Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© PointImages/Shutterstock

© Artgan/Shutterstock

Tytuł oryginału

De vlinder en de storm

De vlinder en de storm © 2016 by Walter Lucius

Originally published by Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6376-2

This publication has been made possible with financial support

from the Dutch Foundation for Literature.

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Dla Nicole,

najpiękniejszego imienia miłości

All along the watchtower, princess kept the view

While all the women came and went, barefoot servants, too

Outside in the distance a wildcat did growl

Two riders were approaching, the wind began to howl.

Bob Dylan

(Wzdłuż strażniczej wieży księżniczka spoglądała,

Niewiasty miotały się w popłochu i służba bosa biegała.

Gdzieś w oddali głos żbika, jakby walczył o życie,

Dwóch jeźdźców się zbliżało i wichru wzmogło się wycie.)

Część 1

TANCERKA

W takim pędzie pokonywał drogę między drzewami, że aż dwa razy się przewrócił. Było ciemno. Zgubił klapki i biegł na bosaka. Prawie nie czuł bólu, jaki sprawiały mu połamane gałęzie, rozcinające skórę stóp. Obijał się boleśnie palcami o wystające korzenie, ale na to też nie zwracał uwagi. Jeszcze nigdy w życiu nie biegł tak prędko.

Przez ten krótki czas, kiedy biegł prawdziwym sprintem, miał takie wrażenie, jakby zaczynał odrywać się od ziemi. Szybował, podczas gdy gałęzie smagały go po twarzy i ciele. Nie czuł bólu, kiedy jeden z kolczyków zaczepił o gałąź i szybkość biegu wyrwała mu go z płatka ucha. Euforia udanej ucieczki czyniła go nieczułym na ból, dawała mu siłę, dawała mu prędkość.

Wszystko w nim było w niemal zwierzęcy sposób nastawione na bieg. Każdy oddech, każde uderzenie serca, każdy ruch służył ucieczce. Nie miało znaczenia, w którą pobiegnie stronę. Chodziło tylko o to, żeby biec. Tak długo, tak szybko i tak daleko, jak tylko się da.

Próbował już raz wcześniej, ale wtedy go złapali. Od bicia miał rany, które tygodniami nie pozwalały mu spać. Mimo wszystko odważył się znowu. Człowiek o długich czarnych włosach wycisnął pocałunek na jego rozpłomienionym policzku, swoją wielką ręką pchnął go w plecy i wykrzyczał jakieś polecenie w niezrozumiałym języku.

Słyszał strzały i biegł dalej. Dopóki biegł, czuł się bezpieczny. Biegł w stronę światła widocznego za drzewami. Słyszał już tylko własny oddech i bicie serca. Pragnął zamknąć w objęciach szybko zbliżające się światło, jakby to było jego wybawienie.

Światło uderzyło go z głuchym hukiem.

1

Farah Hafiz starannie odłożyła naszyjnik z posrebrzaną zawieszką obok trzech srebrnych pierścionków i bransoletki z czarnej skóry. Spojrzała w jasnoniebieskie oczy swojego nagiego odbicia w lustrze i przesunęła opuszkami palców po niezliczonych drobnych bliznach na ramionach, piersiach i brzuchu. Kiedyś sama zrobiła te nacięcia na swojej karmelowej skórze w niejasnym przeświadczeniu, że miłość nie istnieje bez bólu.

Nie ma na co czekać: smoliście czarne włosy, spadające w skręconych kosmykach aż do ramion, zostają zebrane ku górze i ściągnięte w ciasny węzeł.

Potem trzeba wciągnąć szerokie spodnie z czarnej satyny i zawiązać wokół bioder. Ręce wsunąć w szeroko rozcięte rękawy bluzy, a ją samą związać czerwoną satynową szarfą, tak żeby jej poły opadały na lewe biodro.

Farah Hafiz ponownie spojrzała na siebie, jak stoi w sportowym stroju. Chociaż od świata zewnętrznego oddzielała ją jedynie cieniutka warstwa jedwabistej tkaniny, to w myślach zamknęła się w pancerzu. W niewidocznej, ale nie dającej się przebić kolczudze. Zrobiła głęboki wdech, zamknęła oczy i starała się wyprzeć okrzyki tłumu, które w nieregularnych falach docierały przez podziemia ze starej sali teatru Carré aż do jej szatni.

Ugięła lekko kolana i zaczęła wykonywać ćwiczenia rozgrzewające, których kiedyś nauczyła się od ojca. Nie minęła chwila i słyszała już tylko własny oddech. Znowu miała pięć lat i stała w otoczonym murem ogrodzie na tyłach rodzinnego domu, pod starą jabłonią w Wazir-Akbar-Khan, bogatej dzielnicy Kabulu. Obok ojca w śnieżnobiałej koszuli i szytych ręcznie lnianych spodniach. Liczył na głos w niezrozumiałym dla niej języku, którego sam nauczył się jako mały chłopiec od indonezyjskiej niani:

– Satu, dua, tiga…

Farah wypowiadała teraz szeptem te same słowa w amsterdamskiej szatni starego budynku cyrku na drewnianych palach. Te same słowa, po każdym wydechu:

– Satu, dua, tiga.

W tym samym momencie otworzyły się drzwi i zobaczyła w nich sylwetkę swojego trenera.

Do środka dotarł niski głos spikera, zapowiadającego kolejną walkę. Ruszyła wąskimi korytarzami w stronę wielkiej sali, wychwytując w drodze strzępy zapowiedzi.

– …Farah Hafiz! Anioł zemsty o ciele i sile orientalnej tygrysicy!

Orientalnej? Od dziesiątego roku życia mieszkała w Holandii. I chociaż w jej piersi biło aż nazbyt afgańskie serce, to postrzegała siebie jako Holenderkę.

Mrużąc oczy, weszła w białe światło punktowego reflektora i wbiegła po schodkach na znajdującą się na podwyższeniu matę. Jej przeciwniczka po drugiej stronie, białowłosa Rosjanka, wyglądała jak sęp. Zimna i bezlitosna. Farah na próżno szukała u niej objawów respektu. Sama miała raczej mieszane uczucia. Brała udział w tej gali, ponieważ uwielbiała sporty walki. Obok dziennikarstwa był to najważniejszy sens jej życia. Pencak silat, szlachetna sztuka walki z Archipelagu Malajskiego. Nauczył ją tego ojciec i już choćby z tego powodu wiedziała, że będzie uprawiać tę dyscyplinę sportu przez całe życie. Było to coś na zawsze. Był to też sposób życia. Nieustający mentalny i duchowy rozwój w pozytywnej intencji i z humanistycznym przesłaniem.

Zamknęła oczy i raz jeszcze powróciła do ciszy, w której się przygotowywała. Obok niej znowu stał ojciec. Na chwilę odebrany śmierci. Przemawiał do niej łagodnym głosem kogoś, kto już nie musi się niczym przejmować.

„A pamiętasz jeszcze, co zrobiłaś, kiedy po raz pierwszy poczułaś strach?”

Pamiętała.

„Musisz poczuć strach, aby móc przez niego przejść”.

Przyjęła pozycję wyjściową w niewielkiej odległości od przeciwniczki. Prawa dłoń otwarta i skierowana do przodu, jakby w zastygłym uderzeniu w wyimaginowany mur. Rosjanka stała naprzeciwko niej w lustrzanej pozycji.

Farah poczuła niemal elektryczne napięcie, kiedy ich nadgarstki niemal się zetknęły.

Wiedziała, że samą siłą nie ma cienia szansy z tą kobietą.

Musi być zwinna i szybka.

Kiedy rozległ się okrzyk sędziego, zareagowała ułamek sekundy za wolno. Rosjanka chwyciła jej lewe przedramię i z całej siły pchnęła je w tył. Farah poczuła raptem, jak paraliżuje ją fala strachu. Nagle miała przeciwko sobie dwójkę przeciwników: swoją rywalkę i siebie samą. Musi być jak bambus, który odgina się, a potem z całym impetem oddaje. Nie jak napięta struna, która może pęknąć przy pierwszym ruchu. Musi sterować walką. Oddychać. Myśleć.

Kątem lewego oka dostrzegła nadlatujący cios. Sparowała go i unieruchomiła rękę przeciwniczki. Szarpiąc się nawzajem i próbując przewrócić jedna drugą, wirowały na macie. Nagle Rosjanka sięgnęła w górę i złapała Farah za jej długie włosy. Walcząc z napływającymi jej do oczu łzami bólu, Farah wykonała nożyce, rzucając przeciwniczkę na plecy, i przycisnęła jej rękę do piersi, robiąc dźwignię na staw łokciowy. Rosjanka leżała pod nią unieruchomiona.

Nagle Farah poczuła piekący ból w lewej łydce. Jej przeciwniczka z całej siły wbiła zęby w jej nogę. Ból przeszył całe jej ciało, ale zamiast rozluźnić chwyt, Farah jeszcze mocniej wygięła ramię Rosjanki.

Leżały tak przez jakąś chwilę, Rosjanka unieruchomiona dźwignią na łokieć, Farah z determinacją utrzymująca chwyt, ze łzami bólu w oczach, aż wreszcie sędzia uderzył płaską dłonią w ich napięte ciała.

– Berhenti, berhenti! Stop, stop!

Farah rozluźniła chwyt i podniosła się chwiejnie, przesuwając dłonią po łydce, co pozostawiło krwawy ślad na jej nadgarstku. Spojrzała w przymrużone oczy Rosjanki i nagle poczuła, jak wypełnia ją siła, nad którą nie ma żadnej kontroli. To była jedna z tych chwil, których najbardziej się bała. Ktoś lub coś zyskiwało nad nią władzę, sprawiając, że robiła rzeczy, nad którymi nie panowała.

Zanim zorientowała się, co robi, wyprowadziła prawy prosty w podbródek przeciwniczki. Poprawiła lewym pod żebra, a potemcałym ciężarem ciała wyprowadziła kopnięcie, które sprawiło, że Rosjanka padła na matę jak szmaciana lalka.

Gdzieś z oddali słyszała, jak ktoś krzyczy jej imię. Spojrzała za siebie. Na matę wskoczył jej trener. W jego oczach widziała panikę.

Kiedy odwróciła się z powrotem, zobaczyła, jak sędzia i jego pomocnik pochylają się nad ciałem Rosjanki, leżącej bez ruchu na macie.

W sali zaległa martwa cisza.

2

Niebieskie światła na dachu karetki odbijały się niemalże fluorescencyjnie w kroplach deszczu uderzających w przednią szybę. Chociaż wycieraczki pracowały jak szalone, na nieoświetlonej leśnej drodze prawie nie było nic widać, lecz Daniëlle Bernson ślepo ufała umiejętnością swojego kierowcy, który bezustannie konsultował się z dyspozytornią, ponieważ nie do końca było wiadomo, gdzie szukać ofiary.

Chodziło o dziecko. Zgłaszający nie podał dokładnej lokalizacji.

W lusterku wstecznym Daniëlle zobaczyła szybko zbliżający się policyjny radiowóz na sygnale. Kiedy znów spojrzała przez przednią szybę, aż krzyknęła. Niecałe piętnaście metrów przed nimi widać było nieruchomy kształt leżący na drodze. Kierowca, rytmicznie naciskając pedał hamulca, zatrzymał karetkę tuż przed leżącym w poprzek drogi ciałem. Daniëlle natychmiast wyskoczyła z karetki ze swoją niebieską walizeczką i balonikiem do sztucznego oddychania, prosto w deszcz.

To była dziewczynka. Leżała na brzuchu na mokrym asfalcie. Głowa była odwrócona płasko w bok, prawe ramię wykrzywione pod nienaturalnym kątem. Lewe ramię leżało nieruchomo wyciągnięte wzdłuż ciała, a prawa noga dziwnie odstawała w bok, zupełnie jakby nie chciała przynależeć do reszty ciała.

Daniëlle przyklękła, ostrożnie ujęła głowę i szyję dziewczynki i wspólnie z szoferem, który pośpieszył na pomoc, powoli odwróciła ciało na plecy.

Unieruchomiła szyję dziewczynki usztywniającym kołnierzem. Sądząc po ciemnobrązowej skórze i czarnych jak smoła włosach, było to dziecko ze Wschodu. Wyraziste czarne linie wokół oczu i krwista szminka na ustach rozpłynęły się jej po twarzy. Dziewczynka miała na sobie szatę z purpurową bordiurą, zupełnie jakby wracała z jakiejś tradycyjnej uroczystości. Ponadto była obwieszona ozdobami: miała je w uszach, wokół szyi, na nadgarstkach i kostkach. Ozdoby zrobione z drobnych miedzianych cekinów, które przy najlżejszym ruchu podzwaniały jak zwariowane.

Oczy dziecka była zamknięte. Jedyną oznaką życia był rzężący oddech. Daniëlle odgarnęła z twarzy dziecka włosy lepiące się od krwi z rany na głowie i zaczęła podawać tlen.

Za jej plecami policyjny radiowóz sprawnie manewrował na prawym poboczu, by ostatecznie w bezpiecznej odległości stanąć w poprzek drogi z migającym kogutem. Daniëlle usłyszała też gwałtowne hamowanie innego wozu za jej plecami, który zatrzymał się za karetką. Rozległ się odgłos otwieranych i zatrzaskiwanych drzwi i szybko zbliżających się kroków. W chwilę później naprzeciw niej przykucnął starszawy mężczyzna, wyglądający na Marokańczyka.

– Nie tak blisko! Muszę mieć miejsce – powiedziała poirytowana. Kiedy podniosła wzrok, zobaczyła niechęć na twarzy mężczyzny.

– Marouan Diba, z kryminalnego – powiedział, nawet na nią nie patrząc. – Są jacyś świadkowie?

– Nie. Leżała tutaj całkiem sama.

Drugi śledczy otworzył parasol i trzymał go nad Daniëlle, przyświecając jej latarką.

Dziewczynka zaczynała sinieć wokół ust. Daniëlle wyjęła stetoskop i osłuchała kolejno prawą i lewą stronę klatki piersiowej. Po prawej stronie słyszała szmery oddechowe, po lewej nic.

– Odma opłucnowa prężna.

Wiedziała, że to ciężko ranne dziecko zaczyna umierać. Uderzenie pojazdu musiało złamać kilka żeber i podwyższone ciśnienie w klatce piersiowej uniemożliwiało sercu prawidłowe przepompowywanie krwi. Wyjęła z walizeczki najgrubszą igłę infuzyjną, jaką mogła znaleźć, przyłożyła ją do klatki piersiowej dziewczynki między drugim a trzecim żebrem i ostrożnie wbiła w ciało. Kiedy wyciągnęła ją z powrotem, dał się słyszeć cichy syk uchodzącego z płuca powietrza. Zupełnie jakby spuściła powietrze z balonu.

Marokańczyk zaklął cicho, co najwyraźniej było jego sposobem na okazywanie ulgi. Daniëlle nie zareagowała.

– Musiała bardzo mocno uderzyć w coś głową. Przypuszczalnie najpierw w maskę, a potem w asfalt – powiedziała. – W najlepszym razie ma silne wstrząśnienie mózgu.

– A w najgorszym? – spytał policjant.

– Liczne krwawienia wewnętrzne – odpowiedziała Daniëlle, sprawdzając oddech dziewczynki. Zaraz potem poleciła asystentowi przygotowanie kroplówki. Spojrzała na dziwną pozycję prawego uda dziewczynki. Teraz dopiero zobaczyła, że wystaje z niego kawałek kości, a samo udo coraz bardziej puchnie.

Ostrożnie obmacała miednicę dziewczynki i przestraszyła się, stwierdziwszy w jednym miejscu ruchomość.

– Najprawdopodobniej ma też złamaną miednicę. A to oznacza, że wykrwawia się wewnętrznie.

Wyjęła nożyczki i zaczęła rozcinać szatę w okolicy bioder dziewczynki, żeby lepiej ocenić złamanie. Zorientowała się, że dziewczynka nie ma bielizny.

I że tak naprawdę jest chłopcem.

Policjant też to zobaczył i znowu zaczął kląć. Podniósł się i szybko gdzieś odszedł.

– Igła do drenażu! – zawołała gorączkowo.

Żeby wprowadzić igłę, Daniëlle musiała wkłuć się w podudzie chłopca. Na szczęście zareagował na to jękiem, co oznaczało, że jego mózg wciąż jeszcze działa, ale Daniëlle wiedziała, że musi się śpieszyć.

Podłączyła igłę i owinęła ranę w nodze sterylnym bandażem. Następnie z pomocą kierowcy i asystenta przesunęła ciało chłopca na żółtą deskę ortopedyczną i unieruchomiła jego głowę dwiema taśmami.

– Na trzy! – krzyknęła i zaczęła liczyć.

Śledczy pomogli przenieść deskę z ciałem do wnętrza ambulansu. Daniëlle wskoczyła do środka, drzwi zostały zamknięte i kiedy odjeżdżali, słyszała, jak kierowca zgłasza się do dyspozytorki z informacją, kiedy można oczekiwać ich przyjazdu do szpitala. Gdy karetka pędziła przez Lasek Amsterdamski, Daniëlle uświadomiła sobie, że nie może odejść od tego chłopca, dopóki go nie wyprowadzi z obecnego stanu.

3

Kiedy znalazła się z powrotem w szatni, wokół niej wszystko zrobiło się jaśniejsze. Zupełnie jakby przebudziła się z koszmaru.

Spojrzała pytająco na trenera, który zaczął przemawiać do niej uspokajająco:

– To nie twoja wina, Farah. Dokładnie widziałem, co się stało. To nie była twoja wina.

Uświadomiła sobie, co zaszło. Za dużo zainkasowała. Oczywiście byłaby w stanie obronić się przed siłą fizyczną Rosjanki, nie umiała jednak stawić czoła sile o wiele intensywniejszej i groźniejszej niż tamta: chodziło o nienawiść Rosjanki, która przeniknęła jej emocjonalną obronę i wywołała u niej niekontrolowany wybuch szału.

Doskonale wiedziała, jak ważne jest, potrafić w najbardziej nawet niemożliwych sytuacjach utrzymać w ryzach swój temperament. Samokontrola już kilkakrotnie uratowała jej życie. Akurat tego wieczoru jednak straciła panowanie nad sobą.

Było to tylko kilka sekund, ale wystarczyło, by spowodować u przeciwniczki ciężkie obrażenia.

Farah rzadko kiedy zatracała się w czasie walki. O wiele częściej działo się to w miłości; tu miała już na koncie pokaźną liczbę ofiar, z tym że te – chociaż ze złamanym sercem – żyły spokojnie dalej.

Jeśli idzie o kobietę, która dzisiejszego wieczoru stała naprzeciwko niej na macie, nie było to jeszcze tak do końca pewne.

Usłyszała, jak otwierają się drzwi. Podczas gdy tumult w korytarzu wdarł się na moment do środka z siłą orkanu, a jej trener odbył krótką rozmowę przyciszonym głosem z jednym z oficieli, Farah próbowała odnaleźć w myślach spokój.

Słyszała, jak trener podchodzi do niej ciężkim krokiem, jak staje tuż przy niej i czeka, aż będzie gotowa usłyszeć, co się stało. Słyszała jego oddech. Po jej policzkach powoli płynęły łzy. Tato, gdzie jesteś? Dopiero, kiedy odzyskała pełną kontrolę nad oddechem, podniosła się, odwróciła i zobaczyła w oczach trenera spokój. Jego słowa zabrzmiały pocieszająco.

– Będzie dobrze.

Niecały kwadrans potem Farah sprawnie zaparkowała swoje czarne porsche carrerę na podziemnym parkingu Waterland Medisch Centrum. Stanęła niedaleko schodów i chwilę później wbiegła po nich na górę, do wejścia izby przyjęć. Recepcjonistka spojrzała na nią zmęczonym wzrokiem, z którego zniknęła wszelka empatia. Farah powiedziała, że przyszła zobaczyć się z kobietą, którą niedawno przywieziono ze złamanymi żebrami i wstrząśnieniem mózgu.

– A pani jest?

– Osobą, która jej to zrobiła – odpowiedziała Farah.

Kobieta spojrzała na nią zdumiona. W tym momencie do holu wpadła grupa lekarzy i pielęgniarek i pobiegła w stronę karetki, która właśnie zajechała na sygnale.

Farah zobaczyła, jak wwożą na noszach na kółkach ciężko ranną dziewczynkę o orientalnych rysach. Kolorowe strzępy okrywające jej ciało to pocięty na kawałki tradycyjny strój. Dziewczynka była obwieszona ozdobami i dzwoneczkami, które dźwięczały przy każdym poruszeniu noszy. W całym tym chaosie przekrzykujących się lekarzy i pielęgniarek uwagę Farah całkowicie przykuły oczy dziewczynki, w których dostrzegła śmiertelne przerażenie. Zobaczyła, jak jej sine wargi powoli i bezgłośnie próbują wypowiedzieć jedno słowo.

Wyglądało na to, że nikt tego nie widzi ani nie słyszy. A nawet gdyby ktoś usłyszał, to i tak nikt nie potrafiłby tego zrozumieć, ponieważ słowo pochodziło z języka, którym nikt tutaj nie mówił. Ale Farah tego właśnie słowa użyła dziś wieczorem w szatni. Nie wypowiedziała go, tylko pomyślała.

Padar. Ojciec.

Przecisnęła się przez tłumek medyków i pochyliła się nad leżącą dziewczynką. Odpowiedziała jej w języku dari.

– Spokojnie, kochanie. Wszystko będzie dobrze.

Lekarka o blond włosach w pomarańczowej kamizelce pogotowia spojrzała na nią zdumiona.

– Pani z rodziny?

– Nie, ale ona wzywała ojca.

– To nie dziewczynka, tylko chłopiec.

Chłopiec, w takich szatach? Z takimi ozdobami i w pełnym makijażu? W jednej chwili Farah uświadomiła sobie, o co tu może chodzić. Nigdy w życiu nie pomyślałaby, że ta wielowiekowa tradycja wywodząca się z jej ojczystego kraju może zawitać na Zachód. Ale jednoznaczny dowód leżał właśnie przed nią zakrwawiony na noszach.

– Macie tu tłumacza? – spytała Farah.

– Właśnie ściągają kogoś telefoniczne – powiedziała jasnowłosa lekarka, zatrzymując Farah ruchem dłoni przed drzwiami gabinetu, do którego wwieziono chłopca.

– Ja mogę tłumaczyć! – zawołała Farah, patrząc, jak sanitariusze przekładają chłopca z noszy na stół zabiegowy. W tym samym czasie słyszała nerwową wymianę zdań. Zrozumiała, że jasnowłosa lekarka nie zgodziła się zostawić chłopca swoim kolegom. Nagle zamachała do Farah.

– Proszę go zapytać, kto jest jego ojcem – powiedziała, rozcinając jednocześnie do końca szatę chłopca. Dwie pielęgniarki zdejmowały z niego w tym czasie wszystkie ozdoby, wkładając je do przezroczystej plastikowej torebki, którą przymocowały do noszy.

Farah podeszła do chłopca. Dawała mu może z siedem, najwyżej osiem lat. Zaczęła łagodnie przemawiać do niego w języku dari, starała się go przekonać, że jest już bezpieczny i że musi się trzymać. I że zostanie przy nim.

Ostrożnie ujęła jego dłoń, a on zacisnął ją na jej palcach.

– Jak się nazywasz?

Patrzył na nią przerażony, jakby pochodziła z innego świata.

– Namet chist? Jak się nazywasz?

Trzymała ucho tuż przy jego wargach, ale przez ogólny harmider i głośno wypowiadane polecenie, prawie nie słyszała jego szeptu, nie mówiąc już o tym, żeby mogła go zrozumieć.

Usłyszała, jak jasnowłosa lekarka, która przywiozła chłopca, informuje telefonicznie, że zaraz przetransportują „ciężki przypadek”. W tym momencie do gabinetu wpadła pielęgniarka.

– Chirurg urazowy jest już w drodze – oznajmiła.

– Sama go zoperuję – powiedziała jasnowłosa lekarka tonem nieznoszącym sprzeciwu, mocując jednocześnie dren do klatki piersiowej chłopca. Farah o mało nie zemdlała, kiedy to zobaczyła. Ponownie pochyliła się nad chłopcem i szepnęła mu do ucha:

– Ma Farah astom, to ki hasti? Ja jestem Farah, a ty?

Zobaczyła łzy spływające mu po policzkach i nagle poczuła przeogromną chęć rozpłakania się razem z nim, ale zdołała się opanować i zaczęła szeptać mu do ucha to, co zwykle mówi się w takich sytuacjach.

– Jestem przy tobie. Nie zostawię cię samego.

– Wiesz już o nim coś więcej? – spytała lekarka.

– Jeszcze nie. A tak właściwie, to gdzie go znaleźliście?

– W Lasku Amsterdamskim. Potrącony przez samochód. Sprawca uciekł z miejsca wypadku.

Farah słyszała gniew w jej opanowanych słowach. Zaraz potem lekarka zwróciła się ponownie do obecnych w gabinecie.

– No, dobra. Mamy tu złamania żeber i złamanie otwarte kości udowej. Do tego przypuszczalnie krwotoki wewnętrzne w jamie brzusznej, a prawdopodobnie także wewnątrzczaszkowe. Chłopak idzie najpierw na salę operacyjną. Trzeba unieruchomić złamania, bo inaczej całkiem się wykrwawi. Potem zrobimy tomografię. Wszystko jasne?

Chłopca wywieziono z gabinetu urazowego. Farah szła obok noszy na kółkach i cały czas trzymała go za rękę. Lekarka szła obok niej aż do drzwi windy, które właśnie się otworzyły.

– Jak się nazywasz? – zapytała, kiedy już były w windzie.

– Farah.

– Słuchaj, Farah, nie możesz wejść do sali operacyjnej.

– Nawet nie miałam takiego zamiaru.

– Zostawisz swoje nazwisko i numer telefonu?

– Będę w kontakcie – zapewniła Farah. – O kogo mam pytać, jak będę chciała z tobą rozmawiać?

– Daniëlle. Daniëlle Bernson.

Chłopiec jęknął. Farah pogładziła go dłonią po włosach, drugą cały czas trzymała jego rękę.

– Zaraz zaśniesz – powiedziała szeptem. – Wtedy już nic nie będzie cię bolało. A jak się obudzisz, znowu będę przy tobie.

Popatrzył na nią z niezrozumiałą ulgą.

Drzwi windy się rozsunęły. Ruszyli dalej pustym korytarzem, aż zatrzymali się przy sali operacyjnej numer 12.

– No to jesteśmy – powiedziała Daniëlle.

Farah zbliżyła twarz do twarzy chłopca.

– Pani doktor ci teraz pomoże. A ja tu na ciebie poczekam? Zgoda?

Zobaczyła w jego oczach błysk rozpaczy. Pocałowała go w policzek i powoli uwolniła dłoń z jego uścisku.

– Dzięki, Farah – powiedziała Daniëlle, wchodząc do sali.

Farah prawie jej nie słyszała. Kiedy chłopiec zniknął za dźwiękoszczelnymi drzwiami, docierało do niej tylko bicie jej własnego serca, które waliło jak szalone. Zaczęła chodzić tam i z powrotem po pustym korytarzu. A potem podjęła decyzję.

4

Przy zjeździe z A9 do Lasku Amsterdamskiego Farah mocno zahamowała i skręciła w prawo.

W skupieniu pokonując wyboje na coraz słabiej widocznej drodze, uświadomiła sobie, że właśnie robi coś, czego przyrzekała sobie już nigdy nie robić, a mianowicie posłuchała pierwszego impulsu i działała pod jego dyktando.

Co ją gnało do tego miejsca? Czy był to wyraz oczu tego chłopca? A może jego strach? A może rozpacz w każdym jego wypowiadanym słabym szeptem słowie pobrzmiewająca jak zapomniane echo z jej przeszłości?

Zwolniła i zatrzymała się na poboczu, nie gasząc silnika. Jej serce wciąż biło o wiele za szybko. Zamknęła oczy i spróbowała uspokoić oddech.

Padar. Farah niezliczoną ilość razy powtarzała w myślach to słowo w języku dari, w ciszy, jaka przystoi zmarłym. Ten chłopiec swoim szeptem nagle przełamał w niej wieloletnią ciszę. Miała przeczucie, że dzisiaj, w tym lesie, zdarzyło się coś, co będzie miało większy wpływ na jej dalsze życie, niż potrafi sobie to teraz wyobrazić. Ta myśl wzbudziła w niej lęk, ale była zdecydowana, że tym razem znów zaufa swojej intuicji. Decyzja, że spróbuje pójść śladem chłopca, z niezrozumiałych powodów sprawiła, że bicie jej serca z wolna zaczęło się uspokajać.

Zobaczyła zbliżające się z tyłu pulsujące światła alarmowe, rzucające ostre niebieskie linie pomiędzy drzewami. Zaraz potem z wyciem syreny przemknął obok niej jaskrawoczerwony wóz straży pożarnej.

Natychmiast dodała gazu i ruszyła za nim. Przyhamowała, kiedy straż pożarna skręciła w lewo, w wąską leśną ścieżkę. Jakieś sto metrów dalej zobaczyła strzelające w niebo płomienie. Zderzenie w takim odludnym miejscu? Mało prawdopodobne. Postanowiła, że nie pojedzie zobaczyć, tylko będzie jechała dalej asfaltową drogą. Kilka minut później przekonała się, że podjęła słuszną decyzję. W jaskrawym świetle przenośnych lamp zobaczyła dwóch policjantów z sekcji zabezpieczania śladów, którzy pracowali na miejscu zdarzenia.

Farah zatrzymała samochód przed biało-czerwoną taśmą policyjną rozpiętą w poprzek drogi. Na początek stwierdziła, że jest kompletnie nieodpowiednio ubrana jak na tę okazję. Strój, jaki na sobie miała, był pomyślany na uroczystość zamknięcia turnieju dziś wieczorem: czarne spodnie podwinięte aż do łydek, na stopach otwarte skórzane platformy block heels.

Czarny, błyszczący żakiet, podróbkę Versace zostawiła na tylnym siedzeniu. W koszuli slim fit ze srebrzystym coatingiem i rozpuszczonymi włosami w lekkim nieładzie wyglądała zupełnie jak zagubiona modelka, którą w samym środku sesji zdjęciowej cały team zostawił na łasce losu.

Czuła się trochę nieswojo, przyglądając się, jak jakieś trzydzieści metrów od niej jeden z techników zabezpiecza ślady hamowania na asfalcie. Ślady prowadziły w prawo, na pobocze. Farah widziała, że miejsce, gdzie leżał chłopiec, dzieliło kilka metrów od miejsca, w którym ślady skręcały na pobocze. To by oznaczało, że impet uderzenia odrzucił go kilka metrów do przodu. Inna możliwość była taka, że samochód robił wszystko, żeby ominąć chłopca, a więc go nie potrącił. Kierowca nacisnął hamulec, gwałtownie skręcił kierownicę w prawo i zatrzymał się na poboczu. W takim wypadku znaczyłoby to, że chłopiec nie stał na jezdni, tylko już na niej leżał.

Farah zobaczyła, jak po lewej stronie jezdni, na wysokości narysowanych na asfalcie konturów ciała, drugi technik sprawdza inne ślady hamowania. Prześliznęła się pod taśmą i ruszyła w jego stronę. Był jeszcze młody i całą uwagę skupiał na mokrym asfalcie, tak że dopiero bardzo późno dotarła do niego jej obecność. Spojrzał na nią zdumiony.

– Przepraszam, że panu przeszkadzam, ale mieszkam tu niedaleko – zaczęła Farah tak przyjaźnie, jak tylko potrafiła. – Czy może mi pan powiedzieć, co tu się stało?

Młody technik patrzył na nią przez chwilę, a potem wskazał na coś za jej plecami.

– To pani?

– Ta carrera? – Farah odwróciła się na moment. – Tak.

– Silnik trzy i dwie dziesiąte litra, napęd na tylne koła, dwieście trzydzieści koni, obniżone zawieszenie z amortyzatorami gazowymi. W czymś takim to się chce nie tylko jeździć, ale i mieszkać – powiedział technik z pełną podziwu miną fachowca. – I pewnie przyśpiesza do setki poniżej sześciu sekund.

– Jeszcze tego nie sprawdzałam – przyznała Farah. – To wóz z 1987 roku, staram się go oszczędzać.

Widziała wyraźnie, że z powodzeniem przeszła pierwszy test, postanowiła więc nie odpuszczać. Pokazała gestem na okruchy szkła z reflektora.

– Jak szybko jechał ten wóz?

– Tak na oko jakieś osiemdziesiąt na godzinę. Gwałtowne hamowanie. Widać to po tych mocno czarnych śladach. – Wskazał ręką na ostatni fragment śladu, gdzie warstwa zdartej gumy była najbardziej widoczna.

– Chłopiec leżał tam – powiedziała Farah, wskazując na obrysowany kredą kontur ciała. – Czy to możliwe, że został uderzony przez ten właśnie samochód?

Widać było, że jest bardzo przejęta. Technik przybrał bardziej oficjalny wyraz twarzy.

– Chłopiec?

– Jestem dziennikarką – uzupełniła szybko Farah. – Chciałabym się dowiedzieć, kto to zrobił.

– Czy może pani pokazać jakieś dokumenty?

W głosie młodego policjanta dało się nagle słyszeć nerwowość. Widziała, że nie ma zbyt dużego doświadczenia i próbuje jej zaimponować tą odrobiną autorytetu, jaką miał do dyspozycji. Kątem oka zobaczyła, że zbliża się do nich drugi z policjantów. Mimo wszystko spróbowała jeszcze raz.

– Pan ma swoją robotę, a ja swoją. Czy pana zdaniem ślady na drugim pasie jezdni pochodzą od tego samego pojazdu?

Drugi policjant, który z pewnością miał tu więcej do powiedzenia, był już tylko parę metrów od nich.

– To znaczy – poprawiła się pośpiesznie Farah – chodzi mi o to, czy w zdarzeniu brało udział więcej pojazdów.

– Proszę pani, to jest miejsce zbrodni. Musi pani odejść za taśmę.

Farah spojrzała w surową twarz drugiego policjanta i zrozumiała, że jej kredyt zaufania właśnie się skończył.

– Rozumiem, oczywiście. Bardzo przepraszam.

Zrobiło jej się przykro i szybko się odwróciła. Odchodząc, słyszała, jak policjanci rozmawiają o czymś między sobą.

– Proszę pani! – zawołał za nią starszy z policjantów.

Odwróciła się i zobaczyła, że się do niej zbliża.

– Podobno jest pani z prasy?

– Zgadza się – potwierdziła Farah. – Byłam przy tym, kiedy przywieziono go do szpitala. Zostawić tak dziecko na środku drogi na pewną śmierć… sam pan rozumie…

Stali naprzeciwko siebie w milczeniu.

– Bardzo mi przykro, ale nie możemy udzielać prasie żadnych informacji. – Policjant uśmiechnął się porozumiewawczo. – Ale ma pani rację.

– To znaczy?

– To nie był tylko jeden samochód.

Trwało to krótką chwilę, zanim Farah zrozumiała, co powiedział.

– Dziękuję panu bardzo – powiedziała ochryple.

– Za co?

– Za pańską… pomoc.

– Nikomu w niczym nie pomogliśmy, proszę pani. Nie było tu nikogo, kto zadawałby jakieś pytania. – Policjant odwrócił się. – Kevin, czy przez ostatnie pięć minut widziałeś tu kogokolwiek, kto by o coś pytał?

Młodszy z policjantów z uśmiechem pokręcił przecząco głową.

Farah wsiadła do swojego porsche, zawróciła i pojechała do miejsca, gdzie wóz straży pożarnej skręcił w leśną drogę. W tym czasie zrekapitulowała na własne potrzeby to, co widziała i co usłyszała. Ślady hamowania na obydwu stronach jezdni, z przeciwnych kierunków. Dwa samochody. Praktycznie w tym samym momencie albo krótko po sobie w tym samym miejscu. Z chłopcem jako elementem łączącym. Trzy fragmenty na razie jeszcze nie całkiem śmiertelnej zagadki.

Dotarła do leśnej drogi i spojrzała w kierunku, gdzie widać było jeszcze ostatnie płomienie. Zastanawiała się, co ten pożar może mieć ewentualnie wspólnego z wypadkiem. Zaufała jednak swojej intuicji, która podpowiadała jej, że musi się tego dowiedzieć.

5

Miała wrażenie, jakby wjeżdżała w obramowane drzewami inferno. Zafascynowały ją nie tylko ogień i chaos. Przede wszystkim chodziło o narastającą w niej świadomość, że oto stało się tutaj coś, co może mieć związek z tym, co niedawno stało się niedaleko stąd z chłopcem.

Jechała w stronę policjanta, który nakazał jej zatrzymanie się, ale ona tylko pomachała mu przed nosem swoją legitymacją dziennikarską w nadziei, że wezmą ją może za śledczą, i pojechała dalej, nie czekając na jego reakcję. Zatrzymała się dopiero przed wozem straży pożarnej, otworzyła drzwi samochodu i szybko podążyła do miejsca, gdzie strażacy w hełmach białymi strugami piany dogaszali tlący się wrak samochodu kombi. Ktoś krzyknął. Zbyt późno zorientowała się, że jest w zasięgu armatki wodnej, z której polewano okoliczne drzewa. Zanim zdążyła uskoczyć, zmiótł ją impet tysiąca dwustu litrów wody.

Kiedy zamroczona i przemoczona próbowała pozbierać się z ziemi, pojawiła się czyjaś pomocna dłoń. Stojąc chwiejnie na nogach, spojrzała w prawo, prosto w jasnobrązowe oczy młodego człowieka z modną bródką wokół ust, podkreślającą kwadratową szczękę jego przyjemnej twarzy.

– Zabłądziła pani? – spytał, przekrzykując hałas.

– Raczej nieproszony gość – powiedziała Farah, poprawiając koszulę, która wskutek nasiąknięcia wodą opinała jej ciało jak trykot. Mimo jej wysiłków przemoczony materiał ściśle opinał jej piersi, a ponieważ nie miała stanika, równie dobrze mogła wystąpić topless.

– Joshua Calvino, śledczy. Czego taka kobieta jak ty szuka w takim lesie jak ten?

Powiedział to tak dobrotliwym tonem, że mimo okoliczności Farah nie mogła się nie uśmiechnąć.

– No dobrze, to już powiem. Byłam na ostrym dyżurze w centrum WMC, kiedy przywieziono ciężko rannego chłopca. Wpadł pod samochód niedaleko stąd. A ja chcę się dowiedzieć, co się dokładnie stało.

– Chłopiec został potrącony dalej. Nie tutaj.

– Wiem, wiem. Tam już byłam.

– To co robisz tutaj?

– W zdarzeniu brały udział dwa samochody. Niewykluczone, że jeden z nich został właśnie tutaj podpalony.

Joshua spojrzał na nią w zamyśleniu. Widziała, że robi co może, żeby nie patrzeć na jej piersi.

– Chyba nie robisz tych spacerów po lesie dla własnej przyjemności? Zwłaszcza w taką pogodę? Kim jesteś z zawodu?

– Jestem dziennikarką – przyznała Farah, pokazując swoją legitymację. W tym czasie dotarli już do miejsca, gdzie stał pokryty pianą wrak spalonego samochodu. Ziemia była rozmiękła, w powietrzu unosił się tłusty dym. Pośrodku tego chaosu biegających na wszystkie strony strażaków, ciągnących po ziemi kilometry węży, uwagę Farah przykuł starszy mężczyzna, który mocno gestykulując, rozmawiał z dowódcą strażaków.

– Mój partner – powiedział Joshua, niechętnie przyglądając się tej scenie. – Wścieka się, bo ci faceci z sikawkami i w gumiakach doszczętnie zadeptali wszystkie ślady. W ten sposób zniszczyli wszelki ewentualny materiał dowodowy.

– Co się stało z samochodem? – spytała ostrożnie Farah.

– Oblany benzyną, a potem… pffft. – Joshua wykonał gest, jakby zapalał zapałkę i rzucał.

Farah zobaczyła, że drugi śledczy zbliża się do nich wielkimi krokami. Od razu było widać, że jej obecność znacznie mniej przypadła mu do gustu niż jego młodszemu koledze.

– Ci faceci to prawdziwa katastrofa – powiedział, wskazując za siebie, na strażaków. – Tak więc ostatnie, czego nam tu potrzeba, to miłośnicy turystyki katastroficznej.

Przy tych słowach tak nachalnie patrzył na jej piersi, że Farah natychmiast nabrała do niego gwałtownej niechęci.

– Ona była w szpitalu, kiedy przywieźli tego chłopca z wypadku – objaśnił Joshua. – Jej zdaniem ten pożar może mieć coś wspólnego z…

Nie zdążył dokończyć, ponieważ wśród strażaków zebranych wokół wraku wybuchło zamieszanie. Pośpieszył w tamtą stronę, a Farah za nim. A potem zobaczyła coś, czego wolałaby nie widzieć: dwa zwęglone i splecione ze sobą ciała na tylnym siedzeniu, pokryte białą gaśniczą pianą.

Ogłuszona widokiem i odorem nadpalonych ciał Farah odwróciła się gwałtownie i opierając się o najbliższe drzewo, zwróciła w kilku spazmatycznych rzutach całą zawartość żołądka. Nawet woń własnych wymiocin wydała jej się błogosławieństwem w porównaniu z odorem spalonych ludzkich ciał, który wciskał jej się w nozdrza. Wyprostowała się, przyciskając do ust chusteczkę.

Joshua Calvino położył jej dłoń na ramieniu.

– Chyba dość już pani widziała.

Ton jego głosu było dokładnie taki, jaki powinien być w tej sytuacji. Ktoś emanujący siłą i rozsądkiem. Ktoś, kogo miała ochotę słuchać.

– Proszę. – Podał jej butelkę wody, którą Farah opróżniła niemal duszkiem.

– Dziękuję.

– Muszę wracać do zajęć. A tym musisz się stąd zabierać. Dasz sobie radę?

Niemalże zmysłowy sposób, w jaki się do niej uśmiechnął, prezentując śnieżnobiałe uzębienie, w zasadzie zupełnie nie pasował do sytuacji. Joshua Calvino najwyraźniej posiadał dar odrywania się od siły ciążenia właściwej takim wydarzeniom. Farah miała wrażenie, że zaraz pojawi się tutaj orkiestra, Joshua zacznie śpiewać, a strażacy za jego plecami odtańczą swingujący układ choreograficzny, jak w jakimś bollywoodzkim filmie. Patrzyła za nim, gdy oddalał się w stronę swojego starszego partnera, który gwałtownie gestykulując, rozmawiał z kimś przez telefon.

Kiedy niedługo później ostrożnie skręcała na asfaltową drogę, czuła się rozbita, a przede wszystkim godna pożałowania. Dlatego wybrała najszybszą trasę wokół jeziora Amstelveense Poel, żeby w jak najkrótszym czasie dotrzeć do wielkiego domu z trzcinowym dachem, własności reżysera telewizyjnego i dokumentalisty Davida van Rhijna, człowieka, z którym już od pół roku łączył ją udany związek, trwający mimo jej zmiennych nastrojów.

David wrócił dzisiaj z Indii, gdzie kręcił dokument o historii tamtejszych linii kolejowych, przewożących dziennie prawie osiemnaście milionów pasażerów. Nie miała pojęcia, jak David zniesie różnicę czasu, ale miała nadzieję, że będzie jeszcze na nogach. Zamierzała najpierw do niego zadzwonić, ale się rozmyśliła. Nie chciała go obudzić, jeśli akurat śpi. Wolała po cichutku się do niego zakraść, dojść do siebie po tych wszystkich wydarzeniach i spokojnie zasnąć.

Przeanalizowała w myślach, ileż to rzeczy wydarzyło się tego jednego wieczoru. Walka w teatrze Carré, jej zakończenie, szpital, do którego przywieziono chłopca, to, jak bardzo nie mogła mu pomóc, tamta lekarka, która tak przejęła się całą sprawą.

Nagle przypomniała sobie, że tak naprawdę pojechała do szpitala, żeby odwiedzić znokautowaną przez siebie Rosjankę. Kiedy już zobaczyła przed sobą dom Davida, nabrała przekonania, że wszystko to stanowi jakiś perfekcyjnie zharmonizowany ze sobą ciąg wydarzeń. Już choćby dlatego postanowiła się mu podporządkować.

6

Wnętrze domu Davida emanowało poczuciem bezpieczeństwa i harmonią. Gdy Farah pokonywała w ciemności szerokie drewniane schody na górę, przypomniała sobie, jak sześć miesięcy wcześniej po raz pierwszy przechadzała się po nim jak Alicja w Krainie Czarów.

Był bazą wypadową globtrotera, który z każdej podróży przywoził do domu azjatyckie smoki, figurki afrykańskich bożków burzy i meksykańskie szkielety, nie mówiąc o posążkach Buddy, rosyjskich ikonach czy obrazach przedstawiających amerykańskie legendy baseballu.

Kiedy Farah spotkała Davida po raz pierwszy, był w ciężkiej żałobie po stracie miłości życia, która umarła na raka trzustki. Farah była wzruszona szczerością, z jaką opowiadał o stracie, i zawstydzeniu, jakie odczuwał, gdy po tej nagłej pustce odkrył dla siebie nowy sens – właśnie ją. Opowiadając jej o wszystkim, nie zrobił najmniejszej próby przedstawienia się w roli ofiary, żeby wzbudzić w niej współczucie i niejako w roli nagrody pocieszenia zabrać potem do pustego łóżka. Po prostu opowiadał jej o tym, jak wygląda teraz jego życie. Farah dostrzegła pozbawiony ozdobników ból i pozbawioną wstydu rozpacz. Prawdziwe, bez żadnych podtekstów.

Kluczem do niespodziewanej namiętności Farah do tego krępego mężczyzny o burzy kręconych włosów i niewyczerpanych pokładach energii było jego melancholijne spojrzenie. Dawało jej ono znajome poczucie bezpieczeństwa, jakiego nie doznała od lat swego dzieciństwa w Kabulu. W dwa dni po ich pierwszym spotkaniu stała u drzwi tego domu z widokiem na Amstelveense Poel.

Wciąż jednak nie zdecydowała się wprowadzić do niego na stałe. David kilkakrotnie prosił, żeby ostatecznie „pozbyć się tych wszystkich śmieci” z domu i urządzić go tak, żeby był to też jej dom. Dopóki David był w domu, stanowił jego domenę i Farah dobrze się w nim czuła. Gdy tylko jednak znowu wyjechał w jedną ze swoich dalekich podróży, ogromny dom zaczynał jej się wydawać przygnębiająco pusty.

Kiedy go nie było, brakowało jej też tych wszystkich wspaniałych zapachów dochodzących z kuchni, ponieważ David przy całej swojej szczupłej sylwetce był też wytrawnym kucharzem. Z miłości do Farah natychmiast po tym, kiedy się poznali, zagłębił się w tajniki afgańskiej kuchni i pierwszego wieczoru, gdy do niego przyszła, zaserwował jej ulubioną potrawę qabili palau. Na razie jednak zatrzymała swoje mieszkanie przy Nieuwmarkt, w samym centrum Amsterdamu.

Teraz bardziej niż kiedykolwiek chciała być przy nim. Czuć jego muskularne ciało. Jego pachnący single malt whisky oddech zmieszany z jej oddechem. Jego wielkie dłonie na jej ciele. Męskie objęcie. Dotarła na pierwsze piętro i możliwie najciszej zmierzała do sypialni, z której dobiegało ciche, nieregularne pochrapywanie. Lampa przy łóżku była zapalona, jej światło odbijało się w butelce Campbeltown malt whisky stojącej na nocnym stoliku między otwartym „New York Timesem” a magazynem „Independent”.

Zdjęła pierścionki, bransoletkę i naszyjnik, rozebrała się najciszej, jak to możliwe, wśliznęła się do łazienki i nastawiła prysznic na funkcję masażu. Z wolna poczuła, jak pod szerokim, gorącym strumieniem jej ciało stopniowo zaczyna się odprężać i przestaje się bronić przed nagromadzonym smutkiem. Mogłaby tak stać całą wieczność: z dłońmi skrzyżowanymi na piersiach i lekko zgarbionymi plecami.

Kiedy się odwróciła, zobaczyła w drzwiach Davida z rozwichrzoną czupryną, nagiego, w stanie chwiejnej równowagi między snem a jawą, jak opiera się o framugę, lewą ręką bezwiednie drapiąc się w kroczu.

– Widziałem podobny do Idola program w indyjskiej telewizji – powiedział między jednym ziewnięciem a drugim. – Nazywa się to Bathroom Singer i chodzi tam o to, że kandydaci mogą śpiewać wyłącznie w łazience. Nie do wiary. Zbudowali w studiu kompletne łazienki. Teraz jest to tam wielki hit. – Zaspany idzie w jej stronę z narastającą erekcją i mówi przesłodzonym głosem z przesadnym hinduskim akcentem: – So welcome to the show, miss Hafiz. What will you sing for us tonight?

Dopiero kiedy podchodzi bardzo blisko, spostrzega, że ona płacze.

– Czyżbyś dzisiaj wieczorem wygrała i są to łzy szczęścia, czy też po prostu się cieszysz, że mnie widzisz? – pyta David z niepewnym uśmiechem. Mocno obejmuje ją ramionami.

Farah wtuliła się w jego ciepłe, owłosione ciało i wybuchnęła szlochem.

Wziął ją na ręce, wyniósł spod prysznica do sypialni, położył na łóżku i obsypał jej twarz delikatnymi pocałunkami pocieszenia. A potem patrzył na nią długo i poważnie. Wyczekująco.

– Tylko nic nie mów – poprosiła szeptem. Delikatnie zepchnęła go z siebie, a gdy on z westchnieniem położył się na plecach, pochyliła się nad nim, tak że krople wody z jej mokrych włosów kapały na jego pierś, i zaczęła go długo i intensywnie całować.

Podnieciło ją, kiedy tak trwała nad nim, pochylona. Wielkie dłonie Davida podtrzymały ją. Wszedł w nią i zaczął wykonywać rytmiczne ruchy biodrami w górę i w dół.

– Mocniej – jęknęła, gdy zaczął wchodzić w nią głębiej. Czuła się zupełnie tak, jakby jakaś olbrzymia fala wyniosła ją w górę, a ona, krzycząc z rozkoszy przez kilka sekund, unosiła się nad łóżkiem w stanie nieważkości. Krótko potem gwałtownie doszedł w niej David.

Kiedy delikatnie na niego opadła, poczuła, jak jej ciało nareszcie zaczyna się odprężać, a jej smutek gdzieś się ulatnia.

Nie potrafiłaby powiedzieć, jak długo, czy może jak krótko, leżała obok Davida. Była całkiem mokra. Przeskakujące cyferki na wyświetlaczu cyfrowego zegarka pokazywały pięć po czwartej. Delikatnie wyswobodziła się z jego objęć i bezgłośnie wyszła pomiędzy poruszanymi przez wiatr firankami na taras.

Zatopiona w myślach spoglądała na Amstelveense Poel. Przez całe życie fascynowały ją rzeczy dla niej niepojęte. Jej pierwsze dotyczące tego wspomnienie pochodziło z chwili, kiedy jako pięciolatka zobaczyła przez okno swojej sypialni, jak ojciec, stojąc pod jabłonią, wykonuje nieznane jej ruchy, wyglądające jak spowolnione ciosy i kopnięcia. W jej małej główce pojawiło się nawet podejrzenie, że może oszalał. Jednocześnie zaś tak cieleśnie wręcz odczuła jego spokój, siłę i opanowanie, że gapiła się z otwartymi ustami.

Od tej chwili każdego ranka szpiegowała go przez okno i bardzo szybko odkryła, że za każdym razem powtarza tę samą sekwencję ruchów. Zaczęła go naśladować. Dzień w dzień. Aż zebrała w sobie dość odwagi, by pewnego ranka pierwsza pojawić się pod jabłonią, czekając, aż z domu wyjdzie ojciec. A gdy go zobaczyła, wykonała pierwszy ruch, z taką samą gracją, jaką widziała u niego. Kiedy skończyła, ojciec wciąż stał w jednym miejscu. Bez ruchu. Patrzyła na niego, gotowa przyjąć ewentualną karę. Zamiast tego ojciec złożył dłonie i wykonał ukłon. Farah nigdy nie zapomniała tej magicznej chwili. Był to początek ich pokrewieństwa dusz, daleko wykraczającego poza jego ziemską śmierć cztery lata później.

Wiatr zmienił kierunek i hałas dochodzący z autostrady A9 rozszarpał na strzępy złudzenie naturalnej harmonii. Farah wróciła do pokoju i spojrzała na śpiącego głębokim snem Davida. Uśmiechnęła się. Nawet teraz, w fazie REM snu, byłby zdolny do aktywnego stosunku. Wciąż miała w głowie obietnicę, jaką złożył jej wieczorem: „Buru khauw sho. Waqte ke bedar shodi mar peshet mebashom. Połóż się spać. Kiedy się obudzisz, będę przy tobie”.

W garderobie znalazła parę dżinsów, do których włożyła na siebie zwykłą białą bluzkę. Wsuwając stopy w trampki, poszukała komórki i zadzwoniła do szpitala. Operacja wciąż jeszcze trwała. I nikt nie zgłosił się po chłopca.

Wróciła do łóżka, pochyliła się nad Davidem, złożyła pocałunek na jego spoconym czole i wyśliznęła się z sypialni.

7

Kiedy oficer śledczy Marouan Diba około czwartej nad ranem jechał z Lasku Amsterdamskiego w kierunku swojego biura, był wykończony. Śmierdział dymem i pocił się jak norka. Już choćby z tych powodów, nie mógł wręcz znieść, że jego o wiele młodszy kolega Joshua Calvino, siedzący obok w jego leciwej toyocie corolli, wciąż wyglądał świeżo i energicznie, zupełnie jakby dopiero co zaczął służbę.

– Przecież ci mówiłem: za dużo węglowodanów, różnego szajsu i za tłuste mięso – stwierdził pogardliwie Calvino, kiedy do tego wszystkiego Marouanowi zaczęło burczeć w brzuchu. Na podkreślenie swoich słów demonstracyjnie opuścił szybę w drzwiach.

Marouan wiedział, że jego zadbany kolega ma rację. Dzisiejszej nocy trzy razy podjeżdżał do budki z kebabem, żeby w ekspresowym tempie wepchnąć w siebie tony białego pieczywa, z baraniną i różnymi sosami. Calvino był tam tylko raz i ograniczył się do plastikowej tacki z liśćmi sałaty.

– Ale mogę cię pocieszyć – powiedział Calvino, z zadowoleniem patrząc na wyświetlacz komórki – że będziemy dzisiaj mieli znowu piękny dzień, przeważnie bezchmurny z temperaturą maksymalną 32 stopni Celsjusza i średnią prędkością wiatru 3 w skali Beauforta, co oznacza, że…

– …nie ma najmniejszego powodu, żeby dłużej o tym mówić – przerwał mu Marouan, mocniej naciskając pedał gazu i maksymalnie ścinając zakręty, żeby jak najszybciej dotrzeć do najbliższej toalety. W tym momencie Calvino przekroczył granicę odporności Marouana, odśpiewując na cały głos słowa swojej ulubionej piosenki:

– It’s a new dawn, It’s a new day, It’s a new life…

– Wiesz co, ty niedorobiony Italiańcu? – powiedział Marouan podnosząc głos. – Niniejszym ogłaszam, że jesteś nieuleczalnie chory. Cierpisz na przewlekłą odmianę raka dobrego nastroju.

– I kto to mówi? – odpowiedział ze śmiechem Calvino. – Człowiek, którego nazwisko zaczyna się na „d”, jak słowo depresja!

Niekończące się przepychanki słowne między nimi służyły głównie temu, żeby ich współpraca była dla obu w miarę znośna. Calvino miał teraz pozycję, która sprawiała, że Marouan zieleniał z zazdrości. W latach osiemdziesiątych to Marouan wraz ze swoimi nieopierzonymi imigranckimi rówieśnikami musiał szturmować barykady, zwalczając uprzedzenia w szeregach policji, by w ten sposób stworzyć szanse dla następnego pokolenia.

Dzięki ich walce nowe pokolenie młodych, takich jak Calvino, z ich nienagannym wykształceniem, łatwiej mogło się przebić. Zawód śledczego oznaczał dla Calvina łatwiejszy dostęp do obiecującej kariery, podczas gdy dla Marouana był to trudny do utrzymania ostatni jej etap. Świadomość, że sam nigdy nie będzie miał korzyści z wysiłku włożonego w przecieranie dróg dla innych, wciąż była dla Marouana trudna do zniesienia. W jego życiu było jednak znacznie więcej rzeczy trudnych do zniesienia, toteż ostatecznie nauczył się z tym żyć.

Fala upałów w sierpniu. Trwała już trzy dni i w czasie jego zakończonej właśnie służby, która zaczęła się wczoraj wieczorem o dziesiątej i miała się oficjalnie zakończyć o szóstej rano dzisiejszego dnia, spowodowała prawdziwie rekordowy wysyp zgłoszeń.

Co prawda nie chodziło o seryjne morderstwa, napady na banki czy ataki terrorystyczne, lecz awantury sąsiedzkie, bójki i kłótnie małżeńskie występujące w tak zastraszającym natężeniu, że Marouan zaczął mieć obawy, czy aby społeczeństwo Holandii nie stoi u progu masowego wybuchu wściekłości.

Kiedy około wpół do pierwszej pojawiło się zgłoszenie o potrąconej przez samochód w Lasku Amsterdamskim dziewczynce, można było odnieść wrażenie, że cały świat na moment wstrzymał oddech. Myśl o tym, że ktoś mógł zostawić Bogu ducha winne dziecko na pewną śmierć na bocznej leśnej drodze, zmieniła Marouana w żądnego zemsty rajdowca, który zmusił do wysiłku wszystkie konie mechaniczne swojego pojazdu, tak że na koniec o mało nie zderzył się ze stojącą w poprzek drogi karetką. Często zdarzało mu się myśleć, że widział już w życiu w zasadzie wszystko i że nic gorszego czekać go już nie może, że przywykł już do wszystkiego, wciąż jednak zdarzały się sytuacje, na które reagował emocjonalnie. I to właśnie była jednak z nich.

Kiedy zobaczył drobne ciałko ofiary umierającej na mokrym asfalcie i jasnowłosą lekarkę, która właśnie ją intubowała, całkowicie stracił panowanie nad sobą, chociaż doskonale rozumiał, że jego przekleństwa nikomu z obecnych w najmniejszy nawet sposób w niczym nie pomogą. Rozumiał też irytację lekarki, która prosiła o zrobienie miejsca, podczas gdy on tylko biernie patrzył jej na ręce, nie sprawdzając się w tym momencie na wszystkie z możliwych sposobów. Czego jednak za nic nie potrafił zrozumieć, to posunięcie, którym jego kolega Calvino skupił uwagę wszystkich na swojej osobie, poprzez najzwyklejsze w świecie otwarcie parasola i oświetlenie pola działania lekarki latarką. Skąd ten facet miał tyle przytomności umysłu, żeby tak niewielkim wysiłkiem tak skutecznie zwrócić na siebie uwagę.

Był to wieczór pełen niespodzianek. Na początek ciężko ranna orientalna dziewczynka okazała się ciężko rannym orientalnym chłopcem. A zaraz potem, niedaleko od miejsca, w którym się znajdowali, rozległo się coś w rodzaju głuchej eksplozji. W pierwszym momencie pomyślał, że to może zderzyły się samochody na pobliskiej autostradzie A9. Parę minut później jednak, kiedy karetka z chłopcem zniknęła mu z pola widzenia, otrzymał zgłoszenie o płonącym samochodzie jakieś trzy kilometry przed nimi.

Marouan wydał polecenie dwóm policjantom odgrodzenia miejsca potrącenia chłopca i poczekania na techników. Następnie, najszybciej jak się dało, pojechał na polanę w lesie, gdzie on i Calvino stali się pierwszymi świadkami obserwującymi spektakularny pożar samochodu kombi.

Z powodu wysokiej temperatury nie mogli zrobić nic innego, jak tylko stać i patrzeć jak jedno po drugim zajmują się kolejne okoliczne drzewa i zaczynają płonąć jak świece. Straż pożarna przyjechała z mnóstwem sprzętu. I stało się to, czego tak obawiał się Marouan: w ciągu niewielu sekund strażacy w hełmach i odblaskowych kombinezonach zamienili miejsce zdarzenia w pobojowisko skąpane w białej pianie, niszcząc wszelkie ewentualne ślady butów i inny materiał dowodowy. Protestując na cały głos, obszedł wszystkich gaszących w poszukiwaniu dowódcy. Jego wściekłość osiągnęła poziom krytyczny, kiedy odnaleziony w końcu dowódca próbował go zbyć idiotycznym stwierdzeniem, że strażacy wykonują tylko swoje obowiązki. Wtedy Marouan dał mu do zrozumienia, że tym samym uniemożliwiają jemu wykonywanie obowiązków.

W tym czasie Calvino gawędził sobie z jakąś przemoczoną orientalną pięknością, która pojawiła się nie wiadomo skąd. A ponieważ o tej zwariowanej godzinie wszystko okazywało się inne, niż wyglądało, Miss Mokrego Podkoszulka o pięknych piersiach okazała się dziennikarką, która gorliwie usiłowała dopatrzyć się związku między potrąconym przez samochód chłopcem a spalonym kombi. Trochę jej potem mina zrzedła, gdy pożar został ugaszony i okazało się, że z tyłu wypełnionego pianą samochodu znajdują się dwa zwęglone ciała.

Marouan jak najbardziej podzielał jej podejrzenia: intuicja podpowiadała mu, że te dwie sprawy są ze sobą powiązane. Miejsca zdarzeń znajdowały się blisko siebie, a kombi zostało podpalone najwyżej dwadzieścia minut po potrąceniu chłopca.

Natychmiast po odkryciu spalonych ciał zadzwonił do komendy głównej. Zwykły meldunek o podpalonym samochodzie zamienił się w informację o podwójnym morderstwie. Niewątpliwie porachunki przestępcze. Następnie wyciągnął z łóżka inspektora Tomasoę, który po kilku słowach już wiedział: jutro zdecyduje razem z prokuratorem, czy nadać sprawie spalonego kombi specjalny priorytet, co oznaczałoby włączenie do śledztwa specjalnego zespołu ekspertów. Marouan miał cichą nadzieję, że nie będzie zmuszony pożegnać się z urlopem – corocznym trzytygodniowym wyjazdem rodzinnym do ojczystego kraju. Jego żona już zajmowała się pakowaniem. Samolot wylatywał pojutrze.

Byli już prawie pod komendą. Marouan ze stężałą twarzą próbował utrzymać pod kontrolą rewolucję w swoich jelitach. Podczas gdy jego dłonie same manewrowały kierownicą, on pomyślał o dziennikarce, które zniknęła równie niespodziewanie, jak się pojawiła.

Farah Hafiz. Pracowała dla „AND Algemeen Nederlands Dagblad”. Marouan natomiast był zapalonym czytelnikiem gazety „De Nederlander”, nazywanej przez niektórych cyckowną bulwarówką, ale w jego osobistym pojęciu była to całkiem porządna gazeta. Pewnie ta Hafiz w suchym już podkoszulku rzuci się na sprawę pożaru i przedstawi ją na swój prowokujący i nieliczący się z autorytetami sposób. Tak zwykle robili ci z „AND”.

A jego kolega Calvino bez wątpienia przyglądałby się temu ze swoim wegańskim uśmieszkiem.

Polecił Calvinowi zadzwonić do techników. Koniecznie musiał jak najszybciej mieć na biurku wyniki ich oględzin miejsca potrącenia chłopca. Byłoby świetnie, gdyby jeszcze przed wyjazdem na urlop zdążył fachowo opracować sprawę, tak żeby Calvino nie miał szans jej spieprzyć.

Kiedy kilka minut później po zwycięskiej walce ze zbuntowanymi jelitami z ulgą wypróżniał się w toalecie dla gości, musiał przyznać przed sobą, że ta sprawa z potrąconym przez samochód chłopcem bardziej nim wstrząsnęła, niż sobie wyobrażał. Jakiś czas później, przeżuwając czekoladowy batonik, poszedł do Calvina, który właśnie dzwonił do techników.

– No więc plan jest taki – powiedział władczo, gdy Calvino zakończył rozmowę. – Jedziemy do szpitala zobaczyć, na ile chłopiec jest kontaktowy. Potem do dyspozytorni pogotowia. Muszę wiedzieć, kto zgłosił wypadek.

– Niepoprawny – wyszczerzył zęby Calvino, patrząc na batonik i chwytając kluczyki, które rzucił mu Marouan. – Prawdziwie niepoprawny!

8

Raz, dwa, trzy, cztery… liczymy, liczymy! – poleciła Daniëlle, kiedy za pomocą specjalnej deski z maksymalną ostrożnością przenoszono chłopca z deski ortopedycznej na stół operacyjny. Dopiero na „dziesięć” chłopiec leżał dokładnie tak, jak powinien, i można mu było zrobić prześwietlenie.

Daniëlle usłyszała, jak anestezjolożka uspokajającym tonem objaśnia chłopcu, co się z nim będzie działo: „I’m going to put you to sleep. Everything will be okay”. Brzmiało to zupełnie jak fragment bajki.

Większość bajek jednak miała happy end, podczas gdy historia życia tego chłopca najprawdopodobniej skończy się zupełnie inaczej, pomyślała. Może nawet nie odzyska już przytomności. Owładnęło nią gwałtowne współczucie dla tego chłopca, które w obecnej sytuacji bardziej przeszkadzało, niż pomagało. Nie potrafiła się temu oprzeć, uczucie żalu niepowstrzymanie wypełniało jej wnętrze. Zauważyła, że dłonie jej drżą, a puls przyśpieszył.

Pochyliła się nad chłopcem, kiedy zaczęto mu podawać narkozę, i starała się patrzeć w sposób możliwie najbardziej dodający otuchy. Wiedziała jednak, że w tym momencie bardziej chce dodać otuchy sobie niż chłopcu. Powrócił strach. Ten sam strach, który dopadł ją pół roku temu pewnej afrykańskiej nocy, zmuszając do ucieczki z obozu, na który napadli żołnierze z maczetami i pistoletami maszynowymi. Dzięki tej ucieczce przeżyła krwawą masakrę. Z drugiej strony oznaczało to jednak, że pozostawiła swojemu losowi chore dzieci w szpitalnych namiotach.

Dlatego przysięgła sobie, że już nigdy nie będzie uciekać. Tak jak teraz nie będzie uciekać od odpowiedzialności za życie tego chłopca.

Razem z asystentką zaczęła smarować jodyną brzuch, miednicę i uda chłopca. Właśnie zaznaczała na skórze miejsca, w których miały się znaleźć gwoździe, kiedy do sali operacyjnej wszedł ściągnięty telefonicznie traumatolog Nick Radder. Radder był mężczyzną trochę po czterdziestce, z którym w czasie wolnym przyjemnie można było pogawędzić, popijając piwo, ale gdy tylko włożył na siebie oliwkowy kitel operacyjny, zmieniał się w niedoścignionego zrzędę o makiawelicznych cechach.

– I co my tu mamy? – spytał krótko.

– Złamanie otwarte w obrębie miednicy do ustabilizowania zewnętrznego – odpowiedziała Daniëlle, wykonując pierwsze cięcie.

– Bernson, to ty?! – spytał Radder zdumiony.

– Tak jest, sama przeprowadzę operację – odpowiedziała Daniëlle całkowicie skupiona na swoich czynnościach.

– Nie ma mowy – powiedział Radder takim tonem, jakby odmawiał kupienia lodów marudzącemu dzieciakowi. – Nie po to zwlekałem się z łóżka, żeby nie mieć tu nic do roboty.

– Nie mój problem – odpowiedziała lakonicznie Daniëlle. Przez cały ten czas ani razu na niego nie spojrzała i była niemal pewna, że on ostatnim wysiłkiem powstrzymuje się od wyrwania jej z ręki skalpela.

– Proszę o pełną informację o stanie chłopca – rzucił zgrzytliwe Radder. – Czemu nie miał wcześniej tomografii?

– Jeśli nie ustabilizujemy szybko złamania miednicy, to wykrwawi się na śmierć. Prościej nie potrafię tego ująć. – Daniëlle zrobiła drugie nacięcie i zacisnęła klamrę. Reszta zespołu niewzruszenie robiła to, do czego była powołana: maksymalnie sprawnie pomagać w zabiegu.

– Czy mogę wiedzieć, jak został przetransportowany – sapnął Radder.

– Z najwyższą ostrożnością – odpowiedziała Daniëlle, na moment podnosząc wzrok na Raddera. Chyba zaczynał się lekko pocić. Usłyszała dźwięk telefonu.

– A więc bez odsłaniania głowy, szyi i pleców?

– Zgadza się – powiedziała Daniëlle – stąd najwyższa ostrożność.

– W takim razie, gdy będziesz łatała mu miednicę, on w tym czasie wykrwawi się śródczaszkowo. – Głos Raddera był pełen pogardy. W tle Daniëlle słyszała, jak asystentka, która odebrała telefon, mówi:

– Doktor Bernson jest w trakcie operacji.

– W tył zwrot i odmaszerować, Bernson. Ja to przejmę – powiedział Radder. Jeszcze moment i odepchnie ją od stołu. Daniëlle czuła, jak znowu zaczyna tracić dopiero co odzyskany spokój.

– To z pogotowia. Jest nowe zgłoszenie. Co mam powiedzieć?! – zawołała asystentka, trzymając słuchawkę w dłoni.

– Wiertarka – zakomenderowała Daniëlle.

– Niech cię szlag – syknął Radder.

Daniëlle spojrzała na swój zespół. Nie ulegało wątpliwości, że to jej zespół. Po ich oczach widziała, że są z nią. To dało jej siłę. Asystentka poinformowała, że doktor Bernson właśnie przeprowadza operację, i odwiesiła słuchawkę. Podano jej wiertarkę i przyłożyła wiertło do pierwszego z zaznaczonych na miednicy miejsc.

– Dwa centymetry wyżej, Bernson. To za nisko – zasyczał Radder jak jadowity wąż.

– Bardzo proszę odprowadzić doktora Raddera do wyjścia – powiedziała Daniëlle do asystentki możliwie opanowanym głosem. Czuła, jak całe jej ciało się napina. Próbowała się skupić na punkcie, w którym miała dokonać nawiercenia, ale nie była w stanie prawidłowo ocenić głębokości. Prawa powieka jej drgała. Odgłosy pracy kardiomonitora, aparatu anestezyjnego, wentylatorów cell savera – wszystko to zlało się w jedno, przechodząc w rytmiczną pracę wycieraczek karetki, jękliwy dźwięk syreny na dachu i uderzenia kropel deszczu o przednią szybę, przemieszane z wciąż słyszalnymi krzykami przerażenia afrykańskich dzieci w szpitalnym namiocie.

– Ciśnienie ciągle spada – ostrzegła anestezjolożka. – Nic się nie daje zrobić.

Dźwięk metalu wwiercającego się w kość był przeraźliwie wysoki. Daniëlle wywierciła kolejny otwór.

– Zatrzymanie akcji serca! – krzyknęła anestezjolożka.

Daniëlle wiedziała, że chociaż ciało dziecka ma o wiele mniejszą objętość niż ciało człowieka dorosłego, to krwawienie przebiegało tak samo szybko. Za sobą usłyszała wściekły głos Raddera:

– Jeśli tego nie zatrzymasz, Bernson, to będziesz miała na sumieniu śmierć tego dziecka!

W tym momencie Daniëlle zorientowała się, że chyba wierciła za nisko i krwawienie trwa z tą samą siłą. Ku swemu przerażeniu uświadomiła sobie, że prawdopodobnie Radder ma rację. Będzie miała na sumieniu śmierć dziecka.

Kolejną.

9

Z piątego piętra Waterland Medisch Centrum Farah spoglądała na budzące się właśnie miasto. Oglądany z tej wysokości przez szybę Amsterdam wyglądał jak obraz ze snu, zupełnie jak z czasów jej młodości.

Jako dziecko nie marzyła o niczym innym, jak tylko o tym, aby zanurzyć się w świecie, gdzie wszyscy żyli długo i szczęśliwie, zupełnie jak w bajkach. Z upodobaniem słuchała opowieści o zakochanej Lajli i Madżnunie, którzy wskutek różnych przeciwności losu mieli się odnaleźć dopiero w momencie śmierci.

– Dopiero wtedy – czytała jej matka cichym, melodyjnym głosem – przestali odczuwać ból rozstania. I miało tak być już po wsze czasy. Albowiem kto doznaje cierpienia i cierpliwie je znosi, ten zazna w raju radości i szczęścia.

Farah jednak nie miała ochoty czekać na rajskie rozkosze po śmierci. Pomimo wszystkich niedogodności, z jakimi zetknęła się jako mała dziewczynka, postanowiła, że życie na ziemi będzie dla niej tym jedynym. Zbyt dużo widziała śmierci, żeby nie wiedzieć, że oznacza ona definitywny koniec życia.

Dla Farah liczyło się życie przed śmiercią. I to życie chciała wykorzystać jak najlepiej. To postanowienie niosło ze sobą mnóstwo sprzeczności. Najczęściej odczuwała palącą potrzebę możliwie intensywnego przeżywania wszystkiego, kierując się przy tym głównie impulsem i pierwotnymi popędami, kiedy jednak szła za ich głosem, pojawiał się strach, że może się w tym całkowicie zatracić i toczyć jak bezwolna piłka przez rozwiązłe życie.

Za każdym razem, gdy dopadał ją ten strach, rzucała się z równym zapamiętaniem w życie pełne porządku, w którym dyscyplina stawała się dla niej czymś w rodzaju świętej krowy. Odgruzowywała wtedy swoje mieszkanie, urządzając je całkowicie od nowa, tak aby stało się ciepłym i swojskim gniazdkiem. Znowu zaczynała chodzić codziennie na siłownię, odżywiała się warzywami i owocami, trenowała i medytowała, chodziła spać o przyzwoitej porze, wstawała wcześnie i oddawała teksty do gazety dokładnie w ustalonych terminach. I tak do czasu, aż takie życie stawało się dla niej nie do zniesienia. Wtedy znów, uskrzydlona rozpaczliwym pragnieniem zmiany, rzucała się w jego przeciwieństwo.

We wszystkich tych burzliwych okresach zawsze było jednak coś potężnego, co jednak utrzymywało jej życie w stanie pewnej równowagi: jej ciekawość. Już od wczesnego dzieciństwa intrygowało ją wszystko, co się wokół niej działo. Potrzeba zrozumienia otaczającego ją świata była jej głównym zajęciem. Opisywanie własnych myśli na temat tego, co widzi, słyszy lub robi, dawało jej uspokajające poczucie, że pomimo wszelkich zawirowań i przeciwności w jej życiu zachowuje jednak kontrolę nad sobą samą i nad wydarzeniami.

W ten sam sposób odnalazła potem subtelną równowagę w swojej dziennikarskiej pracy. Tak jak nauczyła się poskramiać słowami własne, często trudne do okiełznania siły, tak samo próbowała też oswoić siły ją otaczające: poprzez pisanie o nich.

Kiedy tak zatopiona w myślach spoglądała na Amsterdam, w którym zapalało się coraz więcej świateł, uczepiła się myśli, że dopóki operacja się nie skończy, dopóty jest jeszcze jakaś nadzieja dla chłopca.

Usłyszała kroki w pustym korytarzu za swoimi plecami. Brzmiały inaczej niż piszczące dźwięki, wydawane przez gumowe podeszwy pielęgniarek i lekarzy, którzy sporadycznie ją tutaj mijali. Odwróciła się i zobaczyła tych samych dwóch śledczych, których kilka godzin wcześniej spotkała przy płonącym w lesie wraku. Młodszy z nich z zarostem okalającym usta poczęstował ją szerokim uśmiechem, świadczącym o tym, że ją poznaje. Jego starszy kolega wyglądał tylko na zdumionego, że ją tutaj spotyka.

– Farah – powiedział młodszy śledczy, wyciągając do niej dłoń. – Już trochę lepiej?

– Zważywszy okoliczności, tak. Dziękuję.

Tak jak początek zawsze łączy się z końcem, tak samo ci dwaj mężczyźni wydawali się do siebie pasować, przy czym starszy z nich bez wątpienia symbolizował koniec, a jego kolega Joshua – początek. I tak jak to się dzieje od początku historii ludzkości, tak i w ich układzie negatywne siły próbowały zdominować te pozytywne. Starszy śledczy, o szpakowatych włosach, przecisnął się obok niej. Wyciągnął dłoń i przedstawił się w bardzo formalny sposób jako Marouan Diba.

Farah oceniała go na sporo po pięćdziesiątce. Kiedyś musiał być przystojnym mężczyzną, ale nadwaga, siwizna przebłyskująca wśród czarnych włosów i jego pełna rezygnacji postawa zdradzały, że pogodził się już z przemijaniem, co sprawiało, że wydawał się o dziesięć lat starszy. W jego słabym uśmiechu można było dostrzec ślady cierpienia, mikroskopijne ślady, niemal niewidoczne dla osoby postronnej. Ale Farah je dostrzegła.

Dostrzegła ból kogoś, kto musiał się zadowolić tym, kim się stał. Ona sama często myślała o tym, kim była, zanim uciekła z Afganistanu jako dziesięcioletnia dziewczynka. Patrząc teraz w lustro, nigdy już nie zobaczyła ponownie tamtej niewinności i idealizmu. Teraz widziała głównie cień w swoich źrenicach. I to samo dostrzegła teraz w oczach Marouana Diby. I usłyszała to w pełnym wyrzutu sposobie, w jaki się do niej zwracał.

– Czemu pani nie powiedziała, kim pani jest i co pani robiła na miejscu wypadku?

– Bo mnie pan o to nie pytał – odpowiedziała z rezerwą.

– Czy może mi pani zdradzić, dlaczego tak bardzo się pani interesuje tym chłopcem?

– „Interesuje się” nie jest najwłaściwszym określeniem, inspektorze. Bardzo się nim przejęłam. Został przywieziony do szpitala, kiedy akurat tam byłam.

– A co pani tam robiła o tej porze, jeśli wolno spytać?

– Chciałam się dowiedzieć o stan kobiety, którą wcześniej znokautowałam.

Diba patrzył na nią z uniesionymi brwiami.

– Walczyłam na gali w teatrze Carré – wyjaśniła Farah. – Walka przyjęła nieco inny obrót, niż powinna. Na tyle ciężko znokautowałam przeciwniczkę, że konieczne było przewiezienie jej do szpitala.

– A więc przyjechała pani do szpitala, ponieważ pobiła pani do nieprzytomności przeciwniczkę, i akurat w tym momencie przywieziono chłopca?

– Zgadza się.

– Czy może mi pani wyjaśnić, jak to się stało, że chłopiec trafia do szpitala, a chwilę później pani gna na łeb na szyję do Lasku Amsterdamskiego?

Farah czuła, jak narasta w niej złość.

– Wie pan chyba, że chłopiec był ubrany w dziewczęce szaty, że był umalowany i obwieszony biżuterią? – zapytała możliwie opanowanym tonem.

– Tak, jest nam to wiadome.

– A czy jest też panom wiadome, co to może oznaczać? – spytała, nieświadomie robiąc krok do przodu. Diba milczał. Farah stała teraz tak blisko niego, że niemal stykali się nosami. – Bacha bazi, drogi panie Diba. Mówi to panu coś?

– Słucham?

– W dosłownym przekładzie: zabawa z chłopcami. I dotyczy chłopców od piątego roku życia. Chłopców, których przymierający głodem rodzice sprzedają za kilkaset dolarów wysoko postawionym dygnitarzom. Chłopców przebieranych za egzotyczne tancerki, ale przeznaczonych głównie na obiekty seksualne dla majętnych starszych panów.

– Obojętne, jak się nazywa to, droga pani Hafiz, o czym pani teraz opowiada, ale to zdarza się w całkowicie innym świecie niż ten, w którym żyjemy – odpowiedział Diba sucho.

– Bardzo mi przykro, ale ten świat, o którym właśnie rozmawiamy, najwidoczniej zawitał już do naszego – odrzekła Farah nieco ostrzejszym tonem, niż zamierzała. A kiedy zobaczyła, jak patrzy na nią z niechęcią, dodała: – Tak samo, jak zawitaliśmy tutaj pan i ja.

W tym momencie na korytarzu pojawiła się jasnowłosa lekarka. Miała nieobecne spojrzenie maratończyka, który ostatnim wysiłkiem dotarł do mety. Zmęczenie wielogodzinną operacją postarzyło ją o całe lata.

Farah patrzyła na nią w milczeniu i czuła, jak ulatnia się z niej nadzieja, jaką miała jeszcze przed chwilą. Było to oczywiście złudzenie. Szczęśliwe zakończenia spotyka się tylko w bajkach. A bajki mogły istnieć tylko w cieniu śmierci.

10

Joshua Calvino gapił się na kłębek pokrwawionych szmat i garść ozdób i bransolet upchanych w przezroczystym plastikowym worku, leżącym na jego kolanach. Razem ze swoim partnerem Marouanem Dibą siedział w toyocie corolli zmierzającej do dyspozytorni pogotowia, ale zupełnie nie zwracał uwagi na to, którędy jadą, bo to Diba prowadził.

Calvino nieprzerwanie wpatrywał się w worek, w myślach powtarzając jak mantrę dzień i godzinę wypisane odręcznie na nalepce.

„Piątek, trzydzieści minut po północy”.

Tymczasem Diba perorował. Ostatnią rzeczą, na jaką Calvino miał ochotę, było wysłuchiwanie jego komunałów. Jednym uchem wyłapywał pojedyncze słowa, takie jak „wywiad” czy „media” i domyślał się, że chodzi o Farah Hafiz. Nie ulegało wątpliwości, że Diba odwija właśnie taśmę ze swoim standardowym repertuarem opinii na temat dziennikarzy, których jego zdaniem interesowało tylko jedno: oni sami. Od kiedy znał Dibę, bardzo szybko przyszło mu się przekonać, że jego opinie na temat ludzi i świata tak bardzo wżarły się w jego reakcyjny mózg, że nie było takiego argumentu, który mógłby je podważyć.

Joshua Calvino milczał i czytał.

„Piątek, trzydzieści minut po północy”.

Była to godzina zarejestrowania chłopca w izbie przyjęć. Joshua znów zobaczył go przed sobą, jak leży na mokrym asfalcie w dziewczęcym stroju. Było to jak patrzenie w światło lampy po zamknięciu oczu. W takich chwilach obraz jeszcze długo pozostawał na siatkówce. Tak samo Joshua widział przed sobą tego chłopca, niezależnie od tego, gdzie patrzył. Widział też twarz lekarki, Daniëlle Bernson, która go przywiozła do szpitala i operowała.

Lekarka opowiedziała im potem, że musieli ustabilizować miednicę chłopca za pomocą gwoździ i metalowej ramy, która wszystko połączyła. I że musieli też umieścić gwoździe w jego lewej nodze. Że operowali mu śledzionę i musieli założyć dreny do płuc. Że chłopiec ma ciężki wstrząs mózgu i dwa złamane żebra i że zaopatrzono wszystkie zewnętrzne rany. Rezultat osiągnięty po wielogodzinnej operacji: stan chłopca był w miarę stabilny, ale wciąż jeszcze istniało zagrożenie życia.

Będzie teraz musiał spędzić co najmniej pięć dni w całkowitej izolacji na oddziale intensywnej terapii. Nie wolno do niego wchodzić nikomu oprócz pielęgniarki i lekarza.

Oznaczało to więc, że na razie nie będzie mógł zostać przesłuchany, czego mało subtelnie domagał się Diba, wskazując na „interes śledztwa”.

„Piątek, trzydzieści minut po północy”.

Stan stabilny, ale wciąż istnieje zagrożenie życia.

Co czeka takiego chłopca, jeśli wyzdrowieje, biorąc pod uwagę, że jest on uprowadzonym, przypuszczalnie wykorzystanym seksualnie dzieckiem, które przeszmuglowano przez ileś granic, żeby wreszcie w obcym kraju pozostawić je na pewną śmierć? Co zrobią ci, którzy go sprzedali, a potem pozostawili na środku drogi, gdy się dowiedzą, że jednak przeżył? Istniało wiele powodów, żeby ktoś chciał maksymalnie wyciszyć sprawę. Objęcie go ochroną nie było jeszcze na tym etapie możliwe, ponieważ nie można było założyć, że chłopiec dysponuje jakimiś kluczowymi informacjami. Tylko wówczas, jeśli uda się wykazać istnienie związku między potrąceniem chłopca a dwoma ciałami w samochodzie kombi, chłopiec stanie się częścią większej całości. A ta większa całość pachniała przestępczymi porachunkami.

Co do tego nie było żadnych wątpliwości.

Kiedy niedługo potem wysiadali z samochodu pod komendą główną policji, gdzie znajdowała się też centrala numeru alarmowego, Joshua czuł, że dzisiaj będzie jeszcze cieplej, niż zapowiadano. Na szczęście w budynku klimatyzacja robiła swoje. Inaczej ciepło bijące od komputerów w połączeniu z letnim upałem zmieniłoby cały wydział w subtropikalną dżunglę.

Policjantka, która przyjęła zgłoszenie, nazywała się Evelien. Patrząc na nią, Joshua widział komplet przymiotów holenderskich pań: niebieskie oczy, gładką zaróżowioną skórę, pełne, czerwone usta. Evelien miała też popielatoblond loki, luźno spływające na pagony jej nienagannie czystej policyjnej bluzy. Stawiała na słodki wygląd, a nie jakieś tam głupoty. Określenie nobody fucks with Evelien należało w tej sytuacji traktować jak najbardziej dosłownie, jakkolwiek ze względu na swoje rubensowskie krągłości stanowiła skryty obiekt pragnień niejednego policjanta z komendy. Evelien jednak była jednak od lat wyjątkowo monogamiczną małżonką i troskliwą matką piątki dzieci.

Kiedy w czasie jej dyżuru w centrali w telefonie odzywał się spanikowany rozmówca, Evelien stawała się ucieleśnieniem spokoju i opanowania. Była niezwykle zdecydowana i sprawna w wysyłaniu ludzi w miejsce, z którego przychodziło zgłoszenie. Tak samo sprawnie wysłała też Marouana i Joshuę do Lasku Amsterdamskiego.

Teraz siedzieli w trójkę w niewielkim pomieszczeniu z aparaturą odtwarzającą. Joshua upił łyk swojego napoju z aloe vera, podczas gdy Diba daremnie usiłował zamieszać drewnianą szpatułką gęstą od fusów czarną kawę w papierowym kubku, jednocześnie strzepując z kolan okruszki precla.

– Kobieta była w wyraźnej panice. Podała, że jest gdzieś w Lasku Amsterdamskim, nie wie dokładnie gdzie, gdzieś niedaleko wody, powiedziała. Pomyślałam więc od razu o Amstelveense Poel. Zobaczyła leżące na drodze dziecko. Nie wyglądało, żeby była pijana i nagle się rozłączyła.

– Dobra – powiedział Joshua – no to posłuchajmy.

Evelien nacisnęła guzik odtwarzania i nagle usłyszeli kobietę, która sprawiała wrażenie osoby w histerii niż zdezorientowanej.

– Ja jej nawet nie musnęłam. Ona już tam leżała!

Na taśmie słychać też było niewzruszony głos Evelien.

– Proszę się uspokoić i powiedzieć, gdzie się pani znajduje.

Można było odnieść wrażenie, że kobieta w ogóle nie słyszy Evelien. Zaczęła szlochać.

– Ona tam leży. Na pewno nie żyje.

– Czy może mi pani powiedzieć, gdzie pani jest?

– W… w… Lasku Amsterdamskim. Na takiej… na takiej drodze. Nie wiem, jak to się tu nazywa! To blisko wody.

– Czy może pani powiedzieć, co pani widzi?

– Ona tam leży. Krew jej płynie z głowy. Boję się bliżej podejść. O mój Boże! Ja jej nawet nie musnęłam! Ja jej nawet nie musnęłam!

– Proszę pani, niech się pani postara uspokoić. Zaraz przyślę karetkę. Proszę się nie rozłączać.

Kobieta nie reagowała. Szlochała, wydawała z siebie okrzyki, za nic nie mogła przestać.

– O mój Boże! O mój Boże!

Joshua słyszał padający w lesie deszcz, brzmiało to bardzo niewyraźnie. Potem znowu głos Evelien, spokojny ale stanowczy.

– Proszę pani, jest tam pani jeszcze?

Słychać było jakieś odgłosy i coś, co przypominało grzmot. Potem znowu głos Evelien.

– Proszę pani?

Żadnej reakcji. Tylko taki odgłos, jakby telefon wypadł kobiecie z ręki.

– Proszę pani, jest tam pani jeszcze?

Kliknięcie. Połączenie zostało przerwane. Spojrzeli na siebie.

– Jeszcze raz – zarządził Marouan burkliwie między jednym a drugim kęsem. Joshua, który zastanawiał się, czy ten grzmot, który przed momentem słyszeli, mógł być wystrzałem z pistoletu, popatrzył na swojego partnera z zażenowaniem.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Część 1 TANCERKA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10