Karen White, Lauren Willig, Beatriz Williams

ZAPOMNIANY POKÓJ

przełożyła Magdalena Koziej

Tytuł oryginału: Forgotten Room

Copyright © Harley House Books, LLC; Beatriz Williams; and Lauren Willig; 2016

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVII

Copyright © for the Polish translation by Magdalena Koziej, MMXVII

Wydanie I

Warszawa MMXVII

Za czerwone wino, dobrych przyjaciół i stare domy

Podziękowania

Książka ta nie powstałaby bez wsparcia naszej nieustraszonej redaktorki Cindy Hwang i wspaniałego zespołu z NAL. Wszyscy oni wierzyli w tę niekonwencjonalną powieść od chwili narodzenia się pomysłu.

Dziękujemy również Alice’s Tea Cup – cudownej manhattańskiej herbaciarni, w której skulone nad filiżankami herbaty i pysznymi babeczkami obmyślałyśmy szkic fabuły. Niski pokłon składam Inn z Palmetto Bluff za czas spędzony nad snuciem opowieści, za kofeinę oraz mocniejsze trunki, kiedy padałyśmy ze zmęczenia tuż przed upływem terminu oddania książki. I oczywiście wielkie podziękowania należą się Hospital for Special Surgery za to, że pozwolono nam szwendać się po budynku, obfotografowywać go i zaludniać wymyślonymi postaciami. Annie O’Connor dziękujemy za jej wspomnienia dotyczące Nowego Jorku podczas drugiej wojny światowej i za cały ten czas, który spędziła na wyszukiwaniu różnych błahych informacji. Jesteś doskonałą researcherką.

Na koniec nie mniej gorąco dziękujemy naszym mężom, dzieciom oraz różnym zwierzakom za okazywaną nam cierpliwość i wyrozumiałość, kiedy spędzałyśmy czas z tymi wszystkimi osobami, które istniały jedynie w naszej wyobraźni, nim zdołałyśmy je uwiecznić na papierze.

1
Nowy Jork
Czerwiec 1944

Kate

Bębnienie deszczu w zaciemnioną kopułę z witrażowego szkła, którą miałam nad sobą, działało na mnie odrętwiająco jak kołysząca się na łańcuszku złota cebula hipnotyzera. Ani twardy marmurowy schodek, na którym siedziałam, ani delikatnie rzeźbiona tralka, do której przyciskałam czoło, nie zdołały przeciwdziałać deszczowej kołysance. Próbowałam skupić uwagę na ozdobnej klatce schodowej starej rezydencji, studiować wyrafinowane detale architektoniczne, których nie mogła zamaskować nawet zamiana domu w szpital.

Przypomniałam sobie, jak spacerowałam w dzieciństwie po Sześćdziesiątej Dziewiątej Ulicy z matką. Było to daleko od miejsca naszego zamieszkania, więc spacery musiały mieć określony cel. Przechodziłyśmy przez ulicę i przystawałyśmy, zadzierając głowy, by spojrzeć na sześciopiętrową kamienną rezydencję, a wydłużone okna gapiły się na nas w osłupieniu, najwyraźniej tak samo jak ja zaciekawione, co tam właściwie robimy. Pewnego razu matka wspomniała, że kiedyś mieszkała krótko w tym budynku, gdy mieścił się w nim pensjonat dla przyzwoitych kobiet. Jednak nigdy, do samej śmierci przed trzema laty, nie wyjawiła mi, skąd brał się przymus ciągłego powracania w to miejsce. Zaraz po ukończeniu studiów medycznych dostałam posadę w szpitalu Stornaway, co wydawało się zaskakujące, zupełnie jakby matka sama to wszystko zaplanowała.

Mój wzrok spoczął na odległej ścianie, a ściślej na płaskorzeźbie przedstawiającej świętego Jerzego zabijającego smoka. Ten motyw powracał w różnych miejscach budynku, co miałam okazję wielokrotnie zauważyć, odkąd niemal rok temu zaczęłam pracować w mieszczącym się tu szpitalu. Powieki same mi się przymknęły, więc oglądałam scenę jakby zza ciemnej zasłony, wyobrażając sobie, że widzę, jak święty i smok schodzą ze ściany i kotłują się na podłodze z kafelków w nieustającym pojedynku.

Zmusiłam się do otworzenia oczu, by się upewnić, że kamienni przeciwnicy nadal trwają w bezruchu. Przytrzymałam się balustrady i podciągnęłam, żeby wstać. Czułam się bardzo, ale to bardzo zmęczona. To był mój drugi z kolei całodobowy dyżur i wątpiłam, czy ostatni. Szpitale miejskie pękały w szwach z powodu napływu żołnierzy, rannych podczas inwazji na francuskim wybrzeżu. Ponieważ nasze szeregi zostały przetrzebione po zwerbowaniu lekarzy do wojska walczącego za granicą, ci, którzy jeszcze byli na miejscu, pracowali w wymiarze godzin rzadko spotykanym po studiach medycznych.

Zbliżający się ryk syreny pomógł mi zebrać się w sobie, zanim jakaś pielęgniarka znajdzie mnie w stanie takiego zamętu. Byłam jedyną kobietą w zespole lekarzy, toteż miałam trudności z odgrywaniem przed kolegami osoby bez uczuć oraz potrzeb osobistych. To było prawie niemożliwe wobec pielęgniarek. Gdyby spytały mnie, dlaczego zostałam lekarką, chętnie bym odpowiedziała. Ale nie pytały. Wszystkie miały takie samo zdanie na mój temat: zostałam lekarką, bo uważałam, że jestem za dobra, by zostać pielęgniarką.

Kilka z nich szanowało mój status lekarza pomimo płci, ale reszta była zbyt tradycyjna, a że ciężko pracowały na awans w swoim zawodzie, uważały mnie za zwykłą karierowiczkę.

Niemal się roześmiałam na myśl o tym, przypominając sobie te wszystkie baseny, które zmieniałam, i szwy, które założyłam z powodu fatalnego braku personelu medycznego. Jednak od razu mi się odechciało śmiać, kiedy zdałam sobie sprawę, że syrena wyje coraz głośniej, jakby się do mnie przybliżała. Sklęłam w duchu zasłony w oknach i zamalowane szyby, które równie skutecznie zasłaniały widok z wnętrza szpitala, co zaciemniały miasto, aby ustrzec je przed ewentualnym atakiem z powietrza.

Już całkiem przytomna zbiegłam spiralnymi schodami, mijając po drodze eleganckie pokoje, które przerobiono na sale operacyjne, laboratorium oraz przepełnione sale dla rekonwalescentów. Biały fartuch łopotał mi wokół gołych nóg. Od paru lat nie miałam dobrych nylonów, ale widziałam zbyt wiele okropieństw wojny, by się przejmować takim głupstwem.

Pierwsza dopadłam holu, chwyciłam leżącą na stoliku latarkę i szybko włączyłam. Wewnętrzne drzwi prowadzące do przedsionka były prowizorycznie przymocowane do ściany, więc wystarczyło pociągnąć te zewnętrzne, by wyjść z budynku. Od razu sieknęły mnie strugi deszczu i natychmiast przemoczony fartuch i sukienka przylgnęły do ciała.

Zbiegłam po śliskich kamiennych schodach do sanitarki, która właśnie podjeżdżała do krawężnika, miała reflektory zamalowane od góry na czarno i wyłączone światło ostrzegawcze. Z karetki wysiadł kierowca, potężny mężczyzna o smutnych oczach, które wyzierały spod ronda ociekającego wodą kapelusza.

