Spis treści

Motto

Podziękowania

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Taken at Dusk

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.

Zdjęcia na okładce: © Shutterstock
Zdjęcie Autorki na okładce: Leah Fortney

Text Copyright © 2012 by Christie Craig

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Korekta: Karolina Pawlik
Projekt okładki polskiego wydania na podstawie oryginału: PANCZAKIEWICZ ART. DESIGN

Wydawca dziękuje Mai Kalickiej za współpracę i inspirację.

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-435-7

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69, fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

W życiu każdego człowieka jest osoba, która pomogła mu stać się tym, kim jest teraz. Osoba, bez której nie wybrałoby się danej drogi. Osoba, która nie tylko pomogła, ale była odskocznią, dzięki której osiągnęło się wszystko.

Dziękuję mojemu mężowi Steve’owi Craigowi za wszystko, co zrobił, by pomóc mi stać się tym, kim jestem. Dziękuję Ci za miłość, za wspólne lata i za niezliczone chwile, kiedy się razem śmialiśmy. Stanowimy doskonały zespół, prawda?

Podziękowania

Mojej agentce, której wsparcie i wskazówki są właśnie tym, czego potrzebuje pisarz. Rose Hilliard, aniołowi nie redaktorce. Faye Hughes, mojej pierwszej czytelniczce, która nie boi się moich strasznych brudnopisów, dziękuję za pomoc, ale głównie za przyjaźń. Susan Muller, Teri Thackson i Suzan Harden – dziękuję Wam za wsparcie, przyjaźń, krytykę i mnóstwo śmiechu. Nawet nie wiecie, ile dla mnie znaczycie. Jody Payne, kobiecie, której odwaga i siła mnie inspiruje, a której wsparcie przy pisaniu i przyjaźń są nie do przecenienia.

Rosie Brand, czyli R.M. Brand, której umiejętności graficzne nie przestają mnie zadziwiać. Dziękuję za wsparcie, Twoje wspaniałe filmy i przyjaźń. Dziękuję Kathleen Adey za redakcję i wsparcie przy reklamie. Dzięki Tobie dotrzymywanie terminów stało się prostsze.

Rozdział 1

Przyjechali. Naprawdę tu byli!

Kylie Galen wyszła z zatłoczonej stołówki na słońce. Spojrzała w stronę biura obozu w Wodospadach Cienia. Głosy innych obozowiczów ucichły. W oddali słychać było świergot ptaków, a w gałęziach drzew szumiał wiatr. Lecz Kylie słyszała głównie gwałtowne bicie swojego serca.

Bum. Bum. Bum.

Przyjechali.

Na myśl o spotkaniu z Brightenami, małżeństwem, które adoptowało i wychowało jej prawdziwego ojca, tętno skoczyło jej wprost niewyobrażalnie. Nigdy nie poznała ojca za jego życia, ale krótkie wizyty, które jej składał jako duch, sprawiły, że szczerze go pokochała. Postąpiła o krok, potem o kolejny, niepewna, co czuje.

Podniecenie.

Ciekawość.

Strach. Tak, mnóstwo strachu.

Ale czemu?

Po skroni spłynęła jej kropla potu, wywołana raczej nerwami niż sierpniowym upałem w Teksasie.

„Idź i odkryj swoją przeszłość, byś mogła poznać swoje przeznaczenie”. Znów przypomniała sobie tajemnicze słowa aniołów śmierci. Znów zrobiła krok i się zatrzymała. Chociaż w głębi serca pragnęła odkryć, kim był jej ojciec, kim była ona – i może także czym była – instynkt mówił jej, by uciekać.

Czego się bała? Odkrycia prawdy?

Nim kilka miesięcy wcześniej przybyła do Wodospadów Cienia, była przekonana, że jest po prostu zagubioną nastolatką, a poczucie inności jest czymś normalnym. Teraz już wiedziała.

Nie była normalna.

Nie była nawet człowiekiem. A w każdym razie nie w pełni. I nie zdołała jeszcze ustalić, czym była ta jej nieludzka część. Była to zagadka, którą Brightenowie mogliby jej pomóc rozwikłać.

Zrobiła jeszcze jeden krok. Wiatr, który zdawał się pałać równie silną chęcią ucieczki co ona, dmuchnął obok niej. Poderwał kilka kosmyków jej włosów i rozsypał jej po twarzy.

Zamrugała, a gdy znów otworzyła oczy, jasność dnia gdzieś zniknęła. Spojrzała w górę i zobaczyła potężną, groźnie wyglądającą chmurę, która wisiała dokładnie nad nią. Nie wiedząc, czy to znak, czy też po prostu letnia burza, zamarła, a serce zaczęło jej bić jeszcze szybciej. Nabrała głęboko powietrza. Pachniało deszczem. Już miała się ruszyć, gdy ktoś złapał ją za rękę. Wspomnienie tego, jak niedawno złapała ją inna ręka, wywołało panikę.

Obróciła się gwałtownie.

– Hej! Wszystko w porządku? – Lucas rozluźnił uścisk.

Kylie odetchnęła głęboko i spojrzała w błękitne oczy wilkołaka.

– Tak. Po prostu… zaskoczyłeś mnie. Zawsze mnie zaskakujesz. Musisz gwizdać, jak się do mnie zbliżasz. – Próbowała zapomnieć o Mariu i jego wampirzym wnuku Redzie.

– Przepraszam. – Uśmiechnął się od ucha do ucha i zaczął delikatnie masować kciukiem jej rękę. Z jakichś przyczyn ten drobny ruch wydawał jej się bardzo… intymny. Jak on to robił, że sprawiał, iż zwykły dotyk był niczym słodki grzech? Pachnący burzą podmuch wiatru zdmuchnął mu czarną czuprynę na oczy.

Wciąż się w nią wpatrywał, a to spojrzenie niebieskich oczu rozgrzewało ją i odpędzało strach.

– Nie wyglądasz, jakby wszystko było w porządku. Co się dzieje? – Wyciągnął rękę i wsunął jej kosmyk włosów za ucho.

Spojrzała w stronę biura.

– Moi dziadkowie… Przyjechali adopcyjni rodzice mojego prawdziwego ojca.

Musiał zauważyć, że czuła się niepewnie.

– Myślałem, że chcesz się z nimi spotkać. Przecież po to ich zapraszałaś, prawda?

– Tak… po prostu…

– Boisz się? – dokończył za nią.

Nie chciała się do tego przyznać, ale że wilkołaki umiały wyczuć strach, nie było sensu zaprzeczać.

– Tak. – Spojrzała na Lucasa, który patrzył na nią rozbawiony. – Co w tym takiego zabawnego?

– Ty – odpowiedział. – Wciąż próbuję cię zrozumieć. Kiedy porwał cię ten wampir, wcale się nie bałaś. Prawdę mówiąc, byłaś… niesamowita.

Kylie uśmiechnęła się. Nie, to Lucas był niesamowity. Ryzykował życiem, by uratować ją przed Mariem i Redem i nigdy mu tego nie zapomni.

– Kylie, jeśli to ta sama para, która kilka minut temu tędy przechodziła, to są to po prostu starzy ludzie. Myślę, że poradzisz sobie z nimi z rękami zawiązanymi za plecami.

– Nie boję się ich w tym sensie. Po prostu… – Zamknęła oczy, nie wiedząc, jak wytłumaczyć coś, co jest tak niejasne nawet dla niej. I wtedy słowa same się znalazły. – CO ja im powiem? „Wiem, że nigdy nie powiedzieliście mojemu ojcu, że był adoptowany, ale on odkrył to po śmierci. I przyszedł do mnie. No owszem, nie był człowiekiem. Czy więc moglibyście mi powiedzieć, kim są jego prawdziwi rodzice? Żebym mogła odkryć, kim jestem naprawdę?”

Musiał wyczuć żal w jej tonie, bo przestał się uśmiechać.

– Znajdziesz sposób.

– Tia… – Wcale nie była tego taka pewna.

Ruszyła do biura, czując przy sobie jego obecność i ciepło. Z nim było jej jakoś łatwiej iść.

– Chcesz, żebym wszedł z tobą?

Już miała powiedzieć, że tak, ale tą sprawą musiała się zająć sama.

Zdawało jej się, że słyszy głosy, więc znów spojrzała na drzwi biura. No, nie będzie tak całkiem sama. Na pewno w środku czekała na nią komendantka obozu Holiday, gotowa zaoferować wsparcie psychiczne i uspokajający dotyk. Zazwyczaj Kylie nie podobało się, gdy ktoś manipulował jej emocjami, ale tym razem mogła zrobić wyjątek.

– Dzięki, jestem pewna, że jest tam Holiday.

Lucas skinął głową. Spojrzał na jej usta, a jego wargi niebezpiecznie zbliżyły się do jej warg. Nim jednak ich dotknął, ogarnął ją chłód, który oznaczał, że pojawił się duch. Położyła Lucasowi na ustach dwa palce. Wolała się całować bez widowni, nawet tej z drugiej strony.

A może wcale nie chodziło o widownię. Czy na pewno była gotowa poddać się jego pocałunkom? To było dobre pytanie i musiała znaleźć na nie odpowiedź, ale póki co miała na głowie coś ważniejszego. Brightenów.

– Muszę iść. – Wskazała na drzwi.

Znów ogarnęło ją zimno. No dobrze, miała na głowie Brightenów i ducha. W oczach Lucasa widać było wyraz zawodu. A potem przestąpił z nogi na nogę i rozejrzał się wokół, jakby wyczuł, że nie są sami.

– Powodzenia – zawahał się, po czym odszedł.

Patrzyła, aż zniknął jej z oczu, a następnie odwróciła się do ducha. Ciarki ją przeszły. Zdolność widzenia zmarłych była pierwszą rzeczą wskazującą na to, że Kylie nie jest normalna.

– Czy to nie może zaczekać? – wyszeptała.

Na skraju ganku, obok bujanych krzeseł, pojawiła się mgiełka. Duch najwyraźniej nie miał dość mocy albo umiejętności, by objawić się w pełni. Wystarczyło jej jednak, by wprawił w ruch krzesła. Zgrzyt drewna o drewno wydawał się nawiedzony… zresztą taki był.

Kylie czekała, podejrzewając, że to ta sama dusza kobiety, która pojawiła się wcześniej tego dnia w samochodzie jej mamy, gdy przejeżdżały obok cmentarza w Fallen. Kim ona była? Czego potrzebowała od Kylie? Kiedy zadajesz się z duchami, nigdy nie ma prostych odpowiedzi.

– To nie najlepszy moment – powiedziała. Nie żeby takie stwierdzenie coś dało. Duchy uważały, że mogą ją nawiedzać o każdej porze dnia i nocy.

Mgiełka przybrała trochę wyraźniejszą postać, a Kylie aż zaparło dech z emocji.

To wcale nie była kobieta, którą widziała wcześniej.

– Daniel? – Wyciągnęła ręce i wsunęła czubki palców w mgłę, która nabierała teraz znajomej formy. Przepłynęło przez nią gorące uczucie – mieszanka miłości i żalu. Cofnęła rękę, ale w oczach zalśniły jej łzy.

– Daniel? – Mało brakowało, a zwróciłaby się do niego „tato”, ale wciąż miała z tym problem. Obserwowała, jak próbował się pojawić.

Kiedyś wytłumaczył jej, że ma ograniczoną ilość czasu na ziemi. Kiedy zrozumiała, jak bardzo ograniczoną, jeszcze więcej łez napłynęło jej do oczu. A poczucie straty powiększyło się jeszcze bardziej, gdy pomyślała, jak ciężko musi być jemu. Chciał być tutaj, kiedy spotka jego rodziców. Potrzebowała go, żałowała, że nie zdołał jej więcej opowiedzieć o Brightenach, a najbardziej pragnęła, by wciąż żył.

– Nie – wypowiedział tylko jedno słowo stanowczym głosem.

– Nie co?

Nie odpowiedział. Nie mógł.

– Nie powinnam ich pytać o twoich prawdziwych rodziców? Ale muszę, tylko w ten sposób odkryję prawdę.

– To nie… – głos mu się załamał.

– Nie co? Nieważne? – Czekała na jego odpowiedź, ale on pobladł i zaczął znikać. Krzesła przestały się bujać, a wokół zapadła cisza.

– Dla mnie ważne – powiedziała. – Muszę…

Znów zrobiło się ciepło.

Zniknął. Naszła ją myśl, że może już na zawsze.

– To niesprawiedliwe. – Otarła kilka łez z policzków. Znów ogarnęła ją chęć ucieczki, dość jednak już zwlekała. Złapała za klamkę, wciąż zimną po wizycie Daniela, i ruszyła na spotkanie z Brightenami.

Z pokoju na tyłach budynku dobiegały głosy. Kylie nastawiła uszu, ale nie zdołała nic usłyszeć. W ciągu ostatnich kilku tygodni uzyskała dar nadzwyczajnego słuchu, ale pojawiał się i znikał. Na co jej moc, skoro nie umie z niej korzystać? Tylko utwierdzało ją to w przekonaniu, że wszystko w jej życiu wyrwało się spod kontroli.

Kylie przygryzła wargę i ruszyła korytarzem, starając się skupić na głównym celu – zdobyciu odpowiedzi. Kim byli prawdziwi rodzice Daniela? Czym jest ona sama?

Usłyszała głos Holiday:

– Jestem pewna, że ją pokochacie.

Zwolniła kroku. „Pokochać?”

To chyba trochę za mocne stwierdzenie? Mogą ją po prostu polubić. To by jej wystarczyło. Kochanie kogoś jest… skomplikowane. Nawet lubienie kogoś za bardzo sprawia, że ma się problemy, jak na przykład pewien przystojny półelf, który stwierdził, że bycie blisko niej jest zbyt trudne, więc… odszedł.

Tak, Derek na pewno był doskonałym przykładem na to, jakie problemy mogą wynikać z lubienia kogoś za bardzo. I pewnie był też przyczyną, dla której wahała się, czy pocałować Lucasa.

„Jeden problem naraz” – przemknęło jej przez głowę. Starała się o tym nie myśleć, gdy wchodziła do sali.

Siedzący przy stole starszy mężczyzna położył dłonie na stole.

– W jakie kłopoty się wpakowała?

– Słucham? – Holiday spojrzała w stronę drzwi i przerzuciła przez ramię długie rude włosy.

– Sprawdziliśmy Wodospady Cienia w internecie i przeczytaliśmy, że jest to miejsce dla młodzieży z problemami – powiedział staruszek.

„No super!” Rodzice Daniela sądzili, że Kylie jest młodocianym przestępcą.

– Nie należy wierzyć we wszystko, co piszą w sieci – w głosie Holiday słychać było nutkę zniecierpliwienia. – Tak naprawdę jesteśmy szkołą dla bardzo utalentowanych nastolatków, którzy próbują się odnaleźć.

– Proszę powiedzieć, że nie chodzi o narkotyki – odezwała się siwowłosa kobieta siedząca obok starszego mężczyzny. – Nie wiem, czy zdołałabym sobie z tym poradzić.

– Nie jestem narkomanką – odezwała się Kylie, współczując Delli, dzielącej z nią domek wampirzycy, którą rodzice posądzali o branie narkotyków.

Wszyscy spojrzeli w jej stronę, a ona pod wpływem tylu spojrzeń aż skurczyła się w sobie.

– Och – odezwała się kobieta. – Nie chciałam nikogo obrazić.

Kylie weszła do sali.

– Nie czuję się obrażona. Chciałam to tylko wyjaśnić. – Spojrzała w wypłowiałe szare oczy kobiety, po czym przeniosła wzrok na mężczyznę, szukając… no właśnie, czego? Może podobieństw. Czemu? Wiedziała, że to nie są prawdziwi rodzice Daniela. Ale przecież go wychowali i pewnie wpoili mu swoje nawyki i zwyczaje.

Pomyślała o swoim ojczymie, Tomie Galenie, mężczyźnie, który ją wychował i którego do niedawna uważała za swojego prawdziwego ojca. I chociaż nie zdołała się jeszcze pogodzić z tym, że po siedemnastu latach małżeństwa odszedł od jej mamy, to nie mogła zaprzeczyć, że przejęła część jego nawyków. Choć przecież widziała w sobie więcej z Daniela – począwszy od nadnaturalnego DNA, a na wyglądzie skończywszy.

– Przeczytaliśmy, że to miejsce dla nastolatków z problemami – w głosie starszego mężczyzny słychać było przepraszający ton.

Kylie przypomniała sobie, jak Daniel mówił jej, że jego rodzice adopcyjni go kochali i na pewno, gdyby ją poznali, pokochaliby także i ją.

„Miłość”. Kylie aż dech zaparło z emocji. Próbując je zrozumieć, przypomniała sobie babcię, mamę swojej matki, i to, jak bardzo ją kochała i jak bardzo cierpiała, gdy babcia umarła. Czy świadomość, że Brightenowie są starzy, że ich czas niedługo dobiegnie końca, sprawiła, że Kylie chciała się od nich odciąć?

Pomieszczenie wypełnił chłód ducha, zupełnie jakby myśl o śmierci przywołała jego obecność. „Daniel?” Zawołała go w myślach, ale zimno atakujące jej skórę było inne.

Kiedy do płuc Kylie wpadło lodowate powietrze, za panią Brighten pojawiła się zjawa. Wyglądała na kobietę, ale miała łysą głowę, od której odbijało się światło lampy. Na czaszce widać było rząd świeżych szwów. Kylie aż zadrżała.

– Po prostu się niepokoimy – odezwał się pan Brighten. – Nie wiedzieliśmy nawet o twoim istnieniu.

– Ro… rozumiem – odpowiedziała Kylie, nie mogąc oderwać oczu od zjawy, która patrzyła ze zdziwieniem na parę staruszków.

Kiedy Kylie ponownie przyjrzała się twarzy ducha, uświadomiła sobie, że to ta sama kobieta, którą widziała już wcześniej tego dnia. Jej wygolona głowa i szwy na pewno były wskazówką. Tylko do czego?

Duch spojrzał na nią.

– Jestem taka zagubiona.

„Ja też” – pomyślała Kylie, niepewna, czy duch potrafi czytać w jej myślach tak jak inne.

– Tylu ludzi chce, abym coś ci powiedziała.

