Mark Goodmark

Mistrz z Kanaan

© Mark Goodmark, 2017

Ta niezwykła książka przeniesie cię w ciekawy świat i zupełnie nowe doznania. Poznasz coś, z czego nie zdawałeś sobie wcześniej sprawy. Coś, co być może przeczuwałeś. Pokazuje, jak pewien człowiek, zmagając się z przeciwnościami losu i własnymi słabościami, odkrywa samego siebie, swoją ścieżkę i powołanie oraz odgrywa istotą rolę w życiu świata. A przy tym spotyka miłość swego życia, z którą kiedyś rozłączył go los. Poznaj tajemnice, z których tylko niewielu zdaje sobie sprawę. Wyrusz na wyprawę

ISBN 978-83-8126-022-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Mistrz z Kanaan

2. Mistrz z Kanaan

3. Motto

4. Początek

5. Kanaan, początek Naszej Ery

6. Minęło siedem lat

7. Minęło sześć kolejnych lat

8. Czasy współczesne

9. Kanaan, początek Naszej Ery

10. Czasy współczesne

11. Kanaan, początek Naszej Ery

12. Czasy współczesne

13. Kanaan, początek Naszej Ery

14. Czasy współczesne

15. Kanaan, początek Naszej Ery

16. Czasy współczesne

17. Kanaan, początek Naszej Ery

18. CZasy współczesne

19. Kanaan, początek Naszej Ery

20. Czasy współczesne

21. Kanaan, początek Naszej Ery

22. Czasy współczesne

23. Kanaan, początek Naszej Ery

24. Od autora

Mistrz z Kanaan

Najbardziej niezwykła powieść od czasów „Kodu daVinci” i „Alchemika”.

Motto

„…I poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli…”.

„Nie możemy niczego dokonać przeciwko prawdzie, lecz wszystko dla prawdy”.

Ponoć ta historia nie wydarzyła się naprawdę. Tak mówią znawcy tematu. Bo przecież coś takiego nie mogło się wydarzyć. Chyba, że… jak to mówią, w każdej opowieści jest trochę prawdy. Trochę lub tyle, ile chcesz…

Początek

Tak, przypomina sobie ten moment. To było wtedy, gdy zrozumiał, że nie jest zwykłym dzieckiem. A raczej jego rodzina nie jest zwyczajna. Po prostu widział, jak spotykają się u nich czasem ludzie i rozmawiają ściszonym głosem o tym, o czym nikt inny nie mówił. Wymieniali poglądy, odprawiali rytuały i analizowali teksty, ale inaczej, niż w świątyni.

Ponoć jego rodzina wywodziła się z królewskiego rodu. Dziwne — był być może księciem, ale nikt mu nie usługiwał. Nie mieli też dworu, tylko zwyczajny, mały dom, taki jak inni. Powodziło im się tylko znacznie lepiej niż pozostałym, bo jego tata miał intratne zajęcie. Był cieślą. Obrabiał drewno i robił z niego różne przedmioty. Nie tylko stoły i krzesła, ale również drzwi, okna i radła. A na nie był bardzo duży popyt. Trafiały się również zamówienia od bogatszych ludzi, którzy mieli różne fanaberie, albo od kapłanów ze świątyń. Ci płacili najlepiej.

Z czasem zrozumiał też, że „cieśla”, to nie tylko nazwa zawodu ojca, ale również poziom wtajemniczenia we wiedzę przekazywaną tylko wybranym i zaufanym ludziom. Najczęściej z ojca na syna.

Ale wszystko od początku.

Kanaan, początek Naszej Ery

Jechali tak już długo. Piasek pustyni chrzęścił pod kopytami osiołków, które ich cierpliwie niosły. Dął lekki, gorący wiatr, układający wzory fal na szczytach wydm i ciskający czasem piaskiem prosto w oczy. Jehoseph spojrzał z czułością na swoją wybrankę. Nie byli jeszcze małżeństwem. Ale kochali się i chcieli być razem.

Mirjam była osłabiona. Wtulała się w siodło i od czasu do czasu jej głowa opadała na szyję osła. Z pewnością skończył się już ósmy miesiąc jej ciąży, a może nawet była to połowa dziewiątego. Nie była pewna. To stało się w tak niezwykły sposób, że nawet nie śmiała o tym zbyt często myśleć.

Teraz, gdy przysypiała podczas podróży, przed jej oczami ponownie ukazywały się te obrazy.

Leżała wtedy w łóżku. Była noc. Do końca nie wiedziała, czy nadal śni, czy też jest to już jawa. Przestrzeń wokół niej nagle rozbłysła i ukazał się przed nią młody mężczyzna w błyszczącej szacie wykonanej chyba z jakiegoś metalu. W ręce trzymał jakiś dziwny hełm.

Przelękła się bardzo i miała krzyknąć, ale on powstrzymał ją gestem. Miał miły wyraz twarzy. Był młody i postawny. Trzymał się prosto i wpatrywał się w nią intensywnie swoimi niebieskimi oczami.