– Chwileczkę – powiedziałam, zagradzając mu drogę. Musiałam podnieść głos, by przekrzyczeć bębnienie deszczu w dach ambulansu i chodniki. – Nie mamy miejsca. Pacjenci leżą nawet na łóżkach polowych w jadalni. Szpital jest całkowicie przepełniony.

– Ja tylko wykonuję rozkazy, proszę pani. Mam oficera prosto ze statku, w ciężkim stanie. Powiedziano mi, że mam go przywieźć tutaj.

– Ale…

Mężczyzna wyminął mnie, jakbym była małym ujadającym pieskiem, podczas gdy doktor Howard Greeley spokojnie zszedł po schodach, trzymając parasol, i zbliżył się do tylnej części ambulansu. Spojrzał na mnie wyłupiastymi oczami, zatrzymując wzrok na oblepiającym mnie przemoczonym ubraniu, jednak nie zaoferował parasola.

Pokręcił z dezaprobatą głową i zwrócił się do kierowcy:

– Co tu mamy?

– Oficera, proszę pana. W ciężkim stanie.

– Znajdziemy dla niego miejsce. – Doktor Greeley posłał mi miażdżące spojrzenie.

Obaj mężczyźni nadal mnie ignorowali, a kiedy sanitariusze otworzyli drzwi karetki, zajrzeliśmy do środka, gdzie pod kocem leżała skulona postać. Pomimo czerwcowego upału człowiek drżał, jakby wstrząsały nim dreszcze.

Kiedy sanitariusze zajmowali się pacjentem, kierowca podał doktorowi Greeleyowi teczkę, którą uznałam za dokumentację medyczną. Nie zamierzałam odgrywać roli gapia, więc chwyciłam teczkę i wślizgnęłam się pod parasol.

– Świetny pomysł – powiedziałam, nic sobie nie robiąc z gniewnej miny Greeleya. – Niech pan potrzyma parasol, a ja na to zerknę.

Starając się, by nie kapało na kartki, przebiegałam je wzrokiem i przekazywałam najważniejsze informacje doktorowi Greeleyowi.

– Odniósł ranę postrzałową w nogę w Cherbourgu, uszkodzona kość. Lekarz polowy chciał amputować, ale… – powędrowałam wzrokiem ku górze strony, gdzie wypisano nazwisko żołnierza – kapitan Ravenel odwiódł go od tego pomysłu. Ranę opracowano chirurgicznie i zaaplikowano sulfonamid, jednak brakło czasu, by trochę poczekać z jej zszyciem. – Bezwiednie zagryzłam dolną wargę, pojmując, jak doszło do zakażenia. – Pozorne działanie sulfonamidu kazało im sądzić, że rana się goi i można go zszyć, a potem zapakować na statek do domu, bo noga, nawet zaleczona, i tak nie zdałaby się już na nic żołnierzowi piechoty.

Podniosłam wyżej latarkę, żeby odczytać ostatnią adnotację, zapisaną innym charakterem pisma, pewnie przez lekarza pokładowego.

– Odłamek kości albo innego ciała obcego musi nadal tkwić w nodze, powodując zakażenie, lecz z powodu niedoboru penicyliny na statku kapitan oświadczył, że poczeka na operację w Stanach. – Zamknęłam teczkę. Głupiec, pomyślałam, ale z odcieniem podziwu. – Prawdziwy z pana bohater, kapitanie Ravenel – dodałam cicho.

Sanitariusze poczęli wyjmować nosze z ambulansu, co wywołało jęk leżącego na nich człowieka. Wysunięty z samochodu fragment koca natychmiast ściemniał od deszczu, ja zaś, zamiast wyrwać parasol doktorowi Greeleyowi, wcisnęłam mu teczkę i latarkę, a potem ściągnęłam z siebie biały kitel, by okryć żołnierza.

Kiedy sanitariusze wnosili nosze po schodach, w drodze do drzwi starałam się możliwie jak najlepiej osłaniać rannego przed ulewnym deszczem, co niezbyt mi się udało, bo fartuch był przemoczony. Nie widziałam twarzy żołnierza, ale pochyliłam się nad noszami w miejscu, gdzie powinna się znajdować, i powiedziałam:

– Kapitanie Ravenel, jestem doktor Kate Schuyler, znajduje się pan w nowojorskim szpitalu Stornaway. Zapewnimy panu dobrą opiekę.

Wygłaszałam tę standardową formułkę zawsze, ilekroć nowy pacjent pojawiał się w eleganckich drzwiach z mosiężnymi i żelaznymi okuciami, ale z jakichś powodów wydawało mi się, że temu żołnierzowi potrzebna jest bardziej niż innym.

Dwie pielęgniarki przytrzymały drzwi, kiedy sanitariusze wnosili nosze do środka, a potem spojrzały pytająco na doktora Greeleya w oczekiwaniu na dalsze polecenia.

– Zabierzcie go do sali operacyjnej. Jest tam jedyne wolne łóżko, jakie mamy. Musimy go oczywiście najpierw zbadać, ale założę się, że trzeba będzie obciąć tę nogę.

– Nie.

Spojrzeliśmy po sobie zdziwieni, zastanawiając się, skąd się wziął ten na pozór bezcielesny głos.

– Nie – powtórzył ten sam głos, lecz tym razem towarzyszył mu mocny chwyt ciepłych i silnych palców, które zacisnęły się na moim nadgarstku.

Po raz pierwszy spojrzałam na twarz kapitana Ravenela i poczułam, jakby powietrze między nami stężało. Był najpiękniejszym mężczyzną, jakiego w życiu widziałam. Miał oczy koloru zimowej trawy, lśniące pod osłoną ładnych ciemnych brwi i prostych czarnych włosów. Jego skóra, choć ściągnięta i blada w okolicy ust, była ogorzała od słońca. Ale to nie jego uroda sprawiła, że nie mogłam oderwać od niego wzroku. Chodziło o to, jak na mnie patrzył. Jakby mnie znał.

– Proszę nie pozwolić, żeby mi obcięto nogę – powiedział, zwracając się wprost do mnie. Na jego czole pojawiły się krople potu, powróciły dreszcze, ale nie wyglądało na to, że majaczy. – Proszę – dodał cicho, wbijając we mnie wzrok. Potem rozluźnił palce, jego ręka zsunęła się z mojego nadgarstka i zwisła bezwładnie. Ranny zamknął oczy.

– Proszę do pokoju operacyjnego numer jeden – powtórzył Greeley, jakby nie słyszał błagania mężczyzny.

Pielęgniarka wskazała drogę do małej windy.

– Nie – odezwałam się stanowczo, zdziwiona tym nie mniej niż wszyscy pozostali. Stanęłam twarzą w twarz z doktorem Greeleyem. – Przed operacją należy zlikwidować zakażenie, a to trochę potrwa. Może zająć mój pokój.

Z powodu ciągłych dyżurów przydzielono mi lokum w szpitalu na szóstym piętrze. Miało to być rozwiązanie tymczasowe, ale kiedy wygasła moja umowa najmu, nie odnowiłam jej, bo uznałam, że niepotrzebnie tracę pieniądze na czynsz, skoro i tak rzadko nocuję w tym wynajętym mieszkaniu. Nie miałam już rodziny, więc wydało mi się całkiem naturalne, że wprowadzam się do pokoju na poddaszu, gdzie mogę udawać, chociaż przez jakiś czas, że to mój dom i że pokoje na niższych piętrach zajmują moi różni krewni.

Obecnie pomieszczenie służyło jako schowek. A że miało kopulasty świetlik i rząd wysokich, zakończonych półkoliście okien, wyobrażałam sobie, że pełniło kiedyś bardziej reprezentacyjną funkcję.

– To dość niestosowne – zauważył z oburzeniem doktor Greeley, jakby sam nigdy nie robił mi niestosownych uwag.

– Przeniosę się do pokoju pielęgniarek nocnej zmiany. Nawet jeśli będę musiała spać na kocach, to tylko przez jakiś czas.

Skrzywił się.

– Nie mogę przez cały dzień latać po tych schodach w górę i w dół, by go doglądać. Będzie miał lepszą opiekę w pokoju pooperacyjnym.

– W takim razie ja się nim zajmę – odparłam, wyczuwając irytację noszowych, którzy czekali na decyzję.

Sama nie wiedziałam, dlaczego tak walczę o tego mężczyznę, którego przecież nie znałam. Ale pamiętałam jego oczy i czułam dotyk palców na skórze. Pamiętałam to wrażenie, jakby mnie rozpoznał.

– Zbadamy go i ustalimy leczenie, a potem umieścimy w moim pokoju. Będę odpowiedzialna za opiekę nad nim. Jeśli nie uda mi się wyleczyć zakażenia i nogę trzeba będzie amputować, będzie pan miał moje wsparcie.

Nieco udobruchany i zachwycony tym, że będzie mógł napawać się moją porażką, doktor Greeley oschle skinął głową.

– Dobrze. Zabierzmy więc pacjenta do sali operacyjnej, zbadajmy, a jeśli rokowania będą pomyślne, przeniesiemy go na górę. Tylko proszę pamiętać, że bierze pani za niego całkowitą odpowiedzialność, mając na głowie wszystkie inne obowiązki. Źle by się stało, gdyby jego stan się pogorszył, bo nie poradziła pani sobie z nawałem zadań.

– Nie będę się uchylać od obowiązków – odpaliłam, zdziwiona własną gwałtownością.

Spojrzałam znów na oficera i z zaskoczeniem zobaczyłam, że ma otwarte oczy. Jednak patrzył szklistym wzrokiem i chociaż skierował go na mnie, nie byłam pewna, czy mnie widzi.

– Victorine – wyszeptał, zanim przymknął lekko drżące powieki.

Patrzyłam, jak nosze znikają w windzie, i nagle poczułam się osamotniona.

2
Grudzień 1892

Olive

Tej nocy, gdy Olive Van Alan odkryła, co znajduje się na poddaszu rezydencji przy Wschodniej Sześćdziesiątej Dziewiątej Ulicy, planowała coś całkiem innego. Ale tak to właśnie bywa, że ludzie patrzą nie w tym kierunku co trzeba.

Olive więc leżała w wąskim łóżku i rozmyślała nad swoimi planami, czując się w tym ciemnym pokoju ślepa jak kret. Jeśli w ogóle miała jakieś złe przeczucia, dotyczyły gospodyni, która właśnie dokonywała codziennej wieczornej inspekcji na korytarzu. Nakrochmalone halki szeleściły wokół jej nóg, kiedy pukała do każdych drzwi, a po lakonicznym „Dobranoc, Mona” albo „Dobranoc, Ellen” następowała automatyczna odpowiedź „Dobranoc, pani Keane”, zanim gospodyni ostatecznie zamknęła za sobą drzwi w holu.

Zamek w drzwiach, jak powiedziano Olive, miał zapewnić jej bezpieczeństwo. Pani Keane pochodziła z Anglii – widocznie w tych sferach posiadanie angielskiej gospodyni stanowiło oznakę prestiżu – i wyjaśniła głosem kojarzącym się z pękaniem skorupki jajka, że dziewczęta nie są trzymane pod kluczem, na litość boską, lecz chronione zamkniętymi na klucz drzwiami przed światem zewnętrznym, zwłaszcza przed nikczemnymi męskimi zakusami.

Olive, kiedy wypełniała codzienne obowiązki, co krok natykając się na mężczyzn, zastanawiała się, gdzie ukrywają te nikczemne zakusy i dlaczego należy się spodziewać, że zapanują nad nimi dzięki wsparciu solidnego zamka Yale z zasuwą – najwidoczniej chodziło o zakusy nie tylko nikczemne, ale też nocne, jednak nie ośmieliła się zapytać o to wprost panią Keane. „Nie bądź bezczelna”, odparłaby gospodyni. Bezczelność była uznawana za jedno z najbardziej wywrotowych, a tym samym skrajnie niebezpiecznych przestępstw personelu domowego, którym zarządzano zgodnie z surowymi angielskimi zasadami.

Pani Keane zmarszczyłaby wtedy podejrzliwie czoło i być może przyjrzałaby się dokładniej zadbanej twarzy Olive i jej miękkim dłoniom, zwróciłaby uwagę na powściągliwość jej głosu i bystre oczy, a to była ostatnia rzecz, jakiej Olive potrzebowała. A więc zamek pozostał na straży, a rząd identycznych klitek na piątym piętrze rezydencji Prattów przy Sześćdziesiątej Dziewiątej Ulicy był chroniony przed nikczemnymi męskimi zakusami jak Akademia dla Młodych Dam panny Ellis, w której Olive kształciła się w dawnym życiu. Tak samo jak teraz Olive spędzała wtedy te ciemne godziny pomiędzy zamknięciem a zaśnięciem, obmyślając sposoby ucieczki, niby kot dumający na parapecie. Liczyła minuty upływające od chwili, gdy ucichł ostrożny stukot butów pani Keane na schodach. Nasłuchiwała skrzypienia sprężyn, kiedy inne pokojówki wierciły się przed snem. Walczyła z nieuchronną falą rozleniwienia, która ogarniała ją jak pijaństwo – tak, właśnie tak! Była po prostu pijana zmęczeniem po długim dniu harówki, po tym całym szorowaniu i polerowaniu, ścieleniu łóżek oraz nieustannym przynoszeniu, odnoszeniu, i to biegiem, w górę i w dół po wielkich marmurowych schodach, które wiły się przez sześć pięter aż do kopuły z witrażowego szkła na szczycie budynku. Pokusa zaśnięcia była przemożna.

Sen tak ją nęcił, że dała za wygraną przez cztery poprzednie noce. Budziła się wystraszona, słysząc szczęk zamka otwieranych drzwi w holu i dziarskie nawoływania pani Keane.

Olive przesunęła rękę pod kocem w poprzek ciała i zaczęła szczypać się w drugą rękę, od ramienia do łokcia, aż łzy popłynęły jej z oczu, a umysł się rozbudził.

Sprężyny łóżek w sąsiednich pokojach teraz już nie skrzypiały. Dom też był cichy, i to tak bardzo, że Olive mogła odróżnić kilka odgłosów z zewnątrz: łagodny szum deszczu bijącego w szklaną kopułę, czyjąś kłótnię w odległym ogrodzie. Rezydencja Prattów stanęła w dzielnicy mieszkaniowej, z dala od śródmiejskiej wrzawy, ale z każdym dniem zdawało się, że jest tam bardziej hałaśliwie, że przybywa sklepów, a gdyby Olive leżała całkiem nieruchomo, mogłaby poczuć, jak metropolia zakrada się pod próg domu Prattów, sięgając łapczywie aż na sam koniuszek wyspy Manhattan i jeszcze dalej. Nowy Jork był miastem boomu gospodarczego, wszyscy mieszkali, albo pragnęli mieszkać, w Nowym Jorku, a żądzy posiadania modnych nowych budynków – w przeciwieństwie do nikczemnych męskich zakusów – nie mógł powstrzymać stary zamek w drzwiach holu. Kolejne wspaniałe domy wyrastały wokół rezydencji Prattów, która miała jedynie rok, a stała na ziemi, która zaledwie dziesięć lat wcześniej stanowiła część farmy Jamesa Lenoxa. Biedny pan Lenox: jeszcze zanim sprzedał go pod zabudowę, teren ten pojawił się na mapach z rozplanowaną już siatką ulic, szczelnie pokrywającą pagórkowate pola. Ambitny projekt Manhattanu ujęty w porządne kwadraty zapełnione domami i sklepami był z góry przesądzony.

To był dobry czas dla budowniczych na Manhattanie. Dobrze było być architektem, a przynajmniej tak sądził ojciec Olive w tamtym życiu. Rok temu.

Minęło już wiele minut, odkąd skrzypnęła ostatnia sprężyna, od kiedy jęknęła ostatnia rura, którą ciurkała woda. Podłogi były jeszcze zbyt nowe, by skrzypieć. Olive znowu się uszczypnęła, odczekała kolejnych pięć minut, po czym wstała z łóżka tak ostrożnie, że nie poruszyła nawet jednego zwoju sprężyn.

Flanelowy szlafrok był przewieszony przez oparcie krzesła. Olive wsunęła stopy w kapcie i zarzuciła szlafrok na ramiona.

Pani Keane miała rację: pokojówki rodziny Prattów wcale nie były trzymane pod kluczem. Kiedy w tumanach pyłu zbliżał się koniec budowy, ojciec Olive dopilnował, by w drzwiach prowadzących do holu zamontowano zamek, w którym zasuwę otwiera się od środka, ponieważ – o mój Boże! – pomyślcie tylko o losie biednych pokojówek, jeśli, niech ręka boska broni, do budynku wdarłby się w środku nocy ogień! Wybuchłby straszliwy skandal, w prasie krzyczałyby oskarżycielsko wielkie nagłówki. Napiętnowano by pana Henry’ego Augusta Pratta jako bezlitosnego mordercę niewinnych przedstawicielek niższej klasy, dickensowskiego łajdaka najgorszego sortu. Mógłby nawet zostać oskarżony przed sądem. A więc za sprawą pełnej oburzenia interwencji ojca Olive otworzyła teraz zasuwkę i obróciła bez trudu nową mosiężną gałkę, lecz zanim zamknęła ponownie drzwi, wsunęła swoją Biblię w szczelinę między skrzydłem a framugą. Nauczyła się tego triku od panny Ellis.

Po wyjściu z korytarza, gdzie mieszkały pokojówki, można było oddychać niemal świeżym powietrzem. Okazałe schody, które wiły się niby ogromna marmurowa wstęga pośrodku budynku, nie zostały zbudowane li tylko dla ozdoby, jak wyjaśniał Olive ojciec, wodząc palcem po starannych szkicach architektonicznych leżących przed nimi, chociaż to właśnie ich ornamentyka – od której oczy zachodziły łzami, brakło tchu i opadały szczęki – skłoniła pana Pratta do zaakceptowania projektu. Ta szeroka pionowa kolumna pustej przestrzeni wznoszącej się aż do kopuły umożliwiała niezbędną dla zdrowia cyrkulację powietrza. Nie było tu ciasnych, dusznych korytarzy. Latem, kiedy otwierano odpowietrzniki i gorące powietrze mogło ulatywać w niebo nad Manhattanem, temperatura wewnątrz wydawała się całkiem znośna. Może nawet nie chciało się uciekać do domku letniskowego w Newport, East Hampton albo Rumson.

Jednak właśnie to, pomyślała Olive, kiedy skręciła za róg i namacała stopą pierwszy stopień tylnych schodów, w samą porę unikając upadku, stanowiło problem ojca. Nie pojmował, że dla ludzi takich jak pan Pratt zdrowotne aspekty pięknej strzelistej klatki schodowej nie mają żadnego znaczenia.

Dla pana Pratta nie miało znaczenia to, że wraz z żoną i dziećmi mógł pozostać latem na Manhattanie, zamiast wydawać pieniądze na inną rezydencję w innym mieście. Chodziło o to, by się popisać, zademonstrować bogatym znajomym, że – o tak – jego również stać na to, co najlepsze. Nawet jeśli w rzeczywistości wcale tak nie było. Nawet jeśli odmówił zapłaty swojemu architektowi, po całkowitym zawłaszczeniu na dwa lata jego pracy, tylko dlatego, że mógł. Tylko dlatego, że był na tyle cwany, by przypieczętować kontrakt wyłącznie uściskiem dłoni. Dżentelmeńska umowa.

Doprawdy, śmiechu warte, pomyślała Olive. Pan Henry August Pratt dżentelmenem.

Światła były pogaszone, a Olive nie ośmieliła się zapalić świecy, którą trzymała w lewej ręce, więc po omacku odnajdowała stopnie wąskich schodków, biednych kuzynów tych, które panoszyły się efektownie pośrodku domu. To były schody Olive, schody dla służby, czyli mówiąc wprost – odpowiednie do jej nowego statusu, ale i tak mogła przecież dojść po nich, dokąd chciała. Liczyła się tylko użyteczność. Mogła się tędy przemknąć niepostrzeżenie i bezszelestnie, nie poruszając wspaniałej kolumny czystego powietrza, które zasilało wszystkie główne pokoje rezydencji Prattów. Mogła bez niczyjej wiedzy wejść do gabinetu pana Henry’ego Augusta Pratta.

A jednak czuła, jak tętnica mocno pulsuje jej na szyi, kiedy popychała ciężkie drzwi. Czuła się jak złodziejka, chociaż wiedziała, że postępuje słusznie. Ona tylko naprawiała wielkie zło. Walczyła o sprawiedliwość dla ojca, bo on sam nie mógł już tego zrobić. Prawdziwym złodziejem, powiedziała sobie i wymacała drżącymi palcami pudełko zapałek w kieszeni szlafroka, a potem wyciągnęła jedną i pocierała o draskę, prawdziwym złodziejem jest pan Pratt.

Wreszcie łebek zapałki zapłonął. Suchy trzask ognia, ostra woń siarki zadziałały na zmysły Olive tak mocno, że aż wstrzymała oddech, pewna, że wszyscy domownicy też usłyszeli i poczuli to samo. Miała wrażenie, że krew krążąca w jej żyłach, płynąca do kończyn i głowy, zlodowaciała, aż ją zamroczyło. Mój Boże, naprawdę jest tutaj. Naprawdę stoi w środku nocy w gabinecie pana Pratta, półtora metra od jego solidnego biurka, trzymając w ręku niedozwoloną świecę.

Chyba najlepiej będzie, jak się weźmie do roboty.

Ale gdzie zacząć szukać pisemnych dowodów zawodowych relacji, które nigdy nie zostały odpowiednio sformalizowane? „Proszę przysłać mi rachunek”, rzucił pobłażliwie pan Pratt i ojciec wysłał rachunek, który nigdy nie został zapłacony. Czy pan Pratt go zachował? A jeśli tak, to czy stanowi on wystarczający dowód, że ojciec został oszukany i nie otrzymał należnej zapłaty?

Że pan Pratt, oszukując ojca, skutecznie zniszczył jego karierę, bo kto zatrudniłby architekta, który tak niesatysfakcjonująco wywiązał się z obowiązków, że klient nie zapłacił rachunku? I kto zatrudniłby architekta, który ośmiela się jeszcze awanturować o te niezapłacone rachunki?

Że pan Pratt, niszcząc karierę ojca, skutecznie zniszczył mu życie, bo jeśli ojciec nie mógł być architektem, był niczym, był zaprzeczeniem, niewidzialnym słupem pustej przestrzeni, za który nikt nie chce zapłacić.

Olive uświadomiła sobie, że drży, a zapałka prawie zgasła. Podstawiła świecę pod płomyk. Knot zajął się natychmiast, a Olive upuściła zapałkę na dywan, bo sparzyła sobie palce.

Dziewczyna przez chwilę trwała nieruchomo, a płomyk cienkiej świeczki, którą trzymała w dłoni, niepewnie pełgał. Ten pokój w nocy wyglądał inaczej niż za dnia, wydawał się nieprzystępny, niemal gotycki w złowieszczym mroku rozjaśnianym jedynie drżącym płomieniem świecy. Znajdowały się tu regały na książki, które Olive tak starannie wycierała tego popołudnia, głębokie fotele oraz ustawiona przed kominkiem kanapa Chesterfield ze skórzaną pikowaną tapicerką oraz barek. Wielkie otwierane pionowo okna zaciągnięto adamaszkowymi zasłonami. Ściany pokrywały drewniane boazerie, a dwie wysokie mosiężne lampy stojące przysunięto do foteli.

Było tu również biurko.

Oczywiście – wielkie brązowe biurko, podtrzymywane przez rzeźbione nogi w kształcie lwich łap, z podkładką z czerwonego sukna na blacie oraz małą chińską lampą i eleganckim czarnym emaliowanym wiecznym piórem, tkwiącym w takiejż podstawce, na samym skraju podkładki do pisania.

Olive podniosła zużytą zapałkę, włożyła do kieszeni szlafroka i ostrożnie przeszła po dywanie za biurko, w którym po obu stronach, przedzielonych wielkim skórzanym fotelem, piętrzyły się szuflady. (Należy dodać, że Pratt był potężnym mężczyzną, miał metr osiemdziesiąt wzrostu i posturę Kozaka, a im był zamożniejszy, tym tłustszy, a że przesiąkł dymem wybornych importowanych cygar, to Olive wyobrażała sobie, że gdyby go tak zaszlachtować i zawieźć na rynek, smakowałby jak dobrze uwędzony kawał bekonu). Fotel był zbyt duży, by zmieścić się między szufladami, więc Olive musiała go odsunąć. Kółka zaskrzypiały cicho, a dziewczyna zamarła na chwilę z przerażenia, czekając na trzask drzwi i tupot na schodach. Lunatykowanie? Udawałaby, że lunatykuje. Może by się tym wyłgała, nigdy nie wiadomo.

Jednak dom nadal trwał pogrążony w ciszy. Olive wsłuchiwała się w łagodne tykanie zegara kominkowego, aż jej serce poczęło bić miarowo w jego rytmie. Przed oczami dziewczyny zatańczyły dziwne ciemne plamy i uświadomiła sobie, że wstrzymała oddech. Bardzo niemądrze.

Nabrała powietrza w płuca i nachyliła się ku pierwszej szufladzie po prawej.

Była zamknięta.

Oczywiście na klucz. Mój Boże. Cóż ona sobie myślała? Nawet jej ojciec przechowywał wszystkie papiery w zamkniętym miejscu, a były to tylko rysunki, rachunki i fachowa korespondencja. Próbowała delikatnie poruszać szufladą w nadziei, że wzbudzi litość zamka, a ten ulituje się nad nią, tak jak przechodzień lituje się nad żebrzącymi dziećmi wystającymi na rogach ulic w śródmieściu. Ale oczywiście tak się nie stało. Co za głupota. Była koszmarnie głupia, sądząc, że wystarczy, jak zakradnie się do gabinetu Henry’ego Pratta i ot tak, od razu, znajdzie leżące na wierzchu obciążające go dokumenty. Przecież w rezydencji Prattów nawet cnota pokojówek była trzymana pod kluczem.

Jednak nadal wpatrywała się w szufladę biurka, bo nie mogła pogodzić się z niepowodzeniem. Ma tak po prostu dać za wygraną i wrócić do łóżka po tym całym wysiłku? I przyznać, że zapewne cały plan ją przerósł? Olive, czytelniczka książek, marzycielka, córka przedstawiciela klasy średniej, upadłego architekta. To absurd myśleć, że mógłby udać jej się taki podstęp, tak uknuta zemsta (nie chodzi o zemstę, lecz o sprawiedliwość, upomniała siebie), potajemne nocne poszukiwanie dokumentów, które, o ile istnieją, są dobrze ukryte i pozostają poza zasięgiem pokojówki, nawet bardzo sprytnej.

Olive puściła z rezygnacją uchwyt szuflady.

Wspinając się z powrotem po schodach, zmarzła i poczuła się bardzo znużona. Gabinet znajdował się na drugim piętrze, tak jak pokoje bilardowe na tyłach (Olive nazywała je w myślach męskim piętrem), piętro wyżej były okazałe sypialnie państwa Prattów, a na kolejnym pokoje dzieci. No cóż, tak naprawdę trudno tu mówić o dzieciach. Najmłodsza była osiemnastoletnia Prunella, która niedawno zaręczyła się z zamożnym idiotą, wdowcem z małym dzieckiem; Olive nie pamiętała jego nazwiska. Oprócz niej byli jeszcze bliźniacy, August i Harry, którzy właśnie przyjechali do domu z Harvardu na ferie bożonarodzeniowe. Ostatni rok studiowali na uniwersytecie i wszyscy zastanawiali się, co zrobią później: zamieszkają w domu rodzinnym czy w garsonierach? A co z ambicjami zawodowymi? I weselnymi dzwonami? Olive puszczała większość tych gadek mimo uszu. W każdym razie jeden z braci był ponoć hulaką i artystą, a drugi po prostu hulaką. Jedna z pokojówek, która pracowała u Prattów w dawnym domu przy Pięćdziesiątej Siódmej, mówiła, że gdy byli młodsi, wciąż pakowali się w jakieś tarapaty. Jeden z nich zmajstrował nawet pewnej biednej kobiecie dziecko – tak w każdym razie głosiła plotka – chodziło o byłą pokojówkę. Pan Pratt osobiście załatwił tę sprawę, żeby nie przysparzać zmartwień pani Pratt.

Olive postawiła stopę na ostatnim schodku przed podestem piątego piętra. No, coś takiego mogłoby załatwić pana Pratta. O ile, oczywiście, historia była prawdziwa. Gdyby trafiła do gazet…

Do jej uszu dotarł jakiś szmer.

Olive zerknęła w dół klatki schodowej i zobaczyła trójkąt światła piętro niżej.

Bez namysłu minęła wejście na piąte piętro i rzuciła się do ucieczki po ostatnim wąskim biegu schodów prowadzącym na szóste piętro. Zdaje się, że mieścił się tam składzik. Nigdy w nim nie była. Ale nie mogła pójść do swojego pokoju, bo intruz usłyszałby, jak otwiera drzwi prowadzące do holu i skrada się korytarzem do swojej klitki.

Przecież nikomu nie będzie się chciało zaglądać aż na szóste piętro.

Czekała w mroku okrywającym podest schodów. Nie było tu drzwi, schody wychodziły wprost na krótki korytarz. Przez małe okrągłe okno wlewała się księżycowa poświata, wydobywając z mroku wąskie drzwi na końcu korytarza, ze dwa metry od dziewczyny.

– Jest tam kto? – spytał teatralnym szeptem jakiś głos.

Olive cofnęła się o krok w stronę drzwi.

– Halo! – wyszeptał znów głos.

Nie był to groźny szept, jedynie pełen zaciekawienia. Olive pomyślała też, że ten ciekawski osobnik bez wątpienia jest mężczyzną. Tembr głosu przypomniał jej żywiołowe pokrzykiwania powitalne, które słyszała kilka godzin wcześniej, kiedy młodzieńcy przyjechali ze stacji dorożką.

Pewnie wymyka się z domu, pomyślała. Ma randkę z jakąś ekspedientką albo spotkanie z kumplami, z którymi będą wyczyniać Bóg wie jakie brewerie.

Olive stała nieruchomo, niemal nie oddychając, a serce tłukło się jej mocno w piersi.

Usłyszała ostrożne i ciche, lecz ciężkie kroki. Kiedy stały się głośniejsze, z przerażeniem zdała sobie sprawę, że wcale nie kierują się na parter, lecz w górę. Aż na szóste piętro i w stronę bezradnej i pełnej poczucia winy osoby skrytej na podeście.

Zrobiła cicho jeszcze jeden krok w tył, a potem kolejny. Drzwi miała teraz przy swoim ramieniu.

Ciemna postać wyłoniła się znad najwyższego stopnia i zatrzymała na podeście. Olive widziała dużą dłoń na poręczy, a pokaźną sylwetkę zasłaniało światło księżyca sączące się przez okrągłe okienko.

– Witaj – powiedział głos, zaskakująco łagodny. – Kim ty, u diabła, jesteś?

– Jestem Olive – wyszeptała. – Nowa pokojówka. Nie mogłam spać, więc…

– A, oczywiście. Ja też nie mogłem.

Olive wygładziła szlafrok.

– Jestem Harry Pratt. Młodszy syn, o jakieś dwadzieścia minut – powiedział, wyciągając rękę w jej stronę.

Olive, nie mając pojęcia, jak się zachować, odpowiedziała tym samym i uścisnęła, nieco zbyt pospiesznie, podaną dłoń, która była ciepła, sucha i tak duża, że całkowicie zakryła jej rękę. Mężczyzna pachniał lekko tytoniem. Bez namysłu wyszeptała:

– Jest pan tym hulaką czy artystą?

Jego rysy drgnęły, jakby się uśmiechnął.

– Chyba jednym i drugim.

– No cóż… miło pana poznać, panie Pratt.

– Mów mi Harry. Zaglądałaś tam? – Wskazał ruchem głowy drzwi za nią.

Zawahała się. Cóż miała powiedzieć?

– Tak.

– I co sądzisz?

– O czym?

– O moich obrazach, oczywiście.

– Ja… nie wiem. Niewiele widziałam. – Ostatnie słowo wypowiedziała jak pytanie.

– Nie zapaliłaś światła?

– Nie.

Młody człowiek zrobił krok w jej stronę i, dobry Boże, w tej samej chwili poświata księżycowa wpadająca przez okienko zalała jego twarz, a Olive zabrakło tchu.

Harry Pratt był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego widziała w życiu.

Wsunęła rękę za plecy i wsparła się o drzwi.

– Nie bój się. Nikomu nic nie powiem – zapewnił cicho.

– N-nie?– wyjąkała jak uczennica, całkiem wyprowadzona z równowagi widokiem jego kości policzkowych zalanych światłem księżyca.

To nie fair, pomyślała, że nieoczekiwane piękno tak działa na rozsądny umysł. (Olive zawsze się nim szczyciła). To był syn Henry’ego Pratta, prawdopodobnie taki sam łajdak, hultaj niewart uwagi, który bez wątpienia ma te nikczemne męskie zakusy, jakim pani Keane musi co noc dawać odpór. A jednak Olive jąkała się na jego widok. Na biologię nie ma rady.

Harry Pratt przechylił głowę, patrząc na nią.

– Nie – odparł z pewnym roztargnieniem, a Olive starała się sobie przypomnieć, na jakie pytanie odpowiedział.

Przechylił głowę w drugą stronę, a potem stanął obok dziewczyny i się jej przyglądał, mamrocząc do siebie, jakby była jakimś okazem, który zamierzał zbadać.

– Coś nie tak? – wyszeptała Olive.

– Jesteś mi potrzebna – oświadczył Harry Pratt, chwycił Olive za rękę, otworzył na oścież wąskie drzwi i wciągnął dziewczynę do środka.

3
Lipiec 1920

Lucy

– W pokojach nie wolno przyjmować wizyt panów. – Kierowniczka pensjonatu popatrzyła na Lucy surowo znad okularów, które zsuwała chyba tylko po to, by nie przeoczyć ewentualnie kłopotliwych młodych osób płci żeńskiej. – Obecność mężczyzny w pokoju skutkuje natychmiastowym wydaleniem.

Czyżby wyrzucano wiarołomną grzesznicę wprost na ulicę, z całym jej dobytkiem?

Nie żeby miało to dla niej jakieś znaczenie. Lucy nie przybyła na Manhattan po to, by szukać romantycznych związków.

– To nie stanowi problemu – odparła chłodno Lucy, żałując, że nie nosi okularów. Trudno było w wieku dwudziestu sześciu lat wyglądać odpowiednio nieprzystępnie, zwłaszcza gdy ktoś został obdarzony – albo obarczony – długimi podkręconymi rzęsami, które dawały fałszywą obietnicę rychłych przyjemności. – Nie spodziewam się wizyt żadnych panów.

– Nie byłabym tego taka pewna, moja droga. – Oczy kierowniczki, nieoczekiwanie bławatkowoniebieskie, zmrużyły się lekko. Zanim Lucy zdołała się odprężyć, kobieta spytała z pozorną niedbałością: – Co sprowadza panią do miasta?

– Dostałam posadę w Cromwell, Polk i Moore – odpowiedziała szybko Lucy. W tym kierowniczka zapewne nie dopatrzy się niczego złego. Ponadto informacja miała jeszcze tę zaletę, że była prawdziwa. – To kancelaria prawna.

– Tak, słyszałam o niej. – Kierowniczka mierzyła Lucy nieruchomym spojrzeniem, które trudno było znieść bez zakłopotania. – Ale czyż nie byłoby pani wygodniej wynająć coś bliżej śródmieścia? Jest tam Townsend albo Gladstone…

– Mieszkanie w pobliżu miejsca pracy byłoby nużące, nie sądzi pani? – wybrnęła gładko Lucy. – A zresztą to wcale nie jest tak znowu daleko. Ot, krótka przejażdżka kolejką naziemną Third Avenue El. Poza tym tu, w okolicy parku, jest świeższe powietrze.

Lucy pociągnęła entuzjastycznie nosem, wdychając zapach płynu do czyszczenia i czyichś suszących się pończoch.

Kierowniczka przyglądała się Lucy jeszcze przez dłuższą chwilę, ale widocznie to, co zobaczyła, przekonało ją, gdyż oświadczyła w charakterystyczny dla siebie dziarski sposób:

– Wszystkie zasady są wypisane w holu. Wizyty panów można przyjmować w tylnym salonie na drugim piętrze między czwartą a szóstą, od środy do soboty. Drzwi wejściowe zamyka się na klucz o północy i są zamknięte do szóstej rano. Kąpiele można brać rota…

Kierowniczka recytowała spokojnie dalsze informacje. Gorąca kąpiel przysługuje co drugi dzień i może trwać najwyżej dziesięć minut, ręczniki i pościel są prane w co drugi poniedziałek…

Czy powietrze też jest racjonowane? Nie więcej niż dziesięć oddechów na minutę na jedną mieszkankę, oprócz Niedzieli Wielkanocnej i Bożego Narodzenia, kiedy można sobie dodatkowo odetchnąć dla przyjemności?

Lucy zaczęła się zastanawiać, w co właściwie się pakuje. Grzało lipcowe słońce i w pokoju na poddaszu panował straszny zaduch. Czuła, że pot spływa strumyczkiem pod kołnierzem żakietu i wilgotna bluzka przykleiła się jej do pleców. Jedyne maleńkie okno było umieszczone wysoko i zabite gwoździami. Przez nalot sadzy, który latami zbierał się na szybie, przenikały słabe promienie słońca, malując na ścianach pokoju niewyraźne cienie.

Lucy poczuła nagłą tęsknotę za pokojem na Brooklynie, w którym stały zrobione przez ojca regały na książki, a ścianę zdobiło malowidło wykonane przez matkę, kiedy Lucy była jeszcze małą dziewczynką. Widniały na nim rozłożyste drzewa, wijące się dróżki, wieże zamku wychylające się nad horyzontem, a pośrodku pejzażu – książę na stojącym dęba rumaku wznosił miecz wysoko nad głową, podczas gdy smok kulił się u jego stóp.

I właśnie teraz Lucy zrozumiała, że wie, jak czuje się ten struchlały, osaczony smok.

– A więc? – rzuciła pytająco kierowniczka.

Lucy z trudem powściągnęła się od powiedzenia, że bardzo dziękuje, ale zupełnie nie o to jej chodzi. Potem mogłaby zbiec szybko tylnymi schodami, stukając modnymi obcasami po zużytych stopniach. Ale oszołomiona upałem i zmieszana, uprzytomniła sobie, że właśnie o to jej chodzi. Kiedy usłyszała, że dawna rezydencja Prattów została przerobiona na pensjonat dla kobiet i można tam wynajmować pokoje, uznała to za dar niebios.

Chociaż temperatura w pokoju przypominała zgoła inne miejsce.

No ale przecież jej niemiecka babka uważała, że Lucy właśnie tam zmierza. „Szminka, a fe!”. Wystarczy jedno potknięcie… bez gorsetu… spódnica ponad kostkę… A do tego jeszcze kurs maszynopisania – mało jej nauki? Piekarnia była dość dobra dla jej ojca, to Lucy też powinna wystarczyć. To wszystko przez tę jej matkę, nakładła jej do głowy różnych rzeczy, dlatego Lucy myśli, że jest kimś więcej.

Matka… Lucy poczuła ból w piersi, w miejscu nieokrytym gorsetem. Nie były ze sobą szczególnie blisko, ale śmierć matki zeszłego lata zupełnie wytrąciła Lucy z równowagi, i to z wielu powodów.

Dziewczyna wzięła się w garść, wyprostowała na całą wysokość.

– Właśnie takiego pokoju szukam – skłamała. – Ile kosztuje?

– Osiem dolarów tygodniowo.

Lucy musiała się uszczypnąć, żeby opanować zaskoczenie. Osiem dolarów za klitkę na poddaszu? Wiedziała, że ceny na Manhattanie są wyższe niż na Brooklynie, ale nie miała pojęcia, że aż tak.

– Czy to dla pani do przyjęcia, panno…

– Young – rzuciła żwawo Lucy.

Tak naprawdę Jungmann, ale niemieckie nazwisko nie było atutem w danej chwili, gdy tak wielu ludzi opłakiwało swoich bliskich. Ale przecież nie kłamała, jedynie anglicyzowała.

Lucy pozostawiła niemieckie nazwisko za sobą na Brooklynie, wraz z dezaprobatą babki, z kwaszoną kapustą i zagniatanym przez nią ciastem. Całe życie odeszło wraz z tym jednym „przejęzyczeniem”.

Ale co z tego? Jeśli wierzyć babce, to do nazwiska Jungmann miała równie znikome prawo jak do Young.

Lucy podniosła wysoko głowę.

– Nazywam się Young. Lucy Young. Owszem, cena jest do przyjęcia.

– W takim razie, panno Young – kierowniczka wyciągnęła rękę – witam w domu pana Stornawaya.

– Stornawaya? – Lucy nie udało się ukryć zaskoczenia. – Sądziłam, że ten dom należy do rodziny Prattów.

Przeprowadziła prywatne śledztwo, wertując dawne numery „World”, „Sun”, „Heralda”, w których często pojawiali się Prattowie, ludzie bogato odziani, którzy uczęszczali do opery, wyjeżdżali do Newport, powracali z Newport, grali w tenisa, wywoływali skandale. Nawet dom był owiany złą sławą z powodu szeroko omawianych w prasie ohydnych niesnasek pomiędzy panem Prattem a jego architektem, które, zdaje się, doprowadziły do samobójstwa tego drugiego.

„Dom zrodzony we krwi”, tak dramatycznie określiła budynek przy Wschodniej Sześćdziesiątej Dziewiątej jedna z gazet, jak się miało później okazać – całkiem trafnie.

Lucy wymykała się z pracy w Sterling Bates, gdzie była zatrudniona w dziale stenografistek, i szperała w bibliotecznych archiwaliach, mozolnie łącząc poszczególne elementy układanki.

Brakowało jej wciąż jednego.

– Owszem, niegdyś należał do Prattów – przyznała spokojnie kierowniczka, używając jednego z wielu kluczy, jakie nosiła przy pasku do zamknięcia drzwi pokoju, który właśnie opuściły. Poprowadziła Lucy do tylnych schodów. – Ale przed pięciu laty dom został zakupiony przez pana Stornawaya i przeznaczony na pensjonat dla przyzwoitych kobiet.

Czy Lucy się tylko zdawało, że nacisk padł na dwa ostatnie słowa?

Lucy przytrzymywała się ostrożnie poręczy, kiedy schodziła po stromych wąskich schodach. Pomijając kwestię jej pochodzenia, była ze wszech miar przyzwoita. Nie miała nawet absztyfikanta, bo miejscowi chłopcy uważali, że zadziera nosa.

Jeśli przez zadzieranie nosa rozumieli, że chciała czegoś więcej niż rodzić dzieci, żyć od wypłaty do wypłaty, udawać, że nie czuje piwa w ich oddechu, ani nie wie, co wyprawia się w sali bilardowej na końcu ulicy, w takim razie, owszem, zadzierała nosa. I nie wstydziła się do tego przyznać.

– Na moje szczęście – powiedziała. – Kiedy mogę się wprowadzić?

– Pokój jest wolny od zaraz. – Kierowniczka wyprowadziła Lucy ze schodów dla służby na czwarte piętro na spiralną klatkę schodową biegnącą przez główną część domu.

Lucy poczuła, jak wśród tych wypolerowanych marmurów rozszerzają się jej płuca. Słońce rzucało kolorowe plamy światła przez witrażową kopułę w górze. Z klatki schodowej ciężkie dębowe drzwi prowadziły do okazałych sypialni, pokojów o wysokich sufitach i wydłużonych oknach otwieranych pionowo. Nie to co klitka na górze, na którą Lucy będzie miała zaszczyt wydawać ponad połowę tygodniówki.

Ale sprawa załatwiona. Jest w środku. To bez znaczenia, gdzie będzie spała. Ważne, że się tu dostała. Cichy głosik z tyłu głowy podpowiadał wprawdzie, że to szaleństwo, bo nie ma co liczyć, że się czegoś dowie, ale Lucy go uciszyła.

Za daleko zaszła, by się wycofać. Jej rzeczy, niezbyt liczne, spakowane w torbę podróżną i kartonowe pudło, czekały w mieszkaniu przyjaciółki, Sylvii. Po czterech latach Lucy rzuciła pracę w Sterling Bates, rezygnując zarazem z perspektywy awansu, na rzecz niższego stanowiska w Cromwell, Polk i Moore.

Cromwell, Polk i Moore, oprócz innych dużych spraw, prowadzili również sprawy rodziny Prattów. A Prattowie lubili zachowywać swoje sprawy w rodzinie. Młodszy partner zajmujący się majątkiem był pasierbem osławionej Prunelli Pratt – ostatniej żyjącej przedstawicielki kwitnącego niegdyś rodu.

Ostatnia znana przedstawicielka.

– Mój salon jest na końcu tego korytarza – powiedziała kierowniczka, a Lucy skinęła głową, obracając się we wskazanym kierunku.

A potem przystanęła.

Na ścianie znajdowała się płaskorzeźba z terakoty. Na stylizowanym tle widniał smok kulący się u stóp rycerza, który dosiadał rumaka stającego dęba.

Nie był to jakiś tam rycerz, lecz jej rycerz.

I jej smok.

– Przepraszam – powiedziała Lucy i musiała odchrząknąć, żeby móc wydobyć głos. – Co jest na tej ścianie?

– A, to? – Kierowniczka spojrzała obojętnie na płaskorzeźbę, a Lucy zdziwiła się, jak mogła nie zauważyć, że temperatura w holu spadła tak bardzo, jakby wszystko wokół zamarzało. – Sądzę, że to święty Jerzy. Zdaje się, że Prattowie bardzo go lubili. Pojawia się w różnych formach w całym budynku.

Lucy mruknęła coś wymijająco.

Pamiętała, jak bardzo dawno temu jej ojciec pochwalił malowidło matki. Zresztą zawsze chwalił matkę, jej elegancję, wdzięk, mądrość, i wciąż nie mógł się nadziwić, że go wybrała, wyszła za niego.

Stwierdzenie, że matka tolerowała te pochwały, byłoby zbyt surowe. Należałoby raczej powiedzieć, że łagodnie i życzliwie je odpierała.

To było tego dnia, kiedy matka skończyła malowidło w pokoju Lucy. Ojciec piał z zachwytu, ale matka tylko kręciła głową, podnosząc ręce, jakby chciała zaprzeczyć kolejnym komplementom.

„Nie jestem artystką – powiedziała z żalem. – Potrafię tylko wykonywać kopie. Mam talent pośledniego rodzaju. Nie to co…”.

Przerwała gwałtownie jak zegar, który staje, gdy pęknie mu sprężyna.

Ojciec Lucy pohuśtał ją na rękach i zabrał ze sobą, by zrobić jej ludziki z drożdżowego ciasta. Lucy nie pamiętała nawet o tamtej rozmowie.

Aż do teraz.

– Panno Young? – Kierowniczka patrzyła na nią z niepokojem.

– Mogę przynieść rzeczy dziś wieczorem – odezwała się Lucy opryskliwie. – Kończę pracę o piątej, chociaż czasem potrzebują mnie dłużej. Czy to do przyjęcia?

– Pójdę po klucz dla pani – powiedziała kierowniczka.

Lucy szła za nią po krętych marmurowych schodach, mijając długi salon z wymyślnym pozłacanym sufitem i ciemnymi ścianami pokrytymi boazerią, wśród których panował względny chłód mimo letniego upału.

W środku dnia wszystkie mieszkanki były w pracy. Na klatce schodowej panowały cisza i spokój, stolarka pachniała woskiem i olejkiem cytrynowym. Jeśli Lucy przymknęłaby oczy, mogłaby sobie wyobrazić, że dom wygląda tak samo jak dwadzieścia osiem lat wcześniej.

Kiedy była tutaj jej matka.

– Będę musiała pobrać kaucję – oznajmiła rzeczowo kierowniczka, a Lucy od razu poczęła grzebać w torebce.

– Ile? – spytała z nadzieją, że nie będzie to więcej, niż ma przy sobie.

– Zwyczajowo jest to czynsz za dwa tygodnie – poinformowała kierowniczka, a Lucy odliczyła pogniecione banknoty, zadowolona, że tak oszczędnie gospodarowała pieniędzmi na obiady i kolacje oraz przejazdy.

Hol, kiedyś bardzo wytworny, został oszpecony tandetnymi schowkami umieszczonymi po jednej stronie. Na każdym widniało wypisane nazwisko mieszkanki. Po przeciwległej stronie znajdował się dziwaczny boks konsjerża.

Kierowniczka podniosła blat na zawiasach i wsunęła się do środka. Otworzyła metalową skrzyneczkę i włożyła tam ciężko zarobione pieniądze Lucy.

– Pokój sześćset sześć – powiedziała i zanotowała coś na kartce. – Panna Lucy Young. – Sięgnęła pod blat i wyjęła stamtąd klucz, mrużąc oczy za szkłami okularów, gdy patrzyła na małą przywieszkę na kółku. – Oto klucz, panno Young.

Klucz był nowoczesny, metalowy i lśnił nowością.

– Dziękuję – powiedziała Lucy i wzięła klucz, czując się, jakby właśnie pokonała pasmo górskie, a po jego drugiej stronie napotkała dogasające ognisko oraz wilki czające się za wozem osadników.

Wilki? Czy może smoki?

W głębi serca Lucy miała pewną nadzieję, że się myli i że będąc tu, odkryje, iż ten dom to po prostu dom i nie ma z nią nic wspólnego.

Czy jej matka tańczyła w wielkim salonie na pierwszym piętrze? Czy jadała wytworne kolacje pod ciemnymi belkami w oficjalnej jadalni? Lucy tego nie wiedziała. Wiedziała tylko, że jej przeszłość jest jakoś powiązana z tym domem, z rycerzem na ścianie.

I z mężczyzną, którego imię jej matka wymówiła, zanim wyzionęła ducha.

Harry.

Przekład: Magdalena Koziej

Redakcja: Anna Szymanowska

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Grzegorz Krzymianowski

Projekt okładki: Magdalena Palej

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: © Ildiko Neer/Arcangel Images; Detroit Publishing Company courtesy of Shorpy.com; © topnatthapon/shutterstock.com

Skład i łamanie: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4681-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.