Tytuł oryginału: Most Likely to Succeed

Redakcja: Karolina Kacprzak

Korekta: Karolina Wąsowska

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce:

Zdjęcie dziewczyny: copyright © mimagephotography

Zdjęcie chłopaka: copyright © Nejron Photo

Copyright © 2015 by Jennifer Echols

Copyright © for translation by Dominika Repeczko

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-596-6

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Podziękowania

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Podziękowania

Z głębi serca dziękuję mojej nowej redaktorce SARZE SARGENT;

mojej błyskotliwej agentce LAURZE BRADFORD;

mojej partnerce w krytyce VICTORII DAHL

2gether 4ever

Dla czytelników „Flirtu roku” i „Pary idealnej”,
którzy powtarzali mi, że nie mogą doczekać się książki
o Kaye i Sawyerze. Jestem za Was wdzięczna.

Rozdział 1

WYSZŁAM Z MATEMATYKI MINUTĘ PRZED DZWONKIEM, żeby pierwsza dotrzeć na zebranie samorządu szkolnego. Nasza opiekunka, pani Yates, w trakcie zebrań siedzi z tyłu klasy, obserwując, a ja chciałam zająć jej puste biurko na przedzie. Na naszym ostatnim spotkaniu Aidan usadowił się na miejscu pani Yates, żeby podkreślić swój autorytet przewodniczącego. Ale jako wiceprzewodnicząca to ja potrzebowałam najwięcej miejsca na papierkową robotę. Gdyby Aidan był lepszym chłopakiem, po prostu ustąpiłby mi miejsca.

Lepsza dziewczyna niż ja pozwoliłaby mu je zatrzymać.

I to właściwie stanowiło podsumowanie naszego trzyletniego związku.

Dzwonek zabrzęczał akurat w chwili, gdy dotarłam do sali. Stanęłam pod drzwiami, czekając, aż pani Yates wystartuje do pokoju nauczycielskiego, by zrobić sobie kawy, a jej uczniowie pierwszej klasy, którzy mieli z nią lekcję, wyleją się na korytarz. Kilku popatrzyło na mnie i natychmiast oczy im urosły, jakbym była jakąś gwiazdą. Pamiętałam to uczucie z czasów, gdy sama byłam pierwszakiem i chciałam dorównać mojemu bratu i jego przyjaciołom. Zabawnie było znaleźć się po przeciwnej stronie.

Kiedy już ostatni uczniowie pomknęli korytarzem, weszłam do sali, która powinna być pusta.

Tymczasem za biurkiem pani Yates siedział Sawyer De Luca. Musiał wyjść ze swoich zajęć dwie minuty przed dzwonkiem, żeby zjawić się tu przede mną.

Wyczuwając moją obecność, obrócił krzesło i rzucił mi spojrzenie niesamowicie niebieskich oczu, niebieskich jak wrześniowe niebo widoczne w oknie za jego plecami. Kiedy miał uczesane włosy, co zdarzyło się może dwa razy od chwili, gdy się poznaliśmy, miały odcień platynowego blond. Dziś jednak jak zawsze były potargane, spod niemalże białych, rozjaśnionych słońcem pasm wychodziły ciemniejsze, choć nadal jasne. Miał na sobie swoją ulubioną koszulę z krótkim rękawem w niebieskie paski, co jeszcze uwydatniało kolor jego oczu. Krótkie spodnie khaki były solidnie pogniecione i choć nie widziałam jego stóp schowanych pod biurkiem, wiedziałam, że nosi klapki. Krótko mówiąc, jeśli nie spotkaliście dotąd Sawyera, doszlibyście do wniosku, że to superprzystojny nastoletni obibok, spędzający całe dnie na plaży, całkowicie niegroźny.

Ja wiedziałam lepiej.

Zamknęłam za sobą drzwi, by nikt nie był świadkiem kłótni, jaka miała zaraz wybuchnąć. Chciałam dostępu do biurka. Zakładałam, że Sawyer zdawał sobie z tego sprawę, dlatego tu usiadł. Miałam spore doświadczenie, jeśli chodzi o kontakty z Sawyerem, i wiedziałam już, że złoszczenie się i narzekanie nic mi nie da. Choć on się tego spodziewał.

Posłałam mu więc szeroki uśmiech.

– Cześć.

Uśmiechnął się łagodnie w odpowiedzi.

– Cześć, Kaye. Ślicznie wyglądasz w tym kolorze.

Ta słodka uwaga trafiła mnie prosto w serce. Moja przyjaciółka Harper dopiero co przerobiła dla mnie tę sukienkę. Właściwie nie potrzebowałam ciuchów, które mi oddawała, ale przyjmowałam je z zadowoleniem. Szczególnie tę sukienkę o fasonie prosto z lat sześćdziesiątych, klasycznej linii A i żółtej niczym słońce Florydy. Ostatnie dwa tygodnie mojego związku z Aidanem nie upłynęły w najlepszej atmosferze, tego ranka ubrałam się szczególnie starannie, licząc na jego pochwałę. Nie powiedział ani słowa.

Za to Sawyer zauważył i zaskoczył mnie zupełnie. Coś podobnego zrobił w zeszłą sobotę. Po dwóch latach dokuczania mi i przedrzeźniania, ni z tego, ni z owego oświadczył, że bardzo mu się podoba moja nowa fryzura. Zawsze byłam gotowa zareagować odpowiednio na jego zniewagi, ale komplementy zbijały mnie z pantałyku.

– Dziękuję – udało mi się powiedzieć. Położyłam na brzegu blatu książki, tablet i segregator pełen projektów samorządu. A potem dodałam z uśmiechem: – No więc, panie doradco protokolarny, co mówią procedury na temat przyznania wiceprzewodniczącej dostępu do biurka? Muszę się rozłożyć.

– To ja się muszę rozłożyć. – Poklepał stos książek bibliotecznych, które miał przed sobą. Starożytny tom, który dokładnie wyjaśniał, jak należy prowadzić spotkania wszelkiego rodzaju zgromadzeń, pod tytułem „Robert’s Rules of Order”1, oraz kilka nowocześniejszych opracowań na temat działania tych reguł w praktyce. Raz jeden Sawyer odrobił swoje zadanie domowe.

– Widzę, że poważnie podchodzisz do zadań doradcy protokolarnego, co? – Czwarty rok byłam w samorządzie szkolnym. Dotąd zawsze wybieraliśmy doradcę protokolarnego, nie zastanawiając się za bardzo, co właściwie oznaczał ten tytuł. Pani Yates mówiła nam, że doradca protokolarny to taka policja od zasad, ale jakoś nie potrzebowaliśmy nigdy, by ktoś pilnował przestrzegania porządku na naszych zebraniach, szczególnie że u steru mieliśmy tak charyzmatycznego przewodniczącego jak Aidan, a z tyłu czuwała pani Yates. Nikt nie ubiegał się o stanowisko doradcy w trakcie wiosennych wyborów. Pani Yates czekała zwykle do rozpoczęcia roku szkolnego jesienią, wspominała, że „doradca protokolarny przy samorządzie szkolnym” świetnie się prezentuje w podaniu na studia. Wtedy zgłaszał się jeden przedstawiciel uczniowskiej braci, zostawał wybrany i nawet palcem nie kiwnął podczas naszych zebrań. Do dziś.

– Muszę wszystko widzieć i mieć możliwość szybkiego sprawdzenia różnych rzeczy. – Gestem ogarnął swoje książki i notatnik, którego widoczna strona pokryta była enigmatycznymi, drobniutkimi zapiskami. – Na ostatnim zebraniu Aidan w ogóle nie przestrzegał protokołu! Ale podzielę się z tobą biurkiem.

Wstał i przeszedł na tył klasy, gdzie stał wózek z dodatkowymi składanymi krzesłami dla uczestników zebrania.

Normalnie powiedziałabym Sawyerowi, żeby nie zawracał sobie głowy. Jego sugestia, że podzielimy się biurkiem, była najlepszym sposobem, żebym odpuściła i usiadła gdzie indziej. Wiedział, że nie chciałabym, żeby Aidan oskarżył mnie o flirt z Sawyerem.

Ale ten tydzień nie należał do normalnych. Aidan zranił moje uczucia, krytykując zeszłej soboty moją fryzurę. Pogodziliśmy się w niedzielę, a przynajmniej powiedziałam, że mu wybaczam, ale nie przebolałam zniewagi. Myśl, że wejdzie do pokoju i zobaczy mnie z Sawyerem przy biurku pani Yates, była niesamowicie kusząca.

Sawyer wrócił, niosąc składane krzesełko wysoko nad głową. Rozłożył je i postawił za biurkiem. Już chciałam usiąść, ale mnie powstrzymał.

– Nie, to dla mnie. Dla ciebie jest to wygodne. – Przytoczył mi krzesło pani Yates, poczekał, aż usiądę, i dosunął do biurka, jak mój tato, gdy asystował matce w restauracji. Po czym klapnął na składane krzesło.

– Wyjdziesz za mnie?

No i to było coś, czego się po nim spodziewałam. Prawdę powiedziawszy, to były pierwsze słowa, jakie do mnie powiedział, po tym jak przeprowadził się do miasta przed dwoma laty. Wtedy odpowiedziałam pełnym oburzenia: „NIE!”, a on zapytał, dlaczego nie uważam go za wystarczająco dobrego. Że kim ja niby jestem poza tym, że córką prezesa banku?

Po jakimś czasie jednak przejrzałam zagrywki Sawyera. Każda dziewczyna w szkole wiedziała, że Sawyera nie można mieć na wyłączność i że jego flirtowanie nie ma żadnego głębszego znaczenia. To oczywiście nie wpłynęło na fakt, że każda z nas miała słabość do tego chłopaka. Ani na to, że czułam się kimś wyjątkowym za każdym razem, gdy poświęcał mi uwagę.

Coś zmieniło się w tym roku szkolnym, kiedy zaczął przychodzić na nasze treningi czirliderek. Ćwiczył razem z nami ubrany w kostium pelikana – szkolnej maskotki. Stawał za mną na boisku i naśladował każdy mój krok, nie zrażało go nawet, jeśli się obróciłam i uderzyłam w piankowy dziób. Kiedy tańczyliśmy w rzędzie, specjalnie robił krok w złą stronę i padał na mnie. A do tego bez ostrzeżenia podbiegał, podnosił mnie wysoko i przytulał całą do upierzonego torsu. A ponieważ był w kostiumie, wszyscy, nie wyłączając Aidana, wiedzieli, że to żart.

Tylko ja brałam to na poważnie. I stanowczo za bardzo zaczynało mi się podobać, zdarzało mi się nawet żałować, że Sawyer nie przytula mnie tak bez kostiumu.

I wtedy, w ostatnią sobotę, powiedział, że mam świetną fryzurę. Drogę do mojego serca miał otwartą.

Do tego dowiedziałam się, że przedstawiciele młodszych klas pomylili się, zliczając głosy w Plebiscycie Najlepszych. Każdy uczeń mógł otrzymać tylko jeden tytuł, w każdej kategorii zwyciężał ten, który otrzymał najwięcej głosów – poza kategorią Byliby Idealną Parą. Tu miała zwyciężyć para, która zdobyła najwięcej głosów, nie chłopak i dziewczyna indywidualnie. Nie wolno mi było powiedzieć o tym ani Sawyerowi, ani nikomu innemu, ale on i ja zostaliśmy uznani za Idealną Parę. Nasza klasa naprawdę widziała w nas parę.

Moje zauroczenie Sawyerem było zatem oficjalnie potwierdzone i całkowicie beznadziejne. Tylko że on po prostu się wygłupiał, jak wygłupiał się z innymi. No i byłam przecież oddana Aidanowi.

– Tak, oczywiście, że za ciebie wyjdę – odpowiedziałam, zadbawszy, by mój ton był odpowiednio sarkastyczny.

Drzwi sali otworzyły się, wpuszczając hałas panujący na holu.

– Hej – przywitał nas Will, przeciągając śpiewnie, z akcentem prosto z Minnesoty. Na szczęście skończyło się już wyszydzanie sposobu, w jakim mówił, które musiał znosić przez pierwszych kilka tygodni. Zaczął spotykać się z moją przyjaciółką Tią, a ona krzywo patrzyła na każdego, kto ośmielił się powiedzieć na Willa coś złego. No i Will zaprzyjaźnił się z Sawyerem, co było bardzo sprytnym posunięciem. Kiedy któryś z uczniów starszych klas dostawał po uszach od reszty, zazwyczaj działo się to pod przewodnictwem Sawyera. Ofiary często zasługiwały na to, co je spotykało. Will nie.

Sawyer odczekał, aż kilku przedstawicieli klasy przejdzie za Willem na tył sali, po czym ponownie odwrócił się w moją stronę.

– Pójdziesz ze mną na studniówkę?

– Tak.

To była taka gra. Zadawał mi pytania, zaczynając od takich dziwacznych. Na te odpowiadałam twierdząco. Wreszcie pytał o coś, co nie było totalnym wariactwem, zmuszając mnie do stwierdzenia oczywistości: miałam chłopaka.

I proszę.

– Siądziesz ze mną w busie, gdy będziemy dzisiaj jechać na mecz?

Przeszyła mnie iskra ekscytacji. Sawyer zemdlał, biegając po boisku w ciężkim kostiumie maskotki we wrześniowym upale. Od tamtego dnia porzucił strój i treningi czirliderek, zamiast tego ćwiczył z zawodnikami, twierdząc, że musi być w lepszej formie, żeby wytrwać przez cały mecz przebrany za pelikana.

Brakowało mi go na treningach. Zakładałam, że na nasz pierwszy mecz gościnny pojedzie razem z zawodnikami, ale żałowałam, że nie będzie go z nami. Wolałabym go widzieć w busie czirliderek. I moje życzenie miało się właśnie spełnić.

Odpowiedziałam mu, pilnując, by w głosie nie dało się usłyszeć za wiele radości.

– Nie wiedziałam, że jedziesz z nami. Ostatnio bardziej byłeś graczem niż czirliderem.

– Jestem pelikanem bez przydziału – odparł. – Pewne pechowe rzeczy mogły zostać przyklejone do innych w szafkach, co odkryto po wczorajszym treningu. Chłopaki poszli do trenera i powiedzieli, że nie chcą mnie w autobusie, bo się boją, co jeszcze mogę wymyślić, a trener się zgodził, możesz to sobie wyobrazić? Nie jestem nawet niewinny, póki mi się winy nie udowodni.

– A jesteś winny? – Znając Sawyera, nie dziwiłam się wcale, że drużyna go oskarżyła.

– Jestem – przyznał. – Ale oni tego nie wiedzą na sto procent. – Oparł łokieć na biurku i ułożył podbródek na dłoni, przyglądając mi się cały czas. – Ty natomiast rozumiesz, że nigdy nie robię tego, by kogoś skrzywdzić. Siądziesz ze mną w busie, prawda?

Chciałam. Aż mnie policzki paliły, tak bardzo tego chciałam – pożądałam tego miejsca. U boku chłopaka, który sprawiał same kłopoty.

Ale znałam swoją kwestię.

– Nie możemy siadać razem, Sawyer. Aidanowi by się to nie podobało.

Sawyer zazwyczaj próbował zbić mnie z tropu i przedrzeźniał pogardliwie: „Aidanowi by się to nie podobało!”. Ale tym razem złapał za krzesło pani Yates i przyciągnął mnie bliżej do siebie.

– Dlaczego pozwalasz Aidanowi tak sobą rządzić? Nikomu innemu nie dajesz się rozstawiać po kątach.

Moje przyjaciółki, Tia i Harper, też suszyły mi o to głowę przy każdej okazji, nieustannie pytając, dlaczego zostałam z Aidanem, ale miały tyle przyzwoitości, by nie robić tego w obecności przedstawicieli klas całej szkoły. Moje spojrzenie niespokojnie pomknęło do członków samorządu, którzy siadali w ławkach, hałaśliwie rozkładali dodatkowe krzesła, do pani Yates sunącej na tył sali ze swoją kawą. Aidan też powinien zjawić się w każdej chwili.

– Ty tak samo byś mną rządził jak Aidan – odpowiedziałam Sawyerowi cicho, lecz stanowczo. – Więc co za różnica?

– To nieprawda. – Przysunął się jeszcze bliżej. Wpatrywałam się w jego usta, gdy mówił dalej. – Nie prosiłbym o wiele. A to, czego chcę, dałabyś mi z własnej woli.

Czas się zatrzymał. Ucichło zamieszanie wokół nas. Klasa gdzieś zniknęła. Widziałam tylko usta Sawyera formułujące słowa niekoniecznie zbereźne, a jednak obiecujące noc w kabinie jego pickupa. Moja twarz oblała się żarem, piersi ukryte pod słodką żółtą sukienką stwardniały, a prąd pomknął przez całe ciało prosto między uda.

Wiele razy na imprezach w ciągu tych dwóch minionych lat odrywałam Tię od Sawyera. Wysłuchiwałam potem niezbyt trzeźwego wyjaśnienia, że Sawyer ma po prostu sposób, by namówić ją do ściągnięcia majtek. Inne dziewczyny też mówiły coś podobnego. Sawyer flirtował ze mną milion razy, sprawiał, że czułam się wyjątkowa, ale nigdy do tego stopnia! Teraz rozumiałam już, co Tia i te inne dziewczyny miały na myśli.

Wyprostowałam się gwałtownie i odsunęłam z krzesłem.

On wyprostował się wolniej ze znaczącym uśmiechem. Dokładnie wiedział, jak na mnie działał.

– Jak ty to robisz?! – szepnęłam oszołomiona.

– To dar.

Jego nonszalancki ton zirytował mnie natychmiast, odzyskałam głos.

– I to mnie właśnie niepokoi. Mnie obdarzysz w trakcie porannej lekcji. – Ruchem palców zaznaczyłam cudzysłów. – A już w porze lunchu przejdziesz do następnej. Nie, dziękuję.

Mina mu się wydłużyła.

– Nie, ja...

Aidan wszedł do sali sprężystym krokiem, nie zatrzymując się, przywitał obecnych i od razu zaczął zebranie.

Sawyer ściszył głos, ale nadal szeptał do mnie, jakby nic innego się nie działo, jakby Aidana w ogóle nie było.

– Nie zrobiłbym ci tego. Nie zdradziłbym cię. Nigdy.

Aidan odwrócił się do nas sprzed pierwszej ławki, ostentacyjnie oburzony, że rozmawiamy, gdy on przemawia. Sawyer tego nie zobaczył, ale ja tak. Siadłam prosto i otworzyłam segregator, policzki mi płonęły i wciąż jeszcze próbowałam zrozumieć, co właśnie się stało.

Sawyer powiedział mi komplement w ramach swojego nowego i dziwnego zwyczaju.

Darował sobie droczenie się i otwarcie się do mnie przystawiał, co było totalnie nową przyjemnością.

I wyraźnie się zmartwił moją cierpką odpowiedzią, jakby mu autentycznie zależało.

Nieznacznie przechyliłam się w jego stronę, by ułatwić elektryczności przeskakiwanie z mojego ramienia do jego. Na policzkach Sawyera widziałam cień rumieńca, to było dla niego absolutnie nietypowe, ciężko go było zawstydzić. Umierałam z ciekawości, czy i on czuł ten dreszcz.

Najwyraźniej jednak nie. Aż podskoczyłam, gdy uderzył młotkiem, który pani Yates zostawiła na swoim biurku dla Aidana.

– Uwaga porządkowa, panie przewodniczący – powiedział. – Czy zebranie zostało oficjalnie rozpoczęte? Nie poprosił pan sekretarza o odczytanie protokołu z poprzedniego zebrania.

– Nie mamy na to czasu – odpowiedział Aidan i odwrócił się do czterdziestu reprezentantów stłoczonych w ławkach. Nie kłócił się z nami o biurko pani Yates. Nie musiał. Po prostu podkreślił swój autorytet, prowadząc zebranie na stojąco. W ten sposób Sawyer i ja wyglądaliśmy jak jego sekretarze. – Mamy wiele spraw do omówienia – wyjaśnił reprezentantom, a ja znów zatraciłam się, patrząc na Aidana i słuchając, zafascynowana jak zawsze.

Na początku roku szkolnego przed dwoma laty Aidan przykuł moją uwagę. Wcześniej był tylko kolejnym palantem, którego znałam od przedszkola. Wolałam starszych chłopaków, nawet jeśli oni nie woleli mnie.

Jednak Aidan wrócił z wakacji znacznie wyższy i bardziej pewny siebie niż inni chłopcy, których znałam. Dlatego się w nim zakochałam. Pewność siebie była taka seksowna. I dlatego właśnie, za każdym razem gdy zerkałam na niego poprzez klasę, ogarniało mnie to znajome uczucie przynależności i dumy. Ale nie ostatnio.

Po dwóch latach zaczynałam wreszcie dochodzić do wniosku, że nie był wcale tak pewny siebie, za jakiego pragnął uchodzić. Szybko wpadał w gniew. Nie mógł znieść, gdy ktoś rzucał mu wyzwanie. Ale kiedy przyglądałam się, jak urabia zebranych, niczym profesjonalista, jak pierwszaki nieśmiało odpowiadają na jego szeroki uśmiech, to doskonale pamiętałam, co zobaczyłam w nim wtedy.

Sawyer znowu położył łokieć na biurku i podparł podbródek dłonią. Już sprawiał wrażenie znudzonego. Rzucał mi spojrzenia z ukosa.

– Rozpoczynamy teraz najbardziej pracowity okres – powiedział Aidan. – Rozpaczliwie potrzebujemy ochotników, by projekty samorządu zostały urzeczywistnione. Nasza wiceprzewodnicząca, panna Gordon, zda nam teraz raport na temat wyborów króla, królowej i reszty dworu, które odbędą się za tydzień od najbliższego poniedziałku, oraz na temat projektu platformy, która weźmie udział w paradzie.

– I o balu – dodałam.

– Nie będzie balu – rzucił mi przez ramię. – Później wyjaśnię, teraz opowiedz o wyborach...

Kilka osób głośno wciągnęło powietrze, powtarzając: „Co?”. Inni mruczeli: „Co powiedział?”.

Przemówiłam w imieniu ich wszystkich, dając wyraz oburzeniu.

– Co chcesz powiedzieć przez to, że nie będzie balu?

– Pani Yates – skinął głową w stronę miejsca na tyłach klasy, a pani Yates odpowiedziała tym samym – poinformowała mnie przed zebraniem, że szkoła zamyka salę gimnastyczną z powodu remontu. Burza w zeszłym tygodniu poważnie uszkodziła dach. Sala nie jest już bezpieczna. To oczywiście zła wiadomość dla nas, ale jeszcze gorsza dla drużyn koszykówki. Szkoła musi wyremontować salę, zanim rozpocznie się sezon ich spotkań.

Will podniósł rękę.

Aidan go zignorował i mówił dalej.

– Wszyscy musimy wyjść na korytarze i zapewnić koszykarzy i ich fanów, że nasza szkoła stoi za nimi murem.

Posłałam gniewne spojrzenie potylicy Aidana. Zawsze używał tej metody przynęty z zamianą, gdy tylko chciał uniknąć nieprzyjemnej scysji, i odciągał uwagę ludzi (w tym moją), używając argumentu, który w ogóle nie dotyczył przedmiotu kłótni. Sezon koszykówki rozpoczynał się za sześć tygodni. Nie trzeba było likwidować balu. Ale doprowadzenie do tego, żeby się odbył, wymagałoby teraz sporych wysiłków, a Aidan nie chciał sobie zawracać głowy.

Ja chciałam.

– Pomocy – szepnęłam do Sawyera.

Aidan przeszedł już do następnego punktu zebrania, zapowiadając ponownie moją wypowiedź na temat wyborów.

– Przepraszam – zawołał Will z tyłu klasy. Coś takiego nie zdarzyło się jeszcze na żadnym zebraniu samorządu, na którym byłam. – Momencik. Moja klasa chce mieć bal.

Ze swojego miejsca nie widziałam twarzy Aidana, ale zauważyłam, jak się wyprostował. Miał zamiar usadzić Willa.

Sawyer patrzył na mnie spod zmarszczonych brwi, nie rozumiał, czego od niego chciałam.

– Poskarż się na nieprzestrzeganie protokołu, czy coś – szepnęłam, pokazując mu podręcznik. – Pani Yates nie powstrzymała Aidana przed przejściem do następnego punktu, widać, że też nie chce tego balu, ale nie mogą dyskutować z przepisami.

Wszyscy odskoczyli, gdy Sawyer uderzył młotkiem.

– Samorząd przyznaje prawo głosu panu Matthewsowi, maturzyście z klasy pana Franka. Proszę wstać, panie Matthews.

Dotąd nigdy żaden z przedstawicieli nie wstawał, żeby się wypowiedzieć. Byłam niemal pewna, że w przepisach nie ma nic na ten temat. Sawyer sprytnie to rozegrał. Na stojąco Will przewyższał Aidana o kilkanaście centymetrów, a kiedy jeszcze założył na piersi swoje muskularne ramiona, całym sobą dawał do zrozumienia, że lepiej, by nikt nie próbował go zakrzyczeć.

– Wciąż jestem tu nowy – zaczął Will z tym swoim nietypowym akcentem, zanim Aidan zdołał mu przerwać – ale odniosłem wrażenie, że ten doroczny bal jest w tej szkole wielkim wydarzeniem. Wszyscy w klasie pana Franka mówią tylko o tym, nie mogą doczekać się balu. Nie możemy po prostu go odwołać przy pierwszych trudnościach.

– Właśnie to zrobiliśmy – warknął Aidan. – A teraz usiądź, kiedy ja mówię.

Sawyer walnął młotkiem. Powinnam się do tego przyzwyczaić, ale znów podskoczyłam.

Aidan drgnął wyraźnie. Odwrócił się do Sawyera i wyrwał mu młotek z ręki.

– Nawet nie zaczynaj, De Luca – zagotował się. – Ty tu nie rządzisz, to ja jestem przewodniczącym.

– No to się zachowuj jak przewodniczący – powiedziałam.

Gniewne spojrzenie Aidana spoczęło teraz na mnie. Wytrzymałam jego wzrok zdeterminowana, by nie stchórzyć. Will, Sawyer i ja mieliśmy rację. Aidan się mylił.

I gdy tak na niego patrzyłam, wyraz jego twarzy się zmienił, furię zastąpiło coś innego: rozczarowanie. Zdradziłam go. W zeszłym tygodniu odbyliśmy długą rozmowę o tym, dlaczego ostatnio nam się nie układa. Rozumiał, że czasem się z nim nie zgadzam, ale chciał, byśmy te różnice omawiali prywatnie, prezentując przed szkołą jeden front: przewodniczący i jego wiceprzewodniczący.

Teraz złamałam tę zasadę. Nieważne, co zadecyduje samorząd, Aidan nie wybaczy mi, że sprzeciwiłam mu się publicznie.

I zupełnie mnie to nie obchodziło. Pokój między nami nie był wart tego, by puścić Aidanowi płazem jego dyktatorskie zagrywki.

– Nie mamy czasu, by to omawiać w trakcie półgodzinnego spotkania – powtórzył. – I nie ma o czym debatować. Decyzja została podjęta. Szkoła odwołała bal, bo nie ma gdzie go urządzić.

– Znajdziemy inne miejsce – powiedziałam.

– W ciągu dwóch tygodni?!

Wzruszyłam ramionami.

– Postawiłeś mnie na czele komitetu organizacyjnego. To już nasza sprawa, żeby przynajmniej spróbować.

Teraz już Aidan podniósł głos, zapomniał, że nie mieliśmy kłócić się publicznie.

– Czepiasz się tylko dlatego, że ciągle jesteś na mnie wściekła za...

– Daj mi to. – Sawyer wyciągnął rękę po młotek.

– Nie. – Aidan podniósł młotek nad głowę.

– Panie przewodniczący – powiedział Sawyer nieco ciszej tonem, jakim przemawia się do rozhisteryzowanego dziecka – pan nie może debatować nad tą kwestią.

– Oczywiście, że mogę. Jestem przewodniczącym.

– Właśnie. Zgodnie z podręcznikiem do obowiązków przewodniczącego należy prowadzenie zebrań i zagwarantowanie każdemu możliwości zabrania głosu. Jeśli chcesz wyrażać swoje opinie, na ten czas musisz zejść z katedry

– Jeśli ktokolwiek z nas jest na katedrze, to ty – warknął Aidan.

– Chodziło mi o to – Sawyer wywrócił oczami – że musisz ustąpić ze stanowiska na czas dyskusji i pozwolić Kaye przewodniczyć zebraniu.

– Nie ustąpię.

– No to musisz się zamknąć.

– Sawyer! – zawołała ostro pani Yates. Nie widziałam jej, bo Will nadal stał i ją zasłaniał, ale jej wysoki głos ciął niczym nóż. – Zakłócasz porządek.

– Wręcz przeciwnie, pani Yates – odkrzyknął Sawyer. – To przewodniczący zakłóca, próbując nagiąć cały samorząd do swojej woli. Grupa uczniów pani Patel wybrała mnie na swojego reprezentanta. W samorządzie otrzymałem stanowisko doradcy protokolarnego i moim obowiązkiem jest dbać o przestrzeganie procedur określonych rozporządzeniami samorządu. W przeciwnym wypadku uczeń może pozwać szkołę za naruszenie jego praw.

W sali zapanowała cisza, wszyscy czekali na odpowiedź pani Yates. Miałam głowę pełną straszliwych wizji na temat możliwego rozwoju wypadków. Pani Yates może poskarżyć się pani dyrektor Chen, że Sawyer nie zachowuje się z należnym szacunkiem. Mogli usunąć go z samorządu albo gorzej, ze stanowiska szkolnej maskotki. A wszystko dlatego, że chciał mi pomóc.

Pod blatem położyłam mu dłoń na udzie.

– Sawyer – odezwała się wreszcie pani Yates – kontynuuj, ale nie wolno ci mówić nikomu, żeby się zamknął.

– Zanotowano. – Sawyer udał, że zapisuje to polecenie, by nie zapomnieć, ale tak naprawdę narysował uśmiechniętą buźkę na podręczniku. – Aidan, jeśli naprawdę prowadzisz to zebranie, pozwól Willowi przedstawić pomysł ocalenia balu i poddaj go głosowaniu.

Aidan patrzył na Sawyera z wściekłością. Nagle z taką siłą rąbnął młotkiem w podstawkę na biurku pani Yates, że nawet Sawyer podskoczył.

A Sawyer takich wyzwań nie przyjmował na siedząco. Przytrzymałam go mocniej, sygnalizując w ten sposób, by pozostał na miejscu. Jeśli zdołałby przełknąć tę ostatnią zniewagę ze strony Aidana, to wygraliśmy.

Rozdział 2

POZOSTAŁE DWADZIEŚCIA MINUT SPOTKANIA wydawało się ciągnąć w nieskończoność. Ale Aidan przestrzegał teraz procedur, przynajmniej doszłam do takiego wniosku, bo Sawyer już nie protestował. Zanim rozległ się dzwonek i mogliśmy udać się na lunch, samorząd zdecydował, że bal nie zostanie odwołany, za to ja stanę na czele komitetu odpowiedzialnego za przeniesienie balu.

I nadal będę przewodzić komitetowi odpowiedzialnemu za wybory króla i królowej balu.

I temu odpowiedzialnemu za udekorowanie platformy. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego Aidan tak protestował przeciwko kolejnym projektom samorządu, skoro całą pracę i tak zwalał na mnie.

Gdy reprezentanci opuścili salę, Sawyer wstał i się przeciągnął. Po czym pochylił się nade mną i szepnął mi do ucha:

– Tworzymy niezły zespół. Może po prostu źle zaczęliśmy naszą znajomość.

– Przez dwa lata?! – spytałam.

Otworzył usta, żeby zripostować, ale zmilczał. Aidan minął biurko pani Yates w drodze do drzwi. Nie odezwał się do mnie ani słowem.

W klasie poza nami został jedynie Will.

– Dzięki, że stanęliście po mojej stronie – powiedział, zatrzymując się przy biurku.

– Dzięki, że stanąłeś po naszej – odpowiedziałam. Wstałam i zaczęłam zbierać swoje rzeczy, które przemieszały się trochę z rzeczami Sawyera. Część segregatora przygniotły pootwierane książki.

– Mnie nie chodzi tylko o tańce – wyjaśnił Will. – Ludzie cały czas o tym mówią i Tia opowiadała, jak świetnie bawiliście się rok temu. Oczywiście... – Rzucił Sawyerowi spojrzenie z ukosa.

Wiedziałam, o co chodzi. Sawyer i Tia zabawiali się ze sobą raz na jakiś czas, dopóki nie zaczęła spotykać się z Willem. Zeszłoroczny bal był właśnie jednym z takich razów. Will za późno zorientował się, co za temat poruszył.

– Świetnie się bawiliśmy – potwierdziłam szybko, zanim Sawyer zdążył zrobić jakąś kąśliwą uwagę. – Chodźcie. – Poprowadziłam ich w kierunku drzwi.

– Byłem przewodniczącym samorządu w Duluth. – Will wyszedł za nami, zamykając klasę. Nauczyciel po drugiej stronie korytarza rzucił nam spojrzenie spod zmarszczonych brwi. Will zniżył nieco głos. – To znaczy miałem być przewodniczącym, ale się przeprowadziliśmy. Wiem, co powinien robić przewodniczący, i Aidan tego nie robi. Czasami trzeba wstać i powiedzieć: nie robisz tego, jak się należy.

Myślałam, że Sawyer wytknie Willowi to „robić, jak się należy”. Wprawdzie przestał wyśmiewać się z Willa za jego plecami, ale wydawało mi się, że nie przepuści okazji, by zrobić jakąś uwagę twarzą w twarz. A jednak nie skomentował.

– Gdyby burza zniszczyła salę całkowicie, to wszystkie okoliczne biznesy zaraz pognałyby do nas z forsą – burknął zamiast tego. – I problem byłby rozwiązany. Urządzenie balu zrobiłoby im reklamę. Ale nikt nam nie pomoże z cieknącym dachem.

– Przeciekanie to żadna reklama – zgodził się Will. – Zapisałem się do komitetu odpowiadającego za bal i chcę pomóc, ale jeśli chodzi o pomysły, gdzie ten bal urządzić, to na mnie nie macie co liczyć. Wciąż nie znam miasta wystarczająco dobrze.

– Czy Crab Lab nie ma też sali bankietowej kawałek dalej? – spytałam Sawyera. – Jedna z asystentek mojej matki wyprawiała tam wesele. Nie mógłbyś jakoś ugadać właściciela, żeby wynajął nam salę za jakieś niewielkie pieniądze? Albo jeszcze lepiej za darmo?

– Sala jest już zarezerwowana w tym terminie – odparł.

– To dopiero za dwa tygodnie – przypomniałam mu. – Nauczyłeś się planu imprez w Crab Lab na pamięć?

– Odbywa się tam spotkanie absolwentów po meczu – wyjaśnił. – Właściciel proponował mi pracę kelnera. Odmówiłem z uwagi na bal. Mam doskonałą pamięć do tych momentów, kiedy musiałem odrzucić zarobek.

Sawyer często pracował jako kelner. Kiedy większa część klasy spędzała wolny czas na plaży, Sawyer znikał, bo musiał pracować. I choć pomógł mi w trakcie zebrania uratować bal, przynajmniej tymczasowo, to zaskoczyło mnie, że impreza była dla niego ważna na tyle, by zrobić sobie wolne.

I całkowicie irracjonalnie byłam zazdrosna. Gdy zatrzymaliśmy się, czekając, aż idący przodem Will otworzy nam drzwi do stołówki, odwróciłam się w stronę Sawyera z pytaniem.

– Kogo zabierasz na bal?

Spojrzał na mnie, otwierając usta ze zdumienia.

– Ciebie! – wykrzyknął, jakby była to najbardziej oczywista odpowiedź na świecie, a ja okazywałam wyjątkową bezczelność, żartując sobie z tej kwestii. Wmaszerował do stołówki.

Will wciąż trzymał drzwi, patrząc to na mnie, to na Sawyera ze zdziwieniem. Wyraźnie nie rozumiał dziwnych zwyczajów panujących na Florydzie.

– Dobrze by było, gdybyśmy mogli urządzić sobie burzę mózgów w weekend – powiedziałam mu, udając, że wymiana zdań z Sawyerem nie miała miejsca. – Popytaj ludzi w trakcie lunchu i tych w autobusie orkiestry. Może zbierzesz jakieś pomysły. I może wymyślimy coś przed kolejnym zebraniem.

– Niezły pomysł – zawołał za mną, gdy już ruszyłam do części pomieszczenia przeznaczonej dla nauczycieli.

Aidan, pani Yates i ja po ostatnim zebraniu samorządu jedliśmy lunch przy końcu nauczycielskiego stołu, omawiając projekty takie jak bal. Jedyną gorszą rzeczą od lunchu w towarzystwie wściekłego na mnie Aidana był lunch w towarzystwie Aidana i pani Yates, której, sądząc po jej minie, nie podobał się przebieg zebrania. Ale byłam wiceprzewodniczącą, wyprostowałam się więc i podeszłam do nich.

Byli pogrążeni w rozmowie. Starając się nie przeszkadzać, przewiesiłam torbę przez oparcie krzesła obok Aidana. I tak oboje na mnie popatrzyli.

– Przepraszam, nie wiedziałam, że mamy spotkanie, przyszłabym wcześniej. Tylko wezmę sałatkę i zaraz...

– To prywatna rozmowa – przerwała mi pani Yates.

– O. – Tylko tyle mogłam powiedzieć. Zażenowanie zamrowiło mnie w policzkach, zsunęłam pasek torby z oparcia i wycofałam się na drugi koniec stołówki, ku bezpieczeństwie, jakie dawały mi Tia i Harper wraz z resztą przyjaciół. Kiedy w końcu usiadłam z sałatką, przerzucali się już pomysłami co do tego, gdzie urządzić bal. Przewodził im Will, który raz jeszcze opowiedział, jak wściekły był na Aidana, że ten nie robi, co się należy.

Słuchałam i czekałam, aż wymyślą coś niesamowitego. Tym razem milczałam. Wciąż jeszcze bolało mnie to, jak pani Yates powiedziała, że nie ma już dla mnie miejsca przy stole dla dorosłych, i zastanawiałam się, czym na to zasłużyłam. Ostatnimi czasy Aidan doprowadzał mnie do furii, ale pewnie działo się tak z uwagi na to, że przechodziłam fazę niedojrzałości. Coś jak napad tremy przed ślubem. Niemal od razu jak tylko zaczęliśmy ze sobą chodzić, zrozumieliśmy, że byliśmy sobie przeznaczeni. Całe lata planowaliśmy razem składać papiery do Columbii. Gdy Aidan mnie irytował, musiałam odetchnąć głębiej, zanim się odezwałam, tak jak kazała mi to robić matka za każdym razem, gdy jej pyskowałam, i upewnić się, że problem istotnie leżał po jego, a nie po mojej stronie.

W głębi duszy wiedziałam, że to ja miałam problem. Wszystko z powodu tego całego zamieszania przy Plebiscycie Najlepszych. Pierwszego dnia szkoły samorząd przeprowadził wybory obejmujące uczniów najstarszych klas. Byliśmy przekonani, że Harper i nasza szkolna gwiazda, rozgrywający Brody, otrzymali tytuł Byliby Idealną Parą. Gdybym to ja pilnowała wyborów, nigdy nie doszłoby do pomyłki. I choć nominalnie nadal stałam na czele komitetu wyborczego, pani Yates nie pozwoliła mi liczyć głosów. Byłam uczennicą najstarszej klasy i miałam konflikt interesów.

A beze mnie na straży zagubione młodziaki spieprzyły całe wybory. Powiedzieli, że razem z Aidanem wygraliśmy w kategorii Skazani Na Sukces. To brzmiało całkiem prawdopodobnie. On był przewodniczącym. Ja wiceprzewodniczącą.

Natomiast nie miało zupełnie sensu, że razem z Sawyerem Bylibyśmy Idealną Parą.

Kiedy odkryłam pomyłkę, pani Yates kazała mi powiedzieć Brody’emu i Harper, że tak naprawdę nie zdobyli tytułu, ale nie wolno mi było nikomu innemu wyjawić prawdy. Każda osoba w klasie mogła dostać tylko jeden tytuł, zatem jeden błąd powodował efekt kuli śnieżnej. Niemal każdy tytuł okazywał się niewłaściwy. A skoro Harper zrobiła już zdjęcia i wysłała je do albumu rocznika, pani Yates nie chciała wszystkiego odkręcać. Nawet Sawyer nie został dopuszczony do tajemnicy.

A już na pewno nie Aidan.

Harper i Brody zaczęli ze sobą chodzić tylko dlatego, że byli ciekawi, dlaczego właściwie ludzie widzieli w nich idealną parę. Cieszyłam się, że zdołali jakoś przepracować swoje problemy po tym, jak powiedziałam im prawdę, i nadal ze sobą byli. Stanowili wyjątkowo uroczą parę, nawet jeśli częściowo urok ten brał się z tego, że tak bardzo do siebie nie pasowali.

Teraz ja doświadczałam tych samych uczuć, co Harper, gdy dowiedziała się, że zestawiono ją z Brodym. Zobaczyła Brody’ego w zupełnie nowym świetle i chciała spróbować, bo uwierzyła, że według innych to miało się udać. Różnica między nami polegała na tym, że Harper została wprowadzona w błąd, w moim przypadku o błędzie nie mogło być mowy. Wcale nie byłam wraz z Aidanem Skazana Na Sukces. To Angelice, podłej i przebiegłej, przypadł ten zaszczyt.

Maturzyści uznali, że Sawyer i ja powinniśmy być razem.

I ja też zaczynałam tak myśleć.

Co było głupie, bo w całych tych wyborach chodziło jedynie o zdjęcia do szkolnego albumu. Aidan i ja mieliśmy razem pójść na studia na Uniwersytecie Columbia, poświęcić trochę czasu na umocnienie kariery w bankowości w Nowym Jorku, a potem wziąć ślub. Po trzech latach powtarzania, że tak właśnie wyglądał mój plan na życie, dopuszczenie myśli, żeby klasowe wybory wywróciły wszystko do góry nogami, świadczyło wymownie o moich zdolnościach do podejmowania decyzji.

Podobnie jak obsesyjne myślenie o Sawyerze. Siedział po przeciwnej stronie stołu i atakował wielką porcję sałatki z apetytem siedemnastoletniego na wpół zagłodzonego weganina. Kiedy się zorientował, że się na niego gapię, postukał w zegarek, a potem uniósł rękę i poruszył wszystkimi pięcioma palcami. Znaczyło to, że spotykamy się przy busie czirliderek o piątej i pojedziemy na mecz razem, dokładnie tak jak mu (nie) obiecałam.

Nie mogłam się doczekać.

***

Aidana już nie zobaczyłam. Zazwyczaj czekał w swoim wozie, aż skończę trening po lekcjach. Dzisiaj jednak na parkingu nie zobaczyłam jego samochodu. I choć byłam na niego zła, to jego nieobecność pozostawiła mnie z uczuciem pustki. Wsiadłam do własnego rozpalonego słońcem auta i pojechałam do domu.

Po drodze doszłam do wniosku, że właściwie powinnam się spodziewać, że Aidan nie spotka się ze mną po szkole. Przez pierwsze dwa lata naszego związku Aidan starał się widywać ze mną przy każdej okazji, nawet jeśli mieliśmy dla siebie zaledwie kilka minut: przed szkołą, między kolejnymi zajęciami. Ale ostatnio czekał na mnie coraz rzadziej. A kiedy już proponował, że podwiezie mnie do szkoły, odpowiadałam, że wolę pojechać swoim samochodem, na wypadek gdybym chciała gdzieś pojechać po lekcjach. Nie chodziło o żadne konkretne plany, po prostu jadąc z nim, straciłabym część kontroli nad sytuacją.

Nigdy się nie wystawialiśmy, wiedziałam więc, że zobaczę go po meczu, tak jak to zaplanowaliśmy. Zazwyczaj „oglądaliśmy telewizję” u mnie w domu, bo moi rodzice nigdy nam nie przeszkadzali, ale dziś późnym wieczorem jechali na lotnisko po mojego brata. Barrett wracał z uczelni, by spędzić jeden z nielicznych weekendów w domu. Mogłam się założyć, że wrócą w niewłaściwym momencie i w samym środku sesji pieszczot z Aidanem, więc zamiast tego zamierzałam spędzić noc u Harper. Aidan miał mnie zawieźć na pas plaży należący do jej dziadka, byśmy mogli „pooglądać ocean” przez pół godziny, a potem podrzucić do niej do domu.

Myśląc o Aidanie, zatrzymałam się przed znakiem stopu. Gigantyczne dęby wodne wyciągały nade mną gałęzie ociekające oplątwą. Domy przy tym fragmencie głównej ulicy były brzydkimi budynkami o zazębiających się poziomach, typowymi dla lat siedemdziesiątych, postawione równolegle do jezdni, co robiło wrażenie, jakby wypinały się na całą historię tego miejsca. Aidan mieszkał w budynku, na wysokości którego się zatrzymałam. Podwórko przed domem stanowił trawnik, zielonej płaszczyzny nie przełamywało ani jedno drzewo. Stare dęby wznosiły się jedynie na granicach trawnika. Za każdym razem gdy tamtędy przejeżdżałam, od czasu gdy Aidan dostał prawo jazdy, sprawdzałam, czy jego samochód stoi na podjeździe.

Tym razem nie stał.

Ale dziś wieczorem będę z Aidanem w jego samochodzie, jadąc w przeciwnym kierunku, ku plaży. Trzy razy jak dotąd jechaliśmy w tamtą stronę. Za każdym fantazjowałam, jak to ten następny będzie lepszy od poprzedniego. Wyobrażałam sobie, jak to Aidan nagle stanie się czułym kochankiem. Jak zadba, bym czerpała z tego taką przyjemność jak on. A po wszystkim nie zaczniemy się kłócić, czy naprawdę zasłużyłam na dwa punkty więcej niż on z ostatniego wypracowania z angielskiego.

Tym razem jednak nie fantazjowałam. Z nagłą jasnością uświadomiłam sobie, jak będzie wyglądało to nasze wspólne pół godziny. Będziemy się kochać. Ja będę czuła się jak chodząca porażka, bo w żaden sposób nie będę umiała obudzić w sobie podniecenia, jakie powinna czuć dziewczyna po tym, jak posunęła się tak daleko z chłopakiem, z którym od trzech lat jest w poważnym związku.

Poczułam mdłości i doskonale wiedziałam dlaczego.

Oparłam czoło o kierownicę.

– Sawyer, niech cię szlag! – szepnęłam. Ciężko było obsadzać Aidana w roli bohatera po tym, jak się dowiedziałam, że koledzy i koleżanki z klasy to Sawyera uznali za najlepszego chłopaka dla mnie. I jeszcze po tym, jak szepnął do mnie na zebraniu samorządu. Sytuacja nie kojarzyła się jakoś z seksem, a jednak całe moje ciało stanęło w ogniu. Mogłam sobie tylko wyobrażać, co by mówił, gdyby choć raz zdybał mnie sam na sam.

Samochód za mną zatrąbił.

Ruszyłam.

Gdy skręciłam na podjazd prowadzący do domu, uświadomiłam sobie, że Aidan dotarł tu przede mną. Co więcej, zajął moje miejsce parkingowe. Musiałam zatrzymać się przy drzwiach wejściowych, jak gość. Zanim wysiadłam, sprawdziłam jeszcze telefon, żeby upewnić się, że nie wysłał mi jakiejś wiadomości. Nic.

Przepełniona nieufnością, wspięłam się na schody szerokiej frontowej werandy i otworzyłam drzwi. Owionął mnie zapach świeżo pieczonych ciasteczek z masłem orzechowym – specjalności mojej matki i ulubionego przysmaku Barretta. Przeszłam przez marmurowy hol, salon, prosto do kuchni.

Aidan siedział tam nad talerzem ciasteczek i szklanką mleka.

– Cześć – powiedział bez entuzjazmu.

– No hej – odpowiedziałam równie lakonicznie. Obeszłam bar od strony kuchni i zatrzymałam się przed Aidanem. – Co tu robisz?

Kiwnął głową w stronę gabinetu mojej matki.

– Prosiłem cię już dwa razy, żebyś się dowiedziała, co z listem polecającym od twojej mamy, ale ty ciągle zapominasz. Wspomniałaś, że ma dziś wolne popołudnie, bo przyjeżdża Barrett, no to pomyślałem, że ją złapię. Czasem, jak chcesz, żeby coś zostało zrobione dobrze, musisz to zrobić sam.

Słyszałam wyraźną nutę oskarżenia w jego głosie. Był na mnie zły za to, co wydarzyło się na zebraniu samorządu. Nie mogłam jednak zrozumieć, co jego zdaniem zrobiłam źle. To on nie przestrzegał procedur.

Ale nie poruszyłam tego tematu. Bardziej interesowało mnie, co on tu naprawdę robi.

– Papiery na uniwersytet można zacząć składać dopiero za półtora miesiąca – przypomniałam mu.

– Nie chcę czekać do ostatniej chwili. Jestem na to zbyt odpowiedzialny.

I znów wiedziałam, że o coś mnie oskarża, ale nie byłam pewna, o co. Ocalenie balu to ze mnie robiło osobę bardziej odpowiedzialną, nie z niego.

Położyłam torbę na blacie, żeby mu przypomnieć, że to jest mój dom.

Zadziałało. Chyba dopiero teraz naprawdę na mnie spojrzał.

– Chodzi o to, że bez tego listu nie mam szans na Columbię – zmienił ton. Zazwyczaj mówił ze swadą polityka, nawet gdy byliśmy sami. Ale czasami przestawał udawać i pozwalał mi zobaczyć chłopaka, który krył się pod tym wszystkim.

– Wiem – powiedziałam cicho. Była to moja odruchowa reakcja na te niby przeprosiny Aidana.