Oddychała głęboko i nie wiedziała, co ma uczynić. Nie czuła się zagrożona, ale nigdy wcześniej kogoś takiego nie widziała. To nie był strój tutejszych ludzi. Nawet znamienici mieszkańcy nie mogliby sobie pozwolić na takie odzienie. Przyglądała mu się uważnie. Miał białe i lekko połyskujące złotem długie włosy.

— Jestem posłańcem — zaczął. — Nie musisz się mnie obawiać — mówił miękkim głosem.

Mirjam przełknęła głośno ślinę i odważyła się zapytać.

— Kto Cię tu przysłał?

— Mój pan — odpowiedział spokojnie przybysz.

— Skąd jest twój pan? — zapytała.

Przybysz zastanowił się chwilę, spojrzał w górę i pokazał gestem.

— Z nieba — powiedział tak po prostu.

— Jak to z nieba — nie wiedziała, o co mu chodzi.

— Tam ma swoją siedzibę — wyjaśniał. — Tam króluje.

Nie mogła się nadziwić temu, co mówił. Onieśmielał ją dodatkowo swoją swobodą i pewnością.

— Czy pochodzisz od Boga? — zdołała wreszcie wykrztusić.

— Tak… — powiedział po chwili milczenia. Wszyscy jesteśmy jego dziećmi — dodał jeszcze po chwili. — Pan mój przysłał mnie do ciebie, aby ci oznajmić jego wolę.

Mirjam z przejęcia wstrzymała oddech. Oto pojawił się przed nią posłaniec boży — myślała — i teraz mówi do niej tak, jak do innych, o których kapłani czytają ludziom w świątyni. Czy Pan ją wybrał? Jaka jest jego wola? — rozważała drżąc.

— Wkrótce poczniesz i porodzisz syna…

— Panie, jakże to się stanie, skoro nie jestem jeszcze zaślubiona wybrankowi moich rodziców? — zapytała zdumiona.

— Nie lękaj się o nic — powiedział swoim słodkim głosem przybysz. — Oto pan sprawi, że stanie się to bez udziału twojego przyszłego męża.

Mirjam zdumiona aż rozchyliła usta, słysząc jego słowa. Nim zdołała ochłonąć, przybysz zniknął jej sprzed oczu, jakby się rozpłynął w powietrzu. Została po nim tylko delikatna, błękitnawa poświata, która również wkrótce znikła.

Wszystko, co powiedział wtedy posłaniec, miało miejsce. Niedługo potem obudziło ją w nocy po raz drugi takie samo jasne światło, jakie widziała w swym trzynastoletnim życiu. Identyczne z tym, po którym zjawił się posłaniec.

Smuga światła rozświetliła jej małą izdebkę. Zasypiała już po dniu pracy, ale gdy ujrzała ten błysk, chciała wstać, lecz nie mogła. Choć próbowała się zerwać, znowu poczuła się senna. Kątem oka zauważyła jeszcze wokół siebie jakieś postaci. Nie mogła się jednak ruszyć. Ktoś nakrył jej głowę jakimś dziwnym kloszem. Poczuła się lekka. Miała wrażenie, że się unosi w powietrzu wraz z tym światłem. Tego, co działo się potem, nie pamięta.

— Ostrożnie z nią — mówił czyjś rzeczowy głos. — Ona ma w sobie tradycję mistyczną tej planety. Potrzebujemy jej genomu — wyjaśniał czterem osobom, które na płaskim łóżku przysuwały uśpioną Mirjam do aparatury medycznej..

— Myślisz, że się uda? — pytała inna istota.

— Na innych planetach się udawało — zawahał się lekko i wzruszył ramionami. — Wszczepimy jej nasze DNA do komórki jajowej i powinno być dobrze. Taki miks genetyczny powinien spowodować ekspresję naszych genów i pełniejsze uświadomienie sobie przez tę nową jednostkę jej potencjału i możliwości. Zazwyczaj też powoduje mocniejszy przepływ energii przez układ nerwowy, co umożliwia czerpanie mocy ze Źródła. To przyciągnie do niej odpowiednią duszę, która będzie w stanie udźwignąć ten dar.

— Tej planecie przyda się taka odmiana — odezwała się trzecia osoba. — Dość już wojen, głupoty i nienawiści religijnych. Ktoś powinien wreszcie wykroczyć swoją świadomością poza egoizm i zwierzęca walkę o byt czy terytorium, które zostały tu kiedyś zaszczepione przez Reptilionów.

— Cóż… na każdej z ziem, które odwiedzamy, jest podobnie. Można nawet powiedzieć, że to normalna kolej rzeczy rozwoju danej cywilizacji.

Inżynierowie genetyczni wprawnie wszczepili Mirjam męskie DNA do jej komórki jajowej. Na wielkim monitorze widać było cały ten proces przeprowadzany przez robota. Był bardziej precyzyjny niż ludzie. Ale to człowiek nim sterował.

Jak to dobrze — myślał dowódca, że w mojej cywilizacji ludzie już wiedzieli, że to mądry, świadomy i uduchowiony człowiek ma kierować maszynami, urządzeniami i technologią, a nie ona nim. — Mieli świadomość do jakich katastrof może doprowadzić odwrócenie tego procesu. Widzieli już zbyt wiele cywilizacji, które upadały po tym, jak ludzie zaczęli się nadmiernie fascynować technologią, zapominając o moralności, sprawiedliwości, uczciwości oraz podstawowym i nadrzędnym Prawie Do Wolności każdego z obywateli.

Był to zgrany zespół naukowców. Robili to już wielokrotnie. Kiedy dana cywilizacja dochodziła do określonego stopnia rozwoju swej świadomości, myśli religijnej i etycznej, ale nie potrafili tego urzeczywistnić, wprowadzić w życie, wtedy oni interweniowali. I dosłownie wszczepiali przedstawicielom danego gatunku, który zamieszkiwał monitorowaną przez nich część Kosmosu, nowe geny umożliwiające zmianę sposobu myślenia, postrzegania siebie i rzeczywistości. Tym samym zapoczątkowywały one nowe metody działania i rozwiązywania istotnych problemów. Nigdy też nie działali przeciwko żadnej z cywilizacji. Zbyt dobrze wiedzieli, czym to grozi… Nieubłagane prawa wszechświata powodowały wtedy olbrzymie, trwające wiele setek lat, problemy takich manipulatorów. Dlatego nigdy nie przekraczali boskiego planu, według którego mieli się rozwijać.

Ich doświadczenie pokazywało im, że często cywilizacje, które w porę nie uporały się z nienawiścią, negatywnymi emocjami i zawężonym sposobem widzenia, upadały pod ciężarem własnej nienawiści, walk i oszustw. Dochodziło w nich do samozagłady. Czasami nawet kilkakrotnie. Jak na tej planecie nazywanej czasem Terra. Już cztery razy cywilizacja tutaj dochodziła do wysokiego stopnia rozwoju myśli technicznej. Ale potem włączały się — jawnie lub nie, inne cywilizacje, które próbowały oszukać Terran dla swoich celów. Wykorzystywali ich naiwność, wierzenia religijne i słabości. Te pozaziemskie cywilizacje robiły tak, jak wcześniej, bo to oni udoskonalili genetycznie organizmy hominidalne, które tu zastali. Dawali też im potem pomysły na broń albo od czasu do czasu sprzedawali jakieś swoje technologie. Niestety, prędzej czy później trafiały one w ręce jakiegoś rządzącego prymitywa, który powodował rzezie. A ci obcy korzystali z zadymy i okradali planetę z minerałów, złota i innych dóbr. Czasem też porywali jej mieszkańców, aby przysposobić ich do niewolniczej pracy lub przeprowadzali na nich eksperymenty. Zresztą pierwotnie do tego ich przystosowały te cywilizacje, które wyłamały się z paktu o galaktycznym pokoju i zapisie mówiącym o szacunku i równoprawnym traktowaniu wszystkich czujących istot, a zwłaszcza tych myślących. Dla nich jednak mieszkańcy tej ziemi mieli być tylko darmową siłą roboczą i dostarczycielami energii.

Na szczęście niemal przymuszono te rozwinięte technologicznie, ale z różnych powodów będące w regresji pod względem duchowym i etycznym cywilizacje do podpisania na nowo traktatu o nieagresji w tej części kosmosu. Ale jak to w życiu — coraz więcej władców ostrzyło już sobie, po raz kolejny zresztą, zęby na tę planetę i jej wszelkie dobra oraz mieszkańców. Trzeba więc było działać. I to od razu. Nie można ju było zwlekać.

Dlatego przybyli. Oficjalnie ich tu nie było. Nie chcieli wszczynać kolejnych gwiezdnych wojen, które już nie raz miały miejsce na tej planecie. To dziwne, jak łatwowierni byli jej mieszkańcy. Wystarczyło pokazać im się w świetle strumienia transportera antygrawitacyjnego, albo pokazać jakąś sztuczkę w rodzaju rozniecania ognia na pustyni czy dostarczenia kwiatów w porze, kiedy akurat w danym miejscu Terry nie mogły one rozkwitać, a już brali oni przybyszów za bogów, albo aniołów — posłańców Boga.

Dowódca uśmiechnął się do swych myśli. Ech… jego planeta też tysiące lat temu przechodziła przez ten proces. Aż wreszcie jej mieszkańcy dojrzeli do pokoju, szanowania siebie nawzajem i do tego, że nie wszystko złoto co się świeci. Historycy mówili, jakim ogromnym szokiem dla jego krajan było dawno temu zrozumienie tego, że nie są sami w kosmosie, a ci, których brali za bogów, to tylko przybysze z innych planet, innych ziem, wyposażeni w lepsze technologie, większą wiedzę i nie zawsze czyste intencje.

To wtedy pojawił się u nich Prorok i Przywódca w jednej osobie, który spowodował, że wszyscy mieszkańcy jego rodzimej planety zajęli się rozwojem duchowym i samoświadomością. To szybko przyniosło korzystne rezultaty. Zrozumieli, że są jednością — ze sobą nawzajem, z planetą oraz znajdującymi się na niej roślinami i zwierzętami, a następnie — z całym kosmosem. Uświadomili sobie, że wszyscy byli i są nadal częścią jednego Wielkiego Istnienia nazywanego również Bogiem.

Dopiero wtedy mogli wreszcie naprawdę zacząć ze sobą współpracować. Ich cywilizacja znacznie się dzięki temu rozwinęła. Ludzie sobie pomagali i wspierali się, a wszelkie wynalazki, które pomagały ludziom i ułatwiały im życie, natychmiast realizowano i wprowadzano powszechnie za darmo. Każdy miał zapewnione jedzenie i dom lub mieszkanie. Dzięki temu wszyscy czuli się wolni i mogli robić to, co naprawdę chcieli i kochali. Dzięki temu rozwijali szybko swe naturalne predyspozycje i talenty.

Wiedział też z książek i materiałów wideo, jak wiele czasu musiało upłynąć, zanim wyeliminowano z powszechnej świadomości planety działania autodestrukcyjne i nałogi, w których pogrążali się ludzie, gdy nie musieli już zarabiać na życie, chodzić do pracy czy walczyć o przetrwanie.

Cóż… pewnie i tę planetę — Terrę to kiedyś czeka — zakończył swe rozważania dowódca. Szczerze trzymał kciuki za powodzenie tego projektu. Długo szukali odpowiedniej osoby, której geny pasowałyby do ich genomu. Musiała to być osoba, mądra, moralna i mająca w sobie sekwencje genów, w których zapisana była cała spuścizna praktyk medytacyjnych i modlitewnych wielu pokoleń. Inaczej wszczepienie nowej sekwencji genów nie miałoby szansy na pełne powodzenie. Po prostu taka jednostka gorzej rozwinięta pod względem świadomości nie byłaby w stanie spożytkować daru, który by otrzymała. To tak, jakby dano neandertalczykowi samochód.

Mirjam poruszyła się. Widać środki usypiające przestawały już działać.

— Co z nią? — dowódca statku spytał szefa zespołu genetyków.

— Wszystko w porządku. Poszło zgodnie z planem. Za chwilę ją odsyłamy.

Dowódca skinął głową i poszedł do siebie. Miał chwilę na medytację i refleksję nad sobą i tą sytuacją.

Przylatywał na Terrę już od roku. Uważnie obserwował jej mieszkańców. Żyli w większości przypadków spokojnym, mozolnym i pracowitym życiem. Ich władcy byli jednak nienasyceni. Zachowywali się jak krwiożercze wampiry, którym wciąż było za mało złota, pieniędzy, władzy i podziwu innych. Ten często zapewniali sobie poprzez zastraszanie i podbijanie innych narodów, które przecież składały się z takich samych ludzi, jak oni. Ale drobne różnice w kolorze skóry, zwyczajach religijnych czy sposobie widzenia świata doprowadzały często do rozpaczy i rozlewu krwi. Zresztą nie miał powodu się temu dziwić, bo tego nauczyli się od Reptilionów — „bogów”, którzy przylatywali na tę planetę i rządzili ludźmi. Wszczepjali im też swoje geny, albo współżyli z Terrankami, badając, jakie sekwencje genów mają szansę na stworzenie hybrydy pomiędzy tymi dwoma gatunkami.

Co z tego, że ci, których brano za bogów mieli „cudownie” działający sprzęt, skoro często rządziły nimi prymitywne jeszcze ciągoty do walk i chęci wygranej za wszelką cenę oraz do wykorzystywania innych. Niestety — również w innych częściach kosmosu nie zawsze rozwój techniczny szedł w parze z rozwojem duchowym.

To jeszcze prymitywna planeta — zasmucił się. Ale jest dla niej jeszcze nowa nadzieja…

A wszystko zaczęło się na długo przed tą chwilą. Po znalezieniu odpowiedniej osoby Mistrzowie na jego ojczystej planecie długo medytowali nad tym, czy warto wprowadzać ich geny do puli genetycznej Terran i jakie będą tego konsekwencje w przyszłości. Ale Źródło jednoznacznie podpowiadało im, że mają to zrobić. Dlatego po sprawdzeniu wszelkich możliwych konsekwencji takiej interwencji i uzyskaniu zgody od Rady Mędrców, przylecieli tutaj, aby spełnić teraz swoje zadanie. Co prawda mówili, że przy niesprzyjających okolicznościach mogą z tego potem wyjść niebezpieczne i niespodziewane perturbacje, ale on miał wciąż nadzieję, że jednak uda im się tego uniknąć.

Był nawet z siebie dumny. Oto zapoczątkował właśnie wraz ze swym zespołem Nową Erę na tej planecie. Z reguły osoby obdarzone takim wzbogaconym genotypem stawały się kimś znaczącym w swoim środowisku. Zostawali politykami, mistrzami albo przywódcami religijnymi. Wielu z nich wnosiło na trwałe światło wiedzy i mądrości do życia wielu swoich rodaków. Często też stawali się znani na całej swej planecie. — Może i temu się uda — rozważał. — Wybrali nawet dla niego imię, które postanowili podprogowo wprowadzić do podświadomości Mirjam. Zresztą przeważnie dusza, która zamierza się wcielić w tak przygotowane ciało, sama wybiera dla siebie imię, które odzwierciedlało jej duchową drogę i życiowe plany.

Czasami zastanawiał się, czy są jeszcze inne sposoby przyśpieszenia rozwoju danej rasy istot zamieszkujących jakąś planetę. Ale jak wytłumaczyć pasterzowi kóz, który całe swe życie przeżył na pustyni, że te światełka na niebie, które widzi, to olbrzymie gwiazdy albo też planety? Albo jak przetłumaczyć jakiemuś władcy, który co rusz wywołuje walki lub boi się, że utraci jakieś dobra, że warto żyć w pokoju i cenić życie — nie tylko ludzi, ale również zwierząt czy roślin, bo jest ono najwyższą wartością tego wielkiego współistnienia?

Jak wytłumaczyć przywódcom, że zabijanie nie rozwiązuje problemów na dłużej i, że nienawiść i chęć zemsty rodzą kolejne konflikty, które trwają nawet przez pokolenia?… Tak… ponoć już czterokrotnie cywilizacja na tej planecie upadała. A dwukrotnie była ona już na poziomie prawie dorównującym jego pobratymcom sprzed wielu lat. Ale cóż… technologia nie załatwiała wszystkiego. — Jeżeli nie zostaną wyplenione z umysłów ludzi zawiść, zazdrość i rozwój rozumiany jako konkurowanie i wzajemne wyrywanie sobie dóbr, to niewiele można zrobić — westchnął zasmucony.

Sam z przerażeniem oglądał materiały wideo z przeszłości swojej planety. Nie rozumiał, jak inteligentne istoty mogły robić sobie nawzajem takie podłości. Jak można było również ograbiać planetę z jej cennych minerałów, podczas, gdy ogromne pokłady energii są na wyciągnięcie ręki — w przestrzeni eteru czy energii słońca.

Dlatego zdecydował się wziąć udział w tej misji, zaraz po tym, jak dowiedział się, co dzieje się na Terra. Sytuacja dojrzała już do interwencji. Jednej z setek, jakie podejmowała jego rasa i wiele innych ras… — W końcu inteligentne życie jest cenne. Nawet, jak sobie początkowo szkodzi. Bo czasem, bez pomocy innych, ginie ono, jak sadzonki młodych roślin, które nie są odpowiednio nawadniane i odżywiane.

Uwalnianie istot z ich własnych lęków, błędnych przekonań i iluzji umysłów — kontynuował swe myśli dowódca — które sami stworzyli, a w które święcie wierzą, to ciężka, żmudna praca — westchnął.

— Dobrze — odsyłamy ją — powiedział kierownik sekcji naukowców. Dowódca skinął głową i przewieziono Mirjam pod wiązkę transportującą.

Mirjam obudziła się z powrotem w swoim własnym łóżku. Czuła w brzuchu dziwne ukłucie, ale pomyślała, że to może Pan sprawił, że właśnie poczęła. Uśmiechnęła się do siebie i zasnęła.

Jeszcze przez chwilę obserwowali ją na monitorze, ale po chwili uspokojeni odlecieli. Wyłączyli maskowanie pojazdu i wystrzelili w górę z prędkością ultraświetlną, niczym jasna gwiazda. Przed nimi była długa droga gwiezdnych wędrowców do domu.

Teraz też była śpiąca. Musieli uciekać przed rodziną zaraz po tym, jak się wydało, że jest brzemienna. Jehoseph wspierał ją, jak mógł. Nie był już młodzieniaszkiem. Znał życie, ale jej uwierzył. Zapewniała go, że nie spała z żadnym obcym mężczyzną.

Patrzył w jej oczy i widział, jakie były czyste. Uczciwość Mirjam nie podlegała dyskusji. Czyżby zatem rzeczywiście — tak jak mówiła — sam Bóg sprawił, że poczęła dziecko bez jego udziału? Dziwił się temu i zastanawiał się, co ma teraz uczynić. On to rozumiał, ale inni uważali, że spała z innym mężczyzną. To nie było łatwe, zwłaszcza w ich środowisku, gdzie zbliżenia pomiędzy niezaślubionymi nie wchodziły w grę. Podejrzewali ją o jakieś kontakty z pewnym żołnierzem, który czasem się koło niej kręcił.

Tak minęło im kilka miesięcy. Mirjam pracowała jak poprzednio. On również zajęty był swoimi sprawami. Ale ludzie coraz bardziej mieli im za złe, a zwłaszcza jej, że śmią pokazywać się publicznie i nadal myślą o ożenku w wyznaczonym terminie.

Mirjam ciężko znosiła takie traktowanie i spojrzenia innych. On jednak wiedział, że robi dobrze. Ufał jej, a to podstawa. — Kto wie — może rzeczywiście ręka Pana spoczęła na niej i urodzi znakomitego proroka, jak bywało wcześniej w jego rodzinie — zastanawiał się. Ale i jemu w końcu plotki i dogadywania innych się sprzykrzyły.

Postanowił wreszcie, że pod osłoną nocy, ucieknie z nią z rodzinnego miasteczka. — Niech dziecko przyjdzie na świat w sprzyjających okolicznościach — pomyślał. — Niech ma wokół siebie życzliwe osoby, które nie piętnują jego matki. Tak też zrobił.

Zbudził ją w nocy i ostrożnie wyprowadził z domu. Wszystko zaplanował już wcześniej. Mieli ze sobą tylko najpotrzebniejsze rzeczy oraz zapasy wody i jedzenia umożliwiające podróż. Zabrali osiołki ze stajni i po cichu ruszyli w mroki zimnej nocy. Znał drogę, ale nie wiedział, co ich tam czeka. Znał ludzi, do których jechali, ale nie był pewny, jak ich tam przyjmą. Dwa tygodnie temu udało mu się przesłać poprzez członka karawany kupieckiej, wiadomość, że przybędą.

Jehoseph także drzemał, ale co jakiś czas budził się i spoglądał w gwiazdy, badając ich położenie na niebie. Nauczył się tego od swojego ojca i z pewnością nauczy tego samego swojego syna. Może to będzie chłopiec — pomyślał z nadzieją. Nauczy go wszystkiego, co wie o gwiazdach, bo to się przydaje w podróży. Nauczy go też ciesielki, bo obróbka drewna w tej krainie zapewniała duże dochody. A to zawsze ułatwia życie — pomyślał i znowu zamknął oczy, ufając, że niosące ich osiołki podążą szlakiem wytyczonym przez zapachy innych podróżnych i ich zwierzęta. Temu noc nie przeszkadzała, a nawet niekiedy sprzyjała.

— A gdy będzie zdolnym chłopcem — myślał zasypiając, usłyszy nauki, które przekazał mi ojciec, a jemu jego tata, i które zostawały w naszej rodzinie od pokoleń. Wiedzieli, jak czytać pisma, aby mówiły prawdę i jak je interpretować, przewyższając swą wiedzą nawet rabinów i uczonych w piśmie. Znali zasady odczytywania ukrytych znaczeń. Strzegli tego jak drogocennej perły. Ta wiedza to życie — cieszył się zasypiając, że będzie miał komu ją przekazać.

Wiatr przybrał nieco na sile i dął, jakby chciał popchnąć wędrowców w daleką przyszłość.

To była długa i mozolna droga. Mirjam słabła. Była młoda, silna, ale najwyraźniej trudy podróży nie służyły jej w ciąży. Miała trudności z zejściem z osła na postojach. W zasadzie całe popasy leżała, jadła i trzymała się za brzuch. Z trudem też dosiadała swego małego wierzchowca, gdy ruszali w kolejne dni ich podróży. Co prawda nie skarżyła się wcale, ale po jej twarzy widać było, że jest słaba i tylko w Bogu pokłada nadzieję, że wszystko się uda. Jehoseph też miał taką nadzieję. Miał już swoje trzydzieści trzy lata, więc nie chciał się bawić w nie wiadomo co. Ufał jej i kochał ją. Widział wcześniej, że i jej serce lgnęło do niego. A to jest najważniejsze — pomyślał. Tego się nie kupi za żadne pieniądze. Nawet znaczny posag nie da ci tak wiele, jak szlachetne serce, które cię kocha i wspiera — mawiał mu jego ojciec. Zapamiętał to. Dlatego ją wybrał. Bo ilekroć byli koło siebie, jej oczy po sekundzie radosnego spojrzenia na niego spływały jak strumień w dół, zakrywając przepiękne oczy zasłonami wdzięcznych, kobiecych rzęs.

Lubił na nią patrzeć i czuł w niej życzliwą, mądrą, skromną i pracowitą osobę. — Tylko taka nadaje się na żonę — uśmiechnął się wtedy do swoich myśli. A potem resztę załatwili swaci. Mieli się pobrać za rok. Ale wtedy zdarzyło się to, co ledwo zdołała mu opowiedzieć, zdziwiona i przestraszona tym, co ją spotkało.

Czyżby Bóg naprawdę się do niej odezwał poprzez swego posłańca i chciał, aby nosiła pod sercem swojego syna? To zaszczyt móc wychowywać dziecko, którego kroki prowadzi sam Pan — pomyślał.

Wszystko się okaże, bowiem zawsze o prawdzie czegokolwiek decydował czas. To on pokazywał, czy coś okazywało się prawdą czy też półprawdą albo może nawet kłamstwem. Ludzie zbyt często pochopnie wyrażali swe zdanie na jakiś temat — przypominał sobie — a potem się okazywało, że się mylili. Jednak emocje i ignorancja zbyt szybko brały górę nad właściwym rozumiem jakiegoś zagadnienia czy też głosu własnego serca. A już na pewno nie pomagał w tym żaden trunek. Jak to zmienić? — zastanawiał się czasem. I uśmiechał się zaraz po tym. — Czas pokaże, bo choć jest niewidoczny, uwidacznia wszystko — wszelkie wady i zalety człowieka, jakiejś idei czy wierzeń.

Na takich rozmyślaniach przeszedł mu ostatni kawałek drogi. W oddali widać było ogniska pasterzy strzegących swoich owiec oraz nikłe płomyki świec niedalekich domostw.

Znał dobrze tę drogę. Przebył ją już kilkakrotnie. Rozpoznawał nawet niektóre domy. Jehoseph skręcił we właściwą dróżkę i zatrzymał zwierzęta przy domu Jozuego. Mirjam otworzyła oczy i zachwiała się w siodle, ale w porę uchwyciła się tobołków. Znowu przed jej oczami pokazał się strumień białego światła i posłaniec boży, który przyniósł jej wiadomość o dziecku, mającym spocząć w jej łonie. A może po prostu była już zbyt senna i wszystko jej się mieszało.

— Jesteśmy — powiedział do niej.

Skinęła głową i uśmiechnęła się nieznacznie, dziękując mu w sercu za to, że bezpiecznie dotarli. Zrozumiał to, patrząc jej w oczy. Mirjam przetarła palcami twarz i dyskretnie ziewnęła.

Jehoseph podszedł do drzwi i zapukał w nie.

Za drzwiami panowała cisza. Jehoseph ponowił pukanie. Tym razem słychać było jakieś poruszenie w środku. Ktoś podszedł cicho pod drzwi z drugiej strony.

— Kto tam? — ozwał się zza drzwi zaspany głos. Jehoseph uśmiechnął się.

— To ja — powiedział.

Słychać było odsuwanie zasuwki drzwi i w drzwiach ukazał się Jozue — dobrze znany Jehosephowi wujek. Jozue uśmiechnął się i rozwarł swe ramiona w geście powitania.

— Witaj Jehosephie. Cieszę się, że wreszcie jesteś.

Jehoseph uściskał go serdecznie.

— Dobrze znowu cię widzieć — powiedział.

Mirjam zsiadła z osiołka.

— Witaj Mirjam — powitał ją Jozue. A ona uśmiechnęła się wdzięcznie do ich wybawcy.

— Wspaniale wyglądasz Jozue. Widać, że jesteś szczęśliwy.

— O tak — ucieszył się. — Wchodźcie. Hannah zaraz przygotuje wam kolację.

Jozue zaprosił ich gestem do środka. Jehoseph i Mirjam szczęśliwi weszli do jego domu. Wreszcie poczuli, że mogą naprawdę odpocząć. Droga nie gnała ich już gdzieś dalej, a wiatr przestał smagać po plecach, jakby chciał wymierzyć im jakąś karę za niezawinione winy.

W przestronnej izbie ukazała się żona Jozue.

— Witajcie kochani. Już niosę jadło — powiedziała i ukłoniła im się. Przeszła do drugiej izby, podczas gdy Jozue usadził ich za solidnym stołem.

— Siadajcie. Taka podróż jest męcząca. Ja za nic bym się nie wybrał o tej porze — pokręcił głową.

— Nie dziwię ci się. Hannah jest piękna — przytaknął Jehoseph.

Do izby weszła Hannah, niosąc w garnku jedzenie. Postawiła je wprawnie na stole i rozdała gościom łyżki.

— Och, dziękuję wam — powiedziała. — Dobrze nam razem i lubimy być w domu… Proszę jedzcie.

Mirjam i Jehoseph pałaszowali, aż było miło popatrzeć.

Jozue ucieszony zerkał na nich. Wiedział, że byli zmęczeni, ale jeszcze tej nocy czekała ich długa rozmowa. Jeżeli to, co przekazał mu Jehoseph dwa tygodnie temu przez przewodnika karawany, było prawdą, zbliżały się dla nich i dla ich dziecka ciekawe czasy. Czyż nie tak zapowiadali to wszystko prorocy? Może wreszcie Pan wejrzał na swoje dzieci i da im przewodnika, który poprowadzi ich ku wolności — zastanawiał się, podczas gdy kolejne kęsy znikały w ich ustach. Tak, pustynia potrafi wygłodzić. Wiedział to aż nazbyt dobrze. Wędrował jej bezdrożami przez wiele lat w różnych interesach. Znał jak nikt jej nadzieje i częste kaprysy, które wielu wędrowców ciężko odczuło na własnych plecach.

Nie zdążyli nawet zbyt długo porozmawiać, a już ktoś zapukał do drzwi. Jozue i Jehoseph spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Jozue wstał i poszedł otworzyć drzwi. Po chwili przyprowadził do izby trzech mężczyzn. Byli skromnie ubrani, ale biła od nich jakaś taka duma, spokój i siła.

— Oto mędrcy, których chciałeś widzieć — powiedział do Jehosepha Jozue. Ten podniósł się, aby powitać przybyłych.

— Dziękuję, że zgodziliście się spotkać ze mną — przywitał ich. — Jak widzicie, moja żona niedługo będzie rodzić.

— Jutro wieczorem to się stanie — powiedział Melehiuor. Ubrany był w czarny strój. Na głowie miał szal przytwierdzony czymś na kształt korony. Jehoseph spojrzał zdziwiony na Jozuego.

— Tak — potwierdził Gasper. — Jutro, gdy urodzi się chłopiec odczytamy to, co zapisane jest mu w gwiazdach. — Gdy tu jechaliśmy, widzieliśmy znak od Pana. Jasne niczym gwiazda światło prowadziło nas przez pół nocy.

Jehoseph zdumiał się na te słowa.

— To najlepsi znawcy nauk tajemnych — potwierdził Jozue, widząc jego niewyraźną minę.

Jehoseph położył ze czcią swoją prawą rękę na sercu i ukłonił się z szacunkiem trzem mędrcom, którzy przybyli tutaj, nie bacząc na trudy długiej drogi.

Belsar — trzeci z przybyłych, rozłożył na stole jakieś manuskrypty i coś na nich notował.

Mirjam już dawno poszła spać. Hannah również. A oni siedzieli jeszcze długo w nocy i rozprawiali o tym, co ma nastąpić. Trójka mędrców dokonywała ostatnich obliczeń astrologicznych, numerologicznych i analiz najlepszego dla nowego dziecka imienia. Nad ranem wszystko zaczęło im się klarować i układać w zrozumiałą całość.

Dzień zapowiadał się ładny. Słońce wschodziło powoli, jakby chciało uchwycić każdy moment tego poranka. Jehoseph drzemał na ławie. Trzej mędrcy uwili sobie posłania na ziemi. Zasłużenie odpoczywali.

Z izby obok odezwała się Mirjam:

— Jehosephie — zawołała słabym głosem. — Zaczęło się…

Jehoseph poderwał się w mgnieniu oka.

— Hannah! — zawołał i pobiegł w kierunku Mirjam, która ukazała się w drzwiach do izby. Chwycił ją pod ramię i poprowadził z powrotem na łóżko.

Hannah wbiegła z dworu do środka. Jednym rzutem oka oceniła sytuację. Ale zanim cokolwiek zrobiła, odezwał się Belsar.

— Hannah podgrzej wodę i daj czyste sukno.

— Znasz się na tym Belsarze? — zapytał niepewny Jehoseph, który również pojawił się w izbie.

Ten się uśmiechnął i odparł:

— Odebrałem już wiele porodów. Jestem też medykiem.

Gasper i Melehiuor uśmiechnęli się jak na komendę. Zostali w głównej izbie. Mieli robotę do skończenia, a Belsar był mistrzem we wszystkim, czym się zajmował.

Mirjam leżała na łóżku z ugiętymi nogami w kolanach. Jehoseph trzymał ją za rękę i dodawał jej otuchy. Kiedy wczoraj mędrcy mu powiedzieli, że dzisiaj będzie rozwiązanie, nie do końca im ufał. Ale najwyraźniej byli też prorokami. Umieli przewidywać przyszłość. I to wszystko dzięki wiedzy, którą zgłębiali. Wiedział, że ona jest potęgą, która prowadzi świadomych ludzi pewnie przez życie, niczym po szerokich drogach tego świata, choć inni nie widzą tam w tym samym czasie nawet wąskiej ścieżki.

Belsar wprawnie podwinął rękawy swojej szaty. Hannah weszła, trzymając białe sukno. Za nią ukazał się Jozue niosąc miskę z dzbanem wody. Ledwie postawił miskę na stołku, a już Belsar podsunął nad nią ręce. Jozue lał mu z dzbanka ciepłą wodę, aby mógł dokładnie umyć ręce. Belsar wytarł ręce i zbliżył się do Mirjam.

— Głęboko oddychaj — powiedział i potarł o siebie dłonie. Następnie zbliżył je nad jej czoło i chwile tam potrzymał. Mirjam oddychała głęboko. Po chwili na jej twarzy zagościł ledwie dostrzegalny wyraz ulgi, jakby jakaś niewidzialna siła i uzdrawiające fluidy przepływały z jego dłoni do jej skroni. Belsar od razu zauważył zmianę w Mirjam, która z ulgą podziękowała mu wyrazem oczu.

— Wszystko będzie dobrze — powiedział jej ciepło z lekkim uśmiechem mądrych oczu.

Jehoseph był bardzo zdenerwowany. Tyle emocji kłębiło się w jego głowie i sercu. Zajście Mirjam w ciążę bez jego udziału, jej zapewnienia, że to za sprawą Pana i ufność, gdy spoglądał w jej czyste, mądre oczy, że to prawda. Do tego ucieczka z domu, długa podróż i teraz poród. Modlił się, aby już było po wszystkim. I najwyraźniej jego gorące modlitwy zostały teraz wysłuchane.

— Już widać główkę — ucieszyła się Hannah.

— Dzięki Bogu — wyrwało się Jehosephowi.

Noworodek wyszedł cały z dróg rodnych matki. Pępowina była długa. Na głowie dziecka były resztki błon płodowych. Można powiedzieć, że był w czepku urodzony. A ponoć zwiastowało to wielkie szczęście.

— Witaj na tym świecie. To chłopiec — powiedział Belsar i owinął wprawnie niemowlę kawałkiem białej tkaniny przyszykowanej wcześniej przez Hannah. Osuszył delikatnie dziecko z wód płodowych. Malec uspokoił się i zaczął spokojnie oddychać. Gdy położył go na lewej piersi Mirjam, chłopiec się uśmiechnął. Mirjam spojrzała głęboko w oczy syna, które właśnie je rozchylił. Przez chwilę ich spojrzenia dotykały się wzajemnie. Życie patrzyło w życie. Nowe pokolenie dziękowało obecnemu za dar istnienia.

Darmowy fragment

Minęło siedem lat

Darmowy fragment

Minęło sześć kolejnych lat

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

CZasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Czasy współczesne

Darmowy fragment

Kanaan, początek Naszej Ery

Darmowy fragment

Od autora

Darmowy fragment