. Zawierało obrzydliwie dużo lukrecji. Pomyślał, żeby poprosić o coś innego – w końcu drinki były darmowe – nie chciał jednak okazać słabości. Wypił szybko i udawał, że pochłonął go wiszący obok obraz mężczyzny zjadającego własne trzewia. Jeśli w tej sali znajdował się jakiś prawdziwy artysta, to niewątpliwie była nim Irene. Przez lata miał okazję zobaczyć niesamowicie piękne rzeczy, które wyszły spod jej palców. Z niezwykłą łatwością kontrolowała grubość kreski, dobierała kolor farb oraz proporcje światła i cienia. Chodząc po muzeach, George był często pewien, że kątem oka dostrzegł gdzieś jeden z jej obrazów.

– Jeszcze jeden? – burknął barman.

– Śmierć na Pustyni – powiedział George. – Dosyć cyniczna nazwa.

– Taki wiersz. Wszystkie drinki mają nazwy od wierszy – wyjaśnił i wskazał palcem na logo firmy na serwetkach: „Stowarzyszenie Umarłych Poetów – obsługa przyjęć”.

– Uroczo – odparł George. – Czyli żadnych żyjących poetów? Nie mogli podać coś Billy’ego Collinsa w wysokiej szklance?

– Jałowa Ziemia jest całkiem dobra – zaproponował barman. – Na bazie herbaty i burbona.

I po chwili George trzymał w ręku mętnego burego drinka, który nie smakował ani jak herbata, ani jak burbon. Prawdę mówiąc, w ogóle nie miał smaku, co George’owi akurat nie przeszkadzało, dopóki alkohol spełniał swoją funkcję, to znaczy sprawiał, że impreza stawała się coraz mniej wyrazista. Potem wypił jeszcze drink o nazwie Sara a Faerie Queene, z likierem St. Germain i borówkami, i znów zaczął rozglądać się po pokoju. Wreszcie zobaczył, że coś jest nie tak. W zeszłym roku przyszło więcej ubranych elegancko ludzi. O wiele więcej. Prawdę mówiąc, nie zobaczył nikogo w garniturze z wyjątkiem Williama. Czyżby garnitury nagle wyszły z mody? Naliczył całkiem sporo facetów z pirackimi wąsami. Dwóch, nie, trzech gości z bokobrodami. Co za sens wyróżniać się w ten sam sposób co wszyscy inni? Nic dziwnego, że ich głupia sztuka była tak głupia – prowokacyjna, lecz niegroźna. Nożyce w pozłacanej ramie.

Odwrócił się i jego wzrok spotkał się ze wzrokiem Sary. Gawędziła z Williamem przy drzwiach balkonowych. Rzuciła George’owi krótki uśmieszek, który go kompletnie rozbroił. Czy któryś z obecnych tu gości umiałby to namalować? To uczucie, którego doświadczasz, gdy męczysz się na jakiejś gównianej imprezie i nagle kobieta, której masz zamiar się oświadczyć, uśmiecha się do ciebie. Prawą ręką George poklepał kieszeń na lewej piersi. Wyczuł znajdujące się tam małe pudełko, w którym tkwił pierścionek z diamentem należący do jego prababki ze strony ojca. Dziś podaruje go Sarze.

– Wszyscy mówią, że Gaussman będzie następnym Rosenquistem – usłyszał za plecami słodki, delikatny głos Irene. Rozmawiała z jakąś bardzo wysoką kobietą, wskazując na podłużny obraz przedstawiający różne jaskrawe loga witryn internetowych. Ten się George’owi spodobał, przynajmniej był kolorowy.

– Nie znoszę Rosenquista – odparła bardzo wysoka kobieta.

Irene zrobiła minę za plecami kobiety i powiedziała: – No tak, oczywiście. Dlatego właśnie…

I wtedy oboje usłyszeli znajomy gromki śmiech. To był Jacob, wreszcie, gawędzący ze starszą kobietą w etoli z lisa. – Sama pani zdjęła z niego skórę? Fachowa robota.

– George! – powiedziała śpiewnym głosem Irene, mijając go. – To kuratorka muzeum Morrison!

Nie miał pojęcia, co to oznacza, ale to było bez znaczenia. Miał za zadanie gasić pożary, które wywoływał Jacob. Wciąż trzymając w ręce drinka dla Sary, George zaczął przeciskać się między gośćmi. Gdy pojawił się już na miejscu zdarzenia, Jacob uważnie badał futrzany szal: – Niemal nie widać, gdzie go dopadły psy myśliwskie.

– Gdzieś ty się podziewał, Jake? – spytał George, patrząc przepraszająco na starszą panią kurator, która skorzystała z okazji i wymknęła się do pokoju obok.

Powąchawszy drinka Sary, Jacob wziął łyka.

– Ech, tu i tam, Georgie Porgie. Musiałem dłużej zostać w zakładzie. – Jake cmoknął językiem. – Trzeba było spacyfikować gościa, któremu się wydawało, że jest cholernym ninja.

Jacob Blaumann pracował jako sanitariusz w Anchorage House, prywatnym ośrodku resocjalizacyjnym w Westchester. Nosił krótką czarną brodę, która – gdyby zdecydował się ją zgolić – odrosłaby w przerwie na reklamę. Oczywiście Jacob nie oglądał telewizji, nie miał nawet telewizora, a jedynym powodem – o ile George’owi wiadomo – dla którego zapuścił brodę, były bezceremonialne uwagi chłopaka, w którym Jacob zadurzył się na drugim roku, że z brodą wygląda „mniej pyzato”.

Dzień w dzień Jacob nosił tę samą brązową tweedową marynarkę, odkąd znalazł ją w Goodwill, a Irene powiedziała, że wygląda w niej barczyście. Od razu zapamiętywał sobie takie rzeczy, to prawda, ale co z tego?

Ta jego pewność siebie potrafiła zdziałać cuda. George niejednokrotnie był świadkiem, jak ulegali jej najróżniejsi mężczyźni w barach, na dworcach, w supermarketach i bibliotekach. Kiedyś Jacob pisał wiersze, ale teraz był tylko poetą. Specjalizował się w jakimś konkretnym gatunku epiki, która słabo się sprzedawała w czasach krótkich wiadomości tekstowych. „Przynajmniej moje wiersze nie mieszczą się na jednym listku papieru toaletowego”, lubił mówić. Teraz zajmował się gromadką psychicznie chorych pacjentów, których od czasu do czasu trzeba było spacyfikować, dać im zastrzyk i założyć kaftan bezpieczeństwa. Znalazł tę pracę, możecie wierzyć lub nie, w internetowym serwisie ogłoszeń drobnych. Okazało się, że jego wielkie gabaryty i fakultet z psychologii na coś się przydały.

– George – zagadnął, obejmując ramieniem starego przyjaciela – chciałbym kiedyś zapolować na lisy. Co ty na to?

– Och, co najmniej raz przed śmiercią – westchnął George tęsknie.

– Zorganizujmy takie polowanko na Madison Avenue. Załatw jakieś psy myśliwskie. Z długimi uszami i wyostrzonym węchem. Ty i ja za nimi na koniach. Jeden z nas będzie dawał sygnały na trąbce. Wiesz przecież, że grałem na trąbce w naszej miejskiej filharmonii. – Jacob przyłożył do ust zwiniętą dłoń. – Tru tu tu tuuuu! Tru tu tuu!

Niemal wszyscy goście w pokoju patrzyli teraz w ich stronę. George’a niezmiennie bawiło lekceważące zachowanie byłego kolegi z pokoju, gdyż sam nie potrafiłby zdobyć się na taką bezczelność. Jacob wręcz przeciwnie: jeśli kiedykolwiek zdarzyło mu się być uprzejmym (a Sara uparcie twierdziła, że nie zdarzyło się to jeszcze nigdy), wkrótce zagłuszał to jakimś wrzaskiem. George lubił myśleć, że w ten sposób się uzupełniają.

– Banda ciekawskich! – zadrwił Jacob, wcale nie ściszając głosu.

George wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– À propos, utknąłem dziś w korku za karambolem, zderzyło się sześć aut…

– Czekaj no. Gdzie jest bar w tej spelunie?

– Tam. Spodoba ci się. Wszystkie drinki są nazwane od tytułów wierszy.

Twarz Jacoba rozjaśniła się jak tysiącwatowa żarówka. – I jak tu nie kochać tego miasta?

Irene posłała im pełne dezaprobaty spojrzenie z drugiego końca sali, po czym nonszalancko potarła lewe oko grzbietem prawej ręki, oddając się pogaduszkom z kolejnym darczyńcą. Czując wzrok George’a na sobie, pokazała mu język i wybałuszonymi oczyma spojrzała na zzieleniałego batata w plastikowej obudowie, którego umieszczono z tej strony baru.

George pogłaskał się po brzuchu, udając, że jest głodny. W milczeniu wskazała spleśniałe warzywo, a on podrapał się w brodę, jakby rozważał, czy nie skorzystać z jej propozycji. Udał, że wyjmuje książeczkę czekową i wypisuje na niej bardzo dużo zer.

– Noż kurwa, dajcie spokój! – wrzasnął Jacob. – Mają drinka o nazwie Jałowa Ziemia! A powinno być Ziemia Jałowa. Tak brzmi ten tytuł. Wszyscy go mylą. Poza tym to dzieło jest wyjatkowo przereklamowane – ciągnął – nie może się równać, na przykład, z The Bridge Harta Crane’a. Tym poematem powinien być nazwany jakiś drink. Wspomniana jest tam cieśnina East River… – Mógłby tak bez końca, lecz coś odwróciło jego uwagę. – Ej, powiedz mi, skąd ja mogę znać tego młodego Koreańczyka?

George zamówił jeszcze dwie Jałowe Ziemie i pięć kieliszków szampana, który przyniósł William. Teraz, gdy wszyscy znaleźli się już na miejscu, można było zacząć imprezę.

William Cho wciąż nie mógł się nadziwić. Przebywał właśnie w apartamencie na ostatnim piętrze jednego z najbardziej luksusowych hoteli na Manhattanie, w towarzystwie artystów i mecenasów. O jego uszy obijały się różne akcenty. Tuż obok niego przemknęła właśnie jakaś Iranka z sowimi piórami wpiętymi we włosy. Balkon zasypywał śnieg, a za nim płatki spadały sto pięter w dół na ulice miasta.

Jakiś Somalijczyk stojący przy oknie gestykulował z ożywieniem, a platynowa bransoletka jego zegarka błyszczała w świetle reflektorów. Diamenty okalały szyję białej dziewczyny stojącej w kolejce do łazienki, która mogła mieć co najwyżej dwadzieścia lat. Wraz z jakimś brazylijskim chłopcem, który prawdopodobnie był jej rówieśnikiem, przyglądali się uważnie krętej szklanej rzeźbie, która przypominała Williamowi zamarzniętą falę pływową. Oto tkwił między nimi wszystkimi, czując się dziwnie bogaty przez samą obecność w ich gronie, zwłaszcza że stał tam i rozmawiał z samą Sarą Sherman – czy raczej wysłuchiwał jej w milczeniu. Nie łudził się, że Sara go pamięta.

Na studiach tamta czwórka wszędzie jeździła razem. Podczas gdy każda inna grupka przyjaciół z uczelni doświadczała pewnych ruchów sejsmicznych i okazjonalnych fuzji, oni byli nierozłączni. Ludzie nazywali ich Rodziną Murphych. William szczególną sympatią darzył Irene, piękność o dużych oczach, która ciągle spóźniała się na zajęcia z historii sztuki. Po kampusie krążyła plotka, że tak naprawdę nie jest studentką, lecz miejscową, która mimo to została wybrana na skarbnika Ballroom Dance Society i wystawiła kilka swoich obrazów w galerii Digital Media – nie płacąc ani centa za czesne. William nie zawracał sobie głowy zastanawianiem się, dlaczego wszystkie drzwi się przed nią otwierały. Przesiadywała w bibliotece, uczęszczała na wykłady, noce spędzała w akademiku, zawsze zjawiając się tam, gdzie się jej nie spodziewano. Była dobrym duchem, nieodłączną częścią tej uczelni.

Przez cztery lata studiów William nigdy nie zamienił słowa ani z nią, ani z żadnym z jej znajomych. A teraz wszyscy znaleźli się na tym samym przyjęciu. To oczywiście nie był zbieg okoliczności.

William mieszkał w Murray Hill, a pracował w Joyce, Bennett and Salzmann, firmie inwestycyjnej mającej wielu bogatych partnerów i jeszcze bogatszych klientów. Spędził tam trzy nieprzyjemne lata. Jeszcze zanim Lehman Brothers i Merrill Lynch zasiali wszechobecną panikę, William martwił się, że go wyleją. Podobnie jak w college’u, w dorosłym życiu wszystko opierało się na znajomościach. Wymówienia poszły w ruch i kierownictwo zaczęło zwolnienia od ludzi, którzy mało ich obchodzili – albo których nawet nie pamiętali. William miał świadomość, że się nie wyróżnia. Ani w firmie JB&S, ani nigdzie indziej. Zawsze unikał wielkiej imprezy świątecznej, weekendowych spędów w domu Bennetta w East Hampton. Nie świętował również udanej fuzji z Fontainebleau, uczczonej rejsem wokół wyspy jachtem Salzmanna, do której doszło w dużej mierze dzięki analizom przeprowadzonym właśnie przez niego. Każdy z tych wieczorów spędził jak wszyscy: w domu, oglądając stare filmy. I dzisiaj pewnie też siedziałby przed telewizorem, gdyby dwa tygodnie wcześniej nie spotkał w galerii Irene.

Pan Joyce wysłał Williama do miasta, aby odebrał ogromną dekorację ścienną przedstawiającą wytrybowane kurczaki, którą jego żona zamówiła u malarza o nazwisku Xeer Sool, wtedy najwyraźniej bardzo modnego. I tam właśnie spotkał Irene Richmond! W potłuszczonych ogrodniczkach, piękna jak zawsze, usiłowała pomóc wściekłemu austriackiemu rzeźbiarzowi ustawić łopatki wentylatora dokładnie pod kątem trzydziestu dziewięciu stopni. Nie podniosła nawet wzroku, ale William wiedział, że nawet gdyby go zobaczyła, i tak by go nie rozpoznała. Na uczelni był przezroczysty. Nie przyciągał uwagi. Jak cienka beżowa tapeta, która imituje farbę. Nieważne. Nie mógł zapomnieć o Irene. Prawdę mówiąc, nawet mu się śniła. Te sny były zawsze biało-czarne, jakby grała w jednym z tych starych filmów, które tak lubił oglądać.

Kilka dni później wśród listów do pana Joyce’a zobaczył zaproszenie na przyjęcie gwiazdkowe w K Gallery. Wiedział, że pani Joyce wraz z mężem będą w tym czasie w górach i nie dadzą rady z niego skorzystać. Więc ukradł je tak jak tę butelkę szampana. Indeks Dow Jones leciał w dół. I tak pewnie go zwolnią. Mimo to przez tydzień bił się z myślami, czy pójść na przyjęcie w zastępstwie pani Joyce – jedynie po to, aby znów móc zobaczyć Irene. Nawet przez myśl mu nie przeszło, że mógłby z nią zamienić słowo ani że będzie stała w odległości kilku metrów od niego, uśmiechając się w jego kierunku.

Irene przede wszystkim cieszyła się, że Sara ma fajnego kompana do rozmowy, gdyż ona sama musiała z zawodowego obowiązku podtrzymywać towarzyskie pogawędki, a George’a i Jacoba trudno było od siebie oderwać. Wiedziała, że istnieje szansa, że Sara będzie chciała Williama zaadoptować. Nieustannie opiekowała się zabłąkanymi – w końcu kiedyś była jedną z nich. Irene oczywiście zdawała sobie sprawę, że William wciąż na nią zerka. Spoglądał na nią, a potem szybko uciekał wzrokiem, jakby była słońcem i patrząc za długo w jej kierunku, mógł uszkodzić sobie siatkówkę. Poczekała, aż znów zacznie się na nią gapić, i uniosła w górę lampkę szampana.

William odwrócił głowę tak szybko, że chyba zerwał sobie więzadło, czy co tam ma się w szyi. Co ona sobie pomyśli o tym, że tak ciągle łypie na nią okiem? O! Ale teraz jej usta układają się w bezgłośne „dziękuję”. Tylko, do licha, za co? Aha. Za szampana. No to w porządku.

Sara wyjaśniała, że George został astronomem, tak jak zawsze planował. To znaczy naukowcem. A dokładnie: asystentem biorącym udział w badaniach. No ale w dość szanowanym obserwatorium, i z pewnością jest na dobrej drodze, by zostać samodzielnym wykładowcą, kiedy ukończy swą pracę badawczą. Kiwała w stronę George’a i Jacoba tak nachalnie, że w końcu poddali się i przyszli.

– Jacob też był na klasycznej. Musieliście chodzić na te same zajęcia! – Sara nie dawała za wygraną. – Ten wydział miał wielkość znaczka pocztowego. Tam wykładało tylko czterech profesorów: Douglas, Jones, Khan, no i ten alkoholik. Wilfrey!

– Po co zapamiętałaś kadrę z wydziału sztuki klasycznej z roku 2003? – spytał Jacob.

Sara postukała się w prawą skroń.

– Twardy dysk.

Jacob spojrzał na Williama.

– No cóż, ja z kolei mam pamięć dziurawą jak ser szwajcarski. Bez urazy, ale przysięgam, że cię nie kojarzę.

