Tytuł oryginału

THE LAST TO KNOW

Copyright © 2008 by Melissa Hill

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Laura Kate Bradley/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Mirosława Kostrzyńska

Marianna Chałupczak

ISBN 978-83-8123-426-9

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Najserdeczniejsze podziękowania przekazuję mamie, tacie, Amandzie i Sharon oraz wszystkim przyjaciołom, którzy są dla mnie niewyczerpanym źródłem inspiracji, i zawsze chętnie biorą udział w roztrząsaniu moich wątpliwości. Kochane moje Pat i Sue! Nasze ploteczki już natchnęły mnie nowymi pomysłami! Specjalne podziękowania dla Kevina, który nie dość, że jest wspaniałym mężem, to jeszcze doskonałym słuchaczem, obdarzonym talentem do wychwytywania pomyłek i podsuwania cennych rad. Podziękowania dla Homera, który potrafi zawsze nakłonić mnie do uśmiechu.

Ogromne wyrazy wdzięczności kieruję do Sheili Crowley, która jest nie tylko fantastyczną agentką, ale także prawdziwą przyjaciółką. Ta książka jest dla Ciebie. Jednocześnie wdzięczna jestem wszystkim z agencji AP Watt za ciężką pracę, by zapewnić mi wszelką pomoc.

Auriol i wszystkim w Hodder dziękuję za wspaniałe przyjęcie i entuzjastyczne podejście do mojego pisarstwa. Współpraca z Wami to prawdziwa przyjemność.

Emmo Walsh, moja niezłomna orędowniczko, mistrzyni PR-u i zawsze chętna towarzyszko wypraw po zakupy, jesteś najlepsza!

Dziękuję księgarzom w Irlandii, Zjednoczonym Królestwie oraz poza granicami, którzy fantastycznie wspierali moją książkę. Jestem wam ogromnie wdzięczna.

I na koniec kieruję serdeczne wyrazy wdzięczności do wszystkich moich czytelników na całym świecie, którzy kupują moje powieści i oddają się lekturze, oraz do tych, którzy przysyłają mi wiadomości poprzez stronę internetową www.melissahill.info. Dziękuję wam za żywe reakcje, uwielbiam wasze komentarze, wszystkie są dla mnie ważne.

Mam nadzieję, że ta książka się spodoba.

Sheili Crowley,

mojemu talizmanowi

Rozdział 1

Dowiesz się ostatnia

1

Anna Edwards rozkoszowała się lampką ulubionego wina, które podano jej do ulubionego dania, w ulubionej dublińskiej restauracji, gdy siedzący naprzeciwko niej mężczyzna postanowił nagle zepsuć wszystko oświadczynami.

– No to jak? – spytał Denis, ze wzrokiem utkwionym wyczekująco w twarzy swojej dziewczyny. – Co powiesz?

– Och, tak! – pisnęła Lauren, siedząca obok Anny. Zerwała się z miejsca i rzuciła w ramiona świeżo upieczonego narzeczonego. – Tak, kochany, tak, najmilszy, tak, zgadzam się! Oczywiście, że za ciebie wyjdę!

W czasie, gdy szczęśliwa para obściskiwała się i całowała na oczach ludzi w sali, Anna upiła kolejny łyk wina, usiłując zapewnić narzeczonym odrobinę prywatności.

Tyle w kwestii spokojnej kolacji z przyjaciółmi. Wszystkiego mogła się spodziewać, tylko nie tego, że Denis oświadczy się Lauren akurat dzisiaj, w zatłoczonej restauracji i na dodatek w obecności drugiej pary. Skoro już zaplanował taką atrakcję na wieczór, chyba powinien był raczej zaprosić dziewczynę na kolację we dwoje, a nie wciągać w sprawę znajomych? Już poza wszystkim innym, wcale nie byli tacy znowu bardzo zaprzyjaźnieni; owszem, Lauren i Anna lubiły się, lecz w zasadzie były po prostu koleżankami z pracy, i to nawet niezbyt bliskimi!

Co zrobić, właśnie taki był chłopak Lauren. Pretensjonalny efekciarz, pomyślała Anna, nieco bezlitośnie.

Z drugiej strony, co za różnica, jak to zrobił? Ona sama i Ronan czuli się odrobinę niezręcznie, Lauren natomiast była w siódmym niebie, bo czekała na oświadczyny już bardzo długo.

Anna zerknęła ukradkiem na swojego partnera. Ronan przyglądał się całej scenie z zainteresowaniem, na jego ustach błąkał się nieodgadniony uśmieszek.

Co on o tym sądzi?

Jakoś nie potrafiła rozszyfrować wyrazu jego twarzy.

Nie mogła się nad nim zastanawiać dłużej, bo Lauren wróciła na miejsce. Twarz miała zaczerwienioną z radości, oczy roziskrzone łzami szczęścia.

