Spis treści

Dedykacja

Podziękowania

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Awake at Dawn

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.

Zdjęcia na okładce: Ilya Terentyev/ Vetta/ Getty Images
Zdjęcie Autorki na okładce: Leah Fortney

Text Copyright © 2011 by Christie Craig
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2014

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Korekta: Karolina Pawlik
Projekt okładki polskiego wydania na podstawie oryginału: PANCZAKIEWICZ ART. DESIGN

Wydawca dziękuje Mai Kalickiej za współpracę i inspirację.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniania za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN: 978-83-7229-398-5

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69, fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla mojego męża Steve’a Craiga, mojego
partnera, najlepszego przyjaciela i bohatera.
Twoja miłość, wsparcie i chęć robienia prania pomogły mi wziąć się za swoje marzenia i zamienić je w rzeczywistość. Dziękuję, że jesteś częścią moich marzeń.
Kocham cię.

Podziękowania

Dla moich wspaniałych krytyków, którzy śmiali się ze mną podczas obiadów, zapewniali mi nieustające wsparcie, gdy moi bohaterowie zachowywali się nie tak, jak trzeba, i pijali ze mną czekoladowe Martini, by uczcić dobre wydarzenia z mojego życia. Moim wspaniałym i oddanym sprzedawcom z księgarni Katy Bud Get Books. Jesteście niesamowici. Mojemu tacie Pete’owi Huntowi i mojej mamie Ginger Curtis, którzy nauczyli mnie, jak cenny jest uśmiech i miłość. Mojej córce Ninie Makepeace i mojemu synowi Steve’owi Craigowi Juniorowi. Jesteście najwspanialszym dziełem mojego życia. I, na koniec, mojej wspaniałej agentce i redaktor, której wiara we mnie jest trampoliną dla mojego natchnienia.

Rozdział 1

Musisz to powstrzymać, Kylie. Musisz. Albo to spotka kogoś, kogo kochasz.

Złowieszcze słowa ducha dobiegły gdzieś zza pleców Kylie Galen i wtopiły się w trzaski olbrzymiego ogniska płonącego jakieś piętnaście metrów na prawo od niej. Lodowate powietrze jasno obwieściło pojawienie się ducha, mimo że słowa dotarły tylko do jej uszu, z pominięciem trzydziestu pozostałych obozowiczów Wodospadów Cienia, którzy stali teraz w obrzędowym kręgu.

Miranda, zupełnie nieświadoma obecności ducha, stała obok Kylie. Ścisnęła mocniej jej rękę.

– Ale super – wyszeptała i spojrzała na drugą stronę kręgu, na Dellę. Miranda i Della były najbliższymi przyjaciółkami Kylie i mieszkały z nią w tym samym domku.

– Dziękujemy za tę ofiarę. – Chris, czy raczej Christopher, jak kazał się tego wieczora nazywać, stał w środku kręgu i wysoko unosił uświęcony puchar, błogosławiąc jego zawartość.

– Musisz to powstrzymać – znowu wyszeptał duch, dekoncentrując Kylie.

Zamknęła oczy i wyobraziła sobie duszę w formie, jaką przybierała za każdym razem, gdy się jej objawiała: po trzydziestce, długie ciemne włosy i biała suknia, poplamiona krwią.

Frustracja sprawiła, że żołądek ścisnął się Kylie jeszcze bardziej. Ile to już razy prosiła ducha zmarłej, by wyjaśnił kto, co, kiedy, gdzie i dlaczego? A on za każdym razem powtarzał tylko te same słowa.

Krótko mówiąc, początkujące duchy były beznadziejne jeśli chodzi o komunikowanie się. Pewnie równie marne jak początkujący zaklinacze duchów w namawianiu ich do rozmowy. Kylie nie pozostawało nic innego, jak poczekać, aż duch zdoła jakoś wyjaśnić ostrzeżenie. Tyle że nie był to najlepszy moment.

„Jestem teraz trochę zajęta. Jeśli więc nie zamierzasz mi wszystkiego dokładnie objaśniać, to może pogadamy później?”, pomyślała Kylie, licząc, że duch umie czytać w jej myślach. Na szczęście chłód zelżał i znów zrobił się upał, teksański upał, parny, duszny i gorący nawet bez ogniska.

„Dziękuję”. Próbowała się zrelaksować, ale wciąż czuła napięcie w ramionach. I to nie bez przyczyny. Odbywająca się tego wieczora ceremonia też stanowiła w jej życiu nowość. Wszystko było dużo prostsze, nim się dowiedziała, że nie jest do końca człowiekiem. Oczywiście byłoby znacznie łatwiej, gdyby potrafiła określić swoją nieludzką stronę. Niestety, jedyną osobą, która znała odpowiedź na to pytanie, był Daniel Brighten, jej prawdziwy ojciec. Jeszcze miesiąc temu nie wiedziała nawet o jego istnieniu, a on najwyraźniej uznał, że powinna sama sobie poradzić z tym kryzysem tożsamości. Rzadko ją teraz odwiedzał, nadając zupełnie nowe znaczenie określeniu „martwy związek”. Tak, Daniel był martwy. Zmarł, nim Kylie się urodziła. A ona nie była pewna, czy w zaświatach dają lekcje z rodzicielstwa, ale miała ochotę zasugerować mu, aby to sprawdził. Bo teraz, gdy już się pojawiał, patrzył na nią bez słowa, a gdy chciała mu zadać jakieś pytanie, znikał, pozostawiając po sobie tylko chłód.

– Dobrze – odezwał się Chris. – Puśćcie ręce, oczyśćcie umysły, ale bez względu na wszystko, nie przerywajcie kręgu.

Kylie, wraz z pozostałymi, zastosowała się do wskazówek. Tyle że gdy puściła ręce stojących obok osób, jej umysł wcale nie chciał się oczyścić. Podmuch wiatru porwał kilka kosmyków jej jasnych włosów i rozsypał na twarzy. Odgarnęła je za ucho.

Czy jej zmarły tata bał się, że będzie go pytać o seks albo coś w tym guście? Takie pytania zawsze działały na jej mamę, która wtedy natychmiast wybiegała z pokoju w poszukiwaniu kolejnej broszurki dla młodzieży. Nie żeby Kylie kiedykolwiek pytała mamę o cokolwiek związanego z seksem. Prawdę mówiąc, jej mama była ostatnią osobą, do której zwróciłaby się w takiej sprawie.

Wystarczyło wspomnieć, że podoba jej się jakiś chłopak, a mama natychmiast wpadała w panikę i wręcz było widać, jak w jej oczach świecą się przerażające litery S–E–K–S. Na szczęście, od kiedy Kylie została wysłana na obóz w Wodospadach Cienia, liczba otrzymywanych przez nią broszurek gwałtownie spadła. Kto wie, co zdążyła przegapić przez ten miesiąc? Może odkryto kilka chorób wenerycznych, o których nie miała pojęcia? Mama na pewno zbierała je wszystkie na jej przyjazd za trzy tygodnie. Dziewczyna wcale nie miała ochoty na tę wizytę. Co prawda od kiedy jej mama się przyznała, że to Daniel jest jej prawdziwym ojcem, ich nienajlepsze kontakty trochę się poprawiły, ale ta nowa więź wydawała się strasznie krucha. Kylie się bała, że jest tak delikatna, iż może nie wytrzymać więcej niż kilku godzin spędzonych razem. A co, jeśli wróci do domu i okaże się, że tak naprawdę nic się nie zmieniło? Jeśli wciąż dzieliła je przepaść? I co z Tomem Galenem, człowiekiem, którego przez całe życie uważała za ojca, człowiekiem, który zostawił jej matkę i ją dla dziewczyny ledwie o kilka lat starszej od niej? Widok ojca obcałowującego się ze swoją zdecydowanie za młodą asystentką przeraził Kylie i to do tego stopnia, że nawet mu o tym nie powiedziała.

Wraz z podmuchem wiatru Kylie otoczyła chmura dymu z ogniska. Oczy zapiekły ją tak, że aż zaczęła mrugać, ale nie odważyła się wystąpić z kręgu. Della wyjaśniła jej, że takie zachowanie oznaczałoby brak szacunku dla kultury wampirów.

– Oczyśćcie umysł – powtórzył Chris i wręczył puchar jednemu z obozowiczów po drugiej stronie kręgu.

Kylie zamknęła oczy i znów spróbowała zrobić to, co nakazał Chris, ale wtedy dotarł do niej szum spadającej wody. Otworzyła oczy i spojrzała w stronę lasu. Czyżby wodospad był tak blisko? Od kiedy usłyszała legendę o pojawiających się przy wodospadzie aniołach śmierci, chciała tam iść. Nie ciągnęło jej co prawda do spotkania twarzą w twarz z aniołami śmierci. Już i tak miała mnóstwo roboty z duchami, ale wciąż miała wrażenie, że wodospady ją do siebie wzywają.

– Gotowa? – Miranda nachyliła się do niej. – Jest coraz bliżej.

„Na co gotowa?”. To była pierwsza myśl Kylie. A potem sobie przypomniała. Miranda chyba żartowała.

Kylie wbiła wzrok w przechodzący z rąk do rąk puchar. Tchu jej zabrakło, gdy uświadomiła sobie, że dzieli ją od niego tylko dziesięć osób. Odetchnęła głęboko pachnącym dymem powietrzem, próbując nie okazywać obrzydzenia.

Próbowała… Ale myśl, że ma pociągnąć łyk z naczynia, którego wszyscy dotykali ustami, kwalifikowała się gdzieś pomiędzy obrzydliwą a budzącą mdłości, najgorsze jednak było to, że to była krew.

Przez ostatni miesiąc jakoś zdołała się przyzwyczaić do patrzenia na to, jak Della codziennie pije swoją porcję. Nawet oddała na ten cel pół litra swojej; istoty nadnaturalne robiły tak dla swoich wampirzych przyjaciół. Natomiast myśl, że miałaby spróbować tej podtrzymującej życie substancji, to coś zupełnie innego.

– Wiem, że to obrzydliwe. Udawaj po prostu, że to sok pomidorowy – wyszeptała Miranda do Helen, stojącej po jej drugiej stronie. Nie żeby szeptanie miało w tym towarzystwie jakiś sens.

Kylie spojrzała na drugą stronę kręgu. Zauważyła, że Della rzuca im ponure spojrzenie, a jej oczy lśnią złociście, jak zawsze, gdy jest wkurzona. Doskonały słuch był tylko jednym z jej wielu darów. Na pewno później poruszy temat „obrzydliwości” z Mirandą. Co oznaczało tyle, że znów będzie musiała obie przekonać, by się wzajemnie nie pozabijały. Nie mogła zrozumieć, jak można się przyjaźnić, a równocześnie tak strasznie dużo kłócić. Robienie za rozjemcę dla tych dwóch było niczym praca na pełen etat.

Patrzyła, jak kolejny obozowicz unosi kielich do ust. Wiedząc, jak wiele to znaczy dla Delli, zebrała się w sobie, by przyjąć kielich i wziąć łyk krwi, nie wymiotując przy tym, ale żołądek nadal jej się skręcał.

„Muszę to zrobić. Muszę to zrobić. Dla Delli”.

Może nawet rozsmakujesz się we krwi – powiedziała jej kiedyś Della. – Fajnie by było, gdyby się okazało, że jesteś wampirem, co?

„Nie”, pomyślała Kylie, ale nie miała odwagi wypowiedzieć tego na głos. Podejrzewała, że bycie wampirem nie może być gorsze od bycia wilkołakiem czy zmiennokształtnym.

A potem przypomniała sobie, jak Della prawie się rozpłakała, opowiadając o swoim byłym chłopaku i jego obrzydzeniu, gdy się okazało, że jest zimna. Kylie wolała utrzymywać swoją temperaturę. A myśl o tym, że jej dieta składałaby się głównie z krwi…? Kylie niechętnie jadała czerwone mięso, a jeśli już, to musiało być porządnie wysmażone…

Holiday, komendantka i mentorka Kylie, powiedziała, że jest raczej mało prawdopodobne, by zaczęła przechodzić jakieś głębokie metafizyczne przemiany, ale dodała, że w gruncie rzeczy wszystko jest możliwe. Prawda była taka, że Holiday, elfka, nie potrafiła powiedzieć, co czeka Kylie. Bo była anomalią.

A ona nienawidziła być anomalią.

Nigdy nie pasowała do świata ludzi, a teraz się okazało, że tu także jest odmieńcem. Nie żeby inni obozowicze jej nie akceptowali. Nie, zdecydowanie lepiej czuła się w towarzystwie istot nadnaturalnych niż wśród ludzkich nastolatków. To znaczy poczuła się tak, gdy tylko ustaliła, że nikt nie zamierza jej spożyć na obiad. Della i Miranda były teraz jej najlepszymi przyjaciółkami – mogła się z nimi podzielić praktycznie wszystkim. Oddanie krwi było tego dowodem. No dobrze, jedną rzeczą nie mogła. Duchami. Większość stworzeń nadnaturalnych miała problem z duchami. Kylie co prawda też miała, tyle że to nie powstrzymywało ich przed pojawianiem się od czasu do czasu. Bez względu jednak na to, jakim rodzajem stworzenia nadnaturalnego była, przyciąganie duchów było jej darem. Albo jednym z darów. Holiday uważała, że to tylko jeden z licznych darów, a inne pojawią się z czasem. Kylie miała tylko nadzieję, że będą łatwiejsze do opanowania niż niezdecydowane i nieumiejące się komunikować duchy.

– Zbliża się – powiedziała Miranda.

Kylie obserwowała, jak Helen otrzymuje puchar. Znów ścisnęło ją za gardło. Spojrzała na Dereka, półelfa o brązowych włosach, który stał o trzy osoby od Helen. Nie zauważyła, jak pił krew. Nie przeszkadzało jej to zbytnio. Nie chciała myśleć o tym, jak on pije krew, gdy będą się całować następnym razem. Uśmiechnął się ciepło. Wiedziała, że wyczuł jej zdenerwowanie. Mogło to zabrzmieć głupio, ale jego umiejętność odczytywania jej emocji pociągała ją, a zarazem sprawiała, że nie chciała się do niego zbytnio zbliżać. Właściwie to przed pogłębieniem tego związku powstrzymywała ją nie jego umiejętność odczytywania emocji, lecz raczej zdolność sterowania emocjami. Będąc półelfem, Derek nie tylko potrafił odczytywać emocje, lecz także jednym dotknięciem mógł je zmieniać, przemieniać strach w fascynację a wściekłość w spokój. To chyba wyjaśniało, czemu czuła przed tym niesamowicie przystojnym chłopakiem pewien respekt.

Może i przesadzała, ale po tym, jak jej ojciec, no dobrze, ojczym, zdradził jej mamę, a następnie Etery, jej były chłopak, rzucił ją, bo nie chciała iść na całość, ciężko jej było zaufać mężczyznom. A zaufać takiemu, który mógł wpływać na jej emocje, było jeszcze trudniej. Co nie zmieniało faktu, że lubiła Dereka i czasem miała ochotę porzucić tę ostrożność. Nawet teraz, chociaż żołądek jej się skręcał, a wokół stał cały obóz, czuła, jak ją do niego ciągnie. Pragnęła przytulić się do jego piersi, być tak blisko, by widzieć w jego zielonych oczach malutkie złote plamki. Poczuć znów na ustach jego wargi. Jego pocałunki. W ciągu ostatnich tygodni odkryła, że całował wspaniale.

Chrząknięcie Mirandy przywróciło Kylie do rzeczywistości. Kiedy ujrzała znaczący uśmiech Dereka, zorientowała się, że wyczuł jej podniecenie. Zarumieniła się i spojrzała na Mirandę.

O cholera. Miranda podała Kylie puchar. Nadszedł czas.

Ujęła szklanicę. Była ciepła, zupełnie jakby płyn w jej wnętrzu dopiero co został utoczony z żywego stworzenia. Żołądek jej się skręcił, a gardło ścisnęło. Nie wiedziała, czy krew pochodziła od zwierzęcia, czy człowieka.

„Nie myśl o tym”.

Wciągnęła powietrze i poczuła żelazisty zapach. Kiedy unosiła puchar do ust, znów zebrało jej się na wymioty.

„Po prostu to zrób. Okaż szacunek kulturze Delli”.

Przełknęła z trudem, przechyliła szklanicę trochę bardziej i naprawdę miała nadzieję, że Della to doceni. Mówiąc sobie, że musi tylko skosztować, a nie od razu pić krew, czekała, aż ciecz zwilży jej wargi. W chwili, gdy ciepły płyn dotknął jej ust, chciała odsunąć puchar, ale gęsta krew w jakiś sposób zdołała przesączyć się przez jej zaciśnięte usta. Znów ogarnęły ją mdłości, ale w tym momencie poczuła na języku jej smak. Podobny do czarnych czereśni, ale lepszy, prawie jak dojrzałe truskawki, ale bardziej cierpki i słodszy. Ten oryginalny smak sprawił, że otworzyła szerzej usta i zaczęła łakomie pić. Kiedy płyn spływał jej do gardła, zniknął gdzieś żelazisty zapach, zastąpiony korzenno-owocowym.

Nim sobie przypomniała, co pije, opróżniła już prawie cały puchar. Gwałtownie odsunęła go od ust, ale nie mogła się powstrzymać, by nie oblizać z warg ostatnich kropli.

Natychmiast poczuła na sobie spojrzenia innych. Wokół rozległy się szepty…

– Przynajmniej teraz wiemy, kim jest.

– Czemu nie jest zimna?

– Wygląda na to, że będzie potrzeba więcej krwi.

Następnie rozległ się triumfalny okrzyk Delli.

Kylie zaczęły trząść się ręce. Dym z ogniska wypełnił jej nos i gardło, utrudniając oddychanie.

Cholera! Cholera! Cholera! Co to miało znaczyć? Czy była… wampirem? Powiodła przerażonym wzrokiem po zebranych, szukając Holiday, pragnąc ujrzeć jej uspokajający uśmiech mówiący, że nic się nie stało, że to… to nic nie znaczy. Ale gdy wreszcie ją ujrzała, na twarzy Holiday rysowała się ta sama mina, co na wszystkich innych – zaskoczenia.

Zamrugała, by powstrzymać łzy, po czym wcisnęła prawie pusty puchar stojącej obok osobie i nie dbając już o nic, odwróciła się i zaczęła biec. Pięć minut później wciąż biegła. Szybciej, niż sądziła, że potrafi. Ale czy to była prędkość wampira? Gorące, ciężkie letnie powietrze wypełniało jej płuca, z trudem łapała oddech. Mimo że było prawie trzydzieści stopni ciepła, przeszył ją dreszcz. Czy właśnie przemieniała się w wampira? Robiła się zimna? Della mówiła, że to bolesne. A wręcz przeraźliwie bolesne.

Czy coś ją bolało? Psychicznie tak. A fizycznie? Jeszcze nie. Wciąż biegła. W uszach dudniły jej własne kroki, a dźwięk szarpiących ubranie kolczastych pnączy wydawał się zbyt głośny. W głowie jej huczało, serce dudniło. Bum. Bum. Bum. Ile razy mówiła Delli, że nie jest potworem? A sama myśl, że sama mogła być potworem była… nie do zniesienia.

Zapach dymu z ogniska przywarł jej do ubrań i wciąż wypełniał nos, natomiast na języku nadal czuła słodycz krwi. Zaczęła biec jeszcze szybciej. Czy jej prędkość oznaczała, że jest wampirem?

Nie chciała o tym myśleć.

Nie chciała tego przyjąć do wiadomości.

Nie chciała się z tym pogodzić.

W końcu jej płuca nie wytrzymały i odmówiły przyjmowania powietrza. Mięśnie nóg skurczyły się, kolana zadrżały. Zatrzymała się, a gdy nogi nie mogły jej utrzymać, upadła na porośniętą ostami łąkę. Podciągnęła nogi pod brodę, oplotła je ramionami i opuściła głowę na kolana. Nabrała gorącego powietrza do płuc, które teraz błagały o tlen. Jeden oddech, dwa. Była wykończona. Nagle znieruchomiała. Wreszcie coś do niej dotarło. Skoro była wampirem, to chyba powinna mieć wytrzymałość Delli? A może to pojawiało się wraz ze zmianą temperatury ciała? Wilgoć na policzkach powiedziała jej, że płacze. Powietrze nagle się ochłodziło. Zrobiło się zimne, ale nie po wampirzemu zimne. Zimne jak śmierć. Nie była już sama. Dołączyła do niej jakaś dusza. Ale kto tym razem? Holiday mówiła, że z czasem jej możliwości się zwiększą i będzie mogła sobie poradzić z więcej niż jednym duchem na raz. Ale póki co pragnęła zobaczyć tylko jednego. Pragnęła tylko jednej rzeczy.

Odpowiedzi.

– Daniel? – zawołała swojego ojca. A potem głośniej. – Danielu Brighten! Czym ja jestem?

Gdy się nie pojawił, krzyczała dalej. Gardło ją rozbolało, ale nie przestawała.

– Chodź tu! Lepiej mi odpowiedz na pytania, bo inaczej przysięgam, że nigdy, ale to NIGDY więcej nie zwrócę na ciebie uwagi. Odetnę cię, wypchnę z umysłu, nie będę cię widzieć, z tobą rozmawiać ani nawet o tobie myśleć.

Mówiąc to, nie wiedziała nawet, czy jest w stanie to zrobić, ale w głębi serca czuła, że to możliwe. Opuściła głowę i próbowała uspokoić oddech. Nagle poczuła, że zimno zbliżyło się do niej. Otoczyło ją. Poczuła, jak ją obejmuje. I nie był to byle jaki chłód. To był chłód Daniela.

Uniosła głowę i zobaczyła, że jego duch ukucnął obok. Spojrzał w jej oczy, w tym samym odcieniu niebieskiego co jego. Te oczy, a także prawie wszystkie inne rysy jego twarzy, począwszy od owalu, a skończywszy na lekko zadartym nosie, były tak podobne do jej, że to było aż niepokojące. Gdy objął ją, poczuła jeszcze większą gulę w gardle.

– Nie płacz. – Otarł jej łzę z policzka. – Moja mała dziewczynka nigdy nie powinna płakać.

Lodowaty dotyk teoretycznie nie powinien przynosić pocieszenia, a jednak.

– Napiłam się krwi i była smaczna – wyjąkała, jakby przyznawała się do winy.

– I uważasz, że to źle? – zapytał.

– To… to mnie przeraża.

– Wiem – odpowiedział. – Pamiętam, że czułem się podobnie.

– Piłeś krew? Czy jesteśmy… wampirami? – z trudem wymówiła ostatnie słowo.

– Nigdy nie próbowałem krwi. – Spojrzał na nią ze współczuciem. – Kylie, nie zrobiłaś nic złego.

Mówił cicho, jego słowa były takie pocieszające. A to zimno, jego zimno, zmniejszało jej strach przed nieznanym i poczuła się… kochana.

I wtedy zrozumiała, że miłości nic nie ogranicza, nawet śmierć. Miłość nie ma temperatury. Może bycie zimnym nie jest wcale takie złe. Wtuliła się w niego i czerpała pociechę z jego obecności. Mijały minuty. Otarła łzy i usiadła. Daniel podniósł się z kolan i usiadł obok niej. Spojrzała na ojca, którego nie znała za jego życia. Mimo że dzieliła ich śmierć, wciąż czuła z nim więź.

– Powiedz mi. Proszę, powiedz mi, czym jestem.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Chciałbym dać ci to, czego potrzebujesz, ale nie znam odpowiedzi. Kiedy zorientowałem się, że jestem inny niż wszyscy, byłem już starszy od ciebie, ale dopiero gdy skończyłem osiemnaście lat i byłem na studiach, zaczęły się dziać te rzeczy.

Skinął głową i splótł dłonie.

– Myślałem, że tracę rozum, ale pewnego dnia spotkałem starego wędkarza. Powiedział mi, że jest elfem.

– Powiedział ci, czym ty jesteś? – zapytała Kylie.

– Nie, tylko że nie jestem człowiekiem. I oczywiście uznałem, że to on oszalał. Uwierzyłem w to dopiero po kilku miesiącach, a gdy wróciłem, by go odszukać, już go nie było.

– A co z twoimi rodzicami? – zapytała. – Nie powiedzieli ci?

– Nie. A gdy opanowałem sztukę rozpoznawania stworzeń nadnaturalnych, stwierdziłem, że oboje są ludźmi. Wtedy nie wiedziałem, że nie mogę być ich dzieckiem. Po śmierci odkryłem, że zostałem adoptowany. To nie zmienia faktu, że byli moimi rodzicami. Kochali mnie. Ciebie też by pokochali.

– Nie powiedzieli ci, że byłeś adoptowany? Jak mogli cię tak okłamywać?

– Wtedy uważano, że nie należy nikomu mówić o adopcji, nawet dziecku. Jeszcze nie odkryłem, kim byli moi prawdziwi rodzice. Jak widzisz, szukasz odpowiedzi na te same pytania, na które ja szukałem jej tuż przed śmiercią. Może odkryjesz je dla nas obojga.

– Ale…

– Ale co? – zapytał.

– Myślałam, że duchy wiedzą wszystko. Przynajmniej tak jest na filmach. Czy po drugiej stronie nie ma kogoś, kto mógłby ci to powiedzieć?

Uśmiechnął się.

– Można by tak sądzić. Ale nie, nawet tutaj uważają, że odpowiedzi na pytania należy znaleźć samemu.

– To do kitu – stwierdziła Kylie. – Bycie martwym powinno dawać jakieś korzyści.

Roześmiał się. Ten dźwięk brzmiał znajomo. To kolejna rzecz, którą po nim odziedziczyła – tembr jego śmiechu. Pomyślała o swoim ojczymie, mężczyźnie, którego tak kochała, a który porzucił ją i mamę. Wciąż nie wiedziała, czy zdoła mu wybaczyć. Czy w ogóle tego chciała? I nagle dotarło do niej, że kochała nie tego ojca, co trzeba.

Znów ścisnęło ją za gardło.

– Tęskniłam za tobą całe życie – powiedziała. – Nie wiedziałam, że tęsknię. Ale teraz to wiem. Powinieneś być przy mnie.

Położył jej dłoń na policzku.

– Byłem tam. Patrzyłem, jak stawiasz swój pierwszy krok. Kiedy spadłaś z roweru i złamałaś rękę, próbowałem cię złapać. Przeleciałaś mi przez ręce. A pamiętasz, jak dostałaś jedynkę z klasówki z algebry i tak się zdenerwowałaś, że uciekłaś i wypaliłaś papierosa?

Kylie się skrzywiła.

– Nienawidzę algebry, ale papierosów też nienawidzę.

– Ja także – roześmiał się. – Byłem tam, Kylie, ale nie mogę już dużo dłużej zostać.

Gdy dotarły do niej te słowa, aż serce jej się ścisnęło.

– To niesprawiedliwe. Dopiero cię poznałam.

– Mój czas w tym świecie jest ograniczony. Wiele go zużyłem, obserwując, jak wyrastasz na tę wspaniałą kobietę, którą jesteś.

– To poproś o więcej czasu. – Gardło jej się ścisnęło.

Już jednego ojca straciła, nie chciała tracić następnego. Nie teraz. Przynajmniej dopóki go nie pozna.

– Spróbuję, ale nie wiem, czy mi się uda. Nie żałuję czasu, który do tej pory z tobą spędziłem. Widzę w tobie to, co najlepsze z twojej matki i ze mnie. A chociaż wiem, że teraz nie chcesz tego słyszeć, także to, co najlepsze z Toma Galena. On nie jest taki zły, Kylie.

Chciała powiedzieć Danielowi, że się myli, zapewnić go, że wcale nie jest jak Tom Galen, ale jej myśli przerwał podmuch wiatru. Pojawił się tak prędko, jakby coś przeleciało obok, coś tak szybkiego, że nie mogło tego dostrzec ludzkie oko. Coś nieludzkiego.

Cisza, która po tym nastąpiła, utwierdziła Kylie w przekonaniu, że ma rację.

– To na pewno Della. – Rozejrzała się wokół. – Pewnie mnie szuka.

Gdy tylko skończyła mówić, poczuła, że chłód ducha zniknął.

– Nie, proszę, nie odchodź… – jej ostatnie słowo rozległo się już w ciepłej, ale upiornej ciszy.

Zniknął. Jej ojciec zniknął.

Serce jej się ścisnęło, gdy uświadomiła sobie, że chociaż do niej przyszedł, to nie potrafił dać jej odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Jej doskonały plan rozwiązania problemów z samoidentyfikacją spalił na panewce.

Przygryzła wargę i próbując przestać myśleć o ojcu, przygotowała się na spotkanie z Dellą. Czy zdoła wyjaśnić przyjaciółce, dlaczego obawia się bycia wampirem, nie raniąc jej uczuć? Czy Della będzie wściekła, że Kylie przerwała krąg, nie szanując wampirzej kultury? Znając Dellę, na pewno. Della miała w sobie mnóstwo gniewu i łatwo ją było wyprowadzić z równowagi. Częściowo jej postawa mogła wynikać z bycia wampirem (wampiry nie słynęły z dobroci serca), ale większość problemów Delli brała się z postawy jej rodziny. Jej niezmiernie surowy ojciec zauważył zmiany w zachowaniu córki, od kiedy została przemieniona, i nie był z nich zadowolony. A ponieważ Della nie mogła mu powiedzieć, że przemieniła się w wampira, milczała. Ojciec zaczął ją więc posądzać o wszystko, począwszy od narkotyków, a skończywszy na tym, że stała się po prostu leniwa. Kłopot w tym, że Della bardzo kochała swojego ojca, i fakt, że go rozczarowywała, łamał jej serce.

Kylie czekała, aż Della wróci z kolejnym podmuchem. Ta się jednak nie pojawiła. Czyżby jej przyjaciółka, która bała się duchów, wyczuła jej ojca i uciekła? Nagle otaczająca ją całkowita cisza wydała jej się groźna.

– Della? – zawołała.

Nikt nie odpowiedział, no chyba że za odpowiedź uznałoby się tę okropną ciszę. Kylie przypomniała sobie kuzyna Delli, Chana, i jego nieproszoną wizytę, którą złożył ledwie kilka dni po jej przyjeździe. Jego obecność też wywołała taką ciszę. Della zapewniła wtedy Kylie, że jej kuzyn tylko żartował, mówiąc o przekąsce, ale po scysji z Krwawymi Braćmi – gangiem wyjętych spod prawa wampirów – gdy mało brakowało, a naprawdę zostałaby przekąską, ciężko jej było zaufać obcemu wampirowi.

Jako że cisza się przeciągała, Kylie zmusiła się do mówienia.

– Wiem, że ktoś tam jest. – Wstała, licząc na to, że udawanie odwagi sprawi, iż stanie się ona bardziej realna. Znów poczuła gwałtowny podmuch. – Jeśli to ty, Dello, to to nie jest śmieszne.

Nikt nie odpowiedział. Kylie stała tak, próbując wymyślić, co ma zrobić. I wtedy to usłyszała. Bardzo cichy szelest krzaków – ktoś stał za nią. Wstrzymała oddech i odwróciła się, by stanąć twarzą w twarz z zagrożeniem.

Rozdział 2

W pierwszej chwili nic nie zauważyła. A potem opuściła niżej wzrok i ujrzała parę oczu lśniących złociście w ciemnościach nocy. To nie były oczy wampira. Nie, to nie był złoty odcień wściekłości czający się w oczach Delli. Te nie należały nawet do człowieka.

Pies?

Nie.

„Wilk”.

Prawie się potknęła, robiąc krok do tyłu, a serce mówiło jej, by uciekała. Coś ją jednak powstrzymało. Jedna myśl. „Lucas?”

Serce ścisnęło jej się jeszcze bardziej, ale tym razem już nie ze strachu. Poczuła coś jakby tęsknotę. A chwilę później ogarnął ją niesmak i poczucie zdrady. Pociągający wilkołak najpierw ją pocałował, doprowadzając prawie do szaleństwa i sprawiając, że go zapragnęła, a potem uciekł z Fredericką.

Kylie spojrzała na skryty za chmurami księżyc. Mimo osłaniającej go szarej mgły widać było, że nie był w pełni. Brakowało do niej jeszcze tygodnia, a wtedy wilkołaki z obozu planowały własną ceremonię.

To zaś oznaczało, że wpatrujący się w nią wilk nie był Lucasem. Czyli był prawdziwym wilkiem. Takim dzikim. Czyli powinna się stąd wynosić, nim postanowi ją zaatakować.

Znów spojrzała na zwierzę i chociaż wyobrażała sobie, że ujrzy śliniącego się, marszczącego nos i gotowego do skoku zabójcę, stwierdziła, że wilk nie jest tak przerażający. Patrzył na nią tymi złotymi oczami. Chmura przesunęła się i Kylie mogła w świetle księżyca przyjrzeć się uważniej średniej wielkości wilkowi. Miał gęste, raczej szorstkie futro, a jego barwa przechodziła z szarej w rudą. Kylie nie powiedziałaby, że wilk był piękny, ale na pewno nie wyglądał groźnie. Opuścił pysk i zbliżył się do niej. I chociaż nie wydawał się wrogi, zrobiła krok do tyłu. Jakby wyczuł jej strach i przysiadł na łapach, pełen uległości.

– Czym ty jesteś? Jesteś udomowiony? – Znów przyszło jej coś do głowy.

Prawdziwy wilk nie mógł przecinać powietrza z prędkością dźwięku, ale prawdziwy zmiennokształtny owszem.

Wzięła się pod boki i posłała zwierzakowi zimne spojrzenie.

– Cholera, Perry, to ty?

Perry, potężny zmiennokształtny z obozu, uwielbiał błaznować, a ona miała już serdecznie dość jego wygłupów. Wystarczy tego.

– Koniec zabawy, zaraz wytargam cię za uszy. – Kylie oczekiwała, że wokół wilka pojawią się skry, takie jak zawsze, gdy zmiennokształtny przybierał z powrotem ludzką formę. – No już!

Żadnych iskier.

Zwierzę, wciąż na czterech łapach, przesunęło się o krok do niej.

– Nie – stwierdziła Kylie, dochodząc do wniosku, że to jednak prawdziwy wilk. – Zostań tam.

Wyciągnęła rękę, a wilk zdawał się rozumieć, o co jej chodzi.

– To nic osobistego, ale ja wolę koty. – Jej głos przeszył ciszę, uświadamiając jej znowu, że nie słyszy typowych nocnych odgłosów.

Żadnych świerszczy ani ptaków. Nie było słychać nawet wiatru. Spojrzała na czubki drzew, które były nieruchome niczym na zdjęciu. Wyglądało na to, że nawet teksańska roślinność zamarła z przerażenia. Ogarnął ją niepokój. Znów spojrzała na wilka, coraz bardziej przekonana, że to nie on stanowił tutaj zagrożenie. Nie, cokolwiek to było, było znacznie bardziej niebezpieczne niż to zwierzę. Dreszcz przeszedł ją po plecach, a włoski na karku stanęły dęba. Wilk podskoczył, powąchał powietrze i warknął. Cofnął się o krok, a potem znów na nią spojrzał. Jego złote oczy zdawały się ostrzegać ją przed niebezpieczeństwem.

Ale ona nie potrzebowała dalszych ostrzeżeń. Serce jej zamarło. Znów owiał ją chłód, tym razem bliżej, i zostawił po sobie ohydny smród śmierci. Wilk zaczął głośniej warczeć.

– Kylie? – z daleka dobiegło ją wołanie.

Odwróciła się i w tym momencie znów owiał ją chłód. Tylko tym razem Kylie miała wrażenie, że bardziej się oddalał . Ktokolwiek albo cokolwiek to było, chciało mieć ją samą. Oplotła się ramionami, próbując opanować drżenie, które pojawiło się na samą tę myśl.

Wilk pisnął cicho. Odwróciła się do niego i spojrzała mu w oczy. Pochylił głowę, jakby się z nią żegnał, a potem się odwrócił i prawie bezgłośnie zniknął wśród drzew.

– Kylie! – Znów usłyszała swoje imię niesione wiatrem. Tym razem rozpoznała głos Dereka.

– Tutaj – krzyknęła i nie chcąc być dłużej sama, ruszyła biegiem w jego stronę.

***

Biegła w stronę głosu Dereka. Serce waliło jej, gdy omijała drzewa i przeskakiwała nad kępami kłujących krzaków. Wciąż biegła, jakby mogła uciec przed swoim strachem i problemami. O tak, pragnęła zostawić problemy za sobą. Z każdym krokiem czuła, jak strach ją opuszcza, ale problemy wciąż trzymały się mocno. I chociaż nie mogła ich strząsnąć, wysiłek sprawiał jej przyjemność. Dopóki nie zderzyła się z czymś, a raczej… z kimś.

Z Derekiem.

Jego umięśnione ciało jęknęło i obalił się na ziemię. Kylie straciła równowagę i upadła na niego. Poczuła jego czysty, ostry zapach, a on objął ją opiekuńczo.

– Wysłałeś wilka – wyszeptała, wciąż z trudem łapiąc powietrze. Przypomniała sobie, że potrafił się porozumiewać ze zwierzętami.

– Jakiego wilka? – Rozejrzał się wokół. – Wszystko w porządku?

Przeturlał ich na bok. Jedna jego noga nadal leżała na jej nodze, jego lewa ręka spoczywała na jej brzuchu, zaś dłoń idealnie wpasowała się we wcięcie talii. Jego dotyk pulsował ciepłem i dawał poczucie bezpieczeństwa. Odgarnął jej włosy z twarzy. Spojrzał na nią z niepokojem, a jej gardło się ścisnęło.

– Kylie, odezwij się. – W jego głosie słychać było tę samą troskę, którą widziała w jego oczach, i ogarnęło ją ciepło, jakie czuła zawsze wtedy, gdy jej dotykał. – Cholera, wszystko w porządku?

Zamrugała i już chciała powiedzieć, że tak, ale nie zdołała skłamać.

– Nie, wcale nie jest w porządku.

– Co się stało? – Przytulił ją mocniej.

Wszystkie jej problemy skupiły się nagle w jedno ostrze i trafiły ją prosto w serce.

– Piłam krew.

– Wszyscy piliśmy. To część ceremonii – odpowiedział, ale Kylie miała wrażenie, że po prostu starał się powiedzieć to, co pragnęła usłyszeć.

– Ale mnie to sprawiło przyjemność.

– Wiem – przyznał. – Kiedy piłaś, twoje emocje aż kipiały: namiętność, euforia, radość.

Uniosła odrobinę głowę.

– Co to znaczy? Co to właściwie znaczy?

– Może po prostu lubisz krew? – odpowiedział ostrożnie.

– A może jestem wampirem? – odparła, zamykając oczy i opuszczając głowę.

Derek milczał przez dłuższą chwilę, a potem zapytał.

– Widziałaś wilka? Mówiłaś coś o wilku?

– Tak – odparła. – Dziwnie się zachowywał, wręcz przyjaźnie.

– Już go tu nie ma – stwierdził Derek, którego dar pozwalał mu ustalać, czy w pobliżu są jakieś zwierzęta. – To był pewnie jakiś bezpański pies.

– Wyglądał jak wilk.

– No to krzyżówka.

– Pewnie tak – zgodziła się z nim, uznając, że może przesadza.

Żadne z nich nie odzywało się przez kilka kolejnych minut. Kylie zamknęła oczy i czerpała przyjemność z bliskości Dereka. Powoli się uspokajała. Kiedy znów otworzyła oczy, gwiazdy nad głową lśniły niczym w bajce. Wysoka trawa huśtała się na wietrze. Derek znów to robił, sprawiał, że świat wokół wyglądał zbyt idealnie. Nawet powietrze zaczęło pachnieć ziołami i dzikim kwieciem. Znów zamknęła oczy, bojąc się dać całkiem wciągnąć w ten świat, który stworzył.

– Myślisz, że jesteś wampirem? – odezwał się.

Jego pytanie przywróciło ją do rzeczywistości. Spojrzała na niego.

– Nie wiem. Jestem taka skołowana.

Pogładził ją po policzku.

– Czy to naprawdę takie ważne, czym jesteś, Kylie? Dla mnie to nie ma znaczenia.

– Oczywiście, że to ważne. – Oparła się na łokciu. – Nie rozumiesz tego, bo wiesz, czym jesteś. Zawsze wiedziałeś. A wszystko, co ja wiedziałam o sobie, kim jestem, czym jestem, kim jest mój ojciec, okazało się nieprawdą. Zostały mi tylko pytania. Nic nie jest takie, jak myślałam.

W oczach zalśniły jej łzy.

– I…

Wargi Dereka dotknęły jej ust. Zamknęła oczy. Słodycz jego pocałunku sprawiła, że zapomniała o wszystkich problemach. Skupiła się na tej chwili. Pozwoliła sobie na moment o wszystkim zapomnieć i tylko czuć. I naprawdę było to wspaniałe.

Kiedy się odsunął, nie była na to przygotowana. Otworzyła oczy. Kiedy opadły emocje z pocałunku, nie była już pewna, co sądziła o tym, że zamknął jej usta. Usiadła.

– Czemu to zrobiłeś?

– Co?

– Pocałowałeś mnie, kiedy próbowałam ci to wyjaśnić.

Oczy zalśniły mu wesoło.

– Nie lubisz, gdy używam mojego daru, by cię uspokajać, więc uznałem, że skorzystam z uroku osobistego.

– Skoro to tylko twój urok, a nie dar, to jak to robisz, że wszystko wydaje się jak z bajki?

Potrząsnął głową, aż włosy opadły mu na oczy.

– Mówiłem już, że tego nie robię.

Przechyliła głowę i posłała mu oskarżycielskie spojrzenie.

– A jeśli to robię, to nie umyślnie. Naprawdę. Będąc z tobą, czuję się szczęśliwy, a może bycie szczęśliwym sprawia, że mój urok wzrasta.

Jego uśmiech był zaraźliwy i wszystkie negatywne emocje natychmiast ją opuściły.

Klepnęła go w ramię.

– Myślisz, że jesteś aż tak uroczy?

Uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Myślę, że lubisz, jak całuję. – Spojrzał na jej usta, na których wciąż czuła ich pocałunek.

– Naprawdę? – Zaczęła się droczyć. – Jesteś taki pewny siebie?

– Jestem pewny, że już nie jesteś zdenerwowana. A to najważniejsze, prawda? – Przesunął palcem po jej ustach. – Bo naprawdę nie cierpię, kiedy jesteś zdenerwowana.

Serce jej się ścisnęło i zaczęła się zastanawiać, czy w ten sposób przyznawał się, że naprawdę wpływa na jej emocje. A z drugiej strony, czy było coś złego w tym, że chciał, by była szczęśliwa, że nie chciał, by płakała? Rany, na co ona czekała? Co powstrzymywało ją przed zgodzeniem się na wszystko, czego pragnął Derek? Na zgodzenie się, by ze sobą chodzili i na… więcej pocałunków i to, gdzie one prowadzą. Przysunęła się bliżej, pragnąc znów go pocałować.

– Widzisz – odezwał się wesoło i uniósł brew. – Przyznaj.

Przysunął się. Jego usta były tak blisko jej, że wręcz czuła, jak się ruszają, gdy mówił.

– Co mam przyznać? – Wciąż się droczyła, licząc, że to doprowadzi go do takiego szaleństwa, jak on doprowadzał ją.

– Przyznaj, że lubisz moje pocałunki. A potem zgódź się ze mną chodzić.

Spojrzała mu w oczy i uśmiechnęła się szeroko.

– Przyznam, że lubię twoje pocałunki, ale czy ty lubisz moje?

– Ponad wszystko. – Zbliżył się jeszcze bardziej. – Zacznij ze mną chodzić.

Znów ją pocałował. Najpierw delikatnie, a potem mocniej. Poczuła, jak jego język wślizguje jej się do ust, a potem, jak delikatnie kładzie ją na ziemi. Wsunął rękę pod jej bluzkę i dotknął nagiej skóry na brzuchu. Już wcześniej ją tak dotykał, a ona wiedziała, że nie przesunąłby ręki wyżej, nie naruszyłby jej intymności, dopóki sama nie wyrazi na to zgody.

I sama ta świadomość sprawiała, że miała ochotę się zgodzić. Wiedza, że to był jej wybór i że on go uszanuje, znaczyła dla niej bardzo wiele. Ale czy dość, by to zrobić?

Sięgnęła do jego ręki, poważnie myśląc o tym, by pozwolić mu przesunąć ją wyżej, pozwolić na…

– Oboje musicie wracać do obozu – Przez mgiełkę zauroczenia przebił się niski głos.

Kylie i Derek odskoczyli od siebie. Stał nad nimi Burnett, tymczasowy komendant obozu i członek jednostki do spraw istot nadnaturalnych FBI. Kylie zarumieniła się ze wstydu, że zostali z Derekiem przyłapani na obściskiwaniu się w trawie. Derek zdawał się nieporuszony. Poderwał się na nogi i rozejrzał wokół.

– Co się stało?

Kylie wstała. Dopiero wtedy uświadomiła sobie ponury ton Burnetta i zauważyła, że jego oczy lśnią na czerwono. Znak, że był w gotowości bojowej. Najwyraźniej w okolicy czaiło się jakieś niebezpieczeństwo.

– Coś się wydarzyło? – zapytał Derek.

– Był tu wcześniej ktoś inny – odparł Burnett.

– Kto? – zdołała wydusić Kylie.

– Nie wiem. Ale to wampir, żaden z nas. Wracajcie do obozu.

– Może powinienem pójść z tobą? – zaproponował Derek.

– I zostawić ją samą? – Burnett jeszcze bardziej zmarszczył brwi.

Derek spojrzał na nią, a potem znów na Burnetta.

– Racja. Dopilnuję, aby bezpiecznie wróciła. Chcesz, żebym potem do ciebie dołączył?

– Nie – odparł Burnett. – Dam sobie radę. Tylko miejcie oko na obóz. Uważajcie i nie rozdzielajcie się.

I zostawić ją samą? Pytanie Burnetta wciąż dźwięczało Kylie w głowie i z każdą chwilą czuła się bardziej zirytowana. Chciała powiedzieć, że potrafi o siebie zadbać. Della dostałaby szału, gdyby ktoś zasugerował, że trzeba ją chronić. A potem przypomniała sobie, jak się bała, nim zaczęła biec i odnalazła Dereka. Najwyraźniej nie była taka jak Della. Czy to znaczyło, że nie była wampirem? A może po prostu była wampirem, któremu zabrakło czegokolwiek na kształt odwagi? Czy w ogóle istniały wampiry tchórze?

Burnett mówił dalej.

– Nie pozwólcie też oddalać się Holiday. Jeśli nie będzie innego wyjścia, to ją zwiążcie, jasne?

– Tak. – Derek złapał Kylie za łokieć i ruszył przed siebie. Ani drgnęła.

– Czułam to wcześniej – wyjąkała. – Przemknęło kilka razy obok mnie. Zupełnie jakby się ze mną drażniło albo sprawdzało.

Przypomniała sobie, jak przelatywało obok, dając jej znać o swoim istnieniu, ale nie pokazując się.

– To dziwne. Wampiry zwykle się nie drażnią ani nie sprawdzają – odparł Burnett. – Jeśli widzą ofiarę, to atakują tak, by zabić. A teraz wracajcie do obozu.

Przeszły ją ciarki. Derek musiał wyczuć jej strach, bo wyciągnął do niej rękę i uścisnął jej dłoń uspokajająco. Jej strach natychmiast zelżał.

– Wracajmy. – Znów wziął ją za łokieć. Jego głos sprawił, że mózg połączył się wreszcie z kończynami i ruszyła.

Szli szybko i w milczeniu. W ciemnościach słychać było czasem pohukiwania sowy i cykanie świerszczy. Nie przeszkadzało jej to. Te dźwięki były dobre, oznaczały, że w okolicy nie ma obcych.

– Czemu mi nie powiedziałaś, że napadł na ciebie wampir? – zapytał Derek, a w jego głosie słychać było frustrację.

– Ja… na początku myślałam, że to Della, a potem… – A potem pomyślała, że to Chan, ale nie mogła powiedzieć Derekowi o Chanie. Obiecała to Delli. – A potem usłyszałam twój głos. I zaczęłam biec i już nie byłam taka przerażona.

Spojrzała na jego ponurą minę.

– Mówiłam ci o wilku.

– Myślę, że wampir to poważniejsza sprawa.

– Tak, i bym ci powiedziała, ale… zacząłeś mnie całować.

– Więc to moja wina? – powiedział ostrzejszym tonem.

– Niejako – odparła. Nie podobało jej się, że był na nią zły, chociaż ledwie kilka minut wcześniej się całowali. Przyspieszyła kroku.

Przez następne pięć minut szli w ponurej ciszy. Z każdym krokiem Kylie coraz bardziej sobie uświadamiała, jak głupia była ich kłótnia.

– Pewnie należało ci powiedzieć od razu, nie pomyślałam – zaczęła mówić, bojąc się, że Derek nie przyjmie jej zawieszenia broni.

Odetchnął głęboko.

– Przepraszam. Nie powinienem się tak złościć. – Wyciągnął do niej rękę. – Po prostu przeraża mnie myśl, że… że mogłoby ci się coś stać.

Brzmiał poważniej. Jego głos stał się niższy, a potrzeba ochrony nadała mu nowe brzmienie. I chociaż Kylie wciąż czuła się trochę wyprowadzona z równowagi jego założeniem, że nie potrafi sobie sama poradzić, podobała jej się ta nowa postawa. Czuła się bezpieczniej.

Tak, z Derekiem czuła się bezpiecznie, ale mimo to rozglądała się wśród drzew, modląc się, by wiatr dalej szumiał i by nie zapadła cisza.

Rozdział 3

Co się stało? – zapytała ją Miranda dwadzieścia minut później.

Gdy tylko Derek powiedział Holiday o obcym wampirze, ta nakazała wszystkim zbiórkę w stołówce. W głębi Kylie wciąż się trzęsła. Nie była tylko pewna, czy ze strachu, czy z powodu lodowatego nastroju Delli. Niezadowolenie Delli było odczuwalne z drugiej strony sali.

– No już, mów – powiedziała Miranda. – A potem ja mam ci coś do powiedzenia.

Kylie znów spojrzała na Dellę.

– Bardzo jest na mnie zła?

Miranda spojrzała w stronę przyjaciółki.

– W skali od jednego do dziesięciu, gdzie dziesięć to wkurzony na maksa wampir, to będzie jakieś piętnaście… i rośnie.

– Cudownie – jęknęła Kylie.

Miranda wzruszyła ramionami.

– Przejdzie jej. Wiesz, jaka ona jest. A teraz mów, co się stało.

Kylie potrząsnęła głową.

– Uciekłam i…

– Ale dlaczego uciekłaś? Czemu… napiłaś się krwi, jakby to było zimne piwo w gorący piątkowy wieczór?

Kylie spuściła wzrok. Nie chciała o tym teraz rozmawiać.

– Nie wiem.

– Smakowało ci, prawda? – W głosie Mirandy słychać było urazę.

Kylie zdobyła się tylko na skinienie głową.

– No dobra, a potem co się stało? – Miranda wciąż się krzywiła.

Kylie z trudem przełknęła ślinę.

– No już, mów – warknęła Miranda.

– Biegłam i wtedy kogoś wyczułam… jakiegoś wampira. A potem usłyszałam Dereka. Myślę, że wystraszył tego kogoś. Ruszyłam biegiem i znalazłam Dereka i potem żeśmy…

– Co? – Miranda nie spuszczała z niej wzroku.

„Zaczęliśmy się całować”.

– Nic. Pojawił się Burnett.

Uderzył ich podmuch powietrza i nagle przed nimi pojawiła się Della.

– I powiedziałaś mu na pewno, że podejrzewasz, że to Chan! – Najwyraźniej Della cały czas nasłuchiwała.

Kylie spojrzała na Dellę.

– Nie, nie powiedziałam.

– Kim jest Chan? – zapytała Miranda.

– Nikim – warknęła Della. – Pilnuj swojego nosa.

Najwyraźniej Della nie chciała, aby ktokolwiek wiedział, że jej wampirzy kuzyn ladaco złamał jedną z podstawowych zasad obozu w Wodospadach Cienia – żadnych odwiedzin bez zgody komendanta. A dotyczyło to zwłaszcza tych, którzy przeciwstawiali się próbom zarządzania stworzeniami nadnaturalnymi przez JBF.

Niezadowolona Miranda posłała Delli ponure spojrzenie.

– Czy to był Chan? – zapytała Kylie, nie zwracając uwagi na to, że słyszy ich Miranda.

Rozumiała, czemu Della tak chroniła Chana. To on jej pomógł, gdy przechodziła bolesną przemianę, ale skoro już raz złamał zasady, to mógł to zrobić ponownie.

– Powiedziałam, że tu nie wróci – warknęła Della.

– A skąd ta pewność? – Nagle Kylie przypomniała sobie, jak bała się wtedy w lesie, gdy natknęły się na cwaniackiego kuzyna Delli. Skrzyżowała ręce na piersi i przyjęła pozycję obronną. To, że Della uważała, iż Chan nie jest żadnym zagrożeniem, jeszcze nic nie znaczyło. Równie dobrze mógł należeć do gangu Krwawych Braci.

– Bo w odróżnieniu od innych, jemu ufam. Myślałam, że ty i Miranda jesteście moimi przyjaciółkami. Prosiłam tylko, żebyście uszanowały fakt, że ten wieczór jest dla mnie ważny. Że…

Frustracja Kylie sięgnęła szczytu.

– Cholera, Della. Dlaczego zawsze wszystko ma się kręcić wokół ciebie? – Nim jeszcze przebrzmiały te słowa, ujrzała wyraz oczu Delli. Taki sam, jaki pojawiał się, gdy przyjeżdżali z wizytą jej rodzice. Wyraz, który mówił, że Della czuje się wyrzutkiem. Kylie się opanowała. – Nie chciałam okazać braku szacunku. Po prostu się przeraziłam, jasne?

– Dlaczego? – W głosie Delil słuchać było gniew, ale w oczach widać było ból.

– Co dlaczego? – zapytała Kylie, chociaż w głębi duszy wiedziała, o co pyta ją Della. Potrzebowała po prostu chwili, by ubrać w słowa to, co chciała powiedzieć, tak, by nie brzmiało tak fatalnie.

Della przysunęła się do niej odrobinę.

– Przeraziłaś się, bo nie chcesz być wampirem, tak? Uważasz, że jestem potworem, prawda? Jesteś śmiertelnie przerażona, że możesz się stać taka jak ja. To dlatego uciekłaś, prawda?

Kylie otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale nie była w stanie wydobyć głosu. Pewnie dlatego, że nie mogła Delli skłamać. Wampirzyca od razu by się zorientowała. Della odwróciła się na pięcie. Kylie wyciągnęła rękę, by ją zatrzymać, ale Delli już nie było.

– Gdzie ona poszła? – Kylie rozejrzała się uważnie po stołówce, ale nigdzie nie mogła jej dostrzec.

W sali było mnóstwo przejętych, kręcących się wciąż obozowiczów.

– Poczekaj, aż ochłonie – powiedziała Miranda.

– Nie mogę. – Kylie wiedziała, jak bardzo zraniła Dellę.

W końcu zauważyła jej czarne jak noc włosy za grupą zmiennokształtnych. Ruszyła w jej stronę, a Miranda poszła za nią.

– Nie możesz jej po prostu dać trochę czasu?

– Odejdź – warknęła Della, nim Kylie zdążyła się zatrzymać.

– Nie – odparła stanowczo Kylie.

Oczy Delli lśniły złociście z wściekłości. Uniosła górną wargę na tyle, by odsłonić potężne kły. Kiedyś taka postawa przeraziłaby Kylie na śmierć, ale te czasy już minęły. Nie bała się Delli.

– Nie uważam, że jesteś potworem – odezwała się. – Ale to nie zmienia faktu, że się przestraszyłam.

– Kłamiesz – warknęła Della.

– Nie kłamię. Jak chcesz, to możesz mi sprawdzić puls – powiedziała Kylie. – Posłuchaj mojego serca.

Della odwróciła się, ale tym razem Kylie zdążyła złapać ją za rękę.

– Nawet nie próbuj ode mnie odchodzić – zawołała.

– Puszczaj – wymamrotała Della.

Kylie ani drgnęła, a wtedy wampirzyca odwróciła się do niej, szczerząc kły. Oczy jej lśniły.

Kylie usłyszała w tłumie szmer. Najwyraźniej ich dyskusja zwróciła uwagę innych. Della także to usłyszała, bo rozejrzała się wokół i syknęła. Stojący bliżej ludzie uciekli jak przerażone myszy. Kylie wciąż się nie bała.

– Em… my też powinnyśmy odejść. – Miranda dała Kylie kuksańca. – Ona jest naprawdę wściekła.

Kylie nie patrzyła na Mirandę. Wciąż wpatrywała się w Dellę, okazując jej, że się nie boi.

– Nie odejdę, dopóki ona mnie nie wysłucha.

– Nie muszę cię słuchać. Wiem, co myślisz. – Wściekłe spojrzenie Delli przepełniał ból.

– To niesprawiedliwe. – Kylie również zmierzyła wampirzycę wzrokiem.

– Niesprawiedliwe jest to, że myślałam, iż jesteś moją przyjaciółką. – W złocistych oczach coraz wyraźniej widać było ból.

– Jestem twoją przyjaciółką. Dałam ci moją krew – powiedziała Kylie.

– Ja też – dodała nerwowo Miranda.

Mina Delli się nie zmieniła, a Kylie mówiła dalej.

– I pamiętam, jak opowiadałaś, jak bardzo się bałaś, gdy odkryłaś, że się przemieniasz. Mówiłaś, że byłaś przerażona tym, co się działo. Że nie chciałaś się przemieniać.

Della znów się odwróciła, by odejść, ale Kylie wciąż mówiła i nie puszczała jej ręki.

– Czy tylko ty masz prawo do strachu?

Kylie poczuła, jak coś dusi ją w piersiach, a oczy wypełniają się łzami.

– Czy jesteś tak wyjątkowa, że nikt inny nie ma prawa tego czuć? – Kylie bała się, że w tym momencie Della ucieknie, a może nawet wyrwie jej przy okazji ramię ze stawu.

Jednak tego nie zrobiła, ale też nie odwróciła się do niej. Stała tak tylko przez kilka długich sekund. Jedna. Dwie. Trzy. Kylie liczyła i czekała, mając nadzieję, że…

– No dobrze – rzuciła poirytowana Della i w końcu się odwróciła.

Jej oczy nie pałały już złotem. Opuściła wzrok, a potem spojrzała na przyjaciółkę.

– Masz rację. – Odwróciła się na chwilę. – Przepraszam.

– Cholera – powiedziała trochę za głośno Miranda. – Nie wiedziałam, że wampiry w ogóle przepraszają.

Della posłała Mirandzie lodowate spojrzenie.

– Ciebie nie przepraszałam. Więc lepiej wsiadaj na miotłę i leć do Timbuktu, o ile twoje pokręcone, dyslektyczne wyczucie kierunku cię tam doprowadzi. I nie wracaj.

Miranda zrobiła krok w stronę Delli.

– Jesteś taka okropna…

Della znów odsłoniła kły i warknęła:

– Słyszałam, jak powiedziałaś Helen, że krew jest obrzydliwa. Obiecałaś, że uszanujesz…

– Czy bycie szczerym oznacza brak poszanowania? – zapytała Miranda.

Kylie stanęła między nimi.

– Możecie się pojedynkować na słowa, przezywać, a nawet pozabijać później, ale teraz… – Spojrzała na Mirandę. – Potrzebuję chwili sam na sam z Dellą. Proszę.

Miranda uniosła odrobinę podbródek. Nie podobało jej się to, ale odeszła. Taka właśnie była. Wkurzała się w mgnieniu oka, prawie tak szybko jak Della, ale równie szybko się uspokajała. Za to Della… o, ta dziewczyna potrafiła chować urazę. I chociaż udawała, że nic nie może jej zranić, to Kylie wiedziała, że w głębi serca jest jeszcze bardziej niepewna niż Miranda.

Kiedy w końcu zostały same, popatrzyły na siebie. Kylie odezwała się pierwsza.

– Też przepraszam. Nie chciałam okazać braku szacunku twojej kulturze. Po prostu wpadłam w panikę.

Della skinęła głową.

– Rozumiem. Na początku nie rozumiałam, ale teraz już tak.

Westchnęła, a na jej twarzy pojawił się słaby uśmiech.

– Była cudowna, prawda? Krew, smakowała ci?

Kylie nie była z tego dumna, ale przyznała jej rację.

– Była świetna.

Della dotknęła jej ręki.

– Ale wciąż jesteś ciepła.

Kylie skinęła głową.

– Gdybym była wampirem, to chyba już zrobiłabym się zimna?

– Nie wiem – odpowiedziała szczerze Della. – Może jeszcze nie zaczęłaś się przemieniać. Ale przemienisz się.

Kylie przypomniała sobie, jak Della mówiła, że podczas przemiany człowiek czuje się tak, jakby w żyłach płynęła mu gotująca się woda.

– Będę przy tobie – powiedziała Della, jakby czytała przyjaciółce w myślach. – Pomogę ci przez to przejść. Jeśli coś takiego się stanie. Nie będziesz sama. Pamiętam chyba większość tego, co robił dla mnie Chan.

– Wiem, że będziesz. – Kylie próbowała się uśmiechnąć. I wtedy ujrzała Mirandę, patrzącą na nie z daleka, niczym zagubiony szczeniaczek. Zrobiło jej się głupio, że poprosiła ją, aby zostawiła je same. – I Miranda też. Będzie przy mnie. I przy tobie. I naprawdę, ale to naprawdę chciałabym, abyście przestały się tak strasznie kłócić.

Della wzruszyła ramionami.

– Ona tak łatwo wyprowadza mnie z równowagi…

– A ty ją – zauważyła Kylie.

– Tak, ale ona nie jest jak ty. Ty zdajesz się doskonale wiedzieć, co czuję, zawsze umiesz powiedzieć to, co trzeba. – Della w zamyśleniu zmarszczyła brwi. – Zupełnie jakbyś była empatą, no wiesz, jak Derek, Holiday i ty, umiecie odczytywać emocje?

– Nie – powiedziała Kylie, ale w głębi duszy zaczęła się zastanawiać.

Zawsze umiała rozpoznawać emocje innych. Jak w przypadku jej mamy. Zawsze czuła, że jest coś, co powstrzymuje jej matkę od pełnego zadzierzgnięcia więzi.

– Wszystko w porządku? – za plecami rozległ się znajomy żeński głos.

Kylie i Della odwróciły się do Holiday.

– Tak – powiedziały chórem.

Holiday lekko ścisnęła ramię Kylie.

– Musimy pogadać o tym, co się dziś wydarzyło, jak tylko wszystko się uspokoi.

Kylie skinęła głową i chociaż dotyk Holiday był budujący, to nie mogła powstrzymać myśli, że Holiday dotknęła ją po to, by sprawdzić jej temperaturę, ustalić, czy nie przemieniła się w wampira.

– Jeszcze dziś, dobrze? – zapytała Holiday.

– Jasne. – Kylie chciała porozmawiać z Holiday, ale podejrzewała, że komendantka obozu powie jej to co zawsze. Nie mam odpowiedzi. Myślę, że sama musisz to ustalić. Tylko jak Kylie miała to ustalić? Plan, by wydobyć informacje od Daniela, poszedł się paść. I co teraz?

Dźwięk telefonu Holiday przywrócił Kylie do rzeczywistości.

Holiday natychmiast odebrała komórkę.

– Burnett? – Zrobiła ponurą minę. – Nie. To pomyłka.

Kylie usłyszała w jej głosie rozczarowanie. Komendantka obozu wyraźnie niepokoiła się o Burnetta. I część tego niepokoju udzieliła się Kylie. To ona uciekła z uroczystości wampirów – jeśli coś stanie się Burnettowi, będzie to jej wina. Rozejrzała się po wnętrzu jadalni, próbując opanować poczucie winy.

A potem przypomniała sobie, ze Burnett był chyba ostatnią osobą na świecie, która nie potrafiłaby o siebie zadbać. Miał ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu, składał się z samych mięśni, a do tego dysponował jednymi z najpotężniejszych wampirzych mocy. A przynajmniej tak mówiła Della. Od kiedy Burnett został tymczasowym komendantem, Della została niejako jego fanką.

– Na pewno nic mu nie jest – odezwała się Kylie, siadając na krześle.

– Z nim nikt nie ma szans – zawołała Della.

Tyle że żaden z tych komentarzy nic nie dał. Holiday wciąż miała zaniepokojoną minę. I to nie był zwykły niepokój. Kylie wyczuła, że oboje byli sobą zainteresowani, gdy po raz pierwszy zobaczyła ich razem. To, że Holiday nie chciała się z nikim wiązać, nie oznaczało, że jej na nim nie zależało.

Holiday wybrała numer, a po chwili zatrzasnęła klapkę.

– Czemu wyłączył telefon? – Zmrużyła oczy. – Przecież musiał wiedzieć, że będę chciała z nim porozmawiać.

– Na to mogę odpowiedzieć – odezwała się Della. – Widzisz, kiedy jesteś w lesie i kogoś szukasz, chcesz go znaleźć, zanim ten ktoś znajdzie ciebie, to dzwoniący telefon jest ostatnią rzeczą, jaka mogłaby ci pomóc.

Słowa Delli sprawiły tylko, że Holiday się skrzywiła.

– Mógł zadzwonić, zanim zniknął. Jest po prostu… trudny. Naprawdę nie mogę się doczekać, kiedy zatrudnią kogoś innego. Z tym facetem po prostu nie da się pracować.

Della uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Nie możesz z nim pracować, mówisz, że go nie lubisz, a tak się o niego martwisz.

– Nie martwię się… to znaczy… martwię, ale… nie tak…

– Jakby ci na nim zależało – dokończyła za nią Della, a potem mówiła dalej. – Jakby cię pociągał? A może jednak cię pociąga? Wiesz, można by założyć…

– Pociągam cię? – rozległ się niski głos Burnetta, a on sam stanął za Holiday.

Holiday zarumieniła się, ale Kylie nie była pewna, czy ze złości, czy z zażenowania. Burnett spojrzał jej w oczy i skinął głową. Kylie przypomniało się, co robiła ostatnim razem, gdy Burnett ją zaskoczył, i także się zarumieniła.

– A więc żyjesz – warknęła Holiday.

Chociaż w jej głosie dźwięczał gniew, mina mówiła coś zupełnie innego, wyrażała szczerą ulgę.

Widząc to, Kylie zapomniała o własnym wstydzie. Nie było już wątpliwości. Holiday zależało na Burnetcie. I to pewnie bardziej, niż chciała przyznać.

– Nie odpowiedziałaś – stwierdził. – Pociągam cię czy nie?

Holiday wyprężyła się i zaczęła mówić.

– Della założyła, że możesz mnie pociągać. A wiesz, co mówią o założeniach?

– Że często się sprawdzają? – odparła Della i dała Kylie kuksańca.

Holiday posłała jej ostrzegawcze spojrzenie, a potem ruszyła przed siebie. Zrobiła trzy kroki, po czym odwróciła się gwałtownie.

– Idziesz? – prychnęła.

– Nie prosiłaś mnie o to – odparł Burnett.

– No cóż, założyłam, że domyślisz się, iż musimy omówić to, co się wydarzyło.

Uniósł jedną ciemną brew.

– A dopiero co mówiłaś coś o założeniach…

Della uśmiechnęła się szeroko, najwyraźniej Holiday i Burnett doskonale ją bawili, ale myśli Kylie poszły w inną stronę. Odchrząknęła.

– Czy nie zgodziliście się mówić nam o wszystkim otwarcie? Więc czemu wychodzicie? Czemu nie możemy wszyscy tego usłyszeć?

Holiday zmarszczyła brwi.

– Ona ma rację – Burnett uniósł dłonie. – Tak powiedziałaś na spotkaniu. I to chyba na tym samym, na którym nazwałaś mnie idiotą.

Oczy Holiday zalśniły ze złości. Wyglądało na to, że ten facet nie wiedział, kiedy trzymać gębę na kłódkę.

– Dobrze – wysyczała Holiday przez zaciśnięte zęby.

Patrzyli na siebie bez mrugnięcia. A kiedy cisza się przedłużała, Holiday westchnęła głęboko.

– To może ty zabierzesz głos?

– Myślę, że dam sobie radę – odpowiedział Burnett, ale z jego miny można było wywnioskować, że nie lubił przemawiać do większych grup. Kylie miała wrażenie, że Holiday doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

Holiday odeszła. Burnett popatrzył za nią.

– Nie wiem, co jest gorsze. Mówienie do wszystkich czy rozmawianie z nią sam na sam. – Spojrzał na Kylie i skrzywił się, zupełnie jakby nie chciał tego powiedzieć głośno. A nim ruszył na przód sali, spojrzał na Dellę. Kylie mogłaby przysiąc, że rzucił do niej bezgłośne „dziękuję”.

Kiedy odszedł, Kylie przyjrzała się Delli.

– Od kiedy wiedziałaś, że Burnett jest w sali?

– Mniej więcej od chwili, gdy podeszła tu Holiday. – Della uśmiechnęła się szeroko. – No wiesz, my wampiry musimy trzymać się razem.

Dała Kylie kuksańca, jakby mówiła, że jest jedną z nich. Kylie nie była o tym przekonana. A z drugiej strony…

Drzwi do stołówki otworzyły się i wszedł Derek. Natychmiast na nią spojrzał. Jego słodki uśmiech przypomniał jej o ich pocałunkach. Ciepło tego wspomnienia wypełniło jej wnętrze i w tej samej chwili jej skórę ogarnął nienaturalny ziąb. Dostała gęsiej skórki i znów usłyszała: Musisz to powstrzymać. Musisz. Albo to stanie się komuś, kogo kochasz. Niedługo. Niedługo. To się stanie niedługo.

– Kto? Jak niedługo? – wyszeptała Kylie.

Duch pojawił się ledwie pół metra od twarzy Kylie. Zjawa wciąż była w zakrwawionej sukni, tyle że tym razem krew spływała na podłogę. Zaparło jej dech i chociaż była to ostatnia rzecz, o jakiej chciała teraz myśleć, to jej mózg przejął dowodzenie i skupił się na słodkim, pociągającym smaku krwi.

– Co niedługo? – zapytała Della.

Kylie uniosła wzrok znad coraz większej kałuży krwi i spojrzała w lekko skośne oczy Delli, wskazujące na jej azjatyckie korzenie. A potem te oczy rozszerzyły się z przerażenia. Della zadrżała i cofnęła się o krok.

– Znów masz towarzystwo, prawda? – I odbiegła.

W tym samym momencie kilkoro innych obozowiczów zaczęło się cofać, jakby też wyczuli, co się dzieje. Kylie poczuła się jak wyrzutek. Gardło jej się ścisnęło, a oczy zapiekły.

Starała się powstrzymać łzy. A kiedy znów spojrzała na ducha, ten zniknął, a powietrze stało się ciepłe. Ogarnęła ją frustracja spowodowana tymi wszystkimi pytaniami bez odpowiedzi. Całe jej cholerne życie było jednym wielkim pytaniem.

– Proszę o uwagę. – Rozległ się głęboki, stanowczy głos Burnetta. – Wiem, że wszyscy jesteście ciekawi tego, co wydarzyło się dziś wieczorem. A ponieważ Kylie przypomniała Holiday i mnie, że obiecaliśmy dzielić się z wami informacjami, postanowiłem wszystko wyjaśnić.

Rozdział 4

Słuchając Burnetta, Kylie trochę się rozluźniła. Wszyscy skupili się na nim.

– Dziś wieczór mieliśmy w obozie nieproszonego gościa – wyjaśnił Burnett. – Wampira.

– Czy był z gangu? Tego, który zaatakował was w rezerwacie? – zapytała Helen i rzuciła okiem na Kylie, która podeszła bliżej, by nie uronić nic z wypowiedzi Burnetta.

– Nie jestem pewien. – Rozejrzał się po sali, jakby kogoś szukał. A kiedy dostrzegł Holiday, rozpogodził się lekko.

– Ale – mówił dalej – nie sądzę, aby zjawił się tu na polowanie. Gdyby chciał zabić, to natkną się na łatwą zdobycz, ale nie wykorzystał okazji.

Tym razem spojrzał na Kylie, dając jej jasno do zrozumienia, że jest „łatwą zdobyczą”.

„Łatwa zdobycz”. Może i zdobycz, ale czy taka łatwa? To zdenerwowało Kylie bardziej, niż chciałaby przyznać. No dobrze, może i nie była superbohaterką, ale podjęła walkę z Krwawymi Braćmi. Owszem, Daniel jej trochę pomógł, ale mimo wszystko, walczyła tak jak pozostali. I co, zero uznania?

Burnett odchrząknął.

– Bardzo możliwe, że to był po prostu ktoś zainteresowany obozem.

Kylie przypomniała sobie, jak wielkie czuła zagrożenie podczas tych kilku chwil, kiedy czuła obecność wampira. To nie była czysta ciekawość. Czuła groźbę. Gdyby nie Derek, to nie wiadomo, co by się stało, ale raczej nic dobrego.

– A może był to ktoś z gangu, kto chciał nam dać do zrozumienia, że nie uciekli z podwiniętym ogonem. Mógł to być także czyjś przyjaciel lub krewny, który nie chciał złożyć oficjalnej wizyty. Jeśli ktokolwiek z was ma jakiegoś znajomego wampira, który mógłby próbować czegoś takiego, to poinformujcie tę osobę wyraźnie, że wchodzenie na teren obozu bez naszej zgody uznawane jest za poważne wykroczenie. Jeśli ją znajdę, to potraktuję jak wroga. I to się tyczy wszystkich ras, nawet ludzi.

Kylie miała nadzieję, że Della tego słucha. Jej samej nie zależało specjalnie na Chanie, ale wiedziała, że dla Delli jest ważny i dlatego nie chciała, aby przytrafiło mu się coś złego.

Spojrzenie Burnetta zrobiło się zimne, gdy wygłaszał te ostrzeżenia.

– Nie sądzę, aby to była poważna groźba, ale uważam, że powinniśmy pozostać czujni. Gang Krwawych Braci już raz zachował się na tyle głupio, by czegoś próbować. Mogą być dość głupi, by próbować ponownie.

– Nie rozumiem, czemu są przeciwko nam – odezwał się jeden z kumpli Mirandy od czarownic.

– Ja odpowiem na to pytanie – powiedziała Holiday i podeszła do Burnetta. – Pewnie zauważyliście, że jest z nami więcej wampirów niż istot jakiegokolwiek innego rodzaju. Powód jest prosty. Wirus może ominąć tyle pokoleń, że rodzice nowo przemienionego wampira mogą nawet nie zdawać sobie sprawy z tego, że istoty nadnaturalne istnieją. A to sprawia, że mieszkanie w domu dla świeżo przemienionych wampirów może być bardzo trudne, więc wiele z nich przyłączało się do gangów. Od kiedy otwarto obóz, uratowaliśmy ponad czterysta nowo przemienionych wampirów przed zejściem na złą drogę. Oczywiście, gwałtownie ograniczyliśmy napływ nowych członków do gangów. Gangi uważają, że obóz w Wodospadach Cienia stanowi zagrożenie dla ich rozwoju. – Zamilkła. – Czy są pytania?

Kiedy nikt się nie odezwał, Holiday dodała.

– Jako że jest już prawie druga nad ranem, to proponuję, aby wszyscy udali się do swoich domków i trochę odpoczęli. Ale pamiętajcie, o czym mówił Burnett. Bądźcie czujni.

Kiedy tłum zaczął się rozchodzić, Kylie skierowała się do Mirandy, która stała w kącie sali i grała w coś na komórce. Gdy ujrzała Kylie, przechyliła na bok głowę i uśmiechnęła się brzydko, co dziewczynie nasunęło na myśl słodkiego, ale wkurzonego szczeniaczka.

– Och, więc kiedy już wszyscy cię opuścili, postanowiłaś się do mnie przyłączyć – stwierdziła Miranda.

Kylie zmarszczyła brwi.

– Zraniłam uczucia Delli i musiałam ją przeprosić – powiedziała. „I nie mogłabym tego zrobić, gdybyście dalej skakały sobie do oczu”, dodała w duchu.

– Ale nie obchodzi cię, czy zraniłaś moje uczucia – odparła Miranda. – Dobrze wiedzieć, gdzie jest moje miejsce.

– Chyba w to nie wierzysz? – odrzekła Kylie.

– Nie? – Miranda potrząsnęła głową, a jej kolorowe, różowo-czarnozielone włosy aż podskoczyły. – Czyli teraz tak to będzie wyglądało? Jesteście wampirami i nie chcecie się już ze mną kolegować?

– Nie. Wcale nie. I… nie wiemy, czy jestem wampirem.

– Krew ci smakowała.

– To jeszcze nie robi ze mnie wampira. – Kylie znów zaczęła ogarniać irytacja, ale gdy spojrzała w oczy Mirandy i ujrzała, jak niepewnie czuje się jej przyjaciółka, zapominała o własnych lękach. – I, dla twojej informacji, przepraszam, że zraniłam twoje uczucia. Nie chciałam.

– I, dla twojej informacji, ja też nie chciałam – dodała, podchodząc do nich, Della.

– Rany. – Miranda spojrzała na Dellę. – To prawie przeprosiny. I to dla dyslektycznej czarownicy.

– Nie przeciągaj struny – odezwała się Della.

– Dobra. – Oczy Mirandy zalśniły wesoło. – Zawrzyjmy pakt, że bez względu na to, czym okaże się Kylie, bez względu na to, co się stanie, będziemy się trzymać razem.

Della prychnęła.

– Skąd ty się urwałaś? Już zawarłyśmy taki pakt.

Ruszyły w stronę drzwi, ale zatrzymały się, gdy Holiday zawołała Kylie.

– Możemy chwilę porozmawiać? – zapytała komendantka obozu.

Della i Miranda powiedziały, że poczekają na zewnątrz. Kylie podeszła do Holiday.

– Wiem, że chcesz porozmawiać o tym, co się dziś wydarzyło, ale chciałabym najpierw mieć za sobą rozmowę z Burnettem. Mogę potem wstąpić do waszego domku i porozmawiać z tobą u ciebie w pokoju?

Kylie przypomniała sobie, że Holiday wysłała już wszystkich do łóżek.

– Jeśli chcesz, możemy porozmawiać rano.

– Nie. – Holiday zmarszczyła brew. – Nie chcesz porozmawiać o tym jeszcze dziś?

Uznała, że nie będzie się siliła na grzeczność.

– Tak, chciałabym.

Holiday przytuliła ją lekko.

– Będzie dobrze.

Kylie uświadomiła sobie, że nie jest już tak przerażona wizją tego, że może być wampirem, ale wciąż czuła się rozdarta.

– Wiem. – Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że jej głos brzmiał pewniej, niż się czuła.

Kiedy wyszła na zewnątrz, nikogo już nie było poza Mirandą i Dellą, które siedziały na ganku biura na dużych białych fotelach na biegunach.

– Czego chciała? – zapytała Miranda.

– Powiedzieć mi, że za kilka minut zajrzy do naszego domku porozmawiać.

– O czym? – zapytała Della.

– O różnych rzeczach. – Nie chciała znów zaczynać dyskusji z Dellą o wampirach.

Miranda zeskoczyła z fotela.

– Gotowe?

Ruszyły w stronę domku. Ciemności rozpraszało światło księżyca i gwiazd. Noc rozbrzmiewała typowymi dla niej dźwiękami, za co Kylie była naprawdę wdzięczna. To ich brak ją niepokoił.

– Zostałam dziś w nocy pocałowana – wyrzuciła z siebie Miranda.

– Jej – zawołała Kylie. – Perry wreszcie wziął się w garść?

– Najwyższa pora, by pokazał jaja – roześmiała się Della.

– To nie był Perry. – Miranda kopnęła coś na dróżce.

– Nie Perry? – Kylie złapała Mirandę za łokieć. – To kto?

– Właśnie, kto? – Della spojrzała ostro na Mirandę. – Jeśli powiesz, że Steve, to skopię twój wiedźmi zad. Wiesz, że mnie interesuje.

– To nie był twój zmiennokształtny Steve – prychnęła Miranda. – To był Kevin.

Kylie szczęka opadła.

– Nie, Kevin? Współlokator Perry’ego i jego dobry kumpel? Powiedz, że to nie ten Kevin.

– Dobrze, nic nie będę mówić. – Miranda ukryła twarz w dłoniach. – I co ja mam zrobić?

Spojrzała na nie przez palce.

– Nie jest dobrze – stwierdziła Kylie.

Miranda wciąż wpatrywała się w nie przez palce.

– Nie chciałam, żeby to się stało. – Opuściła ręce. – W… wracałam do domku, bo pomyślałam, że może tam jesteś, i wpadłam na Kevina. Martwiłam się o ciebie. Zaczęliśmy iść razem i rozmawiać i wtedy… wtedy on mnie pocałował i…

– I co? – zapytała Della.

– Nie powstrzymałam go.

– Ale czy było fajnie? – zapytała Della.

– No… trochę. Nie wiem. Czemu mam takie wyrzuty sumienia?

Kylie spojrzała na Mirandę.

– Bo sprawiałaś wrażenie, jakbyś lubiła Perry’ego.

– Ale Perry nie sprawia wrażenia, jakby lubił mnie. No owszem, czasem siada ze mną podczas posiłków, ale gdyby mnie naprawdę lubił, to już by mnie chyba pocałował czy coś?

– Myślę, że jest po prostu onieśmielony – stwierdziła Kylie.

– A ja myślę, że nie ma jaj – dodała Della.

– Przestań! – Miranda poczerwieniała.

– Co? – zapytała Della.

– Przestań mówić o jego genitaliach. To takie ordynarne i mi się nie podoba.

Della uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– U la la, ktoś lubi Perry’go tak bardzo, że aż nie pozwala obrażać jego klejnotów.

– No i co z tego, że go lubię? Jakie to ma dla ciebie znaczenie? – Miranda wzięła się pod boki.

– Żadne – odparła znudzonym tonem Della. – Ale może mieć znaczenie dla Kevina, skoro się z nim obśliniałaś dziś w nocy.

– Przestańcie – zawołała Kylie. – Rany, nie możecie nawet piętnastu minut wytrzymać bez kłótni?

– Ona zaczęła – zawołały jednocześnie Della i Miranda.

Kylie spojrzała na koleżanki.

– Obie zaczęłyście. I obie musicie przestać. Mam tego potąd. – Uniosła dłoń do czoła. – Naprawdę…

– Ciii. – Della położyła palec na ustach Kylie.

– Co? – Wyszeptała Miranda.

– Wiesz, co to znaczy „cii”? – Zapytała Della.

Kylie odsunęła palec Delli od ust i zaczęła nasłuchiwać. Zapadła cisza. Nie była to kompletna cisza, bo z daleka słychać było owady i ptaki, ale wokół nich wszystko znieruchomiało.

Kylie nachyliła się i szepnęła.

– Czy to kolejny wampir?

Rozdział 5

Della uniosła głowę.

– Nie wampir. To wilk. Idzie za nami od kilku minut. Wyczułam go jakiś czas temu. Sądziłam, że tylko przechodzi obok, ale jednak nie. – Wskazała w stronę lasu.

– Co wilk robi tak blisko obozu? – zapytała Miranda.

I wtedy Kylie przypomniała sobie napotkanego wieczorem wilka. Derek się tym nie przejął, więc Kylie też nie.

– Chcecie zobaczyć, jak skopię mu zad? – Oczy Delli zalśniły, jakby ten pomysł wyjątkowo przypadł jej do gustu.

Kylie pomyślała o uległej postawie wilka. Nie był groźny.

– Nie, nie chcę patrzeć, jak skopujesz mu zad. – Złapała Dellę za łokieć.

– Czemu nie? – zapytała Della. – To nie wilkołak. To zwykłe zwierzę.

– Tak, zwykłe żywe zwierzę. Nie robi nam krzywdy – powiedziała Kylie. – Więc czemu ty miałabyś mu zrobić krzywdę?

– Idzie za nami, to niepokojące – odparła Della.

Miranda nachyliła się do nich.

– Trudno mi to mówić, ale muszę zgodzić się z Dellą. To niepokojące.

Kylie spojrzała w stronę lasu i dostrzegła pomiędzy drzewami wpatrujące się w nią złote oczy. Przeszedł ją dreszcz. Może i było to niepokojące, ale wilk nie robił nikomu nic złego. I wtedy przyszło jej do głowy, że pojawienie się wilka może być jakąś wiadomością albo elementem układanki. A może było tak, jak mówił Derek? To był zwykły mieszaniec wilka i szukał towarzystwa?

– O rany, czy to jego oczy? – Miranda wskazała w jego stronę.

– Tak – warknęła Della. – I wcale mi się nie podobają. Naprawdę mam ochotę skopać mu zad.

Uświadomiwszy sobie, że Della mówi poważnie, Kylie złapała jakiś kamień i rzuciła w stronę wilka.

– Uciekaj – krzyknęła.

Krzaki zaszeleściły, gdy zwierzę rzuciło się do ucieczki. Spojrzała na koleżanki.

– No i po kłopocie. Nie ma go. Zadowolone?

Znów zaczęły cykać owady.

– Nie bardzo – odparła Della. – Byłoby zabawniej, gdybym zrobiła to po swojemu. Chętnie bym coś przekąsiła.

– Chyba byś go nie zabiła? – oburzyła się Kylie.

– Tylko troszkę – uśmiechnęła się od ucha do ucha Della.

Kylie przewróciła oczami i naprawdę miała nadzieję, że Della żartuje.

– Poszedł sobie? – Miranda rozejrzała się wokół.

– Tak – odparła Della i ruszyła, ale Kylie obejrzała się jeszcze, rozważając, czemu wilk się tutaj pojawił. I nagle przyszło jej coś do głowy, aż serce zaczęło jej mocniej bić. Czyżby to Lucas próbował jej przesłać wiadomość?

– To, wracając do mojego problemu – odezwała się Miranda, gdy dotarły do domku – co mam zrobić z Kevinem?

– To proste. – Della wskoczyła na ganek. Odwróciła się i spojrzała na Mirandę. – Musisz się zdecydować.

Wyciągnęła prawą dłoń.

– Chcesz Kevina?

Wyciągnęła lewą.

– Czy Perry’ego? To naprawdę nie takie trudne. Kevin? – Uniosła prawą rękę. – Czy Perry? – Uniosła wyżej lewą.

– A jeśli wybiorę Perry’ego, a on nie wybierze mnie? Nigdy nie odważy się zrobić pierwszego kroku? Nie pocałuje mnie? Co, jeśli zostanę najstarszą wiedźmią dziewicą na świecie?

– To będziesz wiedziała, że źle wybrałaś. – Della wzruszyła ramionami.

– Nie jesteś zbyt pomocna. – Miranda spojrzała na Kylie. – A co ty myślisz?

– Myślę… – Kylie przypomniała sobie, jak całowała się tego wieczora z Derekiem i pragnęła, by sytuacja między nimi się zmieniła, ale czuła też, że zawsze coś ją powstrzymuje przed tym krokiem. A potem pomyślała o tym, jak nie mogła wybrać pomiędzy Derekiem a Lucasem.

– Myślę, że nie powinnaś prosić mnie o radę w kwestii związków. Jestem w tym do niczego. – Kylie wbiegła po schodkach i wpadła do domku.

Pół godziny później leżała już w łóżku ze swoim kotkiem, którego podarował jej Lucas. Słyszała, jak za drzwiami Miranda i Della rozmawiają z Holiday. Kiedy komendantka zapukała do jej drzwi, Kylie nasunęła koc na głowę i zamknęła oczy. Czuła, jak jej kotek wspina się na nią i drapie koc. Nie chodziło o to, że nie chciała rozmawiać z Holiday, po prostu obawiała się, że to nic nie da.

Ile już razy słyszała, jak Holiday mówi „nie wiem, Kylie, to coś, co musisz odkryć sama”. Czemu ta rozmowa miałaby wyglądać inaczej? Czy to nie była definicja szaleństwa? Robienie wielokrotnie tej samej rzeczy z założeniem, że da inne rezultaty?

– Kylie? – Holiday zastukała do drzwi.

– Wejdź – zawołała, nie zdejmując koca z głowy.

Usłyszała skrzypienie otwieranych i zamykanych drzwi do jej malutkiego pokoiku, a na koniec kroki Holiday.

– To nie było zbyt entuzjastyczne powitanie – odezwała się komendantka.

– Mam udawać? – Kylie ściągnęła koc z głowy i usiadła. Łapek podszedł bliżej i wtulił się w nią.

Holiday uśmiechnęła się i usiadła na jej łóżku.

– Wiem, że to trudne.

– Nie wiesz nawet połowy. – Kylie podciągnęła kolana pod brodę i obserwowała, jak Łapek podszedł do komendantki i zaczął się ocierać o jej rękę. – Miałam plan, jak to wszystko ustalić. Musiałam tylko namówić Daniela, by pojawił się i został ze mną na tyle długo, aby powiedzieć mi, czym był, a dzięki temu wiedziałabym, czym ja jestem. Dziś wieczór w końcu się pojawił, ale nie potrafił odpowiedzieć na moje pytania. – Dziewczynie ścisnęło się gardło.

Holiday spojrzała na nią zaskoczona.

– Jak to nie potrafił?

– Bo był adoptowany. Nie wiedział, że nie jest człowiekiem, dopóki nie skończył osiemnastu lat. A teraz nie wiem już w ogóle, jak się zabrać za szukanie odpowiedzi.

– Coś wymyślisz – odpowiedziała Holiday, głaszcząc Łapka od głowy do ogona. – Jestem o tym przekonana.

Kylie zapiekły oczy, co oznaczało, że zaraz pojawią się łzy.

– Czy to, że krew mi smakuje, oznacza, że jestem wampirem?

Holiday się zawahała.

– Czekaj. Niech zgadnę. Nie wiesz, prawda? I potem powiesz, że to pewnie coś, co sama muszę ustalić. – Kylie otarła pierwsze łzy.

Holiday westchnęła ciężko i wzięła ją za rękę.

– Masz tylko trochę racji. Rzeczywiście, nie wiem, czy jesteś wampirem. Ale myślę, że samo to, iż smakuje ci krew, nie oznacza od razu, że jesteś wampirem. Wiem, że są ludzie, którzy lubią pić krew, a nie są przez to wampirami. Nawet jeśli część z nich to wariaci, którzy uważają się za wampiry.

– Więc to wszystko może być bez znaczenia? – Kylie zabrała rękę.

– Tak, to może bez znaczenia. – W głosie Holiday słychać było wątpliwości.

– Ale ty w to nie wierzysz.

– Sądzę, że to ma znaczenie. Tylko nie wiem, czy akurat oznacza, że jesteś wampirem.

– A co to w takim razie może znaczyć?

Holiday spojrzała na Kylie ze współczuciem.

– Nie wiem. Ale… wierzę, że jeśli będziesz szukać odpowiedzi, to znajdziesz te, których naprawdę potrzebujesz.

– Naprawdę potrzebuję? – powtórzyła Kylie. – Tak jakbym nie potrzebowała wszystkich?

Holiday uniosła prawą brew.

– Nigdy nie jesteśmy w stanie znaleźć wszystkich. Niektóre rzeczy powinny zostać tajemnicą.

– Może i niektóre tak – odparła Kylie. – Ale nie to. Nie to, czym jestem. Mam wrażenie, że całe moje życie jest w zawieszeniu, bo nie znam odpowiedzi na to pytanie.

– W takim razie szukaj dalej – odrzekła Holiday.

Kylie oparła głowę na kolanach i jęknęła.

– Widzisz? Wiedziałam, że to powiesz. – Łapek podbiegł do niej, jakby chciał sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Holiday położyła dłoń na jej głowie.

– Gdy jedne drzwi się zamykają, musisz poszukać innych.

Kylie spojrzała na nią.

– A jeśli nie ma innych?

– To spróbuj oknem.

– A jeśli nie ma okna?

– To znajdź młot i je wybij. Życie nie ma być proste. Prawdę mówiąc, im coś jest trudniejsze, tym większą satysfakcję daje sukces.

– A jeśli mi się nie uda? – zapytała Kylie. – A co jeśli ktoś zostanie zakłuty nożem, bo ja nie będę dość mądra, by znaleźć odpowiedzi? Robiłam to, co mówiłaś, zadawałam konkretne pytania, a duch tylko powtarza w kółko ostrzeżenie. Mówi wciąż, że to się przydarzy komuś innemu, jeśli tego nie powstrzymam. Nie mówi mi, kto, kiedy ani gdzie. Jak, u licha, mam znaleźć odpowiedzi na te pytania?

– Skąd wiesz, że zostanie zakłuty? – zapytała Holiday.

– Bo ona bardzo krwawi, a jej suknia wygląda jakby ktoś ją poszatkował nożem. Rany od kul są okrągłe.

– Widziałaś ranę po kuli?

– W telewizji.

Holiday pohamowała uśmiech.

– Dobrze, rozumiem, czemu sądzisz, że chodzi o zakłucie nożem. I może rzeczywiście duch chce ci to przekazać, ale pamiętaj, że gdy pojawił się Daniel, to sądziłaś, że został niesłusznie oskarżony o zbrodnię wojenną.

Kylie opadła na poduszkę.

– Jestem w tym beznadziejna.

– W czym? – zapytała Holiday. – W komunikowaniu się z duchami? Mówiłam ci już, że to one powinny poćwiczyć zdolności komunikacji.

– Nie tylko w duchach – odparła Kylie. – We wszystkim. Jestem beznadziejna jako nieczłowiek.

– Nieprawda! – Holiday dała jej lekkiego kuksańca. – Poradziłaś sobie lepiej, niż sądziłam.

Dziewczyna spojrzała z ukosa na komendantkę.

– Czy to ma być komplement?

Holiday roześmiała się.

– Owszem. – Zamilkła na chwilę. – A jeśli to cię pocieszy, to ja też mam czasem wrażenie, że jestem we wszystkim beznadziejna.

Kylie popatrzyła na Holiday i zauważyła w jej oczach smutek.

– Czy któraś z tych spraw wiąże się z Burnettem?

– To temat, który, póki co, wolałabym zostawić. – Holiday westchnęła ciężko, a Kylie była już pewna, że chodzi o Burnetta.

Kylie przypomniała sobie, jak powiedziała Mirandzie, by nie pytała jej o rady tyczące się związków, ale jakoś nie mogła się teraz pohamować.

– Della miała rację, gdy powiedziała, że ci na nim zależy.

Holiday zwinęła swój kucyk w ciasny węzeł.

– Zależy mi na pokoju na świecie. Na tym, by politycy nie mieli skrzywionego morale. Na tych niewinnych zwierzętach, które są trzymane kilka mil od naszego obozu. Rzecz w tym, że zależy mi na wielu rzeczach, ale to niczego nie zmienia, a już zwłaszcza związku pomiędzy mną a tym upartym, egoistycznym wampirem macho.

– Pociąga cię – stwierdziła Kylie. – I nie próbuj zaprzeczać. Nawet mi się do tego przyznałaś.

– No dobrze, nie będę zaprzeczać. Ma ten wampirzy magnetyzm i wspaniałe ciało. Ale jak byłam dzieckiem, to kochałam się w Wielkim Ptaku z Ulicy Sezamkowej. To też by nie wypaliło.

– Naprawdę? Wielki Ptak? – spytała Kylie. – A ja w Ciasteczkowym Potworze.

Roześmiały się obie, a potem Kylie odezwała się poważniejszym tonem.

– Gdybyś naprawdę tego chciała, to mogłoby się udać.

– Nie mam tyle cierpliwości.

– Hmm… – stwierdziła Kylie. – Pewna bardzo mądra osoba powiedziała mi przed chwilą, że im coś jest trudniejsze, tym większą satysfakcję daje sukces.

Holiday przyjrzała się Kylie uważnie.

– Naprawdę nie masz dość zmartwień, żeby jeszcze przejmować się moimi?

– Wydaje mi się, że zmartwienia innych są łatwiejsze do rozwiązania niż moje. – Dziewczyna się uśmiechnęła.

– A słyszałaś kiedyś powiedzenie, że wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma? Tak samo jest z problemami. Wszyscy je mamy. Więc może lepiej skup się na rozwiązywaniu swoich, a ja zajmę się moimi? – Holiday odgarnęła kosmyk włosów z jej twarzy. – Ale dziękuję, że się tym przejmujesz.

Holiday uśmiechnęła się, a ona znów poczuła, że ich więź robi się silniejsza. Kylie wielokrotnie zastanawiała się, jak by to było mieć starszą siostrę. Podejrzewała, że ten związek coś takiego w sobie miał.

Holiday przyjrzała się Kylie i poruszyła brwiami. Dziewczyna wiedziała, że Holiday sprawdza, czy otworzyła swój umysł. Pierwszego dnia obozu dowiedziała się, że stworzenia nadnaturalne potrafią odczytywać wzory umysłu. Pozwalały też innym stworzeniom nadnaturalnym zajrzeć głębiej, pokazać, kim i czym są.

Nie dotyczyło to Kylie. Jedynym wzorem, jaki udało jej się zobaczyć, był wzór ducha jej ojca. I chociaż inne istoty nadnaturalne widziały wzór jej umysłu, ona nie potrafiła jeszcze otworzyć się na tyle, by mogły ujrzeć więcej szczegółów.

– Robisz ćwiczenia umysłowe, o których ci mówiłam? – zapytała Holiday.

– Tak – odparła Kylie, widząc, jak komendantka marszczy brwi.

Miała przynajmniej dwadzieścia minut dziennie spędzać na medytacjach, ale póki co nie dawało to rezultatów, a przynajmniej nikt jej nie powiedział, by zadziałało.

– I co? – zapytała Kylie, nie chcąc więcej robić za dziwoląga.

– Nic. Wciąż jesteś nie do odszyfrowania. Udało ci się przeczytać czyjś wzór?

– Nie. Może jestem nadnaturalnym kretynem.

Holiday przewróciła oczami.

– Jeśli już, to wręcz przeciwnie. Myślę, że twój umysł ogranicza twoje moce, czekając, aż będziesz dość dojrzała, by nad nimi zapanować.

– Mówisz, że jestem niedojrzała? – Kylie pokazała jej język.

– Nie niedojrzała – roześmiała się Holiday. – Myślę, że jesteś mądrzejsza niż wiele dziewcząt w twoim wieku. – Znów przybrała poważną minę. – Ale to nie znaczy, że nie musisz się już uczyć.

Holiday wstała.

– Myślisz, że zdołasz już zasnąć?

– Może. – W głębi duszy w to nie wierzyła.

Holiday podeszła do drzwi, a potem odwróciła się raz jeszcze.

– Aha, a co do problemów z duchami, jeśli przy następnej wizycie znów nie da ci żadnych wskazówek, to zagroź, że ją odetniesz, aż da ci coś konkretniejszego. A potem to zrób. A jeśli to nie pomoże, to naprawdę ją odetnij. Nic nie denerwuje ducha tak bardzo jak bycie ignorowanym. To zwykle sprawia, że wymyślają jakiś lepszy sposób komunikacji.

– A jak to zrobić? – zapytała Kylie.

– Skup się na czym innym. I to musi być coś, o czym chcesz myśleć. – Holiday uniosła brew, jakby właśnie coś sobie przypomniała. – Na przykład o całowaniu się z Derekiem.

Kylie zauważyła coś w oczach komendantki i już wiedziała.

– Burnett ci powiedział.

Holiday skinęła głową.

– Tak i nie zamierzam się w to mieszać, ale obiecaj mi, że nie zrobisz nic, czego potem będziesz żałowała.

– Nic nie zaszło – odparła Kylie.

– Tym razem. – Holiday znów ciężko westchnęła.

Kylie usiadła prościej na łóżku.

– Derek nie naciskałby na mnie, bym cokolwiek zrobiła.

Holiday opuściła głowę i przeszyła ją spojrzeniem.

– To nie o Dereka się tutaj martwię, Kylie.

Kylie spojrzała na swoje dłonie. Czuła się obnażona. Skąd Holiday mogła wiedzieć, jak mało brakowało, by się poddała? A potem przypomniała sobie, że Holiday jest taka jak Derek – potrafi odczytywać emocje ludzi. Najwyraźniej samo przebywanie przy Dereku sprawiało, że promieniała podnieceniem. Rany, równie dobrze mogła zawiesić sobie na szyi tabliczkę z napisem „jestem napalona”. Po prostu cudownie…

– Kylie… nie ma się czego wstydzić. Nie mówię, że masz tego nie robić… Proszę tylko, byś podjęła tę decyzję racjonalnie, a nie dlatego, że akurat tak wyszło. Rozumiesz różnicę?

Skinęła głową.

– To dobrze. – I Holiday wyszła.

Kiedy już za Holiday zamknęły się drzwi, Kylie ogarnęła kolejna fala emocji – wstyd, niepewność i odrobina urazy. Nie chciała, aby Holiday czy ktokolwiek inny znali jej najgłębsze uczucia i pragnienia.

A potem pomyślała o prawie siostrzanej więzi łączącej ją z Holiday, którą tak sobie ceniła. Najwyraźniej każda dobra więź ma też swoje złe strony. Podejrzewała, że prawdziwa starsza siostra, nawet całkiem ludzka, też czułaby się w obowiązku porozmawiać z nią o seksie.

Kiedy opadła na poduszkę, przypomniała sobie, jakie to uczucie całować Dereka i zaczęła się zastanawiać, czy ma choć cień szansy, aby podjąć z związku z nim jakąkolwiek racjonalną decyzję. Zwłaszcza że mógł wpływać na jej emocje.

Łapek wskoczył na materac akurat w chwili, gdy myśli Kylie przeszły z całowania Dereka na całowanie Lucasa. No świetnie, po prostu świetnie. Ścisnęła poduszkę tak mocno, że gdyby ta żyła, to właśnie zostałaby zamordowana. Łapek miauknął żałośnie i uciekł w nogi łóżka. A ona jęknęła w piankowe wypełnienie poduszki. Już i tak miała trudności ze spaniem, a teraz jeszcze zaczęła rozważać kwestie Dereka i Lucasa.

Rozdział 6

Godzinę później wciąż jeszcze nie zmrużyła oka. A w każdym razie nie dłużej jak na kilka sekund. Za każdym razem, gdy już prawie zasypiała, dopadało ją dziwne wrażenie, jakby się unosiła na wodzie albo latała, i to wyrywało ją ze snu. Raz, tuż przed przebudzeniem, zauważyła Lucasa, zupełnie jakby to o nim miał być sen.

Był otoczony czymś, co przypominało chmury, a mgliste powietrze poruszane było chłodnym wiatrem. W chwili, gdy już miała go wyraźnie zobaczyć, nadpływała chmura i go zasłaniała. Lucas miał na sobie rozpiętą koszulę, która łopotała na wietrze, odsłaniając jego klatkę piersiową i płaski brzuch. Właśnie w tym momencie wszystko zaczęło się poruszać szybciej, a wrażenie lotu stało się silniejsze, aż Kylie się obudziła.

Z trudem złapała powietrze. Usiadła i odgarnęła włosy z twarzy. Zaczęło ją ogarniać uczucie rozczarowania, ale je zdusiła. Nie mogła nawet myśleć o tym drugim śnie z Lucasem, kiedy byli w wodzie, nie w pełni ubrani, nie rumieniąc się. Nie potrzebowała kolejnych snów, o których nie mogłaby myśleć. Przewróciła się na drugi bok i zaczęła uderzać pięścią w poduszkę, jakby to była jej wina. A potem usiadła, zapaliła światło i nie wiedząc nawet, że to robi, wyciągnęła list. List od Lucasa. Ten, który Holiday dała jej kilka tygodni temu, a którego nie przeczytała.

Cześć Kylie, Zaczynałem pisać ten list już z dziesięć razy i ciągle gniotłem go i wyrzucałem. Może dlatego, że nie wiem, co powiedzieć, skoro w tym momencie tak mało można powiedzieć. A może dlatego, że nie powinienem do Ciebie pisać, bo to… to jest złe. Tyle jest powodów, dla których nie powinienem myśleć o Tobie cały czas, powodów, które nie mają żadnego związku z Tobą, za to wiele ze mną. Wiem, że to, co piszę, nie ma sensu i gdybym mógł, to bym Ci to wyjaśnił. Rany, może jeśli wszystko pójdzie tak, jak bym tego chciał, to będę Ci to mógł wyjaśnić. Nie wiem, czy to coś zmieni, ale mam taką nadzieję. Widzisz już, czemu ciągle drę ten list? Bo on nie ma sensu. Ale to powinno mieć sens. Jesteś wyjątkowa, Kylie. I przepraszam, że nie powiedziałem Ci tego osobiście. Przepraszam, że nie powiedziałem Ci od razu, że Cię pamiętam. Byłem strasznie zaskoczony, gdy zobaczyłem Cię pierwszego dnia obozu. Zaskoczony i szczęśliwy. Wiedziałaś o mnie rzeczy, które próbowałem ukryć, przed wszystkimi, nawet przed sobą. Moi rodzice robili różne okropne rzeczy, a kiedy byłem mały i jeszcze nie zdawałem sobie z tego sprawy, w części z nich brałem udział. Nie wyobrażasz sobie nawet, jak bardzo starałem się o tych czasach zapomnieć. Właściwie Ty byłaś jedynym, czego zapominać nie chciałem. Mała blond sąsiadeczka, która wyglądała jak aniołek i która była tajemnicą. Czym byłaś? Kim? Przerażałaś mnie i ciekawiłaś jednocześnie. Nie rozumiałem, jakie uczucia we mnie wzbudzasz. Chciałem zabić tych chłopaków, którzy rzucali w Ciebie kamieniami. Chciałem dotknąć Twoich włosów i zobaczyć, czy są tak miękkie, na jakie wyglądają. Podczas pełni obserwowałem Cię, licząc, że też się przemienisz. Że jesteś wilkołakiem. Chyba już wiem, czemu muszę napisać ten list. Po to, by powiedzieć Ci, jak wiele dla mnie znaczysz, na wypadek, gdybym nie mógł Ci tego nigdy powiedzieć osobiście. Żeby mi jeszcze wystarczyło sił, by wsunąć go do koperty, zamiast uznać, że jest głupi, i podrzeć. Myślę o Tobie Lucas P.S. Śnij o mnie.

To ostatnie zdanie zdawało się odbijać echem w jej głowie. Śnij o mnie. Gdyby tylko wiedział…

A potem wszystkie inne uczucia zostały zagłuszone przez gniew. Co on właściwie miał na myśli, mówiąc, żeby o nim śnić? Śnić jak coś robi? Zabawia się w pieski z Fredericką? Dlaczego w ogóle nie próbował tego wyjaśnić w liście? Czemu był taki tajemniczy?

Czy myślał, że ona nie wie, że Fredericka jest z nim? Że to nie ma znaczenia? Przecież przyznał, że uprawiał z tą dziewczyną seks. I że ona uważa, że są parą. A teraz z nią uciekł. Jak mógł sądzić, że Kylie to nie zdenerwuje? Czy wszyscy faceci to psy? Nie, chwila… raczej wilki?

Nie, naprawdę musiała wreszcie zapomnieć o Lucasie. Pora pomyśleć o przyszłości. To właśnie postanowiła zrobić. Zgasiła światło i opadła na poduszkę. A potem wyobraziła sobie Lucasa obcałowującego się z wilczycą i znów przywaliła poduszce.

Następnego ranka z trudem zwlokła się z łóżka, ubrała i uczesała. Próbowała zasnąć z powrotem po tym, jak o świcie obudził ją chłód ducha, ale bez skutku. A teraz, po ledwie godzinie czy dwóch snu, naprawdę miała ochotę schować głowę pod poduszkę i zignorować plan dnia. Komu potrzebne było śniadanie?

Usiadła z powrotem na łóżku.

Już prawie zasypiała, gdy nagle pewna myśl całkowicie ją ocuciła. Czy nie była głodna, bo poprzedniego wieczora napiła się krwi? Czy zaczęła już tracić ochotę na ludzkie jedzenie?

– Idziesz? – zawołała Miranda.

– Tak – opadła na poduszkę i spojrzała w sufit, próbując ustalić, jak się na to wszystko zapatruje w świetle poranka. No dobrze, wizja zostania wampirem nie wydawała już się końcem świata, ale nadal nie była nią zachwycona. I musiała wiedzieć. Miała prawo wiedzieć, czym jest.

– Zamierzasz się ruszyć w jakiejś przewidywalnej przyszłości? – zawołała jakieś trzy minuty później Della.

Zaklęła pod nosem i zaczęła wstawać.

– I ciebie też – odkrzyknęła Della.

Krzyknęła. Della krzyknęła. Kylie przechyliła głowę i skupiła się na otaczających ją odgłosach, sprawdzając, czy jej słuch wyostrzył się w ciągu nocy. Ale nie, wciąż słyszała tak jak wcześniej. A to mogło znaczyć, że Holiday miała rację. To, że smakowała jej krew, nie oznaczało, że stała się wampirem. A przynajmniej jeszcze nie teraz.

Zmusiła się, by wstać, przeczesała palcami włosy i ruszyła na spotkanie koleżanek oraz dnia.

– Tobie też dzień dobry – odezwała się Miranda, gdy Kylie bez słowa wyszła z pokoju.

Kylie posłała jej krzywy uśmiech, a potem zrobiła to, co robiła każdego ranka. Spojrzała na Mirandę, poruszyła brwiami i skupiła wzrok na czole przyjaciółki, mając nadzieję, że dostrzeże jej wzór. Nic. Tylko malutki pryszcz tuż przy włosach. Nie zamierzała zresztą o nim wspominać, bo Miranda by oszalała.

– Ależ jesteś dziś żwawa – stwierdziła Della, wychodząc z pokoju obok.

– Nie spałam za dobrze – odparła Kylie.

– Ja też nie – dodała Miranda i westchnęła żałośnie. – Co ja zrobię, jeśli Perry się dowie, że Kevin mnie pocałował?

Della się roześmiała.

– Zaczniesz uciekać, nim zmieni się w ziejącego ogniem smoka i przypali ci zadek.

– Mówię poważnie – warknęła Miranda.

– A myślisz, że ja nie?

Miranda posłała jej piorunujące spojrzenie.

Della wzruszyła ramionami, jakby przyznawała się do porażki, i ruszyła do drzwi.

– Po pierwsze, musisz zdecydować, czego chcesz.

– To znaczy? – zapytała Miranda, gdy wyszły z domku i czekając na odpowiedź Delli, odwróciła się, stanęła przed drzwiami i machnęła dłonią w górę i w dół, rzucając czar ochronny.

Miranda robiła tak już od tygodnia, bo stwierdziła, że coś niechcianego próbuje się dostać do środka. Kylie podejrzewała, że Miranda mogła próbować odstraszyć w ten sposób duchy. Tyle że na nie to nie działało. Każdego ranka o świcie Kylie budził ich chłód.

– Pytanie – odparła Della – czy zaczniesz lubić Kevina, czy też będziesz czekać, aż Perry…

– Nie mów. Nie wspominaj o jego jądrach. – Miranda wskazała palcem Dellę.

Della zeskoczyła ze schodków i spojrzała na Mirandę z miną niewiniątka.

– Nie zamierzałam wspominać o jego jądrach.

Po jej uśmiechu widać było, że kłamie, ale poza tym miała rację.

– To prawda – dodała Kylie. – Musisz podjąć decyzję.

Miranda skrzywiła się i odgarnęła włosy. Przez kilka minut szły w milczeniu. Miranda pogrążyła się w myślach.

– Ale nie muszę jej podejmować… od razu? – zapytała w końcu. – Prawda? Może Kevin po prostu o tym zapomni. To nawet nie był taki dobry pocałunek.

– Hej, Mirando – rozległ się za nimi głos.

Wszystkie trzy odwróciły się i ujrzały, jak w ich stronę zmierza Kevin.

– Raczej wątpię, by zapomniał. – Della pociągnęła nosem. – Nawet nie chcesz wiedzieć, co w tym momencie robią jego hormony. Chłopak naprawdę na ciebie leci.

– Serio? – zapytała Miranda. – Mówiłaś przecież, że nie potrafisz odczytywać hormonów i feromonów zmiennokształtnych. Kiedy Perry był ptakiem, to powiedziałaś…

– Że nie wiem, jak pachnie napalony ptak, ale w naturalnym kształcie zmiennokształtni śmierdzą pożądaniem tak samo jak wszyscy inni. – Pomachała ręką przed nosem.

Miranda spojrzała na Dellę, a potem na zbliżającego się Kevina.

– Cześć! – Zatrzymał się przed nimi.

Kylie nigdy wcześniej nie zwracała na niego uwagi, ale uznała, że na swój sposób jest pewnie pociągający. Nie tak jak Derek, ale miał w sobie jakiś chłopięcy urok. I jej zdaniem był znacznie przystojniejszy od Perry’ego. Nie, nie miała nic przeciw Perry’emu. W ciągu ostatnich tygodni zaczęła go całkiem lubić.

– Dobrze spałaś? – Kevin zapytał Mirandę i wsunął ręce do kieszeni szortów.

Był średniego wzrostu, a granatowa koszulka leżała na nim dość luźno. Spod dość długich ciemnoblond włosów lśniły niebieskie oczy, wpatrzone z dużym zainteresowaniem w Mirandę.

– Tak – odparła Miranda, co było kłamstwem. Kylie zauważyła, jak Della przewraca oczami.

– Pomyślałem, że moglibyśmy iść razem na śniadanie – powiedział Kevin.

– Chyba możemy.

Miranda spojrzała na Kylie, jakby pytała, czy dobrze odpowiedziała.

Kylie nie wiedziała, co o tym myśleć, wiec tylko się uśmiechnęła. Jeśli Perry odkryje, że Miranda i Kevin zaczynają ze sobą chodzić, poczuje się zraniony. I chociaż Kylie nie bała się Perry’ego, to wielu innych obozowiczów przerażała jego moc, więc zranienie Perry’ego nie należało do najlepszych pomysłów. A potem zauważyła, jak Miranda się rumieni i idzie bardziej wyprostowana niż zwykle. Wyglądało na to, że bez względu na konsekwencje, zainteresowanie Kevina doskonale wpływało na pewność siebie Mirandy.

Miranda i Kevin poszli przodem. Kylie z Dellą czekały bez słowa, aż para zniknie za zakrętem.

– I co o tym sądzisz? – zapytała Kylie przyjaciółkę, gdy ruszyły wolnym krokiem.

Della przewróciła oczami.

– Myślę, że prędzej czy później zrobi się z tego niezły burdel.

– Tak, ale widziałaś, jak jej oczy lśniły? – zapytała Kylie. – Każda dziewczyna chce wiedzieć, że chłopcy się nią interesują. Może Perry to zauważy i uświadomi sobie, że pora zrobić jakiś ruch?

– Właśnie wtedy zrobi się burdel. Nie gra się na emocjach zmiennokształtnego, a już zwłaszcza tak potężnego jak on. Mówię ci, to, że tej nocy, kiedy złapałaś go za ucho, Perry nie przemienił się w dzika i nie przerobił cię na sieczkę, to cud. Chan wyjaśnił mi to na samym początku – uważaj na zmiennokształtnych, bo to straszne cholery.

Della przechyliła głowę, jakby nasłuchiwała.

– O kurde. Jednak prędzej.

– Co? – zapytała Kylie, ale Della jej nie odpowiedziała.

Della zniknęła. Kylie nie wiedziała, co się dzieje, dopóki nie usłyszała krzyku Mirandy i ryków zwierząt.

Pobiegła najszybciej, jak umiała, czyli znacznie szybciej niż jeszcze miesiąc temu, dotarła na rozwidlenie ścieżek i ujrzała, jak dwa wielkie niedźwiedzie stoją naprzeciw siebie i wymachują łapami.

Della trzymała Mirandę, która próbowała jej się wyrwać, zupełnie jakby chciała rozdzielić walczące zwierzęta. Kylie natychmiast sobie uświadomiła, że to nie są zwykłe niedźwiedzie. Nie. To musieli być Perry i Kevin.

Kiedy większy niedźwiedź przyłożył drugiemu w ramię i na ścieżce pojawiła się krew, Kylie krzyknęła:

– Dość tego!

Równie dobrze mogła mówić do obrazu. Wściekłe zwierzęta dalej się okładały. Nagle w powietrzu zalśniły skry i jeden z niedźwiedzi zmienił się w lwa, lwa wielkości miniwana. Zaryczał tak głośno, że Kylie aż rozbolały uszy. Kilka sekund później drugi niedźwiedź także zmienił się w lwa, ale większego. Rozległy się przeszywające ryki, lwy starły się i polało się więcej krwi.

Kylie nie wiedziała, czy rany, jakie zmiennokształtni sobie zadawali, były prawdziwe, czy też po przemianie znikną. Kiedy jeden z lwów złapał drugiego za gardło, stwierdziła, że nie może dalej tak stać i patrzeć, jak ta dwójka próbuje się pozabijać. Nie myśląc o konsekwencjach, rzuciła się pomiędzy kłębiące się zwierzęta, złapała większego lwa za grzywę i pociągnęła najmocniej, jak mogła.

– Nie rób tego – krzyknęła Della i chociaż Kylie jej nie widziała, to podejrzewała, że te słowa skierowane były do niej.

I w chwili, gdy już zamierzała posłuchać koleżanki, potężny kot stanął na tylnych łapach, podrywając Kylie z ziemi. Dziewczyna zaciskała ręce na pomarańczowej grzywie lwa, a jej nogi dyndały w powietrzu. Zwierzę otworzyło paszczę. Krew kapała mu z zębów. Lew zaryczał wściekle i spojrzał na nią. Jego ciemnozłote oczy zmieniły kolor na fioletowy i uświadomiła sobie, że to musi być Perry.

– Odstaw mnie i przestańcie walczyć! – krzyknęła.

W tym momencie drugi lew uderzył Perry’ego w bok. Cios szarpnął nim do tyłu, a Kylie z trudem utrzymała w rękach grzywę. Spojrzała na ziemię, jakieś sześć stóp niżej. Upadek na pewno byłby bolesny, może nawet coś by sobie złamała, ale na pewno by przeżyła. Tyle że wylądowałaby akurat przed wściekle kłapiącym paszczą i wymachującym łapami Kevinem. Przeżycie takiego upadku mogłoby być znacznie trudniejsze, więc złapała się mocniej grzywy.

Perry zaczął machać łbem, jakby próbował ją strącić. Fruwała z lewa na prawo, niczym szmaciana lalka. Grzywa zaczynała jej się wysuwać z palców. Spojrzała znów w dół, próbując wymyślić, jak się zsunąć, ale natychmiast o tym zapomniała, gdy zobaczyła, jak Kevin zatapia zęby w miękkim podbrzuszu lwa-Perry’ego. Złapała się mocniej grzywy i z całej siły kopnęła atakującego lwa w oko, by powstrzymać go przed zabiciem Perry’ego. Kevin odsunął się, ale po jego paszczy spływała krew.

Perry ryknął. Kylie nie wiedziała, czy z bólu, czy z wściekłości. Może jedno i drugie. Della coś krzyknęła i przemknęła obok, jakby próbowała ją ratować, ale za każdym razem, gdy się pojawiała, Perry zmieniał kierunek, wyrywając ją poza zasięg Delli.

– Dość tego! – krzyknęła Kylie do lwów. – Przestańcie obydwaj! Przestańcie albo przywołam anioły śmierci!

Ledwie wypowiedziała te słowa, poczuła, jak robi się zimno. Powietrze było lodowate. Pomyślała o swojej groźbie i zaczęła się zastanawiać… Czy rzeczywiście potrafiła przywołać anioły śmierci, czy też po prostu Daniel albo któryś inny duch pojawił się w nieodpowiednim momencie?

A może właśnie odpowiednim.

Przecież Daniel pomagał jej już w przeszłości. Nie miało to teraz znaczenia, bo nagle ujrzała, jak wokół Kevina pojawiają się pomarańczowe skry. Perry uniósł łapę, zupełnie jakby chciał zaatakować Kevina podczas przemiany.

– Nie rób tego, Perry! – zawołała Kylie.

Perry ryknął, jakby chciał zaprotestować, ale opadł na cztery łapy.

Puściła jego grzywę i zsunęła się na ziemię. Ponieważ była dość wysoko, straciła równowagę i wylądowała na pupie. Gdy podniosła wzrok, ujrzała, jak wokół Perry’ego też pojawiają się skry. Wrócił do ludzkiej formy. Na szczęście w ubraniu.

Spojrzał na nią, oczy lśniły mu żółto, a twarz wykrzywiała wściekłość, ale nie krwawił.

– To było głupie. Nigdy, przenigdy nie mieszaj się w walkę zmiennokształtnych. Mogłaś zginąć.

– Krzyczysz na mnie? – zawołała zszokowana jego zachowaniem Kylie. – To nie ja próbowałam rozszarpać kolegę. Chciałam cię chronić.

Przesunęła ciężar ciała na biodro i rozmasowała zadek.

– Nie potrzebowałem ochrony – huknął i spojrzał na Mirandę.

Kylie spojrzała na Kevina i uświadomiła sobie, że jemu przemiana zajmuje więcej czasu niż Perry’emu. Gdy tylko przybrał ludzką postać, odsunął się od kolegi.

– To nie koniec. Dokończymy później – odezwał się do Kevina Perry, a jego głos wciąż bardziej przypominał zwierzęcy ryk.

– Dobrze. – Kevin spojrzał Perry’emu w oczy.

Kylie już się bała, że znów zaczną się bić, ale Kevin odwrócił się i odszedł. Uświadomiła sobie, że trzeba mieć sporo odwagi, by odwrócić się do Perry’ego plecami chwilę po tym, jak wygryzło mu się w brzuchu dziurę, ale fakt, że to Kevin odchodził i ani razu nie spojrzał na Mirandę, nie pozostawiał wątpliwości, kto ma tu większą moc.

Gdy już Kevin zniknął w lesie, Kylie spodziewała się, że Perry odezwie się do Mirandy, ale oboje milczeli. W oddali znów zaczęły śpiewać ptaki.

– Nic ci się nie stało? – zapytała Miranda.

Kylie już miała zapewnić koleżankę, że nie, ale uświadomiła sobie, że pytanie skierowane było do Perry’ego. Spojrzała na niego. Wyglądał doskonale, ani jednego zadrapania. A to znaczyło, że kiedy zmiennokształtni wracali do ludzkiej postaci, to ich rany się goiły. Czyli niepotrzebnie wpakowała się w sam środek bójki i jeszcze do tego zbiła sobie zadek. Równie dobrze mogła im pozwolić porozrywać się na strzępy.

Cudownie. Wciąż siedząc na ziemi, jeszcze raz roztarła bolące miejsce i obserwowała, jak Miranda podchodzi do Perry’ego.

– Czemu to zrobiłeś? – W głosie Mirandy słychać było, że czuje się zaszczycona, że o nią walczył, ale też wkurzona, no bo w końcu walczył o nią.

– Powiedz! – Zrobiła kolejny krok w stronę źródła swojego gniewu.

– Bo miałem ochotę – warknął Perry.

Wciąż był wściekły. Widać to było w jego postawie. Wyprostowany, jakby nie mógł się zgiąć. Blond włosy opadały mu na spocone czoło. Oczy przez moment miały niebieski kolor, a potem przybrały zielony.

Nadal wyglądał niczym rozzłoszczony lew. Po żartownisiu, który na każdą okazję miał jakąś śmieszną lub sarkastyczną odzywkę, nie zostało ani śladu. I po raz pierwszy Kylie zrozumiała, czemu wszyscy trochę się go bali.

– Nie zrobiłeś tego z mojego powodu? – zapytała Miranda, najwyraźniej w ogóle nie widząc jego wściekłości. – Bo byłeś zazdrosny?

Perry nie odpowiedział. Wpatrywał się w nią tylko, po czym zadał pytanie.

– Więc to prawda?

– Co? – zapytała Miranda.

– Pocałowałaś go – stwierdził. – Nie wierzyłem, kiedy mi powiedział. Myślałem, że chciał mnie tylko wkurzyć, ale on nie zmyślał, co? Naprawdę to zrobiłaś. Pocałowałaś go.

– Tak. – Oczy Mirandy zrobiły się trochę większe.

Zapadła cisza.

– Nie – wyjąkała i potrząsnęła głową, aż jej różowe, czarne i zielone pasemka całkiem się pomieszały. – Nie pocałowałam go. To on mnie pocałował.

– Ale ty odwzajemniłaś pocałunek – zawołał obrażony.

Kylie wstrzymała oddech. Della podeszła do niej i pomogła jej wstać. Dziewczyna jeszcze raz roztarła sobie zadek.

– Odpowiadaj – zawołał Perry.

Kylie spojrzała znów na Mirandę i Perry’ego. Napięcie pomiędzy nimi zdawało się wysysać z powietrza cały tlen. Nie można było oderwać od nich oczu.

– Może się zrobić paskudnie – stwierdziła Della.

Rozdział 7

Kylie trzymała kciuki za to, by cała ta sytuacja skończyła się jednak dobrze i jedyną bolesną sprawą pozostał jej zadek.

– Bądź szczera – zażądał Perry.

Miranda zawahała się.

– Ja… ja nie oddałam pocałunku.

Della nachyliła się do ucha Kylie i wyszeptała:

– Kłamie.

Perry zrobił krok w stronę Mirandy i przyjrzał jej się uważnie, jakby próbował zgadnąć, czy jej wierzyć.

– Jakoś ci nie wierzę. – Zamilkł na chwilę. – A nawet jeśli, to nie próbowałaś go powstrzymać.

Miranda znów się zawahała, po czym ramiona jej opadły, jakby się poddała, i Kylie wiedziała już, że dziewczyna postanowiła powiedzieć prawdę.

– Nie, nie powstrzymałam go. I tak, może też go troszkę pocałowałam, ale…

– Nic więcej mnie nie interesuje. – W zmieniających kolor oczach Perry’ego zalśnił ból i Kylie przez chwilę nie mogła myśleć o niczym innym, jak o takim samym bólu, który czuła, gdy zobaczyła Treya z nową dziewczyną czy Mandy całującą Dereka. No i jeszcze kiedy dowiedziała się, że Lucas uciekł z Fredericką.

– To niesprawiedliwe – zawołała Miranda.

– Och, może i niesprawiedliwe, ale trudno – odparł Perry. – A mogło być między nami tak fajnie.

Odwrócił się i ruszył przed siebie. Nie uszedł jeszcze dziesięciu kroków, gdy Miranda krzyknęła.

– A nie jesteś ciekaw, czemu go nie powstrzymałam?

Perry odwrócił się i spojrzał na nią.

– Bardziej mnie ciekawi, czemu uważasz, że powinno mnie to interesować.

Mirandzie na te słowa zaparło dech. Podeszła kilka kroków do Perry’ego.

– Nie powstrzymałam Kevina, bo… bo miałam już dość czekania, aż ty mnie pocałujesz.

– Naprawdę? – Perry podszedł do niej szybko, objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie. Nie zawahał się ani chwili. Pocałował ją i nie było to tylko cmoknięcie. Kylie wyglądało to na całkiem niezły pocałunek, taki, jak jej wczorajszy z Derekiem. Taki, który dziewczyna czuje aż do czubków palców. I sądząc z tego, jak Miranda wtuliła się w Perry’ego, to jej palce właśnie doskonale to poczuły.

– Rany. – Kylie uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– No… rany. – Della przysunęła się bliżej niej. – Wygląda na to, że Perry właśnie dorobił się pary.

Kylie przygryzła wargę, żeby się nie roześmiać.

– Gdyby to był film, to teraz w tle zaczęłaby grać muzyka.

– Mogę zaśpiewać – roześmiała się Della.

– I wszystko popsuć – zachichotała Kylie. – Słyszałam, jak śpiewasz pod prysznicem.

Znów spojrzały na całującą się parę.

Perry opuścił ręce i cofnął się. Gwałtowność, z jaką skończył pocałunek, wydawała się nie w porządku. I to nie tylko zdaniem Kylie. Miranda ledwie utrzymała równowagę.

Perry spojrzał na Mirandę z miną, która raczej nie pasowała do kogoś, kto właśnie pocałował dziewczynę tak, że zabrakło jej tchu. Złość i ból w jego oczach wcale nie zniknęły. Wyglądał nawet na bardziej wkurzonego.

– To… – W jego głosie słychać było uczucia, które wyzierały z jego oczu. – to było tylko żeby ci pokazać, że warto byłoby na mnie poczekać.

– Byłoby? – Miranda odezwała się drżącym głosem.

– Tak, byłoby. – Perry się odwrócił i ruszył przed siebie, ale w ostatniej chwili wyciągnął jeszcze rękę i pokazał jej środkowy palec.

– Co to miało znaczyć?

– Sama się domyśl – odparł, ale na nią nie spojrzał.

Miranda odwróciła się do przyjaciółek. Zasłoniła usta dłonią, a oczy zalśniły jej od łez.

– O cholera. – Kylie serce się ścisnęło.

– Kretyn – zawołała za Perrym Della.

Holiday wybiegła zza zakrętu ścieżki. Zatrzymała się, spojrzała na trójkę dziewcząt, a potem na oddalającego się Perry’ego.

– Co się stało? – zapytała.

– Nic – odparła Della.

Holiday przeniosła wzrok z Delli na zapłakaną Mirandę, która stała nieruchomo i patrzyła za odchodzącym Perrym, a potem znów spojrzała na wampirzycę.

– Słyszałam to.

– No dobrze, prawie nic. – Della wzruszyła ramionami.

Holiday podeszła do Mirandy i objęła ją ramieniem.

– Chodź, porozmawiamy, dobrze?

***

– Co robisz? – zapytała Della, wchodząc do kuchni o drugiej nad ranem.

Kylie podniosła głowę znad komputera.

– Używam młota, żeby wybić kolejne okno.

Della cofnęła się o krok.

– Znowu miałaś jeden z tych porąbanych snów?

Kylie się uśmiechnęła.

– Nie. Sprawdzam, ilu jest Brightenów w Dallas i okolicach.

– Ilu co? – Della usiadła na stole.

– Brightenów. Mój tata miał na nazwisko Brighten, a mama powiedziała, że kiedy się spotkali, jego rodzice mieszkali w Dallas. A skoro Daniel nie może mi powiedzieć, czym jestem, to postanowiłam ustalić to sama.

– Ale wydawało mi się… nie mówiłaś przypadkiem, że był adoptowany?

– Tak. – Znów spojrzała na monitor i zmarszczyła brwi. – Cholera, w samej aglomeracji Dallas jest ponad stu Brightenów. Kto by pomyślał, że to takie popularne nazwisko?

– Skoro został adoptowany, to jak ma ci to pomóc ustalić, czym jesteś? – Della nachyliła się by spojrzeć na ekran.

– Może pomogą mi znaleźć jego prawdziwych rodziców.

– Chciałabym być świadkiem tej rozmowy: Hej, babciu, dziadku, jestem waszą wnuczką, o której istnieniu nie wiedzieliście, ale właściwie nie do końca, skoro adoptowaliście mojego ojca, który zginął jeszcze przed moim urodzeniem, i tak naprawdę nic mnie nie obchodzicie, ale chciałabym poznać moich prawdziwych dziadków.

Kylie się skrzywiła.

– Nie pomagasz.

– Mówię tylko, jak to widzę.

– Wolałabym, żebyś tego nie robiła. – Kylie zamknęła oczy, próbując nie stracić tej resztki nadziei, którą miała, ale w głębi serca bała się, że Della ma rację. Prawdopodobieństwo, że uda jej się odnaleźć właściwych Brightenów, było prawie zerowe. A namówienie ich, by powiedzieli jej o prawdziwych rodzicach Daniela, podczas gdy ona nie miała prawa nawet wiedzieć, że był adoptowany… no cóż, do otwarcia tego okna pewnie potrzeba by czegoś więcej niż młota.

– Hej! – Della dała jej lekkiego kuksańca. – Wydrukuj te numery, a Miranda i ja pomożemy ci dzwonić.

Kylie spojrzała na Dellę.

– Naprawdę?

– Dałaś mi swoją krew – zauważyła Della.

– No tak – przyznała Kylie i znów spojrzała na ekran komputera, a potem złapała za młot i włączyła drukowanie.

***

– Puść mnie! Puść mnie!

Dwa dni później coś obudziło Kylie. Nie wiedząc, czemu tak się szamocze we własnym łóżku, gwałtownie otworzyła oczy. Para oddechu unosiła się nad jej twarzą niczym dym. Lodowate powietrze w pokoju podpowiadało porę – świt. Naciągnęła koc na uszy i z powrotem zamknęła oczy. I bach! Natychmiast zwalił się na nią przerwany przed chwilą sen.

Puść mnie! Puść mnie!

Usłyszała swój własny głos, który brzmiał niczym echo odbijające się od ciemnych kątów pokoju. Serce waliło jej jak oszalałe. Bum. Bum. Bum.

Zacisnęła palce na kocu i próbowała zwalczyć atakujący ją koszmar, ale bez skutku. Sen stał się jej rzeczywistością.

W nadgarstki wbijały jej się jakieś szmaty, którymi ktoś starał się ją związać. Zamrugała, próbując skupić wzrok, ale coś było z nim nie tak. Ze wszystkim było coś nie tak. W głowie jej się kręciło. Doliczyła się jednej, dwóch, może trzech stojących nad nią rozmazanych postaci. Próbowała kopać, ale nogi ciążyły jej potwornie.

Szarpała więzy, ale nagle postaci zrobiło się jeszcze więcej i łapały ją za członki szybciej, niż była w stanie się ruszać. Zaciśnięto jej mocniej więzy. Nie mogła się ruszyć. Nagle z przerażeniem ujrzała, jak kolejna rozmazana postać zbliża się do niej z nożem.

– Nie! – Ze snu wyrwał ją jej własny krzyk. Otworzyła oczy. Zacisnęła pięści i wpatrzyła się w sufit, bojąc się, że nawet mrugnięcie może ją wciągnąć z powrotem w sen.

– To tylko sen, to tylko sen – powtarzała w kółko.

Przetoczyła się na bok i próbowała wstać, ale zawroty głowy, które miała we śnie, teraz pojawiły się w rzeczywistości. Upadła z powrotem na łóżko.

– To tylko sen. To tylko sen. – Zaczęła liczyć wdechy i wydechy i dopiero gdy w pokoju zrobiło się chłodniej, spróbowała znów wstać.

Zawroty głowy ustały, ale nadal czuła strach. Przed oczami wciąż miała obrazy, które przyprawiały ją o szybsze bicie serca. A potem uświadomiła sobie z przerażeniem, że we śnie była tą kobietą. Była nawiedzającym ją duchem.

Naciągnęła dżinsy i nie przejmując się zakładaniem stanika ani butów, w koszulce, w której spała, wybiegła z domku. Serce wciąż jej waliło, gdy zatrzymała się u stóp schodków. Niebo było jeszcze ciemne i tylko na wschodzie zaczynało się różowić.

Ruszyła w stronę domku Holiday, gdy przypomniała sobie, że komendantka o brzasku idzie od razu do biura. Odwróciła się więc na pięcie i pobiegła w tamtą stronę. Łatwość i szybkość jej ruchów powinny sprawiać jej przyjemność, ale tylko jej przypomniały, że wszystko w jej życiu się zmieniało. Nie miała pojęcia, dokąd doprowadzą ją te zmiany.

Przebiegła już połowę drogi do biura, gdy jej płuca zaprotestowały. Zgięła się wpół, oparła ręce na udach i zaczęła głęboko oddychać. Wpatrując się w stopy, próbowała zapomnieć o okropnych wizjach z koszmaru.

– To tylko sen – wyszeptała w ciszę.

I wtedy to zauważyła. Ciszę. Kompletną i przejmującą. Taką, która oznaczała, że Kylie nie była tu sama. Brak chłodu powiedział jej, że to nie był duch. Przypomniała sobie o wampirze, który włamał się na teren obozu. I który, zdaniem Burnetta, mógł się nią pożywić, gdyby tylko chciał. Czyżby wrócił?

Wyprostowała się. Pierwsze, co jej przyszło do głowy, to uciekać.

Następne: zacząć krzyczeć.

Dopiero trzecią myślą było to, by wziąć się w garść i zmierzyć z tym, czymkolwiek lub kimkolwiek było. Nim jednak zdążyła się zebrać w sobie, świat wokół powrócił do życia. Pocieszona rechotaniem żab, ćwierkaniem ptaków i bzykaniem owadów wreszcie opanowała atak paniki. W ciągu ostatnich dni stała się troszkę zbyt podejrzliwa. Fakt, że przez moment zrobiło się cicho, nie oznaczał jeszcze, że ktoś ją śledzi.

A w każdym razie nie musiał to być wampir. Nagle sobie przypomniała… Spojrzała na skraj ścieżki, gdzie wyrastały pierwsze drzewa, ale z ciemności nie wyglądały na nią złote wilcze oczy ani żadne stworzenia nocy. Wyglądało na to, że jedyne, co ją prześladowało, to paranoja, podsycona jeszcze koszmarem.

Jeszcze raz głęboko odetchnęła i ruszyła ścieżką. Ledwie zrobiła kilka kroków, usłyszała to. Nim zdążyła zareagować, rześkie poranne powietrze przeszył podmuch wiatru. Gotowa stoczyć walkę o życie, myśląc tylko o wampirach-wyrzutkach, uniosła ręce, by wykazać, że nie jest łatwą ofiarą.

I wtedy to zobaczyła.

To nie był wampir.

Wylądował przed nią potężny ptak, coś jakby krzyżówka czapli z jakimś stworzeniem, które mogło żyć w czasach prehistorycznych. Zamachał skrzydłami o rozpiętości ponad dwóch metrów. Zaskoczona Kylie, nie wierząc w pełni własnym oczom, aż jęknęła. Stwór górował nad nią jakieś pół metra. Nie wiedząc, co zrobić, cofnęła się o krok. Wokół ptaszyska pojawiły się skry. Skrzyżowała ramiona na piersi. Było jej głupio, że nie zgadła od razu.

– To nie było śmieszne – syknęła, gdy pojawił się Perry.

– Co nie było śmieszne? – zapytał poważnym tonem, wyjątkowo dla niego nietypowym.

– To, jak mnie przeraziłeś. Mam już serdecznie dość…

– Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć. Zobaczyłem, że biegniesz. Chciałem się upewnić, że nic ci nie grozi.

Nie wiedziała, czy to jego ton, czy też wyraz twarzy przekonał ją, że mówi prawdę. Nie żartował. Naprawdę się przejął.

– Wszystko w porządku. – Ale kiedy spojrzała mu w oczy, uświadomiła sobie, że nic nie jest w porządku.

Perry, urodzony żartowniś, pogrążony był w bólu. Wyglądał prawie równie nieszczęśliwie co Miranda. I to było takie głupie. Skoro obojgu tak bardzo zależało, to czemu nie przeszli nad kwestią Kevina do porządku dziennego?

– Ona naprawdę cię lubi, Perry – powiedziała Kylie, nim zdążyła ugryźć się w język.

– Lubi też Kevina.

– Nie lubi Kevina. On ją po prostu pocałował. A wy dwoje nawet ze sobą nie chodziliście.

– Wiedziała, że ją lubię – odparł. – Prawie codziennie siadałem obok niej podczas obiadu.

– To prawda, ale chłopak powinien robić trochę więcej, niż tylko siadać obok podczas obiadu.

– Wiem – prychnął. – I bym to zrobił… Czekałem tylko na odpowiedni moment.

– A czemu teraz nie może być odpowiedni moment?

– Teraz jest za późno – odparł.

Potrząsnęła głową.

– Naprawdę pozwolisz, aby jeden pocałunek przekreślił szansę na związek z kimś, na kim ci naprawdę zależy? Jesteś aż tak…

– Uparty? – dokończył. – Tak, to jedna z cech zmiennokształtnych, o czym oczywiście nie masz najmniejszego pojęcia, bo prawie się zabiłaś.

– Ale skoro ci na niej zależy, to…

– Zależało – odparł. – Zależało mi na niej. Miranda to przeszłość.

Powietrze wokół niego zaczęło lśnić.

– Ach – dodał. – Dzięki za to, że próbowałaś mnie chronić, ale nigdy więcej tego nie rób.

Znów pojawiło się ogromne ptaszysko. Łopot jego skrzydeł zmierzwił Kylie włosy, a w tym samym momencie poczuła, jak coś skręca ją w żołądku.

Kiedy wyszła zza ostatniego zakrętu, ujrzała sączące się z okna biura złote światło. Zatrzymała się i zapatrzyła w okno, myśląc o ponurym wzroku Perry’ego i o tym, że chciałaby to zmienić.

Podeszła do schodków, otworzyła drzwi i zawołała Holiday, by ta się nie niepokoiła, kto ją nawiedza o tak nieprzyzwoitej porze.

– Jestem w gabinecie – odparła komendantka i Kylie skierowała się w tamtą stronę.

Holiday wskazała jej krzesło, a ona opadła na nie.

– Wszystko u ciebie w porządku? – zapytała Holiday przeglądając pocztę.

Kylie westchnęła.

– Miranda jest nadal przygnębiona. Wpadałam na Perry’ego i próbowałam z nim porozmawiać, ale mnie nie słucha. A wygląda równie nieszczęśliwie co Miranda. Już nawet nie żartuje. Della ma zespół napięcia przedmiesiączkowego i traci cierpliwość do Mirandy, bo ta chce tylko jeść lody i płakać po Perrym.

Kylie nabrała powietrza i mówiła dalej. Wiedziała, że plecie od rzeczy, ale nie mogła przestać.

– Chociaż tak naprawdę Della jest taka nieznośna nie z powodu Mirandy czy napięcia przedmiesiączkowego, tylko z powodu wizji wyjazdu do domu na weekend i spędzenia go z rodziną. A Miranda, nawet kiedy nie ma doła, nie lubi skoków nastroju Delli. Więc teraz obie grożą sobie nawzajem, że powyrywają sobie serca i nakarmią nimi mojego kota. Właściwie to chyba Della chciała wyrwać Mirandzie wątrobę, a to Miranda mówiła o sercu. Więc wracając do twojego pytania, nie, nie jest w porządku.

Holiday uniosła wzrok znad listów i powiedziała tylko jedno słowo:

– Interesujące.

– Co jest interesujące? – Kylie miała wrażenie, jakby znów wylądowała na kozetce u doktor Day.

Holiday wróciła do poczty.

– Właściwie to kilka rzeczy.

Odłożyła jeden list na bok i znów spojrzała na Kylie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki