Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:

THE ONE THAT GOT AWAY

Redakcja językowa: Agnieszka Niegowska

Projekt okładki: DEERHEAD Pola Raplewicz, Daniel Rusiłowicz

Zdjęcia na okładce: © olillia / Shutterstock

Korekta: Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Text copyright © Melissa Pimentel 2017

Original English language edition first published by Penguin Books Ltd, London.

The author has asserted her moral rights. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-553-4

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Teraz

Była poniedziałkowa noc. Odsunięte na bok mojego biurka resztki sałatki Cezar z kurczakiem powoli podsychały, a stojąca przy moim lewym łokciu kawa – już piąta tego dnia – dawno zdążyła wystygnąć. Spojrzałam na zegar w rogu ekranu: 21.23. Nie było szans, żebym wyszła z pracy przed północą.

– Mogę ci w czymś pomóc?

Podniosłam wzrok i zobaczyłam nad sobą Jennifer, asystentkę działu obsługi klienta. Kiedy zaledwie kilka tygodni wcześniej zaczęła u nas pracę, miała rumiane policzki i zdrowy wygląd kogoś, kto całe życie spędził na farmie (choć w jej przypadku tą farmą było Yale). Wystarczył jednak niecały miesiąc, a jej skóra już nabrała niezdrowego koloru świadczącego o niedoborze witaminy D. Wezbrało we mnie poczucie winy: była niczym niewinne jagniątko, powoli i metodycznie strzyżone przez wielkie miasto.

– Nie, mam wszystko. Dzięki. – Przyjrzałam się jej uważnie. Miała usta pomalowane szminką. Czerwoną szminką. – Wychodzisz gdzieś dzisiaj? – zapytałam.

– Skądże! – odpowiedziała, nerwowo pociągając za złoty łańcuszek na szyi. – To znaczy, tak jakby… Coś tam planowałam, ale mogę zostać tak długo, jak długo trzeba.

Zwróciłam uwagę, że miała na sobie sukienkę w kwiatki, która podkreślała jej smukłą talię. Nie ulegało wątpliwości, że wybierała się na randkę.

– Nie przejmuj się mną – powiedziałam. – Naprawdę, nie musisz tu ze mną siedzieć. Na którą jesteś umówiona?

Przestąpiła z nogi na nogę, próbując zachowywać się zwyczajnie.

– Hmm, właściwie to jestem już spóźniona dwadzieścia minut…

– To co tu jeszcze robisz? Idź! – ponagliłam.

Spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami i uśmiechnęła się serdecznie.

– Na pewno?

– Oczywiście.

– O Boże, bardzo ci dziękuję! – powiedziała, podchodząc do swojego biurka po torebkę. – Naprawdę, bardzo to doceniam. Obiecuję, że jutro przyjdę skoro świt.

– Wyluzuj, wszystko w porządku. Wyjeżdżam i nie będzie mnie do końca tygodnia, ale cały czas będę kontaktować się mailowo, więc informuj mnie o wszystkich poważniejszych kryzysach. Miejmy nadzieję, że większość spraw uda mi się dopiąć jeszcze dziś.

Jennifer zawahała się.

– Jesteś pewna, że sobie ze wszystkim poradzisz? Naprawdę mogę zostać. – Była już praktycznie jedną nogą za drzwiami.

– Wiem, wiem, ale dam sobie radę. Serio.

– Okej, cóż… to udanej podróży! Daj znać, jakbyś czegoś potrzebowała!

– Jasne. Jeszcze jedno, Jenn.

– Tak?

– Świetnie wyglądasz.

Rozpromieniona zniknęła za drzwiami. Usłyszałam jeszcze stuk jej obcasów na schodach i dźwięk zamykanych z rozmachem drzwi przeciwpożarowych.

Westchnęłam i wróciłam do jednej z moich oznaczonych różnymi kolorami rozpisek. Pracowałam nad dużą kampanią cyfrową dla oferującej tanie przeloty firmy Spike, którą niedawno dotknęła prawdziwa plaga skandali związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem: salmonella w posiłkach serwowanych podczas lotów, zawodne pasy dla dzieci, ale wszystkim i tak utkwiła w pamięci historia z myszami, które przegryzły okablowanie podczas lotu do San Jose. Postanowiliśmy więc zmienić im hasło reklamowe na „Linie lotnicze dla żądnych przygód” i dodać materiały filmowe nakręcone przy użyciu kamerki GoPro przez różnych wariatów, a to skaczących z budynków, a to w głąb jaskiń. W tej chwili bowiem tylko wariat mógł dobrowolnie zdecydować się na skorzystanie z ich usług…

Moje osobiste poglądy na temat igrania z bezpieczeństwem pasażerów były bez znaczenia, ponieważ zyski z obsługi firmy Spike stanowiły poważną część dochodu BluFly i ich kampania po prostu musiała przebiegać gładko. W związku z tym od ponad trzech tygodni pracowałam po szesnaście godzin dziennie, najmarniej, o każdej porze dnia i nocy odbierając telefony od mojego podenerwowanego szefa. Tydzień wcześniej nabawiłam się tiku nerwowego w jednym oku, który teraz tylko się nasilał. No i oczywiście w najgorszym możliwym momencie musiałam wziąć tydzień urlopu, aby polecieć na północ Anglii, ponieważ moja siostra uparła się, żeby wziąć ślub w zamku (co w zasadzie, jeśli się znało Piper, nie było żadnym zaskoczeniem). Dolaniem oliwy do ognia było zaś to, że miał tam być również mój były chłopak. Tylko Piper mogła wyjść za najlepszego przyjaciela jedynego człowieka na świecie, którego nie chciałam więcej widzieć. W każdym razie nie miałam nawet czasu, żeby wywoskować sobie nogi przed wylotem.

Na moim telefonie pojawiła się nowa wiadomość.

„Zamierzasz mnie jutro wystawić?”.

To od mojej najlepszej przyjaciółki, Jess, która dwa lata temu przeniosła się wraz z mężem i synkiem w dzicz New Jersey, a którą od tamtej pory odwiedziłam aż trzykrotnie. Wiem, wiem. Jestem okropną najlepszą przyjaciółką. Jess nie omieszkała mnie o tym poinformować. Kolejna wiadomość.

„Pozwól, że ujmę to inaczej. NIE WAŻ SIĘ MNIE JUTRO WYSTAWIĆ! Nie chcesz wkurzyć ciężarnej, bo ona Cię rozwali”.

Obiecałam jej, że w drodze na lotnisko wpadnę do niej, ale, prawdę powiedziawszy, zamierzałam się jakoś od tego wykręcić i spędzić ranek w biurze. Jednak widząc te wiadomości, zrozumiałam, że jestem ugotowana.

„Oczywiście, że przyjeżdżam! Nie mogę się doczekać :*”.

Położyłam telefon na biurku i wróciłam do moich rozpisek. Kątem oka dostrzegłam, że ekran telefonu ponownie błysnął.

„Kłamiesz, ale i tak Cię kocham. Daj znać, którym pociągiem przyjedziesz, a ja i Noah Cię odbierzemy :*”.

Upiłam łyk zimnej kawy i skrzywiłam się. Do północy, powiedziałam sobie w myślach. Zostanę tylko do północy.

Obudziło mnie sztuczne cykanie świerszczy. Oczy jeszcze nie chciały mi się otworzyć na dobre, kiedy w ciemnościach po omacku szukałam telefonu. 6.30. Wydałam z siebie żałosny jęk. Rozważałam możliwość ponownego zamknięcia oczu i ponownego, delikatnego zanurzenia się w sen, ale nad małą niebieską kopertą na moim iPhonie unosiła się złowroga czerwona liczba: 57 nowych, nieprzeczytanych maili. Biuro w Szanghaju pracowało w pocie czoła, kiedy ja spałam. Niechętnie stuknęłam w ikonkę palcem wskazującym i zaczęłam przeglądać długą listę mniejszych oraz większych katastrof, które będą wymagały naprawy… Czułam, jak ucisk w klatce piersiowej nasila się z każdym przesunięciem palca.

6.37. Czas wstawać. Spuściłam nogi z łóżka i nagle pożałowałam, że przed pójściem spać zażyłam zolpidem. Osłoniłam oczy przed słońcem, które wlewało się teraz przez okno, i siedziałam przez chwilę, przeglądając w myślach, co miałam tego dnia do zrobienia: siłownia, pociąg, Jessica, samolot. Anglia. Mój były. Jęknęłam po raz kolejny i rzuciłam poduszce tęskne spojrzenie.

Zmusiłam się, żeby wstać. O siódmej miałam zajęcia z Jeffem, który jeśli tylko się spóźnię, każe mi zrobić dodatkową serię wyskoków, przysiadów i pompek. Od ponad trzech i pół roku, a dokładniej rzecz biorąc, odkąd okazało się, że nie jestem w stanie wciągnąć sukienki z college’u powyżej kolan, wszystkie czwartkowe poranki spędzałam z Jeffem. Dni i noce przesiedziane za biurkiem nie pozostawały bez konsekwencji, na co jedynym lekarstwem było poddawanie się karze aplikowanej przez Jeffa w wymiarze dwóch treningów tygodniowo oraz częste bieganie nad rzeką jeszcze przed świtem. To było okrutne. I nie miało końca. Wydawało się bowiem, że jestem na to skazana do końca życia. Dlaczego z ćwiczeniami nie może być tak jak z pieniędzmi albo z kartą w Starbucksie, na której gromadzi się punkty, a później wydaje je przez resztę swoich dni? Tymczasem odkryłam, że wystarczył zaledwie tydzień przerwy, aby moje płuca wróciły do poprzedniego stanu, a tyłek zaczynał ciążyć ku dołowi. No więc cały czas musiałam walczyć.

Poczłapałam do łazienki i włączyłam światło, skrzywiłam się i postanowiłam jednak je wyłączyć. Szczotkowanie zębów w ciemnościach wydawało mi się znacznie bezpieczniejsze i bardziej ludzkie. Umyłam twarz, uczesałam się w kucyk, wciągnęłam na siebie strój fitnessowy, który poprzedniej nocy starannie sobie przygotowałam, i zaparzyłam kawę. Zegar na kuchence wskazywał 6.48 – miałam dodatkowe dwie minuty. Pościeliłam łóżko i po raz kolejny upewniłam się, że spakowałam wszystko, w tym jaskrawozielony koszmarek, który Piper wybrała dla mnie jako swojej druhny. Prosto z siłowni szłam na pociąg i nie mogłam sobie pozwolić, by się po coś wracać.

Upewniwszy się, że spakowałam sukienkę, buty, przybory do makijażu i zolpidem, rzuciłam ostatnie spojrzenie na mieszkanie. Było maleńkie, ale moje własne – pierwsze, na które było mnie stać w mieście. Nadchodzi taki czas w życiu singla, kiedy trzeba zamieszkać samemu, ponieważ wszyscy potencjalni współlokatorzy są zaburzeni lub chorzy psychicznie. Codzienne dojeżdżanie do pracy z Bay Ridge – gdzie mieszkałam przez ostatnie siedem lat, odkąd wyprowadziłam się z mieszkania w Sunset Park, które wynajmowałam razem z Jess – było straszne, choć zdecydowanie gorsze okazało się to, że czułam się najstarszą i najnudniejszą osobą w dzielnicy. Kiedy na miejsce Lena – starego, marudnego barmana w pubie McDougall’s – przyszedł uśmiechający się złośliwie dwudziestotrzylatek w hipsterskim podkoszulku, przygotowałam zestawienie swoich finansów i zadzwoniłam do agencji nieruchomości: musiałam przeprowadzić się na Manhattan, gdzie choć biedna, przynajmniej byłam młoda. (Nawet kiedy okazało się, że uczucie biedy przyćmiewa blaski młodości, było warto).

Moje nowe mieszkanie – maleńkie i niewiarygodnie drogie – znajdowało się w dawnej kamienicy czynszowej w East Village, ale było mnie na nie stać (ledwo) dzięki temu, że niedawno awansowałam na stanowisko account directora. Było też piękne – odsłonięta cegła na ścianach i wysokie sufity – i aby to podkreślić, powoli wymieniałam moje dawne graty z Ikei na stylizowane na stare meble, które jakiś spryciarz skupował pewnie na wyprzedażach garażowych w Michigan i odsprzedawał za niebotyczną cenę miejskim dorobkiewiczom takim jak ja.

Zbiegłam ze schodów i wypadłam na ulicę. Poranek zachwycał: niebo było nieskazitelnie błękitne, nie było jeszcze śladu duchoty, która niezawodnie pojawi się później w ciągu dnia, na ulicach nie walały się śmieci i inne pozostałości po poprzedniej nocy, ponieważ dopiero co przeszli tamtędy sprzątacze. W drodze, sącząc kawę, przysłuchiwałam się dźwiękom budzącego się miasta: podciągane metalowe rolety, wiadra wody wylewane na chodniki, stygnące silniki samochodów, którymi biznesmeni przyjechali na śniadanie. Weszłam do siłowni dokładnie o 6.59, a tam jak zwykle powitał mnie zapach potu, chloru i drogiego odświeżacza do powietrza.

Na mój widok podniósł się duży muskularny mężczyzna o stożkowatej głowie z sadystycznym uśmiechem na twarzy: Jeff.

– Dzień dobry, Ruby – powiedział. – Gotowa na wycisk?

– Raczej nie – odparłam, ale to nie miało najmniejszego znaczenia, ponieważ nie dało się tego uniknąć.

Oblewając się potem, przetrwałam zwykłą serię coraz cięższych i coraz bardziej dziwacznych ćwiczeń, podczas gdy Jeff stał nade mną, od czasu do czasu wywrzaskując coś, co uważał pewnie za zachętę, co tymczasem moim zdaniem podpadało raczej pod znęcanie się.

– Niżej! Głębiej! Szybciej! Mocniej!

Pozbawione kontekstu słowa brzmiały, jakby reżyserował amatorskie porno. Zamknęłam oczy i skupiłam się na kawie i bajglu, które oczekiwały mnie w ramach nagrody, rozważając równocześnie, nie po raz pierwszy, ironię losu, która sprawiała, że musiałam ciężko trenować, żeby moje ciało choć trochę wyglądało tak jak wtedy, kiedy miałam dziewiętnaście lat i żywiłam się cheetosami, dietetyczną colą, plasterkami czegoś, co przypominało, ser i tanią wódką. Odepchnęłam tę myśl od siebie i wykonałam kolejne powtórzenia. Ćwiczę, żeby być silna i zdrowa, powiedziałam sobie, a nie chuda. (No dobra, przyznaję się, że o to też mi trochę chodziło).

Trening, oprócz tego, że pozwalał mi na zjedzenie bajgla bez poczucia winy, przynajmniej na chwilę rozluźniał ciasny supeł niepokoju, który stale czułam w okolicach mostka – niczym maleńki, trzepoczący ptaszek o bardzo ostrym dzióbku – odkąd dostałam awans. Z każdym przysiadem ucisk malał, aż pod koniec godziny ustępował zupełnie. Dzisiaj było to szczególnie przydatne, uwzględniając dodatkowy bagaż obaw związanych z podróżą/ślubem/rodziną/byłym facetem.

– Jeszcze jedna seria i koniec – powiedział Jeff, prężąc przed lustrem bicepsy, podczas gdy ja robiłam wykroki z obciążeniem.

Zdławiłam w sobie chęć, żeby walnąć go w głowę ciężarkiem.

Po skończonych ćwiczeniach, prysznicu i przybraniu właściwego sobie wyglądu poszłam do metra, ciągnąc za sobą hałasującą walizkę na kółkach. Miasto zdążyło już pozbyć się ostatnich resztek snu i tętniło teraz życiem, musiałam więc przepychać się pod Birdbath Bakery przez tłum rządny cronutów – a mówią, że nikt już nie jada glutenu (oprócz mnie). Ominęłam kobietę próbującą uwolnić obcas spomiędzy kratki, bezdomnego pchającego wózek pełen rozczłonkowanych manekinów oraz grupkę skacowanych studentów i zeszłam na stację przy Drugiej Alei.

Podróż metrem jak zawsze była pełna zapachów, dźwięków i kończyn współpasażerów. Zazwyczaj unikam tego jak mogę – do pracy mam blisko, więc robię sobie spacer – ale raczej nie mogłam pieszo pokonać odległości ponad trzydziestu przecznic, która dzieliła mnie od dworca Penn Station, a podróż taksówką w meandrach porannych korków trwałaby dwa razy dłużej. Wepchałam się do zatłoczonego wagonu linii F, wzbudzając powszechny gniew, ponieważ w godzinach szczytu ośmieliłam się podróżować z walizką, i przybrałam wyraz twarzy mówiący „Nie zadzieraj ze mną” (połączenie nudy, nieprzystępności i ukrytej groźby). Znalazłam (na szczęście) skrawek wolnej podłogi i kolejne dwadzieścia minut spędziłam z iPhonem w ręku – podczas mojego treningu dostałam trzynaście nowych maili – usiłując nie zwracać uwagi na koszmarny zapach dochodzący od mężczyzny stojącego tuż obok mnie. Spojrzałam na niego kątem oka: wyglądał normalnie, można powiedzieć nawet, że był przystojny – około czterdziestki, z urzekającą czupryną siwiejących włosów, w dobrym garniturze – ale pachniał, jakby tarzał się w czosnku i mokrej psiej sierści.

Przyjrzałam się mu uważniej, ponieważ wydał mi się znajomy… Może kiedyś z nim pracowałam? Może chodzimy do tej samej siłowni? I wtedy sobie przypomniałam: w zeszłym miesiącu wymieniłam z nim kilka wiadomości na portalu randkowym OkCupid. Nawet się umówiliśmy, ale w ostatniej chwili musiałam odwołać z powodu kryzysu w pracy.

Poczułam na sobie jego spojrzenie i zaczęłam usilnie wpatrywać się w ekran telefonu.

Błagam, tylko sobie mnie nie przypomnij – modliłam się w duchu. Proszę, smrodziuchu, zostaw mnie w spokoju.

– TRZYDZIESTA CZWARTA ULICA, HERALD SQUARE!

Głos konduktora zatrzeszczał w głośniku. Przepchałam się do drzwi, wywołując pełne dezaprobaty głośne syknięcia z powodu mojej walizki. Drzwi zaczęły się zamykać, a wtedy śmierdzący mężczyzna spojrzał mi prosto w oczy i z jego twarzy wyczytałam, że jednak mnie rozpoznał. Odwróciłam wzrok. Drzwi zatrzasnęły się za mną, unosząc go w kierunku Czterdziestej Drugiej Ulicy. Wciągając walizkę po schodach, uśmiechnęłam się do siebie – kolejne małe zwycięstwo.

Wyszłam z metra i dalej poszłam pieszo. Letni skwar niczym kciuk naciskał na Nowy Jork i kiedy dotarłam na Penn Station, pot spływał mi po plecach.

– Jesteś zainteresowana darmowymi pasemkami? Właśnie otworzyliśmy nasz nowiutki salon…

– Darmowe próbki „Nie do wiary, że to nie czekolada”, pierwszego czekoladopodobnego produktu w całości z buraka!

– Bilety za pół ceny na mecz Knicksów!

Jakoś utorowałam sobie drogę przez tłum turystów, koników i naganiaczy, wciskających ulotki dosłownie każdemu. Był w moim życiu taki czas, kiedy skorzystałabym z proponowanej przez tego przystojniaka darmowej wizyty u fryzjera, ale zdążyłam się już przekonać na własnej skórze, że najprawdopodobniej kiedy mówił „nowiutki salon”, chodziło mu o jakąś filię w bocznej uliczce w Chinatown, gdzie przefarbują mi włosy na pomarańczowo i policzą sobie sto dziesięć dolarów za naprawienie szkód. Bo o to właśnie chodzi w Nowym Jorku i to jest w nim piękne, choć jednocześnie wkurzające. Tutaj nikt nie dostaje nic za darmo. Na wszystko trzeba sobie zapracować.

Szłam szybko długim krętym korytarzem, mijając restaurację Nathan’s, stoiska z pamiątkami i księgarnie pełne najnowszych wątpliwej jakości bestsellerów. Na podłodze walały się pozostałości po porannej fali pasażerów dojeżdżających do pracy: kleksy rozlanej kawy na polerowanym betonie, zatłuszczone torebki, w których sprzedawano kanapki z jajkiem i croissanty, porzucony dział sportowy jakiejś gazety. Godzina porannego szczytu minęła i na stacji cisza odbijała się echem. Sprawdziłam na tablicy mój pociąg – numer 6929 do Millburn – i poszłam na wskazany peron. Miałam jeszcze trochę czasu do odjazdu, więc podeszłam do stoiska z bajglami i kupiłam pełnoziarnisty (z serkiem pakowanym osobno) i kawę (czarną).

Energicznie dmuchałam na gorący napój, kiedy nagle coś przyciągnęło mój wzrok: ze stojaka z magazynami gapił się na mnie nie kto inny, tylko mój były chłopak, uśmiechając się z wyższością z okładki „TechCrunch Magazine”. „Czy Ethan Bailey zbawi świat?” – głosił nagłówek, jakby specjalnie po to, by mnie zdenerwować.

– Podejrzewam, że nie – wymamrotałam pod nosem, wyciągając pisemko i kładąc je przed kasą.

– Cztery dolary – powiedział sprzedawca, nie uśmiechając się, ale wyciągając rękę.

Wydobyłam banknoty i wrzuciłam magazyn głęboko do torebki, po czym ruszyłam na pociąg.

Jazda linią Morris and Essex to socjoekonomiczna wycieczka po aglomeracji nowojorskiej w pigułce. Wyglądałam przez okno, kiedy pociąg jechał przez Chelsea, mijając butiki i drogie koktajlbary, park High Line, a potem nad rzeką Hudson, aby wjechać do New Jersey. Przejechaliśmy przez Hoboken na tereny przemysłowe usiane billboardami reklamującymi kluby ze striptizem, kredyty chwilówki i warsztaty samochodowe, aż w końcu pojawiła się pierwsza reklama sklepu West Elm, co niechybnie oznaczało, że oto wjeżdżamy na przedmieścia.

Skończyłam jeść bajgla i wydobyłam magazyn z czeluści torebki, trzymając go ostrożnie między kciukiem a palcem wskazującym, zupełnie jakby był radioaktywny. I w pewien sposób był, przynajmniej dla mnie. Kawa, którą wypiłam pospiesznie, w niepożądany sposób ponownie zjawiła się w moim przełyku. Nachyliłam się, aby uważniej przyjrzeć się fotografiom. Nie zmienił się. A jeśli w ogóle, to tylko na lepsze. Z każdego pora jego skóry emanowała pewność siebie, jaką daje bogactwo, i najwyraźniej jakąś część swojej rzekomo ogromnej fortuny przeznaczył na wyprostowanie i wybielenie sobie zębów… Włosy miał teraz krótsze, ale nadal kręciły mu się na skroniach, a jego oczy miały dokładnie ten sam zielonozłoty odcień, który zapamiętałam. Tak, to z całą pewnością był on: człowiek sukcesu, ogłoszony najlepszym projektantem pokolenia i zapewne gdzieś w artykule określany jako jeden z najbardziej pożądanych kawalerów w Nowym Jorku. A przynajmniej był nim wtedy, kiedy ostatnio pozwoliłam sobie na to, żeby wpisać jego nazwisko w Google’u (robiłam to raz na dwa miesiące, nie częściej), po tym jak rozstał się z pewną długonogą dziennikarką modową.