– Zobacz, sama zobacz, jaki piękny! – rozpływała się w zachwytach, z dumą podtykając Annie pod nos pierścionek zaręczynowy z brylantem wielkości niewielkiego głazu narzutowego. – Denis ma świetny gust! Sama nie wybrałabym lepiej.

– Rzeczywiście, wspaniały – zgodziła się Anna, przytulając ją serdecznie, ale jednocześnie pomyślała, że gdyby sama została właścicielką brylantu takich rozmiarów, bałaby się wyjść z nim za próg domu.

Nie moje zmartwienie, skonstatowała cierpko.

Podano butelkę szampana, wyraźnie zamówioną wcześniej przez Denisa. W czasie gdy kelner napełniał kieliszki, Ronan uścisnął Denisowi dłoń.

– Gratulacje, stary! Widzę, że upłynniłeś ładnych kilka maszyn, żeby zapłacić za ten kamyczek – zażartował.

– Eee, tam, dwie wystarczyły – odparł z szerokim uśmiechem Denis.

Anna w duchu przewróciła oczami.

Właściwie nie bardzo wiedziała, co sądzić o chłopaku, a teraz narzeczonym koleżanki. Tamci dwoje byli parą już od jakiegoś czasu. Lauren rozpływała się nad hojnością Denisa, natomiast Anna, chcąc nie chcąc, widziała w nim raczej egoistę i prostaka, przy tym sprawnego handlarza samochodami, a jej opinia tego wieczoru potwierdziła się w całej rozciągłości.

Pytanie tylko, kogo to właściwie miałoby interesować. Facet wyraźnie uszczęśliwiał Lauren, a to przecież najważniejsze, prawda? O tak, przy Denisie Lauren bezsprzecznie była szczęśliwa. Pięciominutowa narzeczona jaśniała łuną błogiego szczęścia. Dlatego też Anna, wznosząc razem z pozostałą trójką toast szampanem, skarciła się w duchu za niepochlebną opinię o Denisie, a jednocześnie postanowiła cieszyć się i świętować jak należy. Na litość boską, co z niej za koleżanka, żeby krytykować gust Lauren w kwestii mężczyzn? Zresztą zakrawałoby to na czystą ironię.

Upiła łyk trunku, rozkoszując się wyjątkowym uczuciem łaskotania bąbelków pękających na języku.

– No i tak. Moim zdaniem, szkoda czasu i atłasu – stwierdził Denis, oczekując potwierdzenia od Lauren, która nagle wydała się zmieszana. – Mówię o ślubie, sama rozumiesz. Nie ma powodu przeciągać narzeczeństwa w nieskończoność, bo zrobi się z tego czekaj tatka latka, a lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu. Skoro człowiek już podjął decyzję, to trzeba załatwić sprawę raz, a dobrze, nie ma co zwlekać, lepiej kuć żelazo, póki gorące.

Lauren spiekła raka i zerknęła na Annę.

– Raz kozie śmierć – podjął Denis, skoro jego dziewczyna… narzeczona nie odpowiedziała natychmiast. – Czas leczy rany, więc im prędzej, tym lepiej.

Pięknie, pomyślała Anna, z trudem powstrzymując lekko złośliwy uśmiech. Swoją drogą, ile przysłów można wcisnąć w jedną wypowiedź?

– Właściwie data nie ma większego znaczenia – zgodziła się potulnie Lauren. – Warto jednak pamiętać, że potrzeba czasu na zorganizowanie wszystkiego, zarezerwowanie terminu w kościele, zamówienie sukni… – Była wyraźnie zbita z tropu.

– Jasne, jasne, ale już ty się tym wszystkim zajmiesz – przerwał jej lekceważąco Denis. – Co najważniejsze, to ja już zrobiłem, a reszta to babskie sprawy, nie? – Trącił Ronana pod żebro, a ten uśmiechnął się niezbyt szczerze. – Tak czy inaczej – przeniósł wzrok na narzeczoną – postaraj się załatwić sprawę najdalej do Bożego Narodzenia. Wszystko wskazuje na to, że przyszły rok będzie w branży rewelacyjny, więc nie chcę się rozpraszać.

Lauren wyraźnie zmarkotniała i Anna, widząc to, natychmiast poczuła złość. Stanowczo nie lubiła, gdy Denis zwracał się do Lauren protekcjonalnym tonem. Właśnie stwierdził, że własny ślub będzie mu przeszkadzał w zarabianiu pieniędzy! Cóż, z drugiej strony trzeba przyznać, że to właśnie owe pieniądze pozwolą Lauren na wymarzony ślub, wystawne wesele, wielki dom w hrabstwie Dublin oraz wygodne życie, którego pragnęła z całego serca. Ona, Anna, mogła się zupełnie spokojnie obejść bez tego wszystkiego, jeśli musiałaby za to zapłacić małżeństwem z takim durniem jak Denis. Na szczęście Ronan był zupełnie inny, zarabiał mniej więcej czwartą część tego, co tamten, a jednocześnie miał sto razy więcej przyzwoitości, pokory i empatii.