– Kto? – Kylie uświadomiła sobie, że powiedziała to na głos i przygryzła wargę. To mógł być Daniel. A może babcia? „Co chcą, abyś mi powiedziała?”

Duch spojrzał na Kylie tak, jakby zrozumiał.

– Ktoś żyje. Ktoś umiera.

Kolejne zagadki, pomyślała Kylie i odwróciła wzrok od zjawy. Zauważyła, że Holiday rozgląda się wokół, wyczuwając ducha. Pani Brighten spojrzała w sufit, jakby uznała, że ten chłód to efekt źle ustawionej klimatyzacji. Na szczęście duch zniknął, a wraz z nim zimno.

Kylie postanowiła na razie zapomnieć o duchu i skupić się na Brightenach. Spojrzała na gęste siwe włosy mężczyzny. Jego blada cera wskazywała na to, że w przeszłości był rudy.

Z jakiegoś powodu Kylie poczuła, że musi poruszyć brwiami i sprawdzić wzory ich mózgów. Był to trik istot nadnaturalnych, którego nauczyła się dopiero niedawno, a który pozwalał sprawdzać, czy ktoś jest człowiekiem, czy też stworzeniem nadnaturalnym, i jakim. Państwo Brightenowie byli ludźmi.

Normalni i pewnie porządni ludzie. Więc czemu Kylie była taka roztrzęsiona?

Wpatrywała się w nich, tak samo jak oni w nią. Czekała, aż powiedzą, jak bardzo jest podobna do Daniela, ale się nie doczekała.

Natomiast pani Brighten powiedziała:

– Bardzo się cieszymy, że cię poznaliśmy.

– Ja też – odpowiedziała.

„I jestem śmiertelnie przerażona”, dodała w myślach. Siedziała na krześle obok Holiday, naprzeciwko Brightenów. Sięgnęła pod stół i uścisnęła dłoń komendantki. Poczuła, jak przepływa od niej uspokajające ciepło.

– Możecie mi opowiedzieć coś o moim ojcu? – zapytała Kylie.

– Oczywiście. – Twarz pani Brighten złagodniała. – Był bardzo charyzmatycznym dzieckiem. Popularnym. Mądrym. Towarzyskim.

Kylie położyła drugą dłoń na stole.

– Czyli zupełnie innym niż ja. – Przygryzła wargę. Nie planowała mówić tego na głos.

Pani Brighten zmarszczyła brwi.

– Tego bym nie powiedziała. Twoja komendantka właśnie nam opowiadała, jaką jesteś wspaniałą osobą. – Wyciągnęła rękę i położyła ją na dłoni Kylie. – Nie mogę uwierzyć, że mamy wnuczkę.

Coś w dotyku tej kobiety bardzo Kylie poruszyło. Nie chodziło o ciepło jej skóry, ale o jej chudość, delikatne drżenie palców i wyraźnie widoczne kości, które zmienił czas i artretyzm. Kylie przypomniała sobie babcię i jej delikatny dotyk, który przed śmiercią stał się słabszy. Nagle ogarnął ją smutek. Tęsknota za babcią, a może też ostrzeżenie przed tym, co będzie czuła, gdy nadejdzie czas na rodziców Daniela, a biorąc pod uwagę ich wiek, stanie się to zdecydowanie za szybko.

– Kiedy się dowiedziałaś, że Daniel jest twoim ojcem? – pani Brighten wciąż trzymała Kylie za rękę i z jakichś przyczyn dodawało jej to otuchy.

– Niedawno – wykrztusiła Kylie z trudem. – Moi rodzice się rozwodzą i prawda jakoś wyszła na jaw.

W gruncie rzeczy nie kłamała.

– Rozwód? Biedne dziecko.

Mężczyzna potakująco skinął głową, a Kylie zauważyła, że ma niebieskie oczy, zupełnie jak jej tata i ona sama.

– Cieszymy się, że postanowiłaś nas odnaleźć.

– Bardzo się cieszymy – głos pani Brighten zadrżał. – Nigdy nie przestaliśmy tęsknić za synem. Tak młodo zginął.

Wszystkich ogarnęło poczucie straty i żalu.

Kylie ugryzła się w język, by nie powiedzieć im, jak bardzo pokochała Daniela. I że on ich kochał. Tak wiele chciała im powiedzieć i o tyle zapytać, ale nie mogła.

– Przywieźliśmy zdjęcia – odezwała się pani Brighten.

– Mojego taty? – Kylie nachyliła się do nich.

Pani Brighten skinęła głową i poruszając się powoli, wyciągnęła brązową kopertę z dużej białej torby, typowej dla starszych pań. Serce Kylie aż podskoczyło na myśl, że zobaczy zdjęcia Daniela. Czy w dzieciństwie wyglądał jak ona?

Kobieta podała Kylie kopertę, a ta natychmiast ją otworzyła.

W gardle ją ścisnęło, gdy ujrzała pierwszą fotografię. Przedstawiała małego Daniela, może sześcioletniego, bez przednich zębów. Pamiętała swoje własne zdjęcia z tego okresu i przysięgłaby, że podobieństwo było uderzające.

Kolejne zdjęcia przedstawiały życie Daniela – od młodego nastolatka o długich włosach i podartych dżinsach po dorosłość.

Na ostatniej fotografii stał w grupie innych ludzi. Kylie jeszcze bardziej ścisnęło za gardło, gdy uświadomiła sobie, kto stoi obok niego.

Jej matka.

Uniosła wzrok.

– To moja mama.

Pani Brighten skinęła głową.

– Tak, wiemy.

– Jak to? – zdziwiła się Kylie. – Myślałam, że nigdy jej nie spotkaliście.

– Mieliśmy swoje podejrzenia – odezwał się pan Brighten. – Kiedy się o tobie dowiedzieliśmy, uznaliśmy, że to mogła być ona.

– Och. – Kylie usiadła wygodniej i patrząc na zdjęcia, zaczęła się zastanawiać, jakim cudem na podstawie jednej fotografii zdołali się tyle domyślić. Nie żeby to miało znaczenie. – Mogę je zachować?

– Oczywiście – odpowiedziała pani Brighten. – Zrobiliśmy odbitki. Daniel chciałby, abyś je dostała.

„Owszem”. Kylie przypomniała sobie, jak próbował się zmaterializować przed tą rozmową, zupełnie jakby miał jej do powiedzenia coś ważnego.

– Moja mama go kochała – dodała Kylie, myśląc o tym, że jej mama bała się, iż Brigtenowie mogą czuć do niej żal, że nie próbowała ich wcześniej odnaleźć. Chyba jednak nie czuli się urażeni.

– Wierzę. – Pani Brighten nachyliła się i znów dotknęła dłoni Kylie. Dziewczyna poczuła, jak przepływa przez nią ciepło i szczere uczucie. To było zupełnie… zupełnie jak magia.

Ciszę przerwał telefon Kylie. Zignorowała esemesa, jakby zahipnotyzowana spojrzeniem pani Brighten. I nagle, z zupełnie niezrozumiałych dla niej przyczyn, jej serce się otworzyło.

Może chciała, aby ją pokochali. Może sama chciała ich pokochać. Nie miało znaczenia, ile czasu zostało im na tym świecie. Ani to, że nie byli jej biologicznymi dziadkami. Kochali jej ojca i go stracili. Tak samo jak ona. Pokochanie ich wydawało się jedynym słusznym rozwiązaniem.

Co chciał jej powiedzieć Daniel? Kylie jeszcze raz spojrzała na fotografie i wsunęła je z powrotem do koperty, przekonana, że później będzie im się przyglądać godzinami.

Zadzwonił telefon Kylie. Wyciągnęła go, by się rozłączyć, i zobaczyła na ekranie imię Dereka. Serce zabiło jej szybciej. Czy dzwonił, aby ją przeprosić za to, że wyjechał? Czy chciała, aby ją przeprosił?

Zadzwonił drugi telefon. Tym razem była to komórka Holiday.

– Przepraszam. – Holiday wstała i ruszyła w stronę wyjścia. Nagle gwałtownie stanęła.

– Zwolnij – rzuciła do słuchawki. Napięcie w głosie komendantki sprawiło, że atmosfera w sali gwałtownie się zmieniła. Holiday odwróciła się nagle i podeszła bliżej Kylie.

– O co chodzi? – spytała dziewczyna.

Holiday położyła rękę na ramieniu Kylie, schowała komórkę i skupiła się na Brightenach.

– Nastąpił pewien wypadek. Musimy przełożyć nasze spotkanie.

– Co się stało? – zapytała Kylie.

Holiday nie odpowiedziała.

Kylie spojrzała na zawiedzione twarze Brightenów i ją nagle ogarnęło to samo uczucie.

– Czy nie możemy…

– Nie – odpowiedziała Holiday. – Muszę państwa prosić o opuszczenie obozu. Natychmiast.

Wypowiedź komendantki przerwał trzask drzwi, otwieranych tak gwałtownie, że aż uderzyły o ścianę. Brightenowie aż podskoczyli i odwrócili się do drzwi, zza których dobiegał odgłos ciężkich kroków.

Rozdział 2

Trzy minuty później Kylie stała na parkingu i patrzyła, jak odjeżdża srebrny cadillac Brightenów. Obrzuciła wściekłym spojrzeniem Dellę i Lucasa, którzy wpadli do biura i przerwali jej spotkanie z dziadkami. Był też z nimi Perry, ale ten rozsądnie zniknął z pola widzenia. Holiday, która wyszła z biura razem z nimi, znów rozmawiała przez komórkę.

– Czy ktoś będzie łaskaw powiedzieć mi, co się dzieje? – zapytała Kylie, czując, że jej szansa na odkrycie czegoś więcej na temat swojego ojca znika wraz z cadillakiem. W tym momencie uświadomiła sobie, że wciąż trzyma kopertę ze zdjęciami Daniela i ścisnęła ją mocniej.

– Nie denerwuj się. Po prostu cię kryjemy. – W kącikach ust Delli widać było czubki kłów. Jej ciemne, lekko skośne oczy i proste czarne włosy wskazywały, że płynie w niej również azjatycka krew.

– Po co?

– Dzwonił Derek. – Holiday schowała komórkę i podeszła do nich. – Niepokoi się.

Znów zadzwonił jej telefon. Spojrzała na ekran i uniosła dłoń.

– Przepraszam na minutkę.

Tracąc cierpliwość, Kylie znów spojrzała na Dellę i Lucasa.

– O co chodzi?

– Burnett zadzwonił do nas i kazał nam dać do zrozumienia gościom, że jesteśmy w okolicy. – Lucas spojrzał na Kylie z niepokojem.

Burnett, trzydziestokilkuletni wampir, pracował w JBF – Jednostce Badawczej Fallen – oddziale FBI, który zajmował się istotami nadnaturalnymi. Był też współwłaścicielem Wodospadów Cienia. Kiedy Burnett wydawał rozkaz, oczekiwał, że zostanie on wykonany. I zazwyczaj tak było.

– Czemu? – zapytała Kylie. – Muszę ich zapytać o tyle rzeczy.

Nagle przypomniała sobie dłoń pani Brighten, taką delikatną i kruchą. Aż się w niej gotowało od sprzecznych emocji.

– Burnett nigdy nie podaje wyjaśnień – odpowiedziała Della. – On wydaje rozkazy.

Kylie spojrzała na Holiday, która wciąż rozmawiała przez komórkę. Wyglądała na zaniepokojoną, co tylko dodatkowo podsyciło emocje Kylie.

– Nie rozumiem. – Próbowała zwalczyć gulę, którą czuła w gardle.

Lucas podszedł bliżej. Tak blisko, że czuła jego zapach. Przypominał zapach pokrytych rosą drzew o poranku.

Uniósł dłoń, jakby chciał jej dotknąć, ale równie szybko ją opuścił. Starała się nie okazać zawodu.

Holiday rozłączyła się.

– To był Burnett. – Podeszła bliżej i położyła rękę na ramieniu Kylie.

Kylie nie chciała, aby ją uspokajać. Chciała odpowiedzi. Więc strąciła rękę komendantki.

– Po prostu powiedz mi, co się stało. Proszę.

– Zadzwonił Derek – powiedziała Holiday. – Poszedł spotkać się z prywatnym detektywem, który pomógł ci odnaleźć twoich dziadków, i znalazł go w biurze nieprzytomnego. Następnie przed wejściem do biura znalazł jego komórkę, we krwi. Mówiąc krótko, Derek uważa, że to nie detektyw wysłał ci esemesa z informacją o twoich dziadkach. Zadzwonił do Burnetta, a ten od razu pojechał na miejsce.

Kylie próbowała zrozumieć, co to może oznaczać.

– Ale skoro to nie detektyw wysłał wiadomość, to kto?

Holiday wzruszyła ramionami.

– Nie wiemy.

– Derek mógł się mylić – odezwał się Lucas, a w jego głosie słychać było niechęć do półelfa.

Kylie zignorowała te słowa i skupiła się na tym, co sugerowała Holiday.

– A więc… Derek i Burnett sądzą, że państwo Brightenowie byli oszustami?

Holiday skinęła głową.

– Jeśli Derek ma rację i wiadomość została wysłana przez osobę, która zaatakowała detektywa, to logiczne jest, że ta dwójka przyjechała tu dla jakichś własnych celów.

– Ale to byli ludzie – odezwała się Kylie. – Sprawdzałam.

– Na pewno ludzie – dodała Della.

– Wiem – odpowiedziała Holiday. – Dlatego ich nie zatrzymywałam ani nie przepytywałam. Ostatnie, czego nam potrzeba, to powiększać nieufność do tego miejsca. Już i tak miejscowi krzywo na nas patrzą. Ale to, że są ludźmi, wcale nie znaczy, że nie pracują dla kogoś innego. Jakiejś istoty nadnaturalnej.

Kylie wiedziała, że ta „jakaś istota” to zdaniem Holiday Mario Esparza, dziadek morderczego wampira, który zapałał do niej uczuciem.

Kylie stanęły przed oczami dwie nastolatki, które spotkała w mieście. Obie zginęły z rąk Reda, wnuka Mario Esparzy. Do już i tak poplątanych emocji dołączyły gniew i frustracja.

– Ale przynieśli mi zdjęcia! – Uniosła kopertę.

Holiday wzięła ją od Kylie i przejrzała zawartość. Z jakiegoś dziwnego powodu Kylie chciała je komendantce wyrwać, jakby to zachowanie było uwłaczające.

– Tu nie ma żadnych zdjęć rodzinnych. Można by pomyśleć, że będą mieli jakieś zdjęcia z synem.

Kylie zabrała zdjęcia i wsunęła z powrotem do koperty, próbując zrozumieć, co sugerują jej przyjaciele. A potem przyszło jej do głowy coś innego.

– A co, jeśli to naprawdę są moi dziadkowie, a ten ktoś, kto zaatakował detektywa, chce ich dopaść?

Znów pomyślała o kruchości staruszki. Jakże łatwo byłoby ją pozbawić resztki życia, która jej została.

Kylie aż się serce ścisnęło. Czy poszukując rodziców Daniela, naraziła ich na niebezpieczeństwo? Czy to właśnie próbował jej przekazać Daniel? Poczuła na sobie wzrok Lucasa, który zdawał się ją pocieszać.

Znów zabrała głos Holiday.

– Nie widzę powodu, dla którego ktoś miałby się nimi interesować. Na wszelki wypadek śledzi ich Perry. Jeśli ktoś będzie próbował ich skrzywdzić, to Perry się tym zajmie.

– O tak, Perry jak chce, to potrafi nieźle przykopać – odezwała się Della.

– Jestem pewien, że detektyw pracuje też nad całą masą innych spraw – dodał Lucas. – To, że został zaatakowany, wcale nie oznacza, że chodziło o sprawę Kylie. Równie dobrze mogło chodzić o jakąś inną. Prywatni detektywi ciągle się komuś narażają.

– To prawda – zgodziła się Holiday. – Ale Burnett był na tyle zaniepokojony, że chciał, aby Brightenowie opuścili obóz. Musimy uważać.

Kylie przyszło nagle do głowy coś innego.

– W co Perry się zamienił, gdy ruszył za nimi?

Ostatnim razem, gdy widziała Perry’ego, zmiennokształtnego, w innej formie, wyglądał jak jakiś pterodaktylopodobny stwór, wyjęty wprost z Parku Jurajskiego. Kylie podejrzewała co prawda, że to i tak lepsze rozwiązanie, niż lew wielkości ciężarówki czy jednorożec, w które zamieniał się wcześniej.

O kurczę! Jeśli nie będzie uważał, to przyprawi staruszków o zawał.

– Nie martw się – odezwała się Holiday. – Perry nie zrobi nic głupiego.

Akurat w tym momencie do grupy podeszła Miranda.

– Proszę cię, Perry i głupoty idą w parze jak ropuchy i parchy – powiedziała i zarzuciła na ramię włosy, ufarbowane na trzy kolory, podkreślając swoją wypowiedź.

Miranda była jedną z siedmiu czarownic w Wodospadach Cienia i dzieliła z Kylie domek. Sądząc z jej tonu, było oczywiste, że jeszcze nie przebaczyła Perry’emu tego, jaki był wobec niej okrutny, gdy się dowiedział, że pocałował ją inny zmiennokształtny… i to mimo że go przeprosiła. Czarownica rozejrzała się po wszystkich.

– Co? – zapytała. – Coś się stało?

Nagle z niepokojem zmrużyła oczy, dowodząc tym, że może i nie przeszedł jej gniew, ale też nie przeszło jej uczucie dla Perry’ego.

– Czy Perry’emu nic się nie stało?

Złapała kosmyk różowych włosów i zaczęła je okręcać wokół palca.

– Nic mu nie jest – powiedziały jednocześnie Holiday i Kylie. A potem Kylie znów zaczęła się martwić o Brightenów, o ile to rzeczywiście byli Brightenowie.

Spojrzała na Holiday.

– Co by zyskali, udając, że są moimi dziadkami?

– Dostęp do ciebie – odpowiedziała Holiday.

– Ale wydawali się tacy prawdziwi… – I wtedy Kylie coś sobie przypomniała. – Nie. To nie mogli być oszuści. Ja… widziałam anioły śmierci. Przesłały mi wiadomość.

– O kurde! – zawołała Della i obie z Mirandą cofnęły się o krok.

Lucas ani drgnął, ale z niepokoju szerzej otworzył oczy.