Sara wiedziała, że kłamie. Oczywiście, że Jacob pamiętał Williama, a jego udawanie, że jest inaczej, musiało coś znaczyć. Po co to robił? Gdy chciał, a niemal zawsze chciał, Jacob potrafił być niezłym draniem. Ostatnimi laty próbowała wprowadzić kilkoro nowych przyjaciół do ich grona, ale żadna z tych osób nie utrzymała się w nim długo.

Teraz jednak miało być inaczej. William rumienił się za każdym razem, gdy spojrzał na Irene. Pasowali do siebie idealnie. A na pewno William był bliżej ideału niż ci okropni ludzie, z którymi Irene ostatnio lądowała w łóżku. Sara w myślach prześledziła jej podboje z 2008 roku: Connie – zgorzkniała rozwódka; Sasha – były łyżwiarz figurowy z „lekką” skłonnością do koki; „Kowboj” Lenny, który okazał się członkiem jakiejś sekty; no i Anne, szefowa kuchni z Lower East Side, której podłość przewyższała utarg w jej restauracji.

Jednak teraz w spojrzeniu Irene skierowanym na Williama dało się wyczuć pewną łagodność.

– Żałuję, że nie zostałem na wydziale klasycznym – wyznał William. – Ostatecznie wylądowałem na Yale na studiach MBA.

– Mówisz tak, jakbyś się poślizgnął i wpadł tam przez przypadek – powiedział Jacob.

Sara dała mu pstryczka w ucho. – Nie zwracaj uwagi na Jacoba. On nienawidzi każdego, kto studiował w Yale.

– Dlaczego? Poszedł… przepraszam, poszedłeś na Harvard?

– Nie – odparła cierpko Sara. – Do Yale go nie przyjęli, a jego ego ucierpiało i do dziś nie może dojść do siebie. Pomyślałbyś, że sam Harold Bloom przyszedł i udusił jego szczeniaczka.

Jacob ostentacyjnie ignorował ich oboje. Razem z George’em szeptali do siebie coś o tym i tamtym, jednak nie tak cicho, jak im się wydawało. William stał samotnie, udając, że patrzy na padający za oknem śnieg, i próbował nie dać po sobie poznać, że podsłuchuje ich rozmowę – choć stali tuż obok niego i odkąd Sara gdzieś poszła, nawet nie próbowali mówić cicho.

– Tutaj? – spytał Jacob. – Przy wszystkich? Jesteś beznadziejny.

– Dziś jest nasza rocznica – tłumaczył się George, tak entuzjastycznie, że aż nienaturalnie.

– To żenujące, że wy nadal obchodzicie te swoje rocznice. Osiem lat od pierwszego macanka. Osiem miesięcy od pierwszej wspólnej podróży! Pięć lat i sześć miesięcy od waszego pierwszego razu! Jesteście w gimnazjum, czy co? To obrzydliwe.

– Możesz się uciszyć?

Jacob wzruszył ramionami.

– Może i mogę.

– Chciałaby, żebym to zrobił tutaj – podjął znów temat George – w towarzystwie najbliższych przyjaciół.

Jacob prychnął: – A co zrobisz, gdy powie „nie”?

– Nie powie.

– Zapomniałem, że potrafisz przewidywać przyszłość. Musisz kiedyś spojrzeć na mój portfel inwestycyjny.

– Nie masz żadnych inwestycji. Ledwo dorobiłeś się własnej kanapy.

– Połowę kasy z bar micwy zainwestowałem w akcje Nintendo i nie obrażaj naszej niebieskiej wersalki! Kupiliśmy ją razem, pamiętasz? Bzykałem się na niej częściej niż…

William uznał, że to być może nie jest odpowiedni moment, aby zaproponować Jacobowi, że spojrzy na jego portfolio, i poinformować, że firma, w którą zainwestował, radzi sobie lepiej, niż oczekiwano, chociaż od października indeks Dow spadł o jakieś pięć tysięcy punktów. Prawdę mówiąc, miał nadzieję, że porozmawia z Jacobem o poezji – na studiach pisał pracę z Iliady – ale Jacob nie wykazywał żadnego zainteresowania pogawędką z nim, więc William uznał, że najlepiej będzie, jak sobie po prostu pójdzie. Podszedł do kelnera niosącego tacę z klopsikami z kaczki w sosie bulgogi. Wziął jednego i zjadł. Wykałaczkę, która pozostała mu w ręku, potraktował jako doskonały pretekst, by udać się do kuchni, gdzie dostrzegł szepczące do siebie Irene i Sarę. Nie zauważyły go, gdy wyrzucał wykałaczkę i zaczął rozglądać się za serwetką, w którą mógłby wytrzeć ręce.

– Więc co powiedziała na wizycie kontrolnej? – pytała Sara.

– Nie wiem! Zbadała to i tyle. – Irene dolała sobie szampana z przyniesionej przez Williama butelki, którą wzięła od barmana i chowała za gigantyczną figurką Estelle Danziger przedstawiającą dziadka do orzechów nieskromnie prezentującego swe genitalia.

Sara nadstawiła swój kieliszek.

– Mam nadzieję, że tym razem zrobiła coś więcej niż tylko zdjęcia.

– Ona, nie wiem, chyba wbiła w to igłę.

– No to wbiła czy nie?

– Pobrała wycinek czy coś takiego. Nie patrzyłam.

– Skarbie, jesteś po prostu beznadziejna.

Irene wyglądała na zdruzgotaną i złożyła głowę na ramieniu Sary. Sara powiedziała jej, że wszystko będzie dobrze.

William żałował, że nie jest w temacie, ale nie miał szansy dowiedzieć się więcej, gdyż Jacob już przecierał szlak prowadzący do dziewczyn, a tuż za nim kroczył George. William udał, że właśnie szedł w ich stronę.

Jacob był w trakcie wygłaszania swojej tyrady.

– Jestem ogólnie przeciwny samej instytucji małżeństwa! I strasznie mnie wkurza, że chcą zalegalizować związki jednopłciowe. Brak konieczności zawierania ślubu dawał nam jedyną przewagę nad wami. No i jeszcze to, że w razie czego możemy wymigać się od wojska… Przysięgam, za chwilę wymyślą, jak mogę zajść w ciążę.

Sara rzuciła George’owi pełne zdziwienia spojrzenie, a George tylko wzruszył ramionami.

William uznał, że to będzie najlepszy moment, by się ulotnić, więc poklepał Sarę po ramieniu i udając ziewnięcie, powiedział: – Będę leciał. – Sięgnął do kieszeni po wizytówkę, ale coś go powstrzymało: niezwykle gładka i miękka dłoń Irene.

– Nie wygłupiaj się! – powiedziała. – Jeszcze nie zamieniłeś ze mną nawet jednego słowa.

Williama kompletnie zatkało.

– Cześć – wydusił ledwo z siebie.

– Sara, pójdziesz ze mną na balkon? – przerwał im George.

Sara jednak była zbyt zajęta rozmową.

– Jacob, wiedziałeś, że William pisał pracę z Iliady?

William skinął potwierdzająco głową.

– Moim promotorem był profesor Douglas. Zajmowaliśmy się paradoksem fatum i boskości… Chodzi mi o to, że potężnych bogów Olimpu do pewnego stopnia ograniczały trzy Mojry, które górowały nad nimi i działały niezależnie od nich…

– Tak, tak – przerwał mu Jacob. – Które tłumaczenie jest twoim zdaniem najlepsze?

– Lattimore’a.

Jacob zakasłał.

– Lattimore’a? Daj spokój! Nawet Fagles czy Lombardo zrobili lepszy przekład. Chryste, nie wierzę, że przyjęli cię do Yale z wersją Lattimore’a.

Irene odezwała się złośliwie: – Ej, nie krytykuj mojego Lattimore’a. A tak na marginesie, słyszałam, że Fagles i Lambada odwalili totalną fuszerkę. Jechali na spidzie, tłumaczyli po nocach. Niejednej dziewczynie złamali serce.

– Cicho bądź. – Jacob dał jej kuksańca w bok.

– Ej. – Irene zrobiła kapryśną minę. – Jak długo już tu jesteśmy? Może byś się ze mną wreszcie przywitał?

Jacob skłonił się.

– Witaj, pani.

William poczuł, że się czerwieni. Nie znał nikogo, kto tak szybko przechodziłby w rozmowie od uszczypliwości do czułości. Widać, że mieli za sobą lata praktyki.

Próbował sprowadzić rozmowę na temat, w którym czuł się pewnie.

– Wersja Faglesa jest całkiem ładna…

– Ładna? Ładna? My tu mówimy o Homerze. Ładna to może być kartka urodzinowa! Ładna? Mój Boże!

Gdy Jacob rozpoczął swą słynną tyradę o nadużywaniu przez społeczeństwo niektórych przymiotników, które w zasadzie nie niosą za sobą żadnego znaczenia, George poprosił o wybaczenie i udał się do toalety. Nikt nie zauważył, że się ulotnił. Przed wejściem stała spora kolejka, więc dla zabicia czasu pochłonął kolejną pozbawioną smaku Jałową Ziemię. Alkohol sprawiał, że impreza stawała się mnie wyraźna, ale miał też niestety negatywny skutek uboczny – potęgował nerwowe myśli. George stwierdził, że przemyje twarz zimną wodą i może to go orzeźwi. Wreszcie dostał się do środka. Wewnątrz panował względny spokój. Zrobił trzy głębokie oddechy.

Cała łazienka wyłożona była białym marmurem i miała imponujące sklepienie w stylu greckim. Było to jedyne pomieszczenie w całym apartamencie pozbawione elementów sztuki współczesnej i gdy mył ręce i ochlapywał twarz zimną wodą, docenił tę odświeżającą, przyjemną hotelową sztukę – białe klify górujące nad wybrzeżem Krety, okrągły brązowy półmisek pokryty patyną, rzeźbę cherubina nad wanną.

Nareszcie był sam. Przybrał naturalny wyraz twarzy, rozluźnił się i spojrzał sobie głęboko w oczy. Miał rozczochrane włosy, a marynarka wydała mu się przyciasna w barkach. Nie przywyknął do uczucia nerwowości i skrępowania. Wszystko szło dobrze do tego głupiego wypadku – dziś jednak nie chciał o tym myśleć, nie w ten wyjątkowy wieczór. Delikatnie wyjął pierścionek zaręczynowy z kieszeni i położył go na oświetlonym blacie. Wcześniej nie mógł tego zrozumieć. Dlaczego akurat diamenty? – zastanawiał się zawsze. To takie sztywne. Jednak teraz, gdy patrzył na ten pierścionek, wyobrażając sobie, jak wręcza go Sarze, pojął, że wszystko inne byłoby nietrwałe i niegodne jej palca.

To, co mówił Jacobowi, było prawdą. Nie przyjmował do wiadomości, że Sara mogłaby nie zgodzić się za niego wyjść. To było już od dawna przesądzone. Miał tylko nadzieję, że będzie to godne zwieńczenie ich dziesięcioletniego związku.

Trącił pierścionek koniuszkiem palca. Będzie pasował? Pewnej nocy, gdy już spała, zmierzył obwód jej palca kawałkiem sznurka. A co, jeśli zrobił to źle? Pierścionek wydawał mu się za wąski. Znów go trącił. Zobaczył, że umywalka miała wielki otwór odpływowy, i ciarki przeszły mu po plecach. Wcześniej tego nie zauważył. Nie strąć go do zlewu. Nie upuść go. Podnieś go ostrożnie… Chryste! Zagiął palec w łuk przypominający sufit nad jego głową. Mimo że był bardzo ostrożny, pierścionek odrobinę się zsunął. Myślał, że głowa mu eksploduje. Głowa albo serce. Ale udało mu się go podnieść i nie upuścić.

Mimo to jakiś przekorny chochlik w jego głowie kazał mu to sobie wyobrazić: ze spoconych palców wymyka się pierścionek; on próbuje go chwycić, ale nie udaje mu się. Słyszy przeraźliwy odgłos obrączki odbijającej się o porcelanę. Patrzy do umywalki i znów słyszy brzdęk upuszczonego przedmiotu. Sięga, żeby go złapać, ale jeszcze pogarsza sprawę. Pierścionek odbija się od jego błądzącej po omacku ręki jak komar i znika. Nie ma go. Wpadł do środka. Przepadł na zawsze.

Ścisnął obrączkę mocno w dłoni, czując ukłucie diamentu. Przez głowę przemknęła mu myśl, żeby pomodlić się o łaskę ufności, ale ktoś już szarpał za klamkę. Boże, żeby już było po wszystkim i żeby mógł się jutro obudzić i znów poczuć się dobrze. Delikatnie włożył pierścionek z powrotem do pudełka, a pudełko z powrotem do kieszeni. Zachciało mu się wymiotować, ale znów usłyszał, że ktoś próbuje wejść. Ludzie czekali na swoją kolejkę.

Impreza rozkręcała się powoli i ostatecznie się nie rozkręciła. Cztery czy pięć osób próbowało tańczyć do czeskiej muzyki ludowej, którą ktoś puścił z iPoda. Była z tego kupa śmiechu, ale więcej tańców już nie było. Ktoś o mały włos rozwalił zderzak chevroleta, ktoś inny spił się do utraty przytomności i zaległ w sąsiedniej sypialni, ktoś mówił, że już kończy się jedzenie, a jeszcze ktoś zasugerował, że skoro barmani będą tu tylko do drugiej, to może lepiej wziąć taksówkę i dokończyć imprezę w tym nowym klubie na Allen Street, no i chwilę później apartament opustoszał.

Irene ledwie to dostrzegła. Po kilku drinkach goście woleli sami włożyć na siebie płaszcze, a Abeba wyszła, obejmując nabywcę budynku Goldman Sachs. Minutę później Juliette wybiegła za nią, wpychając Irene kopertę do ręki. Żadna z nich już nie wróciła. Po czym nagle, bez ostrzeżenia, impreza dobiegła końca. Irene dostała SMS-a od Abeby o treści: „W drodz dfo Jersey, wielki dzięki z pomoc”. Wyjęła z koperty czeki i napiwki i wręczyła je ludziom od kateringu. Barmani zostawili kilka w połowie pełnych butelek, co było miłe z ich strony. Teraz zostali już tylko oni.

Taka sytuacja zdarzyła się po raz pierwszy, odkąd zaczęli bywać na tych przyjęciach, więc podekscytowali się nią jak małe dzieci, którym rodzice pozwolili nie iść do łóżka, a sami poszli spać.

– Zamierzam zbezcześcić niektóre z tych tak zwanych dzieł sztuki – ryknął Jacob.

– Nie możesz ich zbezcześcić, bo one już są odrażające – krzyknęła Sara.

– Wypierdolę stąd tego spleśniałego batata! – oznajmił Jacob. Jednak zielonej plastikowej skrzynki nie dało się otworzyć, więc zamiast tego zaczął udawać, że robi fellatio wykutemu w żelazie pawianowi.

– A ty jaką sztukę uprawiasz? – nieśmiało spytał William Irene.

– Absolutnie nie taką jak ta – odparła Irene ze śmiechem.

– Na balkon! – krzyknął Jacob, w jednej ręce dzierżąc nową butelkę szampana, a drugą rozsuwając drzwi balkonowe. Do środka wpadło mroźne powietrze, a płatki śniegu tańczyły nad ich głowami, zanim unicestwiła je temperatura w pokoju.

– Obsługa hotelowa nie pozwoliła nam z niego korzystać! – krzyknęła Irene.

– No to powinni byli go zamknąć!

– Widzisz przecież, że pada śnieg. Wręcz sypie – powiedział George, wychodząc mimo to za Jacobem. Ciemne szczyty wieżowców kołysały się jak wielkie drzewa na wietrze. Zabrało mu chwilę, zanim zorientował się, że to on się chwieje, a nie one.

William zdjął kurtkę i podał Irene, gdy wyszli na balkon. Przyjęła ją z wdzięcznością i chwiejąc się na obcasach, przytrzymała się jego ramienia.

– Prawdziwy dżentelmen! – powiedziała Sara, pokazując George’owi język. Już prawie zdjął marynarkę, ale przypomniał sobie, co schował do kieszeni, i znów zaczął ją wkładać, co wyraźnie sprawiało mu problem.

– Ale ze mnie ciapa! – zaśmiał się.

– Ojoj… – Sara zawsze miała lekki ubaw, gdy George za dużo wypił, jakby był dzieckiem, które zjadło za dużo waty cukrowej na festynie.

– Tam. Jest. Jacuzzi – rzekł Jacob, gapiąc się w przeciwległy róg balkonu, jakby właśnie zobaczył w nim Całun Turyński.

– Tam jest jacuzzi. Jacuzzi.

– Woda jest pewnie lodowata! – krzyknęła Sara.

Jacob pośliznął się, biegnąc w kierunku ogromnej plastikowej wanny przykrytej grubym wiekiem. Przycisnął dłonie do pokrywy i z zadowoleniem uniósł w górę oczy.

– Ciepła! – wrzasnął. – Jest ciepła!

– Co z tego, skoro nikt z nas nie ma stroju do kąpieli! – krzyknął George.

– Przecież widziałeś mnie nago tysiąc razy – odparł Jacob, po czym ściągnął z siebie sweter i zaczął rozpinać guziki od koszuli.

– Ale William cię nie widział! Jacob, wkładaj te ciuchy w tej chwili! – krzyknęła Irene.

Było jednak za późno: George już mu pomagał podnieść pokrywę jacuzzi. W podobnych sytuacjach ta dwójka zachowywała się jak członkowie jednego bractwa. Irene bała się, że Juliette i Abeba mogą wrócić albo że któryś z gości zapomniał telefonu czy torebki i pojawi się tu lada chwila – była już jednak zmęczona zamartwianiem się. O pracę i o wizytę u lekarza. Zaczęła rozwiązywać sukienkę. Chłodne powietrze działało kojąco na jej obolałe mięśnie, a zmęczone stopy prosiły się, żeby wyzwolić je z butów.

– Irene! – wrzasnęła Sara.

– Daj spokój, Mamuśka – powiedziała Irene, zwracając Williamowi jego płaszcz.

– William! Wybacz… zwykle nie jesteśmy tak lekkomyślni.

Policzki płonęły mu mimo mrozu.

– Chyba już pójdę.

– Do zobaczenia! – krzyknął Jacob, pokazując wszystkim swój tyłek, zanim zanurzył go w wodzie.

– William, proszę, zostań! – błagała Sara. – Będzie mi głupio, jeśli wyjdziesz.

Naprawdę? Gdyby przyszło im się spotkać za dwadzieścia lat, pamiętałaby jeszcze, co zaszło? „Ten wieczór w jacuzzi, w hotelu Waldorf, kiedy wszyscy się spiliśmy, a ty wyszedłeś?”. William był pewien, że zapamięta i że on też będzie pamiętał, i miał już dość wspominania tych wszystkich sytuacji, gdy wyszedł, zanim wszystkim urwał się film. W dodatku Irene wreszcie zdjęła sukienkę. Chciał na nią spojrzeć, ale nie śmiał. Zamiast tego popatrzył na migające na czerwono światełka na dachu budynku. Wiele lat temu ojciec powiedział mu, że są tam po to, żeby samoloty nie uderzały w wieżowce.

George, rozebrany do pasa, wtargnął do środka, zostawiając marynarkę w bezpiecznym miejscu na kanapie.

– Żyć nie umierać – usłyszał okrzyk Jacoba.

– Przynieś szlafroki – krzyknęła Sara. – Albo chociaż jakieś ręczniki.

George wygrzebał z szafy dwa frotowe szlafroki i wziął z łazienki parę ręczników.

Kiedy wrócił na balkon, zastał trójkę swoich przyjaciół – i Williama – w wannie buzującej od bąbelków. Bielizna dziewczyn prześwitywała, ale od ramion w dół zanurzone były w wodzie. William wciąż wlepiał wzrok w stratosferę.

– Właź do środka, dzieciuchu! Nie będziemy patrzeć – wrzasnął Jacob do George’a.

George rozpinał koszulę, dziewczęta gwizdały i wrzeszczały, dopóki nie zdjął spodni, a Jacob zaczął nucić klasyczną melodię do striptizu: „Da da da DA… Da da da DA…”.

– Żadnych drobnych banknotów! – zażartował George. – Tylko pięcio- i dziesięciodolarówki albo wracam do środka. – Strzelił gumką swych niebieskich bokserek z Supermanem, a Sara i Irene zapiszczały, po czym wszedł do wanny z gorącą wodą i zanurzył w niej głowę na dźwięk strzelającego korka od szampana.

Po wynurzeniu się i wzięciu wielkiego łyka z butelki George zwrócił się do Williama: – Po tym, co dzisiaj zaszło, albo zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi, albo więcej się do nas nie odezwiesz.

– Noc z Rodziną Murphych – zażartował William.

– O Boże! Pamiętacie? Tak na nas mówiono! – wykrzyknęła Sara. George zaczął rozmawiać z nim o wspólnych znajomych ze szkoły i tych, którzy też studiowali na Yale. Zachowywali się tak, jakby od zawsze byli przyjaciółmi.

Yale. Wbrew pozorom Jacob powoli zaczynał się denerwować. William zapewne sądzi, że oni takie rzeczy robią co weekend, a tak naprawdę to był pierwszy raz, kiedy w czwórkę zdobyli się na podobne szaleństwo. Powinien się teraz cieszyć – jak by nie było, zawsze namawiał ich właśnie na coś takiego. Był ich wiecznym dostarczycielem rozrywek. Satyrem grającym na fletni; bogiem wina; anarchicznym duchem, którego tak potrzebowali. Wiele lat temu to właśnie on nalegał, by wzięli grzybki i rozładowali istniejące między nimi napięcie podczas jakiejś orgii. Śmiali się z niego, ale on mówił serio. On miał ochotę na George’a, a George pragnął Irene. Irene z kolei kochała się w Sarze i w George’u zresztą chyba też, więc dlaczego nie? Każdy kochał się w każdym – tylko nie w nim.

I gdy tak siedzieli sobie w gorącej kąpieli na ostatnim piętrze jednego z najbardziej ekskluzywnych hoteli na Manhattanie, zaczął czuć się coraz mniej jak dzieciak sam w domu pod nieobecność rodziców, a coraz bardziej jakby wszyscy byli dorośli. Całe to potężne napięcie seksualne wyparowało. Siedzieli tam sobie czysto platonicznie jak rodzeństwo w jednej wannie.

A teraz George chce się oświadczyć? Oczywiście Jacob wiedział, że to prędzej czy później się wydarzy. Od lat zapowiadało się, że ten dzień, ten nieubłagany koniec nadejdzie. Koniec z piciem szampana w bąbelkowej kąpieli o trzeciej nad ranem i z żartami o polowaniu na lisy. Koniec z ich wieloletnim zwyczajem odkrywania miasta z pozycji przybyszów na nieznanym lądzie. Są tutaj i lada moment połowa z nich znajdzie się w związku małżeńskim – beznadziejnie monogamicznym. Po co oni to robią? Od teraz będą jedynie kolejną kiepską, aseksualną parą, a on zostanie sam z Irene.

George znów ekscytował się swoją przygodą na autostradzie, a Irene opowiadała Williamowi i innym, jak spędziła dzień – jak jeździła po mieście, wożąc różne dzieła sztuki. William z kolei mówił, jak bardzo mu się niektóre z nich podobały – i że w Yale chodził na dodatkowe zajęcia „Sztuka po Warholu”.

Jacob wybuchnął niekontrolowanym śmiechem.

– Sztuka? – krzyczał, spluwając. – To gówno nie jest sztuką. Tak to jest, gdy ludzie, którzy sztuki nienawidzą, zabierają się do tworzenia własnej.

Irene przytaknęła. William poczuł się ośmielony.

– Co dziś, w czasach komercjalizacji, można uznać za sztukę, skoro drinki, które cały dzisiejszy wieczór popijaliśmy, nazwano od wierszy i poetów, żeby na nich zarobić?

Jacob prychnął: – Ziemia jałowa będzie, kurwa, Ziemią jałową bez względu na to, czy ktoś przekręci jej tytuł w nazwie drinka. Chrzanić to. Czy poprzestawiasz wyrazy w tytule, czy nie, nie umniejszysz wartości tego dzieła.

– Racja! – zawołała Sara.

William wstał.

– Cóż, ten spleśniały batat w przezroczystym pudełku każe ci zadać sobie pytanie: „Co tak naprawdę jest sztuką?”. Na to pytanie nigdy nie będziemy w stanie odpowiedzieć.

– Ależ znamy odpowiedź. Zaraz ci ją podam – powiedział Jacob.

– Ale… – zaczęła Irene.

– Dość! Żadnych ale! – wrzeszczał i żeby zademonstrować, o co mu chodzi, wynurzył z wody swój wielki biały tyłek^1.

Rozległy się wrzaski i jęki, gdy Jacob wyszedł z wanny na mokrą podłogę.

– Prawdziwa sztuka zaciera wrażenie sztuczności. Straż nocna nie rzuca się na ciebie i nie mówi: „Hej! Jestem tylko warstwą farby!” Nie. Sprawia, że zapominasz, że w ogóle ktoś ją musiał stworzyć. Sprawia, że patrząc na nią, cały drżysz. Jeśli ktoś się trzęsie na widok zapudełkowanego batata, to dlatego, że się śmieje albo wymiotuje.

Nikt nie dyskutował z tym, co Jacob miał do powiedzenia w tej kwestii, ale on był tak nakręcony, że nie mógł przestać.

– Sztuka sprawia, że czujesz coś, czego nigdy wcześniej nie czułeś. Odczuwasz bowiem to, co odczuwał ten ktoś, kto ją tworzył, a jeszcze lepiej ta, która tworzyła. To wnikanie w czyjeś życie. Sprawia, że kochasz tak, jak kochał ten ktoś, i nienawidzisz tak, że toczysz tę samą żółć i jad. Jedynie dzięki sztuce możemy wzbić się ponad naszą żałosną mierność i kruchość i nie tylko poczuć z kimś więź, ale stać się kimś innym. Albo więc sztuka powoduje w tobie tę metamorfozę, albo to nie jest sztuka, tylko jakaś pieprzona telewizja.

Po tych słowach Jacob wstał i przyjmując triumfalną pozę, ukazał się wszystkim taki, jakim go Pan Bóg stworzył.

Płatki śniegu wirowały wokół jego głowy, gdy przyłożył zwiniętą dłoń do ust i krzyknął: „TUUU DUUU! TUUU DUUU!”. Zasalutował George’owi, wyszedł z jacuzzi, wkroczył do mieszkania i padł twarzą w dół na kanapę.

– William – rzekła Irene – chodź, pomożesz mi go nakryć ręcznikiem, zanim zejdzie na zapalenie płuc albo coś podobnego.

William patrzył w inną stronę, dopóki Irene nie włożyła szlafroka, po czym też wyszedł z wanny. Razem weszli do środka i już do rana George i Sara ich nie zobaczyli.

Wreszcie sami. George przesunął się w stronę Sary i przytulił ją plecami do siebie. Oparła głowę o jego twarde ramię i siedzieli tak przez chwilę, nic nie mówiąc. Niebo nad nimi miało różowoszary kolor i jak zawsze w Nowym Jorku nie można było dostrzec na nim ani jednej gwiazdy. Wpatrywali się w okna biurowców na Lexington. Daleko w dole słychać było klaksony taksówek, alarmy samochodowe i odgłos aut pędzących trasą M102, łączącą Harlem z East Village. To były dźwięki ich wielkiego miasta, które nigdy nie śpi. Znajome odgłosy, trzaski i skrzypnięcia ich domu.

George miał nadzieję, że wygląda na spokojnego, chociaż pluł sobie w brodę, że nie miał teraz pod ręką pierścionka. Nie bardzo wiedział, gdzie miałby go ukryć, ale ten moment wydawał mu się idealny na oświadczyny. Czekał właśnie na chwilę taką jak ta. Jak teraz wejść do środka i szybko wrócić? Może powie, że musi do łazienki? To popsułoby nastrój.

Ogarniało go poczucie słuszności, jakby po raz pierwszy to, co robi, zgadzało się z tym, co czuje – a mimo to miał problem. Jeśli wstanie, cały nastrój szlag trafi. A gdy tak siedzieli, milczenie niekomfortowo się przeciągało i zaczął się martwić, że trwa już zbyt długo, więc zastanawiał się, co tu powiedzieć – jednak jedyne, o czym myślał, to ten wypadek, który zobaczył, gdy wracał z Long Island. Nie chciał o tym myśleć, ale jednocześnie nie mógł przestać. Poczuł mrowienie w ustach. Musiał coś powiedzieć, a to, co chciał powiedzieć, też z pewnością popsuje atmosferę.

– Widziałem dziś trupa. – Boże, jaka ulga móc powiedzieć to na głos.

Sara wydała z siebie stłumiony okrzyk przerażenia i gwałtownie odwróciła się, by spojrzeć mu w oczy.

– W pracy?

George potrząsnął przecząco głową.

– Nie. Na LIE. W tym wypadku, o którym ci mówiłem, zginął jakiś facet.

Stał w korku, myśląc o Sarze i o tym, co jej powie dziś na przyjęciu. Patrzył, jak zaczyna sypać śnieg, i co kilka minut sprawdzał, czy ma pierścionek w kieszeni. No i wreszcie dotarł do końca zwężenia. Wcześniej, siedząc w aucie rozwścieczony przez ciekawskich gapiów przed sobą, planował, że we właściwej chwili od razu przyspieszy i pomknie przed siebie. Nie miał zamiaru patrzeć. Chciał sobie udowodnić, że sam jest ponad to bezmyślne wlepianie wzroku.

Jednak spojrzał. Najpierw jego oczom ukazało się zielone isuzu z wielką dziurą w przedniej szybie. Zdumiał go rozmiar tej wyrwy i wtedy zauważył, że wewnątrz auta nikogo nie ma. „No tak”, pomyślał, „już go stamtąd wydostali. Pewnie stoi teraz przy karetce, wypełniając formularz z ubezpieczalni”. Ale potem przez głowę przeszła mu inna myśl. „A co, jeśli wyleciał przez szybę, głową do przodu, i siła uderzenia sprawiła, że stracił przytomność, a może nawet zginął na miejscu? Co, jeśli wyleciał przez szybę (George wyobrażał to sobie jak fragment beznadziejnej opery mydlanej puszczony w zwolnionym tempie) i wylądował na chodniku pogruchotany…”. I wtedy właśnie je zobaczył. Zwłoki. Nie w swojej wyobraźni, imitującej film marnej jakości, ale prawdziwe, leżące tam na chodniku. Dokładnie w miejscu, które wyliczył ten okropny kalkulator w jego głowie, biorąc pod uwagę masę ciała dorosłego człowieka, opór, jaki stawiła przednia szyba, pęd z sześćdziesięciu pięciu mil na godzinę nagle spadający do zera i skutkujący wyrzuceniem go w powietrze oraz siłę grawitacji, tę cholerną wielkość stałą, która ściągnęła go na chodnik. Właśnie w to miejsce. Dokładnie tam znajdował się ten mężczyzna, a jednocześnie wcale go tam nie było.

Dzięki Bogu twarz ofiary zwrócona była w przeciwną stronę; nogi leżały podkurczone, głowa zgięta w stronę chodnika. Można by pomyśleć, że facet tylko się modli.

To wszystko trwało może jakieś trzy, cztery sekundy. Chwilę później trąbienie zniecierpliwionych kierowców kazało George’owi wrócić do rzeczywistości, dodał więc gazu i odjechał. Jednak w tamtym krótkim przebłysku poczuł siłę uderzenia o szybę całym sobą. Poczuł, jak jego kolana uderzają o chodnik, a jego twarz mocno wali o ziemię. Przez cały wieczór próbował otrząsnąć się z tego uczucia i dopiero teraz, gdy wspomniał o nim Sarze, zaczynał powoli odczuwać ulgę. Grzbietem ręki delikatnie pogłaskał ją po szyi. Chwilę potem zauważył, że ma spuszczony wzrok. Długie, ciemne kosmyki otulały jej twarz.

George dostrzegł, że płacze.

– Co się dzieje?

– Nic.

– Chodzi o ten wypadek?

Sara pokiwała przecząco głową.

Ogarnęła go panika.

– Czy Jacob coś ci powiedział?

– Irene znowu była u lekarza – rzekła, szlochając.

– To pewnie nic takiego. Irene jest młoda, jest weganką. Właściwie Irene to Wonder Woman. Nie martw się – uspokajał ją łagodnie George.

Wiedział jednak, że Sara nie przestanie się martwić. Prawdę mówiąc, uwielbiał w niej tę troskliwość, bo to ona w ich związku dodawała mu pewności siebie. To był chyba najlepszy aspekt miłości. Lepszy niż seks czy to, że nie budzisz się sam, czy to, że w trakcie gotowania nie musisz dzielić składników na pół. Dzięki Sarze był odważniejszy, a ona dzięki niemu – spokojniejsza. Uzupełniali się. Wszystko to dzięki miłości. Żałował, że wcześniej nie przyszło mu to do głowy.

Kilka razy trącił Sarę delikatnie nosem, aż podniosła głowę i zamknęła oczy, by go pocałować. Śnieg prószył coraz mocniej. Sennym wzrokiem patrzyli na białe płatki wolniutko opadające na ulice i znikające we mgle unoszącej się nad kościołem St. Bartholomew’s i całą środkową częścią Manhattanu. Padał na Greenwich Village i Bronx, na obie ciemne rzeki i całe Long Island. Gromadził się sporymi warstwami na stalowych poręczach, betonowych pasach rozdzielczych i na drogach miasta biegnących w różnych kierunkach.

George rozumiał, że nadeszła ta chwila. Teraz albo nigdy, to był ten moment i lepszego już nie będzie. Kochał tę kobietę i wiedział, że nigdy nie przestanie jej kochać. Czuł jej bijące mocno serce. Jakimś cudem Sara zawsze wiedziała, co zamierza jej powiedzieć.

Pięć na milion

1

Gdy we wtorek George Murphy przyszedł do biura, zastał wiadomość, że jego gwiazda wkrótce się zapadnie. W przenośni, ale też dosłownie – 237 Lyrae V, zalążek rodzącej się gwiazdy w Mgławicy Pierścień, nad którą George od czterech lat prowadził badania, niespodziewanie zaczął ulegać zapadaniu grawitacyjnemu. Przynajmniej tak wynikało z informacji na kartce zostawionej dziś rano na biurku przez Allena Linga, kolegę, z którym dzielił boks na wydziale astrofizyki na uniwersytecie w Brookhaven. Na samej górze arkusza kalkulacyjnego, którego kolumny i wiersze – ku wielkiemu zmartwieniu George’a – rzeczywiście wskazywały na wahania temperatury i gęstości charakterystyczne dla początku zjawiska zapadania się materii, Allen nabazgrał: „Ona wybuchnie!”.

Nie podnosząc wzroku znad kartki, George powiedział: – Praca z tobą to czysta przyjemność.

Allen, który akurat rozmawiał przez telefon z kimś z Europejskiej Agencji Kosmicznej, na chwilę przestał trajkotać po hiszpańsku i pokazał mu środkowy palec, po czym obrócił się na krześle w stronę komputera, na którym z marnym skutkiem grał w Snooda.

George poczuł, jak wszystko wymyka mu się z rąk. Całe dwie godziny jazdy po oblodzonych drogach LIE zastanawiał się, jak ma powiedzieć współpracownikom, że wreszcie poprosił Sarę o rękę. Doktor Cokonis od dawna po ojcowsku pytał go, kiedy wreszcie zamierza „uczynić z Sary uczciwą kobietę”, czy jak ujął to Allen, „wrzucić jej jakieś cacuszko na palec”. Teraz jednak ta oto sprawa będzie zaprzątać jego głowę przez cały dzień – ba, może nawet przez miesiąc. W swym doktoracie i pracy habilitacyjnej George skupiał się na tak zwanych jądrach przedgwiazdowych, czyli, najprościej mówiąc, ogromnych skupiskach gazów kosmicznych, które czasami zapadają się, tworząc protogwiazdy. Allen od roku przepowiadał, że właśnie taki los spotka 237 Lyrae V, chociaż modele pieczołowicie opracowywane przez George’a sugerowały, że wcale tak nie będzie.

W duchu George postrzegał siebie jako Darwina w dziedzinie astronomii, tworząc algorytmy, które hipotetycznie można by wykorzystać w celu jeszcze dokładniejszej prognozy, jak za kilka tysięcy lat będzie się prezentował gwiezdny krajobraz. W wyniku wczesnych badań udało mu się zidentyfikować kilkadziesiąt takich zalążków, które wkrótce miały stać się gwiazdami – jednak, co było dosyć zniechęcające, z żadnego jeszcze gwiazda nie powstała.

Z jego obliczeń wynikało, że jest jeszcze kilka wysoce stabilnych zalążków rodzących się gwiazd – jak obiekt 237 Lyrae V w Mgławicy Pierścień – które według statystyk raczej nigdy nie będą w stanie osiągnąć statusu gwiazdy typu T Tauri, wokół której krążą planety, planetoidy i tym podobne. Na tych właśnie prognozach opierał się cały projekt, ale jeśli Allen miał rację, cała teoria weźmie w łeb.

Potwierdzenie informacji otrzymanych od Allena zajęło George’owi pół godziny. Przez kolejną godzinę podstawiał dane do algorytmów w komputerze, co dawało mu inne dane, które też należało sprawdzić. Żadna z tych liczb nie pozostawiała nadziei. George po prostu nie chciał, żeby to była prawda, a gdy minęła kolejna godzina, poczuł nieodpartą chęć zadzwonienia do Sary. Wybierając numer, spodziewał się poczuć ulgę, wyżaliwszy się Sarze na temat tego niepokojącego obrotu spraw – jednak kiedy usłyszał sygnał po drugiej stronie, zawahał się. Nie chciał, żeby Allen usłyszał w jego głosie, jak bardzo jest podłamany. Jeśli powie Sarze, będzie się martwiła i zepsuje jej cały dzień. Tak się cieszyła, że opowie wszystkim w redakcji o ich zaręczynach…

– No cześć – usłyszał w słuchawce jej głos.

– Hej – powiedział George głosem pewnym i radosnym, niezdradzającym jego prawdziwego nastroju.

W tle słychać było gwar Bistro 19, jednego z miejsc, gdzie chadzali całą grupą. Sara urwała się wcześniej z pracy, żeby zjeść lunch z Irene, chcąc odwrócić jej uwagę od myśli o ewentualnym telefonie z wynikami biopsji. Irene mówiła, że będą wiedzieć coś więcej „pod koniec przyszłego tygodnia”, co zdaniem George’a oznaczało, że zadzwonią w czwartek albo w piątek. Gdyby coś było nie tak, powiedzieliby „Od razu damy pani znać”. Wiedział jednak, że Sarze na tym zależy, nawet jeśli Irene niekoniecznie. Zależy jej, żeby być taką przyjaciółką, która nalega na wspólny lunch nawet wtedy, kiedy telefon od lekarza jest mało prawdopodobny.

George odchrząknął.

– Słuchaj, przez weekend wynikła pewna sprawa w biurze i będę musiał dziś dłużej zostać, żeby to wyprostować.

W jej głosie dało się słyszeć rozczarowanie:

– Ale Irene ma dla nas bilety na Śmierć Eurydyki na dziś wieczór.

– Rozumiem, ale chodzi o to, że w jednej z najważniejszych protogwiazd w moich badaniach zachodzą jakieś niespodziewane zmiany.

– Kotku, zmiany w tej twojej gwieździe będą zachodzić też jutro. Nie powstrzymasz ich przecież.

George już chciał zaprzeczyć, ale uświadomił sobie, że Sara ma rację – jeśli ta protogwiazda naprawdę się zapada, to znaczy, że w rzeczywistości już się zapadła, jakieś dwa tysiące lat temu, bo informacje, jakie w tej chwili zbierają, pędziły do nich w przestrzeni kosmicznej z prędkością światła od dwóch tysiącleci, więc cokolwiek się działo, tak czy siak już było po wszystkim… Nie zmieniało to jednak faktu, że jego praca badawcza, tu i teraz, może okazać się zupełną stratą czasu. Cztery lata jego życia to dla istnienia 237 Lyrae V chwila krótka jak mrugnięcie oka, dla niego zaś kupa czasu, szczególnie że to początek jego kariery.

Sara przerwała dłuższe milczenie: – Dobrze, dowiem się, czy William może pójść za ciebie.

– Nie bądź zła.

– Nie jestem zła.

– To dobrze. I spróbuj się dowiedzieć, co zaszło między nim i Irene w piątek na imprezie.

– Nie mogę go o to spytać. – Po chwili milczenia dodała: – Myślałam, że Irene o to spytam, jeżeli w ogóle przyjdzie.

– W końcu jesteś dziennikarką. Spróbuj trochę podrążyć!

– Jestem redaktorem. Redaguję to, co inni napisali. Jeśli tak to można ująć.

– Przecież żartuję – powiedział, po czym westchnął głęboko. – Wszyscy tu są podekscytowani tą nowiną – skłamał George, ściszając głos, żeby Allen go nie usłyszał.

Sara zareagowała radośnie.

– U mnie też! Już tworzę listę gości. Powinieneś zebrać adresy od tych osób z wydziału, które planujesz zaprosić.

– Zaprośmy wszystkich oprócz Allena – powiedział George, tym razem głośniej. I znów zobaczył jego środkowy palec.

– Powodzenia z tą twoją gwiazdą. Po spektaklu szykuje się kolejne afterparty. Dołączysz do nas później?

Westchnął głęboko.

– Prześlesz mi adres SMS-em?

– Impreza jest na Greenpoincie.

Długie westchnienie, wydanie drugie.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też.

Rozłączył się. Nie wiedział, co dalej robić. Zamknął oczy. Jak to się mogło stać? Musiał sobie przypominać, że Allen nie byłby w stanie spowodować zapadnięcia się gigantycznego obłoku molekularnego wypełnionego gazem, sto razy większego od Układu Słonecznego. To jednak nie powstrzymywało go przed uczuciem niechęci do swego kolegi z pokoju, który w makiawelistycznym stylu wspinał się po szczeblach kariery naukowej, podważając wyniki badań swych kolegów z działu.

Trzynaście lat temu George zamarzył sobie, że będzie jednym z odkrywców tych wszystkich nieskończonych, wciąż nieodkrytych rzeczy we wszechświecie, będzie zajmował się teoriami, które należy poskładać w całość, i dopatrywał się śmiałych związków między nimi. Zamiast tego na każdym kroku spotykał ludzi takich jak Allen – naukowców, którzy nie wpatrywali się w kosmos, nie zastanawiali się, co tam jest, bo jeździli na konferencje i czytali streszczenia prac badawczych, doszukując się w nich błędów, nad którymi mogliby się wyzłośliwiać, lub rzekomych odkryć, którym można by zadać kłam. George teoretycznie wiedział, że świat – wszechświat – potrzebuje takich wątpiących Allenów do weryfikowania idei marzycieli. Wolałby jednak, żeby nie mieli przy tym aż takiej radochy.

George postanowił zadzwonić do Jacoba, na którego współczucie w tej kwestii zwykle mógł liczyć, ale jego telefon nie odpowiadał. Gdy akurat przebywał w ośrodku, zwykle nie mógł odebrać.

– Kabum! – krzyknął Allen za plecami George’a.

– Jesteś w podstawówce czy co? – spytał George, nie odwracając się w jego stronę.

– Żałuję, ale nie. Dobra, właśnie gadałem z chłopakami z Madrytu. Udostępnią nam dziś na chwilę teleskop Messiera, żebyśmy mogli pobrać resztę danych.

– Nam? Nie miałeś dziś pracować z Phoenix 13?

– Daj spokój, ten gówniany teleskop nie dostarczy nam odczytu, jakiego potrzebujemy.

– Jeszcze raz spytam: kogo masz na myśli, mówiąc „my”?

– Ciebie i mnie, agencie specjalny! – krzyknął Allen. – Mówię ci, bracie, to jest megaciekawa sprawa!

– To jest klęska, Allen. – George wskazał palcem na półkę pełną identycznych czarnych segregatorów. Różniły się jedynie intensywnością czerni plastikowych okładek: te z lewej strony, założone na początku badań, były bardziej wyblakłe. – Cztery lata poświęciłem tej sprawie. Obiekt 237 Lyrae V miał być obiektem stabilnym.

– I to właśnie czyni go tak interesującym, agencie. Ta gwiazda miała być jedną z najbardziej stabilnych w Mgławicy Pierścień, tak? Z tego, co dotychczas udało ci się zbadać, wiemy, że 237 mogłaby się zapaść, tylko jeśli w pobliżu znajdowałaby się supernowa. Ale tam nie ma żadnej supernowej. Więc cytując wielkich naukowców, którzy byli tu przed nami, musimy zadać sobie jedno pytanie: o co tu, kurwa, chodzi?

– Allen…

– Chodzi mi o to, George, że jeszcze nie jest za późno, by wykorzystać ten artykuł, który piszę.

– Który ty piszesz?

– Dobra, dobra, ten, który my piszemy. Obejrzymy kolaps w czasie rzeczywistym, G-man. To zjawisko rzadkie jak cholera. Mówimy tu o „celu przypadkowym”. Stary, mówimy tu o tym, że ja i ty będziemy, kurwa, mogli użyć teleskopu Hubble’a – powiedział Allen i zaraz wstał. – Słuchaj, jestem umówiony na lunch z Cokonisem. Wprowadzę go w temat. Przemyśl sprawę. Jeśli to jest to, o czym myślę, już powinieneś zacząć ubiegać się o grant – powiedział, w podskokach wychodząc z boksu.

– A tak przy okazji to… żenię się… – rzucił George, lecz Allen nie zdążył już usłyszeć jego słów. Zapadła długa cisza, a potem stopniowo zaczęły dochodzić do niego dźwięki stukania w klawisze komputerów, skrzypienia krzeseł w innych boksach. Odgłos odkładanych na widełki słuchawek telefonów, szum świetlówek, szuranie gumowych podeszew na wykładzinie.

Allen miał rację. I George o tym wiedział. Jego przewidywania okazały się błędne, co jednak nie zmieniało faktu, że wybuch 237 Lyrae V może być dla nich czymś wielkim. Czy naprawdę tego nie chciał?

George podjechał krzesłem do komputera Allena, gdzie ten zostawił otwarty interface dla teleskopu Phoenix-13. Wstrzymując przesył danych, które Allen pobierał, George mechanicznie wstukał skomplikowany układ współrzędnych. Rektascensja: 18h 53m 35.079s. Deklinacja: +33° 01’ 45.03. Nastąpiła długa przerwa, podczas której teleskop w Arizonie, oddalony o dwa i pół tysiąca mil od Nowego Jorku, ustawiał swe mechaniczne oko na kompletnie inną część wszechświata. Wciąż zdumiewała go moc tych kilku stuknięć w klawiaturę i wciąż na jakiś czas odwracała jego uwagę od żmudnych, przyziemnych obowiązków, z którymi wiązała się jego praca – dziś rano, na przykład, musiał przejrzeć dziesięć nadesłanych przez Cokonisa w ciągu dwóch godzin maili dotyczących następnej rundy grantów, publikacji kolejnego artykułu i wystąpienia na konferencji w Wichita.

Na ekranie zaczynał pojawiać się obraz. Mgławica Pierścień, znana również pod nazwą Messier 57 lub NGC 6720. Mgławica planetarna w gwiazdozbiorze Lutni, wielki czerwonawy ognisty pierścień wokół tęczówki w kolorze błękitnozielonych wód oceanu. Na smutnym małym ekranie monitora George nie potrafił dostrzec szczegółów, ale wiedział, że ona tam jest i żarzy się jak węgielek w podczerwieni… i że w pewnym sensie jest takim dogorywającym węgielkiem, pozostałością gwiazdy, której wyczerpał się wodór, która odrzuciła swoje zewnętrzne warstwy i stała się czerwonym olbrzymem. Ustawił teleskop na maksymalne zbliżenie i znalazł swój mały obiekt wewnątrz mgławicy. Miał zaledwie sto tysięcy lat. W warunkach kosmicznych był niemowlęciem, nieemitującym światła, a jedynie ciepło i gaz. George wiedział jednak, że tam jest.

Pierwszy raz zobaczył Mgławicę Pierścień na zajęciach z rozszerzonej fizyki. Wykładowca, pan Pix, wyświetlił kolorowe przezrocza, wyjaśniając: „Co jakiś czas czerwony olbrzym może stać się mgławicą, jak widoczna tutaj M 57, która zawiera nieznaną liczbę mgławic, i w ten oto sposób jedna dogorywająca gwiazda staje się w pewnym sensie kolebką nowych gwiazd”.

George był w szoku. Dotychczas miał fioła na punkcie Wielkiego Chłodu, entropii i czarnych dziur, i nawet nie pomyślał o tym, że przecież we wszechświecie ciągle pojawiają się nowe gwiazdy. Wbrew wszelkim danym teraz okazało się, że prawdopodobnie 237 zostanie jedną z nich. Jednak, jak przypomniała mu Sara, jej los był przesądzony. Cokolwiek się z nią działo, już dawno się wydarzyło. To słabe światło, które widział, przestało być emitowane przez tę gwiazdę dwa tysiące lat temu. Wszystko skończyło się już dawno temu, w czasach Platona i Babilonu, kiedy pierwsi astronomowie zwrócili swe oczy w kierunku czarnej otchłani znajdującej się nad ich głowami i postanowili dokładniej przyjrzeć się tym białym świecącym duchom.

Jego mała biała kropka była tylko jedną z czterystu miliardów, ale George’a to nie obchodziło. Należała do niego i mówił do niej szeptem, siedząc w swoim boksie: „Nie waż mi się teraz umierać”.

2

„Cały George. Poprosi cię o rękę o trzeciej nad ranem, kiedy nie możesz wszystkich obdzwonić”, pomyślała Sara, czekając na Irene, która spóźniała się już dwadzieścia pięć minut. Może jednak zadzwonili do niej i postanowiła zniknąć na jakiś czas. Była mistrzem zapadania się pod ziemię. Dniami i tygodniami potrafiła nie dawać znaku życia, bo albo pracowała nad jakimś nowym obrazem, albo miała jakieś osobiste problemy. Była nieznośnie skrytą, zamkniętą w sobie dziewczyną. Unikając wzroku krążącego wokół niej niecierpliwie kelnera, Sara udawała, że rozmawia przez telefon, gdy tak naprawdę odtwarzała w głowie wydarzenia z ostatniego weekendu.

Przez pierwsze dwie minuty po tym, jak George się oświadczył, w kółko powtarzała tylko „O mój Boże”, aż wreszcie przypomniał jej, że w zasadzie nie powiedziała jeszcze, czy zgadza się za niego wyjść, więc przez kolejne dwie minuty powtarzała słowo „Tak”. Jednak po tych czterech minutach chciała jedynie wtargnąć do pokoju, w którym Irene zniknęła z Williamem, no i może jeszcze zadzwonić do rodziców w Gloucester, i jeszcze powiadomić siostrę w Vancouver, i Sue, najlepszą koleżankę od podstawówki, i dziadków w Sacramento, i tych z Austin… ale tu i tam też było już po północy.

– Zadzwońmy do twojej kuzynki z Londynu! – krzyknęła Sara, wyskoczyła z gorącej kąpieli, zatrzymując się tylko na moment, żeby owinąć się ręcznikiem, po czym zaczęła biegać w poszukiwaniu telefonu.

– Tam jest dopiero ósma rano – powiedział George.

– Zadzwoń do niej, zadzwoń, prooooooszę cię! – piszczała ze szczęścia Sara.

Gdy George zlokalizował wreszcie swoją komórkę, Sara wciąż wydawała z siebie te niekontrolowane piskliwe dźwięki.

– Nie mam jej aktualnego numeru – stwierdził George, przejrzawszy listę kontaktów.

Sara wyrwała mu z ręki telefon i zaczęła przeglądać nazwiska, szukając osób, do których mogłaby zadzwonić.

– Aktualizujesz czasem tę listę? Wciąż masz numer twojego opiekuna roku ze studiów. – Po czym klasnęła w ręce. – Jacob! Powiedzmy Jacobowi!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. W języku angielskim słowa but (ale) i butt (tyłek) wymawia się tak samo (jeżeli nie zaznaczono inaczej, przypisy pochodzą od tłumaczki). ↩