Kto obedrze ze skóry złocistego potwora jego własnymi pazurami?
Kto się zapuści w głąb najciemniejszej pieczary?
Kto ocali dziecko z Nemei?
Nasz bohater, nasz bohater, nasz bohater.

Prolog

SZTOKHOLM, 22 GRUDNIA

Dżinsy zsuwają się po nogach i czuje, że człowieczeństwo ulatuje z niego powoli i zastępuje je coś większego. Coś czystszego.

Zdejmuje spodnie, zostawia je na podłodze. Ściąga szary sweter z dekoltem w szpic i bordową koszulę.

Powietrze jest wilgotne i duszne. Natarczywe. Stare.

Mroczne.

Jak w piekielnej jamie.

Jak w jaskini lwa.

Z czarnego worka na śmieci wyciąga długi strój z futra. Kształtem przypomina królewski płaszcz, ale z rękawami.

Głaszcze go. Delektuje się jego miękkością. Siłą.

Powoli wsuwa w rękaw jedną rękę. Potem drugą. Poddana specjalnej obróbce skóra jest szorstka, ale dobrze się układa.

Zapina sprzączkę pod szyją, ale guzików już nie.

Znów się pochyla, sięga do worka na śmieci i wyjmuje sztywną lwią głowę. Czaszkę i żuchwę usunięto. Ale grzywa została. Długa, gęsta i złocista, układa się na jego ramionach, gdy naciąga skórę z głowy zwierzęcia na swoją i kątem oka widzi świeżo naostrzone kły w górnej szczęce.

Przez chwilę stoi bez ruchu. Wczuwa się w siłę swojego stroju. Czuje, jak przechodzi ze zwierzęcia na niego samego.

Odpręża się. Jego oddech staje się głęboki i regularny.

Potem wsuwa dłonie w lwie łapy. Unosi jedną do oczu i przygląda się pazurom. Starannie je naostrzył, chciał, żeby to były najostrzejsze pazury, jakie kiedykolwiek istniały.

Przesuwa nimi po nagiej skórze na piersi. Czuje piekący ból.

Wygląda na zewnątrz, w mrok. Widzi zarysy roślin i wielkie skały za nimi.

Świat lwa.

Potem się odwraca i podchodzi do wąskich metalowych drzwi. Zagląda do środka przez małe, brudne okienko. Metalowe pręty klatki połyskują w słabym świetle gwiazd, sączącym się jak blada mgła z okna w górze. Chłopiec siedzi skulony w kącie, chude nogi podciągnął wysoko pod brodę. Ukrył twarz między kolanami. Jego ciało się trzęsie. Głowa drży od czasu do czasu.

Jak zwierzyna.

Jak zdobycz lwa.

Lwa, który wie, jak odpłacić za krzywdy, jak pokazać, kto jest najsilniejszy.

Z jego gardła wydobywa się głęboki, wibrujący dźwięk. Otwiera usta i wyrzuca ręce w powietrze. Potem zamyka oczy. Widzi w wyobraźni, jak pazurami rozrywa gardło chłopca. Jak go rozcina. Jak rozrywa delikatną ludzką skórę i wypełnia cały świat krwią.

Pazury przywrócą porządek.

Wkrótce.

Ale jeszcze nie teraz.

Spogląda na cyfrowy zegar nad drzwiami, który miarowo odlicza czas. Zostało czternaście dni, trzy godziny i cztery sekundy. Trzy. Dwie. Jedna.

Przesuwa pazurami po drzwiach. Widzi, że chłopiec zaczyna się jeszcze bardziej trząść.

Już niedługo.

Odwraca się i niemal bezgłośnie wychodzi w mrok.

Chłopiec w klatce podnosi głowę. Szeroko otwartymi oczami spogląda na drzwi.

Co to był za dźwięk?

Teraz się zacznie?

Nie chcę tu być.

Muszę się stąd wydostać.

Ale nie może się ruszyć. Tylko drżenie sprawia, że jego ciało się wzdryga.

Nasłuchuje kolejnych ruchów od strony drzwi.

Ale zapada cisza.

Chłopiec spogląda w okienko umieszczone nad głową. Widzi zimne gwiazdy w górze. Milczą w ciemności. Patrzą na niego, ale nie obchodzi ich to.

Wszystkim jest to obojętne.

Próbuje rozróżnić jakieś gwiazdozbiory, ale nie potrafi. Znajdują się w niewłaściwych miejscach, jakby ktoś postawił niebo na głowie. Mimo to wciąż wpatruje się w lśniące punkty.

No chodź, szepczą. Chodź, jeśli potrafisz.

Chciałby to potrafić. Unieść się w powietrzu, przecisnąć przez zakurzone okno i poszybować w zimnym powietrzu. W górę, w górę. Przez cienkie pasma chmur, jak najdalej od tej jaskini. W czerń. I spojrzeć w dół. Jak gwiazdy. Na Sztokholm w lodowatym zimowym stroju.

Obserwować. Ale nie interweniować.

Pozwalać, by czas mijał.

I czas mija.

Dni, tygodnie.

Coraz dotkliwszy mróz zaciska się na gardle miasta. Lód rozrasta się niemal do zewnętrznych szkierów. Trzyma w swym uścisku skaliste wysepki. Cały Sztokholm sztywnieje.

Dwóch bezdomnych umiera pod podartymi kocami przy Götgatan. Gdy przychodzi po nich śmierć, siedzą tuż obok siebie, a gdy mają zostać zabrani, okazuje się, że ich ubrania przymarzły do asfaltu.

Wszystko jest zimne.

Powietrze, ziemia.

I lufa rewolweru przystawiona do skroni.

Drżąca ręka trzymająca kolbę jest wilgotna od zimnego potu, choć w ciasnym lokalu w piwnicy przy Tegnérlunden jest gorąco. Ostatnie wilgotne pliki banknotów zmieniają właścicieli i gwar cichnie. Ludzie przestają krzyczeć mu do uszu. Około trzydziestu osób w pomieszczeniu się uspokaja.

Zapada cisza. Szkliste oczy wpatrują się w Zacka Herry’ego. W jego idealny prosty nos, jasne kręcone włosy opadające na kark.

Wpatrują się niecierpliwie, żarłocznie.

Dym papierosowy gryzie w oczy, z górnej wargi jakiegoś mężczyzny kapie pot. Stoi za blisko; śmierdzi potem i ma wodniste spojrzenie. Wszyscy stoją za blisko.

Palec na spuście. Zimny metal, może w komorze jest kula. A może nie.

Nie chcę, myśli Zack. To nie ja. Nie będę siedział przy tym stoliku, otoczony tymi ludźmi.

Nie mogę tego zrobić. Nie mogę nie nacisnąć spustu.

Uświadamia sobie, że patrzy prosto w oczy jakiemuś starszemu mężczyźnie o ziemistych policzkach i w szarym filcowym kapeluszu na głowie. Kołnierzyk jego koszuli pożółkł i całe jego ciało wydaje się tęsknić za śmiercią.

Co to za miejsce? I co to za ludzie?

Spadaj stąd, Zack. Odsuń lufę od skroni. Wstań od stolika i wyjdź.

Nie, zostań.

Muszę to zrobić.

Dla tego dziecka.

Kładzie palec na spuście. Chce nacisnąć mocniej, ale całe ciało się przeciw temu buntuje. W jego głowie pojawiają się i znikają głosy. Ojciec biorący go w silne i zdrowe ramiona. Dziecięcy głos Abduli na klatce schodowej w Bredäng. Martwe spojrzenie mamy. Rana w jej szyi, z której wypływa krew. Jej zwłoki w ciemnym tunelu. Płaczący tata, leżący na podłodze w przedpokoju, z telefonem w ręce.

Przynajmniej nie będzie musiał zostać poinformowany o jej śmierci.

A kto będzie płakał po mnie? Mera? Deniz?

Ester. Czeka na mnie na schodach. Ester, która się rozpromienia, kiedy mnie widzi. I zawiedziona wraca na górę do siebie, kiedy nie otwieram drzwi.

Ale pieprzyć je.

Pieprzyć wszystko.

Teraz nacisnę.

Wilgotna skóra pod lufą rewolweru jest śliska. Zack coraz mocniej przyciska broń do głowy.

Wszystkie te oczy w pomieszczeniu. Ich źrenice się zwężają i wydaje mu się, że lecą na niego jak kule, ale nie mogą zabijać. Ponaglają tylko:

Zrób to.

Zrób to.

Dobra.

Niech będzie, do diabła.

Naciska spust do oporu i dziura, która się w nim otwiera, jest większa niż wszystko. Połyka go eksplozja czerni, każda komórka w jego ciele skręca się z bolesnej rozkoszy i wszystko znów jest dobrze, a mimo to ma ochotę krzyczeć i…

Klik.

Cisza krótsza niż oddech.

Potem piekło.

Mężczyźni wrzeszczą. Wyrzucają ręce w powietrze, zmięte pliki banknotów zmieniają właścicieli. Ktoś zahacza ręką o żarówkę zwisającą na kablu z sufitu. Światło nad stolikiem się kołysze, jakiś człowiek potyka się o krzesło Zacka i prawie je przewraca.

Zack odkłada rewolwer. To podniszczony FN Barracuda, broń używana kiedyś przez belgijską policję. Lufa jest krótka, czarny metal matowy i porysowany.

Zack zgina i rozprostowuje palce i czuje ich ruch wyraźniej niż kiedykolwiek dotąd.

Mężczyzna w średnim wieku, z szyją jak sęp, siada po drugiej stronie okrągłego drewnianego stolika. Zack nie zna jego imienia. Wie tylko, że to on rządzi tu na dole.

Facet z szyją sępa podsuwa mu niebieski plastikowy koszyczek zawierający pięć brązowych kopert.

Zack bierze drugą od dołu i rozdziera ją drżącymi palcami.

Pusta.

Co jest, kurwa?

Ma ochotę wyrwać temu facetowi koszyczek z kopertami i uciekać. Ale wie, że to na nic. Od drzwi dzieli go co najmniej dwadzieścia osób, a tuż przy nich stoi dwóch uzbrojonych strażników.

Pierdolić tę kopertę. Wyjdź, idioto. Wyjdź stąd.

Wstaje.

Siedzący naprzeciw niego mężczyzna odstawia koszyk z kopertami i wyjmuje złocisty lśniący nabój .357 Magnum. Podsuwa go pod nos Zackowi.

– One more? Okay?

Zack wpatruje się w niego.

– Zabiję cię – szepcze.

Mężczyzna się śmieje, odsłaniając pożółkłe zęby.

– One more. Yes? No?

Ludzie tłoczący się wokół stołu ponaglają go:

– Do it, do it.

Ktoś unosi butelkę ze śmierdzącą tanią whisky.

Tylu ludzi tu na dole. Tyle dymu i potu. Płuca nie chcą tłoczyć powietrza, zupełnie jakby jego pierś przygniótł jakiś drapieżnik.

Zack spogląda na rewolwer.

– Yes. One more.

W pomieszczeniu znowu wrze. Ludzie zwietrzyli śmierć.

Jego śmierć.

Mężczyzna siedzący naprzeciw otwiera bęben rewolweru. Unosi nabój, żeby wszyscy go zobaczyli. Następnie powolnym, niemal rytualnym ruchem wsuwa nabój po przeciwnej stronie tego, który jest już w bębnie. Unosi wysoko broń, błyskawicznie przesuwa dłonią po bębnie, sprawiając, że ten szybko się obraca.

Kładzie rewolwer na stoliku przed Zackiem.

Gwar znów cichnie.

Zack podnosi rewolwer. Strach i zwątpienie. Ale również inne uczucie. Jakieś ciepło gdzieś głęboko w nim.

Przykłada broń do głowy. Rewolwer waży ponad kilogram i ręka trzęsie mu się, jakby był na głodzie po bezsennej nocy na koce.

Lufa przy skroni.

Zimny metal na spoconej skórze.

Widzi chłopca na łące i czuje zapach trawy i krwi.

Naciska spust.

Sześćdziesiąt siedem procent szans na przeżycie.

Klik.

Znów połyka go dziura. Wywraca na drugą stronę, stawia na głowie. Pochłania go i wypluwa, i znów jest na swoim krześle, tu i teraz, w sposób, jakiego nigdy dotąd nie doświadczył.

Mężczyzna podsuwa mu pod nos plastikowy koszyk z kopertami. Zostały cztery. Zack bierze tę z samej góry. Odgłos rozrywanego papieru huczy mu w uszach.

Pusta.

Znowu.

Facet z sępią szyją zachowuje kamienną twarz, ale Zack żałuje, że się nie szczerzy, bo wtedy miałby pretekst, by go uwolnić od paru pożółkłych zębów.

Zack wskazuje głową na rewolwer i mówi:

– One more.

Mężczyzna wyjmuje trzeci nabój.

Znów kręci bębnem. Broń znów klika.

Muszę znaleźć odpowiedź.

Muszę uratować to dziecko.

Tym razem, gdy podnosi rewolwer, ręka nie trzęsie się już tak bardzo. Strach i zwątpienie nie są już tak silne.

Naciska spust. Nie słyszy już ponaglających głosów. Ledwie zauważa banknoty przechodzące z rąk do rąk nad jego głową, żar z papierosa, który spada mu na dłoń, szturchańce i poklepywanie po plecach.

Znajduje się w tunelu światła, a dźwięki, ruchy i ludzie są światłem.

Czwarta kula.

Powoli – nieskończenie powoli – mężczyzna wsuwa ją do bębna.

Pomieszczenie wypełniają wstrzymywane, podniecone oddechy. A Zack tęskni za tym, by nacisnąć spust, niczego bardziej nie pragnie.

Podnosi rewolwer i przysuwa go do skroni. Myśli, że liczy się tylko tu i teraz. Nic poza tym.

Patrzy w oczy facetowi z sępią szyją i naciska spust.

Pomieszczenie się rozpada. Ludzie znikają jak dym rozwiewający się nad polem bitwy.

Na całym świecie zostałem tylko ja, myśli. Tylko ja, i trzymam w ręce brązową kopertę, otwieram ją i jest pusta, i to nie ma żadnego znaczenia, bo to nie w niej jest odpowiedź. Odpowiedź jest gdzie indziej. Na stoliku przede mną, w podniszczonym rewolwerze, który ktoś bierze do ręki i wkłada piąty nabój, a ja podnoszę rewolwer i zastanawiam się, czy kiedykolwiek istniało coś innego prócz tej chwili. Czy kiedykolwiek istniało coś innego prócz mnie samego i mojego palca na spuście.

Teraz mam lufę przytkniętą do skroni. Lubię, kiedy tam jest. Musi tam być.

Nic poza tym nie ma znaczenia.

Mój palec powoli naciska spust.

Mocniej, mocniej.

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

28

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

48

Dostępne w wersji pełnej

49

Dostępne w wersji pełnej

50

Dostępne w wersji pełnej

51

Dostępne w wersji pełnej

52

Dostępne w wersji pełnej

53

Dostępne w wersji pełnej

54

Dostępne w wersji pełnej

55

Dostępne w wersji pełnej

56

Dostępne w wersji pełnej

57

Dostępne w wersji pełnej

58

Dostępne w wersji pełnej

59

Dostępne w wersji pełnej

60

Dostępne w wersji pełnej

61

Dostępne w wersji pełnej

62

Dostępne w wersji pełnej

63

Dostępne w wersji pełnej

64

Dostępne w wersji pełnej

65

Dostępne w wersji pełnej

66

Dostępne w wersji pełnej

67

Dostępne w wersji pełnej

68

Dostępne w wersji pełnej

69

Dostępne w wersji pełnej

70

Dostępne w wersji pełnej

71

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Leon

LEON © Mons Kallentoft & Markus Lutteman 2015
First published by Stockholm Text Publishing AB
Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Projekt okładki: Hummingbirds

Opracowanie graficzne polskiej wersji okładki: Izabella Marcinowska

Wydanie I e-book
 (opracowane na podstawie wydania książkowego:
Leon, wyd. I, Poznań 2017) 

ISBN 978-83-8062-828-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com