Według legendy anioły śmierci ferowały wyroki wobec stworzeń nadnaturalnych. Prawie wszyscy nadnaturalni znali przyjaciela, który się niestosownie zachował i potem został usmażony na skwarkę przez mściwego anioła śmierci.

Kylie czuła moc tych aniołów, ale nie była przekonana, czy rzeczywiście mogą być aż tak groźne. Nie zamierzała oczywiście tego sprawdzać w praktyce. Ponieważ jednak popełniła już całkiem sporo błędów i jeszcze nikt jej nie spopielił, miała wątpliwości, czy opowieści o skwarkach nie były przesadzone.

– Jaką wiadomość? – zapytała Holiday bez cienia lęku.

Komendantka, która również była zaklinaczką duchów, jako jedna z nielicznych nie bała się aniołów śmierci.

– Cienie… na ścianie stołówki, kiedy…

– Kiedy tam byłyśmy? – zawołała Della. – Czemu nam nie powiedziałaś?

Kylie ją zignorowała.

– Usłyszałam w myślach głos, który kazał mi odnaleźć swoje przeznaczenie. Gdyby to nie byli moi dziadkowie, to po co dostałabym taką wiadomość?

– Dobre pytanie – odparła Holiday. – Ale może chodziło im po prostu o to, że to wydarzenie doprowadzi cię do prawdy.

– Powinna była nam powiedzieć – szepnęła Della do Mirandy.

Kylie przypomniało się, jak przejęty był Daniel, gdy się pojawił i próbował jej coś przekazać. Czy źle zrozumiała to, co miał jej do powiedzenia? Czy próbował ją ostrzec, że to nie są jego rodzice adopcyjni? Miała coraz więcej wątpliwości i już nie wiedziała, co o tym sądzić.

Odetchnęła głęboko i nagle przyszło jej do głowy coś innego.

– Czy detektyw z tego wyjdzie?

– Nie wiem. – Holiday zmarszczyła brwi. – Burnett powiedział, że Derek jest z nim teraz w szpitalu. Burnett wciąż bada miejsce zdarzenia.

Kylie zaczęła się niepokoić o Dereka. Wyciągnęła z kieszeni telefon i wybrała jego numer.

Nie odebrał, a ona nie wiedziała, czy to dlatego, że nie mógł, czy też znów z nią nie rozmawiał i starał się wypchnąć ją ze swojego życia.

Faceci!

Dlaczego chłopcy twierdzili, że tak trudno zrozumieć dziewczyny, podczas gdy to wszyscy chłopcy, których znała, doprowadzali ją do rozpaczy swoją niezbornością?

* * *

Kiedy wszyscy dyskutowali, Kylie odeszła na bok i usiadła pod swoim ulubionym drzewem. Otworzyła kopertę i powoli zaczęła przeglądać zdjęcia. Tym razem zwracała uwagę na szczegóły. Na to, jak niebieskie oczy jej biologicznego taty lśniły, gdy się uśmiechał, jak jego długie włosy zakręcały się odrobinę na końcach. Widziała w nim tyle siebie, a serce pękało jej z żalu za nim. Kiedy dotarła do zdjęcia, na którym był Daniel i jej mama, uśmiechnęła się na widok tego, jak młodzi na siebie patrzyli. Miłość. Rozważała przez chwilę, czy nie zadzwonić do mamy i nie powiedzieć jej o zdjęciu, ale biorąc pod uwagę to, co o sprawie sądzili Holiday i inni, uznała, że na razie lepiej się z tym nie wychylać.

– Hej.

Z zamyślenia wyrwał ją głos Lucasa.

Uśmiechnęła się.

– Hej.

– Mogę się przyłączyć? – zapytał.

– Podzielę się z tobą moim drzewem. – Przesunęła się trochę.

Usiadł obok i zaczął się jej przyglądać. Oparł się o nią swoim gorącym ramieniem, a ona napawała się tą bliskością.

– Wyglądasz na szczęśliwą i smutną, i zagubioną. – Odgarnął jej z twarzy kilka kosmyków.

– Czuję się zagubiona – odparła. – Byli tacy mili i… teraz już nie wiem, co o tym myśleć. Skąd mieliby te zdjęcia, jeśli nie byli prawdziwymi Brightenami?

– Może je ukradli.

Jego słowa ją zabolały, ale wiedziała, że mógł mieć rację. Ale kto by posunął się tak daleko, by przekonać ją, że są rodzicami Daniela? Co by na tym zyskali?

Lucas spojrzał na zdjęcia, które trzymała w dłoni.

– Mogę zobaczyć?

Skinęła głową i podała mu fotografie.

Przeglądał je powoli.

– To musi być dziwne, patrzeć na kogoś, kto jest do ciebie tak podobny, i go nie znać.

Spojrzała na Lucasa.

– Ale ja go znam.

Uniósł brwi.

– Chodzi mi o to… że osobiście.

Skinęła głową, rozumiejąc, że on nie potrafi w pełni pojąć kwestii duchów, i żałując zarazem, że to dla niego takie trudne.

– Burnett to wyjaśni. – Lucas spojrzał na jej usta.

Przez moment myślała, że ją pocałuje, a on nagle zesztywniał i spojrzał w stronę lasu.

Z krzaków wyłoniła się Fredericka. Skrzywiła się na ich widok.

– Wataha cię szuka.

Lucas zmarszczył brwi.

– Zaraz przyjdę.

Nie ruszyła się, tylko dalej się na nich gapiła.

– Nie powinni czekać na swojego przywódcę.

– Powiedziałem, że zaraz tam będę – warknął Lucas.

Gdy Fredericka odeszła, Lucas spojrzał na Kylie.

– Przepraszam, ale powinienem iść.

– Czy coś się stało? – zapytała, widząc jego niepokój.

– Nic, z czym bym sobie nie poradził. – Pocałował ją delikatnie w usta i oddał jej fotografie.

* * *

– Radzisz sobie jakoś? – zapytała Holiday, gdy Kylie wróciła na ganek biura.

Kylie usiadła na jednym z dużych foteli bujanych. Upał zdawał się przyklejać do skóry.

– Przeżyję. – Położyła kopertę na stoliku i odgarnęła włosy z pleców. – Naprawdę sądzisz, że byli oszustami?

Holiday zajęła drugi fotel. Rude włosy spływały jej na ramiona.

– Nie wiem, ale Burnett nie spocznie, dopóki tego nie wyjaśni. Ma wyrzuty sumienia, że nie był dość czujny i pozwolił, by dopadł cię Mario. Podejrzewam, że po tym nie będzie chciał cię spuścić z oka.

– Nie mógł wiedzieć, co planuje ten potwór – odparła Kylie.

– Ja to wiem, ty to wiesz, ale Burnett jest swoim najsurowszym sędzią.

– Jak chyba wszystkie wampiry? – Kylie pomyślała o Delli i o jej rozterkach.

– Nie bardzo – odparła Holiday. – Zdziwiłabyś się, jak wiele wampirów nie bierze odpowiedzialności za swoje działania. Uważają, że to zawsze wina kogoś innego.

Kylie była skłonna zapytać, czy chodzi jej o pewnego wampira, który kiedyś złamał jej serce, ale znów zaczęła myśleć o Brightenach.

– Byłaś przy tym. Mogłaś odczytać ich emocje? Czy były szczere? Ja jakoś… czułam się z nimi związana.

Holiday obróciła na bok głowę, rozmyślając.

– Byli ostrożni, wręcz za bardzo, ale… tak, wydawali się szczerzy. Zwłaszcza pani Brighten.

– Więc jak mogliby…

– Odczytywanie emocji nigdy nie daje stuprocentowej pewności – odparła Holiday. – Emocje można zmieniać, ukrywać, a nawet oszukiwać.

– I ludzie to potrafią? – zapytała Kylie.

– Ludzie są w tym mistrzami. Znacznie lepszymi niż nadnaturalni. Sądzę, że kontrolowanie emocji tak dobrze opanowali w związku z tym, iż ich gatunek nie ma żadnych nadnaturalnych mocy, którymi mogliby kontrolować swój świat.

Kylie słuchała tego, cały czas martwiąc się o Brightenów.

– Narcyzm, oderwanie, schizofrenia, socjopatia, to wszystko w różnym stopniu pojawia się w gatunku ludzkim. Poza tym są aktorzy, którzy potrafią wywoływać u siebie dowolne emocje na podstawie wcześniejszych doświadczeń. Bywałam na sztukach i występach, podczas których płynące od aktorów emocje były niezwykle realne.

Kylie odchyliła się na krześle.

– Jestem w połowie człowiekiem, a mam wrażenie, że niczego nie potrafię kontrolować.

Holiday spojrzała na nią ze współczuciem.

– Przykro mi, że musiałam ich odesłać. Wiem, że miałaś nadzieję czegoś się od nich dowiedzieć. Ale musiałam założyć, że Derek mógł mieć rację.

– Rozumiem. – Naprawdę rozumiała, tylko wcale jej się to nie podobało. – Pani Brighten, jeśli to rzeczywiście pani Brighten, bardzo mi przypomina moją babcię.

– Tę, którą poznałam? – zapytała Holiday, a Kylie przypomniała sobie, że przecież duch babci odwiedził Holiday.

– Tak.

Holiday westchnęła.

– Wiem, że to dla ciebie trudne.

Rozległ się dzwonek telefonu Holiday, a Kylie wstrzymała oddech, z nadzieją, że to wieści o Brightenach, Dereku albo detektywie.

Komendantka spojrzała na ekranik komórki.

– To tylko moja mama. Oddzwonię do niej później.

Kylie podciągnęła kolano pod brodę i oplotła rękami nogę. Przeciągająca się cisza zmuszała ją, by powiedziała prawdę.

– Mam wrażenie, że w moim życiu już nic nie ma sensu. Wszystko się zmienia.

Holiday zaczęła zaplatać włosy.

– Zmiana nie jest najgorsza. Należy się niepokoić, gdy nic się nie zmienia.

– Nie zgadzam się. – Kylie oparła brodę na kolanie. – To znaczy wiem, że zmiany są niezbędne, by dojrzewać i tak dalej. Ale chciałabym, żeby przynajmniej jedna rzecz w moim życiu była pewna. Potrzebuję punktu zaczepienia. Czegoś, co jest prawdziwe.

Holiday uniosła brwi.

– Wodospady Cienia są prawdziwe, Kylie. To twój punkt zaczepienia.

– Wiem. Wiem, że tu jest moje miejsce, ale wciąż nie odkryłam sposobu, żeby się w nim zaczepić. I proszę, nie mów, że to moje zadanie. Bo staram się to zrobić, od kiedy się tu znalazłam, a nie zbliżyłam się do rozwiązania ani na milimetr.

– To nieprawda. – Holiday podciągnęła kolana pod brodę i w tym wielkim fotelu bujanym wydawała się jeszcze mniejsza.

– Zobacz, jak daleko zaszłaś. Sama powiedziałaś, że tu jest twoje miejsce. To duży krok. I co chwila odkrywasz nowe dary.

– Dary, których zwykle nie umiem kontrolować albo pojawiają się i znikają bez ostrzeżenia. Nie żebym narzekała. – Kylie oparła czoło na kolanie i westchnęła przeciągle.

Holiday się roześmiała.

Kylie uniosła głowę.

– Brzmię żałośnie, prawda?

Holiday zmarszczyła brwi.

– Nie. Brzmisz, jakbyś była sfrustrowana. I powiem szczerze, że po tym, co ci się przydarzyło w ten weekend, masz do tego pełne prawo. Możesz nawet pozwolić sobie na bycie odrobinę żałosną.

– Nikt nie ma prawa być żałosny – odpowiedziała Kylie.

– No nie wiem. Moim zdaniem miałam kilka takich momentów w życiu. – Holiday zaczęła się powoli huśtać na fotelu.

Kylie spojrzała uważnie na komendantkę i odniosła wrażenie, że jeszcze wielu rzeczy o Holiday nie wie.

– Czy dobrze mi się zdaje, że wyczułam nową zjawę? – zapytała Holiday.

– Tak. – Kylie odchyliła się na krześle. – Wciąż nie potrafi powiedzieć nic sensownego. Twierdzi, że jest zagubiona.

Kylie przypomniała sobie okropne szwy na głowie kobiety.

– Myślę, że zmarła na raka mózgu albo coś podobnego. Miała ogoloną głowę i blizny.

– Hmm.

– I myślę, że została pochowana na cmentarzu w Fallen.

– Naprawdę? Powiedziała ci to?

– Nie, ale tam poczułam, że się do mnie przyłączyła. Kiedy mama mnie odwoziła dziś rano, przejeżdżałyśmy obok cmentarza i nagle na tylnym siedzeniu pojawiła się zjawa.

– To możliwe.

– Ale nie jesteś przekonana?

– Nie mówię, że to nie może być aż tak proste, ale większość duchów, które do nas przychodzą, ma… jakiś związek, większy niż tylko przejechanie obok cmentarza. Co prawda, czasami zdarzają się też duchy zupełnie przypadkowe. Na przykład wczoraj objawił mi się ociekający wodą starzec, golusieńki jak święty turecki. Zmarł pod prysznicem w domu spokojnej starości. Chciał, żebym powiedziała pielęgniarce, żeby go stamtąd wyciągnęła. – Holiday potrząsnęła głową.

– Co zrobiłaś? – zapytała Kylie.

– Zadzwoniłam do tego domu i powiedziałam, że jestem przyjaciółką rodziny i próbowałam się skontaktować z panem Banesem, ale nie odbierał telefonu u siebie w pokoju.

– I poszedł sobie?

– Przeszedł na drugą stronę.

– Mam nadzieję, że z tym duchem też pójdzie mi tak łatwo. Chętnie bym trochę odpoczęła. – A potem przypomniała sobie słowa ducha. – Wiesz co? Ta zjawa powiedziała, że tam są jacyś ludzie, którzy chcą mi coś powiedzieć.

– Co takiego?

– Zapytałam, ale… powiedziała coś w stylu, że niektórzy ludzie żyją, a inni umierają. To nie miało sensu.

– Na początku rzadko da się znaleźć w tym jakiś sens.

Kylie przygryzła wargę.

– Myślisz, że tata próbował mi coś przekazać? Starał się pojawić tuż przed tym, jak spotkałam Brightenów, czy kim tam oni są.

Holiday przestała się bujać.

– Co powiedział?

– Nie był w stanie się w pełni objawić. Usłyszałam tylko kilka słów. – Kylie skrzywiła się. – Czemu już nie może mi się pokazywać?

Holiday spojrzała na nią ze współczuciem.

– Śmierć to nowy początek, Kylie. Nie można zacząć czegoś nowego, dopóki nie skończy się ze starym. On bardzo długo trzymał się przeszłości. Musi iść naprzód. Rozumiesz, co chcę ci powiedzieć?

Kylie przestała się huśtać.

– Czy rozumiem? Pewnie tak. Ale na pewno mi się to nie podoba. – Westchnęła i wstała z krzesła. – Powiedziałam Mirandzie i Delli, że spotkam się z nimi w domku.

– Jasne – Holiday zawahała się. – Pomyślałam, że to byłby dobry moment, żeby porozmawiać o twoich nowych darach.

– A o czym tu rozmawiać? O tym, że przebiegłam przez betonową ścianę? – Kylie użyła sarkazmu, by skryć niepewność.

Holiday uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Uzdrowiłaś Sarę. I Lucasa.

Kylie usiadła z powrotem.

– Mam nadzieję, że uzdrowiłam Sarę.

– Biorąc pod uwagę to, co mówiłaś, zdziwiłabym się, gdyby było inaczej. – Holiday dalej się jej przyglądała. – Jeśli rzeczywiście jesteś obrońcą, Kylie, to możliwe, że pojawi się jeszcze wiele innych darów. Dziwię się, że jeszcze mnie nie zasypałaś gradem pytań.

– Może wolałabym uzyskać kilka odpowiedzi, nim zacznę zadawać dalsze pytania? I już nie mówię nawet o tym, by ustalić, kim ja jestem, ale mogłabym zacząć od tego, kim są Brightenowie. I co próbował mi przekazać tata.

Holiday spojrzała na nią z wyrozumiałością.

– To wszystko dzieje się strasznie szybko, prawda?

– Tak, a rozmawianie o tym nic nie zmienia. – Emocje złapały ją za gardło.

– Ale może. Czasami rzeczy nie wydają nam się prawdziwe, dopóki o nich nie porozmawiamy.

Kylie odetchnęła głęboko.

– Nie jestem pewna, czy chcę się czuć jeszcze bardziej prawdziwie.

– Może chciałabyś przejść się do wodospadów?

– Nie – odpowiedziała Kylie, zastanawiając się, czy gdyby poszła tam i znów usłyszała, że ma być cierpliwa, nie straciłaby panowania nad sobą. Czy nie dość długo była cierpliwa? – Nie mogłybyśmy po prostu porozmawiać później?

– Dobrze. – Holiday wyciągnęła do niej rękę, ale szybko ją cofnęła. – Ale to tylko krótkie odroczenie, naprawdę musimy porozmawiać.

– Tak, wiem. – Kylie skoczyła na równe nogi i sięgnęła po kopertę.

– Mogę je na trochę zatrzymać? – zapytała Holiday.

Serce Kylie się ścisnęło.

– Ja…

– Tylko na kilka dni. Jestem pewna, że Burnett będzie chciał je sprawdzić i ustalić, czy to oryginały, czy kopie.

Kylie skinęła głową.

– Są dla mnie ważne.

– Wiem. – Holiday się uśmiechnęła.

Kylie zeszła z ganku i natychmiast się odwróciła.

– Dasz mi od razu znać, jeśli przyjdą jakieś wiadomości od Burnetta albo Dereka, prawda?

– Natychmiast – zapewniła ją Holiday.

Kylie już miała odejść, ale obróciła się na pięcie, podeszła do Holiday i mocno ją przytuliła.

– Dziękuję – powiedziała.

– Za co? – zapytała zaskoczona Holiday, ale odwzajemniła uścisk.

– Za to, że tu jesteś. Że jesteś sobą. Że mnie znosisz.

Holiday zachichotała.

– Wpadasz w melodramatyczny ton. A stąd niedaleka droga do bycia żałosnym.

Kylie odsunęła się, uśmiechnęła się do Holiday i pobiegła w stronę swojego domku.

Nie przeszła nawet połowy drogi, gdy zjeżyły jej się włoski na karku i poczuła, że ktoś ją obserwuje. Spojrzała na las, z którego właśnie wyszła, ale nie zauważyła nic podejrzanego. Odwróciła się w prawo, ale tam też nie było nic groźnego. Wciąż jednak to czuła, i to coraz mocniej.

Podniosła wzrok w górę. Na bezchmurnym błękicie, wysoko w górze, zobaczyła ptaka. Duża rozpiętość skrzydeł, zakrzywiony dziób i odrobina bieli na piersi oznaczały, że to orzeł. Kylie przyjrzała mu się uważniej. Szybował spokojnie, jakby napawał się lotem, jakby się… w coś wpatrywał?

W co?

Czyżby ją obserwował? Czy to uczucie wywołał właśnie ptak? Czy to był zwykły orzeł? Czy też był taki jak Perry, mógł się zmieniać, w co tylko zapragnął? Dalej go obserwowała, czując niepokój.

Nagle orzeł zmienił kierunek lotu. Przyspieszył i zapikował w dół. Był coraz bliżej. Ujrzała jego oczy. Ich dzikość przyprawiła ją o drżenie. A może bardziej przeraziła się wyciągniętych do ataku szponów?

Powiew wiatru, wywołany jego skrzydłami, uderzył ją w twarz, aż zacisnęła powieki.

Rozdział 3

Kylie zasłoniła ręką twarz, ale nic nie poczuła. W jej ciało nie wbiły się żadne szpony. Ani w twarz, ani w rękę.

Usłyszała u stóp szelest i grzechotanie. Odsłoniła twarz i spojrzała pod nogi. Zaparło jej dech w piersi. Rzuciła się do tyłu w chwili, gdy orzeł wbił dziób i szpony w leżącego kilka cali od niej węża. Znów usłyszała grzechot. Zauważyła, że brązowy wąż ma na grzbiecie romboidalny wzór, a następnie spojrzała na suchy, jasnobrązowy wyrostek na końcu jego ogona.

Grzechotnik.

Cofnęła się gwałtownie. Ptak zaciskał szpony na grubym cielsku węża. Orzeł z trudem poderwał się z ziemi, wciąż trzymając wijącego się gada. W uszach szumiało jej od łopotu skrzydeł i charakterystycznego grzechotania węża. Orzeł zawisł tuż nad ziemią, wciąż bijąc skrzydłami powietrze.

Kylie stała na środku ścieżki i obserwowała, jak potężny ptak odlatuje ze swoją ofiarą. Spojrzała pod nogi i na piasku, gdzie wąż stoczył przegraną walkę, zobaczyła ślady. Tuż obok śladu węża widać było ślady stóp. Jej stóp. Czy gdyby orzeł nie zaatakował, zauważyłaby węża? Czy też w tym momencie w jej żyłach płynąłby już jad?

Miała szczęście, czy może to coś oznaczało? Zastanawiała się, czy zawrócić i spytać o to Holiday, ale logika wzięła górę. Była w teksańskim lesie. Jej ojciec, a raczej ojczym, ciągle ostrzegał ją przed wężami.

Wmawiając sobie, że to był po prostu nietypowy przypadek i że akurat miała okazję podziwiać najgroźniejsze oblicze natury, zrobiła krok naprzód. Spojrzała jeszcze raz w górę. Orzeł szybował wysoko na niebie, wciąż ściskając w szponach węża. Wpatrywała się w niego z zapartym tchem. I choć wydawało jej się to szalone, mogłaby przysiąc, że odwzajemniał jej spojrzenie.

Stała tak, zasłaniając dłonią oczy, i obserwowała go, dopóki nie zamienił się w malutką kropkę na horyzoncie. Pomyślała, że powinna być mu wdzięczna, ale jego lodowate spojrzenie, które wciąż widziała oczyma wyobraźni, przyprawiało ją o dreszcze. Opuściła wzrok i już miała ruszyć do domku, gdy padło na nią inne lodowate spojrzenie. Fredericki.

Kylie przypomniała sobie, jak wściekła była Fredericka, gdy natknęła się na nią i Lucasa za biurem. Co prawda nie robili nic zdrożnego, oglądali tylko zdjęcia Daniela i rozmawiali.

– Jak to jest być zabawką? – w głosie Fredericki słychać było wściekłość, i to taką, która może prowadzić do rękoczynów. A pomarańczowy blask jej oczu potwierdzał, że rękoczyny wchodzą w grę.

Kylie odetchnęła głęboko i powtórzyła sobie, że nie wolno jej okazywać strachu.

– Zazdrość ci nie służy.

– Nie jestem zazdrosna. – Fredericka posłała jej triumfalny uśmiech. – Zwłaszcza teraz.

„Teraz?”, chciała zapytać Kylie, ale to oznaczałoby, że jej wierzy, a nie zamierzała sprawiać jej takiej przyjemności. W związku z tym po prostu ruszyła przed siebie, myśląc o tym, że nie może się przejmować Fredericką, gdy ma tyle poważniejszych spraw na głowie. Wyciągnęła komórkę i sprawdziła, czy oddzwonił do niej Derek, ale nie.

– Lucas ma czysty rodowód i to ceni. – Fredericka ruszyła za Kylie. – Nasi przodkowie też to cenią. Dali to jasno do zrozumienia. Więc kiedy przyjdzie czas, by znalazł swoją prawdziwą partnerkę, nie będzie sobie zabrudzał rodowodu kimś takim jak ty.

„Co za głupoty”, pomyślała Kylie i szła dalej. Fredericka opowiadała bzdury. Kylie musiała się skupić na swoich dziadkach albo oszustach udających jej dziadków i nie mogła się denerwować tym, co opowiada ta wilczyca. I wtedy przypomniała sobie orła. Może tym też powinna się niepokoić?

Niecałą godzinę później, nadal nie mając żadnych wieści od Dereka, Perry’ego ani Burnetta, Kylie usiadła przy stole z Dellą i Mirandą w ich domku. Opowiedziała im o wężu i orle i o tym, że to wydarzenie nie wyglądało na zwykły przypadek.

– Wyczułabym, gdybyśmy mieli nieproszonych gości – zapewniła ją Della.

– A ja wyczułabym, gdyby ktoś użył magii, by ukryć czyjeś ślady – dodała Miranda.

– Widzicie? Właśnie dlatego was potrzebuję – stwierdziła Kylie. – Dzięki wam jeszcze nie postradałam zmysłów.

Odchyliła się na krześle, żałując, że ich komentarze nie pozbawiły jej wszystkich wątpliwości. Z drugiej strony, może to nie wątpliwości ją męczyły, tylko cała reszta.

Łapek Junior, kotek Kylie, którego Miranda przez pomyłkę zamieniła w skunksa, wskoczył jej na kolana. Kylie wciąż czuła mętlik w głowie, ale coś tak banalnego, jak siedzenie przy stole, gadanie i picie dietetycznej coli dawało jej pewną pociechę.

Miranda, która pierwsza zaczęła opowiadać o klęskach weekendu, opowiedziała dokładnie o konkursie czarownic, w którym zajęła drugie miejsce.

– Tak się cieszyłam, że doszłam tak wysoko – powiedziała. – Myślałam, że mama też się ucieszy, ale nie.

Miranda zamilkła na chwilę.

– Drugie miejsce oznacza, że jesteś po prostu pierwszą przegraną – powtórzyła słowa matki, a ton jej głosu powiedział Kylie, jak bardzo cierpiała. – Chciałam zrobić na niej wrażenie i przez moment myślałam, że mi się udało. Nigdy tej kobiety nie uszczęśliwię.

Della przewróciła oczami.

– Po co chcesz ją uszczęśliwiać?

– Bo to moja mama – odpowiedziała Miranda tak szczerze, że Kylie aż się serce ścisnęło. Pamiętała, że nim znalazła z mamą wspólny język, czuła się bardzo podobnie.

– Uwaga! – machnęła ręką Della. – Twoja mama jest największą wiedźmą, o jakiej kiedykolwiek słyszałam. Przynajmniej moi rodzice są nie do wytrzymania, bo martwią się, że robię sobie krzywdę narkotykami, a nie dlatego, że nie są ze mnie zadowoleni.

W oczach Mirandy zalśniły łzy, a jej twarz wykręciła złość.

Kylie czuła, jak w pokoju rośnie napięcie.

– Myślę, że Della chciała powiedzieć…

– Przepraszam – przerwała jej Della. Nie robiła już przemądrzałej miny. – To brzmiało podle, a ja… Prawda jest taka, że gdyby moi rodzice znali prawdę, to woleliby pewnie ćpunkę niż wampira.

Della popatrzyła na Mirandę i westchnęła.

– Po prostu strasznie mnie wkurzyło zachowanie twojej mamy. Wiem, jak ciężko pracowałaś, by zrobić na niej wrażenie. A do tego zajęłaś cholerne drugie miejsce, a to świetny wynik!

– Dzięki. – Miranda nie była już wściekła, ale jej oczy zalśniły niebezpiecznie.

– Za co? – Della oparła się z powrotem na krześle, jakby uświadomiła sobie, że pokazała się z delikatniejszej strony. Della rzadko okazywała tę cechę charakteru. Co prawda, Kylie i Miranda i tak o niej wiedziały. A przynajmniej Kylie. Mirandzie ciężej było przejrzeć Dellę.

Miranda potarła policzek i znów się wyprostowała.

– Nieważne. Mam też inne wieści. Todd Freeman, czarodziej, podszedł do mnie i poprosił mnie o numer telefonu. Jest chyba najprzystojniejszym facetem z mojej starej szkoły. Przynajmniej ktoś zauważył, że dobrze mi poszło w konkursie. – Uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Co prawda, to nie mój puchar go interesował. Trzy razy przyłapałam go na tym, jak gapił się na mój biust.

– Dupek – odparła Della. – Mam nadzieję, że jedyne, co dostał, to twój środkowy palec.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Najfajniejszy chłopak w szkole. Poza tym duże piersi to naturalny magnes na facetów, tak po prostu jest. Czemu nie miałabym dać mu swojego numeru?

– No nie wiem. Może dlatego, że nadal chcesz się obśliniać z pewnym zmiennokształtnym?

– Proszę cię, już dawno przestałam się interesować Perrym – warknęła Miranda.

Della popukała się w czubek nosa.

– Feromony nie kłamią.

– Nie kłóćmy się pierwszego dnia po powrocie – odezwała się Kylie. – Jutro możecie grozić sobie rozrywaniem na strzępy, ale dziś… potrzebuję trochę spokoju.

Sięgnęła po Łapka i postawiła go na stole.

– Poza tym… jeśli zdenerwujecie Łapka, to wszystkie będziemy śmierdzieć.

Della i Miranda spojrzały na Łapka. Mały skunksokot, denerwując się tym, że jest w centrum uwagi, podszedł bliżej Kylie.

– Pokój? – zapytała Kylie, głaszcząc roztrzęsione zwierzątko.

Na szczęście Miranda i Della skinęły głowami.

Miranda przysunęła się bliżej.

– Wydaje mi się, że wiem już, jak zamienić twojego małego śmierdziela z powrotem w kota. Ale potrzebuję do tego pierwszych promieni słońca.

Wyciągnęła rękę, by pogłaskać Łapka, ale ten cofnął się gwałtownie i zeskoczył z powrotem na kolana Kylie.

– Mądry skunks – uśmiechnęła się szeroko Della. – Nie wiadomo, w co zamienisz go następnym razem.

Miranda się skrzywiła.

– Może to ciebie zamienię w skunksa?

– Może wyrwę ci serce i nakarmię nim naszego podopiecznego tutaj?

– I co z tym pokojem? – jęknęła Kylie.

Łapek wcisnął łebek głębiej pod jej pachę.

– No dobrze – prychnęła Miranda i spojrzała na Dellę. – Twoja kolej. Opowiadaj, jak było.

– W sensie… poza tym, że co chwila musiałam siusiać na wskaźnik? Sprawdzali mnie cztery razy. I chyba jeden z testów był ciążowy. Jakbym się tutaj z kimś bzykała. – Della podniosła szklankę z krwią i spojrzała w nią ponuro. – Jedyne, co zrobiliśmy przez cały weekend, to wypad do kina na jakiś stary film, który uwielbia moja mama. Nudy. Przynajmniej miałam okazję się zdrzemnąć bez potrzeby tłumaczenia, czemu jestem zmęczona w środku dnia. – Westchnęła ciężko. – I tak minął mi weekend. Nic ciekawego. Nic. – Znów zapatrzyła się w szklankę.

To nie brak kontaktu wzrokowego ją zdradził, a raczej powtórzenie „nic”. Miranda spojrzała na Kylie, dając do zrozumienia, że też to zauważyła. Wampirzyca coś kryła, jak zwykle.

Podczas gdy Kylie zastanawiała się, jak przekonać Dellę, by opowiedziała coś więcej, Miranda, która zwykle najpierw mówiła, a potem dopiero się nad tym zastanawiała, zawołała:

– Kłamiesz. Gdybym mogła usłyszeć bicie twojego serca, to jestem pewna, że by to potwierdziło. Co się stało? Czego nam nie mówisz?

Della prychnęła na Mirandę. Kylie czuła, że ich rozejm właśnie się kończy.

– Chyba nie pojawił się Chan? – zapytała Miranda.

O tym Kylie nie pomyślała.

– Pojawił się? – powtórzyła pytanie Mirandy, nie z ciekawości, lecz z niepokoju.

Chan, kuzyn Delli, też był wampirem i pomógł Delli, gdy przechodziła przemianę. Niestety JBF podejrzewała go o morderstwo. A po tym, jak Kylie spotkała go kilka tygodni wcześniej, gdy łamiąc zakazy, zjawił się na terenie obozu, nie była pewna, czy rzeczywiście był niewinny. Oczywiście, nie zamierzała mówić o tym Delli.

– Nie, nie pojawił się – odezwała się Della. – Ale napisał mi maila.

Miranda wydała dziwny dźwięk. Kylie na nią spojrzała.

– Żaba w gardle – powiedziała Miranda i dalej patrzyła na Dellę.

Kiedy nikt nic nie powiedział, Della spojrzała na Kylie.

– Twoja kolej. To zdecydowanie bardziej ekscytujące niż to, co przytrafiło się mnie.

– Co rozumiesz przez to „co przytrafiło się tobie”? – zapytała Kylie.

– Wiedziałam! – Miranda nachyliła się. – Coś się stało. No już, gadaj. Chodzi o chłopaka? Nie daj się prosić.

Rozdział 4

Nie, teraz moja kolej. – Kylie, żałując, że w ogóle pytała, uniosła rękę. Miała nadzieję, że w ten sposób powstrzyma kolejną kłótnię przyjaciółek. Odetchnęła głęboko. – Opowiedziałam wam już większość podczas naszej rozmowy telefonicznej. Ale nadal nie mogę zrozumieć tego, że uleczyłam Lucasa i Sarę. A to znaczy, że możecie dodać nową umiejętność do tej mieszanki moich darów. Nie wiecie, co to może oznaczać? Bo naprawdę chciałabym zrozumieć, czym jestem.

– My nie potrafimy tego zrozumieć – odparła Miranda. – Jesteś dziwolągiem.

Prychnęła śmiechem i nawet Della roześmiała się cicho.

Kylie zmarszczyła brwi.

Miranda się opanowała.

– Żartowałam. Ale naprawdę jesteś… inna. Choćby to, że nie można się zagłębić w twój wzór i że on się ciągle zmienia… No wiesz, to nie jest typowe. – Zmrużyła oczy i spojrzała na czoło Kylie. – Nigdy nie widziałam, żeby wzór mózgu tak się zmieniał, no chyba że był to zmiennokształtny podczas przemiany.

Kylie przygryzła wargę i zaczęła się zastanawiać, czy rozsądnie będzie zapytać o to, co ją męczyło. Ale jeśli uzna, że nie może spytać o to najbliższych przyjaciółek, to kogo?

– Co wiecie o obrońcach?

Zapadła cisza. Miranda wymieniła spojrzenia z Dellą.

– Czemu? – zapytała Miranda.

– Kurde! – zawołała Della. – O rany! Jesteś obrońcą? To znaczy, nigdy żadnego nie spotkałam, ale z tego, co słyszałam, oni są… naprawdę, ale to naprawdę rzadcy.

Kylie uniosła rękę, by powstrzymać rozważania Delli.

– Nie wiem nic na pewno, ale Holiday uważa, że to możliwe. To by wyjaśniało, jak zginął Daniel – ponieważ nie mógł ochronić siebie. A także dlaczego ja nie mogłam sobie pomóc, kiedy dopadł mnie wampir.

– Pomogłaś. Rozwaliłaś betonową ścianę – odezwała się Miranda.

– Dopiero kiedy usłyszałam, że wampir bije Lucasa.

Miranda spojrzała na nią wielkimi oczami.

– A Selynn pokonałaś dopiero wtedy, kiedy myślałaś, że skrzywdziła twoją mamę. O kurde, mieszkam z obrońcą! No wiesz, nikt nie będzie już ze mną zadzierał, bo skopiesz im tyłki. – Zaczęła piszczeć. – Przyjaźnię się z obrońcą. Wiecie, jaka się zrobiłam przez to fajna?

Miranda i Della przybiły sobie piątki.

Kylie spojrzała na nie zdziwiona.

– Wiecie, jak bardzo jestem przez to niefajna?

– Nieprawda – odpowiedziała Della. – To sprawia, że jesteś wspaniała. Nawet byś nie uwierzyła, gdybym opowiedziała ci wszystko, co słyszałam o obrońcach. To może oznaczać, że gdy uzyskasz wszystkie zdolności, będziesz nawet potężniejsza ode mnie. – Zmarszczyła brwi. – Nie jestem pewna, czy mi się to podoba, ale nadal jest to wspaniałe.

– Ale ja nie chcę być wspaniała. Chcę tylko ustalić, czym jestem, a potem przeżyć moje hybrydowate nadnaturalne życie z niezbyt niesamowitymi darami. Pomóc jednemu czy drugiemu duchowi, no i przyjemnie byłoby czasem uzdrowić kilku ludzi. To mi pasuje. Bo… – Kylie zawahała się, niepewna, czy powinna powiedzieć całą prawdę, ale potem uznała, że co jej szkodzi. – Może chodzi nie o to, że nie chcę być wspaniała, może nie wiem, czy dałabym radę być… wspaniała. Nie jestem taka jak ty. – Wskazała Dellę. – Nie jestem nieustraszona ani tym bardziej dzielna. Lubię spokój i brak ryzyka.

Miranda odchrząknęła, jakby czekała, by Kylie wspomniała też o niej.

– Nie jestem też taka jak ty – dodała Kylie. – Nie jestem…

– Nie martw się – odezwała się Miranda. – Wiem, że nie jestem bojowym typem.

– I tak jesteś odważniejsza ode mnie. I nie boisz się mówić tego, co myślisz. Nie obchodzi cię, co powiedzą inni. Ja nigdy nie pofarbowałabym włosów w obawie, że ludziom się to nie spodoba.

– Ale kiedy stłukłaś Selynn, to się nie bałaś – zauważyła Della. – Po prostu działałaś. I w końcu przyzwyczaisz się do tego, że po prostu działasz. To nic takiego.

Dla Kylie to nie było nic takiego.

– Czy obrońcy należą zwykle do konkretnego gatunku? – Miała nadzieję, że jeśli tak, to może odkryje, czym jest.

– Nie – odparła Miranda. – Mogą być czymkolwiek, ale zawsze są to istoty dobre i czyste. Trochę jakby Matki Teresy stworzeń nadnaturalnych.

– To zupełnie do tego nie pasuję – stwierdziła Kylie.

Della i Miranda popatrzyły po sobie, a potem na Kylie.

– Oczywiście, że tak – powiedziały chórem.

– Nieprawda! Nie jestem wcale lepsza niż wy obie. To znaczy… zobaczcie, co zrobiłam Selynn i Frederice.

– Bo chroniłaś kogo innego. A tym właśnie zajmują się obrońcy. – Miranda wzruszyła ramionami, jakby przepraszając Kylie.

– Ale… wcale nie jestem święta. Kilka dni temu prawie zwaliłam Łapka z łóżka za to, że mnie obudził. I… kiedyś rozjechałam wiewiórkę.

– Naumyślnie? – zapytała Della.

– Nie.

– No widzisz – odparła Della. – Jestem pewna, że nawet płakałaś i czułaś się winna.

Kylie spochmurniała jeszcze bardziej.

Della uniosła brew.

– Widzisz? To właśnie dlatego jesteś taka dobra. Prawie nigdy się nie wkurzasz.

– Wkurzam się. Ciągle się na was denerwuję. Pamiętacie…

– Chwileczkę, coś mi się tu nie zgadza – odezwała się Miranda. – Nigdy nie słyszałam o obrońcy, który nie byłby czystej krwi nadnaturalnej.

– Widzicie? Oto dowód! – Kylie walnęła rękami w stół, pragnąc w to uwierzyć. – Nie jestem wcale taka dobra i wiem, że jestem córką mojej matki. Więc nie jestem obrońcą.

– A może jesteś po prostu pierwszym mieszańcem-obrońcą, jaki się pojawił? – odpowiedziała Miranda. – Wiesz, zwykle rodzi się jeden obrońca na sto, może dwieście lat. No, ale dość na ten temat. Lepiej opowiedz nam najlepsze kawałki z tego, co wydarzyło się tamtej nocy.

– Jakie najlepsze kawałki? – zapytała Kylie.

Miranda uśmiechnęła się tak, że można by jej zrobić zdjęcie i wykorzystywać je w reklamie wybielającej pasty do zębów.

– Proszę cię, byłaś tam w ciemnościach, późną nocą, przez kilka godzin sam na sam z Lucasem, który, tak się składa, jest najprzystojniejszym wilkołakiem na ziemi. To znaczy, nie pociągają mnie wilkołaki, ale nawet ja to widzę. Jest niczym młody bóg. Więc… – Wyciągnęła przed siebie ręce. – CO się stało? I nawet nie próbuj mówić, że nic. Bo jeśli nic, to już kompletnie stracę wiarę w miłość.

– Mała czarownica ma rację – odezwała się Della. – To może być ciekawe.

Kylie spojrzała na Dellę spode łba. Jak na kogoś, kto nigdy nie chciał zradzać własnych sekretów, strasznie ciągnęła ją za język. A potem spojrzałam na Mirandę, która aż wstrzymywała oddech, czekając na pikantne szczegóły.

– Przykro mi – powiedziała. – Nic się nie stało.

– Ech… – Miranda opuściła ręce na stół i osunęła się na nie.

Della wbiła wzrok w Kylie, wsłuchując się w bicie jej serca, by sprawdzić, czy nie kłamie. A Kylie wcale nie była pewna, co też usłyszy wampirzyca. To właściwie nie było kłamstwo. Nic się nie stało. Tylko że…

Czuła się w objęciach Lucasa tak bezpiecznie. A gdy usłyszała, jak wampir robi Lucasowi krzywdę, zamieniła się w potężną amazonkę. Co to mogło znaczyć? Kylie nie była pewna. Więc jak mogła to wyjaśnić?

Miranda uniosła głowę.

– Widzisz, o co mi chodzi? Jesteś Matką Teresą. Czystą. Nie czujesz pożądania.

– Nieprawda – warknęła Kylie, nie chcąc uchodzić za świętą. – Ja… czuję pożądanie.

Della i Miranda popatrzyły po sobie.

– Przepraszam, ale jeśli ktoś wygląda jak święta i zachowuje się jak święta, to jest świętą – stwierdziła Della.

– Tulił mnie – odezwała się Kylie. – Trzymał mnie mocno. A ja zasnęłam na jego ramieniu. To było miłe. I niejako… Był taki gorący. – Co prawda chodziło jej o temperaturę jego ciała, ale liczyła na to, że dziewczyny wyciągną inne wnioski.

– Tak! – Miranda znów uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Pocałował cię? Tak samo jak wtedy przy strumieniu, niedługo po twoim przyjeździe?

– Nie – odpowiedziała Kylie.

Jej przyjaciółki znów po sobie spojrzały.

– Matka Teresa – powiedziały chórem.

– Ale pocałował mnie, jak tu wróciłam – wykrztusiła Kylie, uznając, że woli się całować i potem o tym opowiadać, niż robić za świętą. – I prawie mnie pocałował, jak szliśmy teraz do biura.

Miranda pisnęła, a Della roześmiała się w głos.

– A więc próbował się do ciebie dobrać, co?

Kylie spojrzała na rozbawione koleżanki. Jej wcale nie było do śmiechu.

– Czuję się taka zagubiona. – Opuściła głowę na stół.

Łapek, który wlazł z powrotem na blat, przysunął nosek do jej głowy i zaczął obwąchiwać jej włosy, jakby się martwił.

– W jakim sensie? – zapytała Miranda.

Kylie uniosła głowę i oparła podbródek na ręku.

– W kwestii moich uczuć do Lucasa. Moich uczuć do Dereka… oprócz tego, że jestem na niego wkurzona.

Łapek trącał jej rękę i domagał się pieszczot. Czując, że jej też nie zaszkodziłoby trochę ciepła, zaczęła głaskać zwierzątko.

– I dobrze, że jesteś wkurzona! – Della posłała Mirandzie dziwne spojrzenie.

– Musimy jej powiedzieć.

– O czym? – Patrząc, jak przyjaciółki wymieniają spojrzenia, Kylie zaczęła się niepokoić.

Dziewczyny nie zdążyły jej odpowiedzieć, bo nagle rozległ się zgrzyt i drzwi do domku otwarły się z hukiem. Do środka wpadł Burnett, a za nim Holiday. Za Holiday stał Perry.

Czy mieli jakieś wieści o Brightenach? Kylie serce aż podskoczyło.

– Mówiłam, żebyś zapukał – warknęła Holiday do Burnetta.

– Zapukałem – odparł wampir.

– Zwykle po pukaniu się czeka, aż ktoś ci powie, że możesz wejść.

Burnett uśmiechnął się cierpko.

– Chyba następnym razem musisz dawać dokładniejsze wskazówki. – Spojrzał z niepokojem na Kylie.

– Co się dzieje? – Kylie popatrzyła na Perry’ego, na którego twarzy rysowało się poczucie winy. Ale czemu? O cholera! Co się stało?

– Przepraszam. – Oczy Perry’ego przybrały ciemnozielony odcień.

Kylie ścisnęło w piersi.

– Za co?

Perry spojrzał na Burnetta, a potem na Holiday.

– Co się stało? – zapytała Kylie. – Czy Brightenom nic nie jest? Odpowiadaj!

Perry tylko stał z ponurą miną.

– Na twoim miejscu bym jej odpowiedziała – odezwała się złowieszczo Della. – Bo jeszcze znów wytarga cię za uszy.

Rozdział 5

Nie wiem, co się stało – Perry podszedł bliżej, a jego oczy zalśniły szmaragdowo.

– Jak to nie wiesz? – Kylie spojrzała na Burnetta, a potem na Holiday, czekając, by włączyli się do rozmowy. A kiedy nie zabrali głosu, odwróciła się znów do Perry’ego. – Przecież ich śledziłeś.

Nagle poczucie winy, które ujrzała na twarzy Perry’ego, przeszło na nią. Jeśli coś złego spotkało Brightenów, to była to jej wina. To ona chciała się z nimi skontaktować. Cholera, a była przekonana, że to właściwa decyzja.

– Zniknęli – powiedział Perry. – W jednej chwili jechali autostradą w srebrnym cadillacu, a potem puf – zamachał rękami na wysokości twarzy – i już ich nie było. Zniknął cadillac i wszystko.

Kylie zrobiło się ciężko na sercu.

– Ludzie, istoty nienadnaturalne, nie robią po prostu puf. – Zdołała nie podnieść głosu, ale nie opanowała sarkazmu.

I nagle do niej dotarło. Mogło jej się tylko wydawać, że ludzie nie robią puf. Nie tak dawno uważała, że ludzie nie mogą się zmieniać w jednorożce i że nie istnieją wampiry czy wilkołaki. Nie przyszłoby jej do głowy, że może komunikować się z innymi poprzez sny ani że jest zdolna rozbić betonową ścianę. Więc skąd miała wiedzieć, czy ludzie mogli zrobić puf, czy nie? A jeśli tak, to co to oznaczało?

Żołądek Kylie się skręcił.

– Czy nie żyją?

Holiday zmarszczyła brwi.

– Nie wyciągajmy pochopnych wniosków…

– Nie wiemy – przerwał jej Burnett. – Agenci starają się to ustalić. Agencja powinna mi za moment przesłać zdjęcia Brightenów. Wtedy będziemy przynajmniej w stanie stwierdzić, czy to byli oszuści, czy nie.

Zadzwoniła komórka Burnetta. Odebrał.

– To niemożliwe. Sprawdzałem je dziś rano. – Zamilkł i spojrzał na Holiday, która podeszła bliżej.

Della nachyliła się do Kylie.

– Kamery nie działają. – Najwyraźniej jej doskonały słuch wychwycił również głos z drugiej strony słuchawki.

Na ganku zadudniły kroki. Kylie uniosła wzrok akurat w chwili, gdy do domku wchodził Lucas. Spojrzał na nią z niepokojem i stanął obok. Otarł się o nią ramieniem, aż poczuła jego ciepło. Przypomniała sobie ich pocałunek i ogarnęło ją lekkie poczucie winy, że podzieliła się wspomnieniem o nim z dziewczynami.

Kylie zauważyła, że Lucas spojrzał na jej koleżanki i skinął głową. Nie był to zbyt przyjacielski gest. Słyszała, że wilkołaki są dość nieprzystępne i podejrzewała, że to prawda. Jeśli nie liczyć Lucasa, to nie zaprzyjaźniła się w obozie z żadnym wilkołakiem.

– Czy Burnett zdobył już zdjęcia twoich dziadków? – zapytał Lucas.

– Nie wiem. – Zagapiła się w jego niebieskie oczy. Przez moment żałowała, że zastanawia się, co tak naprawdę czuje. Żałowała, że Lucas jest kolejną niewiadomą w jej życiu. Tak dobrze byłoby się po prostu poddać. Więc czemu tego nie robiła?

– Wszystko w porządku? – Odczytała pytanie z ruchu jego warg. Skinęła głową, ale nie była pewna, czy to prawda.

– W takim razie ktoś przy nich grzebał! – Burnett zaczął się nerwowo przechadzać po pokoju. – Zdobyłeś już ich dane z urzędu transportu? Chcę dostać kopie ich praw jazdy, by sprawdzić, czy rzeczywiście byli to ci ludzie, za których się podawali.

Zacisnął zęby i spojrzał na Kylie. W jego oczach ujrzała współczucie, ale tylko przez moment. Najwyraźniej okazywanie uczuć, nawet tak trudne do zauważenia, go przerastało.

Wszystko w tym mężczyźnie było twarde i mroczne. I wyglądało na to, że odpowiada mu taka wizja. Miał czarne włosy, oliwkową cerę i ciało tak umięśnione, że większość mężczyzn wolała się trzymać na dystans, a większość kobiet w jego wieku pragnęła, by się do nich zbliżył. Kylie zauważyła, że Holiday też przygląda się Burnettowi i poprawiła ostatnią myśl. Mimo że oboje byli sobą zainteresowani, Holiday nie pozwalała Burnettowi zbliżyć się do siebie.

– Nie rozumiem, czemu to tyle trwa – warknął do telefonu Burnett. – Przecież nie ma nic prostszego, niż wyciągnąć informacje z urzędu transportu. Do tej pory sam bym już to zrobił. – Westchnął sfrustrowany. – Po prostu prześlij je, jak tylko przyjdą.

Rozłączył się, wrzucił komórkę do kieszeni koszuli i spojrzał na Holiday.

Zmrużył oczy, sfrustrowany.

– Ktoś majstrował przy naszych kamerach. Sprawdzałem je dziś rano i wszystko działało. Co ciekawe, popsuły się jakąś godzinę przed przybyciem Brightenów. Sądzę, że wszyscy wiemy, co to oznacza.

Burnett spojrzał na Kylie. Wiedziała, że uważał, iż Brigtenowie byli oszustami. I może powinna mieć nadzieję, że właśnie tak było. Bo to by oznaczało, że to nie rodzice adopcyjni Daniela zrobili puf na autostradzie. Ale Kylie chciała dowodów. Przycisnęła dłoń do czoła, próbując zwalczyć nadchodzący ból głowy.

– Kiedy powinni zdobyć zdjęcia Brightenów?

– Jak najszybciej, jeśli wiedzą, co dla nich dobre – powiedział poważnie Burnett.

Kylie uświadomiła sobie, że w duchu modli się, aby rodzicom Daniela nic nie było. Żeby to nie byli ci ludzie, którzy ją odwiedzili. Ale mimo to nie była pewna, czy zapanowała już nad emocjami. Nawet jeśli to byli oszuści, to nie zasługiwali chyba na… powstrzymała się, by nie skazać ich zaocznie na śmierć. „Puf” nie oznaczało przecież na pewno śmierci? Lucas potarł wierzchem dłoni o jej dłoń. Wiedziała, że ten ruch był rozmyślny i miał ją pocieszyć. I tak też się stało.

Zapiszczał telefon Burnetta. Wampir wyciągnął z kieszeni komórkę, nacisnął guzik i spojrzał na ekran, a następnie pokazał go Holiday.

– Czy to ta para była tu dzisiaj?

Holiday spojrzała na ekranik, a potem na Kylie.

– Nie, to nie oni.

Nie chodziło o to, że Kylie jej nie wierzyła, ale musiała sprawdzić to sama. Podeszła, wzięła od Burnetta telefon i spojrzała na umieszczone obok siebie dwa zdjęcia: starszego łysiejącego mężczyzny i starszej siwowłosej kobiety o zielonych oczach.

– Czy to są Brightenowie?

Burnett skinął głową.

– Przysłano je z urzędu transportu.

– Nawet nie są podobni. – Kylie poczuła ulgę, ale wciąż pamiętała dotyk starszej kobiety, smutek, który zdawały się dzielić, i nawet łzy w jej oczach. Czyżby to wszystko było tylko grą? Spojrzała na Holiday.

– Nawet ty powiedziałaś, że kobieta wydawała się szczera. Jak mogłyśmy tak się pomylić?

Holiday zmarszczyła brwi.

– Jak już mówiłam, odczytywanie emocji nigdy nie jest w stu procentach pewne.

Kylie z trudem pogodziła się z tym, że staruszkowie zagrali na jej uczuciach. Gdy robili to Derek albo Holiday, to przynajmniej zawsze chcieli ją pocieszyć lub jej pomóc. Tym razem było inaczej. Ci chcieli ją zmylić. A może jeszcze gorzej. Spróbowała zdusić gniew, który zaczynał się w niej budzić. Wciąż miała wrażenie, że nie powinna się gniewać na staruszków.

– Nie rozumiem, co chcieli osiągnąć, udając, że są moimi dziadkami.

– Na pewno nie przyjechali tu tylko po to, by pogłaskać cię po główce – stwierdził Burnett. – Na szczęście Derek w porę się zorientował i zapobiegł temu, co planowali.

Kylie spojrzała na Burnetta.

– Czy to sprawka Maria?

– A kogo innego?

Kylie wciąż nie mogła tego pojąć.

– Po co by przysyłał staruszków, skoro mógł wysłać kogoś znacznie potężniejszego?

– Bo myślał, że w ten sposób nas zmyli. I prawie mu się udało. – Burnett skrzywił się. – Od tej pory musimy być ostrożniejsi. Przydzielam ci cień.

– Co? – Kylie była przekonana, że jej się to nie spodoba.

– Cień – odezwała się Holiday. – To ktoś, kto cały czas jest u twojego boku.

No tak, miała rację – nie podobało jej się to.

– Ja to zrobię – odezwał się Lucas.

– Nie, ja to zrobię – od drzwi odezwał się inny głęboki głos.

Głos Dereka sprawił, że Kylie przeszył ostry ból. Spojrzała w jego zielone, prawie orzechowe oczy. Serce jej podskoczyło na jego widok. Brązowe włosy miał lekko zmierzwione, zupełnie jakby zbyt często przeczesywał je palcami. Sprana koszulka doskonale opinała szeroką klatkę piersiową, a jego ulubione znoszone dżinsy przylegały do talii i nóg. Znów spojrzała mu w oczy, w których kryło się tyle uczucia. Nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo za nim tęskniła. Aż do teraz.

Chciała do niego podejść i się przytulić. Upewnić się, że nic mu nie jest.

Poczuła, że Lucas przysunął się trochę bliżej niej. Zauważyła, jak Derek odrobinę mruży oczy, zupełnie jakby zauważył, jak blisko niej stoi Lucas. A potem zmarszczył brwi.

Ogarnęła ją burza emocji. Natomiast jedno uczucie było silniejsze niż pozostałe. Gniew. Derek nie miał prawa denerwować się tym, że Lucas stał tak blisko niej. To on odszedł, kiedy błagała go, by tego nie robił. Więc czemu czuła, że powinna się trochę odsunąć od Lucasa?

– Myślę, że dość już nabroiłeś, wprowadzając do sprawy tego detektywa. – Lucas mierzył spojrzeniem Dereka.

Derek natychmiast przybrał postawę obronną.

– Pan Smith nie ma z tym nic wspólnego.

– Może i nie – prychnął Lucas – ale to przez niego do tego doszło.

Napięcie w pokoju zrobiło się takie, że aż trudno było oddychać.

Burnett spojrzał na Lucasa.

– Nie ma potrzeby nikogo obwiniać.

– Burnett ma rację – odezwała się Kylie. – Poza tym, to ja skontaktowałam się z panem Smithem.

Czuła, jak Lucas cały się spina, i podejrzewała, że wcale mu się nie spodobało, iż wzięła w obronę Dereka. Nie miała nawet pewności, czy jej samej się to podoba; była zła na Dereka, ale nie mogła pozwolić, by oskarżano go dlatego, że chciał jej pomóc.

Wciąż patrzyła na półelfa, żałując, że nie może odczytać jego myśli albo choćby emocji, tak jak on to potrafił.

– Czy panu Smithowi nic nie będzie?

Derek znów na nią spojrzał. W jego oczach lśnił gniew. Nie wiedziała, czy tylko odzwierciedlał jej emocje, czy też sam był rozzłoszczony. Pewnie jedno i drugie.

– Przeżyje.

Gdy się odwrócił, poczuła pustkę. I coś jej powiedziało, że było to uczucie, do którego musiała się przyzwyczaić, bo między nimi nic się nie zmieniło.

Nic.

– Ja mogę być cieniem Kylie – powiedziała Della.

– I ja – dodała Miranda.

Burnett spojrzał na przyjaciółki.

– Jako że mieszkacie z nią w domku, będziecie działać na zmianę.

– Ze mną będzie bezpieczniejsza – zawołał Lucas.

– Bądź realistą! – prychnęła Della.

– Właśnie – dodała Miranda i uniosła mały palec, jakby wyciągała broń.

Kylie spojrzała na Mirandę i Dellę, a potem na Dereka i Lucasa. To było zupełnie nierzeczywiste. Rozmawiali o niej tak, jakby jej tu wcale nie było. Wiedziała, że chcą po prostu pomóc, i kochała za to ich wszystkich. A raczej kochałaby, gdyby nie była taka wkurzona.

Burnett popatrzył na Lucasa i Dereka.

– Obawiam się, że obaj jesteście zbyt blisko z tym związani.

– I dlatego bylibyśmy w tym dobrzy – odezwał się Derek.

– Dlatego ja bym był dobry – odparł Lucas.

Derek posłał Lucasowi ponure spojrzenie.

– Jesteś okropnym dupkiem, Parker.

Chłopcy zaczęli się obrzucać wyzwiskami.

– Na litość, chłopaki! – zawołała Kylie. – To się robi…

– Przestańcie! – zawołał Burnett. Derek i Lucas natychmiast zamilkli. – O to mi właśnie chodziło. W kwestii Kylie obaj macie w głowie coś innego.

Kylie zarumieniła się, raczej ze złości niż ze wstydu.

– Mam pomysł. Może ktoś by mnie spytał, co ja sądzę…

– To idiotyczne – prychnął Lucas.

Kylie zapatrzyła się na niego przez chwilę, nim uświadomiła sobie, że mówił o stwierdzeniu Burnetta, a nie o jej.

Burnett zesztywniał jeszcze bardziej i spojrzał na Lucasa, a następnie na Dereka.

– Uważam, że w tej chwili żaden z was w jej obecności nie skupiałby się na ochronie. Nie mówię, że nie będziemy prosić o waszą pomoc w przyszłości, ale teraz…

– To naprawdę idiotyczne. – Lucas wyprężył się, a Kylie mogła przysiąc, że jego temperatura wzrosła o jakieś dwa stopnie. – Zginąłbym nim…

– Ja też – warknął Derek.

– A moim zadaniem jest dopilnować, by nikt nie zginął – odparł na to Burnett.

Przynajmniej w tym Kylie się z nim zgadzała.

Godzinę później, kiedy Burnett i Holiday wrócili do biura, by wyznaczyć cienie, Kylie, drżąc, leżała na łóżku i gapiąc się w sufit, zastanawiała się, kiedy straciła kontrolę nad swoim życiem.

Zaraz po wyjściu Burnetta Lucas został wezwany do swojej watahy. Spojrzał na nią przepraszająco, a może też z odrobiną gniewu za to, że stanęła po stronie Dereka, i powiedział, że przyjdzie do niej, gdy tylko zajmie się kwestiami watahy. Kylie nie miała nic przeciwko temu, żeby sobie poszedł. Potrzebowała chwili samotności. Nie mogła jednak zapomnieć słów Fredericki. „Lucas ma czysty rodowód i to ceni. Nasi przodkowie też to cenią. Dali to jasno do zrozumienia”. Czy powiedziała to tylko po to, by wzbudzić wątpliwości Kylie, czy też naprawdę coś się działo?

Kylie zamknęła oczy i jęknęła. Łapek schował się głębiej pod kołdrę, a po pokoju przechadzała się łysa zmarła, opowiadając w kółko, jak to nic nie pamięta. Kylie westchnęła, a z jej ust uniósł się obłoczek pary.

– Nie pamiętam – jęknął duch. – Mam pustkę w głowie.

Biedna kobieta nie wiedziała, jak Kylie jej teraz zazdrości. Chciałaby tak zapomnieć. Zapomnieć złość, którą dostrzegła w oczach Dereka, napięcie Lucasa, które poczuła, gdy stanęła po stronie Dereka. Zapomnieć, że niewykluczone, iż jest winna śmierci pary staruszków, i tego, że pan Smith, prywatny detektyw, wylądował w szpitalu.

– Jak to się nazywa, gdy nie można sobie przypomnieć, kim się jest? Nie ma na to jakiegoś słowa? – zapytał duch.

– Amnezja. – Kylie zastanawiała się, czy nie powiedzieć Jane Doe^1 (duch potrzebował imienia, a Jane Doe pasowało jak każde inne), że jej utrata pamięci może mieć związek raczej z ośmiocalową blizną, którą miała na głowie, niż ze zwykłą amnezją. Z drugiej strony nie miało znaczenia, czemu Jane nic nie pamiętała. Problemem był fakt, że nie pamiętała. Jak Kylie miała pomóc duchowi, który nie pamiętał nawet, kim był?

Kylie podejrzewała, że gdyby zapytała o to Holiday, usłyszałaby, że ma zacząć szukać wskazówek w zachowaniu i stroju kobiety. Dżinsy i koszulka, które miał na sobie duch, nie dawały wielu wskazówek. Oczywiście, wskazówką mogła być łysa głowa i blizna. Z drugiej strony, kiedy Kylie spotkała ją po raz pierwszy, to Jane miała włosy, a jej brzuch wyglądał tak, jakby ktoś go rozerwał. Czy to też była wskazówka?

Cholera, Kylie nie była nawet pewna, czy ta kobieta zdaje sobie sprawę z tego, że nie żyje.

– Nie rozumiem, czemu nic nie pamiętam – powiedziała Jane.

Kylie przycisnęła dłoń do bolącej skroni. Nie miała teraz nastroju na takie sprawy. Co prawda nie miała też wyboru. Jak na razie, nie zdarzyło się, by duchy zgodziły się przełożyć swoją wizytę.

– Słuchasz mnie? – zapytała kobieta.

Kylie otworzyła oczy i usiadła prościej. Spod kołdry wysunął się puchaty biało-czarny ogon Łapka.

– Tak, po prostu…

– Ciebie też boli głowa?

Kylie spojrzała na świeżą bliznę na głowie kobiety.

– Trochę. – Naciągnęła na siebie kołdrę, by się trochę ogrzać. – Ale ja mam tylko problemy z chłopakami.

– Problemy z chłopakami? – Jane zmarszczyła brwi. – Uważaj, chłopcy i mężczyźni mogą cię poważnie skrzywdzić.

Jej słowa wydawały się szczere. Czyżby to była kolejna wskazówka?

– Czy ktoś cię skrzywdził? – zapytała Kylie.

Kobieta przestała chodzić i zaczęła się zastanawiać.

– Może. Nie pamiętam.

– Pomyśl. No wiesz, powiedziałaś to tak, jakby coś ci się przypomniało.

Kylie stwierdziła, że im szybciej zdoła sprawić, by duch coś sobie przypomniał, tym szybciej będzie w stanie ustalić, czego potrzebuje, i pomóc mu przejść dalej.

Duch przyłożył palec do czoła.

– Nie. Nic. Tu jest kompletnie pusto. – Jane przyłożyła dłoń do czaszki, po czym przesunęła palcem po bliźnie. Kylie nie była pewna, czy dopiero teraz ją odkryła.

– Pamiętasz, co się stało? Skąd masz to rozcięcie na głowie? „Jak umarłaś?”

Holiday wyjaśniła Kylie, że gdy śmierć była nagła albo gwałtowna, duchowi często trudno sobie przypomnieć jej okoliczności. Natomiast by pomóc mu przejść na drugą stronę, informacje o śmierci mogą być istotne.

– Nie. – Jane znów zaczęła krążyć po pokoju. – Nie cierpię nie wiedzieć.

Po kilku kolejnych rundkach wokół pokoju przestała mówić, a Kylie skupiła się na rozmyślaniach o Dereku i o tym, jak serce jej podskoczyło na jego widok. Zastanawiała się, czy to znaczy, że jej uczucia do Lucasa nie były tak ważne, jak jej się na początku zdawało.

Nagle duch zatrzymał się u stóp łóżka i spojrzał na Kylie.

– Przekazałam ci wiadomość, prawda?

Kylie podniosła się trochę.

– Wspominałaś coś, ale czy mogłabyś powtórzyć? – Może to wcale nie była wiadomość, ale wskazówka?

– Ktoś żyje. Ktoś umiera. – Odezwała się szeptem i wypowiedź zabrzmiała jak tekst z horroru. – Kazali mi ci to powtórzyć.

Łapek, jakby w odpowiedzi na ponury ton ducha, przytulił się jeszcze bardziej.

– Nie wiesz, co to może znaczyć? – Wsunęła rękę pod kołdrę i delikatnie odsunęła nos skunksa od swoich żeber. Biorąc pod uwagę, że maluch bał się duchów, to los naprawdę z niego zadrwił, łącząc ich w parę.

– Ja… – Duch przewrócił oczami, jakby próbował coś wymyślić. – Nie powiedzieli.

– Kto nie powiedział? – Kylie zaniepokoiła wzmianka o śmierci, ale ponieważ miała do czynienia z duchem z amnezją, nie była pewna, jak bardzo powinna się przejmować treścią tej wiadomości.

Jane podeszła bliżej, a jej jasnozielone oczy lśniły od strachu.

– Wiesz, od kogo jest ta wiadomość.

– Nie wiem.

Duch przygryzł wargę, jakby myśl o wypowiedzeniu na głos nazwy go przerażała. A potem pochylił się tak, że niebieskawe wargi miał tuż przy twarzy Kylie.

– Anioły śmierci. – Z ust Jane posypały się lodowe kryształki i opadły na kołdrę Kylie.

Łapek wyskoczył spod kołdry i schował się pod łóżko.

– Anioły śmierci? – Kylie zaczęła się nad tym zastanawiać. – Skąd o nich wiesz?

Nagle dotarło do niej, że nie sprawdziła, czy kobieta jest istotą nadnaturalną. Spojrzała na czoło ducha i zmarszczyła brwi. Nic. To na pewno coś znaczyło. Każdy miał jakiś wzór mózgu, prawda? Nawet ludzie. Kylie widziała wzór mózgu Daniela, a Holiday powiedziała, że sprawdziła wzór jej babci, więc wiadomo było, że duchy nie tracą ich po śmierci. Więc czemu ta dusza nie miała wzoru? Kylie zmrużyła oczy i skupiła się jeszcze raz. Nadal nic. Zrobiło się jeszcze zimniej. Kylie okryła się po same uszy i zadała pytanie, którego sama nie cierpiała.

– Czym ty jesteś?

1. „Jane Doe” to termin, którego używa się w Stanach Zjednoczonych na określenie kobiety, której imienia i nazwiska nie da się ustalić, np. w wypadku niezidentyfikowanych zwłok lub osób, u których nastąpiła utrata pamięci. ↩

Rozdział 6

Godzinę później Kylie krążyła po swoim malutkim pokoiku, prawie tak samo jak wcześniej duch. Duch, który zniknął, nie próbując nawet odpowiedzieć na jej pytanie. Nim jednak to zrobił, Kylie ujrzała na twarzy kobiety wyraz śmiertelnego przerażenia.

Oczywiście Kylie rozumiała odczucia ducha, ileż to razy sama słyszała to pytanie? „Czym ty jesteś?” Albo raczej „Czym ty, do cholery, jesteś?” I, prawdę mówiąc, nie podobała jej się żadna z tych wersji.

Ale czy takie pytanie kiedykolwiek wywołało u niej przerażenie albo choćby strach? Może frustrację. Ale strach? No dobrze, na początku się bała, ale wkrótce przecież pogodziła się z tym, że może nie być człowiekiem. Czy to znaczyło, że duch podejrzewał, że nie jest człowiekiem? Kylie przypomniała sobie minę Jane. Wyglądało to tak, jakby pytanie zaalarmowało ją albo poruszyło jakieś zapomniane wspomnienie. I to wcale nie było dobre wspomnienie.

Znów ogarnęło ją zimno, które oznaczało, że duch wrócił. Kylie skrzyżowała ramiona na piersi.

– Przykro mi – powiedziała Kylie. – Wiem, że czujesz się zagubiona. Wierz mi, wiem, jakie to uczucie. Ja też próbuję ustalić mnóstwo rzeczy na swój temat.

Chłód zelżał. Duch nie był w nastroju na pogaduszki. W tym też Kylie go rozumiała.

Była już gotowa pobiec do Holiday z pytaniami na temat braku wzoru mózgu ducha, ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie, bo pomyślała, że Holiday zechce też omówić inne kwestie. Innymi słowy, nowe dary Kylie – zdolność uzdrawiania i rozwalania betonowych ścian oraz możliwość, że Kylie jest obrońcą. Ta kwestia obrońcy, takiej Matki Teresy? Nie. Tym na razie nie musiała się zajmować.

I wcale nie chodziło o to, że zwleka, o co często oskarżała ją Holiday. Po prostu miała priorytety. A póki co, priorytetem był Derek i sprzeczne sygnały, jakie wysyłał. Czemu teraz chciał być jej cieniem, skoro ledwie dwa tygodnie temu nie mógł nawet na nią patrzeć? Nagle mu się odmieniło? I czy ona chciała, by mu się odmieniło?

Zaczęła się nad tym zastanawiać. Przypomniała sobie, jaką czuła z nim bliskość, gdy się wymknęli i gdy całował ją do utraty tchu. Tęskniła nawet za tym, jak sprawiał, że wszystko wyglądało niczym z bajki. Jakże chciałaby się teraz znaleźć w bajce i nie musieć się tym wszystkim przejmować. Ale czy to oznaczało, że jeśli on ją przeprosi, to ona mu wybaczy? Po zrobieniu jeszcze kilku okrążeń pokoju doszła do wniosku, że jej serce jest zbyt pogubione, by wiedzieć, czego tak naprawdę chce.

Co więcej, natychmiast przypomniała sobie, jak się czuła, gdy całował ją Lucas. Nie było przy tym żadnych bajkowych wizji, ale nie mogła zaprzeczyć, że było cudownie.

Cholera!

Rzuciła się na łóżko. To wszystko było takie pochrzanione. Przyłożyła pięścią w poduszkę, a potem zasłoniła głowę kołdrą i zaczęła w nią krzyczeć.

Kiedy znowu nabrała powietrza, usiadła gwałtownie. Musiała coś zrobić. Nawet jeśli to będzie zła decyzja. Wsunęła tenisówki i złapała szczotkę. Przeczesała kilka razy blond włosy, nałożyła czystą białą koszulkę i wyskoczyła z sypialni.

Della poderwała się z kanapy.

– Hej.

– Hej. – Kylie szła dalej do drzwi, nie chcąc wyjaśniać, gdzie idzie, bo bała się, że jeśli usłyszy własne słowa, to zmieni zdanie. A nie chciała się nad tym więcej zastanawiać. Natomiast musiała coś zrobić. Miała już dość tkwienia w zawieszeniu.

– Gdzie idziesz? – zapytała Della.

– Na zewnątrz. – Kylie sięgnęła do klamki, natrafiła natomiast na talię Delli, ponieważ wampirzyca w jednej chwili przeskoczyła przez pokój i teraz blokowała drzwi.

– Przepraszam. – Kylie próbowała pohamować złość w głosie.

Della miała bardzo zmienne nastroje, ale nie znosiła ich u innych. A Kylie nie miała teraz ochoty na kłótnię.

– Gdzie idziemy? – zapytała Della.

– My nigdzie nie idziemy. Ja idę.

– Ja też muszę.

– Nie musisz.

– Owszem, musi. – Miranda wyszła ze swojego pokoju. – Kylie Galen, poznaj swój pierwszy cień, Dellę Tsang.

– Do usług – głos Delli aż ociekał sarkazmem. Nawet się lekko skłoniła.

– Pieprzyć to! – zawołała Kylie. – Nie wyjdę poza obóz. Nic mi się nie stanie.

Della zmarszczyła brwi.

– Nie wyjdziesz z tego domku, jeśli nie weźmiesz mnie ze sobą. – Położyła rękę na biodrze, jakby chciała podkreślić swoją wypowiedź.

Kylie nabrała głęboko powietrza i wypuściła je powoli, by się uspokoić.

– Posłuchajcie, chcę tylko iść porozmawiać z Derekiem. I przykro mi, ale nie chcę, żeby ktoś ze mną szedł. To sprawa prywatna.

Twarz Delli z wściekłości przybrała wyraz czegoś, co przypominało wręcz współczucie. Spojrzała na Mirandę.

– Nadal uważasz, że powinnyśmy to przed nią ukrywać?

– Kurczę. – Miranda opadła na kanapę. – Może masz rację. Ale nie mów jej, tylko pokaż.

Kylie spojrzała na Mirandę i przypomniała sobie dziwne zachowanie przyjaciółek tuż przed tym, jak do domku wpadł Burnett.

– Co przede mną ukrywać? Co mi pokazać?

Della wyciągnęła z kieszeni dżinsów komórkę i zaczęła coś na niej robić.

– Dostałam to od Chana. Chciałam ci od razu pokazać, ale Miranda powiedziała, że po porwaniu i tym wszystkim już i tak masz dość zmartwień.

– Co takiego? – Kylie nachyliła się tak, że była prawie nos w nos z wampirzycą. Jej cierpliwość się kończyła.

– Rany. – Della się cofnęła. – Spokojnie. Zachowujesz się tak, jakby znów nadchodziła pełnia. – Przyjrzała się Kylie. – To jeszcze nie ta pora?

A potem spojrzała na Mirandę, która wciąż leżała na kanapie.

– Czy to już pora na to, by wilki dopadło napięcie przedksiężycowe?

Kylie zaczęła się zastanawiać nad tym pytaniem, prawie obawiając się, że Della ma rację. Czy to księżyc sprawiał, że była taka nie w sosie, czy raczej wydarzenia ostatnich dni?

– Nie. – Miranda podeszła do koleżanek. – Mamy jeszcze tydzień, nim nadejdzie pora napięcia księżycowego.

Kylie zmarszczyła brwi. Podczas ostatniej pełni nie przemieniła się w wilka, ale wyglądało na to, że tuż przed pełnią przechodziła typowe dla wilkołaków zmiany nastroju. Wyglądało na to, że jej przyjaciółki nadal nie wykluczały, że okaże się w końcu wilkołakiem. Ta wizja miała pewne zalety. Na tym etapie właściwie mogła się okazać wszystkim.

– Lepiej niech ktoś zacznie mówić – odezwała się Kylie. – I to szybko.

– Boże! – warknęła Della. – Próbuję to znaleźć. Proszę.

Podniosła wzrok.

– Mój kuzyn Chan wysłał mi kilka zdjęć, pytając, czy to nie jeden z moich kolegów z obozu. Wiesz, że mieszka w wampirzej komunie w Pensylwanii, prawda?

Uniosła telefon, a Kylie spojrzała na zdjęcie.

– To Derek. – Minęło kilka sekund. – Co Derek robił w Pensylwanii?

Z drugiej strony nie wiedziała, gdzie półelf został wysłany przez JBF ani gdzie szukał swojego taty.

– Mam lepsze pytanie. – Della znów spojrzała na telefon, nacisnęła jakiś guzik i przesunęła komórkę do Kylie. – Dlaczego Derek obślinia się z wampirzycą w Pensylwanii?

Serce Kylie stanęło, gdy ujrzała Dereka całującego ciemnowłosą dziewczynę. I nie chodziło tylko o usta. Dziewczyna owinęła nogi wokół jego talii, a dłonie Dereka, który trzymał ją bardzo blisko siebie, spoczywały na jej ślicznym, ubranym w dżinsy tyłeczku.

Kylie poczuła kłucie w piersi.

– Kto… jak… co?

– Zapytałam, kto to – odpowiedziała Della. – Nazywa się Ellie Mason i jest nowa w tamtej komunie. Chan powiedział, że ktoś wspomniał, iż Derek jest z Wodospadów Cienia, i chciał po prostu sprawdzić, czy jego źródło mówi prawdę.

„Ellie?” Kylie przypomniała sobie, że Derek wspominał jej, iż chodził z wampirzycą imieniem Ellie. Pamiętała też, że dawał Ellie krew. To dziwne, że wcześniej wcale o tym nie pamiętała, a teraz nagle wyskoczyło.

– Ellie. – Wypowiadając to słowo, poczuła, jak coś szarpie ją w środku. Nagle ogarnęło ją mnóstwo sprzecznych emocji. Złość, zazdrość, poczucie zdrady, brak zaufania… i tak dalej… i tak dalej.

– Potrzebuję tego! – Złapała telefon Delli i próbowała zepchnąć ją z drogi. Tyle że to nic nie dało. Della stała jak przymurowana.

– Przykro mi, ale nie mogę cię stąd wypuścić samej – odezwała się Della. – Naprawdę jestem twoim cieniem.

– Dobrze, chodź. Tylko nie wchodź mi w drogę! I trzymaj się z dala. Naprawdę daleko. Muszę z nim porozmawiać sam na sam. – W oczach Kylie zalśniły łzy.

Łzy zazdrości, poczucia zdrady i frustracji.

Łzy świadomości, że nie miała prawa czuć tego wszystkiego. Nie mogła sobie pozwolić na płacz. Ale mimo to czuła te łzy. Czuła, gdy je przełykała i gdy piekły ją w piersi.

Ściskając telefon, Kylie ruszyła w stronę domku Dereka, z nadzieją, że go tam zastanie. Nie miała pojęcia, co mu powie, gdy go zobaczy. Nie chciała się nad tym zastanawiać. Chciała już tam po prostu być. Przeskakiwała krzaki, uchylała się przed gałęziami i biegła naprawdę szybko. Za sobą słyszała kroki Delli. Jej przyjaciółka bardzo poważnie podeszła do tego zadania. Zbyt poważnie.

W powietrzu czuć było deszcz. Nadchodziła letnia burza. Była już niedaleko, bo nad głową Kylie rozległ się potężny grzmot. Po chwili zapadła cisza. Na niebie pajęczyną rozbłysła błyskawica. Kylie biegła dalej. Czuła burzę, energię, jej moc w powietrzu. Rozległy się kolejne grzmoty. Nagle na prawo od Kylie coś głośno zaszeleściło i na środek ścieżki wyskoczył olbrzymi jeleń o porożu tak wielkim, że mogłoby ozdobić ścianę chatki myśliwego. Zaskoczona Kylie zatrzymała się gwałtownie. Jeszcze kilka kroków, a nabiłaby się na jego rogi. Nie zdążyła złapać oddechu, gdy błyskawica uderzyła w pień starego drzewa, rosnącego tuż za jeleniem. Kiedy Della wpadła na Kylie, wciąż jeszcze było widać efekty błyskawicy.

– Co u licha? – zawołała Della.

Jeleń odrzucił głowę do tyłu, zamachał porożem, jakby chciał im zagrozić, po czym uciekł. Wcześniej jednak Kylie ujrzała jego zimne, jakby złe spojrzenie.

Poczuła, jak włoski na karku stają jej dęba. To wyrachowane spojrzenie musiało coś oznaczać. Tak samo jak to, które wcześniej posłał jej orzeł. Odetchnęła głęboko z nadzieją, że to oczyści jej umysł i że uzna, iż się pomyliła.

Nie chciała dodawać kolejnych dziwnych wydarzeń do listy spraw wymagających ustalenia. Niestety, oddech nie pomógł.

Ziemia wciąż syczała, a z pnia sypały się skry. Czuć było zapach spalonego drewna i nadchodzącego deszczu. Kylie nie była pewna, czy jej się nie wydawało, ale miała wrażenie, że poczuła, jak odrobina energii uderzyła ją w stopy.

– To było upiorne – odezwała się Della.

– Oj tak.

– Rany, prawie cię uderzyło!

– Ale nie trafiło. – Kylie spojrzała na trzymaną w ręku komórkę i przypomniała sobie o Dereku.

– Cholera, gdyby nie pojawił się ten jeleń…

– To nieważne. – Kylie chciała, aby tak było.

Usłyszała stukot deszczu o liście, zanim jeszcze woda dotarła do jej skóry. Pociemniało tak, jakby nadeszła noc. Przyszła burza, która idealnie pasowała do jej nastroju. Ukryła komórkę w dłoniach, by nie zmokła, i ruszyła biegiem.

Kilka minut później, ledwie odrobinę zziajana i kompletnie przemoknięta, dobiegła do ganku Dereka. Della została w tyle. Kiedy weszła na stopień, przypomniała sobie coś. Już raz przyszła tutaj, szukając Dereka, i ujrzała cały ganek we krwi. Myślała, że został zaatakowany i wdarła się do środka. Znalazła go… pod prysznicem. Miała niezły widok, a gdy się ubrał, usiedli tutaj, oparli się o ścianę domku i rozmawiali.

Dzielili się przemyśleniami.

Śmiali się.

Nie pamiętała, by kiedyś czuła się z kimś tak blisko jak wtedy z nim. Jak to możliwe, że wszystko tak szybko się pomiędzy nimi zmieniło?

Podeszła do drzwi i zapukała. Drzwi się otworzyły i stanął w nich Chris, wampir, z którym Derek dzielił domek.

– Cześć. – Otworzył szeroko oczy i spuścił wzrok. – Konkurs mokrego podkoszulka?

Kylie spojrzała na siebie. Jej biała koszulka i cienki stanik były prawie niewidoczne. Skrzywiła się i zasłoniła piersi włosami.

– Czy jest Derek?

– Tak – odparł wampir. – Ale nie wiem, czy tu przyjdzie. Od powrotu siedzi obrażony w swoim pokoju.

Spojrzał przez ramię i zawołał.

– Derek, masz gości.

Nie chcąc, by Chris się na nią gapił, Kylie odsunęła się od drzwi i stanęła przy wejściu na ganek. Wciąż próbując zapanować nad biciem serca, odlepiła przemoczoną koszulkę od ciała i zaczęła nią machać, w nadziei, że ją trochę osuszy.

Kilka minut później usłyszała znajome kroki. Odwróciła się i spojrzała na Dereka. Z trudem opanowała chęć, by do niego podbiec i rzucić mu się w ramiona.

Zrobiła krok w jego stronę i zatrzymała się. Gdyby ją odrzucił, bardzo by to ją zabolało.

Rozdział 7

Derek nerwowo przeczesał palcami włosy. Były teraz dłuższe, niż kiedy wyjeżdżał. I delikatniejsze. Pamiętała, jak wtedy odgarniała mu je z czoła i pragnęła zrobić to znów. Chciała wcisnąć przewijanie i cofnąć się do czasów, kiedy było po staremu. Kiedy między nimi było dobrze. Niestety, życie nie ma guzika przewijania.

– Hej. – Wsunął ręce do kieszeni.

– Hej. – Serce zaczęło jej mocniej bić i zabolało bardziej na jego widok.

Starała się nie zwracać uwagi na takie rzeczy jak muskulatura jego ramion i to, jak koszulka opina jego ciało. Gwałtownie wciągnęła oddech.

Przestało padać, ale w powietrzu wciąż było czuć deszcz. Mimo to nie tłumił on zapachu, który kojarzyła z Derekiem.

Przypomniała sobie o trzymanej w ręku komórce i spojrzała na nią.

– Przepraszam, że nie oddzwoniłem – powiedział, zupełnie jakby sądził, że po to tu przyszła. – Wyłączyłem telefon, gdy pojechałem do Brita do szpitala.

Skinęła głową, nie wiedząc, czy mu wierzyć, i poczuła, że coś ją ściska w gardle. Nie mogła jednak płakać. Nie teraz, nie tu.

– Gdzie pojechałeś po wyjeździe z Wodospadów Cienia? – zapytała.

– Miałem zadanie od Burnetta – zawahał się. – Raczej nie powinienem o tym mówić.

To zabolało. Wiedziała, że pewnie mówił prawdę, ale był czas, kiedy raczej nie mieli między sobą sekretów. Spojrzał jej w oczy. W zielonych tęczówkach lśniły złote drobinki. Widziała w nich uczucia. Ból, zazdrość, zdradę, złość. Nagle dotarło do niej, że on czuje dokładnie to, co ona.

Przez moment próbowała sobie wmówić, że nie miał prawa tego wszystkiego czuć, ale nigdy nie była dobrą kłamczuchą, nawet gdy okłamywała siebie. Lucas ją pocałował. Czuła coś do Lucasa, chociaż nie wiedziała dokładnie, co. Jak mogła się teraz złościć na Dereka i nie zgadzać się na to, że on też ma prawo być zły?

Zamrugała, a z każdą chwilą cisza stawała się coraz bardziej niezręczna.

– Przyszłam cię spytać o… – Wyciągnęła przed siebie telefon, po czym opuściła rękę. – Ale nagle sobie uświadomiłam, że nie musisz mi odpowiadać. Przepraszam, ja…

Nie mogąc wykrztusić nic więcej, odwróciła się, by odejść.

Złapał ją. Gdy tylko jej dotknął, natychmiast cofnął rękę. To także bolało. Czy dotykanie jej było tak nieprzyjemne, że aż musiał się wzdrygnąć?

– O co mnie chciałaś spytać? – Zmarszczył brwi. – Co cię tak zdenerwowało?

– Nic. Nic mi nie jest. – Znów ruszyła przed siebie.

– Cholera! Kylie! – Stanął przed nią. – Nie kłam. Czuję to, pamiętasz? Czuję wszystko, co ty czujesz, po dziesięciokroć. Naprawdę jesteś czymś zdenerwowana. Przyszłaś mi coś powiedzieć, więc powiedz.

Zawahała się, po czym spojrzała na telefon Delli.

Derek ją obserwował.

– Co…

– Zobaczysz. – Znalazła zdjęcie i uniosła komórkę.

Jego twarz wykrzywiła się w złości, a potem…

– Kurde. – Przejechał ręką po twarzy.

– Nic się nie stało – odpowiedziała Kylie. – Uświadomiłam sobie, że nie musisz mi nic wyjaśniać. Naprawdę, przesadziłam.

Chciała go obejść, ale znów ją złapał. Tym razem przytrzymał chwilę dłużej, nim zabrał rękę.

– Proszę, nie odchodź – powiedział. – Posłuchaj, to jest Ellie. Opowiadałem ci o niej, gdy się spotkaliśmy. Kiedyś chodziliśmy ze sobą. Wpadliśmy na siebie, gdy spełniałem zadanie zlecone przez Burnetta. Ona… ona się ucieszyła, że widzi kogoś znajomego.

– O tak, wygląda na zadowoloną – powiedziała z ironią Kylie, nim zdążyła się pohamować.

– Wygląda gorzej niż było naprawdę – powiedział, ale w jego oczach widać było poczucie winy.

– Naprawdę nie musisz mi nic wyjaśniać – stwierdziła Kylie, uświadamiając sobie, że nie miała prawa się o to na niego gniewać. Ostatnie, czego potrzebowała, to żeby wytknął jej teraz Lucasa. Wyłączyła telefon i schowała do kieszeni. – Nie musisz…

– Owszem, muszę – warknął Derek. Nabrał głęboko powietrza i zawahał się. – Posłuchaj, i tak miałem ci powiedzieć.

– Nieprawda. – Nie mogła w to uwierzyć. – Nie mam do ciebie pretensji. W końcu tak naprawdę nie chodziliśmy ze sobą. Nie musisz mi nic mówić.

– Zamierzałem ci powiedzieć. Nie mam wyboru.

Przyjrzała mu się, nie rozumiejąc, co ma na myśli, i znów ujrzała w jego oczach poczucie winy.

– Posłuchaj – zaczął, – Ellie jest tutaj. Sprowadziłem ją tu, na obóz.

Piorun, który kilka chwil temu uderzył tuż przed Kylie, zrobił na niej mniejsze wrażenie niż to, co powiedział Derek. Była z siebie bardzo dumna, że nie okazała tego po sobie. Z drugiej strony, nie musiała tego ukrywać. On i tak wiedział, co czuła, ale mimo to udawała. Może jeśli będzie dość długo udawać, to sama w to uwierzy.

– To dobrze – uśmiechnęła się z trudem.

– Musiałem, Kylie. Uciekła z domu i żyła w jakiejś obskurnej komunie. Potrzebowała pomocy.

– Cieszę się, że byłeś tam dla niej – odpowiedziała.

– Na litość boską, Kylie! Przestań zachowywać się tak, jakbym nie mógł cię odczytać. To, do cholery, ja!

– Więc przestań mnie czytać! – Kylie poczuła gulę w gardle. Łzy znów próbowały zaatakować, ale je pohamowała.

– Chciałbym. To by rozwiązało wszystkie nasze problemy. Naprawdę żałuję, że tego nie potrafię. – Zamachał ze złością ręką.

– Co masz na myśli? – zapytała.

Potrząsnął głową.

– Ty nadal tego nie rozumiesz, prawda? Kiedy jestem blisko ciebie, to tak, jakbym wsadził rękę w emocjonalny kontakt. Nie wiem czemu. Na początku tak nie było. Owszem, czułem cię lepiej niż innych, ale w ciągu ostatniego miesiąca… to się zwiększyło dziesięciokrotnie. Kiedy jestem z tobą, to zupełnie jakbym był bombardowany… atakowany uczuciami. Nie mogę sensownie myśleć. A gdy pada imię Lucasa, czuję twoje związane z nim emocje i… – Znów odetchnął głęboko. – Może czułem więcej niż ty, ale… nie mogłem tego znieść. I nie chodzi tylko o Lucasa. Kiedy się denerwowałaś na swojego ojca, czułem twój ból i chciałem zabić drania. Nie mogłem już sobie z tym poradzić.

Odsunęła się od niego, mając nadzieję, że te kilka cali przestrzeni jakoś mu pomoże.

– Czemu mi nie powiedziałeś?

– Powiedziałem, a przynajmniej próbowałem. Ale ty nie chciałaś mnie słuchać. Kurczę, pewnie nie wyraziłem się jasno, bo tego nie rozumiałem. Nadal nie rozumiem… Wiem tylko, że gdy jestem blisko ciebie, to po prostu szaleję. – Znów przeczesał włosy palcami. – Miałem nadzieję, że jak wrócę, to się zmieni.

– Ale się nie zmieniło?

Potrząsnął głową.

– Nie.

– Pytałeś o to Holiday? – Lekki wiatr rozwiał jej włosy. Zaczęło świecić słońce. Burza się skończyła. Szkoda, że nie mogła powiedzieć tego samego o burzy uczuć.

– Nie, nie chcę…

– Poproś ją o pomoc – przerwała mu.

– Nie chodzi tylko o to. Nie chcę, by próbowała zajrzeć mi w głowę, by odczytać moje emocje. Widziałem w umysłach innych ludzi rzeczy, których oni wcale nie chcieliby mi pokazać. Wolę nie obnosić się z moimi. To trochę tak, jak zobaczyć kogoś nago – uśmiechnął się lekko.

Próbowała odpowiedzieć uśmiechem, ale nie mogła się na to zdobyć. Po pierwsze dlatego, że był zbyt dumny, aby spróbować znaleźć rozwiązanie problemu, a po drugie, ponieważ nie była pewna, ile z tych nagich emocji dotyczyło jej, a ile Ellie.

– Naprawdę jesteśmy teraz głównie przyjaciółmi – powiedział Derek, najwyraźniej wyczuwając jej zazdrość.

„Głównie?” Zastanawiała się, jak brzmi definicja „głównie przyjaciół”? Najwyraźniej pocałunek nastąpił w jednym z niegłównych momentów. A potem przypomniała sobie pocałunek Lucasa i ogarnęło ją poczucie winy za to, że ocenia Dereka.

Znów spojrzała mu w oczy.

– Nie musisz mi tego tłumaczyć.

Przyjrzał się jej uważnie. Wiedziała, że wsłuchuje się w jej emocje. Odczytał zazdrość, następnie poczucie winy i w końcu uczucie, że jest wobec niego niesprawiedliwa. I pewnie teraz zastanawiał się, co to oznaczało.

Zmarszczył brwi i odsunął się, jakby stanie tak blisko niej sprawiało mu ból.

– Więc ty i Lucas…?

Ścisnęło ją w dołku. Zastanawiała się, jak mu odpowiedzieć, i w końcu uznała, że skorzysta z jego wersji.

– Jesteśmy głównie przyjaciółmi.

W jego oczach ujrzała ból i wiedziała, że doskonale zrozumiał, co miała na myśli. I chociaż nie powiedziała tego po to, by go skrzywdzić, dodała:

– Wciąż próbuję sobie wszystko uporządkować. – Miała nadzieję, że to trochę złagodzi jej wcześniejsze stwierdzenie, bo kurczę, doskonale wiedziała, jak on się czuł. Nieświadomie zrobili sobie wzajemnie to samo.

Skinął głową i spojrzał jej w oczy.

– To mnie dobija.

Ból w jego oczach potwierdzał jego słowa, a ją jeszcze mocniej ścisnęło w dołku. Znów poczuła łzy w oczach.

– Mnie też… – Głos wiązł jej w gardle. – Powinnam iść.

Odwróciła się.

– Chwileczkę. Nie powinnaś mieć cienia?

Z jakiegoś powodu jego pytanie przypomniało jej o uderzeniu pioruna.

– Della jest niedaleko.

– I słucha. – Zmarszczył brwi.

– Powiedziałam jej, żeby tego nie robiła.

– Jasne – syknął cynicznie.

Kylie cofnęła się o kolejny krok, po czym zadała pytanie, nim zdążyła się powstrzymać.

– Czemu chciałeś być moim cieniem, skoro tak trudno ci wytrzymać w mojej obecności?

Zaczął szurać stopą o ganek.

– Bo twoje bezpieczeństwo jest ważniejsze niż cokolwiek innego. – Odetchnął głęboko. – Ale może Burnett ma rację. Może jestem zbyt związany. To, że ktoś chce cię skrzywdzić, doprowadza mnie do szału. – Spuścił wzrok, a potem znów spojrzał na nią. – Poza tym… masz innych, którzy twierdzą, że czują to samo. – W jego głosie słychać było zazdrość.

Nie wiedziała, jak na to odpowiedzieć, więc milczała.

– Wiesz, że Brit, ten detektyw, nie ma z tym nic wspólnego? Nie wiem, jak ten ktoś do niego dotarł.

Kylie przypomniała sobie, że Lucas oskarżył detektywa o to, że jest współwinny tej sytuacji.

– Nie oskarżam go. I przykro mi, że został ranny. Naprawdę nic mu nie będzie?

– Wyjdzie z tego – odpowiedział Derek.

– Pamięta cokolwiek? – zapytała z nadzieją, że może coś się uda wyjaśnić.

– Nie. I to jest właśnie dziwne. Zupełnie jakby ktoś wyczyścił mu pamięć. A niewielu jest ludzi, którzy to potrafią.

– Może to po prostu wstrząśnienie mózgu?

– Tak uważają lekarze i Burnett, ale… – Znów przeczesał ręką włosy. – Uważaj, Kylie. Słyszałem, co się stało. O tym Mariu i jego wnuku. – Opuścił wzrok. – Przykro mi, że nie mogłem pomóc.

– Musiałeś zrobić to, z czym wysłał cię Burnett – powiedziała, chociaż doskonale pamiętała, jak błagała go, by nie wyjeżdżał.

– Naprawdę musisz uważać. Myślę, że to może być poważniejsza sprawa, niż nam się wydaje.

– To znaczy?

Potrząsnął głową.

– Nie potrafię tego wyjaśnić. Pamiętam tylko, jak walczyłem z tym wampirem tamtej nocy w parku i wydawał mi się jakiś inny. Niepokojąco inny.

– Też miałam takie wrażenie.

– Uważaj. – Wyciągnął do niej rękę, ale cofnął się, nim jej dotknął.

– Będę. – Patrzyła, jak Derek wkłada ręce do kieszeni.

Spojrzeli sobie w oczy, a ona z trudem pohamowała się, by znów mu nie kazać iść do Holiday i prosić o pomoc ze zbyt silnym odbiorem jej emocji. Zamiast tego odeszła. Coś jej mówiło, że to dobre rozwiązanie.

Tylko czy ktoś mógłby jej wyjaśnić, czemu robienie tego, co trzeba, tak bardzo bolało?

Kiedy tylko dotarła do skraju lasu, ruszyła biegiem, pragnąc przegonić ten ból z piersi. Kilka sekund później dołączyła do niej Della.

– Wszystko w porządku? – Jej stopy dudniły w rytm kroków Kylie.

– Nie – odpowiedziała Kylie i przebiegła pod niską gałęzią.

– Gdzie biegniemy? – zapytała kilka minut później Della, gdy Kylie skręciła i ruszyła w przeciwną stronę niż ich domek.

– Chcę biec – powiedziała Kylie.

– Dobrze. – Della biegła wciąż obok niej.

Biegły tak i biegły. Kiedy Kylie zauważyła płot okalający tereny Wodospadów Cienia, zatrzymała się i usiadła na ziemi. Objęła rękami kolana i oparła na nich czoło. Dysząc, łapała pachnące lasem i deszczem powietrze.

Della, nie okazując cienia zmęczenia, usiadła obok niej. Otoczyły je odgłosy lasu – między gałęziami przeskakiwał ptak, nieopodal w krzakach kręciło się jakieś zwierzątko. Kylie słyszała jednak głównie bicie swojego serca, które aż dudniło jej w uszach.

– Twoje serce nadal bije szybko – powiedziała Della.

– Wiem. – Kylie nie podnosiła głowy.

– Mówił prawdę.

Kylie wiedziała, że Della mówi o Dereku.

– Wiem.

– Próbowałam nie podsłuchiwać, ale się nie dało. Myślałam o tym, żeby się bardziej odsunąć, ale wtedy nie mogłabym wykonywać swojej roboty jako cień.

Kylie uniosła głowę. Spojrzała na płot i uświadomiła sobie, gdzie są. Tuż za drutem kolczastym były ślady dinozaurów. I strumień, w którym pocałował ją Lucas. Przez moment skupiła się na tym, bo myślenie o Dereku bolało. A potem spojrzała na Dellę.

– Słuchasz moich prywatnych rozmów, ale się niczym nie dzielisz.

– Czym się nie dzielę? – Della nie wiedziała, o co chodzi.

Kylie uniosła brew.

– Co się stało, gdy byłaś w domu? Wiem, że kłamałaś. Miranda też wie.

– A, to. – Della wyrwała długie źdźbło trawy i zaczęła je okręcać wokół palca.

Kylie sądziła, że przyjaciółka jej nie odpowie, ale wtedy…

– Poszłam się spotkać z Lee.

Kylie podejrzewała, że Delli nadal zależało na byłym chłopaku. Chociaż, oczywiście, nie przyznałaby się do tego.

– I?

– Jest właściwie zaręczony z inną dziewczyną. Jego rodzice nalegają, by zaręczyli się oficjalnie. Lubią ją. – W głosie Delli słychać było taki sam ból, jaki Kylie czuła z powodu Dereka.

Kylie znów oplotła rękami kolana.

– Przykro mi.

– Niepotrzebnie – odparła Della. – Tak będzie najlepiej. On nie mógłby zaakceptować tego, że jestem wampirem.

– To nie zmienia faktu, że to boli. – Kylie doskonale o tym wiedziała.

Della zawahała się.

– Ona jest stuprocentową Azjatką. A nie taką mieszanką jak ja.

– Tak powiedział? – Kylie naprawdę nie lubiła tego faceta.

– Niezupełnie, natomiast powiedział, że jego rodzice nalegali, by zaczął się z nią spotykać. I wiem, że nie podobałam im się, ponieważ jestem w połowie biała.

– Musisz przestać się tym przejmować – stwierdziła Kylie.

– Już to zrobiłam. – Della odrzuciła trawkę. Kłamała, ale Kylie uznała, że wspominanie o tym nie spotkałoby się z dobrą reakcją. Kylie odchyliła się do tyłu i spojrzała na drzewa. Wilgoć po deszczu moczyła jej ubranie, ale nic sobie z tego nie robiła. Ten chłód był przyjemny w teksańskim upale. Sójka błękitna przeskoczyła z gałęzi na gałąź. Emocje Kylie zdawały się robić to samo. Obserwowała ptaka, takiego szczęśliwego, niewinnego, niemającego problemów. Della westchnęła rozdzierająco, zupełnie jakby nadal myślała o Lee.

– Steve cię lubi – zauważyła Kylie.

– Nieprawda.

– Właśnie że tak. – Kylie spojrzała na wampirzycę. – Widziałam, jak się za tobą rozglądał, kiedy byłyśmy w stołówce. Powinnaś spróbować.

– Jeśli mnie lubi, to do mnie podejdzie.

– Nie mówię, że masz się na niego rzucać. Po prostu bądź miła. Bądź bardziej dostępna.

– Jestem dostępna – odparła Della.

Della sięgnęła po następną trawkę i położyła się na ziemi obok Kylie tak, że prawie stykały się ramionami.

– To nie takie proste.

– Wierz mi – odezwała się Kylie. – Doskonale zdaję sobie z tego sprawę.

Leżały tak na mokrej ziemi przez ładnych kilka minut i milczały. Słońce przeświecało przez drzewa, nadając wszystkiemu złoty kolor. Kylie patrzyła przez liście w niebo, zasnute burzowymi chmurami w różnych kolorach. Myśli jej krążyły, aż w końcu znów skupiły się na Dereku.

– Nie mogę uwierzyć, że przywiózł ze sobą Ellie.

Myśl o tym, że będzie musiała patrzeć na Dereka z Ellie sprawiła, iż Kylie aż ścisnęło coś w dołku.

– No, to będzie trudne. Wiesz, gdybym musiała oglądać Lee z jego dziewczyną, to bym chyba kogoś zabiła.

– Nieprawda. – Kylie usiadła, przerzuciła włosy przez ramię i wyciągnęła z nich kilka gałązek. – Zrobiłabyś dokładnie to samo, co ja.

– To znaczy? – Della także się podniosła.

– Udawała, że to nie boli, i wierzyła, że tak się kiedyś naprawdę stanie.

– Nie. Wolałabym już kogoś zabić. – Della wstała i strzepnęła z pleców mokrą trawę, a potem spojrzała z góry na Kylie. – Czy to znaczy, że jednak dasz Lucasowi szansę?

Kylie też wstała i otrzepała pupę z trawy.

– Może. Jeśli on też będzie tego chciał.

– Jeśli? Nie słyszałaś, jak się wkurzył na Burnetta, gdy wyznaczał twoje cienie? Leci na ciebie. To znaczy wiem, że cierpisz z powodu Dereka, ale on na to nie zasługuje. Masz szansę z Lucasem. Spróbuj.

Kylie zawahała się, ale w końcu wykrztusiła:

– Fredericka powiedziała coś, z czego wynika, że jego wataha nie chce, abyśmy się spotykali.

– Nie słuchaj, co opowiada ta suka. Powie wszystko, byle cię zniechęcić do Lucasa.

Kylie skinęła głową, świadoma, że Della ma rację. A przynajmniej z nadzieją, że ją ma.

Siedzący na drzewie ptaszek zaświergotał. Kylie spojrzała na niego i zaczęła się zastanawiać, czy to było zawołanie godowe. Czy ptaki się zakochują? Czy cierpią czasem na złamane serca? Musiała przyznać, że ten na tym drzewie wyglądał okropnie samotnie. Prawie tak jak ona.

– Mam propozycję – powiedziała Della. – Ty dasz szansę Lucasowi, a ja Steve’owi.

Kylie uśmiechnęła się.

– Martwisz się o mnie, czy po prostu potrzebujesz pretekstu, aby zająć się przystojnym zmiennokształtnym?

– Może jedno i drugie. – Della uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Umowa stoi?

Kylie przemyślała to i uznała, że nie może dłużej próbować naprawić tego, co wyglądało na nienaprawialne, i wciąż trwać przy jednym, postanowiła więc otworzyć się na coś nowego.

– Tak.

Della ruszyła przed siebie, a gdy i Kylie zrobiła krok, ogarnął ją chłód. Odwróciła się i ujrzała, jak w promieniach słońca pojawia się duch Jane Doe.

Kobieta spojrzała Kylie w oczy.

– Wiesz?

– Czy co wiem? – zapytała Kylie.

Della się odwróciła.

– Co? – Popatrzyła chwilę na Kylie, po czym stwierdziła: – O kurde, znowu? – I cofnęła się. – Nie boję się. Naprawdę. Nie boję.

Kylie uniosła rękę, by uciszyć Dellę, i spojrzała na ducha.

– Czy wiesz, czym jestem? – zapytała Jane szeptem, który zdawał się szeleścić w drzewach.

Sójka odezwała się jeszcze głośniej.

– Nie – odpowiedziała Kylie. – Nie wiem.

I wtedy ptak dziwnie zachrypiał, po czym spadł z drzewa i upadł bez życia u stóp ducha.

Rozdział 8

Co to było? – zawołała Della.

Kylie spojrzała na ptaka. Nie ruszał się. Nie wydawał żadnych dźwięków. Czyżby…? Serce jej się ścisnęło.

– Pieprzyć to! Zaczęło padać zdechłymi ptakami. Teraz się boję. Możemy już iść?

Duch spojrzał najpierw na ptaka, a potem na Kylie.

– Czy on nie żyje? – Kobieta uklękła i zaczęła się przyglądać ptakowi, a gdy podniosła głowę, w jej oczach lśniły łzy. – Nie żyje. Tak jak ja. Tak jak mówiły anioły śmierci. Ktoś żyje, ktoś umiera.

– Nikt nie umrze.

Kylie wzięła do ręki bezwładne ciałko ptaka. Główka opadła mu na bok. Przed chwilą widziała go jeszcze w pełni sił. Co się stało? Znów spojrzała na ducha.

– Zabiłaś go?

– Nie, ja go nie zabiłam – odezwała się Della. – Czekaj, ty nie mówisz do mnie, prawda? To anioł śmierci czy tylko duch?

– Nie. – Jane rozejrzała się wokół, jakby była równie przerażona co Della. Podeszła bliżej. – To zrobili inni. Nie są mili.

Kylie zadrżała od zimna ducha.

– Jacy inni?

– Cii! – Duch uniósł palec do ust. – Nadchodzą.

I zniknął.

Della odsunęła się i dalej przyglądała się wszystkiemu. Kylie ukryła sójkę w dłoniach. Uzdrowiła Sarę. Czy mogła też…?

Kylie zamknęła oczy i próbowała myśleć o leczeniu. Ptak zaczął się ruszać. Kylie rozchyliła dłonie, a on rozłożył skrzydła. Granatowe i białe piórka zalśniły w słońcu, gdy poderwał się na nogi i odleciał. Kylie obserwowała, jak znika w koronach drzew, i właściwie nie wiedziała, co czuje. Z jednej strony, dała czemuś życie, co było bardzo fajne, a z drugiej… Cóż, to było zbyt dziwne.

– Czy zrobiłaś to, co mi się wydaje? – zapytała Della. – Czy właśnie przywróciłaś do życia martwego ptaka?

Kylie uniosła głowę.

– Nie jestem pewna.

Nagle nad lasem zapadła cisza.

Kylie przypomniała sobie słowa ducha. Nadchodzą.

Ten brak odgłosów był złowieszczy.

Kylie spojrzała na Dellę.

– Czujesz tu kogoś?

Della pociągnęła nosem.

– Nie, ale jest zbyt cicho.

– Powinnyśmy już iść – wyszeptała Kylie.

– Mnie nie musisz tego powtarzać. – Della ruszyła biegiem.

Kylie była tuż za nią. Miała nadzieję, że zdoła przegonić tę ciszę, poczucie niebezpieczeństwa i świadomość kolejnych mocy, które miała.

* * *

– Jesteś pewna, że nie żył? – zapytała Holiday.

– Nie wsłuchiwałam się w bicie jego serca. – Kylie krążyła po małym gabinecie. – Ale to chyba niezbyt typowe, by ptaki spadały nieprzytomne z drzew?

Holiday zdusiła uśmiech.

– Nie sądzę.

Z jakiegoś powodu na komendantce obozu te informacje nie zrobiły tak wielkiego wrażenia jak na Kylie.

Wciąż zdyszana po biegu, zaraz po powrocie z lasu udała się do Holiday. Della, która swoje zadanie bycia cieniem traktowała poważnie, czekała na zewnątrz.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki