Tytuł oryginału: Wicked Intentions

Projekt okładki: Alan Ayers

Copyright © 2010 by Nancy M. Finney

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, USA. All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2017

ISBN 978-83-7551-541-1

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Epilog

Polecamy

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Mojej siostrze SUSAN, znowu, pomimo, że regularnie

pokpiwa sobie z moich kulejących umiejętności

obsługi komputera i raz do roku uznaje za

konieczne podjąć próbę wytłumaczenia mi, o co

naprawdę chodzi z tym internetem, przez co moja

głowa zawsze znajduje się o włos od eksplozji.

Kocham Cię!

Rozdział 1

Dawno, dawno temu, w kraju dziś już zapomnianym, żył sobie

potężny król, którego bali się wszyscy, a nie kochał nikt.

Nazywał się Król Zamknięte Serce…

– z „Król Zamknięte Serce”1

Londyn,

luty 1737

Kobieta, która wałęsa się po St. Giles o północy, jest albo bardzo głupia, albo bardzo zdesperowana. Albo, jak w jej przypadku, skonstatowała z przekąsem Temperance Dews, jedno i drugie.

– Powiadają, że to Duch St. Giles straszy w noce takie jak ta – odezwała się Nell Jones, pokojówka Temperance, omijając obrzydliwą kałużę w wąskiej uliczce.

Temperance spojrzała na dziewczynę z powątpiewaniem. Nell spędziła trzy lata w trupie wędrownych aktorów i przejawiała niekiedy tendencję do dramatyzowania.

– St. Giles nie nawiedza żaden duch – odparła stanowczo Temperance.

Lodowata zimowa noc była dostatecznie przerażająca i bez udziału upiorów.

– Och, nawiedza. Pewno, że nawiedza. – Nell przesunęła wyżej śpiące w jej ramionach niemowlę. – Nosi czarną maskę i pstrokaty strój arlekina, a do tego paskudną szablę.

Temperance zmarszczyła brwi.

– Strój arlekina? Nie bardzo mi to pasuje do ducha.

– Właśnie że pasuje, jeśli to duch aktora od roli arlekina, co teraz wrócił straszyć żywych.

– Z powodu złych recenzji?

Nell pociągnęła nosem.

– I w dodatku jest oszpecony.

– Skąd to wiadomo, skoro nosi maskę?

Zbliżały się do zakrętu i Temperance wydało się, że w oddali widzi światło. Uniosła wysoko latarnię, w drugiej ręce mocniej ścisnęła stary pistolet. Był na tyle ciężki, że bolało ją ramię. Mogła wziąć na niego worek, ale wtedy średnio by się sprawdził w roli straszaka. Choć naładowany, pistolet mieścił tylko jedną kulę, no i prawdę mówiąc, Temperance nie do końca umiała się nim posługiwać.

Przynajmniej groźnie wyglądał, co ją pokrzepiało. W tę ciemną noc wiatr zawodził upiornie, niosąc smród ekskrementów i gnijących odpadków. Wokół nich wzbierały dźwięki St. Giles – odgłosy kłótni, jęki i śmiech, od czasu do czasu dziwny, mrożący krew w żyłach krzyk. St. Giles najbardziej nieustraszoną kobietę nakłoniłoby do panicznej ucieczki.

I to bez słuchania opowieści Nell.

– Potwornie oszpecony – ciągnęła Nell, nie zważając na logiczne zastrzeżenie Temperance. – Powiadają, że ma spalone do cna wargi i powieki, jakby dawno temu zginął w pożarze. Człowiekowi się widzi, że ten potwór szczerzy do niego w uśmiechu żółte zębiska, kiedy przychodzi wypruć mu flaki.

Temperance zmarszczyła nos.

– Nell!

– Tak powiadają – odparła niewinnie Nell. – Duch patroszy ofiary i bawi się ich wnętrznościami, a później znika w mrokach nocy.

Temperance zadrżała.

– Dlaczego by to robił?

– Zazdrość – wyjaśniła rzeczowo Nell. – Zazdrości żywym.

– Cóż, i tak nie wierzę w duchy. – Temperance zaczerpnęła tchu, kiedy skręciły za róg i znalazły się na niewielkim, obskurnym dziedzińcu. Na jego przeciwległym końcu stały dwie postaci, ale zaraz czmychnęły. Temperance wypuściła powietrze z płuc. – Boże, nienawidzę włóczyć się po nocy.

Nell poklepała plecy niemowlęcia.

– Jeszcze niecały kilometr. Położymy maleńką do łóżka, a rano poślem po mamkę.

Temperance przygryzła wargę, kiedy zagłębiały się w kolejną uliczkę.

– Myślisz, że dożyje rana?

Ale Nell, tak zwykle skora dzielić się opinią na każdy temat, milczała. Temperance wbiła wzrok przed siebie i przyspieszyła kroku. Na oko dziewczynka liczyła sobie zaledwie kilka tygodni i nie wydała ani jednego dźwięku, odkąd wyratowały ją z rąk zmarłej matki. Zdrowe niemowlęta przeważnie są głośne. Temperance odstręczała myśl, że być może ona i Nell urządziły ten niebezpieczny wypad na darmo.

Czy jednak miały wybór? Kiedy do Przytułku dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków dotarła wiadomość, że jej pomocy potrzebuje niemowlę, było jeszcze widno. Temperance z gorzkiego doświadczenia wiedziała, że gdyby wstrzymały się z wyprawą po dziecko do rana, wyzionęłoby w nocy ducha z braku opieki lub zostało sprzedane na żebraczy rekwizyt. Wzdrygnęła się. Dzieciom kupowanym przez żebraków często nadawano żałosny wygląd, aby wzbudzały litość przechodniów. Wyłupywano im oko albo łamano bądź zniekształcano rękę lub nogę. Nie, naprawdę nie miała wyboru. Dziewczynka nie mogła czekać do świtu.

Mimo to będzie bardzo szczęśliwa, kiedy znajdą się z powrotem w przytułku.

Podążały teraz wąskim przejściem, wysokie budynki po obu stronach nachylały się ku nim złowrogo. Nell musiała iść za Temperance, inaczej ocierałyby się o ściany. Obok nich prześlizgnął się wychudzony kot, potem gdzieś bardzo blisko rozległ się krzyk.

Temperance zmyliła krok.

– Przed nami ktoś jest – szepnęła ochryple Nell.

Słyszały odgłosy szamotaniny, a później rozległ się nagły, przenikliwy wrzask.

Temperance przełknęła ślinę. Z uliczki nie odchodziły żadne odnogi. Miały do wyboru wycofać się albo iść dalej – a to pierwsze równało się kolejnym dwudziestu minutom w drodze.

Ten argument przeważył. Noc była lodowata, a zimno nie służyło dziecku.

– Trzymaj się blisko mnie – szepnęła do Nell.

– Jak pchła psa – wymamrotała służąca.

Temperance wyprostowała się i stanowczo uniosła przed sobą pistolet. Winter, najmłodszy z jej braci, mówił, że wystarczy wycelować i strzelić. To nie mogło być takie trudne. Blask latarni rozlał się na boki, kiedy wkroczyła na kolejny obskurny dziedziniec. I zamarła na sekundę, oświetliwszy scenę przed sobą niczym pantomimę w teatrze.

Na ziemi leżał mężczyzna z zakrwawioną głową. Ale nie to ją zmroziło – krew, a nawet śmierć, stanowiły w St. Giles nierzadki widok. Nie, jej uwagę przykuł ten drugi mężczyzna. Nachylał się nad pierwszym, jego czarna peleryna rozpościerała się na boki jak skrzydła wielkiego, drapieżnego ptaka. Trzymał długą czarną laskę ze srebrną gałką, pasującą do jego równie srebrnych włosów. Długie i proste, opadały swobodnie, połyskując w blasku latarni. Choć jego twarz w większości tonęła w mroku, spod ronda czarnego trikorna^2 błyszczały oczy. Temperance czuła ciężar spojrzenia nieznajomego. Zupełnie jakby fizycznie jej dotknął.

– Chroń nas, Panie, i ocal ode złego – wymamrotała Nell, po raz pierwszy ze strachem w głosie. – Chodu, psze pani. Żywo!

Ponaglona Temperance pobiegła przez dziedziniec, jej obcasy stukały o bruk. Wpadła w kolejną uliczkę, pozostawiając scenę za plecami.

– Kto to był, Nell? – wydyszała, kiedy biegły cuchnącym zaułkiem. – Wiesz?

Uliczka wyrzuciła je znienacka na szerszą drogę i Temperance odprężyła się odrobinę, czując się bezpieczniej, kiedy nie napierały na nią ściany.

Nell splunęła, jakby pozbywała się z ust paskudnego smaku.

Temperance popatrzyła na nią z ciekawością.

– Mówiłaś, jakbyś znała tego mężczyznę.

– Znać to nie – odparła Nell. – Alem go widywała. To był lord Caire. Lepiej go omijać z daleka.

– Dlaczego?

Nell pokręciła głową, mocno zaciskając wargi.

– O jemu podobnych tom wcale nie powinna pani gadać, psze pani.

Temperance pozostawiła tę zagadkową odpowiedź bez komentarza. Szły teraz lepszą ulicą – przy drzwiach niektórych sklepów wisiały latarnie, zapalone przez mieszkańców. Temperance skręciła za kolejny róg, w Maiden Lane, i ich oczom ukazał się przytułek dla podrzutków. Podobnie jak sąsiednie, był to wysoki budynek z cegły wzniesiony tanim kosztem. Nieliczne i bardzo wąskie okna, wejście nieoznaczone. Przez piętnaście niepewnych lat istnienia przytułku nigdy nie musieli się reklamować.

Porzucone i osierocone dzieci trafiały się w St. Giles aż nazbyt często.

– Bezpiecznie w domu – powiedziała Temperance, kiedy dotarły do drzwi. Postawiła latarnię na wytartym kamiennym stopniu i wydobyła wielki żelazny klucz, który nosiła na sznurku opasującym jej talię. – Marzę o gorącej herbacie.

– Położę maleńką do łóżka – zadeklarowała Nell, gdy weszły do niewielkiej, obdrapanej sieni.

Było tu nieskazitelnie czysto, ale nie maskowało to ubytków tynku ani wypaczonych desek podłogi.

– Dziękuję. – Temperance zdjęła pelerynę i wieszała ją właśnie na kołku, kiedy w drzwiach w głębi ukazała się wysoka męska postać.

– Temperance.

Przełknęła ślinę i się odwróciła.

– Och! Och, Winterze, nie wiedziałam, że wróciłeś.

– Najwyraźniej – rzekł z przekąsem jej brat. Skinął głową pokojówce. – Dobry wieczór, Nell.

– Psze pana. – Nell dygnęła i nerwowo przeniosła wzrok z brata na siostrę. – To ja, eee…, sprawdzę, co u dzieci, dobrze?

I umknęła na górę, porzucając Temperance, by samotnie stawiła czoło dezaprobacie Wintera.

Temperance wyprostowała się i ominęła brata. Budynek przytułku był długi i wąski, ściśnięty między sąsiednimi domami. Do niewielkiej sieni przylegał z boku jeden pokój. Służył jako jadalnia oraz, okazjonalnie, do podejmowania nieczęstych ważnych gości. Na tyłach domu mieściła się kuchnia, dokąd teraz weszła Temperance. Dzieci zjadły obiad punktualnie o piątej, lecz ani ona, ani jej brat jeszcze się nie posilali.

– Zamierzałam właśnie zrobić herbatę – odezwała się, podchodząc, by poruszyć ogień w palenisku. Czarny kocur Sadza, ich domownik, wstał ze swego miejsca przed piecem i przeciągnął się, nim podreptał szukać myszy. – Zostało troszkę wołowiny z wczoraj, a rano na targu kupiłam świeże rzodkiewki.

Za jej plecami Winter westchnął.

– Temperance.

W pośpiechu szukała czajnika.

– Chleb trochę sczerstwiał, ale mogę ci go przypiec, jeśli sobie życzysz.

Milczał, odwróciła się więc wreszcie, by zmierzyć się z nieuniknionym.

Było gorzej, niż się obawiała. Na pociągłej, szczupłej twarzy Wintera malował się po prostu smutek, a wtedy zawsze czuła się okropnie. Nienawidziła sprawiać mu zawód.

– Kiedy wychodziłyśmy, było nadal jasno – powiedziała niepewnie.

Westchnął znowu, zdjął okrągły czarny kapelusz i odłożył go na kuchenny stół.

– Nie mogłaś zaczekać na mój powrót, siostro?

Temperance popatrzyła na brata. Winter miał dopiero dwadzieścia pięć lat, ale nosił się jak mężczyzna dwakroć starszy. Jego rysy żłobiło zmęczenie, szerokie barki zapadały się pod niedopasowanym kaftanem, a długie kończyny były o wiele za chude. Od pięciu lat nauczał w maleńkiej dziennej szkole przy przytułku.

Po śmierci papy w minionym roku Winterowi kolosalnie przybyło pracy. Concord, najstarszy z braci, przejął rodzinny browar. Asa, drugi w kolejności, zawsze odnosił się do przytułku z lekceważeniem i prowadził jakieś własne tajemnicze interesy. Obie ich siostry, Verity, najstarsza z rodzeństwa, i Silence, najmłodsza, wyszły za mąż. Tak oto na Wintera spadło zarządzanie przytułkiem. Nawet z jej pomocą – pracowała w przytułku od śmierci męża przed dziewięciu laty – zadanie przerastało siły jednego człowieka. Temperance obawiała się o dobrostan brata, ale zarówno przytułek, jak i maleńką szkołę ufundował papa. Winter uważał za swój synowski obowiązek utrzymać obie instytucje dobroczynne przy życiu.

Jeśli jego zdrowie nie wyczerpie się pierwsze.

Nalała do czajnika wody z dzbana przy tylnych drzwiach.

– Gdybyśmy zaczekały, trzeba by było iść tam w zupełnej ciemności i bez gwarancji, że nadal zastaniemy dziecko. – Popatrzyła na brata, umieszczając czajnik nad ogniem. – Poza tym czy nie wystarczy ci pracy?

– Jak sądzisz, jeśli stracę siostrę, pracy mi ubędzie?

Temperance umknęła wzrokiem z poczuciem winy.

– Że nie wspomnę o trwającym do końca życia smutku, jaki by mnie dręczył, gdyby dziś w nocy cokolwiek ci się stało – dodał łagodniej.

– Nell znała matkę dziecka, dziewczynę niespełna piętnastoletnią. – Temperance wyjęła chleb i kroiła go cienko. – Poza tym wzięłam pistolet.

– Hm – mruknął za jej plecami Winter. – I gdyby ktoś cię zaczepił, użyłabyś go?

– Oczywiście – odparła z całkowitym przekonaniem.

– A gdyby nie wypalił?

Zmarszczyła nos. Ojciec wychował jej braci tak, by prowadzili dyskusję w przemyślany sposób, co bywało wielce irytujące.

Zaniosła kromki chleba do ognia, żeby je podpiec.

– Tak czy owak, nic się nie stało.

– Tej nocy. – Winter znowu westchnął. – Siostro, musisz mi obiecać, że więcej nie postąpisz tak głupio.

– Mhm – wymamrotała Temperance, koncentrując się na grzankach. – Jak minął dzień w szkole?

Przez chwilę myślała, że Winter nie przystanie na zmianę tematu. Potem odpowiedział:

– Dobrze, jak sądzę. Dzieciak Samuelów wreszcie przyswoił lekcję łaciny i nie musiałem karać żadnego z chłopców.

Temperance popatrzyła na brata ze współczuciem. Wiedziała, że Winter nienawidzi brać do ręki rózgi, a cóż dopiero spuszczać jakiemuś chłopcu lanie. W dni, kiedy poczuł, że któryś z uczniów zasłużył na karę, wracał do domu w ponurym nastroju.

– Cieszę się – powiedziała po prostu.

Poruszył się na krześle.

– Wróciłem na lunch, ale cię nie było.

Temperance zdjęła przypieczoną grzankę z ognia i położyła na stole.

– Widocznie odprowadzałam Mary Found na jej nową posadę. Myślę, że dobrze tam sobie poradzi. Jej pani wydawała się bardzo miła, w dodatku wzięła tylko pięć funtów za przyuczenie Mary na pokojówkę.

– Jak Bóg da, rzeczywiście czegoś to dziecko nauczy i nie zobaczymy tu Mary Found ponownie.

Temperance nalała wrzątku do małego imbryka i zaniosła naczynie na stół.

– Mówisz jak cynik, bracie.

Winter przeciągnął dłonią po brwi.

– Wybacz. Cynizm jest okropną przywarą. Postaram się poprawić.

Temperance usiadła i w milczeniu obsłużyła brata. Czekała, aż powie, co mu naprawdę leży na sercu. Trapiło go bowiem coś więcej aniżeli tylko jej ryzykowny wypad po nocy.

– Pan Wedge zajrzał z wizytą, kiedy jadłem lunch – rzekł w końcu.

Pan Wedge był właścicielem tego domu. Temperance zamarła z ręką na imbryku.

– Co mówił?

– Da nam jeszcze zaledwie dwa tygodnie, potem usunie nas stąd siłą.

– Dobry Boże…

Temperance wbiła wzrok w niewielki kawałek wołowiny na swoim talerzu. Mięso było łykowate i twarde, pochodziło z bliżej nieokreślonej części krowy, ale wyczekiwała na nie z utęsknieniem. Teraz nagle straciła apetyt. Zalegali z czynszem za przytułek – w ubiegłym miesiącu zapłacili niepełną kwotę, a w tym zupełnie nic. Może nie powinna była kupować rzodkiewek, skonstatowała posępnie. Ale dzieci od tygodnia jadły wyłącznie bulion z chlebem.

– Gdybyż tak sir Gilpin pamiętał o nas w testamencie – wymamrotała.

Sir Stanley Gilpin był dobrym przyjacielem papy i patronem przytułku. Emerytowany właściciel teatru, dorobił się fortuny na Kompanii Mórz Południowych, przy czym okazał się dość przebiegły, żeby wycofać fundusze, zanim pękła niesławna bańka spekulacyjna. Za życia sir Gilpin był hojnym patronem, ale po jego niespodziewanej śmierci przed sześcioma miesiącami przytułek zaczął grzęznąć. Brnęli jakoś, spożytkowując niewielkie oszczędności, teraz jednak znaleźli się w rozpaczliwych kłopotach.

– Wygląda na to, że sir Gilpin był niespotykanie szczodrym człowiekiem – odparł Winter. – Nie udało mi się znaleźć innego dżentelmena równie chętnego łożyć na przytułek dla biednych dzieci.

Temperance dźgnęła mięso widelcem.

– Co zrobimy?

– Trzeba ufać Panu – powiedział Winter, odsunął na pół dojedzony posiłek i wstał. – A jeśli nie, cóż, może zacznę udzielać wieczorami indywidualnych lekcji.

– Już pracujesz za dużo – zaprotestowała Temperance. – Ledwie znajdujesz czas na sen.

Winter wzruszył ramionami.

– Jak spojrzę sobie w oczy, jeśli niewinne istoty, które są pod naszą opieką, trafią na ulicę?

Temperance opuściła wzrok na talerz. Nie znajdowała na to odpowiedzi.

– Chodź. – Brat z łagodnym uśmiechem wyciągnął do niej rękę.

Uśmiech na jego twarzy był tak rzadki, tak cenny. Kiedy Winter się uśmiechał, cała jego twarz się rozjaśniała, jakby wewnątrz zapłonął ogień, a na policzku pojawiał się dołeczek, nadając mu chłopięcy wygląd, bliższy jego faktycznemu wiekowi.

Nie sposób było nie odwzajemnić uśmiechu Wintera i tak też zrobiła Temperance, podając bratu dłoń.

– Dokąd pójdziemy?

– Odwiedźmy naszych podopiecznych – powiedział, wziął świecę i poprowadził siostrę ku schodom. – Zauważyłaś, że we śnie wyglądają jak anioły?

Temperance się roześmiała, kiedy wspinali się drewnianymi schodami na piętro. Z niewielkiego przedpokoju prowadziło dalej troje drzwi. Zajrzeli za pierwsze, a Winter uniósł wysoko świecę. Wzdłuż ścian pokoju stało sześć łóżeczek dziecięcych. Spały w nich najmłodsze dzieci, po dwoje lub troje na łóżeczko. Nell już zasnęła na łóżku dorosłych rozmiarów, ustawionym przy drzwiach.

Winter podszedł do łóżeczka najbliżej Nell. Leżało w nim dwoje niemowląt. Chłopiec, rudowłosy i rumiany, ssał we śnie piąstkę. Drugie dziecko było od niego o połowę mniejsze, o bladych policzkach i zapadniętych oczach, nawet we śnie. Czubek jego głowy zdobiły maleńkie zwoje pięknych czarnych włosów.

– To ją dziś uratowałyście? – zapytał cicho Winter.

Temperance przytaknęła. Dziewczynka wyglądała jeszcze wątlej u boku zdrowego chłopca.

Ale Winter jedynie delikatnie dotknął palcem rączki niemowlęcia.

– Co powiesz, żeby nazwać ją Mary Hope?

Temperance poczuła ucisk w gardle.

– Bardzo trafne. Nadzieja jej potrzebna.

Winter skinął głową i pogładziwszy maleństwo po raz ostatni, wyszedł z pokoju. Kolejne drzwi prowadziły do sypialni chłopców. W czterech łóżkach spało ich trzynastu, wszyscy liczący poniżej dziewięciu lat, w którym to wieku szli do terminu. Chłopcy leżeli w niedbałych pozach, zaróżowieni we śnie. Winter uśmiechnął się i naciągnął koc na trzech malców najbliżej drzwi, upychając z powrotem nogę, która umknęła z łóżka.

Temperance westchnęła.

– Nikt by nie pomyślał, że w porze lunchu przez godzinę polowali na szczury w zaułku.

– Mhm – odparł Winter, cicho zamykając za nimi drzwi. – Chłopcy tak szybko wyrastają na mężczyzn.

– Nie da się ukryć.

Temperance otworzyła ostatnie drzwi, do sypialni dziewcząt, i z poduszki natychmiast poderwała się drobna twarzyczka.

– Znalazła ją pani? – szepnęła chrapliwie Mary Whitsun.

Była najstarszą dziewczynką w przytułku, nazwaną na cześć niedzielnego poranka Zielonych Świątek – Whitsunday – przed dziewięciu laty, kiedy to trafiła do tego domu jako trzyletni berbeć. Mimo jej młodego wieku Temperance musiała czasami powierzać pieczy Mary Whitsun pozostałe dzieci – jak tej nocy.

– Tak, Mary – odszepnęła Temperance. – Nell i ja przyniosłyśmy niemowlę bezpiecznie do domu.

– Cieszę się. – Mary Whitsun ziewnęła szeroko.

– Dobrze się spisałaś, pilnując dzieci – pochwaliła ją szeptem Temperance. – A teraz śpij. Wkrótce wstanie nowy dzień.

Dziewczynka sennie skinęła głową i szybko zamknęła oczy.

Winter wziął ze stolika przy drzwiach świecznik i pierwszy opuścił sypialnię dziewcząt.

– Skorzystam z twojej miłej rady, siostro, i będę ci życzył dobrej nocy.

Zapalił zabraną od dziewcząt świecę od własnej i podał Temperance.

– Śpij dobrze – odparła. – Ja chyba wypiję filiżankę herbaty, zanim udam się na spoczynek.

– Nie siedź za długo – rzekł Winter.

Dotknął jej policzka palcem – bardzo podobnie jak wcześniej niemowlęcia – i odwrócił się, żeby wspiąć się po schodach.

Temperance odprowadzała go wzrokiem, marszcząc brwi, gdy wolno pokonywał stopnie. Minęła już północ, a Winter wstanie przed piątą, żeby poczytać, napisać listy do potencjalnych patronów i przygotować lekcje na nadchodzący dzień. Poprowadzi poranną modlitwę przy śniadaniu, spiesznie uda się do szkoły, będzie uczył cały ranek, zanim zrobi sobie godzinę przerwy na mizerny lunch, a później znów będzie pracował aż do zmroku. Wieczorem odpyta z lekcji dziewczynki i poczyta Biblię starszym dzieciom. Niemniej gdyby wyraziła swoje troski na głos, Winter uniósłby jedynie brew i zapytał, kto wykona tę pracę, jeśli nie on.

Temperance potrząsnęła głową. Również powinna się położyć – jej dzień zaczynał się o szóstej – ale ceniła te wieczorne chwile, które miała wyłącznie dla siebie. Poświęci pół godziny snu, żeby posiedzieć samotnie z filiżanką herbaty.

Wzięła zatem świecę z powrotem na dół. Z przyzwyczajenia sprawdziła, czy frontowe drzwi są zamknięte na klucz i zaryglowane. Gdy szła do kuchni, wiatr świstał i trząsł okiennicami, a tylne drzwi zastukotały. Je także sprawdziła i zobaczyła z ulgą, że nadal są zaryglowane. Zadrżała, zadowolona, że nie przebywa dłużej na zewnątrz w noc taką jak ta. Wypłukała imbryk i napełniła go na nowo. Zaparzenie dzbanka świeżej herbaty wyłącznie dla siebie było potwornym luksusem. Wkrótce z niego również będzie musiała zrezygnować, dziś jednak sprawi sobie tę przyjemność.

Do kuchni przylegał maleńki pokoik. Jego pierwotne przeznaczenie zniknęło w mrokach niepamięci, znajdował się w nim jednak niewielki kominek i Temperance urządziła tu sobie prywatną bawialnię. W środku stał tapicerowany fotel, bardzo wysłużony, ale odświeżony za sprawą narzuconego na oparcie koca ze skrawków. Wyposażenie uzupełniały niewielki stolik i podnóżek – wszystko, czego potrzebowała, żeby usiąść samotnie przy ogniu.

Nucąc, Temperance umieściła imbryk, filiżankę, miseczkę z cukrem oraz świecznik na starej drewnianej tacy. Nie pogardziłaby mlekiem, ale ta odrobina, która została z rana, trafi na jutrzejsze śniadanie dzieci. W obecnej sytuacji cukier uchodził za skandaliczny luksus. Popatrzyła na miseczkę, przygryzając wargę. Naprawdę powinna ją odstawić; po prostu nie zasługiwała na tyle. Po chwili zdjęła naczynie z cukrem z tacy, ale za sprawą tego poświęcenia nie poczuła się dobra. Czuła się zwyczajnie znużona. Podniosła tacę, a ponieważ obie ręce miała zajęte, pchnęła drzwi do bawialni plecami.

To dlatego aż do momentu, kiedy odwróciła się twarzą do wnętrza, nie zorientowała się, że w jej małym pokoiku ktoś jest.

Rozparty w jej fotelu jak wyczarowany z powietrza demon, siedział tu lord Caire. Srebrne włosy rozsypywały mu się na ramionach okrytych czarną peleryną, trójrożny kapelusz spoczywał na kolanie, a prawa dłoń pieściła gałkę mahoniowej laski. Z bliska Temperance odkryła, że włosy przekłamują jego wiek. Wokół zdumiewająco niebieskich oczu rysowało się niewiele zmarszczek, usta i szczękę miał mocne. Nie mógł liczyć sobie wiele ponad trzydzieści pięć lat.

Skłonił głowę, kiedy weszła.

– Dobry wieczór, pani Dews – przemówił głębokim, gładkim, miękko niebezpiecznym głosem.

* * *

Stała ze spokojną pewnością siebie, ta przyzwoita kobieta żyjąca w rynsztoku, jakim było St. Giles. Oczy rozszerzyły jej się na jego widok, ale nie wykonała żadnego ruchu, by uciec. W rzeczy samej, odkrycie, że w jej żałosnej bawialni przebywa obcy mężczyzna, zdawało się ani trochę jej nie przerażać.

Interesujące.

– Jestem Lazarus Huntington, lord Caire – przedstawił się, nie tracąc pewności siebie.

– Wiem. Co pan tutaj robi?

Przekrzywił głowę, przyglądając jej się badawczo. Znała go, a mimo to nie wzdrygnęła się przerażona? Tak, świetnie się nada.

– Przyszedłem złożyć pani propozycję, pani Dews.

Nadal żadnych oznak strachu, aczkolwiek zmierzyła wzrokiem drzwi.

– Wybrał pan niewłaściwą damę, milordzie. Jest późno. Proszę opuścić mój dom.

Żadnego strachu ani też szacunku dla jego pozycji. Doprawdy interesująca kobieta.

– Moja propozycja nie jest, hm, nieuczciwej natury – rzekł, cedząc słowa. – W rzeczy samej, jest przyzwoita. Albo prawie.

Westchnęła i spojrzała na tacę, a potem znów przeniosła wzrok na niego.

– Napiłby się pan herbaty?

Nieomal się uśmiechnął. Herbata? Kiedy po raz ostatni usłyszał od kobiety równie prozaiczną propozycję? Nie przypominał sobie.

– Dziękuję, nie – odparł jednak, zachowując należytą powagę.

Skinęła głową.

– Jeśli zatem nie ma pan nic przeciw?

Machnął przyzwalająco ręką.

Postawiła tacę na sfatygowanym stoliku i przysiadła na tapicerowanym podnóżku, żeby nalać sobie filiżankę. Obserwował ją. Przedstawiała ujednolicone studium. Jej suknia, gorset, pończochy i buty były matowoczarne. Chustka przy surowym dekolcie, fartuch i czepek – ani śladu koronek czy marszczeń – białe. Jej stroju nie mącił żaden kolor, przez co zmysłowa czerwień pełnych warg jeszcze bardziej zdumiewała. Ubierała się jak zakonnica, lecz usta miała sybarytki.

Ten kontrast fascynował… i podniecał.

– Jest pani purytanką? – zapytał.

Zacisnęła te piękne usta.

– Nie.

– Aha.

Odnotował, że nie powiedziała, iż jest anglikanką. Przypuszczalnie należała do jednej z wielu mało znanych nonkonformistycznych sekt, niemniej jej religijne przekonania interesowały go jedynie o tyle, o ile oddziaływały na jego misję.

Upiła łyk herbaty.

– Skąd zna pan moje nazwisko?

Wzruszył ramionami.

– Pani Dews i jej brat są powszechnie znani za sprawą swych dobrych uczynków.

– Doprawdy? – spytała z przekąsem. – Nie byłam świadoma, że cieszymy się taką sławą poza granicami St. Giles.

Może i wyglądała na skromną, ale za tą pruderyjną aparycją kryły się ostre ząbki. Przy tym miała rację – nigdy by o niej nie usłyszał, gdyby nie spędził ostatniego miesiąca, przemierzając mroki St. Giles. Przemierzając bezowocnie, z którego to powodu podążył za nią do domu i aktualnie siedział przy tym ledwie zipiącym ogniu.

– Jak pan tutaj wszedł? – zapytała.

– Tylne drzwi były otwarte.

– Nie, nie były. – Jej brązowe oczy spoglądały na niego znad filiżanki. Miały nietypowo jasny kolor, prawie złoty. – Dlaczego pan tu jest, milordzie?

– Chcę panią wynająć, pani Dews – rzekł cicho.

Zesztywniała i odstawiła filiżankę na tacę.

– Nie.

– Nie usłyszała pani jeszcze, do jakiego zadania jej potrzebuję.

– Jest po północy, milordzie, a ja nie mam skłonności do gierek nawet za dnia. Proszę opuścić ten dom albo będę zmuszona wezwać brata.

Ani drgnął.

– Nie męża?

– Jestem wdową, o czym z pewnością już pan wie.

Odwróciła twarz do kominka, prezentując mu pełen pogardy profil.

Wyciągnął nogi, na ile się dało w tej ciasnocie, tak że prawie włożył nogi do kominka.

– Ma pani słuszność, wiem. Wiem również, że pani i brat od blisko dwóch miesięcy nie płacicie czynszu za tę nieruchomość.

Milczała, popijając herbatę.

– Szczodrze zapłacę za pani czas – rzekł półgłosem.

Wreszcie nań spojrzała i w tych jasnobrązowych oczach dostrzegł złoty płomień.

– Pańskim zdaniem każdą kobietę można kupić?

Potarł kciukiem brodę, rozważając pytanie.

– Tak, tak uważam, aczkolwiek może nie ściśle za pieniądze. I nie ograniczam tego twierdzenia do kobiet: każdego mężczyznę również można kupić, w taki lub inny sposób. Jedyny kłopot polega na znalezieniu stosownej waluty.

Po prostu wbijała w niego te fascynujące oczy.

Opuścił dłoń na kolano.

– Na przykład pani, pani Dews. Przyjąłbym, że pani walutą będą pieniądze na przytułek, może jednak się mylę. Może zwiodła mnie pani bezbarwna powierzchowność, pani reputacja pruderyjnej wdowy. Może prędzej przekonałyby panią wpływy lub informacje, lub choćby rozkosze ciała.

– Nadal nie wyjaśnił pan, do czego jestem mu potrzebna.

Chociaż się nie poruszyła, ani na moment nie zmieniła wyrazu twarzy, w jej głosie zagościł szorstki ton. Wychwycił go jedynie dzięki wieloletniemu doświadczeniu w takich łowach. Jego nozdrza rozszerzyły się odruchowo, jakby ukryty w nim myśliwy starał się złapać jej woń. Który punkt z listy wzbudził jej zainteresowanie?

– Jako przewodniczka. – Opuścił powieki, udając, że ogląda paznokcie u rąk. – Zaledwie tyle.

Obserwował ją ukradkiem i zobaczył, jak te zmysłowe usta się sznurują.

– Przewodniczka w jakiej sferze?

– St. Giles.

– Na co panu przewodnik?

Ach, i tutaj wkraczali na delikatny grunt.

– Szukam… pewnej osoby w St. Giles. Chciałbym przepytać niektórych mieszkańców, moje wysiłki niweczy wszakże nieznajomość terenu i ludzi tudzież niechęć tych ostatnich do rozmowy ze mną. Stąd myśl o przewodniku.

Zwęziła oczy, słuchając. Jej palce postukiwały o filiżankę.

– Kogo pan szuka?

Wolno pokręcił głową.

– Powiem dopiero wtedy, kiedy zgodzi się pani zostać moją przewodniczką.

– I to wszystko, czego pan chce? Przewodniczka? Nic więcej?

Przytaknął, obserwując ją.

Odwróciła się do ognia, jakby zasięgała u niego rady. Przez chwilę jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu był trzask węgla. Lord czekał cierpliwie, gładząc srebrną gałkę laski.

Wreszcie nań spojrzała.

– Ma pan rację. Pańskie pieniądze mnie nie kuszą. To prowizoryczny środek, który jedynie opóźni eksmisję.

Przechylił głowę i przyglądał się, jak pani Dews ostrożnie oblizuje te soczyste wargi, bez wątpienia przygotowując wywód. Puls łomotał mu pod skórą, odpowiedź jego ciała na jej kobiecą witalność.

– Czego w takim razie pani chce, pani Dews?

Popatrzyła mu prosto w oczy, nieomal wyzywająco.

– Chcę, żeby przedstawił mnie pan bogatym i utytułowanym ludziom w Londynie. Chcę, żeby pomógł mi pan znaleźć nowego patrona dla przytułku.

Lazarus zachował beznamiętny wyraz twarzy, niemniej gwałtownie wezbrał w nim triumf, kiedy ta pruderyjna wdowa rzuciła się na oślep w jego szpony.

– Zgoda.

Rozdział 2

Wiedzcie, że król Zamknięte Serce był człowiekiem bardzo

dumnym. Choć bowiem przyszedł na świat w małym królestwie

bez znaczenia, dzięki odwadze, przebiegłości i wojowniczości

podbijał większe krainy wokół, aż w końcu rządził rozległym

i potężnym królestwem. Na północy góry obfitowały w minerały

i mieniące się klejnoty. Na wschodzie ścieliły się pola złotych

zbóż i łąki pełne tłustego bydła. Na południu rozciągały się

lasy dające twarde drewno. A na zachodzie w oceanie

kotłowały się srebrzyste ryby. Człowiek mógł wyruszyć ze stolicy

i przez miesiąc iść w dowolnym kierunku, a nie opuściłby

ziem króla Zamknięte Serce…

– z „Król Zamknięte Serce”

Temperance wstrzymała oddech, poczuwszy się nagle jak w potrzasku. Nie dopuściła wszakże do tego, by w jej wzroku pojawiło się wahanie. Lord Caire sprawił na niej wrażenie drapieżnika, okazywanie w jego obecności strachu by nie popłaciło. Nachyliła się i łagodnym ruchem nalała sobie kolejną filiżankę herbaty. Z niejaką dumą odnotowała, że nie drżą jej ręce.

Kiedy pociągnęła łyk, spojrzała na niego, tę egzotyczną istotę rozpartą leniwie w jej bezbarwnej bawialni, i się wyprostowała.

– Omówmy zatem szczegóły naszego porozumienia, milordzie.

Jego szerokie, zmysłowe wargi drgnęły, jakby go rozbawiła.

– Takie jak… pani Dews?

Przełknęła ślinę. Naturalnie nigdy dotąd nie zawierała tego rodzaju paktu, ale regularnie targowała się u rzeźnika, handlarza ryb i rozmaitych sprzedawców, z którymi człowiek przestaje, gdy prowadzi przytułek. Roiła sobie, że targuje się całkiem nieźle.

Odstawiła filiżankę.

– Będą mi potrzebne pieniądze na bieżące wydatki.

– Bieżące wydatki? – Jego czarne brwi wygięły się w łuk.

Poczynała sobie nieco zuchwale, prosząc o pieniądze, kiedy ustalili już, że jego częścią targu będzie przedstawić ją potencjalnym patronom. Ale prawda wyglądała tak, że przytułek potrzebował tych środków. Rozpaczliwie.

– Tak – powiedziała, zadzierając brodę. – Jak sam pan zauważył, zalegamy z czynszem. Ponadto dzieci od wielu dni nie jadły przyzwoitego posiłku. Potrzebuję pieniędzy na zakup wołowiny, warzyw, chleba, herbaty i mleka. Nie wspominając o tym, że Joseph Tinbox i Joseph Smith potrzebują nowych butów…

– Joseph Tinbox?

– …a większość młodszych dziewcząt nowych koszul – zakończyła z wyzywającym pośpiechem Temperance.

Przez chwilę lord Caire jedynie przyglądał się jej tymi tajemniczymi szafirowymi oczami. Wreszcie się poruszył.

– Dokładnie ile dzieci mieszka w przytułku?

– Dwadzieścioro siedmioro – odparła prędko Temperance, a potem przypomniała sobie dzisiejsze dokonanie. – Przepraszam. Dwadzieścioro ośmioro, uwzględniając Mary Hope, niemowlę, które przyniosłam do domu tej nocy. Mamy też dwoje niemowląt, które aktualnie przebywają u mamek. Po odstawieniu od piersi również zamieszkają w przytułku. I, oczywiście, mieszkamy tutaj ja, mój brat Winter i nasza pokojówka Nell Jones.

– Zaledwie troje dorosłych na tyle dzieci?

– Tak. – Temperance nachyliła się ku niemu z zapałem. – Rozumie pan, dlaczego potrzebujemy patrona? Gdybyśmy mieli fundusze, moglibyśmy zatrudnić kolejną opiekunkę albo dwie i ewentualnie kucharkę oraz służącego. Moglibyśmy podawać dzieciom mięso na lunch i obiad, a wszyscy chłopcy chodziliby w porządnych butach. Moglibyśmy płacić przyzwoite stawki za termin i wyposażyć każde opuszczające przytułek dziecko w nowe ubrania i buty. Byłyby znacznie lepiej przygotowane, aby zmierzyć się ze światem.

Uniósł brew.

– Stać mnie na utrzymanie przytułku, jeśli życzy pani sobie renegocjować moją część układu.

Temperance ściągnęła usta w ciup. Nie znała tego mężczyzny. Skąd mogła mieć pewność, że będzie odpowiedzialnym patronem? Albo że nie porzuci ich po zaledwie miesiącu czy dwóch?

I, oczywiście, był kolejny, jeszcze ważniejszy wzgląd.

– Patron przytułku musi cieszyć się szacunkiem.

– Ach. Rozumiem. – Spodziewała się, że poczuje się urażony, on jednak posłał jej tylko ironiczny półuśmiech. – Doskonale. Zapewnię pani stosowne fundusze na opłacenie czynszu, jak również pokrycie rozmaitych wydatków na rzecz dzieci. W zamian wszelako będę oczekiwał pani przewodnictwa w St. Giles jutrzejszej nocy.

Tak prędko?

– Oczywiście – odparła Temperance.

– I – dodał niebezpiecznie cichym głosem – będę korzystał z pani usług do czasu, gdy przestaną być mi potrzebne.

Temperance zamrugała, raptem nieufna. Z pewnością szczytem głupoty było wiązać się z obcym mężczyzną na nieokreślony czas.

– A jak długo pańskim zdaniem będą trwały te poszukiwania?

– Nie wiem.

– Ale bez wątpienia myśli pan o jakiejś dacie końcowej? Jeśli nie znajdzie pan tego, na czym panu zależy, w ciągu, powiedzmy, miesiąca, zrezygnuje pan z poszukiwań?

Po prostu na nią patrzył, z igrającym w kąciku ust uśmieszkiem, a ją uderzyła z całą mocą – ponownie – świadomość, że nie zna tego mężczyzny. W istocie jej wiadomości o nim ograniczały się do złowieszczego ostrzeżenia Nell. Przez moment Temperance poczuła strach, skradający się na pajęczych odnóżach wzdłuż jej kręgosłupa.

Wyprostowała się. Dobili targu, nie splami się, wycofując słowo. Przytułek i wszystkie przebywające w nim dzieci były od niej zależne.

– Dobrze – powiedziała, ważąc słowa. – Będę panu pomagać przez niesprecyzowany czas. Proszę jednak, żeby uprzedzał mnie pan nieco wcześniej, kiedy życzy sobie iść do St. Giles. Mam w przytułku obowiązki i będę musiała znaleźć kogoś, żeby je za mnie wykonał.

– Prowadzę poszukiwania głównie nocą – rzekł lord Caire, przeciągając zgłoski. – Jeżeli potrzebuje pani osoby na zastępstwo, także i to sfinansuję.

– Bardzo pan hojny – wymamrotała – ale jeśli będziemy wychodzić nocą, dzieci powinny leżeć już w łóżkach. Miejmy nadzieję, że nie będę potrzebna.

– To dobrze.

– Jak szybko będzie pan w stanie zabrać mnie na spotkanie z potencjalnymi patronami przytułku?

Będzie musiała zorganizować sobie nową suknię i buty, co najmniej tyle. Jej codzienne czarne stroje nie nadadzą się na spotkania z bogaczami z towarzystwa.

Wzruszył ramionami.

– Dwa tygodnie? Może więcej. Niewykluczone, że będę zmuszony żebrać o zaproszenia na bardziej stateczne przyjęcia.

– Doskonale.

Dwa tygodnie to nie było za wiele czasu, lecz z drugiej strony przytułek potrzebował wsparcia natychmiast. Nie mogła pozwolić sobie na zwłokę.

Skinął głową.

– Wobec tego, jak mniemam, nasze negocjacje dobiegły końca.

– Niezupełnie – zaoponowała.

Zamarł z uniesionym kapeluszem, nim sięgnął głowy.

– Doprawdy, pani Dews? Sama pani powiedziała, że okazałem się hojny. Czego jeszcze pani trzeba?

Uśmieszek zniknął z jego ust i mężczyzna sprawiał teraz groźne wrażenie, ale Temperance przełknęła ślinę i wysunęła brodę.

– Informacji.

Jedynie uniósł brew.

– Jak nazywa się osoba, której pan szuka?

– Nie wiem.

Zmarszczyła czoło.

– Wie pan, jak wygląda albo jakie miejsca zwykle odwiedza?

– Nie.

– To mężczyzna czy kobieta?

Uśmiechnął się, a na jego szczupłych policzkach wyryły się głębokie linie.

– Nie mam pojęcia.

Wypuściła powietrze z płuc, więcej niż odrobinę sfrustrowana.

– Jak wobec tego mam znaleźć dla pana tę osobę?

– Nie ma pani jej znaleźć – odparł. – Oczekuję jedynie pomocy w moich poszukiwaniach. Wyobrażam sobie, że w St. Giles trafi się parę dobrze poinformowanych źródeł. Zaprowadzi mnie pani do nich, a ja zajmę się resztą.

– Doskonale. – Temperance przyszło już na myśl jedno takie „źródło”. Wstała i wyciągnęła rękę. – Przyjmuję pański układ, milordzie.

Przez koszmarną chwilę tylko wpatrywał się w jej wyciągniętą dłoń. Być może uznał gest za zbyt męski lub zwyczajnie głupi. Później jednak także wstał i w tej ciasnocie musiała odchylić głowę do tyłu, żeby spojrzeć mu w twarz. Raptem stała się świadoma, jak znacznie jest od niej potężniejszy.

Ujął jej dłoń z dziwnie zmartwiałym wyrazem twarzy, uścisnął ją szybko i puścił, jakby go sparzyła.

Temperance nadal dumała nad tym dziwnym zajściem, kiedy założył kapelusz, zarzucił na ramiona pelerynę i skinął głową.

– Przyjdę po panią jutro o dziewiątej wieczorem do zaułka za kuchennymi drzwiami. Dobranoc zatem, pani Dews.

I poszedł.

Temperance zamrugała i pospieszyła do kuchni, żeby zaryglować tylne drzwi. Sadza wstał z pieca, kiedy weszła.

– Drzwi były zamknięte na klucz. Na pewno – wymamrotała do kota. – Jakim cudem się tu dostał?

Ale kot jedynie ziewnął i przeciągnął się leniwie.

Temperance westchnęła i wróciła do bawialni po naczynia. Wchodząc do pokoiku, spojrzała na fotel, w którym niedawno rozpierał się lord Caire. Na siedzeniu leżała niewielka sakiewka. Temperance porwała ją i otworzyła. Na jej dłoń wysypały się złote monety, więcej niż potrzebowali na czynsz dla pana Wedge’a.

Najwyraźniej lord Caire zapłacił z góry.

* * *

W kawiarni U Bashama panował wściekły hałas, kiedy późnym popołudniem następnego dnia Lazarus wszedł do środka. Ominął stolik, przy którym podstarzali jegomoście w długich perukach kłócili się zapamiętale nad gazetą, i dotarł do siedzącego w kącie samotnego dżentelmena w siwej peruce. Mężczyzna przez okulary połówki studiował jakąś broszurę.

– Zrujnujesz sobie oczy, próbując czytać te śmieci, St. John – powiedział Lazarus, zajmując krzesło naprzeciw wieloletniego przyjaciela.

– O, Caire – mruknął Godric St. John. Popukał palcami w broszurę. – Teza autora nie jest całkowicie nie do pomyślenia.

– Czyli tylko częściowo? Ulżyło mi. – Lazarus strzelił palcami, wzywając jednego z chłopców, którzy biegali tam i z powrotem z tacami zastawionymi kawą. – Jedna tutaj.

Odwróciwszy się znów do stolika, odkrył, że St. John spogląda na niego znad okularów. Ze względu na posępną skołtunioną perukę, okulary i prosty strój St. Johna brano niekiedy za dziadka. W istocie oni dwaj byli w tym samym wieku – trzydziestu czterech lat. Przy bliższych oględzinach zauważało się przenikliwe szare oczy St. Johna, jego mocną szczękę, ciemne brwi. Jedynie ci naprawdę spostrzegawczy widzieli zawsze obecny smutek, który spowijał go niczym śmiertelny całun.

– Chciałbym, żebyś rzucił okiem na tłumaczenie – powiedział Lazarus.

Wyjął z kieszeni kaftana plik kartek i podał mężczyźnie naprzeciw. St. John spojrzał na nie.

– Katullus? Burgess znowu się zeźli.

Lazarus prychnął.

– Burgess uważa się za pierwszy autorytet, gdy chodzi o Katullusa, a wie o rzymskiej poezji tyle co pierwszy lepszy zasmarkany uczniak.

– No cóż, oczywiście. – St. John uniósł brew nad okularami, sprawiając wrażenie z lekka ubawionego. – Ale wywołasz paskudną awanturę.

– Och, taką mam nadzieję – odparł Lazarus. – Możesz na to zerknąć i wygłosić opinię?

– Pewnie.

Przy stoliku obok rozległ się krzyk i cynowy kufel z kawą poleciał na podłogę.

Lazarus podniósł wzrok.

– Dyskutują o polityce czy religii?

– Polityka. – St. John beznamiętnie spojrzał na kłócących się dżentelmenów. – Gazety donoszą, że Wakefield nawołuje do uchwalenia jeszcze jednej ustawy antyalkoholowej.

– A można by mniemać, że już do niego dotarło, iż fortuny zbyt wielu jego kumpli w Izbie Parów zależą od sprzedaży ginu.

St. John wzruszył ramionami.

– Wakefield wytacza rozsądne argumenty. Kiedy gin wycieńcza tylu biedaków, traci na tym przemysł Londynu.

– Tak, i bez wątpienia spasiony wiejski baron, stojąc przed wyborem, czy sprzedać nadwyżkę zboża gorzelnikowi, czy pozwolić, by zgniło, przedłoży zdrowie Londynu nad pieniądze we własnej kieszeni. Wakefield to głupiec.

– Jest idealistą.

– I, powtórzę, głupcem – wycedził Lazarus. – Ideały jedynie przysparzają mu wrogów. Lepiej by na tym wyszedł, gdyby tłukł głową o ścianę, zamiast próbować nakłonić parlament do przepchnięcia skutecznej ustawy antyalkoholowej.

– Czyli radzisz, żebyśmy siedzieli bezczynnie, kiedy Londyn podupada? – spytał St. John.

Lazarus machnął ręką.

– Pytasz, jakby istniało inne rozwiązanie. Twierdzę, że takiego nie ma. Wakefield i jemu podobni chcieliby wierzyć w możliwość zmiany, ale to złudzenie. Zważ moje słowa: prędzej świnie zaczną latać nad Westminsterem, niż londyńskiemu pospólstwu odbierze się gin.

– Głębia twojego cynizmu jak zawsze zapiera dech w piersiach.

Chłopiec wsunął przed Lazarusa kufel z kawą.

– Dziękuję, urwisie.

Lazarus rzucił pensa, a kawiarczyk złapał go zręcznie i pomknął z powrotem do stanowiska, gdzie parzono kawę. Lazarus pociągnął łyk gorącego napoju, kiedy zaś opuścił kufel, przyłapał St. Johna na tym, że wpatruje się w niego niczym w owada przez lupę.

– Gapisz się na mnie, jakbym miał na twarzy wrzody od syfilisu – skomentował Lazarus.

– Pewnego dnia bez wątpienia się ich doczekasz – odparł St. John. – Zaliczyłeś wystarczająco dużo dziwek.

– Mam potrzeby…

– Masz słabostki – przerwał mu cicho St. John – i nie podejmujesz żadnego wysiłku, żeby je okiełznać.

– A niby dlaczego powinienem? – zapytał Lazarus. – Czy wilk boleje z powodu radości, jaką sprawia mu pościg za zdobyczą? Jastrząb z powodu pragnienia, by szybować, a potem dawać nura w dół i schwycić w szpony zająca? To leży w ich naturze, tak jak moje… potrzeby leżą w mojej.

– Wilk i jastrząb nie mają sumienia, duszy, o czym doskonale wiesz.

– Dobrze płacę tym kobietom za ich usługi. Moje potrzeby nikogo nie ranią.

– Nie? – zapytał miękko St. John. – Zastanawiam się, czy nie ranią ciebie, Caire.

Lazarus podwinął górną wargę.

– To stary spór, którego żaden z nas dotąd nie wygrał.

– Jeśli zrezygnuję z tego sporu, to jakbym zrezygnował z ciebie.

Lazarus zastukał palcami o zniszczony blat stołu, nic nie mówiąc. Niech go diabli, jeśli ulegnie trosce St. Johna. Jego potrzeby były niezwykłe – wręcz dziwne – lecz z pewnością nie chorobliwe.

Oczywiście St. John bez skrupułów pchał się ze swoimi analizami tam, gdzie go nie proszono.

Przyjaciel pokręcił głową i odchylił się na oparcie krzesła.

– Wychodziłeś ubiegłej nocy.

– A niech mnie! Zostałeś wróżem? Czy może kręciłeś się wczoraj pod moim domem i odkryłeś moją nieobecność?

– Ani jedno, ani drugie. – St. John ze spokojem przesunął okulary na czoło. – Na twarzy masz ten sam wyraz co wtedy, kiedy widziałem cię ostatnio, swego rodzaju…

– Znużenie?

– Zamierzałem powiedzieć: desperację.

Lazarus pociągnął łyk gorącej kawy, cholernie świadom, że gra na zwłokę, w końcu wszakże jedyna odpowiedź, jaką znalazł, brzmiała:

– Nie wiedziałem, że masz taką skłonność do dramatyzowania. „Desperacja” niebotycznie wyolbrzymia sprawę.

– Wątpię. – St. John wbił nieobecny wzrok w swoją kawę. – Nosisz ten wyraz twarzy od śmierci Marie. Zaprzeczasz, że minionej nocy po raz kolejny szukałeś jej zabójcy?

– Nie. – Lazarus odchylił się na oparcie krzesła, przyglądając się przyjacielowi spod na pół opuszczonych powiek. – I co z tego?

– Masz obsesję, człowieku. – St. John wyrzekł te słowa neutralnym tonem, co jakimś sposobem dodało im mocy. – Marie nie żyje od blisko dwóch miesięcy, a ty noc w noc szukasz jej mordercy. Powiedz mi, Lazarusie, kiedy zrezygnujesz z polowania?

– Kiedy ty byś się poddał, gdyby zamordowano Clarę? – odparował Lazarus.

Jedyną oznaką tego, jak głęboko wbiła się strzała, był nieznaczny tik na szczęce St. Johna.

– Nigdy. Ale to dwa różne przypadki.

– Dlaczego? Ponieważ ty jesteś mężem swojej kobiety, podczas gdy Marie była zaledwie moją kochanką?

– Nie – odparł łagodnie St. John. – Ponieważ ja kocham Clarę.

Lazarus umknął wzrokiem. Podle usposobiona część jego jestestwa bardzo chciała zaoponować, jednak nie mógł tego zrobić. Ponieważ St. John miał rację: istotnie kochał swoją Clarę.

Podczas gdy Lazarus jeszcze nigdy nikogo nie kochał.

* * *

– Nie widzi mi się to, psze pani. Ani trochu mi się nie widzi – powiedziała Nell późnym wieczorem w kuchni przytułku.

– Wyraziłaś swoją dezaprobatę nader jasno, Nell – mruknęła cicho Temperance, zawiązując pod brodą pelerynę.

Upomnienie nie zniechęciło Nell.

– A jeśli on planuje nastawać na pani cnotę? Jeśli uwiedzie panią i porzuci? Albo gorzej, sprzeda jakiemu stręczycielowi? Och, psze pani! Straszne rzeczy pani grożą!

Temperance stłumiła dreszcz na myśl o lordzie Cairze robiącym jej „straszne rzeczy”. Powinien to być dreszcz odrazy. Tymczasem kwestia seksualnych skłonności lorda Caire’a wzbudziła w niej nienaturalną ciekawość. Lubieżna istota w niej wyprężyła się i węszyła, jak nigdy chętna wyrwać się na wolność. Na coś takiego Temperance nie mogła pozwolić. Kiedyś, dawno temu, dopuściła do tego, by prymitywna natura przejęła nad nią władzę, i popełniła niewybaczalny grzech. Od tamtej pory każdego dnia żyła ze świadomością, że musi odpokutować i nigdy więcej nie spuszczać swoich demonów ze smyczy.

Zarzuciła kaptur na głowę.

– Szczerze wątpię, by lord Caire był zainteresowany robieniem mi czegokolwiek, strasznego czy nie, a poza tym biorę pistolet.

Nell jęknęła.

– On nie jest jak inni dżentelmeni, psze pani.

Temperance podniosła worek z pistoletem.

– Czyniłaś te tajemnicze aluzje już wcześniej. Powiedz mi: w jaki sposób lord Caire różni się od innych mężczyzn?

Nell przygryzła wargę, przestąpiła z nogi na nogę, aż wreszcie zacisnęła powieki i wypaliła:

– W łóżku.

Temperance czekała, ale z ust pokojówki nie nadpływały dalsze wyjaśnienia. Wreszcie westchnęła, trzymając mocno na wodzy tę istotę w sobie, która aż podskoczyła na hasło „łóżko”.

– Przytułkowi grozi zamknięcie. Nie dopuszczę, żeby to, czemu lord Caire oddaje się we własnej sypialni, powstrzymało mnie przed skorzystaniem z jego pomocy.

Oczy Nell rozwarły się szeroko z niepokoju.

– Ale, psze pani…

Temperance otworzyła tylne drzwi.

– Pamiętaj: jeśli Winter spyta, położyłam się wcześniej spać. A jeśli będzie naciskał, powiedz mu, że chodzi o sprawy kobiece. To powstrzyma dociekania.

– Niech pani na siebie uważa! – zawołała Nell, kiedy Temperance zamykała za sobą drzwi.

Podmuch wiatru ze świstem wypadł zza narożnika. Temperance zadrżała i szczelniej otuliła się peleryną, odwracając się, żeby zagłębić się w zaułek. Przed nią znienacka zamajaczyła szeroka męska pierś.

– Och!

– Dobry wieczór, pani Dews – odezwał się lord Caire, cedząc słowa na swój mroczny, złowieszczy sposób.

Targana chłodnym wiatrem peleryna owijała mu się wokół nóg.

– Proszę tego nie robić – powiedziała Temperance, cokolwiek ostro.

On jednak wyglądał na ubawionego.

– Nie robić czego?

– Nie wyskakiwać na mnie jak jakiś rozbójnik.

Spiorunowała go wzrokiem, obserwując, jak wygina się kącik jego szerokich ust. Naszło ją niedorzeczne pragnienie, by odwzajemnić uśmiech, ale stłamsiła je bezlitośnie. Tej nocy srebrne włosy miał zaplecione w warkocz pod czarnym trikornem. Temperance poczuła drżenie w podbrzuszu i nie mogła przestać się zastanawiać, w jaki konkretnie sposób lord Caire wyróżnia się w sypialni.

Tymczasem on się odwrócił i ruszył zaułkiem.

– Zapewniam panią, że nie jestem rozbójnikiem. – Obejrzał się przez ramię i dostrzegła błysk jego niebieskich oczu, kiedy przyspieszyła kroku, żeby się z nim zrównać. – Gdybym nim był, już by pani nie żyła.

– Nie zachęca mnie pan do tej wycieczki – wymamrotała Temperance.

Zatrzymał się nagle, tak że o mało znów by na niego wpadła.

– Jest pani tutaj, czyż nie?

Podlec!

– Tak, jestem.

Ukłonił się przesadnie, w wyciągniętej ręce trzymając laskę ze srebrną gałką, czarną peleryną zamiatając brudną ziemię.

– Zdaję się więc na pani przewodnictwo, szlachetna pani Dews.

Sapnęła, zwróciła się twarzą przed siebie i ruszyła spiesznie zaułkiem, świadoma, że on trzyma się tuż za nią, czuła jego potężną mroczną obecność.

– Dokąd zabierze mnie pani tej nocy?

Wyobraźnia płatała jej figle czy czuła na karku jego gorący oddech?

– Trudno mi było podjąć decyzję, skoro odmówił pan wyjawienia czegokolwiek na temat osoby, której szuka.

Czekała na wyjaśnienie, ale nie skomentował. Westchnęła.

– Zdradził pan jedynie, że kogoś szuka, co, wyznam panu, milordzie, nie ułatwiło sprawy.

– A jednak wyczuwam, że prowadzi mnie pani w konkretne miejsce – rzekł cicho lord Caire.

– Owszem.

Dotarli do końca zaułka i schyliła się, przechodząc pod sypiącym się łukiem w jeszcze węższą uliczkę.

– I jest to? – W głosie lorda Caire’a dało się wychwycić ślad rozbawienia.

– Właśnie tutaj – oznajmiła z niejaką satysfakcją.

W rzeczy samej była z siebie zadowolona, że wynalazła dla niego jakieś źródło na podstawie tak skąpych informacji.

Stali przed budynkiem bez okien. Jedynie kołyszący się drewniany szyld z namalowaną świecą wskazywał, że jest to sklep świecarza. Temperance pchnęła drzwi. Wnętrze było maleńkie. Po jednej stronie ciągnęła się lada. Towary wystawiono, gdzie tylko się dało, leżały w stosach i stertach, wisiały na ścianach. Świece, herbata, cynowe kubki, sól i mąka, sznurek, smalec, kilka noży, postrzępiony wachlarz, parę nowych mioteł, guziki, niewielki placek ze śliwkami i, oczywiście, gin. Przy dalszym końcu lady dwie kobiety pochylały się nad kubkami. Za kontuarem stał pan Hopper, niski, ciemny mężczyzna, który urósł tak niewielki może dlatego, by zmieścić się w swoim sklepiku.

Sprzedaż ginu bez licencji była, oczywiście, nielegalna, ale na niebotycznie drogie licencje mogli sobie pozwolić tylko nieliczni. Poza tym sędziowie pokoju polegali na płatnych informatorach, którzy doprowadzali nielicencjonowanych sprzedawców ginu przed sąd – a żaden informator nie poważyłby się zapuścić do St. Giles. Ostatniego śmiałka zaatakowała miejscowa gawiedź, powlokła ulicami, dotkliwie pobiła i wreszcie porzuciła, by nieszczęśnik zmarł wskutek ran.

– A cóż to panią do mnie sprowadza, pani Dews? – zapytał pan Hopper.

– Dobry wieczór, panie Hopper – odparła Temperance. – Mój przyjaciel szuka kogoś i zastanawiam się, czy zechciałby mu pan pomóc?

Pan Hopper spojrzał na lorda Caire’a, mrużąc podejrzliwie oczy, ale powiedział dostatecznie radosnym tonem:

– Czemu by nie. Kogóż pan szuka?

– Mordercy – odparł lord Caire i wszystkie głowy w pomieszczeniu zwróciły się ku niemu.

Temperance wstrzymała oddech. Mordercy?!

Konsumentki ginu cichaczem wymknęły się ze sklepu.

– Blisko dwa miesiące temu zamordowano kobietę w jej pokojach w St. Giles – ciągnął lord Caire, niewzruszony. – Nazywała się Marie Hume. Wie pan o niej cokolwiek?

Ale pan Hopper już kręcił głową.

– Ja tam z morderstwami nic wspólnego nie mam. I będę wdzięczny, jak pani weźmie stąd tego dżentelmena, pani Dews.

Temperance przygryzła wargę i spojrzała na lorda Caire’a.

Nie sprawiał wrażenia szczególnie wytrąconego z równowagi.

– Jedną chwilkę, jeśli można – powiedział do sklepikarza pewnym głosem.

Pan Hopper popatrzył na niego z niechęcią.

Lord Caire się uśmiechnął.

– Mogę prosić o ten placek?

Sklepikarz chrząknął i podał mu ciasto ze śliwkami, chowając w zamian do kieszeni dwupensówkę, nim znacząco pokazał im obojgu plecy. Temperance westchnęła poirytowana. Oczywiste, że będzie musiała znaleźć lordowi Caire’owi innego informatora.

– Mógł mnie pan uprzedzić – bąknęła po wyjściu ze sklepu.

Wiatr dmuchnął jej tymi słowami w twarz i zadrżała, żałując, że nie siedzi przy swoim przyjaźnie ciepłym kominku.

Lord Caire jakby nie zważał na ziąb.

– Co by to zmieniło?

– No cóż, przede wszystkim nie próbowałabym u pana Hoppera.

Gniewnym krokiem przeszła na drugą stronę ulicy, bacząc, żeby nie wdepnąć w szlam wypełniający kanał ściekowy.

Bez trudu ją dogonił.

– Dlaczego?

– Ponieważ pan Hopper jest przyzwoity, czego nie da się powiedzieć o pańskich dociekaniach – odparła z rozdrażnieniem. – Po co w ogóle kupował pan to ciasto?

Wzruszył ramionami.

– Zgłodniałem.

Z przyjemnością wgryzł się w placek.

Przyglądała się, gdy zlizywał z kącika ust purpurowy syrop, i odruchowo przełknęła ślinę. Placek istotnie dobrze wyglądał.

– Ma pani ochotę? – zapytał głębokim głosem.

Stanowczo pokręciła głową.

– Nie. Nie jestem głodna.