– A skoro już mowa o ślubie, to kiedy wy w końcu połączycie się węzłem małżeńskim? – zapytał Denis.

Anna momentalnie zesztywniała. Oczywiście łatwo było przewidzieć, że przy takim obrocie spraw, jaki nastąpił dzisiejszego wieczoru, rozmowa musiała wcześniej czy później zejść na ten temat, z drugiej strony jednak miała nadzieję, że Lauren i Denis okażą się tak pochłonięci kwestią zaręczyn, iż nie będą mieli ochoty zajmować się jakimikolwiek planami poza własnymi.

Czy też raczej: brakiem takich planów.

– Pytam poważnie. – Denis nie zamierzał odpuścić. – Jesteście razem… zdaje się od czasów szkoły, tak? O ile dobrze pamiętam, co Lauren mówiła? – Przeniósł wzrok na Ronana, oczekując potwierdzenia.

– To prawda. – Ronan świetnie panował nad mimiką.

– A zaręczyliście się kiedy? Ile to już lat minęło?

– Sześć.

– No i? O co chodzi? – naciskał Denis, spoglądając to na Annę, to na Ronana.

– Kochanie, to jednak ich decyzja – upomniała narzeczonego Lauren, wyraźnie zmartwiona jego zbytnią dociekliwością.

– Uważasz, że wtykam nos w nie swoje sprawy? – Denis się obruszył. – Zadałem zwykłe pytanie, najzwyklejsze pod słońcem. – Obrzucił swoją wybrankę urażonym spojrzeniem i zamilkł, pociągnął łyk szampana.

– Po prostu jeszcze się do tego nie zabraliśmy – odpowiedziała Anna. Poprawiła się na krześle. – Najzwyczajniej w świecie.

– Aha, rozumiem. Wszystko jasne.

Denis przywołał na twarz ten szczególny wyraz, który Anna już od jakiegoś czasu widywała u znajomych, gdy wypływał temat daty jej ślubu z Ronanem. Dezorientacja zmieszana ze współczuciem. Niestety, rzeczywiście nie mogła przedstawić ani Denisowi, ani nikomu innemu konkretnej odpowiedzi na pytanie o datę zawarcia małżeństwa, po prostu dlatego, że sama jej nie znała.

– No tak. Zakładam, że któregoś dnia jednak się do tego zabierzecie – stwierdził Denis, najwyraźniej uświadomiwszy sobie w końcu, że popełnił faux pas.

– Z całą pewnością – zapewniła Anna, na próżno starając się pochwycić spojrzenie Ronana. – Ale, ale! Dosyć o nas. Dziś jest wasz wieczór. – Nie zamierzała dopuścić, by roztrząsanie jej sytuacji przyćmiło szczęśliwe chwile koleżanki.

Ujęła kieliszek w dłoń, uniosła go wysoko.

– Za wasz wielki dzień!

– Za nasz wielki dzień – zawtórowała jej rozpromieniona Lauren, a gigantyczny kamień w pierścionku zaręczynowym zalśnił w blasku świecy tęczowym blaskiem.

* * *

– Niezapomniane spotkanie – stwierdził Ronan, gdy późnym wieczorem dotarli do swojego domu na przedmieściach Dublina.

Zostawili Lauren i Denisa świętujących zaręczyny.

Anna, przechodząc obok kanapy, zabrała kurtkę Ronana, którą jej partner przed chwilą tam rzucił.

– Takiej atrakcji się nie spodziewałam, przyznaję.

– Efekciarz z niego jak mało kto. – Ronan wszedł do kuchni i włączył gaz pod czajnikiem. – Zaprosił nas na kolację, żeby wręczyć dziewczynie pierścionek. – Jego słowa napływały do przedpokoju lekko stłumione.

Chyba się nie przejął?, pomyślała Anna, wieszając oba okrycia.

I bardzo dobrze. Obawiała się, że niewczesne uwagi i niepotrzebne pytania Denisa mogłyby wywołać niepotrzebną dyskusję o planach dotyczących ich małżeństwa.

– Chyba po prostu chciał mieć publiczność – uznała, wchodząc do kuchni. Oparła się o blat. – Zwłaszcza przy świeceniu w oczy tym kolosalnym brylantem.

– Twoje przy nim właściwie znikają. – Ronan musnął palcem pierścionek z okruchami brylantów, który tkwił na palcu Anny od sześciu lat.

Niespodziewanie poczuła ucisk w gardle.

– Dla mnie takie rzeczy nie mają znaczenia – zapewniła go szybko, odsuwając dłoń.

– Wiem, ale mimo to żałuję, że nie mogłem sobie pozwolić na coś lepszego. Teraz ten pierścionek wydaje się staromodny. No, ale w końcu ma sześć lat…

Zawiesił głos, a wtedy Anna pojęła, że śledztwo na temat daty ich ślubu, przeprowadzone przez Denisa, nie spłynęło po jej narzeczonym jak woda po kaczce. Nie miała jednak ochoty roztrząsać tego tematu, przynajmniej teraz.

– Mnie się podoba – odparła beztroskim tonem – a to najważniejsze. Parzysz herbatę o tej porze? – Zmieniła temat. Spojrzała na zegarek. – Ja nie będę piła. Muszę wstać z samego rana.

– Wybierasz się gdzieś?

– Pobiegać – odparła szybko, rzucając pierwszy pretekst, jaki wpadł jej do głowy.

Ronan uśmiechnął się, lecz Anna zauważyła, że jego oczy pozostały poważne. Te niesamowicie błękitne oczy, w które od dziesięciu lat zaglądała, budząc się rano, a znała je przez większość życia. Właściwie trudno by jej było znaleźć choć jedno wspomnienie z dzieciństwa czy okresu dojrzewania, w którym nie byłoby Ronana. Tak długo, tak dobrze się znali. Mieszkali raptem dwa domy od siebie, Ronan był zapraszany na każde urodziny, każdą uroczystość, uczestniczył w świętowaniu każdego ważnego wydarzenia w jej życiu, a ona dosłownie nie potrafiła sobie wyobrazić bez niego dalszego istnienia.

Dlaczego więc, pomyślała, całując na dobranoc swoją największą miłość i idąc samotnie na górę do wspólnej sypialni, dlaczego po tylu latach bycia parą i sześciu jako narzeczeni mieli problem z wyznaczeniem daty ślubu?

Rozdział 2

Dowiesz się ostatnia

2

Eve Callaghan otworzyła drzwi domu, mając na wargach uśmiech, który wbrew jej staraniom wyglądał na przyklejony. W progu stała Sara, mieszkająca kilka domów dalej przy tej samej ulicy. Na rękach miała synka, Jacka, który właśnie skończył dziewięć miesięcy.

– Cześć – przywitała ich Eve, rozczesując dłonią splątane jasne włosy.

Powinna była rano umyć głowę, ale nie zdążyła. W efekcie czuła się jak ostatnie czupiradło, zwłaszcza w porównaniu z Sarą, która zawsze wyglądała nieskazitelnie, a do tego uroczo.

Sąsiadka zrobiła przepraszającą minę, najwyraźniej kompletnie obojętna na to, jak Eve wygląda lub czego nie zdążyła ze sobą zrobić.

– Eve, jeszcze raz najmocniej przepraszam. Wiesz, że nie znoszę cię tak zaskakiwać.

W jej głosie brzmiał szczery żal, więc Eve natychmiast zapomniała o ewentualnych pretensjach.

– Tak jak mówiłam przez telefon – podjęła tamta – okazało się, że jestem potrzebna w biurze natychmiast. Nawet nie miałam czasu pomyśleć, do kogo innego by zadzwonić, nie mówiąc już o tym…

– Nie ma sprawy. – Eve z uśmiechem uciszyła Sarę ruchem ręki.

Tak, rzeczywiście sąsiadka nie po raz pierwszy uszczęśliwiała ją znienacka prośbą o opiekę nad dzieckiem, gdy dowiadywała się niespodziewanie, że musi natychmiast zająć się „bardzo ważną sprawą”, lecz mimo spektakularnego wyglądu rzeczywiście wydawała się konać ze zmęczenia. Przy tym zapewne czuła się winna, że podrzuca dziecko niczym kukułcze jajo. Eve nie miała zamiaru pogarszać jej samopoczucia.

– Jack w ogóle nie sprawia mi kłopotu – zapewniła – i w niczym nie przeszkadza. A ja i tak siedzę w domu.

– Ratujesz mi życie – oświadczyła z widoczną ulgą Sara. – Jestem ci winna przysługę. Nie potrafię odmówić, kiedy dzwonią z biura, zwłaszcza że zwykle idą mi na rękę. Nie sposób znaleźć przyzwoitą niańkę, a wiesz, że nie oddam dziecka pod opiekę byle komu. Koszmary mi się śnią na ten temat.

Skąd ja to znam?, pomyślała cierpko Eve.

– Przyniesiesz jego rzeczy? – poprosiła, biorąc chłopczyka na ręce.

– Już, już.

Sara poszła po torbę z wyposażeniem malucha i nosidełko, a Eve przytuliła rozespanego malca. Był przesłodkim stworzonkiem: cieplutkim, mięciutkim, rozkosznym. Jak każde dziecko w tym wieku. Jej własne już dawno wyrosły z tego etapu. Max dobre dwa lata temu, a Lily…? Och, jak bardzo przydałoby się jeszcze jedno takie słodkie maleństwo, drobne, kruche, w sam raz do przytulania i kochania – i całkowicie zależne od matki! Niestety, jeśli wziąć pod uwagę, jak układało się ostatnio między nią a Liamem, szanse na trzecie dziecko były żadne.

– Twój mąż chyba mnie udusi – stwierdziła ze smutkiem Sara, ustawiając pakunki w przedpokoju. – Na pewno ma dosyć tych niespodzianek.

Eve zadrżało serce. Zawsze tak reagowała, gdy ludzie nazywali Liama jej mężem. I jak zazwyczaj nie sprostowała nieścisłości. Bo i po co? Co za różnica? Równie dobrze sąsiadka mogła uważać ich za małżeństwo. W końcu właściwie nim byli, skoro mieszkali pod jednym dachem, mieli dwójkę dzieci, a ich związek trwał już dziewięć lat.

Co więcej, było jej trudno i jakoś nieswojo tłumaczyć, że formalnie nie są małżeństwem, a jeszcze gorzej, że partner i ojciec jej dzieci nie wydaje się w ogóle zainteresowany zalegalizowaniem związku w najbliższym czasie.

– Daj spokój, to prawdziwa przyjemność – zapewniła Sarę całkiem zwykłym tonem, nie okazując zakłopotania. – Poza tym Liama i tak nie będzie w tym tygodniu. Wieczorem leci na kilka dni na Sycylię. – Zerknęła na zegarek. – Lada moment powinien wrócić z joggingu. Po obiedzie zawiozę go na lotnisko.

– Zazdroszczę mu – westchnęła Sara w rozmarzeniu. – Chciałabym mieć taką pracę.

– Większość ludzi właśnie w ten sposób reaguje, gdy się dowie, jak Liam zarabia na życie. – Eve się zaśmiała. – Ale to nie jest takie radosne, jak można by sądzić. Zwłaszcza dla mnie.

Liam Crowley pracował w firmie importującej wina, w związku z czym sporo czasu spędzał na odwiedzaniu winnic i winiarni na całym świecie. Ostatnio zajmował się głównie Australią, gdzie od kilku miesięcy szukał produktów odpowiadających wzrastającemu zapotrzebowaniu na rynku irlandzkim. Tym razem jednak wybierał się w dość krótką podróż – na Sycylię.

Taki rodzaj pracy oznaczał, że Eve przez całe tygodnie siedziała w domu z dziećmi, podczas gdy Liam oddawał się obowiązkom zawodowym gdzieś w szerokim świecie, pod znakiem wina. Czasami bywało jej trudno, lecz z biegiem lat przywykła do takiego stanu rzeczy. Do tego stopnia, że, mówiąc szczerze, nie zamieniłaby tego stylu życia na nic innego. Uwielbiała rolę matki, nad życie kochała Maxa i Lily, a dzięki zarobkom Liama nie musiała pracować zawodowo i miała pewność, że nie przeoczy żadnego istotnego etapu rozwoju czy zdarzenia w życiu dzieci. Nie musiała odwiedzać egzotycznych krajów, by jej rola w rodzinie była uważana za równie ważną jak Liama, jeśli nie ważniejszą. W każdym razie właśnie to sobie powtarzała.

Sara pokręciła głową.

– Jesteś fantastyczna. Pojęcia nie mam, jakim cudem radzisz sobie sama z dziećmi i ze wszystkim. Ja w najlepszym razie ledwo nadążam za potrzebami Jacka.

Jej mąż, próżniak i pijaczyna, którego Eve nigdy nie darzyła sympatią, wkrótce po narodzinach syna dał nogę z inną kobietą. Między innymi dlatego Eve zawsze była skora do pomocy Sarze.

Sąsiadka ponownie zerknęła na zegarek.

– Czas na mnie. Muszę niedługo być na lotnisku.

– A dokąd lecisz tym razem?

W przeciwieństwie do męża obiboka, który w okresie ich małżeństwa nie przepracował chyba ani jednego dnia, Sara harowała jak wół. Była zatrudniona w firmie reklamowej z siedzibą w Dublinie i z tego, co Eve się zorientowała, zdobyła dość wysoką pozycję w pracy. Musiała być bardzo dobra w swoim zawodzie, skoro wzywano ją w ostatniej chwili na wyjazd za granicę.

– Niestety, nie mam takiego szczęścia do egzotycznych podróży jak twój mąż – odpowiedziała Sara, robiąc grymas. – Jestem potrzebna w Londynie. Trzeba wylać miód na serce niezadowolonego klienta.

Eve współczuła sąsiadce, jednak w porównaniu z jej własną codzienną mordęgą kariera zawodowa wydawała się darem niebios.

– Cóż – westchnęła. – Mam nadzieję, że miło spędzisz czas, chociaż to obowiązki cię wzywają. I nie martw się o Jacka. Zajmiemy się nim, zadbamy o niego.

– Wiem, wiem, nie mam wątpliwości. Przekręcę do ciebie jutro, dam znać, o której wracam, dobrze? I jeszcze raz ogromnie ci dziękuję, że zgodziłaś się tak z marszu. Naprawdę jestem ci winna przysługę. A poza wszystkim innym… powinnyśmy kiedyś wybrać się gdzieś wieczorem, pójść w miasto… Co o tym myślisz?

– Chętnie – odpowiedziała z uprzejmym uśmiechem Eve.

Wiedziała z całkowitą pewnością, że szanse na takie wspólne wyjście są bliskie zeru. Nawet gdyby Sara znalazła właściwą opiekunkę do synka, bardzo mało prawdopodobne było, by Eve zdołała wygospodarować wolny wieczór. Liam nieszczególnie radził sobie z dziećmi w ogóle, a jeszcze teraz, gdy Max skończył dwa lata i przechodził trudny okres…

Z drugiej strony, nie wolno tracić nadziei, pomyślała.

Pożegnała Sarę, która wycofała z podjazdu błyszczące nowe auto. Może sąsiadka nie sprawdzała się jako matka, jednak z pewnością czerpała korzyści z pracy zawodowej.

Eve obrzuciła ponurym spojrzeniem swojego wiekowego i stanowczo niezbyt pięknego volkswagena. Zawsze jeździła samochodem familijnym. Nagle, nie bardzo wiedząc, dlaczego, poczuła się nudna i pospolita.

Ledwo usadowiła Jacka w foteliku i zaczęła przygotowywać lunch, Liam wrócił z porannego joggingu.

– Znowu będziesz niańczyła jej dziecko? – jęknął na widok chłopczyka. – Nie do wiary!

– Potrzebowała pomocy – odparła Eve, wzruszając ramionami.

Liam z westchnieniem pokręcił głową.

– Pozwalasz się wykorzystywać. Podrzuca ci go, kiedy tylko ma ochotę. Czy my tu prowadzimy żłobek?

– Jest naszą sąsiadką i niekiedy bywa w potrzebie, zdarzają się nagłe sytuacje. Poza wszystkim innym, nie bardzo mogłabym jej odmówić. Przecież, tak czy inaczej, siedzę w domu.

– Mam nieodparte wrażenie, że nagłe sytuacje to u niej norma – burknął.

Dokładnie w tym momencie Max, siedzący na podłodze, zaśmiał się, wyraźnie uszczęśliwiony. Oboje jednocześnie obrócili się ku niemu i zobaczyli, że ich dwulatek, znudzony czekaniem na lunch, sam znalazł sobie rozrywkę: sięgał rączką do jednej z roślin w doniczkach i z werwą napychał buzię ziemią. Oczywiście zdążył zabrudzić ubranie i podłogę.

– Och, słońce! – Eve błyskawicznie osuszyła dłonie ściereczką, ale nie zdążyła zrobić wiele ponad to, bo Liam pierwszy znalazł się przy dziecku.

Nieczęsto zdarzała mu się taka żywiołowa reakcja. Otrzepał malca z ziemi i zaczął go nakłaniać do wyplucia tego, co już znalazło się w buzi.

– Dziękuję, kochanie – powiedziała, z jednej strony mile zaskoczona, a z drugiej trochę urażona, że Liam okazał się szybszy.

Do tej pory zwykle pozostawiał sprawy synka w gestii Eve, ostatnio jednak zorientowała się, że w miarę upływu czasu zdarza mu się coraz częściej zajmować dzieckiem. Wobec Lily natomiast stał się znacznie bardziej powściągliwy, prawdopodobnie z względu na jej płeć, a może również dlatego, że dziewczynka była dzieckiem nieplanowanym. Zjawiła się, gdy byli parą zaledwie od pół roku.

Eve bezwiednie uśmiechnęła się do siebie, wspominając reakcję Liama, gdy powiedziała mu o dziecku. Doznał wstrząsu. Ona sama była wtedy przerażona, mniej z powodu samej ciąży, bardziej ze względu na brak pewności, jak zareagują rodzice, no i czy partner z nią zostanie. Rodzice, zgodnie z przewidywaniami, nie kryli zawodu i rozczarowania, ponieważ jednak Liam, ku wielkiej uldze Eve, bez wahania postanowił wspierać ją oraz dziecko, niewiele mieli do powiedzenia. Dwoje młodych ludzi – ona skończyła wtedy dwadzieścia lat, on był o rok starszy – musiało znaleźć dom i rozpocząć dorosłe życie wcześniej, niż myśleli, ale kochali się jak szaleni, więc nie miało to większego znaczenia. Z punktu widzenia Eve, fakt, że przed narodzinami Lily znali się z Liamem dość krótko, nie wydawał się szczególnie istotny. Ważne, że byli szczęśliwi, więc dziecko oraz wspólny dach nad głową i tak były im pisane. Potem, rzeczywiście, należałoby już pójść na całość i wziąć ślub, zwłaszcza gdy pojawiło się drugie dziecko, lecz aby do tego doszło, Liam musiał się oświadczyć.

Eve usiłowała nie skupiać się na tej kwestii zbyt intensywnie: skoro Liamowi nie zależało na sformalizowaniu związku, dlaczego ona miałaby się tym przejmować?

– Słońce, jest może jakaś szansa, że podejdziesz tu i ogarniesz ten bajzel? – odezwał się Liam.

Ciepła relacja między ojcem a synem, która tak podniosła Eve na duchu, ulotniła się błyskawicznie.

– Muszę się zbierać do wyjazdu – dokończył.

A konkretnie?

Nagle się rozzłościła, i to nie bez przyczyny. Czy naprawdę nie mógł poświęcić dziecku jeszcze odrobiny swojego cennego czasu? Akurat była w trakcie przygotowywania lunchu, nie mówiąc już o tym, że wcześniej wybrała Liamowi ubrania i spakowała go na wyjazd – jak zwykle. Poza wszystkim innym, musiała się uwinąć z naszykowaniem jedzenia prędzej niż zwykle, właśnie z powodu wyjazdu szanownego pana, więc chyba mógł, u licha ciężkiego, chociaż minimalnie pomóc?!

Wystarczyło mu jedno spojrzenie na Eve, by zrozumieć, że przesadził.

– Dobrze, jasne, ja się tym zajmę – oznajmił, sadzając Maxa w wysokim krzesełku.

Potem bez szczególnego entuzjazmu przyniósł szczotkę i zabrał się do sprzątania.

– Dziękuję – powiedziała Eve, lekko zirytowana.

Naprawdę drażniło ją, że ostatnio miał coraz mniej ochoty, by zajmować się dziećmi. Owszem, jej rolą było dbanie o Lily i Maxa, gdy on wyjeżdżał zarabiać na życie, ale przecież w końcu to także jego dzieci. A Liam coraz rzadziej znajdował dla nich czas.

Sięgnęła po deskę do krojenia.

Tak, musiała się przyznać przed samą sobą, iż miała mu za złe, że w krótkim czasie zamierzał po raz kolejny zniknąć. Całkiem niedawno wrócił po trzech tygodniach spędzonych w Australii, a teraz wybierał się na Sycylię, na cztery dni, obejmujące weekend. Wyglądało to na wyprawę do raju, choć nazywało się podróżą służbową.

Przecież nie pracował przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, prawda? Pod koniec ciężkiego dnia pełnego zajęć jej ukochany mężczyzna mógł zakosztować luksusu: usiąść w jakiejś miłej trattorii z widokiem na Morze Śródziemne i zrelaksować się przy filiżance kawy lub, co bardziej prawdopodobne, kieliszku wina. Całkiem inaczej niż ona. Bo ona, po tygodniu prac domowych i opieki nad dziećmi na okrągło przez całą dobę, w piątek wieczorem zwykle zasiadała na kanapie i z kubkiem kakao w ręku, wystrojona w piżamę drzemała przy programie z gatunku talk-show – The Late Late Show.

Sapnęła zirytowana. Ostatnio coraz częściej myślała o podobnych kwestiach. Nie podobało jej się, że Liam korzystał z wszelkich uroków życia, podczas gdy ona tkwiła sama w domu, zajmując się dziećmi. Z drugiej strony, przecież właśnie tego chciała, prawda? Marzyła o domu i dzieciach. Chciała być w domu z dziećmi.

Niby tak, ale wieki minęły od ostatniego jej wyjazdu, urlopu czy wakacji. Liam, kiedy już wracał z podróży służbowych, wolał siedzieć w domu. Rozumiała go, w końcu bez przerwy był w rozjazdach, ona jednak wyprawiała się najwyżej do supermarketu. Nie mówiąc już o tym, że przez całe lata nie byli nigdzie razem, tylko we dwoje. Nie mogli sobie pozwolić na weekend choćby w Mayo, nie mówiąc już o Morzu Śródziemnym. Sara też jeździła po świecie, bywała przynajmniej w Londynie, tylko ona, Eve, siedziała w czterech ścianach. Szara myszka, kura domowa.

Och, nie przesadzajmy, pocieszyła się szybko.

Sara jakoś nie piała ze szczęścia, że wezwano ją do Londynu. Wręcz przeciwnie, była zła, że musi wszystko rzucić, a na dodatek zostawić Jacka. Do tego wydawała się zmęczona i chyba trochę niespokojna. Chociaż miała jechać do Londynu. Najwyraźniej te wyjazdy służbowe nie były aż tak wspaniałe, jak by się mogło wydawać… co Liam bardzo często podkreślał. „Chciałbym już nigdy nie oglądać samolotu od środka”, jęknął po którejś podróży do Kalifornii. Długiej, transatlantyckiej i jeszcze z przesiadkami. Wydarzyło się to wkrótce po narodzinach Maxa.

Cóż, wyglądało na to, że Sara i Liam, choć spędzą najbliższy weekend we wspaniałych miejscach, nie będą mieli okazji nacieszyć się nimi. Może nie warto im zazdrościć?

– Cześć, mamo! Co do jedzenia?

Lily wpadła do kuchni z głodem w oczach, jednak zobaczywszy małego Jacka, natychmiast zapomniała o jedzeniu. Uwielbiała malca. W zasadzie uwielbiała wszystkie małe dzieci. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Eve uśmiechnęła się czule do córki. Dziewczynka przejęła wiele po ojcu: miała ciemne oczy i kruczoczarne włosy, trudno było dopatrzyć się podobieństwa do matki.

– Mamo, chodźmy z nim na spacer! Wsadzę go do wózka! Dobrze, mamo? Prooooszę!

– Nie teraz, kochanie, teraz nie ma na to czasu. Niedługo trzeba odwieźć tatę na lotnisko, dlatego przygotowuję jedzenie o tej porze.

– To ja sama wyjdę z wózkiem! – zaproponowała siedmiolatka. – Tylko na jedno kółko przez najbliższe ulice.

Eve pokręciła głową.

– Córeńko, bardzo mi przykro, ale jesteś za mała, żeby sama chodzić z wózkiem po ulicy. Może tatuś by z tobą poszedł?

Nie musiała widzieć wyrazu twarzy córki, by odgadnąć odpowiedź.

– Później. – Liam z pewnością nie zamierzał dotrzymać słowa. – Teraz muszę przygotować się do wyjazdu. No i zaraz będziemy jeść.

Lily, wyraźnie rozczarowana, wessała między zęby dolną wargę i wyszła z kuchni.

– Nie mam czasu! – syknął Liam, gdy Eve obrzuciła go znaczącym spojrzeniem.

Ale na poranne bieganie to masz, co?, chciała odparować, lecz nie miała siły na sprzeczkę. Nie chciała kłótni w ogóle, a zwłaszcza teraz, gdy Liam zbierał się do odjazdu i mieli się zobaczyć dopiero za kilka dni.

Zresztą, i tak miała szczęście, że pomógł jej przy Maksie. Należało się z tego cieszyć. Nie sposób wymagać, żeby jednego dnia zrobił coś dla obojga!

* * *

Po lunchu Eve usadowiła dzieci w samochodzie, Liam usiadł za kierownicą i cała rodzina ruszyła na lotnisko.

– Widziałam prognozę pogody w telewizji – odezwała się rozmarzonym głosem, gdy jechali nadbrzeżną szosą do północnej części miasta. – Na Sycylii będzie jak w raju. Dwadzieścia sześć stopni w dzień, odrobinę chłodniej wieczorem… bosko! Może byśmy kiedyś wybrali się z dziećmi w takie miłe miejsce?

Liam nie wydawał się szczególnie zainteresowany.

– Może. Spakowałaś mi niebieską koszulę? I ten nowy krawat, który kupiłem w zeszłym tygodniu?

– Spakowałam – odpowiedziała zawiedziona.

Najwyraźniej nie rozumiał, że ona bardzo potrzebuje wytchnienia, jakiegoś wyjazdu, przynajmniej na weekend, czegoś, co zrobi wyłom w codziennej rutynie.

Akurat wtedy, jak na zamówienie, Max zaczął płakać, więc nie było najmniejszego sensu niczego omawiać. Wkrótce do koncertmistrza dołączył Jack.

– Ciii… Spokojnie, chłopcy, wszystko dobrze… – Eve na próżno starała się uciszyć zawodzący duet. – Nie ma powodu do płaczu.

Nic z tego. Nie udało jej się osiągnąć celu. Gdy wreszcie dotarli na lotnisko, Liam nie krył ulgi.

Czy właśnie to uczucie było dominujące za każdym razem, gdy wyjeżdżał?, zastanowiła się Eve, nieco zbita z tropu.

Lecz już w następnej chwili usprawiedliwiła partnera. Każdy na jego miejscu zachowałby się tak samo. Jeśli na jednej szali umieścić elegancki hotel, a na drugiej auto z wyjącymi dziećmi… cóż, trudno się dziwić.

– Do zobaczenia! – rzucił Liam, muskając wargami najpierw Eve, potem Lily i Maxa.

Uścisk też by nie zaszkodził, pomyślała niewesoło.

– Daj znać, kiedy wracasz, przyjadę po ciebie – powiedziała z uśmiechem. – I miłej podróży!

– Wzajemnie! – rzucił Liam odruchowo i zatrzasnął drzwiczki.

Myślami był już gdzie indziej.

Eve przesiadła się za kierownicę.

– Nie tęsknij za nami za bardzo! – zawołała, zerkając na plecy oddalającego się partnera i uświadomiła sobie, że mówi do siebie.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI