Tytuł oryginału: Miley Cyrus. Good Girl/Bad Girl
Copyright © 2014 Omnibus Press (A Division of Music Sales Limited)
Projekt okładki: Fresh Lemon
Przekład: Anna Dobrzańska
Redakcja: Maria Zalasa
Korekta: Karolina Pawlik

Projekt okładki i stron tytułowych wydania polskiego na podstawie oryginału: Norbert Młyńczak

Copyright © for the Polish edition and translation by Wydawnictwo JK, 2014

ISBN 978-83-7229-423-4

Wydanie I, Łódź 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69, fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Wstęp

Był sierpień 2013 roku – noc rozdania nagród MTV VMA – a w nowojorskim Brooklynie już niebawem miało się rozpętać prawdziwe piekło. Od skromnej disnejowskiej księżniczki do przekornie rozpustnego upadłego anioła – w tym właśnie momencie zmienna jak kameleon Miley Cyrus formalnie osiągnęła pełnoletność.

Tak naprawdę do dwudziestych pierwszych urodzin brakowało jej jeszcze kilku miesięcy, choć w show-biznesie o pełnoletności nie decyduje wiek, ale pierwszy twerking¹ na scenie.

Zgodnie z przewidywaniami, w trakcie wspólnego występu z Robinem Thicke wiła się na scenie, pieściła naturalnych rozmiarów pluszowe misie, udawała, że masturbuje się wielkim piankowym palcem, a w końcu wypięła się przed Robinem i zatrzęsła pupą, co wkrótce miało się stać jej znakiem rozpoznawczym.

Fakt, że zachowywała się lubieżnie nawet w stosunku do misiów, zwykle kojarzonych z dziecięcymi zabawkami, sprawił, że przesłanie było aż nadto czytelne: Miley ceremonialnie zrzucała skórę nieskalanej Hannah Montany i stawała się kobietą, jaką zawsze chciała być.

Zdaniem matki Robina, Glorii, to, co działo się na scenie, miało niewiele wspólnego z muzyką. Nie bacząc na wszechobecne w piosenkach syna seksualne podteksty, twierdziła, że winę za skandal ponosi wyłącznie Miley. „Nie spodziewałam się, że wypnie pupę tak blisko mojego syna! Problem w tym – wzdrygnęła się, jakby Miley była seksualnym drapieżcą, a biedny Robin jej przerażoną ofiarą – że już zawsze będę miała to przed oczami!”

Miley nie okazała ani trochę skruchy. Czy jej branża jest kontrowersyjna, czy nie, nie na darmo nazywa się show-biznesem, młoda multimilionerka zamierzała więc dać niezły show. Jak się okazało, pani Thicke była najmniejszym z jej zmartwień. W kwestii potępiania Miley matka Robina stała na końcu wyjątkowo długiej kolejki.

Podczas koncertu Miley Twitter zalała ogromna fala krytycznych wpisów, które pojawiały się z rekordową szybkością trzysta tysięcy na minutę. Skandal nie tylko przyćmił błazeństwa Lady Gagi, która tego wieczoru wystąpiła przebrana za księdza; ilość tweetów była trzykrotnie większa niż wtedy, gdy Justin Timberlake „przypadkiem” rozdarł kostium Janet Jackson na finale Superbowl w 2009 roku i odsłonił jej nagą pierś, i niemal tak wielka jak w dzień wyborów prezydenckich. Gala VMA sprawiła, że na portalu w ciągu minuty pojawiało się trzy razy więcej tweetów niż w poprzednim roku, a wszystko wskazywało na to, że Miley jest bardziej popularna od prezydenta Baracka Obamy. Robin z pewnością miał rację, kiedy ukradkiem puścił do niej oko i oznajmił: „Dziś wieczorem będziemy tworzyć historię”.

Burza, która rozpętała się po ich występie, była po części genialną reklamą, a po części cudownym koszmarem. Poranne nagłówki informowały o tym, że „zagubiona” Miley nie potrafi dostrzec różnicy między tym, co seksowne, a tym, co zbyt ostre; że jest na skraju załamania nerwowego, a jej zachowanie to wołanie o pomoc młodej niezrównoważonej kobiety. Kto inny chciałby wyjść na scenę, pokazać się z jak najgorszej strony i świetnie się przy tym bawić?

Nawet jedna z tancerek z zespołu Miley, Hollis Jane, uznała, że wydarzenia tamtego wieczoru były najbardziej „upokarzającym i odczłowieczającym” doświadczeniem w jej życiu. Z jej dramatycznej relacji wynikało, że opuściła galę, „trzęsąc się i płacząc”.

Przybysz z kosmosu mógłby pomyśleć w tamtej chwili, że Nowy Jork wcale nie jest centrum wolności, jak wskazywałaby słynna statua, i że przypadkiem trafił do dziwacznego miejsca w Arabii Saudyjskiej (ach, ta przeklęta nawigacja na statkach kosmicznych!).

Zdaniem młodych ludzi piętnaście lat różnicy między Robinem i Miley nie stanowiło żadnego problemu, a Miley robiła na scenie to samo, co przeciętna ekstrawertyczna młoda kobieta robi w nocnym klubie. Różnica polega na tym, że jako sprzedająca miliony płyt gwiazda muzyki pop i ulubienica paparazzich musiała zdawać sobie sprawę, że wszystko, co robi, zostanie pokazane w telewizji.

Wraz z zarzutami pojawiło się pytanie: „Co na to rodzice?!” Ojciec Miley, Billy Ray, przyglądał się wszystkiemu z boku, jednak smutek, który czuł, wynikał z innego powodu, niż można by się spodziewać.

Dobrze znał ten scenariusz; kilkanaście lat temu stał się ofiarą podobnej fali krytyki, gdy w 1992 roku miał swoje pięć minut dzięki przebojowi Achy Breaky Heart. Podczas swoich koncertów również emanował seksapilem, a gdy kręcił biodrami, oczarowane fanki piszczały histerycznie i rzucały na scenę biustonosze. Krążyły nawet plotki, że zanim został piosenkarzem, był tancerzem erotycznym. I choć scenicznym ruchom Billy’ego Raya daleko było do twerkingu, on także potrafił prowokować.

Tak jak taniec Miley zainspirował ludzi na całym świecie do organizowania mistrzostw w twerkingu, tak kręcenie biodrami Billy’ego Raya stało się jego znakiem rozpoznawczym. Jednak fakt, że został okrzyknięty symbolem seksu, wcale mu nie pomógł, a wręcz zaszkodził, i stanął na drodze do dalszych sukcesów. Wkraczając do branży muzycznej, chciał, by traktowano go poważnie. Jedna z producentek przyznała, że gdy pierwszy raz przyszedł do jej biura, od razu pomyślała, że bardziej nadaje się na modela niż na piosenkarza. „Kiedy go zobaczyłam – wspomina Kari Reeves – pomyślałam, że powinien zostać modelem w «National Male», a nie grać muzykę country”.

Wkrótce po tym, jak przedarł się do branży, zaczęła się nagonka na niego. Według tradycjonalistów w muzyce country nie ma miejsca na kręcenie biodrami i tłumy rozwrzeszczanych fanek. Ci, którzy krytykowali Billy’ego Raya, drwili z niego, mówiąc, że jest seksownym beztalenciem i nieudacznikiem, który dorabia się na tym, co potrafi najlepiej – kręceniu tyłkiem. Mówiono, że gdyby nie uroda, niczego by nie osiągnął.

Niezależnie od tego, czy były powodowane zazdrością, czy nie, słowa te sprawiały Billy’emu Rayowi wielką przykrość; a teraz historia zatoczyła koło i nazywanie Miley „dziwką nastawioną na wywoływanie skandali” zabolało go równo mocno.

Ci, którzy tak chętnie krytykowali Miley, nie mogli wiedzieć, że mina jej ojca nie wyraża dezaprobaty, a rezygnację, i że Billy Ray nie tylko identyfikuje się z córką, ale doskonale ją rozumie.

Historia ta zabierze nas dziesiątki lat wstecz, do korzeni Miley i do wiejskiego stanu Kentucky, w którym wychował się jej ojciec – człowiek, którego sława wpłynęła na losy jego córki.

Rodzaj tańca popularny głównie wśród kobiet, polegający na rytmicznym potrząsaniu pośladkami. [wróć]

Rozdział 1

Billy Ray Cyrus przyszedł na świat we Flatwoods w stanie Kentucky i tam spędził swe młodzieńcze lata. Dla cyników region ten jest czymś w rodzaju kulturalnej pustyni, której mieszkańcy duszą się z czystej rozpaczy – a i to mało powiedziane. Jedynym wybijającym się mieszkańcem Flatwood był Dheak Gill, człowiek, który zyskał złą sławę, połykając na dorocznym konkursie Żelaznego Żołądka dwadzieścia trzy bycze jądra w rekordowym czasie dwudziestu trzech minut i trzynastu sekund. Jednostki wybitne stanowiły tu więc towar deficytowy.

Billy Ray głosił później z dumą, że prace, których za grosze imali się jego przodkowie – przy budowie linii kolejowej w zapomnianej przez Boga krainie, w kopalniach, stalowniach i na farmach – były „kamieniem węgielnym przemysłu, który zbudował i wyżywił Amerykę”. Jednak mimo całego patosu tych słów prawda jest taka, że Cyrusowie najzwyczajniej w świecie żyli na skraju nędzy. Pracy było tu jak na lekarstwo – prawdę mówiąc, posiadanie jakiegokolwiek zajęcia graniczyło z cudem i było traktowane jak błogosławieństwo – a jeśli się już coś trafiło, zarobki były mizerne. Zaszczyt i poważanie to marne pocieszenie dla kogoś, kto musi nakarmić płaczące dzieci z pustymi brzuchami.

Już wówczas liczba dzieci żyjących w biedzie była tu najwyższa w kraju. O trudnym dorastaniu w Kentucky w latach siedemdziesiątych śpiewała piosenkarka country, Loretta Lynn, w swojej piosence Coal Miner’s Daughter. Tak jak Loretta, Billy Ray był jednym z ośmiorga dzieci i dorastał, widząc, jak ich matka czyta Biblię przy lampie naftowej i pierze ubrania na taniej, starej tarze, aż krwawiły jej palce.

Jego ojciec, Ron, zaczynał bardzo skromnie. Kiedy Billy Ray przyszedł na świat, Ron pracował na platformie wiertniczej w Armco Steelworks i od pierwszego dnia w pracy w roku 1955 rozłupywał i szlifował bloki betonu. Ów toksyczny tryb życia okazał się tragiczny w skutkach i sprawił, że Ron zmarł w wieku siedemdziesięciu lat na raka wywołanego wdychaniem azbestu w miejscu pracy.

Tymczasem dziadek Billy’ego Raya – Eldon, „Pawpa”, jak nazywał go młody Billy – był żarliwym kaznodzieją w kościele zielonoświątkowym. Prestiż religijny nie szedł jednak w parze z pieniędzmi. Piosenkarka pop, Katy Perry, również była córką pastora i dobrze pamięta wychowanie tak spartańskie, że rodziców nie stać było, żeby posłać ją do dentysty. Kiedy w końcu jako nastolatka trafiła na fotel dentystyczny, miała trzynaście zepsutych zębów, które należało zaplombować.

Życie Eldona było ciężkie, a jego rodzina utrzymywała się z datków wiernych. Mimo to, jak w przypadku wielu rodzin z Południa, ich wiara w Boga była głęboka i szczera, a Eldon nauczał w tradycyjnym stylu zielonoświątkowców o mówieniu wieloma językami, otrzymywaniu wiadomości od duchów i otwieraniu się na boską siłę uzdrawiania.

Najstarsza siostra Rona, starsza od niego o siedemnaście lat, otrzymała imiona Maria Magdalena, co pokazuje głęboko religijną naturę tej rodziny. Jednak niezachwiana wiara nie czyniła życia w nędzy łatwiejszym. Jakby tego było mało, osławiona „południowa gościnność” była – zdaniem Billy’ego i Rona – znacznie przereklamowana.

Poza cudownym dzieckiem muzyki country, stan Kentucky był znany głównie z rolnictwa i pieczonych kurczaków. Wydawało się jednak, że Cyrusowie są stworzeni do większych rzeczy. Matka Billy’ego Raya, Ruth, była zapaloną pianistką z głową do interesów i żywiołową osobowością, dzięki czemu szkolni koledzy okrzyknęli ją „Dziewczyną, która prawdopodobnie podbije Hollywood”. I choć przepowiednia nie spełniła się nawet jeszcze w kolejnym pokoleniu, ich opinie okazały się zadziwiająco trafne.

Tymczasem Ron, który piął się po szczeblach kariery jako wysoko ceniony polityk z ramienia Partii Demokratycznej, stworzył z Eldonem zespół o nazwie Crownsmen Quartet. Dawali regularne koncerty w hucie stali i miejscowych barach, a Billy Ray patrzył na nich z podziwem, chłonąc każdy dźwięk.

W soboty Billy Ray przychodził do domu dziadka ze strony matki i próbował grać na skrzypcach. Babcia akompaniowała mu na pianinie, a ojciec na gitarze. Grali bluegrass, country i standardy południowego gospel od Amazing Grace i Rolling In My Sweet Baby’s Arms po (Won’t You Come Home) Bill Bailey. Odpoczywali tylko we śnie, bo już następnego dnia przenosili się do kościoła dziadka ze strony ojca, który wzywał ich na scenę i kazał im śpiewać Swing Low, Sweet Chariot z Crownsmen Quartet.

Będąc dzieciakiem, który już wówczas wstydził się swojego wyglądu, Billy Ray z natury nie lubił publicznych wystąpień. „Byłem taki nieśmiały – wyzna później w wywiadzie dla «LA Times». – Przerażało mnie to. Byłem naprawdę brzydki. Miałem odstające uszy, wielkie oczy i włosy zgolone prawie na zero. Poza tym prawie zawsze chodziłem brudny”.

Paradoksalnie kilkadziesiąt lat później to chorobliwie nieśmiałe, wstydliwe, samozwańcze „brzydkie kaczątko” stało się obiektem westchnień kobiet na całym świecie, wywołując masową histerię porównywalną z szałem na Elvisa Presleya czy Beatlesów. Tymczasem jednak muzyka była chwilową – i nie zawsze mile widzianą – ucieczką od ciemnych burzowych chmur, które wisiały nad jego rodziną.

Między Ruth i Ronem niemal codziennie dochodziło do kłótni, a bezsilny Billy Ray mógł jedynie przysłuchiwać się im z przerażeniem, prosząc rodziców, by przestali. Nawet w kościele nie czuł się bezpiecznie. Awantury sięgały zenitu, aż w wieku zaledwie czterech lat Billy Ray był świadkiem, jak jego rozwścieczona, powodowana zazdrością matka zaatakowała kochankę męża przed kościołem jego dziadka. Jak się okazało, monogamia nie była mocną stroną Rona, i kiedy Ruth zobaczyła, jak ten wychodzi z budynku w towarzystwie innej kobiety, jej ognisty temperament wziął nad nią górę. „Na kościelnym parkingu zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie – wspominał później Billy Ray. – Mama rzuciła się na tę kobietę i ją pobiła. Widziałem, jak mama wywleka za włosy jakąś kobietę z kabrioletu ojca i wrzuca ją do rowu!” – dodał.

Życie rodzinne było – delikatnie mówiąc – dość nerwowe, nikogo więc nie zdziwiło, gdy Ruth i Ron oznajmili, że się rozwodzą. Mały Billy Ray miał wówczas pięć lat. Kiedy Ruth złowieszczo oświadczyła: „Dziś wieczorem twój ojciec i ja urządzimy tu niezłą awanturę”, mógł cynicznie pomyśleć: też mi nowość. Świadoma, że tym razem może być wyjątkowo głośno i niebezpiecznie, Ruth zamknęła chłopca razem z jego bratem Kevinem w sypialni na górze. Ta tak zwana sypialnia była w rzeczywistości dużą szafą, w której Billy Ray i Kevin (zdrobniale nazywany Kebo) znaleźli schronienie wśród wiszących na ścianach plakatach Jimiego Hendrixa. Kiedy chłopcy byli już w środku, mebel rozbrzmiał krzykami i niemal trząsł się od dobiegających z dołu podniesionych głosów. Zaczęło się rzucanie talerzami, walenie pięściami w ściany i przewracanie mebli, a wszystko to przy wtórze mrożących krew w żyłach, wściekłych wrzasków.

W końcu Billy Ray wydostał się z sypialni i wdarł się między toczących bitwę rodziców, tym samym ją kończąc. Po chwili upiornej ciszy ojciec oznajmił lodowatym tonem, że odchodzi. „Objąłem go za szyję – wspomina Billy Ray – i oplotłem nogami, czepiając się go jak małpka drzewa”. Jednak Ron uznał, że powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia, i przeszedłszy w milczeniu nad połamanymi meblami, opuścił dom, nie oglądając się za siebie.

To, co nastało po rozwodzie, było równie przerażające. Przyszło im żyć w latach sześćdziesiątych w konserwatywnej części Ameryki, gdzie najważniejsze były południowe wartości i wiara w Boga, i gdzie rozwody nie tylko były tematem tabu, ale praktycznie nikt o nich nie słyszał. Ludzie zaczęli plotkować, że rodzina okryła się hańbą w oczach Boga, a jej członkowie nie zasługują na to, by nazywać się chrześcijanami.

Następnie przyszedł czas na finansowe konsekwencje rozwodu – Ruth była zmuszona sprzedać swoje ukochanie pianino i chcąc związać koniec z końcem, pracowała do późnej nocy jako sprzątaczka, podczas gdy uganiający się za spódniczkami Ron wydawał większość swych skromnych zarobków na zachcianki nowej żony, Joannie.

Zdruzgotany Billy Ray stał się obiektem kpin szkolnych kolegów nie tylko z powodu rozwodu, który nie mieścił się w kanonie południowych wartości, ale przede wszystkim dlatego, że matka chłopca była tak biedna, iż jako jedyna rodzina w okolicy nie mieli telefonu. Z przerażeniem myślał o początku semestru, gdy stojąc przed całą klasą, miał podać swój adres i numer telefonu. Niezmiennie towarzyszyły mu wtedy wybuchy śmiechu, gdy zawstydzony wyznawał, że on i jego rodzina wciąż korzystają z automatu telefonicznego.

Wkrótce odstające uszy, których mały Billy Ray tak bardzo się wstydził, stały się dla niego jeszcze większą zmorą. Pewnego ranka grupa starszych chłopców otoczyła go na szkolnym korytarzu, szydząc z niego i jego uszu. Billy Ray odwrócił się na pięcie i uciekł do domu, gdzie zanosząc się płaczem, wpadł w matczyne ramiona. Tej nocy modlił się żarliwie: „Drogi Boże, wiem, że jestem brzydki, ale kiedy dorosnę, spraw, żeby ludzie uważali mnie chociaż za dowcipnego. Amen”. Prośba ta na wiele lat stała się jego wieczornym rytuałem.

Odtąd starsi koledzy regularnie znęcali się nad Billym Rayem, który w tym małym, zżytym środowisku uchodził za dziwadło. Mógł szukać ucieczki w muzyce, jak jego starszy brat, ale leworęczność niemal uniemożliwiała mu granie na ojcowskiej gitarze. Przesądy, według których bycie mańkutem oznaczało tyle samo, co bratanie się z diabłem – traktowane jako stek bzdur we współczesnych społecznościach – wciąż miały się dobrze w bogobojnym Kentucky. Pełni dezaprobaty dorośli gorąco zachęcali chłopca, by uczył się używać prawej ręki.

Tak jak można było się spodziewać, Billy Ray ze swoją leworęcznością czuł się niezdarny i wynaturzony. Nie mogąc grać, zaczął całymi dniami przesiadywać w lesie. Początkowo płakał, rozmyślał i modlił się, a później, gdy matka powtórnie wyszła za mąż i czarne chmury, które nadciągnęły wraz z rozwodem rodziców, zaczęły się rozwiewać, oddał się chuligańskim zabawom. Jego przyjaciel z dzieciństwa, Gregg Davidson, wspomina: „W tamtych czasach dzieciaki wciąż mogły swobodnie hasać po lasach jak Huckleberry Finn, i Billy ganiał między drzewami ze swoim bratem, bawiąc się w chowanego, kowbojów i Indian, budując forty i przypuszczając udawane ataki na «nieprzyjaciela»”.

W liceum pracował jako reporter dla szkolnej gazetki, sprzedawanej po dwadzieścia pięć centów za sztukę. Choć nadal był zbyt nieśmiały, by umawiać się z dziewczynami, prowadził rubrykę Słodkie Pary, w której dla żartu tworzył fikcyjne pary z najładniejszymi dziewczynami w szkole.

W 1975 roku, gdy jego ojciec wyrwał się z nędzy i został politykiem, czternastoletni Billy Ray wkroczył w fazę buntu i stał się samozwańczym „młodocianym chuliganem i przestępcą”. Był to okres kradzieży sklepowych, narkotyków, wandalizmu, włóczenia się po Kentucky i – co gorsza – nierozważnego zamiłowania do meczów. „Mój dziadek był kaznodzieją w kościele zielonoświątkowym, a ojciec politykiem – wspominał później w wywiadzie dla CNN. – A jednak każda noc, kiedy ścigała mnie policja, była udaną nocą”.

Podczas gdy Ron robił karierę jako członek Zarządu Rezerwy Federalnej i szanowany polityk z ramienia Partii Demokratycznej, Billy Ray desperacko domagał się uwagi, a sprawianie kłopotów okazało się niezawodnym sposobem, by to osiągnąć. Uspokajał go tylko sport – nie tylko odwracał jego uwagę od rozrabiania i „dodawał pewności siebie”, ale i „obudził w nim duszę wojownika”.

Mimo to Billy Ray nie zamierzał się angażować. „Niezdecydowanie było moim największym problemem – wyznał później. – Co roku, gdy miałem wpisać na formularzu przedmiot kierunkowy, wybierałem opcję «niezdecydowany». Podejrzewałem, że zmierzam w niewłaściwym kierunku”.

Wzorował się, choć bez entuzjazmu, na Johnnym Benchu, prawdopodobnie jednym z najlepszych chwytaczy w historii baseballu. Postanowił więc pójść w jego ślady i grać dla drużyny baseballu Cincinnati Reds. Pałał dumą, gdy przyznano mu stypendium w Georgetown College, prestiżowej, chrześcijańskiej placówce stowarzyszonej z angielskim Oxford University. Była to jednak chwilowa satysfakcja. Choć kochał sport, nie miał serca do profesjonalnej rywalizacji i nie wierzył w zapewnienia, że może zostać gwiazdą. Poświęcił więc początek trzeciego roku na szukanie czegoś, co dawałoby mu satysfakcję.

Niebawem zaczął słyszeć w głowie głosy – donośne, natarczywe i niemożliwe do zignorowania. „Kup gitarę i załóż zespół, a poczujesz się spełniony – mówiły. – Sprzedaj rękawicę i kup gitarę”.

Powiedzieć, że osłupiał, to za mało – Billy Ray kochał muzykę, ale nie uważał się za muzyka, a młodzieńcze próby grania na gitarze ojca okazały się porażką. „Jako nastolatek – wspomina Gregg – nie miał pojęcia, że jeśli jesteś leworęczny, wystarczy przełożyć struny, żeby grać na gitarze”.

Był też wstydliwy i trzymał się na uboczu, ale posłuchał wewnętrznego głosu. Bardziej ambitni koledzy z klasy uważali, że stracił głowę dla głupiej fanaberii, a jego pierwsza dziewczyna – zachwycona perspektywą wystawnego życia u boku słynnego baseballisty – prawie go zostawiła, gdy dowiedziała się o zmianie planów. Tymczasem niezależnie od tego, czy owe głosy pochodziły od samego Boga, czy były podszeptem intuicji, Billy Ray wierzył, że mówią prawdę.

Zgodnie z planem pozbył się rękawicy, a po pięciu tygodniach zrezygnował ze stypendium – ignorując prośby nauczycieli, którzy zapewniali go, że jest materiałem na pierwszoligowego gracza i zaprzepaści życiową szansę – i kupił gitarę dla leworęcznych. Jak wyznał później w jednym z wywiadów: „W głębi duszy wiedziałem, że postępuję właściwie”.

Tej samej nocy napisał swoją pierwszą piosenkę, a nazajutrz rano namówił swojego brata Kebo, żeby dołączył do zespołu, który do tej pory był jedynie wytworem jego wyobraźni. Od tej chwili wszystko potoczyło się zadziwiająco szybko – wczorajszy mistrz baseballu postawił sobie za cel, że zostanie „drugim Elvisem Presleyem”, i to w ciągu zaledwie dziesięciu miesięcy.

Taki limit czasu wyznaczył sobie na osiągnięcie sukcesu i postanowił, że jeszcze przed jego dwudziestymi urodzinami zespół Sly Dog – nazwany na cześć jednookiego, agresywnego kundla, którego był właścicielem – będzie grywał regularnie w jednym z miejscowych barów czy klubów. I rzeczywiście, w sierpniu 1981 roku, zaledwie na tydzień przed upływem terminu, grupa zaczęła dawać codzienne koncerty w klubie Changes w Ohio. Kolejne trzy lata upłynęły pod znakiem palenia trawki i opędzania się od fanek, aż pewnego pamiętnego dnia w 1984 roku cały klub doszczętnie spłonął wraz ze sprzętem Billy’ego Raya. Billy Ray był zdruzgotany; pożar sprowadził go na ziemię i wyrwał z wypełnionego przyjemnościami, błogiego stanu nieświadomości.

Przed Billym Rayem, zupełnie nieznanym poza Ohio, pojawiło się nie lada wyzwanie. Jedyną rzeczą, która przetrwała pożar, było miniaturowe wydanie Pisma Świętego, które ukrył we wzmacniaczu, wierząc, że przyniesie mu szczęście. Dla Billy’ego było to znak – zesłany przez Boga symbol siły, który umocnił go w przekonaniu, że będzie odnosił sukcesy tak długo, jak długo będzie trwał w wierze.

Wspomniał wówczas słowa Eldona Cyrusa, nieżyjącego już dziadka kaznodziei, który mawiał, że „każde nieszczęście zasiewa ziarno czegoś dobrego”. Wierząc, że musi pomóc zasiać owo ziarno, Billy Ray spakował manatki i wyjechał do Los Angeles. Przeprowadzka była po części spowodowana reakcjami producentów z Nashville i Kentucky, którzy zatrzaskiwali mu drzwi przed nosem, twierdząc, że jest „zbyt rock’n’rollowy”. Billy Ray miał nadzieję, że w świecie prawdziwego show-biznesu będzie miał większe szanse, by wpisać się w pożądane przez producentów ramy. Tymczasem tuż po przyjeździe został odrzucony z zupełnie innego powodu – bycia „zbyt country”. Nic dziwnego, że zaczął się zastanawiać, czy w ogóle gdziekolwiek pasuje.

Po tym, jak w Ohio zasmakował korzyści wypływających z bycia dużą rybą w małym stawie, jego droga do sławy stała się jeszcze bardziej żmudna. Wkrótce zamieszkał w samochodzie i rozpoczął marnie płatną pracę w sklepie o nazwie Baby Toy Town – tak żenująco kiczowatym, że dla kogoś, kto marzył o karierze rockmana, był jak pocałunek śmierci. „Przypuszczam, że koszmarne sklepy popełniają koszmarne błędy – śmiał się później. – Nie dość, że zatrudnili wieśniaka z Kentucky, to jeszcze byłem do niczego. Nie miałem pojęcia o łóżeczkach dla dzieci i wózkach spacerowych!”

Nie mówiąc o tym, że było to kiepskie miejsca dla muzyka – wnętrze sklepu wprawiało go w zażenowanie. I kiedy zarabianie na życie rozmawianiem o pieluchach, wózkach i zabawkach dla dzieci stało się dla Billy’ego Raya niemal nie do zniesienia, jedna z klientek pod wrażeniem jego charyzmy zaproponowała mu pracę w punkcie sprzedaży samochodów należącym do jej męża.

Nieszczęsny Billy Ray wiedział o samochodach jeszcze mniej niż o niemowlętach – prawdę mówiąc, nie miał pojęcia, jak zadbać nawet o własny samochód – nowa praca wydawała się więc kolejną porażką. Jako nowicjusz nie miał daru przekonywania i gładkiej gadki wpisanej w kalifornijską kulturę, a jego niezdecydowanie doprowadziło do tego, że przez dwa miesiące nie sprzedał ani jednego wozu.

Właściciel grzmiał, że zatrudnienie Billy’ego Raya było jego „największym życiowym błędem” i zamierzał go zwolnić, kiedy – zdaniem Billye’go – Bóg dokonał kolejnego cudu. Następnego dnia zdobył pierwszego klienta, a dobra passa nie opuszczała go, aż kilka tygodni później został obwołany najlepszym sprzedawcą w firmie. Z nieudacznika bez grosza przy duszy stał się młodym wilkiem, który miesięcznie otrzymywał dwadzieścia tysięcy dolarów prowizji. Zaczął nawet spotykać się z dziewczyną z rozkładówki Playboya i doszedł do wniosku, że skoro ma u boku kalifornijską blond piękność, może z jego wyglądem nie jest wcale tak źle, jak się tego obawiał.

Pomału zaczynał jednak tęsknić za domem i sceną, gdzie czuł się naprawdę doceniany. „Byłem muzykiem – tłumaczył – Nie przyjechałem do LA po to, żeby sprzedawać samochody… Chciałem wrócić do korzeni”.

Zanim skończył dwadzieścia pięć lat, wrócił do klubu Changes – odbudowanego po pożarze – a jego występy stały się jeszcze bardziej szalone. Pełen kalifornijskiej pewności siebie zdzierał z siebie koszulkę, śpiewając na całe gardło Rebel Yell Billy’ego Idola. To była jego scena. Żeby to udowodnić, wymienił dziewczynę z rozkładówki na Cindy, miejscową przedstawicielkę handlową firmy tytoniowej. Może nie była tak czarująca, ale była południową pięknością, dokładnie taką, jakie lubił.

Trzy miesiące później pobrali się w małej, białej kapliczce w Smoky Mountains w stanie Tennessee. Sześciogodzinna podróż autostradą miała zakończyć się złożeniem materiału nagraniowego w siedzibach firm fonograficznych, ale zmęczony ciągłymi odmowami Billy Ray podjął spontaniczną decyzję o tym, by skręcić w niewłaściwą drogę i zamiast tego pijany zajechał pod ołtarz.

Podjęta w pośpiechu decyzja o małżeństwie była jednym z popełnionych pod wpływem alkoholu szaleństw, równie nierozsądnym jak jazda po pijaku na własny ślub. Billy Ray wyznał później, że jego małżeństwo bardziej przypominało imprezę niż związek i już niebawem między małżonkami zaczęło dochodzić do pierwszych zgrzytów. Kiedy dwie zazdrosne fanki – trawione wściekłością, że usidliła mężczyznę ich marzeń – podpaliły krzesło Cindy, Billy Ray uznał, że ze względu na własne bezpieczeństwo nie powinna przychodzić na jego koncerty. Nawet jeśli dwie psychotyczne groupies nie stanowiły dużego zagrożenia, inne mogły być znacznie bardziej niebezpieczne. Nie mając obok siebie Cindy, Billy Ray zaczął się rozglądać za innymi dziewczynami.

To była ciągła walka o przetrwanie. „Otaczało nas zbyt wiele kobiet – wspominał. – Wokół było zbyt dużo seksu, narkotyków i rock’n’rolla”. Jakby tego było mało, model małżeństwa, który zaszczepili Billy’emy Rayowi rodzice, był chaotyczną mieszaniną barowych awantur, tłuczonych naczyń i nieustannego ganiania za spódniczkami. Wkrótce kłótnie z zazdrosną Cindy doprowadziły oboje na skraj wytrzymałości.

Historia zatoczyła koło – ich związek zaczął uginać się pod ciężarem niepowodzeń Billy’ego Raya. W roku 1987 Kebo odszedł z kapeli z powodu konfliktu z pozostałymi muzykami, a wkrótce potem zespół przestał istnieć. Pozostawiony sam sobie, Billy Ray musiał użerać się z producentami, którzy próbowali wyłudzić od niego tysiące dolarów w zamian za złudną obietnicę nagrania przebojowego singla. Regularnie zbierał się na odwagę i wyruszał w dwunastogodzinną podróż do Nashville tylko po to, by znów spotkać się z odmową.

I kiedy mogło się wydawać, że wykorzystał już wszystkie możliwości, drzwi do show-biznesu stanęły przed nim otworem dzięki Kari, córce legendarnego Dela Reevesa, prowadzącego audycję Grand Ole Optry. Nie tylko zarządzała ona firmą fonograficzną ojca, ale pracowała jako wolny strzelec dla magazynu poświęconego muzyce country. Billy Ray umówił się z nią na wywiad, podczas którego przedstawił się jako wschodząca gwiazda muzyki country.

Kari zbyt często słyszała takie deklaracje – pięciu mężczyzn, z którymi rozmawiała w tym tygodniu, twierdziło dokładnie to samo – początkowo więc jej reakcja graniczyła z obojętnością. Jednak Billy Ray naprawdę był inny. Już kilka minut później obiecała, że uczyni z niego gwiazdę, i równie szybko (bez wiedzy Cindy) uwikłali się w płomienny romans.

Ktoś cyniczny mógłby powiedzieć, że żadne z nich nie miało czystych intencji. Sam Billy Ray wyznał: „Jako córka legendy muzyki country miała dostęp do tego świata. Zaintrygowało mnie to i odurzyło”. Był w końcu człowiekiem, który „dobijał się do drzwi przy Music Row, nie mając do zaoferowania nic poza poobijanymi kłykciami”, spotkanie z Kari było więc dla niego jak oddech świeżego powietrza. Kusząca obietnica sukcesu dzięki znajomości z dziewczyną była niemal równie uwodzicielska jak jej seksapil. Czy jego rzekoma miłość do niej była kłamstwem, chłodną kalkulacją i taktycznym posunięciem? Desperacką demonstracją wdzięczności? A może – jak twierdził – rzeczywiście byli pokrewnymi duszami?

Należy również wziąć pod uwagę motywy, którymi kierowała się Kari. Bez względu na to, jak bardzo podobały jej się piosenki Billy’ego Raya, wyznała później: „Widząc go po raz pierwszy, pomyślałam, że powinien być modelem w «International Male», a nie marzyć o karierze muzyka country”. Czy była to kwestia wzajemnego przyciągania? Czy wykorzystała legendę ojca i jego zdolność do tworzenia nowych osobowości scenicznych, obracając je na własną korzyść, by uwieść mężczyznę, którego pragnęła?

Motywy, którymi się kierowali, pozostają niejasne, jednak niezależnie od tego, czy to seks, czy obietnica sukcesu odciągnęła Billy’ego Raya od żony, niebawem na dobre zapomniał o Cindy. Nie była to przygoda na jedną noc ani przelotny romans z jedną z groupies. Kari i Billy’ego Raya połączył płomienny związek, pełen listów miłosnych, tekstów piosenek i wierszy. Kari zmieniła nawet słowa piosenki Frankiego Millera Gladly Go Blind („Chętnie stracę wzrok”), dodając Gladly Go Blind (If I Don’t Get You Signed) („Chętnie stracę wzrok, jeśli nie będę miała cię na własność”). Cindy miała wszelkie prawo, by czuć się upokorzona, zwłaszcza że w nowym związku jej męża nie było rzeczy zakazanych; nie było nią nawet małżeńskie łoże Cyrusów.

Nawet jeśli ze strony Billy’ego Raya było to czysto taktyczne posunięcie, spełniło swoją rolę. Kari, pozornie bardziej zafascynowana jego wyglądem niż muzyką, przyprowadziła ojca na jeden z jego koncertów. Niezależnie od tego, co nią kierowało, to wydarzenie miało odmienić życie Billy’ego Raya. I rzeczywiście, zachwycony Del Reeves wręczył mu kontrakt i przedstawił go weteranowi, Jackowi McFaddenowi, który miał zostać jego pełnoetatowym menedżerem.

Billy Ray znalazł się na drodze do sławy, jednak romans z Kari przyniósł konsekwencje. Pewnego ranka wrócił do domu i zastał wszystkie swoje rzeczy porozrzucane na trawniku. Nie potrafił ukryć wstydu, gdy idący do pracy, ubrany w elegancki garnitur sąsiad z domu obok spoglądał znad żywopłotu, jak Billy Ray w przepoconej, nieświeżej, cuchnącej marihuaną koszulce zbiera z rynsztoka dorobek swojego życia.

Wydarzenia te zainspirowały go do napisania płynącego prosto z serca utworu Where’em I Gonna Live?. Piosenka weszła na debiutancki album, który zarobił dla niego miliony dolarów. Billy Ray podziękował Cindy, że przyczyniła się do powstania utworu i „była tak miła, że pewnego deszczowego ranka o 4.30 wyrzuciła przed dom wszystkie moje rzeczy”. Zaśpiewał go dla niej jak serenadę i na jakiś czas wrócił do domu. Poprawił się – choć nie na długo – jednak ich małżeństwo nie przetrwało i rozstali się przed końcem 1991 roku.

Kochający kobiety Billy Ray nie potrafił trzymać się z dala od kłopotów. W tym samym miesiącu, w którym rozwiódł się z Cindy, odkrył, że niejaka Kristin Luckey, kelnerka z Karoliny Południowej, spodziewa się jego dziecka. To tyle, jeśli chodziło o obietnice, które składał Kari, i zapewnienia, że będą razem. Prawdę mówiąc, po rozwodzie widywała go coraz rzadziej.

Kilka tygodni po tym, jak dowiedział się, że zostanie ojcem, wdał się w nowy romans z kobietą mieszkającą znacznie bliżej domu – Leticią Finley z Ashland w Kentucky – przez znajomych nazywaną Tish. Leticia nie miała niestety zbyt wielu przyjaciół, głównie ze względu na wyjątkową urodę. Prawdopodobnie przeciętny rolnik z Kentucky nie wyobrażał sobie, by mógł przebywać w towarzystwie dziewczyny, która wyglądała jak żywcem wyjęta z reklamy Louis Vuittona, i nie czuć się skrępowany.

Kobiety chciały być takie jak ona, a mężczyźni po prostu chcieli z nią być. Długie do pasa, jasne włosy, duży biust i wielkie, szeroko rozstawione oczy sprawiały, że mężczyźni z Ashland i okolic jedli jej z ręki.

Tish już w wieku czterech lat paradowała na wybiegach w dziecięcych ubrankach ze sklepu matki, a będąc nastolatką wygrywała kolejne konkursy piękności, takie jak „Miss Tristate Beauty”. Magazyny rozpisywały się z zachwytem o jej „popielatoblond włosach i błyszczących niebieskich oczach”, wróżąc jej wielką karierę na wybiegach. W tamtych czasach, zanim nastała moda na „wychudzone wieszaki”, modelki były szczupłe, ale nie kościste, i nie przypominały Amazonek, a mierząca sto sześćdziesiąt siedem centymetrów Tish – zbyt niska według dzisiejszych standardów – idealnie wpisywała się w obowiązujące kanony.

Jak wiele pięknych kobiet, także i ona padła ofiarą klasycznego ostracyzmu. Nazywanie jej „zdzirą” i „dziwką” było na porządku dziennym. Żadna z jej szkolnych koleżanek, z którymi rozmawiała autorka tej książki, nie wyrażała się o niej pochlebnie. Przekonane, że piękna dziewczyna to głupia puszczalska, powtarzały, że była bezmyślną, pustą, „głupią, zdzirowatą cheerleaderką”, która marzyła tylko o tym, żeby zostać groupie.

Tish celowo dokładała do pieca, utrzymując swoją pozycję stałej bywalczyni klubów muzycznych, i w wieku czternastu lat urodziła dziecko jednemu z miejscowych perkusistów. Plotkary jakby tylko na to czekały, i w miasteczku natychmiast pojawiły się pogłoski, że jest „rock’n’rollową groupie”.

Ci, którzy krytykowali Tish, nie wspominali o tym, że pochodziła z uprzywilejowanej rodziny. Jej zamożni rodzice byli właścicielami kilku lokali sieci Wendy’s i sklepów spożywczych, nie mówiąc już o butiku jej matki, a mężczyźni, z którymi się spotykała, niejednokrotnie mieli do wydania mniej pieniędzy niż ona.

Mimo to okoliczni mieszkańcy wciąż snuli wizje pięknej modelki z rozkładówki uwieszonej na ramieniu gwiazdy rocka i nikt nie miał wątpliwości, że Tish, jak żadna inna kobieta, nadawała się do tej roli. Kiedy Tish i Billy Ray spotkali się w clubie Ragtime Joint w 1991 roku, ona miała dwadzieścia trzy lata i dwójkę dzieci, Brandi i Neala – każde z innym mężczyzną. Dzieci mieszkały z jej matką, podczas gdy Tish – jak twierdzą sąsiedzi – bawiła się na całego, najpierw z technikami, którzy załatwiali jej wejściówki za kulisy, a później z samymi muzykami.

Jednak bez względu na to, co przeżyła do tej pory, jej bagaż doświadczeń był niczym w porównaniu z tym, który dźwigał Billy Ray. Ledwie wysechł tusz na aktach rozwodowych z Cindy, a zrobił dziecko Kristin. Co więcej, nadal sypiał z Kari, która żyła nadzieją, że niedługo wezmą ślub.

Zarówno Tish, jak i Billy mieli duże wzięcie – i oboje nie byli bez skazy – można więc było przypuszczać, że ich związek będzie kolejnym przelotnym romansem. Tymczasem Billy Ray, który szczycił się swoją intuicją i wiadomościami w duchu zielonoświątkowym od samego Boga, miał przeczucie, że tym razem będzie to coś wyjątkowego.

„Nic w moim życiu nie działo się przypadkiem – twierdził później. – Nie wierzę w przypadki. Wszystko w moim życiu działo się po coś”.

Jeśli, idąc tokiem jego rozumowania, związek z Kari był przepustką do sławy, powodem, dla którego związał się z Tish, musiała być Miley, jego mała córeczka – która – zdaniem Billy’ego Raya – już wkrótce miała zawojować świat.

Rozdział 2

Zgodnie z przewidywaniami ojca i tym, co miało nadejść, młoda Miley Cyrus stała się celebrytką tuż po urodzeniu. Przyszła na świat w iście rock’n’rollowym stylu, a poczytna rubryka towarzyska rozwinęła przed nią czerwony dywan. W tamtym czasie Billy Ray był doskonałą inwestycją. Dzięki wsparciu ojca Kari w końcu podpisał kontrakt z Mercury Records i w tym samym miesiącu, kiedy Tish zaszła z nim w ciążę, jego debiutancki singiel Achy Breaky Heart zaczął szturmem zdobywać listy przebojów. Burza, która się wokół niego rozpętała, była tak potężna, że maleńki płód, który Tish nosiła pod sercem, był traktowany jak pierwsze królewskie dziecko Ameryki.

Nagłówki informowały, że tajemnicza kobieta z Kentucky spodziewa się dziecka Billy’ego Raya, co potwierdzał jego menedżer, Jack McFadden, mówiąc: „Billy Ray zna tę młodą kobietę i jeśli okaże się, że faktycznie jest ojcem dziecka, wiem, że wywiąże się ze swoich zobowiązań”.

Najwyraźniej upublicznienie tej wiadomości było złym posunięciem, zwłaszcza, że media natychmiast zaczęły spekulować, iż Tish jest naciągaczką, która podstępem zmusiła najlepszą partię show-biznesu do założenia rodziny. Zamieszanie wokół narodzin dziecka było równie wielkie, jak kariera, która w nadchodzących latach czekała małą Miley.

Wbrew okolicznościom Billy Ray instynktownie czuł, że to dziecko było mu pisane. Przeczucie to było równie silne i wyraźne jak tamto, które kazało mu – wbrew wszelkiej logice – zrezygnować ze stypendium i kupić gitarę. „Już zanim przyszła na świat, nazwaliśmy ją Destiny Hope – wyznał w wywiadzie do chrześcijańskiego portalu Beliefnet – ponieważ byłem pewien, że usłyszałem głos, który powiedział mi, że jej przeznaczeniem jest nieść światu nadzieję”.

Destiny Hope, a wkrótce po prostu Miley, przyszła na świat 23 listopada 1992 roku – zaledwie siedem miesięcy po pierwszym synu Billey’ego Raya, Christopherze Codym. Jej narodziny przypomniały wszystkim zainteresowanym, że swego czasu Billy Ray spotykał się jednocześnie z wieloma kobietami. Tym razem obiecał, że będzie towarzyszył Tish przy porodzie. Kiedy jednak z powodu komplikacji trafiła do szpitala i urodziła trzy tygodnie przed wyznaczonym terminem, Billy Ray był w trakcie trasy koncertowej i siedział na pokładzie samolotu. Stało się to zaledwie początkiem napięć spowodowanych tournée.

Chorowita Destiny tuż po porodzie trafiła do inkubatora i minął przeszło tydzień, zanim matka i córka dostały pozwolenie na powrót do domu. Jednak gdy tylko mała wróciła do zdrowia, nie przestawała się uśmiechać. Jak wspomina Billy Ray: „Żaden noworodek, którego widziałem, nie cieszył się tak bardzo z przyjścia na świat!”

Ciągłe plotki o tym, że Tish to naciągaczka – rozsiewane przez zazdrosne kobiety i szukających taniej sensacji pismaków – kładły się cieniem na nowym związku Billy’ego Raya, ale mimo panującego chaosu pokochał on obie kobiety, które pojawiły się w jego życiu.

Zanim jego córka przyszła na świat, Billy Ray unosił się na fali sukcesu swojego pierwszego singla i debiutanckiego albumu, który w ciągu kilku tygodni uczynił z niego gwiazdę światowego formatu. Los po raz pierwszy uśmiechnął się do niego dzięki singlowi Achy Breaky Heart. Utwór ten, zatytułowany pierwotnie Don’t Tell My Heart, rok wcześniej został nagrany przez zespół The Marcy Brothers, jednak okazał się porażką i nie wszedł na listy przebojów.

Billy Ray przearanżował piosenkę i dodał do niej dodatkowy składnik – seksapil. Wykorzystał beat, żeby pochwalić się mięśniami, i pokazał to, co wkrótce stało się jego znakiem rozpoznawczym – kręcenie biodrami i pośladkami. Wytwórnia płytowa rozesłała teledysk – w którym, o dziwo, pojawiły się Tish i jego była żona, Cindy – do dziesiątków nocnych klubów. Tak oto zaczęła się moda na taniec liniowy.

Billy Ray zdawał sobie sprawę, że zainteresowanie jego osobą wynikało po części z seksualności, którą emanował, jednak na początku był zaskoczony. „Uważam się za poważnego artystę– wyznał w wywiadzie dla magazynu plotkarskiego People – ale jeśli to sprawka wyglądu zewnętrznego Billy’ego Raya Cyrusa, mam nadzieję, że ludzie dostają dokładnie to, czego chcą!”

Wszystko na to wskazywało i Billy Ray obserwował z otwartymi ustami, jak piosenka bije kolejne rekordy popularności. Achy Breaky Heart ukazał się 14 kwietnia i już wkrótce jako pierwszy singiel zdobył potrójną platynę. Sprzedał się w przeszło milionowym nakładzie, jeszcze zanim wytwórnia wydrukowała okładkę albumu (na której, rzecz jasna, widniała twarz Billy’ego Raya). Był to również pierwszy platynowy singiel w historii muzyki country od czasu Islands In the Stream Kenny’ego Rogersa i Dolly Parton z 1983 roku.

Paradoksalnie rock’n’rollowe życie na krawędzi, które początkowo dyskwalifikowało go w oczach miłośników muzyki country i sprawiało, że wytwórnie z Nashville kazały mu szukać szczęścia w LA, napędzało teraz jego sławę. To właśnie dzięki niemu piosenka country trafiła do mainstreamu po raz pierwszy od prawie dziesięciu lat.

Tymczasem album Some Gave All, który ukazał się 19 maja, zdobywał kolejne słowa uznania. Płyta stała się bestsellerem 1992 roku, przez siedemnaście tygodni z rzędu była numerem jeden na liście „Billboardu”, dziewięciokrotnie zyskała status platynowej płyty i sprzedała się w ponad dwudziestu milionach egzemplarzy. Najpierw zdobyła tytuł najlepiej sprzedającego się debiutanckiego albumu z muzyką country, a następnie została okrzyknięta najlepiej sprzedającą się solową męską płytą wszechczasów. W „LA Times” żartowano: „Ostatnim razem, gdy ktoś nazwiskiem Cyrus dokonał tak błyskawicznego podboju, w szóstym wieku przed naszą erą powstało Imperium Perskie”. Billy Ray onieśmielił nawet Madonnę, psując jej plany nagrania własnej wersji przeboju Nancy Sinatry These Boots Are Made For Walkin’, kiedy utwór w jego wykonaniu trafił do rozgłośni radiowych.

Przede wszystkim zasłynął jednak frywolnym tańcem liniowym, z którego uczynił międzynarodowy trend. Tak jak Miley rozsławiła twerking, przenosząc go z karaibskich ulic do popkultury, tak jej ojciec dał początek kręceniu biodrami w stylu Billy’ego Raya.

I tak jak Miley, którą w przyszłości będzie prześladowała ludzka zawiść i skłonność do wydawania pochopnych ocen, Billy Ray stał się obiektem oskarżeń ze strony krytyków. Scena była światem, w którym go uwielbiano. Oto jak Gregg, pracownik techniczny, który woził go autobusem z miasta do miasta, wspomina koncerty: „To było prawdziwe widowisko, jakiego nie widziano od czasów Presleya – lokale pełne uroczych kobiet, które traciły głowę dla Billy’ego Raya, rzucały na scenę ubrania i bieliznę, jak w jakimś dzikim, pierwotnym rytuale godowym, i krzyczały z rozkoszy”. Histeryczne wrzaski fanek niemal zagłuszały muzykę, podczas gdy groupies walczyły między sobą na pięści i szarpały się za włosy. Billy Ray, brzydkie kaczątko z Flatwoods, został oficjalnie symbolem seksu.

Tymczasem za ścianami dusznych, gorących sal koncertowych istniał zupełnie inny, zimny świat, pełen sępów gotowych rozedrzeć go na strzępy. Wydawało się, że status magnesu na kobiety nie był jedyną rzeczą, która łączyła go z Elvisem, zwłaszcza gdy seksapil zaczął przyćmiewać piosenki, a w Billy’ego Raya trafiło to, co „Chicago Tribune” określiła mianem „być może najbardziej brutalnego ataku wymierzonego w artystę od czasu, gdy Elvis wprowadził rock’n’rolla na amerykańskie salony”.

Zaczęło się od protekcjonalnych przytyków, że nie talent, a „surowa męska uroda i wyrzeźbione mięśnie” uczyniły go gwiazdą. „LA Times” również wtrącił swoje trzy grosze, pisząc: „Wcale nie przeszkadza, że Cyrus wygląda ze swym kilkudniowym zarostem równie dobrze jak Mel Gibson, ani to, że w klipie do Achy Breaky pręży swoje seksowne ciało i muskuły godne ciężarowca”.

Jednak to, co zaczęło się tak niewinnie, wkrótce przerodziło się w jawną wrogość. 11 grudnia 1992 roku „Entertainment Weekly” ocenił jego występy jako marne, kpiąc: „Lato ’92 zapamiętamy jako czas, gdy piosenka do kręcenia biodrami i zarzucania końskim ogonem uczyniła z trzeciorzędnego talentu narodową gwiazdę”. I dodawał: „Billy Ray Cyrus może i działa na kobiecą wyobraźnię, ale jest takim beztalenciem przekonanym o własnej wielkości, że okrucieństwem byłoby podsycać jego marzenia”. Recenzja w „LA Times” była odrobinę bardziej pochlebna, jednak potępiała jego przekomarzanie się z publicznością i opisywała je jako „najbardziej egoistyczny bełkot w historii muzyki”.

Nawet manager Billy’ego Raya, Jack McFadden, był zdania, że jego największymi zaletami są „tyłek i koński ogon”. Niektórzy uważali go za kogoś w rodzaju hostessy. Jak ubrana w bieliznę ładna dziewczyna, prężąca się lubieżnie na masce samochodu, Billy Ray stał się twarzą i ciałem produktu, który zdaniem krytyków był pozbawiony życia. Kiedy bronił swoich fanów, mówiąc: „Wierzę, że osiem milionów ludzi ma świadomość, że ta książka to coś więcej niż tylko okładka”, magazyn „People” zażartował: „Zgoda, ale większość z nich chętnie przesunęłaby palcami po jej stronach”.

Dziennikarskie żarty sugerowały, że nikt nie traktuje go poważnie i – co gorsza – zapadały w pamięć publiczności. Panowało powszechnie przekonanie, że atrakcyjne gwiazdy podkreślają swe fizyczne walory, ponieważ nie mają nic więcej do zaoferowania; że używają swych ciał, żeby ukryć albo zrekompensować brak talentu. Naturalnie zdarza się, że ktoś jest utalentowany oraz atrakcyjny, ale – może z powodu zazdrości albo kompleksów – krytycy nie chcieli się z tym pogodzić. O Billym Rayu mówiono, że jest męską dziwką i że nie potrafi używać dwóch głów jednocześnie, a rządzi nim ta, która znajduje się w jego spodniach. Być może krytycy, którzy upierali się, że okrutne żarty to prawda, a artysta nie może być jednocześnie przystojny i inteligentny, chcieli podrasować tym swoje ego i zatuszować własne niedoskonałości, ale takie podejście irytowało Billy’ego Raya. Pragnął być postrzegany jak wiarygodny artysta – nie przez pryzmat wyzywających występów, ale ze względu na głos, teksty i piosenki.

Zrozumiałe było więc, że się buntował. Dlaczego miał ograniczyć swoje sceniczne numery ze strachu, że zostanie zaszufladkowany jako pozbawiony talentu nieudacznik kryjący się za magnetyzmem swoich bioder? Dlatego nie przestawał nimi kręcić; nadal zdzierał koszulki i rzucał je w tłum rozhisteryzowanych kobiet, którym kazał się bawić do białego rana, „dopóki krowy nie wrócą do domu!”.

Billy Ray nie przestawał tańczyć, a krytycy nie przestawali krytykować. Dzień jak co dzień, albo – jak w przypadku Billy’ego Raya – jak wiele innych dni. Brukowce traktowały go jak atrakcję i temat plotek – amerykański odpowiednik Jedward¹. Drukowały historie, według których był kiedyś striptizerem w LA i pracował w Chippendales, co skomentował jako „wierutne kłamstwo”. „Nie tańczyłem nawet na szkolnych potańcówkach! – tłumaczył się za każdym razem, gdy temat powracał. – Byłem zbyt wstydliwy”.

Media igrały z ogniem, nazywając go damskim bokserem, który bił swoją byłą żonę, i donosząc o jego fikcyjnym romansie z Dolly Parton – kobietą, której wtedy jeszcze nawet nie znał. Oburzenie rzekomych kochanków wymyślonym przez media skandalem sprawiło, że zwarli szyki i zostali przyjaciółmi – Dolly została nawet matką chrzestną małej Miley.

W życiu publicznym Billy’ego Raya granice między prawdą i kłamstwem zacierały się, a zasłona dymna dzieląca artystę od fanów gęstniała. A jednak najbardziej bolesne ciosy spadły na niego ze strony przemysłu muzycznego z Nashville. Travis Tritt narzekał, że Billy Ray stworzył niebezpieczny precedens, doprowadził bowiem do tego, że wygląd zewnętrzny liczy się bardziej niż umiejętności. Twierdził, że „w przyszłości, żeby zyskać popularność, muzycy country będą zmuszeni brać udział w konkursie trzęsienia tyłkiem”. Inny człowiek z branży pokręcił głową z dezaprobatą i skomentował jego show słowami: „Nie wmówicie mi chyba, że to muzyka country”.

Tymczasem wczesne lata dziewięćdziesiąte to okres, gdy muzycy country przełamywali kolejne stereotypy, do niedawna będące domeną konserwatywnego Południowca wyznającego tradycyjne wartości – że trzymali pod poduszką Biblię, żyli według jej zasad i wierzyli, że feminizm to nowa marka maszynki do golenia dla kobiet. Zarówno gwiazdy, jak i fani często pasowali do tego opisu, a seksowne show Billy’ego Raya zrażało do niego męskich słuchaczy i wiernych chrześcijan, którzy uważali jego „zuchwałe” zachowanie za „ohydne”.

Mimo to do głosu dochodził nowy, mniej radykalny gatunek muzyki country. W 1992 roku Garth Brooks w piosence We Shall Be Free wyraził swe poparcie dla homoseksualizmu i ateizmu, czyli dokładnego przeciwieństwa tego wszystkiego, co do niedawna reprezentowały wytwórnie z Nashville. (Dziesięć lat później przemysł ten posunął się jeszcze dalej, gdy drzwi do świata zdominowanego przez mężczyzn stanęły otworem przed Taylor Swift. Mimo protestów weteranów, którzy twierdzili, że nikt nie chce słuchać nastolatki, stała się najpopularniejszą gwiazdą muzyki country swoich czasów).

Ta powolna, choć miarowa ewolucja przyczyniła się do sukcesu Billy’ego Raya. Woląc trampki od kowbojskich butów i obnosząc się ze swoim końskim ogonem, stał się antytezą tego, co tradycyjne i – wspierany przez rzeszę wiernych fanek – zrewolucjonizował gatunek.

Niestety to nie wystarczyło. W lutym 1993 roku siedział tuż obok Michaela Jacksona na corocznej gali wręczenia Nagród Grammy w LA. Był nominowany w pięciu kategoriach, a nie zdobył ani jednej statuetki. Wracał do domu samolotem, ze wzrokiem utkwionym w pierwszej stronie gazety, na której jasno i wyraźnie napisano „CYRUS – WIELKI PRZEGRANY”. Zabolały go te słowa. A to był dopiero początek. Nagłówki brukowców rozpisywały się o tym, że Billy Ray „należy do przeszłości” i okazał się niegodny zachwytów, które towarzyszyły ukazaniu się jego debiutanckiej płyty. Nawet wytwórnia płytowa, dla której nagrywał, przyznała niechętnie, że „ludzie pytają, czy jest on artystą jednego hitu, czy prawdziwą gwiazdą”.

Jakby na potwierdzenie słów krytyków, którzy kpili z kolejnej płyty Billy’ego Raya, jeszcze zanim się ukazała, jego drugi album – zatytułowany ambitnie It Won’t Be The Last („To nie ostatni”) – nie spełnił pokładanych w nim nadziei. Choć zyskał status platynowej płyty – najwyższego zaszczytu dla młodych artystów – w porównaniu z poprzednią płytą był najzwyczajniej w świecie kiepski. Wytwórnia płytowa nie ukrywała, że liczy na to, iż płyta pokryje się wielokrotną platyną, a Billy Ray ma udowodnić, że jest wart pieniędzy wydanych w dobrej wierze na marketing. Im wyżej wznosi się gwiazda, z tym większej wysokości spada, a ciśnienie na szczycie jest ogromne.

Niektórzy powiedzą, że to, czego doświadczył Billy Ray, było na wskroś amerykańskie. Publiczność z USA ubóstwia artystów i wynosi ich na piedestał, po czym strąca w dół i śmieje się, patrząc, jak lecą ku ziemi. Nie inaczej było z fanami Billy’ego Raya – gusta się zmieniły, trendy poszły do przodu. Mimo to nie mógł oprzeć się wrażeniu, że od prawdziwych artystów wymaga się, by przetrwali próbę czasu; tylko ci bez znaczenia mają swoje pięć minut, a zaraz potem znikają ze sceny i popadają w zapomnienie. Co mówiła o nim jego kariera?

Pragnąc poważnego traktowania, domagał się, by wytwórnia płytowa cofnęła swoją decyzję i nie umieszczała na okładce drugiego albumu jego twarzy. Na próżno. Co więcej, przed końcem roku doszło między nimi do kolejnych tarć, gdy wbrew woli producentów postanowił poślubić matkę Destiny, Tish.

Po spontanicznej schadzce w lesie Tish ponownie zaszła w ciążę i, zmęczona jego ciągłymi wyjazdami, postawiła mu ultimatum: „Albo ślub, albo nic z tego”.

Z drugiej strony wytwórnia płytowa z trudem powstrzymała się od zakazu małżeństwa; wyłącznie dlatego, że kontrakt nie dawał jej takiej możliwości. Żeniąc się z Tish, niszczył marzenia rzeszy fanek i ryzykował, że przeniosą swoje uwielbienie na wolny, a co za tym idzie, bardziej osiągalny obiekt. Zważywszy na to, jak bardzo seksapil pomógł mu w drodze na szczyt, wizerunek kochającego ojca i głowy rodziny oznaczał zabójstwo dla jego kariery. A jednak Billy Ray cenił rodzinę ponad wszystko – nawet ponad upragnioną karierę.

„Pamiętam, jak zerkałem w drugi koniec pokoju i widziałem Tish bawiącą się z Miley – wspomina. – Kochałem ją i chciałem zostać z nią na zawsze”. Kiedy jednak Tish zagroziła, że zabierze córkę z powrotem do Kentucky, jeśli nadal będzie się wahał, wiedział, że wkrótce i to zostanie mu odebrane. „Wybór był prosty – potwierdził w rozmowie z autorką przyjaciel rodziny. – Podejmij właściwe zobowiązanie albo na zawsze stracisz dzieci”.

Tish zajęła się przygotowaniami do ślubu. Dla targanego sprzecznymi uczuciami, niezdecydowanego Billy’ego Raya lepiej było przełączyć się na „tryb uśpienia” i pozwolić jej działać. Zdecydowała, że powinni wypowiedzieć słowa przysięgi w pokoju gościnnym ich domu, którego wysoki sklepiony sufit przywodził na myśl wnętrze katedry.

Zaplanowała ceremonię w najdrobniejszych szczegółach. W sklepie z kostiumami kupiła śmieszne okulary i wąsy i zrobiła z nich przebranie. Według planu Billy Ray – z charakterystycznym kucykiem ukrytym dyskretnie za kołnierzem koszuli – miał się zakraść do gmachu sądu i odebrać akt małżeństwa.

Tymczasem w dniu ślubu, 28 grudnia 1993 roku, Billy Ray wciąż był rozdarty między tym, co mówiło mu serce, a tym, co podpowiadał rozum. Wstał wczesnym rankiem i wszedł na najwyższe wzniesienie swojej trzydziestodwuakrowej posesji. Było to miejsce, do którego udawał się, gdy miał kłopoty, by się pomodlić, porozmyślać i pofilozofować. „Zaszyłem się w gnieździe Apaczów schronieniu, które zbudowałem z korzeni, patyków i błota – wspominał później. – Rozpaliłem ogień i próbowałem wyobrazić sobie przyszłość”.

Zaczynał się wahać, kiedy wrócił myślami do wzruszającej chwili, którą dzielił z Miley. Czuł zniechęcenie po porażce na rozdaniu Nagród Grammy i licznych upokorzeniach ze strony mediów i nawet pełen otuchy list od weterana muzyki country, Johnny’ego Casha, nie był w stanie go rozweselić. Gdy tak siedział, strapiony i samotny na skraju swej ziemi, mała Miley – niezwykle gadatliwa jak na dziecko, które ledwie skończyło rok – podeszła do niego chwiejnym krokiem, uśmiechnęła się i oznajmiła: „Tatusiu, jak przyłożysz ucho do ziemi, usłyszysz, jak rośnie trawa. Nie chcesz znów tego posłuchać?”

Chciał. Nie dlatego, że wiedział, o czym mówiła, ale wystarczyło, że usłyszał jej piskliwy, anielski głosik. W nagłym przypływie zrozumienia uświadomił sobie, że oto Bóg dał mu odpowiedź, i niemal zbiegł ze wzgórza, by poślubić Tish.

Tego dnia cichy, kameralny ślub, którego tak bardzo pragnęli, stał się rzeczywistością. Po wszystkim Tish, w sukni założonej na obcisły kombinezon, poszła z mężem do Burger Kinga, by po kryjomu zjeść kanapkę z kurczakiem. Dla Billy’ego Raya dzień wolny od medialnego szumu, prestiżu i rzeczy materialnych był jak balsam na duszę.

Ten dzień stał się też zapowiedzią tego, co już niebawem miało nadejść. W styczniu 1994 roku Billy Ray miał wyruszyć w trasę koncertową po Europie, w czasie której miał spotkać się z królową Anglii. Jednak perspektywa zwykłego życia u boku rodziny pociągała go dużo bardziej niż wieczór spędzony na zabawianiu królowej.

Mimo początkowej euforii na myśl o spotkaniu z księżną Dianą – kobietą, którą uważał za „niezwykle piękną i elegancką” – oczekiwał początku trasy z rosnącym przerażeniem. „Nie podobało mi się to, że tak długo mnie nie będzie – wspomina. – Zamiast czekać niecierpliwie na trasę, miałem wrażenie, że coś ciągnie mnie w przeciwnym kierunku, i wiedziałem, dlaczego tak się dzieje. Miałem szansę zdobyć jedyną rzecz, której zawsze pragnąłem, jedyną, której nigdy nie miałem – pełen miłości, szczęśliwy dom, w którym rodzice mieszkają razem ze swoimi dziećmi. Miałem zabawki, domy, samochody, ciężarówki, konie i ziemię. Miałem wszystko, co można kupić za pieniądze. Ale nie można kupić rodziny. Szczęśliwej, kochającej rodziny, takiej jak ta, na którą patrzyłem każdego dnia”.

Po kilku dniach bicia się z myślami Billy Ray zdecydował się na krok, który sprawił, że zrozpaczeni szefowie wytwórni tylko kręcili głowami – odwołał swoje europejskie tournée. Punktem zwrotnym był moment, gdy wyobraził sobie radość na twarzy Miley, kiedy dowie się, że ojciec zostanie w domu.

„Nie musiałem długo czekać, żeby powiedzieć sobie: «Wiesz co? Wymienię królową na króla, a królem jest Bóg Wszechmogący» – wspominał po latach. – Będę dobrym mężem i dobrym tatą. Będę robił to, czego potrzebuje moja rodzina”.

Miley natychmiast stała się oczkiem w głowie tatusia, a jego uwielbienie było w pełni odwzajemnione – w jego obecności uśmiechała się od ucha do ucha, zyskując przydomek „Smiley Miley” („Uśmiechnięta Miley”). Tuląc córkę w ramionach i prowadząc z nią bezsensowne rozmowy, Billly Ray wymyślił wierszyk: „Smiley Miley, mój pączuszek, chłopców całowała i ich rozśmieszała”. Oczywiście była to adaptacja znanej dziecięcej rymowanki „Georgie Porgie, chłopczyk słodki, całował dziewczynki, aż im rzedły minki”. Nie była to twórczość najwyższych lotów i nie liczył, że dostanie za nią nagrodę Grammy, ale Miley uwielbiała ten wierszyk. Już wówczas była największą fanką swojego taty i wybuchała śmiechem za każdym razem, gdy ją słyszała. Po kilku tygodniach przydomek przylgnął do niej na dobre.

Do dziś Billy Ray jest zdania, że to Miley uratowała go przed czymś, co graniczyło z kliniczną depresją. Jego życie pełne było rzeczy materialnych, a mimo to czuł się pusty i ubogi. Panienki, które kręciły się wokół niego, oferowały i oczekiwały krótkich, przelotnych miłostek – równie banalnych, jak stereotypowych – podczas gdy on marzył o prawdziwej, wielkiej miłości. Choć w ciągu roku zarobił czterdzieści milionów dolarów, jego szczęście było złudne. To właśnie Miley okazała się antidotum na życie pod ciągłą presją. Przypominając mu, dlaczego nazwał ją Destiny Hope i Smiley Miley, wydobyła go z gęstniejących oparów depresji. W jej oczach odnalazł miłość, której szukał i odkrył – jego zdaniem niebywałą – radość bycia ojcem.

Radość ta została podwojona, gdy 9 maja 1994 roku przyszedł na świat jego syn, Braison Chance, nazwany żartobliwie dla upamiętnienia ryzyka, które Billy Ray podejmował wielokrotnie w swoim życiu. Wydawało się, że Miley i jej brat dokonali tego, co nie udało się żadnej kobiecie – poskromili Billy’ego Raya, który bez reszty oddał się rodzinie i traktował muzykę jako projekt poboczny.

Jego trzeci album, Storm In The Heartland, ukazał się jesienią i właściwie przeszedł bez echa, zdobywając ledwie status złotej płyty. Co więcej, został praktycznie zignorowany przez stacje radiowe grające muzykę country. To jednak nie przeszkadzało Billy’emu Rayowi. Teraz nawet krótka trasa koncertowa koncentrowała się wokół jego nowej rodziny. Kiedy zauroczone groupies rzucały na scenę biustonosze, ignorował ich zaloty i zabierał bieliznę do domu, gdzie robił z niej hamaki dla lalek Miley. Jeśli do tej pory nie zauważyliście, jej dzieciństwo dalekie było od normalności.

Na potwierdzenie tych słów należy dodać, że zadebiutowała w branży rozrywkowej, mając zaledwie dwadzieścia dwa miesiące. Był 8 października 1994 roku i mała Miley obserwowała ojca na scenie klubu The Pyramid w Memphis. Był to koncert gwiazd poświęcony pamięci Elvisa Presleya, na którym występowały takie sławy jak Faith Hill czy Tony Bennett. Nagle na scenie pojawił się niespodziewany gość – Miley. Nie mogąc zapanować nad emocjami, wyrwała się niani i pobiegła w stronę sceny, machając rączkami w rytm muzyki. „Wyrwałam się, wbiegłam na scenę, chwyciłam mikrofon i zaczęłam śpiewać”– wspomina żartobliwie Miley pierwsze nieudolne próby naśladowania ojca. Skończyło się na tym, że wokaliści i muzycy przekazywali ją sobie z rąk do rąk przy wtórze Amazing Grace. Sądząc po ich twarzach, wielu uważało, że jest najbardziej uroczym dzieckiem, jakie w życiu widzieli.

Niektórzy twierdzili, że mała Miley to materiał na prawdziwą gwiazdę. Wspominając z dumą, jak swobodnie zachowywała się przed publicznością, Billy Ray stwierdził: „Urodziła się, żeby występować. Pojawiła się na scenie w otoczeniu gwiazd światowego formatu, a Tony Bennett, facet, który jako ostatni trzymał ją na rękach, powiedział, gdy piosenka dobiegła końca: «Masz tu wyjątkową dziewczynkę»”.

Mając niespełna dwa lata, Miley nauczyła się, co to znaczy ściągnąć na siebie uwagę publiczności. Upojona tym, robiła, co mogła, by jak najczęściej być w centrum zainteresowania. „To dopiero był ubaw – wspomina z rozrzewnieniem. – Kiedy tylko mogłam, wyrywałam się i chwytałam za mikrofon”.

Oczywiście, będąc córką słynnego ojca, miała ku temu mnóstwo sposobności. Po kilku udanych wykonaniach klasyków takich jak Houd Dog, dumny Billy Ray postanowił zabrać córkę do telewizji publicznej, żeby pokazać ją światu. „Hej, Miley, popatrz w kamerę i zrób słodką minkę!” – podpuszczał ją, żeby zatrzepotała rzęsami jak Betty Boop. Miley nie trzeba było powtarzać dwa razy. „To bardzo niebezpieczne – żartowała pewna kobieta na planie. – Uczy ją pan flirtować w tak młodym wieku. Pożałuje pan tego, kiedy będzie miała dwanaście, trzynaście lat!” Nikt wówczas nie wiedział, jak wiele prawdy było w tym, co mówiła.

Jednak przez większość dzieciństwa Miley była trzymana z dala od mediów. Próbując uciec przed paparazzi i zagwarantować rodzinie odrobinę prywatności, Billy Ray kupił rezydencję na wsi z rozległym, zacisznym, liczącym dwieście dwanaście akrów pasem ziemi. Dzięki temu, że Thomson’s Station znajdowało się zaledwie dwadzieścia pięć mil od Nashville, czuł się tu jak w domu i miał blisko do Music City. A ponieważ zyski ze sprzedaży pierwszej płyty wyniosły ponad czterdzieści milionów dolarów, mógł pozwolić sobie na ekstrawagancję. Osobny skrawek posiadłości wydzielono dla matki Tish, która pomagała wychować córce czwórkę dzieci, mieszkających z nimi pod jednym dachem. „Duża rodzina, której poświęcał się bez reszty, pozwalała mu zapomnieć o tym, czego sam nie miał jako dziecko – wspomina w rozmowie z autorką przyjaciel rodziny. – Billy Ray naprawdę nie chciał, by historia się powtórzyła, a zakup nowego domu wyznaczył moment, w którym na jakiś czas wycofał się z show-biznesu i skupił na byciu takim ojcem, jakiego sam nigdy nie miał”.

W czasie tej przerwy szybko stało się jasne zarówno dla Billy’ego Raya, jak i wszystkich dookoła, jak bardzo Miley różni się od swojego rodzeństwa. Była miniaturową wersją swego ekstrawaganckiego ojca i wydawało się, że show-biznes miała we krwi. Wykorzystywała każdy pretekst, by zmienić najzwyklejszy dzień w przedstawienie. Jakby tego było mało, ku uciesze gości i zakłopotaniu rodziców zmieniała życie rodziny w operę mydlaną.

Wszystko, co usłyszała – od radosnych rozmów po drobne kłótnie – było przez nią odgrywane, przy czym Miley wcielała się w rolę każdej osoby, przedstawiając jej punkt widzenia. „Miała nieprawdopodobny dar zapamiętywania i odtwarzania całych rozmów – snuje wspomnienia przyjaciel rodziny – co w przypadku przedszkolaka jest czymś naprawdę niezwykłym. Pamiętam dzień, kiedy stanęła przed przyjaciółmi Billy’ego z branży muzycznej i zaczęła powtarzać wszystko, co tego dnia wydarzyło się w domu. Najwyraźniej Billy i Tish pokłócili się o pracę Billy’ego, więc Miley śpiewała: «Tish, wiesz, że muszę to robić!», a co Tish odpowiadała: «Wcale nie! Może choć raz pomyślisz o rodzinie?»”.

Wbrew plotkom o tym, że jest naciągaczką, Tish miała ambiwalentny stosunek do kariery Billy’ego Raya – zakochała się w nim, zanim odniósł sukces na wielką skalę, i niechętnie godziła się na towarzyszące temu obowiązki. Choć Billy Ray stopniowo ograniczał harmonogram zajęć na rzecz bycia pełnoetatowym ojcem i mężem, jego sytuacja wciąż była powodem do kłótni między małżonkami, zwłaszcza że w oczach Tish nadal „uganiał się za spódniczkami”. Tymczasem dzięki improwizowanym relacjom Miley szczegóły tych rozmów wyciekały do publicznej wiadomości.

Nic więc dziwnego, że rodzice odetchnęli z ulgą, gdy przeniosła swoje zainteresowanie na musicale i filmy. Uczyła się piosenek takich jak L.O.V.E Nat King Cole’a z filmu Nie wierzcie bliźniaczkom, Tomorrow z Annie, a nawet jazzowej, inspirowanej Evą Cassidy wersji Over The Rainbow z Czarnoksiężnika z Oz i sumiennie je ćwiczyła.

Miley bezustannie domagała się uwagi i robiła wszystko, żeby ją zdobyć. Zamykała niczego niepodejrzewających przyjaciół i członków rodziny w kabinie prysznicowej i zaczynała śpiewać, a mimowolni słuchacze patrzyli na nią jak akwariowe rybki.

W umyśle małej Miley wiejski stan Tennessee i łazienka w rodzinnym domu zmieniały się w wyprzedany na pniu show w samym centrum Las Vegas. Często przebierała się na te okazje. Była niczym sroka; szukała błyskotek, które mogłaby na siebie włożyć, uwielbiała cekiny i wyszywane kryształkami ubrania. Jak na ironię z upływem czasu zmieniła się w zdeklarowaną chłopczycę, jednak w dzieciństwie uwielbiała przetrząsać garderobę matki, robić sobie makijaż i paradować w za dużych butach na obcasach.

Miała zbyt dużo wolnego czasu. Przesiadywanie na odludnej posiadłości, z dala od sąsiadów, z którymi mogłaby się bawić, i przedszkola, do którego mogłaby uczęszczać, oznaczało, że jej jedynymi towarzyszami zabaw było rodzeństwo. Mieszkanie z dala od ludzi oznaczało też, że niespecjalnie przejmowała się ubraniami, dlatego lubiła paradować na golasa. Tymczasem Billy Ray napawał się spokojem, z dala od zgryźliwych uwag dziennikarzy i blasku reflektorów. Z nostalgią odkrył, że rozległe, otwarte przestrzenie przenoszą go z powrotem do czasów dzieciństwa, kiedy wałęsał się po lasach, bawił i modlił. Nie zwlekając, pokazywał córce otwarte przestrzenie, które pokochała i o których mówiła później: „Większość dzieciństwa spędziłam na dworze z moim tatą”.

Mimo to ani ona, ani jej ojciec nie uniknęli niefortunnych wypadków. Pewnego ranka, kiedy Miley miała dwa lata, Billy Ray wziął ją na ręce i zabrał na przejażdżkę quadem. „Oczy jej lśniły, gdy przypiąłem ją do nosidełka na plecach i pognałem przez ogromne połacie ziemi, w górę wzgórza, prosto do lasu – wspomina. – Za każdym razem, gdy zatrzymywałem się, żeby sprawdzić, czy nic jej nie jest, uśmiechała się od ucha do ucha. Smiley Miley. Uwielbiała szybką jazdę”.

Mogłoby się wydawać, że w prywatnym zakątku lasu nie ma ruchu – nie licząc traktorów pracujących na zlecenie Billy’ego Raya – ale gdy gnał jak szalony z nogą na gazie i rozanieloną Miley na plecach, nie miał pojęcia, że ostatnia burza powaliła kilka drzew. „Musiałem podjąć szybką decyzję. Mogłem się pochylić albo zatrzymać. Pochyliłem się i przejechałem bezpiecznie, ale zapomniałem, że wiozę na plecach dziecko”.

Słysząc głuchy łomot, z przerażeniem uświadomił sobie, że główka jego córeczki z całej siły uderzyła w grubą gałąź. Pognał z powrotem do domu, tym razem uważając na powalone drzewa; jak się okazało, trochę za późno, bo krew tryskała z głębokiego rozcięcia na czole Miley. Przerażony, że może mieć wstrząśnienie mózgu, uspokoił się, kiedy kilka minut po tym, jak Tish opatrzyła ranę, Smiley Miley śmiała się w najlepsze. Wspominając tamto wydarzenie, mówi: „Nadal drżę na myśl, że tamtego dnia prawie urwałem jej główkę”.

Miley również nie zamierzała pozwolić ojcu zapomnieć o wydarzeniach tamtego dnia i komentowała je żartobliwie: „Mogę sobie tylko wyobrażać, czego jeszcze bym dokonała, gdyby tata nie uszkodził mi mózgu!” Co więcej, nie był to jednorazowy wypadek. Pewnego wieczoru, chcąc, by dzieci zobaczyły deszcz meteorytów, zawiózł Miley i Braisona w ich ulubione miejsce, na otoczoną drzewami maleńką polanę na szczycie wzgórza. Siedzieli przy ognisku i piekli pianki, kiedy równie nagle, jak wówczas, gdy wtargnęła na scenę na koncercie poświęconym Elvisovi Presleyowi, Miley zerwała się na równe nogi i zniknęła w mroku. „Przebiegła kilka metrów w zupełnej ciemności, zanim potknęła się o pniak – mówi Billy Ray, krzywiąc się na samo wspomnienie. – Pofrunęła w powietrzu i wylądowała na zderzaku samochodu. Chryste. Miała na czole siniaka wielkości piłki do baseballu. Wszędzie było pełno krwi”.

Tym razem nie wystarczyło przetrzeć rany wilgotną szmatką i rodzina wylądowała na oddziale urazowym miejscowego szpitala. Tish była przerażona, choć nie wyglądała na zaskoczoną. „Kto wpadł na pomysł, żeby ganiać po lesie w środku nocy? – spytała oskarżycielsko, choć dobrze znała odpowiedź. – Mam piątkę dzieci, z których jedno jest wyrośniętym wiecznym nastolatkiem!”

Billy Ray dorastał w czasach i miejscu, gdzie wszechobecne w dwudziestym pierwszym wieku rządowe ostrzeżenia dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa nie istniały, a dzieci bawiły się na dworze bez opieki. Fakt ten, w połączeniu z duszą ryzykanta, w znacznym stopniu odbijał się na tym, w jaki sposób wychowywał Miley. „Na żadnym zdjęciu z dzieciństwa, niezależnie od tego, czy siedzę na koniu, czy na quadzie, nie mam kasku! – wspominała później. – Tata zawsze powtarza, że mógłby konkurować z matkami-celebrytkami o to, kto gorzej wychowuje dzieci. Do głowy mu nie przyszło, żeby zakładać nam kaski albo samemu chronić głowę!”

Delikatna bura ze strony Miley zdradza, że jej ojciec bywał bardziej zbuntowany od własnych dzieci. Jego chęć życia chwilą i korzystania z otwartej przestrzeni z niemal dziecięcą radością wzmacniała więź z Miley, a fakt, że tak niewiele ich dzieliło, sprawiał, że stawali się sobie jeszcze bliżsi. Billy Ray czuł się niezwyciężony jak każdy dzieciak w wieku jedenastu, dwunastu lat. Dlatego wycieczki z nim oznaczały zawsze świetną zabawę i miały w sobie szczyptę niebezpieczeństwa – kiedy ruszał na wyprawę, wszystko inne przestawało mieć znaczenie. Choć Tish obserwowała to wszystko z duszą na ramieniu, rzadko stawała między ojcem i córką a ich ciągłym pościgiem za dobrą zabawą, więc Miley i Billy Ray nadal jeździli i ganiali po lasach.

Zadziorność i lekkomyślność Billy’ego Raya mogły narazić na szwank bezpieczeństwo Miley, zwłaszcza gdy bujała się na gałęziach niczym Tarzan albo jeździła bez kasku na motorze ojca, ale – oprócz tego, że stały się inspiracją dla imienia jej młodszego brata – wpoiły jej pewność siebie i odwagę, która w przyszłości bardzo jej się przyda.

Steve Peterman, producent i łowca talentów do serialu telewizyjnego Hannah Montana, podaje przykład, który doskonale ilustruje charakter małej Miley. „Miley była w stodole, na farmie – wspomina. – Stała na jakimś podeście. Billy powiedział «Uważaj, skarbie», a ona oparła ręce na biodrach i odparła «Ja się niczego nie boję!». Miała wówczas dwa i pół roku!” – dodaje.

Takie zachowanie musiało być uwarunkowane genetycznie, bo choć jej przyrodni brat Neal panicznie bał się koni i kategorycznie odmawiał ujeżdżania któregokolwiek z nich, Miley sprawiała wrażenie, jakby urodziła się w siodle. I choć później przyznała, że nie lubiła w ten sposób „zmuszać koni do pracy”, w tamtym czasie sprawiało jej to nie lada przyjemność.

Kiedy razem z ojcem nie jeździli konno po posiadłości, jeździli ciężarówką albo gnali na złamanie karku na rowerach do chaty z bali należącej do ojca Billy’ego, gdzie często zostawali na noc. Ron był równie psotny, co niekonwencjonalny. Urządzając sypialnię dla Miley, położył na podłodze skórę niedźwiedzia z głową zwróconą ku górze. Gdy ją zobaczyła, zaczęła piszczeć ze strachu, a zaraz potem zaniosła się śmiechem. Bez względu na to ile razy wchodziła do pokoju, zawsze reagowała w ten sam sposób.

We trójkę brali udział w dorocznym święcie zwanym Dniem Muła, które odbywało się w pobliskim mieście Columbia. W miejscu dawnego targowiska, na którym kupowano i sprzedawano zwierzęta, narodziła się zabawna tradycja, która koncentrowała się wokół mułów nazywanych żartobliwie „maskotkami końskiego przemysłu”. Trwające tydzień obchody rozpoczynała Parada Wozów, podczas której ludzie jechali wozami zaprzęgniętymi w muły przez większość wiejskich terenów Tennessee. Wydarzenie było okazją dla rolników, żeby się zaprezentować i powalczyć o to, czyj muł uciągnie największy ciężar. Zwierzęta ciągnęły sanie, których waga dochodziła często do tysiąca czterystu kilogramów, skakały przez przeszkody i brały udział w wyścigach.

Tymczasem ludzie walczyli o tytuł najlepszego drwala, piłowali, rąbali, toczyli kłody i wspinali się na osiemnastometrowe cedrowe bale. Tu liczyła się zwinność i wytrzymałość oraz chęć udowodnienia, że nieśmiali Południowcy nie boją się pobrudzić sobie rąk. Byli przyzwyczajeni do życia na wsi i wiedzieli, jak radzić sobie z przeszkodami.

Podczas gdy ryzyko, które podejmował Billy Ray, wożąc na plecach małą Miley, mieszczuchom mogło wydawać się nieodpowiedzialne, dla niego było bardziej ekstremalną wersją tego, co w Tennessee uważano za normalne. Szaleńcza jazda na rowerach terenowych i wiecznie pozdzierane kolana były tu codziennością, a jakiekolwiek zakazy równały się traktowaniu dzieci protekcjonalnie i trzymaniu ich pod kloszem.

Otoczenie stopniowo zmieniało Miley w chłopczycę i po niedługim czasie spędzonym na wsi nawet jej matka, która pochodziła z większego miasteczka niż Billy Ray i przesadnie dbała o swój wygląd, powoli zrezygnowała z błyszczących fatałaszków i zastąpiła je swobodnymi strojami. Ona również dołączała do nich podczas Dnia Muła i razem odwiedzali miejscowe pchle targi i stragany rzemieślników. Była tu muzyka gospel, koncerty bluegrassowe i mnóstwo tradycyjnego jedzenia rodem z Appalachów, od chruścików i ciast domowej roboty po pieczoną kukurydzę, a wszystko po to, by podtrzymywać dziedzictwo kulturowe tego miejsca. Dla Billy’ego Raya, w którego żyłach płynęła indiańska krew, było to najważniejsze wydarzenie.

Odbywał się tu nawet konkurs piękności, w którym – na szczęście – brały udział nie zwierzęta, a kobiety z całego hrabstwa. Tymczasem Miley uparła się, że muły są piękne, a dziadek postanowił spełnić jej zachciankę i kupił jej osła. „Przywiózł go aż z Kentucky w przyczepie dla koni – wspominała później. – Powiedział, że osiołek – nazwałam go Eeyore (Kłapouchy) – jest w połowie zebrą i dlatego ma paski na kostkach. [W końcu] doznałam olśnienia i dotarło do mnie, że wszystkie osły mają białe kostki!”

Od dnia, kiedy wróciła do domu, ściskając w dłoniach miniaturowe figurki mułów i koszulki ozdobione ich pyskami, aż po chwilę, gdy dostała swojego własnego osiołka, Miley pielęgnowała swą miłość do zwierząt.

Na posiadłości ojca widywała konie, jelenie, zające, orły, jastrzębie, przepiórki, a nawet stada dzikich indyków, które pokochała i postanowiła chronić.

Dała temu wyraz pewnego pamiętnego dnia na wycieczce do zoo w kalifornijskim Topanaga Canyon, w którym odwiedzający mogą głaskać zwierzęta. Zauważyła stadko kurcząt, które tuczono i zarzynano, żeby karmić nimi węże, i natychmiast wybuchła płaczem. Widząc jej rozpacz, Billy Ray wszedł do zagrody, żeby uratować kurczęta, jednak pracownicy zoo nie chcieli mu ich sprzedać. Koniec końców rodzina bezczelnie wykradła dwa kurczaki i wróciła z nimi do hotelu, gdzie zamieszkały w hotelowej wannie. Zachwycona Miley przez resztę wycieczki karmiła je i opiekowała się nimi.

Sytuacja skomplikowała się na lotnisku, kiedy trzeba było zgłosić się do odprawy. Billy Ray zdołał przekonać ochronę, że to niezwykle delikatne afrykańskie kakadu, których nie można wystawiać na światło słoneczne, i dlatego pokrowiec zakrywający klatkę musi pozostać na swoim miejscu. Przed atakami terrorystycznymi z jedenastego września 2001 roku kontrole nie były tak szczegółowe, więc ochroniarze ledwie wzruszyli ramionami, wymienili zdumione spojrzenia i machnięciem ręki przepuścili rodzinę.

Po powrocie do domu Miley nadal wiodła idylliczne życie. Jeździła konno, goniła motyle i cieszyła się wolnością na świeżym powietrzu. Niedługo potem jej ojciec wykupił sąsiednie tereny, powiększając obszar posiadłości do pięciuset akrów. Podarował również Miley – która w wieku dwóch lat nauczyła się jeździć konno – siedem koni. Jej podejście do ukochanych zwierząt świadczyło o tym, jak uwielbia przyrodę; podczas gdy inne dziewczynki zajmowały się układaniem fryzur, Miley spędzała letnie popołudnia w stajniach, zaplatając końskie grzywy w warkocze. Wówczas była jeszcze uosobieniem życia na amerykańskiej wsi.

Irlandzki duet muzyczny, będący obiektem ataków ze strony prasy i wielu muzyków brytyjskich. [wróć]

Rozdział 3

Jak dotąd Miley spędziła większość dzieciństwa w ukryciu, zamknięta na ogromnej farmie niczym księżniczka w pozłacanej klatce, a jej jedynym towarzystwem była rodzina. Dopiero gdy zaczęła dorastać, odkryła prawdziwą naturę tego zakątka Tennessee. W wieku pięciu lat zaczęła naukę w Heritage Elementary School, na południe od Franklin, jednego z głównych miast regionu.

Położone mniej więcej dwadzieścia pięć mil od Nashville, z rozrzuconymi na obrzeżach stadninami, Franklin było typową amerykańską mieściną. W okolicy mieszkali: Dolly Parton, Faith Hill i Tim McGraw, których siła nabywcza uczyniła okręg Williamson jednym z najbogatszych regionów Ameryki. Jednak większość mieszkańców stanowili zwykli ludzie o zdecydowanie konserwatywnych poglądach i głęboko religijnych przekonaniach. „Proszę sobie wyobrazić gorliwość religijną w Kentucky czy Nashville, pomnożyć ją przez tysiąc albo nawet dwa i otrzyma pani Franklin” – poradził autorce jeden z mieszkańców. Tymczasem piosenkarz country, Billy Cerveny, zwierzył się w lokalnej gazecie: „Gdzie byś nie spojrzał, pełno tu kościołów – to takie ewangeliczne”. Najwyraźniej mówił prawdę, bo w 2010 roku Franklin trafiło na listę Stu Najbardziej Konserwatywnych Miasteczek Ameryki. Czy więc aby na pewno było dobrym miejscem dla Miley Cyrus?

Bo choć wszyscy w rodzinie Cyrusów byli żarliwymi chrześcijanami, trudno byłoby ich nazwać konwencjonalnymi. Billy Ray, znany niegdyś z zamiłowania do kręcenia biodrami i licznych romansów z groupies, był niewątpliwie czarną owcą religijnego świata, a dziką osobowość Miley – ukształtowaną przez lata życia na farmie – trudno było okiełznać. Ta rozczochrana, szczerbata dziewczynka z zawadiackim uśmiechem i wiatrem we włosach rzucała się w oczy i już niebawem miała stać się rozpoznawalna. Była jak kłębek nieposkromionej, hałaśliwej energii, nad którą nikt, począwszy od nauczycieli, a skończywszy na niej samej, nie potrafił zapanować. Jeśli już nie jej tendencja do szaleńczego kręcenia się w kółko i biegania po klasie jak bezgłowy kurczak, to w kłopoty wpędzały ją jej buzia i niekończący się potok słów. „Nie potrafiłam usiedzieć na miejscu i godzinami skupiać się na tym, co do mnie mówiono – przyznała później. – Ludzie nie wiedzieli, jak sobie ze mną radzić. Nie chodziło o to, że chciałam być niegrzeczna. Ja. Po prostu. Nie. Potrafiłam. Być. Cicho!”

Pewnego razu, kiedy nauczycielka ostrzegła ją, że jeśli powie jeszcze jedno słowo, zostanie w szkole po lekcjach, Miley nachyliła się do siedzącej obok dziewczynki i szepnęła na tyle głośno, by wszyscy ją usłyszeli: „Jeszcze jedno słowo!”

Powiedzieć, że była niegrzeczna, to mało. Jak można było się spodziewać, została za karę po lekcjach, w tym i następnym tygodniu. Podczas gdy jej koledzy z klasy byli cisi i spokojni, Miley przywodziła na myśl silną mieszankę alkoholową, która groziła wybuchem.

Gdy inni rodzice byli zupełnie zwyczajni, Billy Ray przyjeżdżał po nią na swoim Harleyu Davidsonie. Gdyby była trochę starsza, taka maszyna z pewnością byłaby dla niej powodem do dumy, jednak należała do grona jedenasto-, dwunastolatków, którzy nie widzieli w tym żadnego sensu. W ich małym, chronionym przed światem miasteczku nigdy dotąd nie widzieli czegoś podobnego.

Jakby tego było mało, mała Miley tak polubiła swe pieszczotliwe przezwisko, że nie reagowała na imię, które widniało na jej świadectwie urodzenia. Naciskana przez nauczycieli, odpowiadała stanowczo: „Jestem Miley”. Zdumiony personel wysłał do jej rodziców list z zapytaniem: „Destiny Hope podpisuje się jako Miley. Czy tak ją Państwo nazywacie? Jeśli tak, czy w szkole również możemy posługiwać się tym imieniem?” Był to dzień nieoficjalnej śmierci imienia Destiny Hope i choć sam je wybrał, Billy Ray nie miał kompletnie nic przeciwko.

W przeciwieństwie do innych rodziców nie próbował rozbudzać w córce zamiłowania do nauki i nieszczególnie przejmował się jej niechęcią do matematyki. Z perspektywy czasu przyznał w wywiadzie dla CNN: „Uwielbiam przesiadywać na dworze, rozpalać wielkie ogniska na szczycie wzgórza, siedzieć, gapić się w gwiazdy, piec pianki i kiełbaski. Właśnie to lubiłem robić ze swoimi dziećmi. Nie umiałem kazać im siedzieć i uczyć się algebry. Dyscyplinowanie ich też nie było moją mocną stroną – dodał. – Nie potrafiłem dać im klapsa ani wydawać poleceń”.

W swym niekonwencjonalnym podejściu do wychowania Billy Ray nie wierzył w wywieranie presji na dzieci. Zamiast tego podkreślał, że najważniejsze jest to, żeby były szczęśliwe, pozostały wierne sobie i dążyły do spełnienia własnych marzeń. W rezultacie Miley wyróżniała się we wszystkim, co wymagało zdolności artystycznych i kreatywnego myślenia – w wieku siedmiu lat pisała wiersze, teksty piosenek i uwielbiała rysować – jednak nie radziła sobie z językami obcymi i naukami ścisłymi.

Choć niektórzy mogli nie pochwalać podejścia Billy’ego Raya do szkoły, tak jak nie pochwalali jego niefrasobliwego podejścia do kwestii bezpieczeństwa, Billy Ray był multimilionerem, właścicielem ogromnej farmy i bogactw, o których przeciętny człowiek mógł tylko pomarzyć. Mógł sobie pozwolić na małą alergię na matematykę.

Mimo iż Miley mówiła w południowym slangu i popełniała poważne błędy gramatyczne, Billy Ray był niezmiennie dumy z języka, jakim się posługiwała, przekonany, że taka właśnie powinna być typowa dziewczyna z Południa. Podczas nielicznych okazji, kiedy zachowywał się poważnie, wyrażał kontrowersyjne poglądy na temat tego, jak pomóc dzieciom w nauce, i zmuszał Miley, by pisała prawą ręką.

Mając w pamięci własne bolesne doświadczenia z dzieciństwa – w tym niezdolność grania na ojcowskiej gitarze – nie chciał, by ukochana Miley powtórzyła jego błąd i posługiwała się lewą ręką. Twierdził, że leworęczni ludzie zostali dotknięci klątwą, która sprawia, że muszą „poznawać świat od tyłu”. Był przekonany, że jeśli jego córka od najmłodszych lat przeciwstawi się instynktowi, pokona go i nauczy się posługiwać prawą ręką. Wszystko wskazywało jednak na to, że była to z góry przegrana walka, podobna do tej, którą prowadzili fanatycy religijni, próbujący „wyleczyć” gejów z homoseksualizmu. Miley żartowała później, że każdy, kto próbuje odczytać jej koślawe pismo, powinien „mieć pretensje do jej taty!”

Jako że dyscyplinowanie nie było mocną stroną jej ojca, Miley miała w sobie niespożyte pokłady energii, co w połączeniu z duszą buntowniczki i zamiłowaniem do muzyki i sztuki sprawiało, że nie pasowała do małej społeczności Franklin. Jedynymi przedstawieniami, na jakie stać było miejscowe dzieciaki, były kłótnie o to, kto ma prawo do pilota. W praktyce znaczyło to, że Miley musiała nieźle się natrudzić, żeby się dopasować i zdobyć przyjaciół, choć nawet wówczas odległość dzieląca farmę od miasteczka okazała się zbyt duża, by mogła liczyć na częste odwiedziny.

Większość wolnego czasu spędzała sama na terenie farmy. „Obserwowanie kurczaków to świetna zabawa – przyzna później, opowiadając o ulubionych rozrywkach z dzieciństwa. – Spacerują i przekrzywiają głowy. Poważnie, nie ma nic fajniejszego niż położyć się i patrzeć na kurczaki… można zrobić z nich zwierzątka domowe! Moja kura, Lucy, siadała mi na kolanach i godzinami pozwalała się głaskać…”

Tish naturalnie martwiła się, że jedynymi przyjaciółmi Miley są domowe zwierzęta. Sama w młodości prowadziła bujne życie towarzyskie i nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jej córka jest nietowarzyską samotniczką. Chcąc jej pomóc, zaczęła się zastanawiać, co sama lubiła robić jako sześciolatka, i zapisała Miley do sekcji cheerleaderek. Tymczasem córka nie podzielała jej entuzjazmu i ostentacyjnie demonstrowała swoje niezadowolenie. „Kiedy miałam po raz pierwszy pójść na trening, byłam nieszczęśliwa – wspomina. – Błagałam: «PROSZĘ, nie każcie mi tam iść! Co w tym złego, że przyjaźnię się z końmi i kurczakami? One przynajmniej mnie nie zawiodą»”.

Zrozpaczona Miley omal się nie rozpłakała, jednak Tish była pewna, że polubi nowe zajęcia. Rzeczywiście, kilka tygodni później dziewczynka aż rwała się na treningi. Zaprzyjaźniła się z Lesley Patterson, która – podobnie jak ona – uwielbiała się popisywać. W końcu znalazła bratnią duszę w mieścinie, którą później opisywała jako pretensjonalną i nudną. Dziewczynki z zapałem ćwiczyły układy taneczne i gimnastykę, a siedmioletnia wówczas Miley doskonaliła stanie na rękach i przewroty w tył. Wkrótce treningi stały się najbardziej wyczekiwanym wydarzeniem tygodnia.

Frajda była o tyle większa, że Tish stanowiła zupełne przeciwieństwo klasycznej, przesadnie ambitnej matki. Zamiast naciskać na Miley, żeby wygrywała, i dbać o to, by była najszybsza, najpiękniejsza i najbardziej wysportowana, po każdym konkursie wręczała córce lśniące trofeum z jej imieniem, niezależnie od tego, czy Miley wygrywała, czy przegrywała. Chciała w ten sposób dać jej do zrozumienia, że nie wygrana jest najważniejsza, lecz nasze starania, i uczyła córkę, że zwycięża w momencie przystąpienia do rywalizacji.

Jak na ironię, po pierwszym łzawym treningu Miley czuła się w obowiązku wygrywać i szybko została swoim najostrzejszym krytykiem. Całym sercem angażowała się w „intensywne, mordercze treningi”, napędzana adrenaliną i chęcią pokonania rywalek.

Były chwile, gdy posuwała się do skrajności. Nawet gdy rozstrój żołądka sprawił, że była zbyt słaba, by utrzymać się na nogach, a co dopiero promiennie się uśmiechać, upierała się, że weźmie udział w konkursie. Zawody odbywały się w Gatlinsburgu w stanie Tennessee, oddalonym od farmy o prawie pięć godzin jazdy samochodem, jednak Miley, drżąc na całym ciele i powstrzymując torsje, powlokła się do samochodu i kazała przerażonej matce jechać. Zaraz potem położyła się na tylnej kanapie i zmęczona zasnęła, budząc się tylko po to, żeby zwymiotować do kosza na śmieci. Jej żołądek nie był w stanie przyjąć niczego więcej jak łyk wody, bo od razu zbierało jej się na wymioty. W przeciwieństwie do tanecznego hymnu Fatboy Slima Eat, Sleep, Rave, Repeat („Jedz, pij, szalej, i tak bez końca”), to, co tamtego dnia działo się z Miley, można opisać słowami Sleep, Drink, Retch, Repeat („Śpij, pij, rzygaj, i tak bez końca”).

Kiedy w końcu dojechały do hotelu w Gatlinsburgu, najlepszego w okolicy – czyli raczej maleńkiego motelu przy autostradzie, ze spleśniałymi dywanami i bez telewizora – jej trenerka była przerażona i upierała się, że w takim stanie Miley nie może wystąpić. Ona jednak stwierdziła: „Jeśli się postaram, wiem, że dam radę!” i ignorując protesty ze strony matki, trenerki i koleżanek z drużyny, wybiegła na scenę. Zeszła z niej w iście rock’n’rollowym stylu, wymiotując do kosza na śmieci, ale wystąpiła. Pokazała wówczas ten sam upór i żelazną determinację, które pewnego dnia uczynią z niej gwiazdę.

Jeden z przyjaciół rodziny twierdzi, że chęć zwyciężania za wszelką cenę została zaszczepiona Miley przez jej ojca: „Billy Ray głęboko wierzył w wizualizowanie. Uważał, że umysł i dusza są silniejsze od ciała, a człowiek, który wierzy w Boga i potrafi wyobrazić sobie to, czego pragnie, może sprawić, że jego marzenia się spełnią”.

Nie on jeden w to wierzył. W przeszłości krążyły legendy o zakonnicach, które chcąc wytrwać dla Boga w całkowitej czystości, siłą umysłu zmuszały swe ciała do zatrzymania menstruacji. Jest jeszcze efekt placebo, prawdziwy fenomen: chorzy wierzą, że uzdrowiło ich przyjęcie lekarstwa, nawet jeśli to zwykły cukierek. Ludzie wierzą, że mózg kogoś, kto myśli pozytywnie, jest zalewany endorfinami, które potrafią złagodzić uczucie dyskomfortu i ból, a powiedzenia takie jak „śmiech to zdrowie” sugerują, że pozytywne myślenie może pomóc w przezwyciężeniu własnych słabości. Najwyraźniej właśnie to przytrafiło się Miley, gdy zmusiła się do wyjścia na scenę. W jej umyśle przechował się moment, gdy oparła na biodrze malutką rączkę i oznajmiła przekornie, że niczego się nie boi.

Jej zamiłowanie do cheerleadingu stawało się coraz większe i pozwalało uciec od domowych problemów, bo choć Billy Ray i Tish nadal byli w sobie szaleńczo zakochani, nie byli wyjątkiem od zasady, że niekonwencjonalne pary mają niekonwencjonalne problemy. Rok 1998 okazał się jednym z najtrudniejszych w ich małżeństwie.

Pierwszy sprawdzian dla rodziny nadszedł, gdy w sądzie rozpętała się prawdziwa bitwa o przyrodniego brata Miley, Neala. Pewnego wieczoru wrócił z wizyty u swojego biologicznego ojca zapłakany i rozhisteryzowany, i prosił Tish, by nigdy więcej nie musiał go już oglądać.

Neal był wrażliwym chłopcem, zupełnie niepodobnym do swojego rodzeństwa. Cierpiał na stany lękowe wywołane myślą, że mógłby zostać rozdzielony ze swoją babcią, która opiekowała się nim, gdy Miley była malutka. Tish, przeczuwając, że Billy Ray musi mieć ochronę przed namolnymi fankami, często zabierała Miley i ruszała z nim w trasę, opiekując się zarówno nią, jak i mężem.

Jednak podczas gdy Miley z radością budziła się codziennie w innym mieście, Neal, który siedział w domu, panicznie bał się jakichkolwiek zmian. Lęk był tak wielki, że chłopak nie chciał nawet obciąć włosów, do czego namawiał go ojciec przy okazji każdej wizyty. Był również nieszczęśliwy z powodu swojego imienia – ojciec nie chciał mówić na niego Trace i zwracał się do niego, używając imienia nadanego mu przy urodzeniu, którego Neal nienawidził.

Podczas gdy przeciętnemu dzieciakowi problemy te mogłyby wydawać się banalne, Trace – jak kazał mówić na siebie Neal – wpadał z ich powodu w histerię. Zarówno jego babcia, jak i niezależny psychiatra zeznali, że chłopiec robi wszystko, by unikać wizyt u ojca, który dotąd miał prawo do regularnych spotkań z synem. Uznawszy, że wymuszanie spotkań może zaszkodzić relacjom ojca i dziecka, sąd zarządził, że od tej pory decyzja należy do Trace’a, i odrzucił apelację ojca.

Sądowa batalia, koncentrująca się wokół nieszczęśliwego, płaczącego dziecka, rozdzierała serca wszystkim zaangażowanym, jednak najgorsze miało dopiero nadejść. Mieszkańcy Kentucky zaczęli opowiadać o „kłopotach w raju” i cieszyli się z plotek, jakoby jedna z najgłośniejszych par Ameryki okazała się rodziną dysfunkcyjną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki