Copyright © Roman Aleksandrowicz, 2016, 2017 (ĆMY)

Copyright © Dariusz Barczewski, 2016, 2017 (EKOSYSTEM)

Copyright © Marek Grzywacz, 2016, 2017 (WSKAŻ MI!)

Copyright © Monika Jaworowska, 2016, 2017 (KAMERA)

Copyright © Dawid Kain, 2016, 2017 (LABIRYNTOGŁOWY)

Copyright © Agnieszka Kwiatkowska, 2016, 2017 (TRUPI POCIĄG)

Copyright © Kazimierz Kyrcz Jr & Adrian Miśtak, 2016, 2017 (NIE TYLKO KOCHANKOWIE PRZEŻYJĄ)

Copyright © Kazimierz Kyrcz Jr & Michał J. Walczak, 2016, 2017 (GRANIE NA CZEKANIE)

Copyright © Artur Daniel Liskowacki, 2016, 2017 (DZIEŃ ARCHANIOŁA)

Copyright © Krzysztof Maciejewski, 2016, 2017 (CALPTREVAC)

Copyright © Kornel Mikołajczyk, 2016, 2017 (TKANKA)

Copyright © Dariusz Muszer, 2016, 2017 (PAJĄK)

Copyright © Artur Olchowy, 2016, 2017 (MELOMAN)

Copyright © Ksenia Olkusz, 2016, 2017 (posłowie)

Copyright © Bartosz Orlewski, 2016, 2017 (POKÓJ, KORYTARZ)

Copyright © Tadeusz Oszubski, 2016, 2017 (ROMEK)

Copyright © Piotr Roemer, 2016, 2017 (GRACIE MECZA?!)

Copyright © Anna Szczęsna, 2016, 2017 (BŁYSK)

Copyright © Izabela Szolc, 2016, 2017 (KREW TO ŻYCIE)

Copyright © Jarosław Turowski, 2016, 2017 (RYBKI)

Copyright © Juliusz Wojciechowicz, 2016, 2017 (OKNO)

Copyright © Zeter Zelke, 2016, 2017 (SOWIK MUSI ODEJŚĆ)

Copyright © Marek Zychla, 2016, 2017 (FIRST AID)

Copyright © Maciej Żytowiecki, 2016, 2017 (MOKILKA)

Copyright © Wydawnictwo FORMA, 2016, 2017

obraz na okładce i grafiki w książce: Jarosław Eysymont (Galeria Piastów 75, 70-326 Szczecin, al. Piastów 75, tel. 91 48 93 607, 697 773 733)

redakcja: Marek Grzywacz, Kazimierz Kyrcz Jr, Paweł Nowakowski

projekt graficzny serii, projekt okładki, skład, łamanie: Paweł Nowakowski

korekta: Anna Borowicka, Anna Nowakowska

redakcja techniczna i konwersja e-booka: RW2010 (korekcja@rw2010.pl)

ISBN 978-83-64974-60-1 (wydanie pierwsze, papier)

ISBN 978-83-64974-61-8 (wydanie drugie, e-book)

WYDAWNICTWO FORMA

71-219 Szczecin-Bezrzecze, ul. Nowowiejska 63

www.wforma.eu, e-mail: forma.sc@pro.onet.pl

Kazimierz Kyrcz Jr & Adrian Miśtak
NIE TYLKO KOCHANKOWIE PRZEŻYJĄ

Wojtek zwlókł się z łóżka, sięgnął po leżącą na taborecie paczkę i zapalił papierosa. Wypalił go do połowy, po czym zgasił w przepełnionej popielniczce. Trampek w jego ustach nabrał epickich wręcz rozmiarów. Co gorsza, czuł, że brakuje mu tchu. Nic dziwnego; w kawalerce panowała duchota zdolna powalić słonia. Przez jedyne, pechowo wychodzące na wschód okno nieomal od świtu wlewały się fale nieziemskiego gorąca. Kupiony na bazarze wiatrak nie poprawiał atmosfery. Być może dlatego, że zepsuł się kilka dni wcześniej. Wojtek bez przekonania kopnął urządzenie, jednak zgodnie z przewidywaniami najstarszy patent domorosłych mechaników nie zadziałał.

Kierowany dojmującym pragnieniem podszedł do lodówki i wyjął zieloną puszkę. Pssst! Przyjemny, ostry zapach zawirował mu w nosie.

– Kurwa! – syknął przez zęby. W całym swym zaspaniu zapomniał, że właśnie wstał do roboty. – Kurwa! Kurwa mać! – powtórzył jeszcze dla wzmocnienia efektu i wylał piwo do zlewu. Jako koneser nie tolerował napojów pozbawionych gazu, niezależnie od tego, czy był to szampan, czy woda mineralna.

Bez odrobiny entuzjazmu powlókł się do łazienki, by dopełnić porannych rytuałów. Usiadł na sedesie i wysikał się. Normalnie robił to na stojąco, ale w swoim obecnym, poimprezowym stanie obawiał się, że mógłby trafić co najwyżej w ścianę. Albo podłogę.

Pochylił się nad zlewem i odkręcił kurek, czekając aż nagrzaną wodę zastąpi zimniejsza. Nie doczekał się, więc postanowił odpuścić sobie hartowanie się i opłukał twarz letnią breją.

Goląc się, omijał wzrokiem lustro. Nie mógł znieść widoku zszarzałej, zmiętej twarzy. Miał trzydziestkę na karku, magisterkę Uniwersytetu Pedagogicznego w kieszeni, stertę trupów w szafie i gównianą robotę przedstawiciela handlowego. Firma dopiero wchodziła na rynek, więc jedynymi służbowymi gadżetami w jakie go wyposażono był telefon, notes i długopis. W pracy tułał się swoim golfem trójką, na którym z dumą/wstydem (wiesz które skreślić) przykleił małe logo pracodawców. Do remontów samochodu dokładał z własnej kieszeni – starczało jeszcze na wynajem kawalerki na Głowackiego i parę imprez w miesiącu. Nie miał stałej partnerki i nie zanosiło się na żadne na zmiany. Kobieta kosztuje, dzieci tym bardziej.

Optymista mógłby nazwać go samotnym wilkiem.

On uważał się raczej za frajera bez perspektyw.

Mieszkanie zamknął na cztery spusty, choć nie było tam niczego, co nadawałoby się na łup dla złodzieja. Nie chciał jednak, żeby podczas jego nieobecności jakiś żul urządził sobie w nim melinę. Wpakował się do rozgrzanego golfa, którego wczoraj zaparkował na jedynym wolnym miejscu w okolicy, notabene przeznaczonym dla niepełnosprawnych. Odstawiał go tam od dwóch miesięcy, gdy tylko zorientował się, że strażnicy miejscy omijają tę okolicę szerokim łukiem. Przekręcił kluczyk w stacyjce, włączając radio raczej z przyzwyczajenia niż rzeczywistej potrzeby.

Był piątek, trzydziestego czerwca, godzina siódma zero zero. Wszystkie stacje trąbiły o fali upałów przetaczającej się właśnie przez Polskę. Początek tegorocznego lata należał do najgorętszych w historii. Lasy płonęły jak pierdolone zapałki, rolnicy załamywali ręce nad zniszczonymi plonami, co oczywiście natychmiast odbiło się na cenach żywności, a ludziom brakowało wody w studniach. Mniejsze rzeki wysychały. Mówiło się już o czarnym rekordzie pięćdziesięciu czterech ofiar śmiertelnych, na którą to liczbę zapracowały głównie osoby starsze i bezdomne. Przypadki udarów i poparzeń słonecznych były w szpitalach na porządku dziennym. Narastała panika, podkręcana przez brukowce i tak zwaną niezależną prasę.

Wojtek wycofał, manewrując między samochodami i pożółkłymi, wyschniętymi drzewkami. Skończyły się wiadomości i z głośników popłynęły pierwsze takty Too Hot grupy Kool & The Gang, co nie świadczyło najlepiej o poczuciu humoru prezentera.

Z Głowackiego skręcił w Królewską, minął bibliotekę, księgarnię, knajpę, komisariat policji i wiele innych budynków o nieznanym mu przeznaczeniu, po czym wbił w aleje.

Wtedy się, kurwa, zaczęło.

Korek, a raczej mega korek. Zatwardzenie, którego nie dałoby się rozładować nawet toną śliwek i beczką kefiru.

Gdyby ktoś spojrzał na aleje z lotu ptaka, pomyślałby zapewne, że jakiś paskudny ściek zalał każdy cal asfaltu. Samochody stłoczyły się tak gęsto, że w przypadku zasłabnięcia jakiegoś delikwenta próba wyciągnięcia go na zewnątrz musiałaby skończyć się obiciem lakieru sąsiadowi. Zwłaszcza że kierowcy desperacko wciskali się w każdy fragment wolnej przestrzeni. Zajeżdżali sobie drogę, nie zważali na pasy i przepisy, byle przesunąć się choćby o metr do przodu.

Drzwi, maski i zderzaki prawie stykały się w gorących pocałunkach. Włączone silniki podnosiły jeszcze temperaturę otoczenia, płyn w chłodnicach zmieniał się w ukrop. Przesiąknięte smrodem spalin i topiących się opon powietrze praktycznie nie nadawało się do oddychania.

Wszechogarniający ryk klaksonów uniemożliwiał trzeźwe myślenie czy ocenę sytuacji. Spece od psychologii tłumu i behawioryści zyskaliby doskonały materiał do analizy, gdyby patrzyli na to pandemonium z zewnątrz. Ci nieliczni przedstawiciele wspomnianych wyżej profesji, którzy mieli nieszczęście trafić do blaszanego piekła, sami dali się ponieść narastającej panice.

Świeżo upieczony przedstawiciel handlowy, przysłaniając oczy ręką i raz za razem ocierając pot z czoła, próbował wypatrzyć przyczynę korka. Bez powodzenia.

W akcie rozpaczy zabrał się za przełączanie kanałów w radio. Może na którymś z programów ktoś coś powie o tej dziwacznej sytuacji?

Niestety wszyscy DJ-e nabrali wody w usta, puszczając jakieś totalne smęty, najwyraźniej z zamiarem ukojenia nerwów słuchaczy. Próżny trud, bo Wojtek – a pewnie nie tylko on – coraz głośniej zgrzytał zębami. Wreszcie, zdaje się, że na setnej stacji, jakiś koleś o gejowatym głosie zabrał się za rozprawianie o niezwykłej anomalii pogodowej, po czym, nie wiedzieć czemu ucieszony, obwieścił, że sponsorem pogody są zakłady azotowe Azbest.

– Chujowy ten sponsor – warknął sam do siebie Wojtek. – Mógłby zapłacić za jakiś, kurwa, skurwiały deszcz.

Nie mając nic lepszego do roboty, zajął się oglądaniem plakatów przyklejonych do słupa ogłoszeniowego, na wysokości którego stał. Było tam zaproszenie na manifę, czyli imprezę dla dziewczyn kochających inne dziewczyny, czyli zdecydowanie nie dla niego. Poza tym coś o wysokiej nagrodzie za odnalezienie kotka i o koncercie zatytułowanym Cold Wave Never Dies, na który chętnie by się wybrał, głównie ze względu na obiecywaną ochłodę.

Pół godziny później po prawej wyrósł przysadzisty masyw Akademii Górniczo-Hutniczej z pilnującymi go od frontu pomnikami – niespodzianka! – górników i hutników. Na ich widok Wojtkowi przypomniała się stara legenda mówiąca o tym, że jeśli jakaś dziewczyna skończy te studia jako dziewica, to posągi się poruszą, a z nieba spłynie żar godny pieca martenowskiego.

Niedoczekanie.

+ + +

Tobiasz Sypniewski, profesor zwyczajny Akademii Górniczo-Hutniczej, musiał przyznać, że z roku na rok na uczelnię trafiały coraz głupsze studentki. To akurat dałoby się znieść, ale były też coraz brzydsze.

Na przykład taka Kornelia Sztolc, czyli ziszczony koszmar estety.

Gdyby postawić obok siebie Sztolc i samicę orangutana, a następnie kazać wybierać jedną z nich na partnerkę do seksu, Tobiasz był pewien, że dziewięćdziesiąt dziewięć procent męskiej populacji wybrałaby orangutanicę.

Kijem kolegi bym jej nie tknął, pomyślał z odrazą, wpisując jej do indeksu tróję. Czym szybciej ta szkarada się obroni, tym lepiej. Przynajmniej nie będzie psuła mu oczu swym widokiem.

+ + +

Kierowcy zachowywali się jak spłoszone bydło, tratujące się nawzajem w bezrozumnym szale. Zamiast sobie pomóc, kończyli uwięzieni w blaszanych pułapkach, z których nie sposób było uciec. I właśnie gdy Wojtek uświadomił sobie, jak beznadziejna stała się sytuacja, rozpoczęło się piekło.

Fala palącego gorąca zstąpiła z nieba, by odmienić na zawsze oblicze miasta, kraju, a być może i świata. Ludzie spłynęli potem od czubków głów po dziury w skarpetach. Wyglądali jak umazane śluzem laski z fetyszowych pornoli, brakowało im tylko ćwieków, lateksów i kolczyków w sutkach. Wojtek liznął trochę psychologii na Pedagogicznym, co podsunęło mu myśl, że banda debili za kierownicami jeszcze wszystko pogorszy. Nie mylił się.

Powietrze pulsowało od ryku klaksonów, przez który przebił się krzyk rozpaczy.

– Zaraz zginiemy, Jezu ratuj nas! – wrzeszczało jakieś stare babsko z toyoty po lewej, a facet w corsie obok wtórował jej przeplataną przekleństwami litanią. Gość próbował przy tym uwolnić się z pasa bezpieczeństwa, w który zaklinował się na amen.

Wojtek patrzył przerażony na ten potworny chaos, czując się jak mrówka – wszyscy tu byli mrówkami, które pogoda mogła w jednym momencie zgnieść wrzącym buciorem. Ale wtedy właśnie stało się coś, czego nie miałby okazji zobaczyć w najgorszych koszmarach.

Do boku jego golfa przytuliła się nowiutka octavia, prowadzona przez grubasa z nalaną gębą i szczeciniastym zarostem. Obok niego, przyklejona do na wpół opuszczonej szyby, siedziała całkiem niezła blondynka. Wojtek dawał jej na oko dwadzieścia cztery, może dwadzieścia pięć lat. Buźki nie miała anielskiej, w oczach zaś tliły się kurwiki iście sukowate, lecz na nockę byłaby jak znalazł. W sam raz. Albo lepiej trzy razy. Zwiewną szarą sukienkę wypełniały piersi, dla których miseczka B musiała być sporo za ciasna. Nieco niżej bawełna unosiła się na drugiej wypukłości – brzuszku. Wyglądała na siódmy lub ósmy miesiąc ciąży.

Przez te kilkadziesiąt metrów, ujechanych drzwi w drzwi, nadkole w nadkole, Wojtek zastanawiał się, ile grubas musiał zarabiać, żeby utrzymać przy sobie taką laskę. Romantyzmem to nie pachniało, a i na rimejk „Pięknej i bestii” też się nie zanosiło. Typ po prostu nie był księciem. Nawet po setce pocałunków tej ropuchy nie dałoby się zmienić w szlachetnie urodzonego przystojniaka.

Gdy temperatura wzrosła do niewyobrażalnych rozmiarów, ta dwójka również wpadła w panikę. I mieli ku temu powody, bezsprzecznie.

– Topi się, kurwa! Moje dziecko się topi! Kurwa, czuję, że się we mnie rozpuszcza! – zawyła przeraźliwie dziewczyna, wyginając się w serii nieskoordynowanych ruchów i podskakując w fotelu.

Zupełnie nieoczekiwanie stanęła o krok od granicy nieopisanego obłędu i chyba właśnie podnosiła nogę, żeby ją przekroczyć. Grubas próbował złapać ją za ręce, uspokoić w obawie o nią, dziecko lub samego siebie, lecz wyrywała się, ściskając dłońmi nadęty, ohydnie pulsujący brzuch. Darła się przy tym jak opętana. Oczy tych, którzy tkwili w sąsiednich samochodach, jak na rozkaz wlepiły się w makabryczną scenę rozgrywającą się w trzewiach octavii i rozszerzyły do rozmiarów piłeczek pingpongowych, gdy nagle niedoszła matka chlusnęła na przednią szybę lepkimi, różowymi wymiocinami. Impet, z jakim uderzyły o rozgrzane szkło sprawił, że niestrawione resztki pożywienia rozprysły się po całym samochodzie. Płynna obrzydliwość wystrzeliła przez opuszczone szyby w stronę sąsiadów, pstrząc im samochody we wzorki ciekawsze, niż można by zobaczyć na obrazach Picassa.

„Pomóżcie jej!”, „Niech ktoś coś zrobi, na Boga!” – rozległy się krzyki. Ktoś próbował wysiąść z samochodu, lecz bił tylko desperacko o drzwi sąsiada, aż dostał w mordę przez otwartą szybę. Gęsta krew chlusnęła z nosa wprost na asfalt. Przy zetknięciu z nim zaskwierczała jak jajko na rozgrzanej patelni. Facet szybko zrezygnował z bycia hero of the day i z rozkwaszonym nochalem wrócił do roli biernego obserwatora. A było na co popatrzeć.

Przeraźliwy ryk ciężarnej wstrząsnął wszystkimi. Gruby wieprz, kompletnie zdezorientowany, wytrzeszczał gały na partnerkę, która zaczęła wyrzygiwać, zdawało by się, całe swe jestestwo. Dusiła się, krztusiła i raz po raz wytryskiwała przez usta salwami śluzu, który teraz przybrał kolor szkarłatu. Rzygała na podłogę, na szybę, grubasa, przez okno i gdzie się dało. W scenie rodem z koszmarnego horroru Wojtek widział, jak kobieta wyrzygiwała malutkie, porozrywane rączki i nóżki, miękkie i roztrzęsione jak galareta. Fragment czegoś ostrego, wyglądającego jak świeżo ukształtowane żebro, przebił jej policzek i szorował o szybę za każdym razem, gdy głowa kobiety o nią uderzała.

W jednej chwili Wojtkowi też zebrało się na rzyganie, ale zatkał dłonią usta, by nie dołączyć do festiwalu wymiotów. Starucha z toyoty nie wytrzymała nadmiaru wrażeń; zgięła się wpół i rozdziawiła japę, by opróżnić zawartość bebechów.

Z ustami pełnymi krwistej mieszanki blondynka wybełkotała jeszcze: „moje dziecko” i nagle jej żuchwa trzasnęła żałośnie. Otwór gębowy powiększył się do nienaturalnych rozmiarów. Skóra w kącikach ust naprężyła się na kilka sekund, by w końcu ustąpić pod naciskiem i pęknąć, tryskając krwią. W całym tym obrazku najbardziej przerażało jednak to, co rozerwało szczęki umierającej kobiety. W jej ustach pojawiła się mała główka, cała oblepiona śluzem. Wojtek mógłby przysiąc, że była potwornie zdeformowana, jak gdyby faktycznie zaczęła topnieć w łonie kobiety. Skóra w okolicy płatów skroniowych marszczyła się i falowała, martwe oczy wpatrywały się w pustkę. W trakcie tej parodii porodu kobieta wypluła oderwaną od reszty ciała głowę dziecka na własne kolana i padła martwa, bezwładnie uderzając czołem w deskę rozdzielczą.

Tak oto splot nieprzewidzianych okoliczności zmienił się w splot wnętrzności (wiemy, wiemy, że to się rymuje. I co z tego?!).

+ + +

Anomalie pogodowe. Dobre sobie, kurza twarz! To co się wokół wyprawiało... Wojtkowi brakowało słów. Miał wrażenie, że jakiś niewidzialny olbrzym, na co dzień mieszkający na Słońcu, przyleciał w odwiedziny i teraz gmerał swoimi paluchami po powierzchni planety. Na chybił trafił, ot tak, dla zabawy. Przy okazji przekształcając pechowców w kupki popiołu.

Wojtek nie chciał znaleźć się na liście ofiar.

Zapalił kolejnego papierosa, przez chwilę wpatrując się w jego rozżarzony koniuszek.

Nagle, ni stąd, ni z owąd, okazało się, że żar przemknął po tytoniowej ścieżce, nieomal docierając do jego palców. Ledwo zdążył spuścić szybę i wyrzucić niedopałek na zewnątrz.

Co to, do chuja wafla, czary?! Coś było nie halo. I to bardzo nie halo. Wojtek zrozumiał, że jeśli nie chce zginąć usmażony na skwarkę, musi wziąć sprawy we własne ręce. Tylko jak? Łatwiej pomyśleć, niż... No właśnie, myśl, chłopie! MYŚL!!!

Po wczorajszych baletach Wojtkowa mózgownica nie pracowała na najwyższych obrotach, jednak stres i widmo śmierci potrafią zdziałać cuda.

Zaraz, zaraz, impreza... Był na imprezie w akademiku. Wcześniej zaliczył Kazimierz, błąkał się po Rynku, aż grubo po północy natknął się na zgraję studentek AGH, które zaprosiły go na dalsze picie. Zapytał, co to za okazja. Odpowiedziały, że oblewają magistra, bo właśnie się obroniły. Pogratulował ze szczerego serca, zwłaszcza że większość dziewczyn była stosunkowo ładna.

Większość, lecz nie wszystkie.

Pech chciał, że ta najpaskudniejsza – Królowa Pasztetów, jak nazwał ją w myślach, choć przedstawiła się jako Kornelia – przyczepiła się właśnie do niego. W ekspresowym tempie opowiedziała mu całą sagę o trudach studenckiego życia i o tym, jak mimo wszystko świetnie sobie radzi na uczelni. Chełpiła się przy tym, że jest dziewicą, zupełnie jakby było się czym chwalić.

Lachon długo go atakował, aż wreszcie Wojtek wymówił się bólem głowy i nagle uświadomionym homoseksualizmem, po czym podał tyły.

Na odchodne Królowa Pasztetów wcisnęła mu do kieszeni na tyłku karteczkę z numerem swojej komórki i obietnicą, czy raczej groźbą, że chętnie pomoże takiemu przystojniakowi jak on wrócić do normalności.

Wojtek sięgnął za siebie, z trudem odklejając zadek od fotela. Karteczka nadal tkwiła w kieszeni dżinsów.

Rany, a co jeśli ta durna legenda o posągach, piekielnym ogniu i dziewicy mówi prawdę?

Niemożliwe!

Czy na pewno?

Komórka piknęła, sygnalizując nadejście esemesa. Szef.

GDZIE JESTEŚ?!

W czarnej dupie, chciał odpisać, ale powstrzymał się.

Zamiast tego drżącą ręką wybrał numer Kornelii.

Odebrała po drugim sygnale.

– Kornelia? – spytał głupio.

– Wiedziałam, Wojtusiu, że zadzwonisz – wyszeptała słodko.

– Wiedziałaś? – Przeraził się nie na żarty. – Skąd?

– Kobieca intuicja.

– Spotkajmy się – wypalił Wojtek. Jeśli miał ocalić siebie, a może i całą ludzkość, nie było czasu do stracenia. – Odkąd cię poznałem, nie mogę myśleć o nikim innym... Ja... eee... marzę o tobie! – Tak naprawdę marzył nie o wyruchaniu Kornelii, lecz o szklance soku, jakiegokolwiek soku, choćby z pokrzywy. Marzenia bywają jednak trudno osiągalne. W przeciwieństwie do Sztolc.

– Ale ja za godzinę mam odebrać dyplom... – powiedziała, wzdychając Królowa Pasztetów.

Najwyraźniej musiał działać naprawdę szybko.

– Olej dyplom, odbierzesz go kiedy indziej! – krzyknął. – Ja cię pragnę! Chcę się z tobą kochać! Natychmiast!

Królowa Pasztetów nie odpowiedziała. Zastanawiała się?

Wojtek czuł, że jakiś żartowniś położył mu na kolanach rozpalony kaloryfer. Kurwa, brakowało tylko, żeby jego jajka ugotowały się na twardo!

Zerknął na wyświetlacz komórki. No tak: „błąd sieci”.

+ + +

Tymczasem w samochodzie, który utknął nieco dalej, kierowcy zaczęła topić się twarz. Jego skóra nie skwierczała jak bekon rzucony na patelnię o poranku, lecz zlewała się po czaszce gęstą, cielistą masą. Topiła się jak wosk wraz z dziesiątkami małych mięśni, odpowiadających za mimikę, ze ścięgnami, warstwą żółtawego tłuszczu i wszystkim, co jeszcze przylegało do kości. Nos stracił kształt i w jednej chwili zapadł się, by odsłonić czerń pustej dziury prowadzącej w głąb czerepu. Facet krzyczał wniebogłosy, dłońmi próbował zatrzymać swoją facjatę na właściwym miejscu, lecz krwista masa przeciekała mu przez palce. Wkrótce upiorna, lepka od mazi czaszka rozdziawiała się w niemym krzyku, bo język też się rozpuścił. Upiornym zrządzeniem losu ostatnie stopniały oczy. Tęczówki powoli rozmazywały się, tworząc bezkształtne plamy na białku. Wytracały swą barwę na rzecz trupiobladej żółci, aż w końcu całe gałki przybrały taki właśnie kolor. Facet trzepał łbem na prawo i lewo – nie wiadomo, na ile było w tym życia i walki, na ile pośmiertnego podrygiwania nerwów. Wreszcie jedna gałka pękła i rozlała się, skapując na markowy podkoszulek. Drugą spotkał taki sam los, a potem rozpuszczający się mózg ruszył z oczodołów, wypływając na spodnie delikwenta.

W powietrzu dało się wyczuć dwa zapachy – odór strachu bijący od uwięzionych w klatkach aut nieszczęśników oraz smród mięsa rozkładającego się w upale. Oba były tak samo straszne.

Ludzie okładali się nawzajem pięściami, krzyczeli, wybijali szyby, żeby wydostać się z nagrzanych do granic wytrzymałości blaszanych puszek. Wszystko na nic – przy zetknięciu z promieniami słońca topili się jak facet, który umarł przed chwilą.

Kornelii w tym czasie najgoręcej było między udami, gęsto usianymi grudkami cellulitu. Nie zwracała uwagi na nic innego, łącznie z faktem, że klimatyzacja w lokalu wyraźnie przestawała dawać sobie radę z narastającym upałem.

Królowa Pasztetów, do której wreszcie odezwał się wymarzony książę, nie miała złudzeń – teraz albo nigdy. Chrzanić dyplom; uczelnia poczeka, świetlana przyszłość poczeka, a ruchanie może się rozmyślić. Od dawien dawna jej dewizą było: „darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby”, tyle że dotąd wszystkie konie uciekały w popłochu na jej widok. A kiedy ni z gruszki, ni z pietruszki trafił jej się taki smagły wierzchowiec jak Wojtek, nie powinna zwlekać!

Hitchcock twierdził, że najmocniej straszy to, czego nie można zobaczyć. Także pisarze wychodzą niekiedy z podobnego założenia. Celowo nie opisując tego, co najbardziej odrażające, zmuszają do pracy fantazję czytelnika. Wykorzystują go, żeby odwalił za nich część roboty i uruchomił swoje najskrytsze lęki. My tego nie praktykujemy. Dlatego też wiedz, drogi czytelniku, że przygotowania Kornelii do seksu z Wojtkiem, wraz z depilacją okolic intymnych za pomocą taśmy izolacyjnej i goleniem pach znalezionym w kiblu scyzorykiem, które są najobrzydliwszą częścią tego opowiadania, pominiemy nie dlatego, by z tobą igrać, lecz dlatego, że nie przychodzą nam do głowy żadne słowa, za pomocą których da się adekwatnie opisać te okropieństwa. Sorry, ale takie klimaty nawet nas nie kręcą. Wystarczy powiedzieć, że gdy Wojtek stracił już wszelką nadzieję, czyli po jakichś dwudziestu minutach oczekiwania w piekle topniejących ludzi i rozgrzanych śmiertelnych pułapek, nieoczekiwanie zawibrował telefon.

Pomyślał, że to halucynacja. Taka jak na pustyni, tyle tylko, że dziś żaden wielbłąd nie dowiezie go do wodopoju – w golfie trójce przetopi się na papkę, w duchu wyklinając szefa swojego i szefa wszystkich szefów, który najwyraźniej postanowił rozpocząć apokalipsę. Przedstawiciel handlowy nie miał jednak nic do stracenia, więc po prostu odebrał.

– O żesz, oooo kurwa! Królowa Pasztetów oddzwoniła, nie mogła się powstrzymać... – wymamrotał i nagle zdał sobie sprawę, że mówi do telefonu. Gorąc zaćmił mu chwilowo umysł, nie pamiętał, że odebrał.

– Co mówiłeś, Wojtek? Czy ty mnie czasem nie obrażasz? – Głos w słuchawce brzmiał opętańczo i skazująco zarazem, jak Anna Maria Wesołowska na kwasie.

Chłopak wziął głęboki oddech.

Nie po to straciłem resztę darmowych minut i oswoiłem swojego penisa z faktem badania jaskiń i rowów tektonicznych, o których geologom się nie śniło, żeby to teraz wszystko spieprzyć i zdechnąć w tym pierdolonym korku, pomyślał. Jeszcze jeden głęboki oddech i najromantyczniejszym, najbardziej uwodzicielskim głosem, na jaki było stać faceta tkwiącego pośród masowej rzezi dokonywanej przez odwiecznego boga – słońce, zaczął mruczeć do telefonu:

– Gdzie jesteś, kotku?

– Kotku?

– Mój Mruczusiu-Pączusiu...

– Eee... ja... – Kornelia zająknęła się, lecz dzielnie powstrzymała dygot szczęki i kontynuowała już normalnym głosem: – Jestem w kawiarni Arteteki, na Rajskiej. Mam iść gdzieś indziej?

– Nie, skąd... Kotusiu – zaoponował. – Zostań tam. Dotrę do ciebie za dziesięć minut. – Po czym rozłączył się w obawie, że zacznie wyć z rozpaczy.

Oczywiście łatwiej powiedzieć niż zrobić.

Zwłaszcza gdy wszystkie auta w okolicy napierały na siebie jak rozjuszone byki.

Rozejrzał się, zastanawiając się, jak wyrwać się z tłumu straceńców, jak wydostać się z tej pieprzonej solarnej pułapki.

Szczęście mu sprzyjało, bo oto tuż przed nim jakiś facet w okularach przeciwsłonecznych, najwyraźniej tracąc resztki zdrowego rozsądku, postanowił uderzać swoim hummerem do przodu i do tyłu, spychając inne auta i tym sposobem powiększając sobie przestrzeń życiową. Kierowca terenówki zasiał taki postrach wśród kierowców, że niektórzy – zamiast tarabanić się do przodu – obrali kierunek przeciwny.

Wojtek nie namyślał się długo. Owinął ręcznikiem głowę (jako wielbiciel basenów zawsze woził frotté ze sobą) i wyskoczył ze swojego golfa, po czym, kicając jak zajączek pod obstrzałem, przemknął na rozdzielający aleje pas zieleni.

Po drodze przechwycił jeszcze kilka wrogich spojrzeń; ludzie nie pojmowali, jak można porzucić swój samochód, swój skarb.

Niestety, miał jeszcze do pokonania dwupasmówkę wiodącą w stronę centrum. Co zrobić, co tu kurwa zrobić?!

Zerknął za siebie. Reflektory aut wciąż płonęły bielą; większość pasażerów także. To dodało mu sił. Zawrócił ku tej części alei, z której przed chwilą się wydostał, zacisnął zęby i pognał z powrotem w kierunku wezbranej rzeki pojazdów. Wskoczył na sąsiadującą z ulicą ławkę, wybił się i wylądował na dachu pierwszego z aut. Nie tracąc rozpędu, przeskoczył na drugie, na trzecie i... był wolny.

No prawie. Musiał najpierw załatwić sprawę z Kornelią Sztolc.

+ + +

Wstając od stolika, Kornelia wydęła wargi w uwodzicielski (rzecz jasna w swoim przekonaniu) dziubek i cmoknęła. Wojtek w duchu podziękował Najwyższemu, że nie jadł śniadania.

– Przeleć mnie w tej... w tej... koniczynie! – zażądała, nieco bez związku ze scenerią.

Wojtek – już bez zaimprowizowanego turbanu, który wyrzucił do kosza w holu – wzdrygnął się, wiedząc, że w ten czy inny sposób musi spełnić to polecenie. Zresztą, czego nie robi się dla ludzkości? Znaczy się dla człowieka... No, dobra, tak szczerze; żeby uratować własną dupę!

Pomyślał o filmie „50 facials of Sasha Grey”, który oglądał w zeszłym tygodniu. Piekielny upał niewątpliwie działał na jego korzyść – wszak od kilku godzin był bliski zagubienia się w fatamorganach generowanych przez prażone słońcem Miasto Królów, toteż obraz Kornelii szybko zniknął, zastąpiony wizerunkiem wijącej się przed nim gwiazdy porno-biznesu. Dzięki temu majtający mu między nogami zwiotczały penis stał się nagle gotów do gry, a do tego równie twardy i elastyczny co grafen.

Nie ryzykując powrotu resztek rozsądku, który niechybnie wziąłby górę nad instynktem przetrwania i kazał mu spieprzać gdzie pieprz rośnie, wpakował łapy pod mini Kornelii i zerwał z niej majtki. Zsunięte do nienaturalnie dużych kolan, wyglądały jak spadochron, który wiatr rzucił na telegraficzne słupy. Odwrócił ją plecami do siebie, zdecydowanym pchnięciem oparł o kawiarniany stolik (ostatnią rzeczą, którą tak pchał, był worek ziemniaków z bazaru, który nie chciał się zmieścić w bagażniku golfa) i nie zważając na to, że dwa stoliki dalej jakiś zdziwiony koleś (nie wiadomo, czy tą sytuacją, czy raczej faktem, że ni z tego, ni z owego zaczął się rozpuszczać) rozwarł usta w niemym komentarzu do scenki, wypuszczając z nich swój język. Jego zęby zadygotały w dziąsłach, jakby chorował na szkorbut co najmniej dekadę, i dołączyły do języka, jeden po drugim, wyskakując na podłogę.

Wojtek wszedł w Sztolc jak taran w bramę, a ta ustąpiła przy pierwszym uderzeniu. Wnętrze Kornelii było tak gorące od nieugaszonego przez ponad dwadzieścia lat pragnienia, że omal nie upiekło mu penisa. Chyba sam Szatan siedział tam i dorzucał do kotła. Wojtkowi przeszło przez myśl, że temperatura w korku ulicznym przy tej tu to kaszka z mlekiem. I nagle, od tego niewyobrażalnego, zatęchłego gorąca, olśniło go. Albo doszczętnie pojebało – ciężko wybrać, która z opcji jest bliższa prawdy.

Ktoś kiedyś porównał ruchanie do jazdy na rowerze – raz się nauczysz i nigdy nie zapomnisz. Wojtek czuł się jakby z roweru przesiadł się na harleya. Czuł się nieziemsko, wręcz zajebiście!

Chwycił Kornelię za tyłek najmocniej jak umiał. Palce zapadły się pomiędzy fałdami i grudkami tak, że nie wiedział, czy dobrał się do szynki, czy dalej miętosił słoninę. Miał to gdzieś. Bez względu na odpowiedź nigdy wcześniej nie zaznał podobnej frajdy. Wymierzył Sztolc solidnego klapsa. Fala uderzeniowa wstrząsnęła wielkim cielskiem. Dla Wojtka była to meksykańska fala – wielki manifest radości na najważniejszym meczu w jego życiu!

Może i Kornelii brakowało wprawy, ale miała w sobie żar niedostępny innym laskom, z jakimi dotąd się zetknął. W końcu opanuje meandry miłosnych igraszek, i... i... urodzi mu dzieci! Tak! Chciał mieć z nią dzieci! Rozkoszne bobasy, które skolonizują cały glob! Zastępy małych, niewyżytych ogrów, podobnych do mamusi jak dwie krople wody.

Osiągając nirwanę, przestał panować nad sobą, wydzierając się wniebogłosy. Kornelia przyłączyła się do niego, rycząc jak zarzynane zwierzę. Wrzeszczał też topniejący facet i barmanka przerażona widokiem całej trójki.

Nie, nie tej – trójki swoich dzieci, które schowała na zapleczu, a które pod wpływem upału zlewały się w jedną, krwistą masę.

Pośród całego tego chaosu, wrzasków i podskakujących fałd tłuszczu Wojtek eksplodował, wypełniając ukochaną zastępami białych sprinterów. Ostatni jęk odbił się echem od ścian kawiarni i nagle wszystko zamarło, zastąpione nieco krępującą ciszą.

+ + +

Profesor Tobiasz Sypniewski przecierał oczy ze zdumienia. Jego najbrzydsza z najbrzydszych studentek szła ręka w rękę z jakimś facetem! Gość co prawda nie wyglądał jak reinkarnacja Casanovy, ale wydawał się całkiem normalny.

Najwyraźniej nie był, skoro wziął się za taką pokrakę, uznał profesor, dla odczynienia uroku spluwając przez lewe ramię.

+ + +

Wojtek przechwycił spojrzenie starego pierdziela. Garniak, okulary... inteligencik pieprzony! Hak mu w smak, zazdrosnemu satyrowi! Kornelia jest jego kobietą i gówno go, kurwa, obchodzi, co inni o tym myślą! Wspólnie uratowali świat i nawet jeśli nie mieli szans na tytuły Mistera i Miss Universum, zasługiwali na odrobinę szacunku!

Od godziny, odkąd oboje szczytowali, powstrzymując tym samym dopełnienie przepowiedni, targały nim euforyczne paroksyzmy. Wierzył, ba, był pewien, że razem są zdolni do dokonania jeszcze wielu wiekopomnych czynów!

Czy miał rację?

Wkrótce się przekonamy. Linię horyzontu przekracza właśnie reaktywowana z niebytu Godzilla.

noty o autorach

Roman Aleksandrowicz (ur. w 1972 r., wł. Roman Ociepa) – prozaik, tłumacz, redaktor. Mieszka w Bielsku-Białej. Publikował w „Dzikiej Bandzie”, „Niedobrych Literkach”, „Nowej Fantastyce” i „Qfancie”.

Dariusz Barczewski (ur. w 1982 r.) – autor opowiadań, redaktor, recenzent. Mieszka w Dębniaku pod Zgierzem. Publikował w „Magazynie Fantastycznym” i w Internecie. Jego opowiadania znalazły się w antologiach Bizarro bazar (2013) i Infections (2015).

Marek Grzywacz (ur. w 1986 r.) – prozaik, tłumacz, redaktor, publicysta. Mieszka w Józefowie. Publikował w czasopismach: „Chimera”, „Fantastyka. Wydanie Specjalne”, „Horror Masakra”, „Opowieści Niesamowite” i „The Surreal Grotesque”, a także w kilku antologiach.

Monika Jaworowska (ur. w 1983 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Białymstoku. Debiutowała opowiadaniem Robota w antologii City 2 (FORMA 2011). Publikowała na portalu „Niedobre Literki”.

Dawid Kain (ur. w 1981 r.) – prozaik, tłumacz, redaktor. Mieszka w Krakowie. Publikowany w licznych pismach oraz antologiach krajowych i zagranicznych (np. w amerykańskiej Bizarro Bizarro – 2014). Wydał m.in. powieści: Prawy, lewy, złamany (FORMA 2007), Gęba w niebie (2010), Za pięć rewolta (2011), Punkt wyjścia (2012), Kotku, jestem w ogniu (2014) oraz napisaną wspólnie z Kazimierzem Kyrczem Jr. Wojnę świrów (2014).

Agnieszka Kwiatkowska (ur. w 1978 r.) – autorka opowiadań, redaktorka. Mieszka w Żabieńcu. Dwukrotna laureatka konkursów w „Magazynie Histeria”. Publikowała w: „Bramie”, „Czasie Fantastyki”, „Drabble na Niedzielę” i „Okiem na Horror”.

Kazimierz Kyrcz Jr (ur. w 1970 r.) – prozaik, redaktor, publicysta. Mieszka w Krakowie. Tłumaczony na angielski, rosyjski, czeski i słowacki. Na podstawie opowiadania, które napisał z Łukaszem Śmiglem, powstał film Head to Love wyreżyserowany przez Vana Kassabiana. Jego opowiadania znalazły się w licznych antologiach, m.in. City 1 (FORMA 2009), City 2 (FORMA 2011), Księga strachu (2007) czy anglojęzycznym Infections (2015). Współautor zbiorów opowiadań: Piknik w piekle (2004), Horrorarium (2006), Twarze szatana (2009), Chory, chorzy, trup (2011) i Lek na lęk (2011) oraz powieści Siedlisko (2009), Koszmar na miarę (2010), Efemeryda (2011), Wojna świrów (2014). Autor powieści: Podwójna pętla (2013) oraz zbioru opowiadań Femme fatale (FORMA 2015).

Artur Daniel Liskowacki (ur. w 1956 r.) – prozaik, poeta, eseista, publicysta i krytyk teatralny. Prezes zarządu Fundacji Literatury imienia Henryka Berezy. Jego powieść Eine kleine (2000, FORMA 2009) znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike 2001 i otrzymała I nagrodę w kategorii prozy VI Konkursu Literackiego Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (2002). Powieść Mariasz (FORMA 2007) nominowano do Europejskiej Nagrody Literackiej (2009), a zbiór opowiadań Capcarap (FORMA 2008) nominowano do Nagrody Literackiej Nike 2009. Ostatnio wydał: Kronika powrotu (FORMA 2012), Elegijki (2013), Capcarap (FORMA 2014, wydanie 2 poszerzone), Ulice Szczecina (ciąg bliższy) (FORMA 2015).

Krzysztof Maciejewski (ur. w 1971 r.) – dziennikarz, recenzent, pisarz. Mieszka w Sulejówku. W 2014 roku zdobył dwie Nagrody Polskiej Literatury Grozy im. Stefana Grabińskiego w głosowaniu czytelników – za książkę Album i opowiadanie Biel łabędzia, biel łabędzia. Opublikował zbiory opowiadań: Osiem (FORMA 2011) i Album (FORMA 2013) oraz zbiór drabbli Dziewięćdziesiąt dziewięć (FORMA 2015). Jego opowiadania znalazły się w licznych antologiach, m.in. w: City 1 (FORMA 2009), City 2 (FORMA 2011), 2011 (FORMA 2011) i 2014 (FORMA 2014).

Kornel Mikołajczyk (ur. w 1991 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Głownie. Jego opowiadanie Człowiek w Masce zdobyło pierwsze miejsce w konkursie „Uwolnij Fantazję 2009”. Publikował w: „Creatio Fantastica”, „Ex Fabula”, „Fahrenheit”, „Grabarzu Polskim”, „Horrorze Online”, „Magazynie Histeria”, „Niedobrych Literkach”, „Szortalu”, „Via Appia”, a także w antologiach: Horyzonty Wyobraźni (2011), Toystories (2014), Hardboiled (2015), Wolsung 2 (2015) i Bizarro dla zaawansowanych (2015).

Adrian Miśtak (ur. w 1988 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Vlaardingen (Holandia). Jego opowiadania ukazywały się m.in. w antologiach: Pokój do wynajęcia (2008), 31.10 Halloween po polsku (2011), Bizarro dla początkujących (2011) i Demononicon (2014).

Dariusz Muszer (ur. w 1959 r.) – poeta, prozaik i tłumacz. Mieszka w Hanowerze. Laureat Nagrody Związku Niemieckich Pisarzy „Das neue Buch in Niedersachsen und Bremen” za powieść Die Freiheit riecht nach Vanille (1999). Opublikował m.in. tomy wierszy: Zatrzymane wersy (1987), Pestki i ogryzki (1989), Die Geliebten aus R. und andere Gedichte (1990), Panna Franciszka, pomylony akordeon i inne wiersze (1995), Księga zielonej kamizelki (1996), Jestem chłop (2004), Wszyscy moi nieznajomi (2004), Zapomniany strajk (2012) oraz powieści: Die Freiheit riecht nach Vanille (1999, wydanie polskie: Wolność pachnie wanilią – FORMA 2008), Der Echsenmann (2001), Niebieski (FORMA 2006), Gottes Homepage (2007, wydanie polskie: Homepage Boga – FORMA 2013), Lummick (2009) i Schädelfeld (2015). Jego opowiadania znalazły się w antologiach FORMY: 2008 (FORMA 2008), City 1 (FORMA 2009), 2011 (FORMA 2011) i 2014 (FORMA 2014). Na www FORMY prowadzi blog „123. HANNOVER Dariusza Muszera” – http://www.wforma.eu/123-hannover-dariusza-muszera.html.

Artur Olchowy (ur. w 1981 r.) – autor opowiadań, recenzent, publicysta. Mieszka w Warszawie. Jego opowiadania ukazały się w antologiach Zombiefilia (2013), Księga Wampirów (2014), Bizarro dla zaawansowanych (2015) i Wolsung 2 (2015).

Ksenia Olkusz – doktor nauk humanistycznych, historyk literatury. Mieszka we Wrocławiu. Prezes Fundacji Ośrodek Badawczy Facta Ficta, redaktor merytoryczna w kwartalniku „Creatio Fantastica”. Autorka książek: Materializm kontra ezoteryka. Drugie pokolenie pozytywistów wobec „spraw nie z tego świata” (2007) oraz Współczesność w zwierciadle horroru. O najnowszej polskiej fantastyce grozy (2010).

Bartosz Orlewski (ur. w 1978 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Bydgoszczy. Publikował w: „Grabarzu Polskim”, „Horror Masakrze”, „Niedobrych Literkach”, „Nowej Fantastyce”, „Qfancie”, „Szortalu”, a także w antologiach: Po drugiej stronie (2013), Bizarro Bazar (2013) i Zombiefilia (2013). Wydał e-booka Za garść zbawienia i inne opowiadania (2014).

Tadeusz Oszubski (ur. w 1958 r.) – prozaik, poeta, publicysta. Mieszka w Bydgoszczy. Współautor zbioru reportaży Niewyjaśnione zjawiska w Polsce (2013), nominowanego do nagrody dziennikarskiej Grand Press 2003. Powieść Sfora (1992) nominowano do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, książkę Drapieżnik (1999) nagrodzono w II Ogólnopolskim Konkursie na Polską Powieść Współczesną, a popularyzatorska praca Tajemnicze istoty (2004) ukazała się w przekładzie na czeski (Praga 2006). Kilkadziesiąt opowiadań Oszubskiego ukazało się w antologiach i prasie literackiej, m.in. we „Frazie” i „Nowej Fantastyce”. Wydał tom poetycki Zostawiliśmy skrzydła w szatni (1984) oraz kilka powieści, m.in: Miłość (2015) i Sforę (1992).

Piotr Roemer (ur. w 1988 r.) – autor opowiadań, kompozytor i teoretyk muzyki. Mieszka w Krakowie. Stypendysta m.in.: Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010), Miasta Krakowa (2010), Fundacji Sapere Auso (2011) i Funduszu Popierania Twórczości im. Andrzeja Szczypiorskiego przy Stowarzyszeniu Autorów ZAiKS (2014). Jego opowiadania były publikowane w antologiach, m.in.: City 1 (FORMA 2009), City 2 (FORMA 2011).

Anna Szczęsna (ur. w 1981 r.) – autorka powieści i opowiadań. Mieszka w Gdańsku. Wydała powieści: Smutek Gabi (2014) i Jutro pachnie cynamonem (2015). Jej opowiadanie Stacja na zawsze znalazła się w antologii City 1 (FORMA 2009).

Izabela Szolc (ur. w 1978 r.) – autorka powieści i opowiadań. Mieszka w Łodzi. Nominowana do Srebrnego Globu (1998) za opowiadanie Latarnia Heaven. Powieść Wszystkiego najlepszego uzyskała wyróżnienie w konkursie literackim „Dziennik polskiej Bridget Jones”. Wydała książki: Wszystkiego najlepszego (2003), Hebanowy świat (2003), Lęk wysokości (2004), Jehannette (2004), Opętanie (2004), Połowa nocy (2005), Ciotka Małych Dziewczynek (2007), Cichy zabójca (2008), Naga (2010), Martwy punkt (2010), Strzeż się psa (2011), Siostry (2012), Żona rzeźnika (2013), Śmierć w hotelu Haffner (FORMA 2015). W książce City 2 (FORMA 2011) znalazło się jej opowiadanie Szkarłat, a w książce 2014 (FORMA 2014) opowiadanie Teraźniejszość rzeczy minionych. Na www FORMY prowadzi blog „PURPURA Izabeli Szolc” – http://www.wforma.eu/purpura-izabeli-szolc.html.

Jarosław Turowski (ur. w 1990 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Abramowie. Publikował w internetowych „Ex Fabula”, „Herbasencja”, „Horror Online”, „Niedobre Literki” i „Via-Appia”, a także w antologiach: Człowiekiem jestem (2013) i Pokłosie (2015).

Michał J. Walczak (ur. w 1986 r.) – autor opowiadań, tłumacz. Mieszka w Krakowie. Publikował na łamach „Niedobrych Literek” i w magazynie literacko-kryminalnym „Pocisk”.

Juliusz Wojciechowicz (ur. w 1977 r.) – prozaik, redaktor. Mieszka w Lublinie. Współautor antologii: Człowiekiem jestem (2013), Księga wampirów (2014), Toystories (2014), Pokłosie (2015) i Hardboiled (2015).

Zeter Zelke (ur. w 1984 r.) – autorka opowiadań. Mieszka w Łodzi. Publikowała w „Niedobrych Literkach”, „Qfancie”, a także w antologiach: Bizarro Bazar (2013), Bizarro dla zaawansowanych (2015) i Infections (2015).

Marek Zychla (ur. w 1988 r.) – autor opowiadań. Mieszka w Callan (Irlandia). Jego opowiadania znalazły się w kilkunastu antologiach, m.in. w: Człowiekiem jestem (2013), Teorie spisków (2014), Toystories (2014), Hardboiled (2015) i Pokłosie (2015).

Maciej Żytowiecki (ur. w 1979 r.) – prozaik. Mieszka w Gdyni. Publikował w: „Esensji”, „Fahrenheicie”, „Qfancie”, „Science Fiction” oraz w antologiach: Białe szepty (2008), Nawiedziny (2009) i Niedoczekanie (2015). Wydał zbiór opowiadań Szuje, mątwy i straceńcy (2013) oraz powieści: Mój prywatny demon (2011) i Mój Sługa Ezra (2015).

w serii city ukazały się:

„City 1”, „City 2”, „City 3” – antologie polskich opowiadań grozy

Robert Cichowlas „Wylęgarnia”

Krzysztof T. Dąbrowski „Anomalia”

Łukasz Drobnik „Nocturine. Cunninghamella”

Paweł Jakubowski „Ty”

Dawid Kain „Prawy, lewy, złamany”

Kazimierz Kyrcz Jr „Femme fatale”

Krzysztof Maciejewski „Album”

Krzysztof Wasilonek „Lost Angels”