Przejrzałam artykuł, w którym słowo „geniusz” powtarzało się tyle razy, że zaczęłam na poważnie rozważać możliwość posłania słownika synonimów wydawcy, i przyglądałam się dołączonym zdjęciom przez dokładnie cztery minuty. Ethan ze Steve’em Jobsem, serdecznie obejmuje go za ramię, podczas gdy obaj szczerzą się do obiektywu w identycznych golfach. Ethan na gali Met, wspomniana wcześniej dziennikarka modowa uczepiona go jak małpa gałęzi. Na końcu zdjęcie Ethana z jego wspólnikami, na którym wszyscy obejmują się radośnie i uśmiechają do siebie nawzajem, jakby nie mogli uwierzyć we własne szczęście.

Ja sama nie mogłam w nie uwierzyć. Gdyby dziesięć lat temu ktoś powiedział mi, że Ethan zaprojektuje jedną z najbardziej uwielbianych i najczęściej używanych aplikacji wszech czasów, roześmiałabym mu się w twarz. Właściwie najpierw zapytałabym, co to takiego aplikacja, a dopiero później parsknęła niepowstrzymanym śmiechem.

Zamknięty magazyn z powrotem powędrował na dno torby. Znasz to uczucie, kiedy wrzucasz monetę za monetą do automatu i nic nie wygrywasz, ale jak tylko od niego odejdziesz, następna osoba wrzuca ćwierćdolarówkę i zgarnia całą pulę? Właśnie z tym uczuciem żyję od siedmiu lat, czyli od momentu, kiedy twarz Ethana ukazała się w magazynie „Wired” w artykule zatytułowanym „Wschodząca gwiazda”. Tamtej nocy wypiłam z Jess pół butelki wódki i spaliłam magazyn w koszu na śmieci w akcie czegoś, co miało być „oczyszczającym rytuałem”, a okazało się niechybnym zalążkiem pożaru – plastikowy śmietnik wtopił się w dywan w salonie, co w efekcie spowodowało znaczny uszczerbek w kaucji zwrotnej za mieszkanie.

Drzewa migały za oknem pociągu, który coraz bardziej zagłębiał się w New Jersey. Zamknęłam oczy i oparłam się o szybę, przez co głowa podskakiwała mi w rytm stukotu kół. Jutro znów miałam go zobaczyć – pierwszy raz od niemal dziesięciu lat… Co mogłam mu powiedzieć? Czy on w ogóle się do mnie odezwie? A co, jeśli nadal żywi do mnie jakieś uczucia? Albo, gorzej, co jeśli już nic do mnie nie czuje? Opędzałam się od tych myśli, jakby to były natrętne muchy. Mężczyzna siedzący naprzeciw mnie napotkał moje spojrzenie i uśmiechnął się do mnie przyjaźnie. Miał na sobie garnitur, ale mankiety jego koszuli były wytarte, a kołnierzyk nieznacznie pożółkły, ogólnie sprawiał więc wrażenie znękanej osoby balansującej na krawędzi. Wróciłam do oglądania drzew, które stopniowo ustępowały miejsca identycznym domkom obitym drewnianym sidingiem, od czasu do czasu migało również niewielkie centrum handlowe. A co, jeśli po tych wszystkich latach nadal go kocham? Co, u diabła, wtedy zrobię?

– NASTĘPNY PRZYSTANEK: MILLBURN!

Sprowadziłam walizkę po stopniach na peron, odrzucając ofertę pomocy sfatygowanego współpasażera. O tej porze dnia na stacji nie było nikogo i poczułam się dziwnie winna, że oto w dzień powszedni udało mi się oswobodzić z miasta. Zmrużyłam oczy w ostrym słońcu i sprawdziłam maile na komórce: na szczęście nie było żadnych poważnych powodów do niepokoju. Odetchnęłam z ulgą i ruszyłam przed siebie.

– Ruby! Tutaj! – usłyszałam głos Jess, jeszcze zanim ją zauważyłam.

Stała obok olbrzymiego srebrnego SUV-a i zawzięcie machała rękami, mimo że na parkingu nie było nikogo oprócz niej. Uśmiech odmalował mi się na twarzy i puściłam się biegiem w kierunku przyjaciółki.

Jess uściskała mnie serdecznie.

– Tak się cieszę, że ci się udało… Bałam się, że się zgubisz albo co!

Była w ciąży, do tego bardzo zaawansowanej, ale nadal wyglądała, jakby składała się z długich nóg i blond włosów, chociaż zmieniła odcień z platynowego na bardziej miodowy. Miała na sobie legginsy i ciążową tunikę, zdaje się dość kosztowną. Wyglądała promiennie, wprost cudownie. Jak małe jajko – dziwne było wyobrażać sobie, że w jej brzuchu pływa sobie maleńka istota, której paznokietki, nosek, wszystkie organy wewnętrzne ściśnięte są tam w środku. Już sama ta myśl przyprawiała mnie o lekkie mdłości. Dzieci są cudem – bez wątpienia – choć czasem wszystkie te związane z nimi szczegóły za bardzo przypominają science fiction, żebym mogła myśleć o nich na spokojnie.

– Jess, mam trzydzieści dwa lata i byłam u ciebie zaledwie trzy miesiące temu, jak mogłabym się zgubić?

Zajrzałam przez okno do wnętrza samochodu i pomachałam do Noaha, dwuletniego syna Jess. W odpowiedzi posłał mi długie, badawcze spojrzenie. Dzieci są jak niedźwiedzie – wyczuwają strach.

Włożyłam walizkę do bagażnika i wspięłam się na siedzenie dla pasażera. Samochodowe stereo odtwarzało ścieżkę dźwiękową z Krainy lodu i Jess uśmiechnęła się do mnie przepraszająco, kiedy wyjeżdżaliśmy z parkingu.

– Ma na tym punkcie obsesję. – I wskazała syna ruchem głowy. – Tylko tego chce słuchać. Próbuję cały czas podsuwać mu coś nowego, ale Noah nie kupuje nic prócz tego. Któregoś dnia włączyłam Pharrella, bo pewna mama powiedziała mi, że dzięki niemu zwalczyła uzależnienie swojej córki od Krainy lodu, ale on darł się przez całą drogę. Prawda, koleżko? – Z tylnego siedzenie dotarł do nas tryumfalny okrzyk Noaha, a Jess przewróciła oczami. – Więc jak na razie jesteśmy skazani na Elsę i tego bałwana. Przykro mi.

– Właściwie to sama się w to trochę wkręciłam – powiedziałam.

I nie była to kompletna nieprawda: któregoś szarego styczniowego dnia poszłam do kina na Krainę lodu i skończyło się to tak, że kiedy Elsa śpiewała „Mam tę moc”, ku przerażeniu licznych ojców wygnanych tamtego popołudnia z domów, aby ich pociechy mogły obejrzeć ten film po raz enty, wybuchnęłam niekontrolowanym płaczem. Doświadczenie to nosiło znamiona katharsis, ale nie przypadło mi do gustu na tyle, abym chciała je powtórzyć. Przez wiele kolejnych tygodni nawiedzały mnie upokarzające wspomnienia, najczęściej podczas spotkań z klientami.

Wjechaliśmy na przedmieścia Millburn, które wyglądały raczej jak replika miasteczka z lat pięćdziesiątych niż realne miejsce.

– Czuję się jak w czołgu – powiedziałam, kiedy mijałyśmy kawiarnie, butiki z ubrankami dla dzieci i sklepy z cukierkami.

Nadwozie SUV-a było prawie metr nad ziemią, co sprawiało, że wszystko – w tym inne samochody, rzędy sklepów i matki pchające wózki – wyglądało na mniejsze i bardziej bezbronne, niczym plastikowe figurki na wystawie sklepu z zabawkami.

– Wiem – przytaknęła Jess. – To trochę groteskowe, ale Noah ma tyle rzeczy… jest jak zwierzę juczne. Poza tym taki samochód bardzo się przydaje, kiedy moi teściowie są w mieście.

Wjechaliśmy na podjazd i zatrzymaliśmy się tuż przed porzuconym przed drzwiami garażu trójkołowym rowerkiem marki Radio Flyer. Dom w stylu Cape Cod z trzema sypialniami, który Jess i jej mąż kupili trzy lata temu, pomalowany był na gołębi kolor i otoczony rabatkami żonkili. Okalała go weranda, na której po trejażach piął się bluszcz, a na balustradach i parapetach stały skrzynki z kwiatami. Całość wyglądała dokładnie tak samo jak domek dla lalek, który miałam w dzieciństwie, i za każdym razem, kiedy wchodziłam do środka, dziwiłam się, że meble nie są miniaturowe. Na podwórku było pełno zabawek Noaha, w tym drewniany domek Piotrusia Pana i wiśniowoczerwony samochodzik. Na chwilę zadumałam się nad tym, że zostawiają to wszystko na zewnątrz, nie obawiając się kradzieży.

– Twój dom nadal jest idealny aż do obrzydzenia – powiedziałam, zamykając za sobą drzwi do samochodu i patrząc na bielone okiennice i równe rzędy dachówek.

– Jest trochę za mały, ale się sprawdza. Właśnie posialiśmy trawnik i teraz Ben świruje na punkcie podlewania. Jak tylko wraca z pracy, bierze szlauch i lupę i sprawdza, czy trawa już kiełkuje… Niedługo będziemy potrzebować więcej miejsca – powiedziała, głaszcząc się po brzuchu. – To taki dom na początek.

Wymruczałam coś niezobowiązującego i posłałam jej uśmiech. Noah miał niecały metr wzrostu, a niemowlę, kiedy się urodzi, będzie wielkości piłki do siatkówki: czy naprawdę potrzebowali więcej niż trzy sypialnie? Wygląda na to, że po trzydziestce nagle okazuje się, że zaczynasz potrzebować trzykrotnie więcej przestrzeni niż wcześniej, obojętnie ile masz dzieci i rzeczy. Metraż, ogród przed domem, ogród za domem, umywalka dla niej i dla niego – wszyscy zdają się realizować „nasze Boskie Przeznaczenie do rozprzestrzeniania się”. Pomyślałam o mojej przytulnej kawalerce: z pewnością przy odrobinie wysiłku pomieściłaby Noaha i dziecko. Może zmieściliby się w szufladach, jak na ilustracjach z książek dla dzieci. Nie żebym chciała sprawdzać tę teorię. Po pierwsze, to byłoby porwanie. Po drugie, z pewnością zaśliniliby mi swetry… Obrzydliwość!

Jess wypięła Noaha z fotelika, a on natychmiast rzucił się jej w ramiona. Zobaczyłam, jak zachwiała się lekko pod jego ciężarem, i ruszyłam z pomocą.

– Chcesz, żebym go zaniosła?

Jess nie potrzebowała mnie jednak.

– Jestem teraz silna jak byk. Powinnaś zobaczyć moje bicepsy. Mogłabym wystąpić w zawodach strongmenów. Ben powtarza, że sprzeda mnie do cyrku. Jesteś głodna? Mam w lodówce wszystko na sałatkę i upiekłam rano ciasteczka. Aaaa, no i Ben przyniósł znów te pyszne trufle z solonym karmelem, musisz spróbować. Pozwól mi tylko rozebrać małego i zaraz zrobię nam kawę.

Noah pobiegł pierwszy do kuchni, wykrzykując coś niezrozumiale i akcentując każdy dźwięk głośnym zawodzeniem. Spojrzałam na Jess, oczekując tłumaczenia.

– Jest głodny – powiedziała, spiesząc za nim. – Spóźniliśmy się na jego lunch.

Zostałam jeszcze chwilę w przedpokoju, wdychając woń drogich świec o cedrowym zapachu i świeżo upieczonych ciasteczek, przez którą delikatnie przebijała się kwaśna nuta świadcząca o często rozlewanym mleku. Przy drzwiach stały równo ułożone pary butów. Zdjęłam swoje i ustawiłam je obok jaskrawozielonych butów do biegania Bena. Wokół mnie zapanowała cisza, drobinki kurzu unosiły się we wpadających przez okno promieniach słońca. W środku dom był równie piękny: drewniane wypastowane podłogi i ściany gustownie pomalowane na stonowane kolory. Na półce nad niewielkim ceglanym kominkiem stało zdjęcie ślubne, tuż obok zdjęcia wykończonej, ale niewiarygodnie pięknej Jess tulącej do piersi nowo narodzonego Noaha. W kącie stała stara skrzynka na wino pełna zabawek, a stolik kawowy usłany był książeczkami dla dzieci. Czułam się jak kosmita, który niespodziewanie wylądował na zupełnie obcej planecie.

W kuchni Jess z wojskową precyzją przygotowywała kanapki z masłem orzechowym i dżemem. Odcięła skórkę chleba, pokroiła kromkę w cienkie paski i położyła je na plastikowym talerzyku z rysunkowym lwem. Stałam w drzwiach i przyglądałam się tej domowej scenie, w której Jess obecnie brylowała, jak zawsze w takich momentach przeżywając ostry napad jakiejś pierwotnej zazdrości połączony z chęcią, aby wybiec z tego domu z wrzaskiem i napełnić płuca czystym, wolnym powietrzem. Zazwyczaj przeważała we mnie chęć ucieczki.

– Lunch, koleżko! – Jess postawiła talerz na blacie wysokiego krzesełka, w którym siedział jej syn, i poczochrała mu włosy.

Noah tylko spojrzał na swoje jedzenie i zaczął zawodzić:

– Jiffy, Jiffy!

– W porządku, skarbie, już ci go dam.

Jess wyjęła inny plastikowy talerzyk z szafki, na którym widniała żyrafa z kreskówki, i przełożyła na niego kanapeczki. Zauważyła, że stoję w drzwiach, i uśmiechnęła się do mnie.

– To jego ulubiony – powiedziała, przewracając oczami, ale nadal zachowując świętą cierpliwość, która spłynęła na nią, gdy tylko po długim, ciężkim porodzie i zastosowaniu próżnociągu Noah pojawił się na świecie. Zanim Jessica została matką, można było ją określić, używając wielu barwnych przymiotników, ale z pewnością nie znalazłoby się wśród nich słowo „cierpliwa”.

Uszczęśliwiony Noah zaczął wsuwać jedzenie, więc Jess obróciła się do mnie, trzymając dłoń na brzuchu.

– Napijesz się kawy, tak? Ben ma teraz obsesję na punkcie parzenia na zimno. I koniecznie zjedz ciastko! Ben ich nie je przez tę swoją głupią dietę paleo, więc kiedy wyjedziesz, będę musiała je wyrzucić, żebyśmy z Noahem nie zjedli wszystkich.

Noah wydał cichy jęk rozpaczy i aby się pocieszyć, zaczął zlizywać dżem z kanapek.

Wzięłam owsiane ciastko z rodzynkami z ceramicznego talerza w słonecznym kolorze i ugryzłam je, podczas gdy Noah przyglądał się temu z nieukrywaną wściekłością.

– Są przepyszne – powiedziałam, rozsypując okruszki na dębowym stole.

– Koniec! – zawołał Noah.

Jego talerz był pusty – dzieciak musiał mieć w sobie odkurzacz… Jess wyjęła go z krzesełka i podała mu ciasteczko, które przyjął z wyrazem szczęścia zazwyczaj zarezerwowanym dla zdobywców Oscara, i pobiegł do drugiego pokoju.

– Gdzie to wszystko upolowałaś? – spytałam, wskazując na pokój.

Jess potrząsnęła głową.

– Powinnaś zobaczyć domy kolegów Noaha: nie ma miejsca, które nie zostałoby pokryte farbą kredową, i wszędzie te karafki w stylu vintage. W zeszłym tygodniu poszliśmy na przyjęcie urodzinowe dwulatka, na które jego mama upiekła ciasteczka z komosy ryżowej i karobu, i ustawiła je na malutkich buteleczkach z mlekiem. To było szaleństwo. Byłam oczywiście dziko zazdrosna.

– Jak się dogadujesz z innymi mamami? Zachowujecie się grzecznie?

– Niektóre są naprawdę upierdliwe, ale większość jest w porządku. Wiele z nich to dawne mieszkanki Brooklynu, które przeniosły się tutaj, żeby się rozmnożyć i umrzeć. Właściwie powinniśmy mieć stałe połączenie z Park Slope. Millburn to hipsterski odpowiednik Florydy.

Wstała i zakrzątnęła się wokół ewidentnie drogiego ekspresu do kawy.

– Ja to zrobię! – powiedziałam, rzucając się w kierunku blatu.

Jess odpędziła mnie.

– Ciąża to nie choroba. Poza tym to urządzenie jest jak Enigma: nie wymagam, żebyś za pierwszym razem potrafiła złamać jego kod. Dobra, gdzie Ben włożył tę jamajską mieszankę? Jest tak pyszna, że można umrzeć. Musisz spróbować. Oczywiście teraz mogę ją sobie tylko powąchać, ale naprawdę to niebo w gębie.

Przyglądałam się jej w milczącym niedowierzaniu, nadal nie mogąc pogodzić w głowie obrazu domowej bogini, którą miałam przed oczami, ze wspomnieniem dziewczyny, z którą dzieliłam pokój w college’u: jednego dnia paliła jak szeregowiec i snuła gęsto przeplatane przekleństwami opowieści o tym, jak przeprowadzała wywiad z najgorętszym playboyem Nowego Jorku w klubie ze striptizem w Queens, a następnego zamartwiała się źródłem pochodzenia jej karczochów i zbyt silnym współzawodnictwem dzieci podczas lekcji muzyki. Kobiety, która pewnego wieczoru porwała czekającą na kogoś limuzynę i zażądała, aby kierowca zawiózł nas do kabaretu w Williamsburgu, i która przespała się nie z jednym, ale aż z trzema graczami New York Yankees. Czasem zastanawiam się, czy nadal przysługuje jej dożywotnia darmowa wejściówka na wszystkie mecze, które drużyna rozgrywa na swoim stadionie.

Ale nie tylko Jess się zmieniła. Kilka lat temu miałam wrażenie, że zabrzmiał jakiś sygnał i wszystkie kobiety, z którymi hulałam, mając dwadzieścia kilka lat, nadstawiły uszu. Jedna po drugiej zaczęły znikać, przeprowadzając się na przedmieścia lub do mniej „wyczerpujących” miast, i nikt już nigdy nie miał zobaczyć ich w klubie nocnym czy jakiejś spelunie. Powód zawsze był taki sam: w Nowym Jorku było za drogo, ich istniejące lub dopiero potencjalne dzieci nie miały gdzie się bawić, konkurencja o miejsce w szkołach była szalona, brakowało przestrzeni. Podczas tych rzadkich okazji, kiedy udało mi się wyjść z pracy na tyle wcześnie, żebym mogła wyskoczyć z kimś jeszcze na drinka, po prostu nie miałam do kogo zadzwonić. Czułam się jak ci japońscy żołnierze, którzy całe lata po zakończeniu drugiej wojny światowej ukrywali się w lasach, przysięgając sobie, że nigdy się nie poddadzą.

Noah zjawił się z powrotem, niosąc w rękach stos książeczek.

– Mama, bajka?

– Za chwileczkę, skarbie – powiedziała Jess. – Może zajmiesz się układanką?

Poszedł sobie, wyglądając na odrobinę niezadowolonego. Jess położyła przede mną kubek – z tego samego słonecznego kompletu co talerz na ciasteczka – i usiadła z westchnieniem.

– Dobra. Opowiedz mi wszystko. Jestem gotowa na twoje meldunki z cywilizowanego świata.

Wzruszyłam ramionami.

– Naprawdę nie ma co opowiadać. W pracy w porządku. Mam mnóstwo roboty, ale jest dobrze. Na Jane Street otworzyli nową restaurację z tajskim jedzeniem, zakochałabyś się w niej…

Jess zignorowała szansę rozmowy o pad thai.

– Ruby, nie mamy dużo czasu. Ten dzieciak to tykająca bomba, więc przejdźmy do meritum. Jakiś udany seks ostatnio?

– Nic godnego wzmianki – powiedziałam, strzepując okruszek z kolan. Nie miałam serca powiedzieć jej, że od miesięcy nie byłam nawet na randce, o seksie nie wspominając.

– A co z Markiem? Nadal się koło ciebie kręci?

– Nie, na szczęście od dawna już nie. Cały czas mówił tylko o tym, co zjadł i ile ćwiczył danego dnia, i nie pomijał żadnego, nawet najmniejszego szczegółu. Traktował mnie jak swój osobisty Fitbit czy inną aplikację sportową. Nieważne, mam ci coś znacznie ważniejszego do powiedzenia.

– Mów…

Sięgnęłam do torby i wydobyłam z niej sfatygowany już magazyn.

– Oto co się dzieje – powiedziałam, wymachując nim dość nerwowo przed swoją twarzą.

Jess wpatrywała się w okładkę w milczeniu przez kilka minut, aż w końcu wyrwała mi gazetę z ręki.

– Chyba sobie żartujesz. Jak on niby miałby zbawić świat dzięki aplikacji pozwalającej na zamawianie jedzenia? Kurczak generała Tso dla wszystkich?

– To raczej coś związanego z oddawaniem jedzenia, które restauracje wyrzucają, dla biednych – wyjaśniłam. – Ale nie o to mi chodzi. Istotne jest to, że go zobaczę… – spojrzałam na zegar kuchenny – …za jakieś trzynaście godzin i nie mam najmniejszego pojęcia, co miałabym mu powiedzieć. Bo co można powiedzieć na coś takiego? – Dźgnęłam palcem wyszczerzoną twarz Ethana na okładce magazynu.

– Ja bym zaczęła od „cześć” – zaproponowała Jess. – I chyba zrezygnowałabym ze wskazywania go palcem. – Spojrzała na okładkę. – Jest okropnie seksowny. Nie był chyba taki, jak byliście razem, prawda? Wiem, że spotkałam go tylko raz, ale wydaje mi się, że gdyby był aż tak przystojny, tobym go lepiej zapamiętała.

– A ja myślałam, że nie pamiętasz nic z dwa tysiące piątego.

– Zgadza się. Ale nadal uważam, że taki wygląd mógłby wywrzeć na mnie wrażenie. A więc jak chcesz to rozegrać?

Opadłam na oparcie krzesła.

– Wydaje mi się, że będę się starała go unikać, jak tylko się da.

– Dlaczego chciałabyś unikać czegoś takiego? – zapytała, wpatrując się w twarz Ethana.

Zabrałam magazyn i wrzuciłam z powrotem do torby.

– Hmm, bo to mój były chłopak? Ponieważ nie rozmawialiśmy, odkąd ze sobą zerwaliśmy prawie dziesięć lat temu? Prawdę powiedziawszy, to żenujące, że w ogóle się tym martwię. Na litość boską, byliśmy parą w czasach, kiedy Justin Timberlake miał kręcone włosy.

– Stara miłość nie rdzewieje – odparła tęsknym głosem.

– Chcesz mi powiedzieć, że nadal pamiętasz tamtego barmana z Last Drop?

– Oczywiście, że tak. Czasem, kiedy jest mi źle, myślę o jego ramionach.

– Okej, no cóż, ja nie myślę o ramionach Ethana ani o żadnej innej części jego ciała. To prehistoria.

– Nie psuj całej zabawy. To takie romantyczne! Moglibyście zejść się z powrotem, do tego na weselu! W dodatku na zamku! Zupełnie jak w bajce! – Jess ułamała sobie kawałek ciastka i jadła go w zamyśleniu. – Powinnaś przynajmniej spróbować się z nim przespać.

– To żadna bajka, to moje życie i nikt nie będzie z nikim spał.

Jess uniosła brew.

– Wiesz, co mam na myśli.

– Niestety tak – odparła. – I o to właśnie mi chodzi.

Zapadła cisza, którą przerwał Noah.

– Mamusiu, wylałem!

– To tylko woda, skarbie?

– Wylałem niebieskie! – zawołał lekko drżącym głosem.

– Niebieskie? O Jezu, farby – powiedziała, zrywając się ze zdumiewającą szybkością. – Już idę!

Pobiegłyśmy do salonu, gdzie na drewnianej podłodze widniała kałuża gęstej niebieskiej farby. Pośrodku niej siedział Noah, a po twarzy spływały mu zabarwione na niebiesko łzy.

– Mój niebieski! – zawodził.

– Moja podłoga! – jęknęła Jess.

– Pójdę po papierowe ręczniki – powiedziałam, obracając się na pięcie i ruszając w kierunku kuchni.

– Poczekaj, ja je przyniosę – odparła. – Ty się nim zajmij i upewnij się, że nie wetrze jeszcze bardziej farby w podłogę ani w swoje oczy.

Wepchnęła mi dziecko w ręce i wybiegła z pokoju.

– Cześć! – powiedziałam wesoło, choć mój głos był dziwnie zdławiony.

Noah przyglądał mi się podejrzliwie, zwisając bezwładnie w moich rękach i oceniając sytuację.

– Chcę na dół – powiedział. – Na dół, już!

– Jeszcze chwileczkę, kolego – powiedziałam, zaciskając uchwyt, aby mi się nie wyśliznął. – Mamusia zaraz wróci.

– Na dół! – wrzeszczał, machając nogami. – Na dół! Na dół! Na dół! – Dźwięk ten w zasadzie przypominał syrenę policyjną, którą słyszałam w zeszłym roku podczas podróży służbowej do Kopenhagi.

– Noah! Nie kop cioci! – Jess wzięła go ode mnie, dając mi w zamian zwój mokrych papierowych ręczników. – Już się nim zajmę. Mogłabyś zetrzeć tę plamę?

– Oczywiście! – Kucnęłam i zaczęłam ścierać zaplamiony parkiet, a Jess zaniosła syna na górę. Nie pamiętam sytuacji, w której byłabym bardziej wdzięczna, pracując na kolanach.

Dwadzieścia pięć minut później po plamie nie było śladu (na szczęście farba była wodna), a Noah został wykąpany. Jess znalazła w jego spodenkach dwa kawałki chleba z masłem orzechowym i dżemem, co wyjaśniło, jak to się stało, że tak szybko zasłużył na ciastko. Teraz odrobinę niepocieszony bawił się wozem strażackim.

– Na czym skończyłyśmy? – zapytała Jess, układając się na sofie pełnej poduszek i nie spuszczając oka z syna. – Ach tak, planowałaś nie zwracać uwagi na swojego przystojnego i bogatego byłego chłopaka. Nie rób tego. – Wzięła mnie za rękę i już wiedziałam, na co się zanosi.

– Proszę, nie… – starałam się wyprzedzić fakty. – Tylko nie ta twoja przemowa.

– Ruby, jesteś mądra, seksowna, zabawna i w ogóle cudowna. Zasługujesz na szczęście.

– Już dość.

– Kiedy patrzę, jak żyjesz, taka skupiona na karierze i skoncentrowana na tym, żeby wyeliminować wszystko, co cię rozprasza, martwię się o ciebie.

– Nie ma takiej potrzeby.

– Więc wyświadcz mi przysługę i postaraj się zachować otwarty umysł, dobrze? Tylko o to cię proszę: po prostu otwórz się na możliwość, że nadal możesz czuć coś do tego faceta.

– Naprawdę nie sądzę, żeby to było możliwe.

– W takim razie nie powinnaś mieć problemu z tym, by obiecać mi, że będziesz otwarta na wszystkie możliwości. – Po tych słowach tryumfalnie opadła na oparcie.

– Dobra – zgodziłam się z jękiem. – Wygrałaś. Czy teraz mogę dostać ciasteczko?

– Oczywiście – powiedziała, klepiąc mnie po głowie. – Grzeczna dziewczynka.

Jess odwiozła mnie na lotnisko, a Noah był bardzo podekscytowany na widok samolotów. Kiedy się zatrzymałyśmy, Jess uścisnęła mnie mocno.

– Wiem, że sytuacja jest stresująca, ale poradzisz sobie – zapewniła mnie. – Daj znać, jak wylądujesz. I kiedy go zobaczysz. I kiedy dojedziesz do zamku. Mówię poważnie, wysyłaj mi esemesy cały czas.

– Oczywiście.

– Noah, pożegnaj się z ciocią Ruby!

Pochyliłam się do tyłu i dość niezgrabnie pocałowałam go w rączkę, którą on natychmiast wytarł. Jeszcze raz uściskałam Jess i otworzyłam drzwi.

– Obiecaj mi, że nie urodzisz, zanim wrócę, dobrze?

– Uwierz mi, nie spieszy mi się. Bezpiecznego lotu i informuj mnie na bieżąco! Nie rób nic, czego ja bym nie zrobiła!

– To daje mi duży zakres swobody.

Spojrzała na syna w lusterku i zbyła tę uwagę machnięciem ręki.

– Kocham cię!

Patrząc, jak odjeżdża, doświadczyłam nagłego ataku niepokoju. Jess chciała dobrze, ale nawet gdybym miała najsilniejszą wolę na świecie, nie byłabym w stanie podejść na luzie do perspektywy ponownego spotkania z Ethanem. Musiałam się przygotować.

Lot spędziłam wciśnięta między patykowatego mężczyznę w marynarce jak na safari a nastolatka, który przed wejściem do samolotu obficie spryskał się zapachem Drakkar Noir. Nie wiem, na kim miało to zrobić dobre wrażenie, ale z pewnością nie na mnie. Wypiłam mój zwyczajowy koktajl na okoliczność lotu, składający się z witaminy C, cynku i zolpidemu, i obudziłam się dopiero wtedy, kiedy trzeba było z powrotem przyjąć pozycję siedzącą. W trakcie podróży jedna z nóg wysokiego mężczyzny wtargnęła na moją przestrzeń, więc trąciłam jego stopę i posłałam mu uśmiech, mając nadzieję, że był on uprzejmy, acz stanowczy. Mężczyzna wolał jednak udawać, że jest zbyt wciągnięty w najnowszy film Camerona Crowe’a, jakby to w ogóle było możliwe.

Kiedy wylądowaliśmy na lotnisku Heathrow, w milczeniu przeszłam przez kontrolę paszportową i odebrałam bagaż. Miałam sztywne nogi i rozmyte spojrzenie. Kiedy w końcu przeszłam do sali przylotów, była prawie ósma rano. Samolot, którym Piper i Charlie lecieli z Bostonu, miał wylądować dopiero za godzinę, więc znalazłam wolne miejsce, włączyłam iPhone i uzbroiłam się w cierpliwość. Okazało się jednak, że nie przyszło mi czekać zbyt długo.

Kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam gwiazdę z okładki „TechCrunch Magazine”, niechybnie zmierzającą w moim kierunku. Jego chód był taki jak kiedyś: swobodny, ale dość dumny, choć ramiona miał szersze, a ubrania leżały na nim lepiej niż kiedyś. Miał czuprynę czarnych loków, choć gdzieniegdzie można było dostrzec już siwe włosy. Za to jego oczy… jego oczy były dokładnie takie, jak zapamiętałam. Byłam wstrząśnięta – a może nawet przerażona – ponieważ mój organizm zareagował zintensyfikowanym wydzielaniem dopaminy. To on, pomyślałam. Oczywiście, to zawsze był on.

– Ruby – powiedział, a zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie niż powitanie.

Nachylił się i przelotnie musnął mój policzek, właściwie nie dotykając go ustami. W tym momencie dwie sprawy stały się dla mnie bezspornie jasne: nadal byłam w nim zakochana (niemal nieprzytomnie), a on wprost przeciwnie.

– Ethan! – wykonałam coś na kształt salutu, czego natychmiast pożałowałam.

– Dobrze cię widzieć – skłamał.

– Ciebie też! – powiedziałam zbyt radośnie. – Co tutaj robisz?

– Mieszkam teraz tutaj – odpowiedział. – Nie na lotnisku. Chodziło mi o to, że mieszkam w Londynie. – Byłam zadowolona, widząc, że się trochę pogubił. – Przyjechałem odebrać Piper i Charliego.

– Ooo. Miło z twojej strony.

– No cóż… Dopiero przyleciałaś?

– Kilka minut temu.

– Miałaś dobry lot?

– Tak, dziękuję.

Zapadła niezręczna cisza, oboje wpatrywaliśmy się w bramkę przylotów, jakbyśmy mogli sprawić, że Piper i Charlie nagle się w niej zjawią. Minęło kilka minut. Złamałam się pierwsza.

– Pójdę do łazienki. Czy mogę zostawić walizkę? Przysięgam, że nie ma w niej materiałów wybuchowych!

Ruszając w kierunku toalety, zauważyłam kątem oka wyraz zmieszania na jego twarzy. Opryskałam twarz zimną wodą i przyjrzałam się sobie w niepochlebnym świetle jarzeniówek. Zgodnie z moimi obawami podczas lotu twarz mi spuchła, a do tego zauważyłam, że jakiś przypadkowy czarny włos wyrósł mi na podbródku. Moja fryzura też nie prezentowała się lepiej: włosy myłam dwa dni temu i teraz zdążyły już tu przyklapnąć, tam znów się napuszyć. Co to za okrutny wszechświat, że przyszło mi spotkać się z byłym chłopakiem tuż po tak długim locie? I dlaczego przed chwilą wspomniałam mu o materiałach wybuchowych? I dlaczego po dziesięciu latach rozłąki nadal na jego widok czuję to dziwne uczucie w żołądku, jak wtedy, kiedy przejedziesz za szybko przez spowalniacz i przez chwilę znajdujesz się w stanie nieważkości?

Weź się w garść. Nałożyłam na usta trochę czerwonej szminki, co niestety sprawiło, że wyglądałam na jeszcze bledszą. Westchnęłam i poszłam z powrotem do sali przylotów.

Na szczęście w trakcie mojej nieobecności przybyła odsiecz: Ethan klepał Charliego po plecach i witał się z moją siostrą. Wzięłam głęboki oddech i podeszłam do nich.

– Ruby! – Charlie porwał mnie w swój niedźwiedzi uścisk, aż moje stopy oderwały się od ziemi. – Przyleciałaś! – Postawił mnie na ziemi i położył obie dłonie na moich ramionach. – Tak się cieszę, że tu jesteś. Piper, prawda, że cieszymy się, że Ruby tu jest? Mieliśmy wspaniały lot. Na pokładzie mieli wszystkie filmy o Rockym, nawet Rocky 5! Uwierzyłabyś?

– Nie mów!

– A w połowie trasy dali nam miniaturowe lodowe batoniki. Też dostałaś lody w swoim samolocie?

– Przespałam większość podróży.

– A to szkoda! No to będziemy musieli wziąć cię dzisiaj na lody, żeby ci to wynagrodzić. Ethan, znasz jakąś dobrą lodziarnię?

Jasne. Jest nawet jedna na dworcu kolejowym…

– Nie trzeba, dziękuję. – Uwolniłam się od Charliego i podeszłam do siostry, która, marszcząc brwi, patrzyła na swój telefon. – Zamierzasz się w ogóle przywitać ze swoją starszą siostrą? – spytałam, obejmując ją.

Była taka drobna – wydawała się mniejsza niż zwykle – a jej jasne włosy związane były w kok na czubku głowy, odsłaniając jej długą, szczupłą szyję i małe uszy. Z nas dwóch to ona miała w sobie grację i delikatność baletnicy. Ja byłam znacznie mocniej zbudowana.

– Przepraszam – powiedziała, niechętnie odwzajemniając uścisk. – Oczywiście, że miło cię widzieć i w ogóle, ale… czy oni mają tu chociaż 4G? Nie mam zasięgu, a muszę zadzwonić do ludzi od cateringu.

– Też się cieszę, że cię widzę – odparłam, wypuszczając ją z objęć.

Byłam przyzwyczajona, że Piper z rezerwą traktowała przejawy rodzinnej miłości: kiedy byłyśmy małe, darła się wniebogłosy, jeśli tylko ktoś wziął ją za rękę, a co dopiero chciał pocałować. Nazywaliśmy ją Księżniczką Lodu. Nadal tak robię, kiedy mnie nie słyszy.

– Trzymaj, możesz spróbować z mojego – powiedział Ethan, wręczając jej nowiutki błyszczący smartphone.

– To najnowszy model? – zdziwiła się Piper. – Nawet go jeszcze nie wypuścili!

– Korzyści z pracy – odrzekł, wzruszając ramionami i przeczesując włosy dłonią.

Żołądek skręcił mi się jeszcze mocniej.

– Widzieliście zdjęcia strażników Tower? Czyż nie są uroczy? – Obróciliśmy się i zobaczyliśmy parę w średnim wieku zmagającą się z wózkiem, na którym piętrzyły się bagaże.

– Przepraszamy za spóźnienie – powiedział mężczyzna – ale Barbara chciała się odświeżyć, zanim cię zobaczy, Ethan.

– Och, no cicho – rzekła Barbara, całując Ethana w policzek wymalowanymi ustami. – Nie słuchaj tego, co on mówi. Ale to prawda, cieszę się, że cię widzę! Czyż on nie jest przystojny. Kiedy występujesz w telewizji, mówię wszystkim, że jesteś moim drugim synem. „Patrzcie”, mówię, „To mój syn, Ethan!”, a wtedy oni na to: „Barbaro, to ty masz jeszcze jednego syna?”. Na co odpowiadam: „Może nie jest to mój rodzony syn, ale jest mi tak drogi, jakby nim był”.

– Miło mi cię widzieć – odpowiedział Ethan. – Ciebie też, Bob.

– Witaj, synu. – Mężczyźni wymienili uścisk dłoni, po czym Bob uściskał Ethana w najbardziej męski sposób, jaki widziałam.

– Dosyć tego! – roześmiał się Charlie. – Można się nabawić kompleksów, słuchając was. Ruby, pamiętasz moich rodziców, prawda?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki